Bizimle Birlikte Olgunlaşan Oyuncaklar

• Derin Kıvaner
• 25.7.2010 - 0:00
• Animasyon Komedi Macera
• 2 Yorum

Çocukluğumda beni çok mutlu eden ve hüzünlendiren bir animasyon olan “Oyuncak Hikayesi”nin üçüncü filmi geldiğinde karışık duygular içerisindeydim. Çocukken oyuncaklarımın canlı olduğuna beni inandıran ve onlara çok daha iyi davranmamı sağlayan filmin üçüncü bölümünün bende hayal kırıklığı yaratmasından çok korkuyordum; aynı zamanda da devamında ne olacağı düşüncesi bana heyecan veriyordu. Ancak, o kadar korkmama gerek yoktu: Serinin üçüncü filmi aynı birinci ve ikinci filmde olduğu gibi izleyende neşe, heyecan ve hüzün uyandırıyordu.

“Oyuncak Hikayesi 3″ filmindeki oyuncakları izleyenleri, sahipleri  ve yaratıcıları gibi olgunlaşmış buluyoruz. Andy artık büyüyüp koca adam olmuş, oyuncaklarla oynama yaşını çok geride bırakmış, ve yuvadan uçmaya hazırlanıyordur. Bu durum karşısında endişeli oyuncakları telkin etmek de tabi ki yine Woody’e düşüyor.

Film boyunca sinematik açıdan pek çok güzel öğeye rastlamak mümkün. Bunlardan bir tanesi şüphesiz kreş sekansının korku filmine benzer sesleri ve kamera açılarıydı. Başka bir tanesi ise Buzz’ın kollarında Jessie ile çöp yığınından çoğu filmde zafer izlenimi vermek için kullanılan ters ışıkla yavaş çekimle çıkması idi. Filmde buna benzer pek çok başka filmleri hatırlatan kadraj, müzik ve ışık tercihleri var. Dikkatli bir sinefil küçük detaylar sayesinde filmi yüzüne yapışan bir gülümsemeyle izleyebilir. Hollywood filmlerine yaptığı göndermeler dışında film önceki filmlere de pek çok gönderme yapıyor. Örneğin yeşil uzaylıların diğerlerini çöplükteki kıskaç sayesinde kurtarmaları hoş bir ironi oluşturuyor. Ayrıca uzaylıların hala kaldığımız yerden devam ettiklerini göstermek amacıyla bir planda 2. filmde hayatlarını kurtaran Bay Patates Kafa’ya “Hayatımızı kurtardınız, size minnet borçluyuz!” demeye devam ettikleri görünüyor. Bu tür nüanslar filme adeta kuş kondurarak anlık tebessümlere yol açıyor.

Yeni karakterler ise eskileri kadar yaratıcı ve eğlenceli tipler. Örneğin ekibe yeni eklenen Ken ve Barbie’nin aşkı oldukça neşeli. Barbie’nin erkek arkadaşı olarak yaratılan Ken sonuç itibariyle bir kız oyuncağı olduğu için ona Metroseksüel (“yoksa eşcinsel mi?” sorusu hala muallakta) bir tipleme çizilmiş. Dünyadaki en sevdiği şey çeşit çeşit kıyafetleri olan Ken’in el yazısı da aynı bir kızın el yazısına benziyor ve boynundan eşarbını eksik etmiyor. Ken’in Barbie’ye içinde yaşadığı Barbie evinde yaptığı defile sekansı tam anlamıyla paha biçilmez.

Yeni filmdeki en favori yeni karakterim ise kesinlikle Bonnie diyebilirim. Karakterlerin betimlemesi o kadar güzel çiziliyor ki, filmi üç boyutlu kılan esas unsur taktığımız gözlükler değil bu karakterlerin üç boyutluluğu aslında. Bonnie tam anlamıyla komşunun minik kız çocuğu diyebileceğimiz gerçeklikte ve şirinlikte bir kız. Kocaman gözleri ve tombul yanaklarıyla tam ısırmalık şirin mi şirin bir çocuk. Ona merhaba denmesi söylendiğinde “Merhaba!” diyip utanarak öteki tarafa bakması gibi ufak bir ayrıntı bile onu animasyon karakterinden çok öte boyutlara taşıyor.

Disney’in müzikleri her zaman muhteşem müzikler olup Müzik Oscar’ını eve götürmeyi başardığı için “Oyuncak Hikayesi 3″ün müziklerinden bahsetmeme gerek bile yok sanırım. “You’ve Got a Friend in Me” her filmdeki tema şarkısı olarak bu filmde de yer alıyor ve filmin açılış sekansını çok güzel süslüyor. Müzikle birleşen görüntüler izleyenin içine dokunuyor ve nostaljik bir gülümsemeyle filme giriş yaptırıyor.

Film bir gün elbet ayrılık vaktinin gelip çatacağı konusunda çok güzel bir mesajla son buluyor. Andy’nin annesinin oğlunun artık onunla yaşayamayacağı düşüncesini fark ettiğini gören Woody de artık Andy’den ayrılması gerektiğini anlayarak kendisini ve arkadaşlarını Bonnie’nin evine yollamanın bir yolunu buluyor.

“Oyuncak Hikayesi 3″ seleflerinin yüzünü kara çıkarmayacak kadar gerçek, içten, duygusal ve komik bir yapım olarak gönüllere taht kuruyor. Herkesin bir ders, anlam ve duygu çıkarabileceği film onu basit bir çocuk animasyon filminden çok yükseklerde bir yerlere, hatta Andy’nin odasındaki en üst raflara konulmasını sağlıyor. Pixar’ın ilk animasyon filminin bugünlere kadar gelmesi, onlarla beraber büyümemiz, yapımcıları kadar bizim de içimizde son filmle gelecek olan ayrılığın çanlarının çalınmasına sebep oluyor ve ister istemez hüzünlendiriyor. Gün gelecek ve Woody’nin Andy’den ayrılması gibi bizim de Woody ve arkadaşlarından ayrılma anımız gelecek. Ama o ana kadar yolculuğun tadını çıkaralım!

Derin Kıvaner

5 kişi bu yazıyı beğendi. Ya siz?