Sezen Aksuyu da unutmamak lazım:)

aradığınız korkmak tırsmak ise
buyrun efendim:)

Gene de ilgiyle izleniyor tabii, çünkü atmosfer cidden harika.

yinede filmin sonunda keyif aldığımı biliyorum.

Bu film sanki hak edilen saygıyı ya da izlenirliği yakalayamamış gibi bir his verdi bana. Biraz önemli ayrıntıları göstererek belki bunda bir katkım olur diye düşündüm.. İzlenilmeyi hak ediyor ama yanında birazcık sabır da istiyor…

Yazı için teşekkürler,

Bu konu hakkında Fafatuka’ya tamamen katılıyorum. Çocukluk zamanlarımızda ki bu benim 15-17 gibi yaşlarıma denk geliyor, o zaman bile sadece oyuncuyu ön plana çıkartan; bir adamın dalıp 15 kişiyi alması; patlama-hoplama-zıplama tarzı olan filmleri severdik. Çünkü gençsin ve zaten gençliğin sana getirmiş olduğu enerjiyle, bu tarz aksiyonel filmler herzaman hoşa giderdi. Ama yaş biraz daha ilerleyip, olgunluk dönemine geçince artık isimler seni tatmin etmez oldu. Daha sonra senaryolar ve filmde yapılanlar seni tatmin etmez oldu.

Hem iyi oldu hem kötü;

Kötü oldu çünkü; bu filmlerin prim yaptığını sananlar çekmeye devam devam etti ve artık yapım üstüne yapım geldiği bir zamanda hepsi birbirinin kopyası gibi gelmeye başladı. Eskiden bana zevk vermiş olan ve şu anda bile savunabileceğim filmleri defalarca tekrar izledim. Her seferinde bir Dejavu yaşamaktan fenalık geldi. Üstüne üstün, bu tarz filmleri yapıp, iyi bir yapım olduğuna bize inandırdıkları anda bile sonunu bağlayamamaları, basit aksiyon efektleri sayesinde gene sınıfta kaldılar..

İyi oldu çünkü; şahsen beni farklı arayışlara itti. Sevdiğim ve sevmediğim film tarzına karar verdim. Eskisi gibi ”ne gelse izlerim abieee” mantalitesinden kurtuldum ve daha geç olmadan avrupa sinemasına yönelmenin gereksinimi hissettim. Oradaki yapıtları izleyerek kendi ufkumu genişlettiğime inanıyorum ve olmadık filmlerin, beklenmedik yapımların çıktığına şahit oldum.. ”ne bulursam izlerim abieee” kavramını bu sefer avrupa sineması için kullanmaya başladım ve en azından sonunda ki yaşanan pişmanlık olgum daha azaldı…

Teşekkürler :)

Bir de şu eski karate filmlerini yeniden çekseler çok memnun olurum. Hani şu şarap içmeden dövüşemeyen karateci filmleri li veya chan ile çok güzel olurdu sanki :))

Yeni yazarımıza “hoşgeldiniz” diyorum, güzel bir yazıyla aramıza katılmış. :)

Filmin hikayesi bir yana, çekimi görülmeye değer. Neredeyse filmin yarısına kadar Bauby’nin yüzünü görmeyiz filmde, ne mi görürüz? Onun gören o tek gözünün görebildiklerini. Sanki gören o tek göz kameranın kendisi olmuş ve yönetmen bize sadece Bauby’nin görebildiklerini göstermektedir. Yönetmen Bauby’nin durumunu anlatabilmek/anlayabilmek için iyi bir yöntem bulmuş.