Doubt (Şüphe)

rahmetli
06.3.2010 - 18:18
Dram Gizem
6 Yorum

Meryl Streep: Katı bir rahibe, Rahibe Aloysius. Öğrencilerin kendisinden fazlaca korktuğu bir okulda, Philip Seymour Hoffman‘ın oynadığı Rahip Flynn’e karşı olan şüphe filmi baştan sona merakla izlemenize sebep oluyor. Bende ayrıca hafif bir gerginlik yaratan film, geçmişinde gizli olayların barındığı bir rahip, bu geçmişi irdeleyen kuşkucu bir rahibe ve saflığıyla göz dolduran başka bir rahibenin arasındaki ilişkileri anlatıyor.

Rahibe James (Amy Adams) pıtırcık, genç ve saf biridir. Öğrencilerini çok sever, onlara bağırmaya kıyamaz. Bu davranışın yanlış olduğunu düşünmez fakat buna inanmak zorunda olduğunu görür. Fakat bir damla gözyaşı onu katılıktan alıp yine sevecen insan moduna sokar. Rahibe James, filmin kilit noktasını oluşturmaktadır. Çünkü Rahibi, Rahibe Aloysius’a ispiyonlar. İspiyonlar diyorum, çünkü film ilerledikçe yanlış bir davranışta bulunduğunu düşünür. Rahibin aslında suçsuz olduğuna inanmak ister. Uyuyamaz, kötü rüyalar görür… Rahatlamaya varır elbet, fakat birçok şey yaşanmıştır bile…

Rahip Flynn acayip bir insandır. Bu kadar kıyak bir rahip sadece “siyah” insanlardan çıkar diye düşünürdüm ben. Muhtemelen komedi filmlerinin etkisindeyim. Modern dünyayı takip eden Rahip, vaazlarında can alıcı yerlere temas edip insanları kendine daha çok bağlar. Bahsettiğim “siyahi” tavırlardan mıdır bilmem fakat okulun tek siyah çocuğuna (Joseph Foster) fazla ilgi duyar. Rahiplerin çocuklara olan ilgisi espiri kaynağı olsa da bu filmde trajedi olarak ele alınmış. Acaba gerçekten rahibin bu kadar ilgili olması cinsel noktalara kadar taşıyor mu? Rahip yoksa dışlanan çocuğa yardımsever bir el mi uzatıyor? Çocuk rahibi neden bu kadar çok seviyor? Filmi izlemeniz için bu soruları sormuyorum, ben izlediğim halde hala cevaplarını bilmiyorum. Soru işaretleri filmi çekilmez değil, daha da çekici kılıyor. Bunun gibi daha birçok soru işareti var.

Rahibe Aloysius’ın filmin başında öğrencilere karşı katı tavrı karakterini yansıtıyor. Fakat film ilerledikçe bu katı tavır yerini anlayışa bırakıyor. Öğrencilere karşı değil tabi, çünkü öğrenciye takınılan sert duruşun zorunluluk olduğunu düşünüyor kendileri. İnsanlara olan tutumunun değişme sebebini ben de bilmiyorum. Belki de rahip Flynn’i sorgularken, onun açığını ararken kendiyle yüzleşiyordur. Rahibin erkeklere olan ilgisini kanıtlamaya çalışırken, onun hatalarını gün yüzüne çıkarmak isterken kendi hataları yüzüne sertçe çarpıyor. Kim bilir? Filmdeki ince noktalarda bunun farkına varabiliyorsunuz. Meryl Streep üstün performansı sevilmesi imkansız olan bu insanı filmin sonunda kafanızda farklı bir yere taşıyor. İzleyip görün, siz de takdir edin…

Sevgiler.

3 kişi bu yazıyı beğendi. Ya siz?

Paylaş

Etiketler:

Gizle/Göster

Yorumlar:

"Doubt (Şüphe)" yazısı hakkında toplam 6 Yorum yazıldı. Siz de bu yazı hakkında yorum yazabilirsiniz.

fafatuka 06.3.2010 - 19:19

Ohh my God! Ben de bu filmi yazacaktım :))) Ama çok güzel yazmışsın sen de ellerine sağlık :))

Film öncelikle oyuncularından dolayı izlemeye değer bir kere. Hem baş rolde hem yardımcı rollerde neredeyse her kes oskara aday gösterilmiş zamanında (gerçi oskar ölçüt değildir benim gözümde bir oyuncuyu değerlendirmek için ama popüler kültürün insanıyız ne de olsa, belli klişelerden etkileniyor insan). İkincisi diyaloglara dayalı ve gücünü de buradan alan bir senaryo var ki bayılırım böylelerine. Sanırım bir tiyatro oyunundan uyarlandığı için güzel bir senaryoyla karşı karşıyayız. Bence aksiyonlu filmlerden daha çok bağlar izleyiciyi bu tip senaryolar, zira filmi anlamak için dikkatli dinlemek gerekir her şeyi.

Film temelde rahibin eşcinsel olup olmamasıyla ya da çocuğa bir şey yapıp yapmamasıyla ilgili değil kanatimce. Aslında insanın inancını, şüphelerini, dayanaklarını sorguluyor. Bunu yaparken de inanma meselesi iki anlamda ele alınmış gibi. Birincisi dinî inanç, var mı yok mu? İkincisi de var olan inancın sorgulanması; gerçek mi değil mi?

Sırayla gidelim. Filmin başında rahibin bir vaazını dinleriz. Oradaki vaaz bana ilk şıkkın irdelenmesi gibi geldi. Tanrıya inancınızda şüpheye düşerseniz bunda bir sorun yoktur, çünkü şüphe de tanrıya yaklaştıran yollardan biridir. Sorgulamanız sonunda sizi tanrıya ulaştırabilir.

Rahibe Aloysius’un durumu ise ikinci şıkta yazdığım durumun örneği gibi. Yani inançlı biri var ortada, rahibin durumuyla ilgili karar verirken kendi inancına dayanarak kararını vermekte, fakat dayanak noktası gerçekten tanrı inancı mı (yani tanrının yasakladığı veya izin verdiği insanlık durumları, sevaplar ve günahlar diyelim kısaca) yoksa kendi şüpheleri mi? Çünkü rahibin durumunu iki rahibenin gözüyle görüyoruz, Amy Adams’ın canlandırdığı rahibenin inancı daha saf olduğu için rahibin suçsuzluğuna inanıyor ya da hata yapabileceğine ama pişman olabileceğine inanıyor ve rahibi geri dönülmez bir şekilde yargılamıyor. Fakat rahibe Aloysius, temelde günah olan bir kavramdan, durumdan yola çıkıyor ama karar verirken eldeki verileri tamamen kişisel tecrübelerine göre değerlendiriyor. Bunun ne kadar doğru bir yol olduğunu filmin sonunda, bahçedeki karlı sahnede final sözleriyle değerlendirebiliriz .

Yukarıda yazdıklarımın doğruluğu konusunda garanti veremem tabii, başka bir sürü şey daha öıkarılabilir filmden. Benim için izlemesi güzel bir deneyimdi. Bir de izleyecek olanlar için rahibin ikinci vaazına, yani dedikoduyu anlattığı vaaza dikkat etmelerini isterim, çok etkileyici bir örnek anlattığı şey.

Bir de yazmadan edemeyeceğim, inancın kadınlar ve erkekler üzerindeki tahakkümü, ya da etkisi diyeyim daha doğru olur belki, rahiplerle rahibelerin yemek sofralarında çok açık bir ifadesiydi bence, bilerek mi yaptılar bilemiyorum. Nedense bir inanç/öğreti/falan/filan kadınlar için daha katı ve yasakçı oluyor, aynı yasaklar erkekler için geçerli olsa bile pratikte erkekler hayatlarını daha rahat yaşıyorlar.

rahmetli 06.3.2010 - 19:19

fafatuka, ben filmin akışını yazayım, derinlere inmeyeyim de onları insanlar izleyip kafalarında irdelesinler demiştim güya fakat sağolasın her şeyi açığa dökmüşsün :p
Son paragrafınıza sadece cevap vermek gerekirse bence bilerek yaptılar, zıtlığı vurgulamak adına. Yazımda da yazdığım gibi: “Filmdeki ince noktalarda bunun farkına varabiliyorsunuz.”
Düşündüren bir filmdir kendileri vurguladığınız gibi.

Ayrıca, filmi sizin yazacağınızı biliyordum, yorumda görmüştüm. Gıcıklık olsun dedim :P Ama zaten yazımdan uzun yorum yazarak yine siz yazmış oldunuz, ben de sebep oldum. Ne güzel :)

fafatuka 06.3.2010 - 19:19

ha ha demek öyle :D :D

Film yazısını yorumumdaki gibi açık açık yazmayı düşünmüyordum tabii, dediğin gibi bazılarını izleyecek olanlara bırakmalı elbette, yorumumu yazar olarak değil de filmi izleyen biri olarak yazdım, filmleri yorumlamamız “aa çok güzel!” ya da “berbat”tan öteye geçsin istiyorum, filmi niye beğendik, neresini beğendik, berbatsa neden? İşte bunların açıklandığı yorumlar okuması keyifli yorumlar, hem de tartışma başlatabilecek, bir filmi değerlendirme kriterlerimizi geliştirebilecek yorumlar oluyor. Bunu yaptığımı iddia etmiyorum, şimdi kendini beğenmiş gibi yazmış olmayayım da Doubt, anlattıkları üzerinde çok güzel tartışılabilecek bir film, ondan uzun oldu yorumum.

Ben filmi çok beğendim ama “bu film beş para etmez” diye düşünenleri de okumak isterdim, sitemizin güzel yorumlarla zanginleşmesini, renklenmesini çok isterim :)

elif demir 19.4.2010 - 23:23

filmi o kadar kişiyle izledik çoğu bu ne yaa dedi,ilk defa benimle aynı yorumları yapan birini gördüm,buna çok sevindim

rahmetli 19.4.2010 - 23:23

Ben de film izlemeyi bilen insanların var olduğunu görünce çok seviniyorum.

demet akman 20.4.2010 - 17:17

Yorum Şu Film içindi ve şurada;
http://www.sivrisinema.com/dram/kutup-macerasi/comment-page-1/#comment-6546

Yorum Yaz:

Yorum yazarken adınız, soyadınız, e-posta adresiniz ile yorumunuzu mutlaka girmelisiniz. E-posta adresiniz burada gözükmeyecek ve aynı zamanda başkalarıyla kesinlikle paylaşılmayacaktır. Lütfen yazı ile alakalı yorumlar yazmaya özen gösteriniz. Aksi halde yorumunuz yayımlanmayabilir.