Film yazısını yorumumdaki gibi açık açık yazmayı düşünmüyordum tabii, dediğin gibi bazılarını izleyecek olanlara bırakmalı elbette, yorumumu yazar olarak değil de filmi izleyen biri olarak yazdım, filmleri yorumlamamız “aa çok güzel!” ya da “berbat”tan öteye geçsin istiyorum, filmi niye beğendik, neresini beğendik, berbatsa neden? İşte bunların açıklandığı yorumlar okuması keyifli yorumlar, hem de tartışma başlatabilecek, bir filmi değerlendirme kriterlerimizi geliştirebilecek yorumlar oluyor. Bunu yaptığımı iddia etmiyorum, şimdi kendini beğenmiş gibi yazmış olmayayım da Doubt, anlattıkları üzerinde çok güzel tartışılabilecek bir film, ondan uzun oldu yorumum.

Ben filmi çok beğendim ama “bu film beş para etmez” diye düşünenleri de okumak isterdim, sitemizin güzel yorumlarla zanginleşmesini, renklenmesini çok isterim :)

Ayrıca, filmi sizin yazacağınızı biliyordum, yorumda görmüştüm. Gıcıklık olsun dedim :P Ama zaten yazımdan uzun yorum yazarak yine siz yazmış oldunuz, ben de sebep oldum. Ne güzel :)

Film öncelikle oyuncularından dolayı izlemeye değer bir kere. Hem baş rolde hem yardımcı rollerde neredeyse her kes oskara aday gösterilmiş zamanında (gerçi oskar ölçüt değildir benim gözümde bir oyuncuyu değerlendirmek için ama popüler kültürün insanıyız ne de olsa, belli klişelerden etkileniyor insan). İkincisi diyaloglara dayalı ve gücünü de buradan alan bir senaryo var ki bayılırım böylelerine. Sanırım bir tiyatro oyunundan uyarlandığı için güzel bir senaryoyla karşı karşıyayız. Bence aksiyonlu filmlerden daha çok bağlar izleyiciyi bu tip senaryolar, zira filmi anlamak için dikkatli dinlemek gerekir her şeyi.

Film temelde rahibin eşcinsel olup olmamasıyla ya da çocuğa bir şey yapıp yapmamasıyla ilgili değil kanatimce. Aslında insanın inancını, şüphelerini, dayanaklarını sorguluyor. Bunu yaparken de inanma meselesi iki anlamda ele alınmış gibi. Birincisi dinî inanç, var mı yok mu? İkincisi de var olan inancın sorgulanması; gerçek mi değil mi?

Sırayla gidelim. Filmin başında rahibin bir vaazını dinleriz. Oradaki vaaz bana ilk şıkkın irdelenmesi gibi geldi. Tanrıya inancınızda şüpheye düşerseniz bunda bir sorun yoktur, çünkü şüphe de tanrıya yaklaştıran yollardan biridir. Sorgulamanız sonunda sizi tanrıya ulaştırabilir.

Rahibe Aloysius’un durumu ise ikinci şıkta yazdığım durumun örneği gibi. Yani inançlı biri var ortada, rahibin durumuyla ilgili karar verirken kendi inancına dayanarak kararını vermekte, fakat dayanak noktası gerçekten tanrı inancı mı (yani tanrının yasakladığı veya izin verdiği insanlık durumları, sevaplar ve günahlar diyelim kısaca) yoksa kendi şüpheleri mi? Çünkü rahibin durumunu iki rahibenin gözüyle görüyoruz, Amy Adams’ın canlandırdığı rahibenin inancı daha saf olduğu için rahibin suçsuzluğuna inanıyor ya da hata yapabileceğine ama pişman olabileceğine inanıyor ve rahibi geri dönülmez bir şekilde yargılamıyor. Fakat rahibe Aloysius, temelde günah olan bir kavramdan, durumdan yola çıkıyor ama karar verirken eldeki verileri tamamen kişisel tecrübelerine göre değerlendiriyor. Bunun ne kadar doğru bir yol olduğunu filmin sonunda, bahçedeki karlı sahnede final sözleriyle değerlendirebiliriz .

Yukarıda yazdıklarımın doğruluğu konusunda garanti veremem tabii, başka bir sürü şey daha öıkarılabilir filmden. Benim için izlemesi güzel bir deneyimdi. Bir de izleyecek olanlar için rahibin ikinci vaazına, yani dedikoduyu anlattığı vaaza dikkat etmelerini isterim, çok etkileyici bir örnek anlattığı şey.

Bir de yazmadan edemeyeceğim, inancın kadınlar ve erkekler üzerindeki tahakkümü, ya da etkisi diyeyim daha doğru olur belki, rahiplerle rahibelerin yemek sofralarında çok açık bir ifadesiydi bence, bilerek mi yaptılar bilemiyorum. Nedense bir inanç/öğreti/falan/filan kadınlar için daha katı ve yasakçı oluyor, aynı yasaklar erkekler için geçerli olsa bile pratikte erkekler hayatlarını daha rahat yaşıyorlar.