Gidişler – Okuribito – Departures

Bir filmde her şeyi bulmak ister misiniz? Aşk, terkediş, aile bağları, müzik, Hayaller, Yıkıntılar, Hüzün? Ve Ölüm?? İşte bu film, O film?

Japon Oscarlarında , Oscar?a layik görülmüş olan Okuribito yani İngilizce adıyla Departures ve Türkçesi ile Gidişler? Ayakta alkişlanacak bir yönetmen Yôjirô Takita, her mimiği ile size ?o duyguyu? yaşatan Masahiro Motoki , Daigo Kobayashi rolünde.

Daigo, babasının zoruyla çello çalmaya küçük yaşta başlamış, fakat çello zaman geçtikce hayalini kurduğu bir alet olmuş , Tokyo?da yaşayan bir adamdır. Mika Kobayashi (Ryoko Hirosue) ile evlidir ve birbirlerine tam anlamıyla aşıktırlar. Ancak Daigo şanssız bir dönem geçirmektedir. Öyle ki, ?Maşallah dediği çocuk 3 gün yaşıyor? cinsinden diyebiliriz. Çünkü, daha yeni katıldığı orkestra , izleyicisi az olduğu gerekcesi ile dağıtılmış 180 bin gibi büyük bir meblağ olan ve taksitle aldığı çello tabir-i amiyane ?elinde patlamış?tır. Çaresizce Tokyo?dan ayrılıp memleketine dönmek zorunda kalır.

İşte hersey bundan sonra baslıyor.

Japonya?nın o soğuk yüzünü, karlı kasabaları, yalnız sokakları, içi umutla ve yılların verdiği hüzünle dolu insanları sizinle tanıştırıyor bu film. Daigo, her şeyden önce izleyicide ?sorumluluk sahibi fakat pasif? bir insan izlenimi bırakıyor. Ki, memleketine döndüğünde bulduğu ?Cenaze İşleri, Ölü Makyajı? gibi ?soğuk? görevleri barındıran bir işe girişi de bu adamla , yapması gereken işin tezatlığını çırılçıplak karşınıza getiriyor.

Çello çalarken, ölü kefenleyip, ölülere makyaj yaptığı bir işe başlayan kocanız hakkında ne düşünürdünüz? Acıkcası o sahneleri izlerken , ben ürperdim. Hem de çok. Bu yüzden, senariste kocaman bir teşekkür borçlusunuz, zira o duyguyu vermek zordur? Ölümün ne zaman nerede başımıza geleceği belli değil, bir de üstüne üstlük hangi şartlarda, nasıl gömüleceğimizi de biz değil, geride bıraktıklarımız tayin ediyor. Japonya?da cenazeye duyulan saygı ve hürmeti bolca işlemişler. Bambaşka bir kültüre yelken açtırmışlar resmen.. Gözlerimi kırpmadan , o seramoniyi izledim. Cenazeyi giydirişleri, cenazeyi ?yeni yolculuğuna? uğurlarken yaptıkları o ?narin? temizlik, ölüye gösterdikleri o ?safiyane ve abartılmamış ? hürmet.. Ölesi geliyor insanın, bir japonun ellerinde..

Okuribito (Departures) sizi müziğe de doyuruyor. Daigo?nun (Masahiro Motoki) her şeyden bıkıp, kendini dinlemek ve sevdiği bir şeyi (ölü kefenlemek olmasında?) yapmak adına tarlaların ortasında çaldığı çello?yu, Beethoven imzalı 9. Senfoni?yi, Bach?in o güzel aklından dökülmüş notaları dinleyip, Daigo?ya eşlik edeceksiniz.

Bununla da bitmiyor, aile bağları hakkında küçük bir ders veriyor bu film? Birinin sizi terketmiş olması demek, sizi unuttuğu anlamına gelmiyor. Bu babanız bile olsa?bu nefret ettiğiniz ?babanız? bile olsa hem de?.Ömrünüz boyunca, babanızla ilgili anımsadığınız tüm güzel anların sadece ?tek bir? an?dan ibaret olduğunu düşünün?Verilen sözlerin tutulmadığı, küçük yüreklerinizin buruşuk bir mendil gibi içinize aktığı ?o an?ı düşleyin? Ya da düşlemeyin?Bırakın Okuribito (Departures) sizin için bunu yapsın?

Siz hiç, yüzünü bile anımsamadığınız, hatta anımsamak istemediğiniz , sevmediğinizi düşündüğünüz bir insanın cenazesine bakarken, aslında O?nun size duyduğu sevginin (yanınızda olmasa bile) asla bitmediğini keşfettiniz mi?

Keşfetmediniz mi?

Okuribito (departures) bu duyguyu ayağınıza getiren Oscar ödüllü, IMDB Puanı 8.3 olan bir film?

İzleyin..Pişman olmayacaksınız?

3 kişi bu yazıyı beğendi. Ya siz?

Paylaş

Etiketler:

Gizle/Göster

Yorumlar:

"Gidişler – Okuribito – Departures" yazısı hakkında toplam 4 Yorum yazıldı. Siz de bu yazı hakkında yorum yazabilirsiniz.

iskender 14.8.2009 - 19:19

Filmi izledim çok güzeldi olayları yaşatan duygusal bir senaryo.
yazar arkadaşında ellerine sağlık çünkü filmin sadece konusuyla değil müziğiylede ilgilenmiş.
takipciniz oluyorum :)))))

MoRBaHCe 16.8.2009 - 10:10

Sevgili Iskender, Yorumunuz icin tesekkurler. Filmi , buradaki yorum sonrasi mi izlediniz bilemiyorum. Ama izlemekle hicbirsey kaybetmediginizi biliyorum.

Filmin muzigi ile ilglienmemek zaten bir yorumcu icin “sallapati” yazmak olurdu. Kald ki, zaten senarist Cello’yu gozumuze soka soka islemis.. Bir bakima, Cellist bir adamin alakasiz bir ise baslamasi normalde ne hissettirecekse, senaristte onu vurgulamis. Ki zaten soylenecek fazla soz yok. Yorum icinde yazmadigim bir seye degineyim filmle ilgili, Daigo’nun karisi bana cok yapmacik geldi. Ozellikle -izleyenler hatirlar- hamamdaki kadinla tanismaya geldigindeki o yapmacik kibarligi beni benden aldi. Onun yerine daha guclu mimikleri olan, biraz daha karakter olarak saglam bir kadin olmaliydi senaryoda… Kadin cok pasif kalmisti cunku.. Sonra, adami terkettigi sahneden itibaren, sadece Daigo’nun yasadiklarini gorduk…Kadin , kocasindan ayriyken neler yasadi, hissetti bunu goremedik…Filmin ufakta olsa eksik yani buydu bence…

Sevgiler.

aziz 10.6.2010 - 23:23

şu filmi izlemeden uzakdoğu hakkında ömyargılı konuşanları kınarım.
çok güzel bir film + çok güzel bir eleştiri olmuş… devam

cat 02.12.2011 - 22:22

hüngür hüngür ağlamıştım filmin sonunda, Japonya’dan izlenesi oldukça sağlam bir film.

Yorum Yaz:

Yorum yazarken adınız, soyadınız, e-posta adresiniz ile yorumunuzu mutlaka girmelisiniz. E-posta adresiniz burada gözükmeyecek ve aynı zamanda başkalarıyla kesinlikle paylaşılmayacaktır. Lütfen yazı ile alakalı yorumlar yazmaya özen gösteriniz. Aksi halde yorumunuz yayımlanmayabilir.