Kaldırım Serçesi / La Vie En Rose

• fafatuka
• 14.8.2009 - 22:22
• Biyografi Dram
• 5 Yorum

Hüzün, hüzün, hüzün… Kaldırım Serçesi?ni izlerken bende kalan tortu bu oldu işte, hüzün. Fransızların ünlü sanatçısı Edith Piaf?ın hayatını anlatan La Vie En Rose ya da bizdeki adıyla Kaldırım Serçesi, izlediğim biyografik filmler arasında en iyisi diyebilirim rahatlıkla. Filmi ister Edith Piaf ile ilgili birşeyler bilerek izleyin, isterse bilmeden; kendinizi Edith ile nefes alıp verirken, onunla gülüp onunla ağlarken bulmanız işten bile değil. Bunda Edith Piaf?ı canlandıran Marion Cotillard?ın müthiş performansı var şüphesiz. Nitekim kendisi bu rolüyle Oscar?ı almış, popülerliğine popülerlik, hayranlarına hayranlar eklemiş; üstüne üstlük tatlı tatlı da gülümsemiştir. Cotillard?ı yazının ileriki bölümlerinde tekrar ele alacağımızı belirterek filmin konusuna geçelim.

Efendim, filmin konusu Edith Piaf?ın hayatı …

Oyunculara gelince. Tamam, şaka şaka

Bilenler bilir, Edith Piaf, hani bizde acıların kadını var ya (Bergen miydi sahi o?), o misal Fransızların bahtsız bedevisi sanki. Bu tabirlerle ona ve hayranlarına saygısızlık etmek istemem kesinlikle, Piaf?ın hayatını düşününce yüreğimi kaplayan hüznü biraz yatıştırmak için işi dalgaya vurmamdan geliyor bu inanın. Zira I.Dünya Savaşı yıllarında doğan küçük Edith?in, annesinin onu bırakıp gitmesiyle başlayan çileler silsilesinden bir türlü kurtulamamış yaşamını, hayata daha başında 1-0 yenik başlamış bu kendi küçük yüreği büyük kadını düşünürken üzülmeden edemiyorum. Yine de birşeyler karalamaya çalışacağım. Efendim, küçük Edith, boynu bükük bir halde yaşarken savaş bitince evine dönen babası tarafından kerhane işleten babaannesinin yanına verilir. Orada hayat kadınları arasında yaşayan, gözlerinin mikrop kapması sonucu birkaç yılını görmeden geçiren Piaf, bir süre sonra babası tarafından alınarak onunla beraber sirklerde çalışmaya başlayacaktır. Sonra da sokaklarda şarkı söyleme devri başlar ki bu, onu yirmili yaşlarına kadar götürecek iştir. Birgün sokaklarda şarkı söylerken Louis Leplee adında bir gazinolar kralı tarafından keşfedilir (bir de Türk filmleriyle dalga geçeriz, buyrun işte, buna ne demeli?), gerçek adı Édith Giovanna Gassion olan kızımıza Piaf adını da bu babacan patron verir (Piaf, serçe demek) ve böylece Edith, ?La Môme Piaf? (Minik Serçe) adıyla sahnelere çıkar. Ve olaylar gelişir…

Hayatının bundan sonraki kısmı sahne önünde bir diva, sahne arkasında ise acılarla geçer. Bunların neler olduğunu filmin büyüsünü bozmamak için yazmak istemiyorum. Ama şu var ki onun bedenen çöküşüne ve hastalanmasına sebep olan içki, uyuşturucu, bohem bir hayat, belki de Edith?in yaşadığı acılara karşı dayanma gücü vereceğini umduğu şeylerdi; ne yazık ki onun kırklı yaşlarda doksanlık bir nine gibi görünmekten ve bedenine fiziksel acıları da eklemekten başka bir işe yaramadılar. Sonunda çok sevilen, saygı duyulan; ama bana öyle geliyor ki yalnız, küçük bir kız çocuğu olarak hayata gözlerini yumdu.

Kaldırım Serçesi filminde Edith Piaf?ın yaşamı ne kadar iç burkuyorsa, Marion Cotillard?ın oyunculuğu da o kadar göz kamaştırıyor. Edith Piaf?la ilgili fazla bir bilgim olmadan ve Piaf?ın fiziksel görünüşünü bilmeden izlemiştim filmi ve açıkçası Cotillard?ın bazı yerlerde abarttığını düşünmüştüm. Ama Piaf?ın resimlerine, vidyolarına bakınca anladım ki değilmiş, hiç de abartı değilmiş. Yaramaz çocuk tavırları, şarkı söyleyişi, sahne korkusu, acıları ile bu çok özel kadının her şeyini yaşatmış Marion Cotillard. Bu durumda Oscar anasının ak sütü gibi helaldir kendisine. Güzel kızımız dışında, Fransız filmlerinin Kamber?i, Gérard Depardieu da filmimizde gazino patronu rolünde kısa da olsa arz-ı endam ediyor. Diğer oyuncuları ise şahsen tanımıyorum açıkçası. Yani tanışmışlığım var anlamında demiyorum, daha önce görmedim işitmedim anlamında diyorum. Bunların babalarını da tanımazdım zaten. Bilmiyorum, benim kabahatim belki, neyse.

Son olarak Edith Piaf?ın bir sözüyle yazıma son verirken filmin biraz karanlık bir havasının olduğunu, her bünyenin sevebileceği bir film olmadığını, ama sinemayı sadece ekşınlı bir sanat olarak görmeyenlerin yani sanat olarak görenlerin filmi beğeneceklerini bilmenizi istiyor; mümkünse filmi mutsuz olduğunuz bir zamanda izlemenizi tavsiye ediyorum, çünkü o zaman dibe vurabiliyor, içinde saklayıp biriktirdiklerini boşaltabiliyor insan; zira dibe vurmadan boğazda düğümlenenler başınızı çok ağrıtabilir, benden söylemesi.

?Aşk benden daima kaçtı. Onu, yani sevdiğim kişiyi, hiçbir zaman uzun süre kollarımın arasında tutamadım. Her defasında, tam hayatımın adamını buldum sandığımda, her şey mahvoldu ve ben bir kez daha yalnız kaldım. İstediğim şey, benim ardımdan tıpkı Maria Magdelena’ya söylendiği gibi “Onun günahlarının çoğu affedildi, çünkü o çok sevdi” diye söylenmesidir.?

Edith Piaf

16 kişi bu yazıyı beğendi. Ya siz?