Bu sefer bir hitman, yani kiralık katil. Soğukkanlı ve bir o kadar zeki. Adam öldürme sanatını idam emirlerini aldığı Harry McKenna sayesinde öğrendi. Ama kurnaz bir ortağın bu iki katili ve dostu bir otoparkta yüz yüze getirmesiyle ikisinden birinin hayatta kalması şarttı. McKenna, ölmeyi tercih etti. Bishop ilk kez bir cinayetinin ardından pişman olduğunda oyuna getirildiğinin farkında bile değildi.

Her yer intikam kokmaya başladığında McKenna’nın oğlu Steve, hiçbir şeyden habersiz Bishop’un öğrencisi oldu, ve sonra yardımcısı. Birlikte babalarının katilinin işlerini hallettiler, ta ki birlikte öldürülmek istenildikleri güne kadar. McKenna’nın katili gün yüzüne çıktığında Bishop’un pişmanlık duygusu Steve’e katılarak intikamı daha da körükledi. Aynı gün Steve’in babasının katiliyle sırt sırta olduğunu öğrenmesi, babasının ölüm emrini vereni onunla birlikte öldürme fikrine engel olmadı. Kafasının dikine hareket eden Steve intikam duygusuna sadece birkaç saat engel olabildi. Bishop’un aksine intikamını yarıda bırakan Steve yine düşünmeden hareket etti ve eksiği tamamlamaya çalıştı. Bilmediği şey ise onun düşünmediklerini Bishop her zaman düşünüyordu… Ve sonuç buna paralel doğdu. Detayları filmi izleme iştahınıza bırakıyorum.

Ben Foster, Steve karakteriyle izlenebilir bir performans ortaya koydu. Filmin yönetmeni aynı performansı yansıtabildi dersem eğer şimdiye kadarki dürüstlüğümü kenara atmış olurum. Film dikkatinizi dağıtıyor, sizi içine çekmek yerine. Sahneler arası geçişler konsantrasyonu bozuyor. Zaman bazen 15 dakika ilerleyerek devam ederken bazen birkaç saat ile ilerliyor. Bu normal olabilir ben yazarken ama filmi izlerken bir merdiveni değişik adımlarla çıktığınızı hissediyorsunuz. Müzikler size filmin atmosferini yansıtamıyor. Bu yanlış oldu. Yansıtıyor olabilir ama bir düzen yok. Franz Schubert’in enfes eseri “Piano Trio No. 2” ile Bishop’un müzik zevkini yansıtmaları temayı ona yaklaşık bir düzende kuracakları hissini verse de sizi ilerde hayal kırıklığına uğratıyor yönetmen. Belki de yönetmen sadece Schubert’i anmak istenmiştir, kim bilir. Lakin Schubert’in bu eseri ilk kez Stanley Kubrick’in Barry Lyndon adlı eserinin merkezinde bulunduktan sonra birçok filmde daha kullanılmıştı. Verdiği his hala inanılmaz.

Filmde zamanın değişik algılar uyandırarak ilerlemesi bir yana, sahneler arası geçişlerde estetik yönleri bulmak çok zor. Bağlantılar “nerdeyim ben yahu?” dedirtiyor bazen. Simon West’in TV dizilerine yönelmiş olması sanırım yeteneğinin köreldiğine bir işaret. Bu film de çıkış yakalayamadı çünkü. 28 Ocak’ta vizyona giren film henüz Türkiye’de vizyona girme gibi bir plana dahi sahip değil. Ama Statham hayranlarının izlemesi gereken filmlerden biri, unutmayın.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 13 March 2011 18:53 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bizi ilgilendiren geride kalanların yaşamları. Bu yaşamın sadece bizi ilgilendirmediğini kısa zaman içinde fark ediyoruz tabiki. Kim oldukları belli olmayan bir grup, kasabaya girer ve filme konu olan hikayenin başlamasına sebep olurlar. Bu vampirimsi yaratıklar gün geçtikçe kasaba sakinlerini sonsuz bir yolculuğğu çıkartmakta oldukça iddalıdırlar. Susamış bedenlerini doyurmak için tüm kasaba sakinlerini acmasızca yok eden, kanını içip huzura kavuşan yaratıklardan kurtulmanın bir yolu olmalıydı ama nasıl?

Klasik tavşan kaç tilki tut senfonisinden ve bir kaç saçmalıktan sonra sessizce tavan aralarına saklanmanın güvenilirliğini test eden mahsum kasabalılar, artık bir çıkmaza girdiklerinin farkındadırlar. Ne varki doymak ve ölmek bilmeyen vampir kırması yaratıklar dur durak bilmemelerine karşın hala kurtulmanın yolunu arayan kasaba sakin-lak ları mantık dışı bir kaç girişimin ardından sayıları epey azalmıştır.

Hesapta mantıklı düşünen kasaba sakınlerinden bayan çok bilmişin bir repliği beni epey güldürdü. Cani grubun bir kaç kişiyi katletmesinden sonra, “Vampir diye birşey yoktur” kelimesine verilecek bir cevap varsa merakla bekliyorum. Vampir yada benzeri birşey yoksa kelle paça arkadaşlarını katleden şey neydi? Hani bizde vardırya ” Bana dokunmayan yılan kırk yıl yaşasın” hesabı kendisini avutuyor olmasını diliyorum.

Gıcık btiplere sahip canavarların tek ölüm yolunun güneş ışını olması nedeniyle faza müdahalede bulunamayan sakinlerin tek kurtuluş yolu bir ay boyunca saklanmaktan başka birşey olamazdı. Filmde beni etkileyen tek ve en iyi sahne, filmin sonundaki baş kahramanın vampirimsi yaratığa henüz dönecekken kendisini gün ışığına teslim etme sahnesiydi ki bu sahne korku adına yapılan tüm kareleri sonda bırakacak kadar güzeldi. Korku, çaresizlik ve yaşamak isteğine karşın ölüyor olmanın psikolojik durumu, işte korku diye ben buna derim.

Orjinal adı 30 Days of Night olan 30 gün 30 gece filminin yönetmenliğini David Slade yapmış. Senaryosunu Steve Niles ve Stuart Beattie’nin yaptığı filmin oyuncu kadrosunda ise, Josh Hartnett, Melissa George, Danny Huston, Ben Foster ve Mark Boone isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 22 December 2009 06:57 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Pandorum filminin yapımcısının daha önce Resident Evil filminde de olduğunu söyleyip kaliteli bir sunum olcağı müjdesinide vermek isterim.

Aniden uyanıyorsunuz ve her yer kapkaranlık, karanlık olan sadece gün ışığının eksikliği değil, nerede olduğunuz, ne zamandan beridir orada duruyor olduğunuz ve ne için orada olduğunuz soruları hakkında da en ufak bilginiz yoktur. Akıllarında binlerce soru işaretiyle bulundukları bölgeyi keşfe çıkarlar fakat orada yanlız olmadıklarını ve tuhaf şeylerin olduğunu anlarlar.

Bulundukları yer bir gemidir, keşif devam ederken kafalardaki sorular teker teker çözülmeye başlar, tehlikeli sırlar yavaş yavaş ortaya dökülür. Bir kaç unutulmuş insan, kim bunlar ve neyin peşindeler?

Zaman ilerlerken korkunç gerçeğinde şahidi olacaklar!

Bu yazı Ethem tarafından 30 October 2009 15:27 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com