Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği “seçim” savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film kısaca, Üvey babası tarafından akıl hastanesine kapatılan genç bir kızın kaçış planı olarak başka bir evrene geçip kendisini buradan kurtarmanın planını yapacaktır.

Kadroda birbirinden güzel aktristlerin oluşu filme bir hayli reklam ve albeni kazandırmış olduğu ortada. Senaryo hakkında açıklayıcı bir bilgi verilmemesine rağmen büyük ilgi toplayan Sucker Punch
adlı film Aksiyon, Fantastik, Gerilim ve Gizem türünde seyretmekte.

25 Aralık 2010 de Abd’de, 15 Nisan 2011 de Türkiye’de vizyona girmesi  bekleniyor.

Bu yazı Ethem tarafından 10 April 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tek derdi kocaman bir bal küpüne düşmek olan Winnie ve arkadaşlarının bakalım bu sefer başlarına ne gelecek.

Bu yazı Ethem tarafından 06 March 2011 17:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Karanlıkta yazan, yaşayan ve seven bir adam, bir yazar. Bundan 14 yıl önce Lanzarote adasıda geçirdiği korkunç trafik kazasında sadece görme yeteneğini değil, Lena’yı yani hayatının kadınını da kaybetmişir. O günden sonra kendi adını bir daha kullanmaz ve senaryo yazarken kullandığı takma adı Harry Caine ismiyle hikâyeler yazmaya devam eder.

Her şeyden önce Almadaovar gerçeğinden bahsetmem gerektiğini düşünüyorum. Kendisi, benim yeni keşfettiğim ve eserlerini izlemeye başladığım bir yönetmen diyebilirim. Tarzı genel olarak dram olan ama ara sıra kendi tarzının dışına çımaktan çekinmeyen bir yönetmen. Bu sefer biraz daha trajikomik bir hikâye yarattı, araya bolca dram koymuş ve gerçekten seyir zevki çok yüksek bir Penelope filmi olmuş diyebilirim.

Hikâye şimdiki zaman ve bundan 14 sene öncesiyle birlikte başlıyor. Aslında ilk bakışta klasik geçmiş ve şu anda ki zamanı aynı anda başlatan ve daha sonra bunları bir yerde kesiştiren filmlerdenmiş gibi geliyor. Değil! Gerçekten sizi kandırmasın, bu sefer ki bambaşa olacak. Şu anda kör olan adamımızın geçmişteki hikâyesinden bahsediyor. Daha çok eski yaşananlar üzerinde duruluyor ve bu zamana kadar ayrıntılı bir şekilde anlatılıyor. Burada dikkat çekilmesi gereken bir konu anlatımı ne kadar akıcı ve yalın olduğudur. İnanılmaz derecede sade bir anlatıma, gereken her ayrıtıyı sığdırmak gerçekten çok büyük bir yetenek ve bunu başarıyla yapmışlar. Bir an olsun bir boşluğa düşmemek, eski-yeni arasında ki geçişlerde kaybolmamak…
Ortada önce mecburiyetle başayan bir aşk temasıdan daha sonra, iki insanın birbirini ölesiye sevmesinden bahsediyoruz. İki farklı konseptide bir arada işlemeyi ve bunlar arasındaki geçiş de çok güzel ayarlamış Almadaovar. Caine ve Lena arasıda ki aşkın yansıma stiline bayıldım. Başbaşa kaldıkları anlarda verilen sahne görüntüleri ve kullanılan mekânları müzikle harmanlama şekli insana huzur veriyor. Hazır bunlardan bahsetmişken zaman zaman uzayan diyalogları izleyiciye bir şiir dinletisi havası verdiğini söylemeden geçmek istemiyorum. Bir bütünün her bir parçasına ayrı bir değer verip, hepsini ince ince işlemiş ve ortaya çok keyifli bir film çıkmış diyebilirim buraya kadar.

Ama elbette her şey bu kadar sakin ve rutin gidemez. Bize çok etkileyici bir son gerekiyor. Etkileyici sonunda çok iyi bir şekilde ayarlandığını düşünmekteydim ki, burada ne yazık ki biraz hayal kırıklığı yaşadım. Son sahnelere biraz fazla entrika karışmış. Bir türlü bitmek bilmeyen sahnelerin arka arkaya gelmesinden kaynaklanan bir sıkıntı var gibi geldi bana. Düzen burada biraz bozulmuş şaşkınlık üstüne şaşkınlık verme isteği, sanki filmi bitirememesine yol açmış gibi geldi. İnsan ne yazık ki nasıl başladığını değil nasıl bittiğini hatırlayan bir varlık olduğundan dolayı bunu da buraya iliştirmek benim görevim…

Sonuç; harika hazırlanmış ve kurgulanmış bir aşk filmi olarak değerlendirmemizin yanında aynı zamanda kendine has stiline uygun olarak, bir o kadar dram kokan bir film. P.Cruz başrolde çok fazla seyirciyle buluşmasa da diğer oyuncuların harika performansları sayesinde çok sağlam bir film olduğunu söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesini tavsiye edeceğim, benzerlerinden çok çok daha kaliteli bir yapıt olduğunu söyleyerek yazıyı burada bitirelim. İyi seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 March 2011 01:17 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hilary Swank’ın genç bir acil servis doktorunu canlandırdığı 2011 filmi The Resident’da Swank dışında Supernatural’den tanıdığımız Jeffrey Dean Morgan yer alıyor. Kiralık ev arayan, sevgilisinden yeni ayrılmış genç kadın ve onun evsahibi çevresinde gelişen olayların anlatıldığı klasik saplantılı kişi ve kurbanı konulu film bana göre abartı derecede güzel değil, ancak kabul edilmesi gereken bir şey varsa o da böyle filmlerin son dakikalarının hep kaçma, kovalama sahnesi ile dolu olduğundan dolayı heyecan verdiğidir.

Bu arada filmin son sahnesine kadar bunları yapan kişi kimdir, necidir, niye yapmaktadır şekli soru işaretleriyle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz haberiniz olsun. Oscar ödülü almış bir oyuncunun filmidir, her türlü gideri vardır diye şevkle beklerseniz havanızı alırsınız, çünkü film vasat gerilim filmlerden farksız sevgili dostlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 28 February 2011 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu film,

• Montreal Film Festivali’nde Grand Prix Ödülü’nü kazanır.
• Belçika’nın 2008 yılında Oscar Adayı olur.
• İstanbul Film Festivali kapsamında gösterilip Uluslararası Film Eleştirmenleri Birliği tarafından FIPRESCI Ödülü’ne layık görülür.

Bu hangi film diye merak mı ediyorsunuz?

Cevap veriyorum: Ben X^*.

Etkileyici bir müzik ve Archlord oyununun görüntüleri ile hazırlanmış hoş bir jenerik ile başlar film. Parlak zırhlı ve keskin kılıçlı bir şövalye, beyaz atını dörtnala koşturuyordur Archlord dünyasında. Sonra kamera bilgisayarın ekranından yavaşça uzaklaşır ve bize odayı gösterir. Archlord oyununun posterleri, maketleri ve figürleri ile süslenmiş bu odada, oyunu oynayan karakterimizi (Ben) görürüz kısa bir an ve iç sesini duyarız. Kimsenin onu anlamamasından yakınır. Ardından kadraja bir kadın girer. Bu Ben’in annesidir (Marijke Pinoy). Röportaj havasındaki bu sahnede Ben’in annesi “Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.” der. Daha filmin başında bu şüphe uyandıran sahne bizi büyük bir merak içerisinde bırakır.

Acaba ne olmuştur da Ben’in annesi bunu diyordur?

Gus Van Sant’ın Elephant adlı filmi Amerika’da hala yaygın olan, öğrencinin kendi okulunu silahla basma vakasının içine sokmuştu bizi. Film ilerledikçe Ben X’te de olayın bu noktaya varabileceğini düşünmeye başlıyorsunuz. Ben, okulda bir grup serseri çocuğun zorbalıklarına maruz kalarak “öteki”leştirilir. Çünkü Ben’de (Greg Timmermans) Asperger Sendromu (otizmin bir şekli) vardır. Bu yüzden Ben, çevresine sadece ayrıntı odaklı bakabilen, bütüne ulaşmakta zorlandığı için de bedensel ve duygusal tepkilerinde hep gecikmeler yaşayan bir gençtir. Özellikle yönetmeni bu noktada tebrik etmek gerekiyor. Ben’in gözünden diğer insanları bize gösterirken, hep suratlarının bir bölümüne odaklanıyor. Mesela kulağına, dudaklarına, gözlerine… Bu da Ben’in bakış açısını biraz olsun anlamamızı sağlıyor. Otistik birinin iç dünyasını görselleştirmenin yanı sıra, sadece Belçika’nın ve otistiklerin değil tüm dünyanın ve genç neslin hayata bakışına dair izlerde sunuyor film.

Ben, otistiktir yani diğer insanlara göre o yarım bir insandır. Sanal dünyada ki karakteri ile eksik yönlerini tamamlar. Her sabah 5:45’te uyanıp 6:33’e kadar aynı oyunu oynar. Sekseninci seviye gibi üst bir düzeye eriştiği, Archlord adlı bilgisayar oyununda yarattığı karakter ile kendi iç dünyası birbirine çakışır. Çünkü Archlord’da 80. seviyede saygı duyulan bir şövalyedir. Gerçek hayatta ise kimsenin umursamadığı hatta sürekli alay konusu olan aciz bir insandır. Bu yüzden her türlü olayı oyunla özdeşleştirerek düşünür. Mesela onu sürekli rahatsız eden Bogaert (Titus De Voogdt) ve Desmet’i (Maarten Claeyssens) Archlord’da yolunu kesen Troller olarak ya da kendisi hakkında atıp tutan doktoru bir iskelet olarak görür. Aynada saçını düzeltirken oyunda ki karakterin tipini değiştirdiği kutucuğu düşünür mesela ve bizde o kutucuğu ekranda görürüz. Bu anlamda filme yer yer serpiştirilmiş oyun görüntüleri ve animasyonları ile gözümüze sokmadan sürekli bir bilgisayar oyunu içindeymişiz gibi renk ve doku yaratmayı başarmış yönetmen. Bu da yine Ben’i anlayabilmemiz için önemli bir etken oluşturuyor.

Kamera kullanımı, görsel yönetim ve kurgu gibi oyunculuklar da oldukça başarılı. Özellikle ilk oyunculuk deneyimi olan Greg Timmermans, (Bana tipi yüzünden Tobey Maguire’yi anımsatıyor.) Ben karakterini fazlasıyla benimsemiş gibi gözüküyor. Ayrıca oyunculuğu hiç göze batmıyor ve gerçekten çok inandırıcı. Ben’in Archlord Dünyasındaki Şifacısı Scarlite’i oynayan Laura Verlinden ise filmin sonlarına doğru ortaya çıksa da güzelliği ile akıllarda kalmayı başarıyor.

Scarlite.

Kendisi filmin sonuna doğru arz-ı endam etse de filmdeki en önemli karakter aslında. Ben’in oyunda tanıştığı Scarlite belki de onun tek arkadaşı ve sırdaşıdır. Ona âşık olması da kaçınılmazdır. Bir gün artık Ben, bütün bu baskılara, küçük düşürülmeye dayanamaz ve her şeyi Scarlite’e anlatır. Birlikte bir plan yaparlar. Ertesi gün Scarlite ona bir video mesaj gönderir. Mesajda yarın trenle yanına geleceğini söylüyordur. Evde ki hesap çarşıya uymaz Bogaert ve Desmet onun telefonunu aldıkları gibi mesajı da görürler. Ertesi gün Ben, onlardan önce tren istasyonuna gitmek için hızlı hareket etmek zorundadır. O günden sonra Ben’in ve çevresindekilerin hayatında önemli değişiklikler olacaktır…

Film boyunca ara ara Ben’i tanıyan herkesin bir röportaj görüntüsünü izleriz. Hepsi Ben, hakkında bir şeyler söylerler. Sınıf arkadaşları, öğretmenleri, müdürü, babası… Bu görüntülerin Ben’in yaptığı planla ilgisi olduğunu sizde tahmin etmişsinizdir. En başta Annesinin söylediği şeyi hatırlayalım.

“Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.”

Evet, böyle demişti Ben’in annesi. Ama neden?

Yoksa…

KARAR: Film, sürpriz sonun işaretini vermeden ve merakınızı ayakta tutarak ilerliyor. Sona yaklaşırken sizi şaşırtıyor ve final sahnesiyle de şok ediyor.

* Flamanca’da “Ben Bir Hiçim” anlamına geliyor.

Filmden Replik

Hiç mutlu olmamıştım.

Ama hiç bu kadar mutluda olmamıştım.

Ben

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 27 February 2011 04:28 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dağa tırmanmak için yola çıkan Aron Ralston, dağda ii kayanın arasına sıkışacaktır. Hikayeyi hikaye yapan durum ise, Aron’un büyük soğuk kanlılığıyla bu tehlikeli durumdan kurtarış çabasıdır.

Filmin rahmetli tarafından yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 23:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin yönetmeni Will Gluck. Senaryoda Bert V. Royal, görüntü yönetmenni Michael Grady. 17 Eylül 2010 da ABD’de vizyona girecek olan filmin müziği ise Brad Segal ismine ait. Film, Türkiye’de Easy A  31 Aralık 2010 da vizyona giriyor…

Son olarak Easy A filminin oyuncu kadrosunu Emma Stone, Amanda Bynes, Alyson Michalka, Penn Badgley, Cam Gigandet, Stanley Tucci, Malcolm McDowell, Dan Byrd, Lisa Kudrow, Patricia Clarkson ve Thomas Haden Church isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 31 December 2010 21:47 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Strause Kardeşlerin el birliği ile hayat verdikleri ilk sinema projeleri olan Yukarıdaki Tehlike’nin, hatırıma ilk olarak Homeros’un Oddsey’ini yoldan çıkartmaya çalışan “sirenlerin” hikayesini getirmesi çok da saçma değil sanırım. Her ne kadar ana karakterimiz Jarrod’ın içinde bulunduğu durumu, Oddysey’in dirayeti ile bir tutmak yanlış olsa da; karşımızda -hiç olmassa kof bir bilimkurgu örneği olmamak için didinen bir yapım olduğunu söylemek yerinde olur. Hedeflediğinin ne kadarını başarabildiği ise aslen yazımızın gerçek konusunu oluşturmakta.

Strause Kardeşler onlarca blockbusterın görüntü yönetmenliğine ya da efektlerine el atmış bir ikili. Uzun süredir kamera ardında yaşadıkları bu makyajlama deneyimini, kendi bağımsız filmleri ile taçlandırmak istemeleri de alkış isteyen bir hareket. Her ne kadar hikayesi ve görsel altyapısı ile “Dünyalar Savaşı”, “District9″ ya da “Cloverfield” gibi örneklerin rotasını izlese de aslında zincirlerini bir yerde kırmak için didindiğini de göz ardı etmemek lazım. Elbette sarfedilen her eforun olumlu sonuçlar doğurmayacağını da dipnot olarak eklemek lazım. Nitekim Strause Kardeşler’in bu çabaları zaman zaman iç bayan bir denemeye dönüşmüş…Nasıl mı?

Multi milyoner dostunu ziyarete giden Jarrod’un vermiş olduğu sınav az buz bir sınav değil. Herşeyden önce kendisi lükse pahaya alışmamış bir karakter. Plazalarda gününü gün eden milyarder arkadaşından sıcak bakmadığı bir teklif alıyor. Bununla birlikte kız arkadaşının hamile olduğunu öğreniyor. Tahmin edebileceğiniz gibi Jarrod’da hazırlıksız yakalananlardan…Bütün bunların bir ev partisi çorbasında karıştırılarak izleyicinin ağzına bir kaşık uzattığınızda, alacağı tat Cloverfield’ın tutturduğu kıvama eş değer. (Burada amacım kesinlikle “bu film şundan şundan çakmadır.” lafını savurmak değil)

Derken ilk temasımız gerçekleşir. Bilinmeyen parlak mavi ışık huzmeleri kurban olarak ev partisinin “en abazan” bireyini etkisi altına alır. Bir sonraki aday ise Jarrod olmuştur. Fakat Jarrod bu temastan kurtulmayı başarır. Söylediğine göre bu ışıklar “karşı konulamayacak kadar” güzeldir…Evet evet tıpkı Sirenlerin Tatlı Sesi gibi.

Gelgelelim bu dakikadan sonra herşey paldır küldür gelişir. Gidelim mi yoksa Kalalım mı? ikilemi çerçevesinde binanın içinde bir o yana bir bu yana gezinen karakterlerimiz, Amerikan Hava Kuvvetleri’nin kurtarma çabalarına da birebir tanık olurlar. Film içerisinde Jarrod ve tayfasının, askerler tarafından kaç defa “kıl payı” kurtarıldığını saymaya çalışmanız da ziyadesi ile faydasız!

Tıpkı District 9′ın trajik karakteri Wikus Van De Merwe gibi bir başkalaşıma da maruz kalıyor. Neyse ki adını koymadığımız bu süreç finalde biraz “sıradışı” bir şekilde sonuçlanarak; filmin mantık hataları ile dolu ve son dönem kurgu-bilim örneklerini az da olsa bilen izleyiciler için “klişe” kelimesinin kalibresini milimi milimine dolduran senaryosunun biraz olsun anlam kazanmasını sağlıyor.

Yine de Yukarıdaki Tehlike’nin bu karma yapısının amacına hizmet edebilmesi için bir devam filmi uğruna kaza kurşunu sıkmak şart mıydı diye sormadan da edemiyor insan. Görsel maharetlerini sergilemekten çekinmeyen yönetmenlerin, ellerinin uzanamadığı konularda biraz daha yardım almalarının çok büyük faydaları olabilirmiş. Hiç değilse Independence Day görmüş bir kuşağın, saçmalama sınırlarına ve artık yıprana yıprana bağışıklık kazanmış sinirlere sahip olduğunu göz önünde tutarak, mantık hatalarını ellerinin tersi ile itip “eğlenceli” bir film yapma fırsatları bile olabilirmiş.

Sözün özü şudur ki yarı mekanik – yarı organik böceğimtrak uzaylı dostlarımız arasında Jarrod bir nevi Neo olarak yola devam mı edecek yoksa olağan bir gişe tatminsizliği sonucunda;”size herşeyi açıklayan bir son hazırladık kalanını sizler kurcalayın.” cümlesinin arkasına mı sığınılacak? Bu soruların cevabını da zaman verecek… Herkese iyi seyirler…

Filmin SuperFrooog tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 04 December 2010 03:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Bir Sinan Çetin filmi, Kağıt…”

Özgürlük kavramını anlamını, kötü yaşanmış yada muhtemel kötü yönleriyle ele alan, kısıtlamanın ne kadar basit bir şekilde insan üzerine teneffüs ettiğini açıklayan, aslında bir nevze bizleri azarlayan bir film, Kağıt.

Fragmanda da örnek verildiği gibi bir zeytin tanesinin tadından mahrum kalacak olmanın verdiği kısıtlamanın nelerle sonuçlanabileceği ortada. Güzelde bir soruyla bitirmiş Sinan Çetin… Ya kayıtsız mahrum kalacaksın, ya o tadı unutacaksın. Peki ya özgülük? O tat, bir kağıt üzerinde yazılı bir şekilde damaklarından alınızsa, o zaman ne yapacaksın?

Aslında Kağıt, yasaların ta kendisi bir yerde… Herşey, yani özgülük, kurallar, maddeler bile kağıt üstünde olduktan sonra… İsimler değişir ama her karakter, prosedürü aynı kağıt üzerinden takip eder…

Özgürlüğünde yazılı bir şeklimi var?

17 Aralık 2010 da vizyona girmesi beklenen filmin yönetmen ve senaryosu Sinan Çetin’e ait. Oyuncu kadrosunda ise; Ayşen Gruda, Öner Erkan, Asuman Dabak, Zafer Ergin, Irmak Ünal, Zeynep Beşerler, Ahmet Mekin, Mazlum Çimen, Fatoş Seğmen, Bahar Sarak, Metin Cantimur ve Uğur Bilgin isimli ye almakta…

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2010 01:14 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Munich filmini açmadan önce karşınıza neler çıkacağını tahmin edebiliyorsunuz. Munich Olimpiyatları tarihinin en dramatik olaylarından birine tanık olmuştur. 11 atlet inanılmaz bir şekilde öldürülmüştür. Film başladığında önce bu canlandırmayı, bazı gerçek görüntüler eşliğinde izliyorsunuz.

Sabırlı izlenmesi gereken bir film her şeyden önce bundan bahsetmek gerekiyor. 2 saat 40 dakika gibi bir runtime süresi var ve bu süre içinde olaylar gerçekten çok ağır ilerliyor. Sahneleri teker teker izliyormuş, bir sahneden sonra öbür sahnenin gelmesini bekleyecek duruma geliyorsunuz. Tabi bu arada olayın bütün ayrıntılarını öğrenme şansına sahip oluyorsunuz. Aslında burada sadece bunu belirtmek için söyledim diyebilirim çünkü bu bir aksiyon filmi değil ya da herhangi bir gizem filmi değil. Daha çok bir belgesel tarzında olduğunu belirteyim.

11 kişiyi öldüren başları temizleme görevi Eric Bana?ya kalıyor ve arkadaşlarıyla beraber bu işe kalkışıyor. Asıl olay bence burada. Biraz daha geniş bir perspektiften bakmak gerekiyor. Burada bir nevi savaş sahnelerini aratmayacak olaylar görüyorsunuz ama olay bu kadar basit değil. İlk cinayetini işlediği zaman Bana?nın ruh halini incelemeniz gerekiyor. Daha sonra sayı arttıkça artık ne kadar rahat olarak davrandığını fakat bir zaman sonra paranoyaklaştığını izlemeniz ve çok iyi bir şekilde analiz etmeniz gerekiyor. Öldürmek basit bir iş değildir kavramını çok güzel bir şekilde işlemişler.

Filmde de dediği gibi sonu olamayacak ve herkesin kaybettiği / kaybedeceği bir savaş. Sakal gibi her cinayette yenilerinin hem de daha gür ve sert çıkması. Zaman ilerledikçe artık ??undercover?? olan bu ekibin gün yüzüne çıkması ve bir anda hedefleri öldürürlerken kendilerinin hedef haline gelmesi? Ama ne yazık ki bu film beklentilerimi karşılayamadı. Ahım şahım olmayan bir konuymuş gibi hissettim önemli olan bir konuyu. Mutlaka film haline getirilmesi gereken İsrail-Filistin çekişmesi çok sayıdaki karakterlerin dalaşmalarından ibaret olarak kalmış. Daha can alıcı konular, diyaloglar, entrikalar, beklerdim. Derin mevzulara verilen önem yetersiz kalmış, sadece bir bireyin üzerinden ele almışlar konuyu. Öldürme sahnelerinin gerçekçiliğiyle ilgiyi ayakta tutuyor.

2005 yılının en güçlü filmlerinden, Spielberg?in en görkemli eserlerinden biri olarak görüyorum filmi. Kendisinin tarzını çok sevmesem de gerektiği zaman, gereken saygıyı göstermekten asla çekinmedim. Mutlaka izlenmesi gereken bir film diyemem, çünkü ben bu olayın arkasını çok merak ettiğimden benim ilgimi çok uzun zamandır çekiyordu. Tatmin olmadım tam olarak ama en azından baya büyük bir kısmını öğrendim ve güzel çekimler sayesinde olayları yaşadığımı söyleyebilirim. Belgesel tadında filmleri seviyorsanız bu filmi de izlerken zevk alırsınız

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 November 2010 01:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

26 Kasım 2010′da Türkiye’de vizyona girecek olan Git Başımdan! (Due Date) adlı filmin yönetmeni Todd Phillips. Senayoda ise Todd Phillips, Alan Freedland, Alan R. Cohen ve Adam Sztykiel var.

Oyuncu kadrosu ise;
Robert Downey Jr., Michelle Monaghan, Jamie Foxx, Zach Galifianakis, Juliette Lewis, Alan Arkin, RZA, Mimi Kennedy, Rhoda Griffis, Emily Wagner, James Martin Kelly, Joel William Gonzales, Jon Gould, Joseph Harold ve Matt Walsh isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 14 November 2010 05:10 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genç bir çiftin everinde yaşadıkları doğaüstü olaylaı kameraya kaydemesiyle başlayan Paranormal Activity’nin yönetmeni Tod Williams. Senayo Oren Peli ve Michael R. Perry isimleine ait.

Genç çiftimiz Katie Featherston ve Gabriel Liotta’nın evlerinde korkutucu olaylar deam ediyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 October 2010 04:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenimiz James Cameron Avatar izleyicisinin büyük bir bölümünün Pandora Gezegenine doyamadığına dair tepkiler almış ve  8 dakikalık ek bölümüyle tekrar vizyona sunmaya karar vermiş. Ne de iyi etmiş:d

Bu ek bölümde yeni tasarlanmış canlılar yeni mekânlar ve aksiyon sahneleri olacağı söyleniyor. İlk filminin 2 milyonun üzerinde yaptığı hâsılatı geçer diye düşünüyorum. Pandora gibi hayalin ötesinde güzellikte bir yerde kim olmak istemez ki.27 Ağustos’ ta ABD, 15 Ekim 2010 da ise Türkiye ‘de vizyona giriyor.

Eklemeliyim ki filmimiz 2010 Oscar ödül töreninden 4 heykelcikle döndü. Şöyleki

En iyi görüntü yönetmeni (Mauro Fiore),sıradışı görsel efektler, En iyi sanat yönetmeni, En iyi sinematografi?

Bence Zoe Saldana? da ödül almalıydı. Performansı çok etkileyiciydi. Her nekadar oynadığı bölümler  animasyon da olsa ki hatırlarsanız  ımax teknolojisiyle çekilmişti yani animasyonu da canlandıran yine filmin oyuncularıydı. Ve bu konuda zoe saldana’nın neytiri’ye kattığı ruh bambaşka bir etki yaratmıştı. Ama böyle bi kategori yok ne yazık ki.

Her zaman kısa ve öz yazayım diye başlıyorum ama çene yaylarım gevşek doğuştan olmadı yine.

Daha kısa bir yazıda buluşmak üzere diyerek mahcup ayrılıyorum karşınızdan.

SEVGİLERİMLE

Bu yazı Asya tarafından 12 October 2010 18:15 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı alploganer tarafından 02 October 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

11 yaşında genç ve güzel bir kızın aşk ve ölümle tanışmasını anlatan dramatik, duygu yüklü bir film.

Camino (Nerea Camacho) hayatın m zorluklarına, engellere ve karanlık endişelere aldırmayacak kadar neşeli, güler yüzlü ve hayata dolu dolu bakabilen ve bu hayat tarzı sayesinde mutlu olmayı fazlasıyla başarabilen hat dolu genç bir kızdır. Aşkla tanışması hiçte zor olmamış, yaşının verdiği tüm güzellikleri tatmaya başlamıştır. Taki ölüm ile tanışıncaya dek.

Bakalım hayata dolu dolu, sımdıkı sarılabilen Camino, ölümn pençesinden kurtarabilecekmidir.

Başrollerini Nerea Camacho’nun oydığı e hemen hemen tek kişilik performans tarzında olan Camino adlı filmin yönetmen ve senaristi Javier Fesser.

17 Eylül 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda ise; Nerea Camacho, Carmen Elías, Mariano Venancio, Manuela Vellés ve Ana Gracia.

Belki hayatımızın değerini ve yaşadığımız güzellikleri tekrar görmek, sevdiklerimize sıkı sıkı sarılmak adına izlemeliyiz.

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2010 22:32 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hollywood?dan sıkıldıysanız alın tam size göre bir kaçış filmi. Ortalıkta bu filmi daha önce duyduğunuzu sanmıyorum, duymuş olsanız bile afişinden dolayı bir daha bakmazsınız herhalde. Konusunu hemen özetlemeye çalışarak başlayalım; Juan hamile karısından ayrılır ve gardiyan olacağı hapishaneye gider. Aslında işe ertesi gün başlayacaktır ama bugünden gezmeye gelmiş gibi bir durum var. Daha sonra bir anda tavandan bir parça düşer ve herkesin dikkatini üstüne toplar. Tam bu sırada azılı suçlumuz Malamadre kaçmaya çalışır ve başarır. Daha sonra tahmin edeceğiniz gibi isyan çıkar. Tabii isyan sırasında gardiyanlar onu revire götürmek yerine 211?nolu hücrede bırakınca artık oda bir gardiyan değil suçlu olmuştur. Tabii ki hayatta kalmak için.

Neresinden başlayım? Her zaman olumsuzu söylemek huyum olduğundan; gerçekten çok etkileyici bir film olmuş ama bazı şeyleri görmezden gelmek gerekiyor. Mesela bir kapı var ki direk film adına söylüyorum, cennete açılıyor. Gardiyanların girip çıktığı kapıdan gayet rahatlıkla dışarı çıkılabilir filmde ama bunu hiç göstermemişler. Çok belirgin bir hata gibi gözükmesine karşın, ancak çok dikkatli bakıldığında fark edilebiliyor. Filmin başında görüyorsunuz ve daha sora bir daha kareye girmiyor o kapı. Atlanmış ayrıntılardan biri belki de. İkinci sorun, film görüntüleri neden bu kadar basit. Hadi HD?si yok desek, benim izlediğim BDRip?ti ve gayet 19luk ekranda izledim bir hata yoktu. Yok, yok film basit olarak gösterilmiş, ayrıntılardan yoksundu. Ha bu film adına bir eksi mi, aksine bu daha tamamlayıcı bir parça olarak gözüktü bana. Sonuçta siz filme görüntüsünün ne kadar net olduğu oranda güzel ya da kötü demiyorsunuz, bu tarz bir filmin böyle biraz daha ”eskitilmiş” tarz bir görüntüye sahip olması bence daha güzeldi. Bu yüzden bunu bir eksi olarak saymaktan şu anda vazgeçtim.

Hoşuma gitmeyen yanlarını söyledikten sonra iyi yanları da söylemek gerekiyor. Senaryosu bir kere özgün bir senaryo olduğundan dolayı filmi çok sevdim. Tamam, biraz saçma gelebilir yok artık tarzında serzenişlerde bulunabilirsiniz bazı yerlerde ama tabiî ki asla da olmayacak şeylerden de bahsedilmiyor burada. Sonuçta ilk başta adamlarında söylediği gibi ” böyle bir şey olacağını kim hesap edebilir? ” Şimdi filmi izlerken, arkadaşım prosedürler var, takip et onu yap şunu yap demek kolay tabiî ki ama öyle her şey göründüğü gibi değil, olmuyor işte. Gayet güzel düşünülmüş ve izlerken büyük keyif alıyorsunuz. Sadece ortaya aksiyon koymamışlar, hatta bir yerden sonra ??acaba koymayı mı unuttular?? tarzında bir düşünce alıyor. Ama şöyle ifade etmeye çalışayım, amaç aksiyon kesinlikle değil bu filmde. Juan’ın ailesiyle alakalı olanları izlemek pek hoş değildi açıkçası, ama eğer bir değerlendirme yapıyorsak bence filme gayet güzel oturmuş. Hani nasıl anlatmak gerekiyor tam olarak bilemedim şu anda. Aslında aksiyon yok diyorsunuz ama aksiyon sahnelerinin doğurduğu dram sahneleri var. Ben bunu açıklamaya çalıştıkça daha da batıracağımdan dolayı siz iyisi mi filmi izleyin.

Malamadre ve Juan’ın oyunculukları üst seviyede. Özellikle psikopat rollerini oynamak zordur kanımca ama L.Tosar bunu çok basit bir işmiş gibi yapmış. Aksiyon anlarındaki panik seviyesi ve aynı şekilde A.Ammann oyunculuğu süperdi. Avrupa yapımlarında bildik ve görmekten usandığımız (belki de) yüzlerin kullanılmasının yerine daha çok bilmediğim, bilinmeyen oyuncuların kullanılmasına her zaman bayılmışımdır. Benim için filme bambaşka bir hava katıyor.

Sonuç olarak aksiyon filmiyle drama koşullarını kusursuz olarak harmanlamış bir film var. Ortaya gerçekten şu anda anlatamayacağım, ancak ”hayret” diye değerlendirebileceğim bir film çıkmış. Uzun zamandır Avrupa sineması izlemiyordum ama bu gerçekten o kadar gereksiz Hollywood filmi arasında ilaç gibi geldi. İnternetten şöyle biraz baktım, bu filmin çok miktarda ödülü de varmış. Sonuna kadar hak ediyor. Belki de en zor kısmı not verme kısmı olacaktır. Özgün bir senaryo, iyi oyunculuğun hakkı 10/7.8 olur.

Mutlaka izleyin ve izlettirin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 15 September 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Orjinal adı Tinker Bell and the Great Fairy Rescue olan filin yönetmeni Bradley Raymond. Senayoda Rob Muir, Bradley Raymond ve Bob Hilgenberg isimleri yer almakta.

Türkiye’de 17 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Tinker Bell ve Peri Kurtaran / Tinker Bell and the Great Fairy Rescue adlı filmin  yapımcısı Helen Kalafatic ve Margot Pipkin.

Bu yazı Ethem tarafından 14 September 2010 00:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

?Mother and Child?, bir kürtaj filmi aslında. Film boyunca üç beklenmedik hamilelikle karşılaşıyoruz, ama kürtaj bir kez ima ediliyor sadece..İma edildiği anda da esas kadınlardan biri ? Elizabeth Joyce- ortalığı yıkıyor, ?bana bu hakareti edemezsin? altmetniyle..Doktorun kürtajı önermesi, hamile komşusunun kocasıyla birlikte olan Elizabeth için en ağır ithamlardan biri oluyor..Beklenmedik hamilelikler için tek çözüm evlatlık vermek..Evlatlık vermenin ? ve verilmenin- ağır psikolojik yükü ile çöken kadınlar, bir erkek ya da bir bebek sayesinde huzuru buluyorlar..Bağımsız ve başarılı, kendi sözcükleriyle ?ekonomik özgürlüğüne sahip? Elizabeth bile ancak hamile kaldığında daha sağlıklı iletişim kurmaya başlıyor. Bebeği uğruna kariyerini yarıda bırakıyor, doğumda bayıltılmayı reddediyor.

Bir başka kadın, on dört yaşındayken Elizabeth?i doğurup evlatlık veren annesi ise ancak meslektaşıyla evlenince gülümsemeye başlıyor. Çocuk sevgisi öyle bir şey ki, temizlikçisinin ?hırsız? diye suçladığı kızını bile benimsiyor. Kendi içsel bütünlüğünü tamamlayamamış bir kadın görüyoruz sürekli..Evlatlık verdiği kızının babasını unutamamış, annesiyle sağlıklı bir iletişim kuramamış, ilgi duyduğu erkeği her fırsatta tersleyen, kısacası ?arızalı? bir kadını izliyoruz, ta ki arabada müstakbel eşine ?evlatlık? acısını anlatıp, hemen ardından evleninceye kadar..Tüm ?arıza?larından kurtulan, kocasıyla yatakta mutlu mesut kitap okuyan bir kadına dönüşüyor hemen..Evlenen kadının ?kurtuluşu?nu izliyoruz hayretle..Öte yandan, patronuyla duygusal olmasına ramak kalan bir ilişki yaşayan, komşusunun kocasıyla yatan, başarılı avukat Elizabeth?i de bebeği kurtarıyor bu hayattan..Ne de olsa ya bebek ya da erkek, kadınların can simidi..

Gelelim üçüncü kadına ve üçüncü bebeğe..Lucy, kocasına bir bebek verebilmek için evlatlık arayışına giriyor..Kocası onu, kendi bebeğini istediğini söyleyerek yarı yolda bıraksa da, Lucy pes etmiyor. Inarritu?dan bekleyeceğimiz bir yol kesişimi ile Elizabeth?in bebeği Lucy?i buluyor. (Denk düşen deri renklerinden bahsedersek fesatlık mı yapmış oluruz acaba?) Lucy, evlatlık meselesinin en merak edilen noktasına değinmeye çalışırken annesi tarafından susturuluyor. (- Onu sevemiyorum! ? Dünyadaki tek anne sen misin? Alışacaksın!) Bir yıl sonra Lucy?nin gerçekten alıştığını görüyoruz, bu da zihnimizdeki en karanlık noktayı aydınlatıyor ? kadınlar çocuklarını severler, kan bağı olmasa bile..

Kadın-çocuk ilişkisini ele alışı açısından oldukça klişe ve maalesef muhafazakar bir film ?Mother and Child?. Oysa ki Inarritu?nun yapımcı köşesindeki ismine, Ron Garcia?nın Gabriel Garcia Marquez?den alınma genlerine bakınca daha farklı bir film bekliyor insan.. Kadınların hayatlarının çocukları ve erkekleriyle anlam bulması; kariyerin, başarının yalnızlaştırıcı ve izole edici etkisi oldukça ortalama ve klişe anlatımlar artık..Elizabeth?in kızının evlatlık alan Lucy ve Elizabeth?i evlatlık veren annesini aynı sokakta yaşaması ise Inarritu kesişimlerinin sıkıcılaşmaya başladığının kanıtı..Filmi, kader eksenine oturtunca, senaryoya daha az iş düşüyor tabii ki. İzleyicinin sorularını ?kader? diyerek geçiştirmek büyük isimlere yakışmıyor.

Özetle, ?Mother and Child?, evlatlık meselesini irdeliyor. Bunu yaparken de kadınların depresif hallerine bebek ve erkek gibi iki ortalama çözüm sunarak izleyicinin içini rahatlatıyor. Kürtajın, ?teklif edilmesi bile imkansız? bir alternatif olarak gösterilmesi filmin durduğu yeri de kolayca görmemizi sağlıyor. Kadınlar sahip oldukları mucize ile yetinmeliler diyen bir film, ne de olsa hiçbir başarı, evliliğin ya da çocuğun yol açtığı gülümsemeyi yaratamıyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 August 2010 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, akıl hastanesine kapatılmış bir otoyol gişesi memuresi olan Yoon-jeong Choi ‘nin; onu ziyarete gelerek yazı dizisi hazırlamayı planlayan Bilimsel Köse yazıları yazarı Ho Lim ‘in arasındakı roportajla başlıyor.

Yoon-jeong durumu öylesine gercekçi anlatıyor ki, bilimsel olarak kanıtlanamayan hiç bir şeye inanmayan gazeteci, not alıyormuş gibi görünerek otoyol gişesi memuresinin hikayesini dinliyor.

Yoon jeong, 4 yıl önce, gişelerinin yakınında patlama sonucu içinde bulunan tüm mahkümlarla birlikte, 1 kişi hariç herkesin öldüğü patlamadan sonra, kurtulan mahkümün cesedi bulunamayınca, seri katil olan bu kişinin de öldüğünün ilan edildiğini, aslında bu kişinin bir kadın olduğunu, cinsiyetini de , bir gece vardıyasında, geciş için gişeye yaklaşan arabadan uzanan kadın eli ile kendisine teslim edilen geçiş biletinin kanlı olmasından sonra hatırladığı detaydan anladığını, polislere verdiği ifade de durumu izah ettiğini söylüyor.

4 sene sonra , aynı tarihte , yani 29 Şubat’ta, gişenin yakınındaki başka bir gişede yeniden bir cinayet işleniyor. Yoon-jeong, cinayet gecesi , tıpkı 4 sene öncesinde olduğu gibi, tüm gişelerin ve merkez binanın ışıklarının söndüğünü söyleyip, aslında elektriklerin hiç kesilmediğini söleyen çalışma arkadaslarının ifadesinden sonra, şüpheli konumuna düşüyor. Ve, elektrik kesintisinden sonra teslim aldığı kanlı bilet onu öylesine bir buhrana sürüklüyor ki, Yoon jeong, artık bir insomnia (uykusuzluk hastaliği) hastası ve kesinlikle karanlık korkusu olan biri haline geliyor.

Çok başarılı bulmadim ben filmi. Zaten , son yıllarda izlediğim ve “helal olsun, adamlar yapmış” dediğim bir korku-gerilim filmi çıkaramadı Güney Kore.

Fakat yine de, bu türü sevenlerdenseniz, biraz da, korku filmlerindeki mantık hatalarıyla dalga geçerek korkunuzu bastırmaya çalışanlardansanız, film tam size göre diyebilirim…

Bu yazı KanesHiro tarafından 21 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Amerikan rüyasının kâbustan ibaret olan diğer yüzünü gözler önüne seren Hector Babenco imzalı 1987 yapımı bu dramatik film, William Kennedy’nin Pulitzer ödülüne layık görülen romanından sinemaya uyarlanmış.

Dram içinde dram olan bir filmden bahsediyorum. Yukarıda konusunu paylaştığım filmi 2 saat 20 dakika boyunca izlemenin ne denli zevkli bir şey olduğunu anlatmak istiyorum artıları ve eksileriyle. Film, hakkında konuşulmayı hak ediyor. Uzun zamandan beri arşivimde duruyordu ve nihayet izleme fırsatı bulduğumdan dolayı artık çok mutluyum.

1930′ların Amerikasın da geçen bir dram hikâyesi olduğundan film inanılmaz derecede yavaş ilerleyen bir film. Yavaş ilerlemesini eksi bir özellik olarak düşünmedim, çünkü olayları ayrıntılarıyla işlemeye çalışmışlar. Sadece filmi izlerken değil, diyalogları dinlerken bile sokakta yaşanan açlık ve sefaletlerini anlayabiliyorsunuz. Yırtık dökük kıyafetler, yemek bulma savaşı, soğuk ve daha fazlası olabilecek kavramları, sadece diyaloglardaki zavallılığı dinleyerek anlayabiliyorsunuz.

Filmin konusu sokakta yaşayan ve birbirini sevdiğini anladığımız 2 insandan bahsediyor, hayatla olan mücadelelerinden ama konu biraz havada kalmış gibi. Filmde burada belki de asla bahsedilmemesi gerektiği kadar mantıksal hata gördüm. Bunlar yüzünden siz konudan kopuyorsunuz ve anlatılmak istenen o mükemmel havayı bir türlü alamıyorsunuz. Bunun nasıl bir şey olduğunu şu anda buradan tam olarak ifade edemesem bile, eğer filmi izlerseniz eminim sizde aynı duygulara kapılacaksınızdır. Sürekli bulamadığınız bir parça eksik gibi geliyor.

”Underrated” film; yani beklediği ilgiyi göremeyenler sınıfına almak istiyorum. 87′li yıllarda ya da biraz daha eski zamanlarda Amerikalılar dram filmlerinde mutlu son görmek isterdi, aslında mutlu son görmeyi kim istemez ki? Türk sineması filmlerinde de genelde kavuşan sevgililer, kötü adam öldükten sonra hayatına devam eden ve evlenen âşıklar, film boyunca kavuşamayıp ta son sahnede mutlu olan çiftleri görmüşüzdür hep. Sonu bu film gibi biten filmlerin o zamanlarda çok rağbet görmediğini söyleyebilirim.

Asıl bahsedilmesi gereken şey; konudan ve filmden çok daha yukarılarda bir şey olarak gördüm. Filmi izleme amacımı şu anda zaten sizlere açıklamış oldum. Açık söyleyeyim, 1930 yılındaki bu dram hikâyesi bana hiçbir şey katmadı. Daha çok ” bakın görün, 1930?lar böyleydi” gibilerinden bir yansıması oldu bana. Ama bu filmi hayatınızda 1 kere sadece Streep ve Nicholson için izlemek zorundasınız. Hangisinden başlayalım önce?

Streep; tam 16 kere Oscar’a aday olmanın ne demek olduğunu çok merak ediyorum. 11 kere NBA şampiyonu olabilir, 6 kere En Değerli Oyuncu ödülü ya da 8 kere sayı kralı olabilirsiniz. Ama 16 kere Oscar adaylığını bir şekilde açıklayamıyorum. 1988 yılında en iyi kadın oyuncu ödülüne aday bir performansı izledik. Kendisinin daha öncelerinde Oscar’a aday olan 5-6 performansını izlemiştim. Ama bu rol açık ara en iyisi, hatta kariyerinin en iyisi olmuş. 37?38 yaşlarında bir kadının; alkolik bir kadının portresini çizmiş Streep. Aksayarak yürümesinden bahsetmiyorum film boyunca; sıcak bir yer bulduğu zaman bize oranın sanki dünyanın en rahat yerini anlatmasını, kızdığı zaman öfkesini nasıl dışarıya vurduğunu ve çevresindeki insanları bir o kadar rencide ettiğini; kendi çıkarlarını korumadan ve aynı zamanda kendisinden daha zor durumda kalanlara gösterdiği merhameti izledik. Tek kelimeyle inanılmaz bir karakter koymuş ortaya, mutlaka izlenmesi gerekiyor. Şu son yıllarda Oscar performanslarını izledikten sonra, artık bazı şeylerin ne kadar basit! Elde edildiğini görmek gerçekten beni üzüyor.

Nicholson; aynı Streep gibi sokaklarda dolaşan ve bir nevi ”özgürlük” savaşçısı rolüne bürünmüş. Karakterindeki güçlü duruş, eskiden gelen ve yaşadığı bir acıyla bereber birden korkak olan ama aslında bir o kadar güçlü olan bir adamın portresi. Yemek bulduğu zaman paylaşması ve pişmanlığını dile getiren sahneler iyiydi, ama daha inanılmazını izlemek istiyorsanız filmin ortalarına doğru ilerlemesini beklemeniz gerekiyor. Aşağılayıcı konuştuğu zaman ki sakinliği ve surat ifadesini görebiliyorsunuz, hayranlık uyandırıcı. Mezar başında söylediklerini duyduğunuz zaman ise bir anda duruluveriyorsunuz ve o an oradan, yanı başından izlediğinizi sanıyorsunuz. Tabiî ki bizler Nicholson’un daha ne filmlerini izledik, ama bunu da bir yere not almak gerekiyor.

Sonuç; film olarak değil, sıkıldığınız bir zaman; acaba iyi oyuncu performansları nasıl olur gibi bir arayışa girdiğiniz zaman mutlaka izlenmesi gereken bir film. Elbette vardır ama ben hatırlamıyorum; daha önce 2 oyuncunun böylesine uyumlu olduğu ve böylesine inanılmaz performanslar verdiği bir filmi izlememiştim. Biraz sıkıcı, ama sıkıcı filmlerden bile zevk alırım diyenleri bu tarafa bekliyorum. İyi seyirler.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 August 2010 15:33 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Jean-Dominique, Elle dergisinin popüler editörüdür. İstediği birçok şeye sahip olan Dominique, hayatının en güzel döneminde geçirdiği bir beyin kanaması sonucu istemediği bir şeye sahip olur:kendi bedeninde esareti yaşamak. Tamamen felç geçiren Dominique sadece tek gözünü kullanabilmektedir, onun dışında vücudunda hükmedebildiği tek bir organı dahi yoktur. Başlarda birçok kişi onun bu durumuna çok üzülür. Eski karısı, çocukları, arkadaşları onu zaman zaman görmeye gelir.  Fakat zamanla insanlar normal hayatlarına geri dönmeye başlarlar. Dominique?in ise dünyayla iletişim kurmasını sağlayan tek şey farklı şekilde dizayn edilmiş bir alfabedir. Göz kırpmalarla ve bu alfabenin de yardımıyla diğer kişilerle iletişim kurmaya başlar. Bu onun için bir umut kıvılcımıdır. Ve sağlıklı iken anlaştığı bir yayıneviyle tekrar bağlantı kurulmasını ister. Çünkü artık kendi hayatını kitaba dönüştürmek için gereken gücü kendinde görmeye başlamıştır. Yayınevinin gönderdiği yardımcı kızla kitap çalışmalarına başlayan Dominique, uzun süredir kimseye hissetmediği kadar kendine yakın  hisseder Claude adındaki bu kızı. Artık tek istediği bir an önce onunla beraber kitabını tamamlamaktır.

2007 yapımı bu fransız filmi gerçek bir yaşam öyküsünden yola çıkılarak çekilmiş. Jean-Dominique Bauby?nin kendi hayat hikayesini anlattığı Kelebek ve Dalgıç Giysisi adındaki kitabı dünya çapında birçok dile çevrilmiş ve büyük yankı yapmıştı. Bunun üzerine yönetmen Julian Schnabel Jean-Dominique Bauby?nin hayatını filme dönüştürmeye karar vermiş ve meydana getirdiği filmle de onun içdünyasını, psikolojini, düşüncelerini beyazperdeye yansıtmış ve bunu da büyük bir başarıyla yapmıştır. Son dönemin en başarılı psikolojik-dram filmlerinden olan Kelebek ve Dalgıç?ı izlerken umuda doğru bir yolculuk yapmanız kuvvetle muhtemeldir.

Bu yazı alploganer tarafından 18 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu arada Mehdi’nin oğlu Adem ile Rahim’in kızı Filiz arasındaki tutkulu aşk, aralarından geçen sınır çizgisi nedeniyle iyice imkansızlaşır.

Filmin özeti bu kadar, buradan sonra bahsedilecek tek şey herhalde oyunculardır. Film bir hikâye tadında geçiyor, bu Sinan Çetin’in bir filmi nasıl dağıtabilirim çabalarından kaynaklanıyor olsa gerek. Hazır yeri gelmişken; kendisi bu filmle beraber piyasada bir çıkış yakaladı, daha doğrusu yakaladığını düşünüyorum ama ondan sonra bunun kadar ses getirebilecek başka bir eserini ben ne yazık ki görmedim, ama sizler için komiser Komser Şekspir diyelim.

Hak ettiği ilgiyi göremedi tarzında konuşmalara girmek için yaşımın uygun olmadığını düşünüyorum çünkü film çıktığında 11 yaşında olan biri bunu doğal olarak ayırt edemez. Ama şunu diyebilirim ki, yıllar sonra ortalıkta Türk sinemasında neler vardı tarzında bir sohbet açıldığı zaman sonlarda ismi zikredilen bir film olması üzücü bir durum gibi geldi bana.

Oyuncu kadrosu tek kelimeyle inanılmaz. Kemal Sunal’ın (aptal) filmlerini izleyerek büyüdüğümü söyleyeyim. Evet, gerçekten çoğu aptal filmlerdi diye düşünüyordum eskiden, ama onu anlamanın bir olgunluk meselesi olduğunu idrak etmek gerekiyormuş, ben bunu anladım ve geç de olsa idrak ettim. 1999 yılındaki Propaganda’yı izleyince (2.kere izlemek gerekiyordu, lakin film eski, ben yeniyim) ne kadar özel bir seviyede oyuncu olduğunun da farkına varıyorsunuz. Şu filmi gerçekten yeni nesillere izlettirmek gerekiyor. Şöyle anlatayım, Depp’in kendine has bir tarzı var, ağız-dudak kombinasyonu, eller kollar kısacası bir vücut dili var hangi rolde olursa olsun, Sunal’da böyle biri. Geçmişte izlediğimiz filmlerindeki gülmeler, koşarken kollarını vücudunun bir parçası değilmiş gibi kullanması, yürümesi ve düşünürken gözlerini sol yukarıya doğru tutup ağzını genişletmesi vb mimikler onun has tarzı. Muhteşemdi. Ali Sunal ve M.Akpınarda bir o kadar iyilerdi.

Ş.Şen, Bilginer, Tekindor gibi ustaların yanında, günümüz sinemasında onu da izlemeyi ve bu isimlerin yanında görmeyi çok isterdim ustayı. Bir kere daha saygıyla anmamız gerekiyor onu.

Filmden daha çok Sunal’dan bahsettiğimin farkındayım ama filmi ancak izleyerek anlaşılabilecek bir tarzı olduğunu daha öncede söylemiştim. En kısa zamanda 1 kere daha, izlemediyseniz mutlaka, izlettirmediyseniz mutlaka izlettirmeniz gereken bir film. Türk sinemasında benim için, (anlamış olarak) bir Propaganda gerçeği de var.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 17 August 2010 01:11 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Cara, mahkeme için psikolojik danışmanlık yapan bir psikayatristdir. Hastalarından biri bölünmüş bir kişiliğe sahiptir. Cara, hastasının kişiliklerinin birer cinayet kurbanı olduğunu keşfeder. Bunun üzerine idealist doktor, zamana karşı yarışarak cinayetlerin esrarını hastası ile gerçekleştirdiği seanslarda çözmeye çalışır.

Gerçek ile fantastik dünya arasında gidip gelen bir film izledim. Şöyle açıklamaya çalışayım, ilk önce normal hayattan kesitler geliyor önümüze. Bir psikolojik hasta var ve bu kişide kişilik bölünmesi olduğuna karar veriliyor. Ama daha sonra film ilerledikçe bu olayın 2 kişiden ibaret olmadığını ve çoklu kişilikleri yansıttığını anlıyorsunuz. Buraya kadar olan sahneler için filmin ilk yarısı diyebiliriz rahatlıkla. Buraya kadar tamamen gerçek dünyadan bir kesit sunmuşlar.

Daha sonra bir geçiş yapıldığını görüyorsunuz. Bu sefer olayımız biraz fizikötesi dünyaya geçiyor ve başka öğeleri tanıyoruz ve daha sonrada özelliklerini kavrıyoruz. Burada yapılan çok önemli bir geçiş var. Hastamız kısa bir süre için unutulmuş havası yaratıldı bende. Hani futbol izlerken bazen deriz ya ?? Hasan sahada mı belli değil ?? diye, işte bir ara hastayı kaybetmişler. İşin daha fenası bir ara kendi kendinize sorgulamaya başlıyorsunuz acaba o?na ne oldu ve hikâyeye nereden dâhil olacak diye? Ama öyle bir giriş yapmayı başarmış ki…Gerçek dünya ile fantastik öğelerin bulunduğu zaman arasında geçiş hastamız açısından yeteri kadar iyi değildi, ama en azından konuyu güzel bağlamaları buradaki eksi tarafı artıya doğru biraz daha yaklaştırıyor, tatmin edici diyebiliriz.

Son olarak konuşulması gereken herhalde oyuncu performanslarıdır. Jonathan Meyers?ı daha önce From Paris with Love filmiyle hatırlıyorsunuz. Orada ki performansının da ne kadar dikkat çekici olduğuna daha önce değinmiştim. Hatta bıraktığı bıyık sayesinde, mimiklerin bir ara J.Depp?e ne kadar benzediğinden bile bahsetmiştim. Bu filmde de dikkat çeken bir oyunculuk performansına imza atmış. Özellikle biraz gerektiğinden fazla kopya vermenin pişmanlığını yaşarken; içinde yaşadığı çoklu kişilikler sırasındaki değişik hal-durum hareketlerini dikkatle izlemek gerekiyor. J.Moore ise inançlı bilim insanı rolünde gayet iyiydi her zamanki gibi onu izlemek zevkti.

Sonuç olarak psikoloji, gerilim, dram öğelerini birleştiren bir film olmuş. Başlarda herhalde sonucu bilimsel olarak açıklanacak tarzında bir düşünce içine girmişken filmin gittiği yön bir anda tamamen değişiyor ve doğal olarak beklentilerinizi yükseltiyorsunuz ve konsantrasyon seviyesiyle beraber acaba sonunda nereye gidecek diye düşünmeye başlıyorsunuz. Seyir zevkini arttıran bir diğer faktörde bu olsa gerek. Normalde bu tarz filmleri fazla sevmem ama bu film yaptıklarıyla, Meyers?de oynadığı oyunculukla ilgimi fazlasıyla çekti. Tavsiye ederim.
Notum 10/7.6

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 15 August 2010 03:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çok beklentiyle izlemeye başlayıp, ortalara doğru baydığım filmlerden biri oldu. Cain And abel dizisindeki performansı sayesinde tanıdığım, yamuk burunlu, çokta çekici olmamasına rağmen , aklmda yer eden Hyeon-jun Shin için izledim.

Hyeon-joon (Hyeon-jun Shin) bir takım sakarlıklar dışında işini soğuk kanlılıkla yapan kiralık bir katildir. Jin-yeong ise, hayattan bezmiş, intihara meyleden ama tıpkı Hyeon-joon gibi talihsiz hareketler yüzünden bir turlu olemeyen genc bir kadindir.

Jin yeong, metro durağında kendini trenin önüne atmak istese de, başarılı bir zıplayış yapamadığı için , ölemez(!).. Akabinde, metrodan çıkıp kaldırımda yürürken, ufak bir araba kazasına tanık olsa da yürümeye devam eder. Kazaya karışan bilin bakalim kimdir? :) Tabi ki bizim kiralık katilimiz Hyeon-joon..

Neyse efendim, kiralık katilimize bir iş(!) gelir. Zengin bir adamı , gece uykusundayken öldürecektir. Ama o da ne ! mekana vardığnda, uykuda olan bir adam değil, bizim Jin-yeong’dur…

Birbirileriyle tanışmaları bu şekilde olan ikilinin , sakarlıklar ve dengesizliklerle dolu ilişkilerini konu alan filmin yönetmeni; Kiss Me, Kill Me ile ilk yönetmenlik deneyimini yaşayan Yang Jong-Hyun.

Vaktiniz varsa, izleyebilirsiniz.

Bu yazı KanesHiro tarafından 14 August 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hikâye kısmında fazla elle tutulur bir yan yok aslında. Biraz haksızlık ederek söylüyorum belki de ama bana öyle geldi açıkçası. Fakat anlatım tarzı çok etkileyici olmuş. 1 saat 42 dakikalık süresi boyunca sürekli değişik şeyler göstererek sizi ayık tutmayı başarmışlar filmde. Bu değişik anlatış tarzına birde filmin çoğunda ortalıkta çıplak dolaşan Ricci’nin performansı eklenince izlenmesi zevkli bir film olmuş.

Filmde size sorgulatmak istedikleri bazı noktalar var. Mesela ben bunları size biraz saymak isterim, belki film hakkında biraz daha dikkat çekmeyi başarabilirim. Bazı rutinlerimiz var, mesela birileri gelmeden önce morgda, cenazecimiz sürekli bir iğne yapıyor cesetlere. Ya da filmdeki hareketlilikten kaynaklanarak; cesetler kaçacakları zaman adam neden kaçamayacaklarını bilmesine rağmen apar topar geri dönüyor. Ve belki de en çok sizi düşündürecek olan nokta; bir ceset; aynaya baktığı zaman kendini ceset olarak görebiliyor ama nasıl ”hoh” deyince aynaya buhar çıkartabiliyor?

Yukarıdakileri filmi sorgulamak için değil, lütfen yanlış anlaşılmasın sadece biraz daha ilgi uyandırmak için yaptım. Sonuçta sıradan bir filmden bahsetmediğimi yukarıda da söylemiştim. Bu tarz şeyler yaparak her daim seyircinin ilgisini açık tutarak filmden kopulmaması sağlanmış. Burada gerçek bir başarı var bence. Filmde neyin gerçek, neyin senaryo olduğunu anlamıyorsunuz. Güzeldi.

Oyuncu performansları gayet güzeldi. Suratını sanki bir duvara çarpmış ama hayatına o şekilde devam eden Justin Long’u beğeniyorum. Liam Neeson zaten son zamanlarda benim mutlaka izlenmesi gerektiğini düşündüğüm aktörler listemde ilk 3 de. Bu kadar soğuk bir karaktere ve role ancak bu adamı koyarsanız başarıya ulaşacaksınızdır. Çok çok yerinde ve doğru bir seçim olmuş. C.Ricci ise filmin daha öncede söylediğim gibi baş tacı olmuş, ya da onun gibi bir şey. Her ne kadar oyunculuk adına ortaya fazla bir şey koyduğunu söyleyeme semde, diğer ortaya koyduklarıyla başarılı gibi…

Psikolojik-Gerilim tarzında bir film olmuş. Sadece bir film olarak bakmazsak eğer aslında hayatın ne kadar anlamsız olduğunu ve bizlerin kendi yaşamlarımızı ne kadar basit olarak mahvettiğimiz felsefesine de dayandırmak istemişler. Kızla, cenazeci arasındaki son diyaloglarda bunu açıkça görebilirsiniz. Kız hayatından pişman ve nasıl düzelteceğini bildiği halde kendini mutsuz eden şeyleri yapmaya devam etmiş. Kısacası mutlu olmak için bir çaba göstermiyorsanız, o zaman ölmeye mahkûmsunuz arkadaşım gibilerinden bir sonuç çıkartırsam kendi adıma fazla yanlış olmaz. Son olarak bir diyalog vermek istiyorum ve yazıyı burada bitiriyorum.

İzlenmesi tavsiye edilen bir film benim adıma. Sinemalara gelir mi? Ne zaman gelir orasını bilemem ama yakaladığınız yerde izleyin.

Kadın: Neden ölüyoruz?

Adam: Hayati değerli kılabilmek için.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 13 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, çiftin iktidar savaşıyla sürüp gidiyor ve zaman zaman işler çığrından çıkıyor. Aynı evin içinde birbirinin gözünü oymaya çalışan karı-kocanın türlü planlarından ibaret hikayeyi biraz absürt buldum açıkçası. Oliver rolünde Michael Douglas ve Barbara rolünde Katherine Turner’ın gençliklerini izlemek ilginç olsa da, bana göre alt tarafı bir didişme filmi. Harbin şiddeti onu ilginç kılmıyor.

Filmin yönetmeni Danny De Vito, Oliver’in danışmanı olarak filmde hikayeyi bize anlatıyor aynı zamanda. Warren Adler’ın aynı isimli romanından uyarlanmış Güllerin Savaşı, ismini 15. yüzyıl İngilteresi’nde Lancester ve York hanedanları arasında vuku bulmuş bir iç savaştan alıyor. İki taraf da kendilerini sembolize edecek birer gül seçmiş, Lancaster hanedanı kırmızı gülü, York’lar ise beyaz gülü yakalarındaki armada taşımayı uygun görmüşler.  Barış amaçlı bir evlilikle noktalanan bu savaşın kırmızı-beyaz iki gülden oluşan bir de amblemi olduğu rivayet edilmekte.

İsmi hoş ve anlamlı fakat Güllerin Savaşı, gerçek hayatta sık sık görebileceğimiz türden bir benlik kavgasının zamanın gerisinde kalmış filmi denilebilir. Bilhassa Michael Douglas yahut diğer başrollerden birine hayran değilseniz, izlerken hayli sıkıcı bulabilirsiniz, benim gibi.

Bu yazı Biblio tarafından 11 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yalan söylenilmeyen bir dünyada kişisel çıkarı için yalan söyleme fırsatı yakalayan bir kişinin komik hayatını içeriyor filmimiz. Evet, daha önce karşılaşmadığımız bir senaryo ve daha önce hiç rastlamadığımız, gün içinde belki birden fazla kez yaptığımız bir olayı; yalan söylemeyi işleyen bir film.

Hemen konuya giriş yapalım. Değişik bir yerden başlamak istiyorum bu sefer. Öncelikle normal hayatınızda hiç yalan söylemeden yaşamaya çalışmanın ne kadar zor olduğunu gördüm. Herhalde bunu kendi hayatımıza uygulamaya çalışırsak bir o kadar zor olacaktır. Sürekli gerçekleri söylemek, bazen işlerimizi zorlaştırır, bazen yapılabilecek şeyleri imkânsız hale getirir. Ama filmin konusu bu değil ki? Bir hata olmadı, gerçekten, aynı filmden bahsediyoruz ama benim özellikle dikkat çekmek istediğim bir nokta var. Açık konuşmak istiyorum, ben bu noktayı ya anlamadım, ya da gerçekten beyin gücüm bunu anlamaya yetmedi. Peki, ya sorun filmdeyse?

Yalan söylemenin ne demek olduğunu bir düşünelim. Filmde de buna kendi çaplarında bir açıklama getirmeye çalışıyorlar. ”Olmayan bir şeyi, olmuş ya da varmış gibi göstermeye yalan denir”. Evet, buraya kadar gayet başarılı ilerliyorsunuz ama o zaman filmde yaptıkları şey nedir? Farklı bir filmi bize kilitlemedilerse ya da ben farklı bir şey izlemediysem filmde her şeyi pat diye söyleyen bir kitle görüyorum. Burada benim adıma bir karmaşa açığa çıktı. Yalan söylememek; her şeyi pat diye söylemek midir? Hadi uygulamalı olarak düşünelim ve daha sonra bu koyuyu kapatalım.

Bir restorana gittiniz ve bir bayanın masasına oturdunuz. Sohbet ettiniz, laf lafı açtı derken size ben güzel miyim diye sordu? Sizin vereceğiniz cevap işte burada hayati önem taşıyor kavramsal olarak. Hayır değilsin derseniz eğer ki o bayan güzelse işte o zaman yalan söylemiş olursunuz. Ama hikâyeyi başa saralım tekrar ve oynatmaya başlayalım. Masada oturuyorsunuz ve gayet açık bir konuşma filmde olduğu gibi, pat pat her şeyi söylüyorsunuz ve bir anda ” ben seninle sex yapmak istiyorum”… Şimdi bunun neresi yalan söylememek oluyor ki? Çözemedim, hatta bir bağlantısını bile bulamadım. Sonuçta muhabbet içinde gece senle yatmak ya da yatmamak konusunda bir konu geçmediyse, bir soru gelmediyse, benimle yatmak için çok mu çirkinim tarzında bir konuşma da yok?

Yalanın keşfi doğru ama ortada yalan söyleyen insanlar yok ki. Ortada her şeyi ”pat” diye söyleyen insanlar var. Bunların dışında zorlama bir film olduğunu düşünüyorum. Ortaya koymak istedikleri yüzünden; yalan söylemeyen insanlar yaratacağım derken çok yapmacık ve ne olduğu belirsiz diyalogların arkasına saklanan bir film ve bu doğallıkla sizi güldürmeye çalışan bir yapım.

J.Garner’ın bu filmde işini de tam olarak çözemedim. Ne kadar alakasız bir rolde, ne kadar alakasız bir şekilde oynadıysa; daha fazla bir şey söyleyemiyorum bile? Sürekli aynı yüz ifadelerinde ve sürekli aynı hareketleri kullanarak ve bunların her sahneye uyum sağlayacağını düşünmüşler herhalde ama baya yanılmışlar. Evet, konunun daha önce yapılmamış bir şey olması ve izlendikten sonra hoşa giden bir film ama kesinlikle amacına ve ismine hizmet etmiyor. Kendini izlettiği konusunda hak vereceğim tabi ki, bunu da eklemeden geçmek olmaz.

İzleyin, belki hoşunuza gider, belki benim gibi çok derinlemesine düşünmeden zevk alabilirsiniz filmden. Not vermeye gerek duymadım, lakin çok düşük olacağından şevk kırmak istemem.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 10 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kalıyorsunuz izledikten sonra. Kendinize tek bir soru sormanız gerekiyor; Ben bu filmi izledikten sonra, acaba ucuzlaşan Türk sinemasının sonunu dram-dram ve dram ile bağlayarak ağlatma çabasından nasibimi almış bir izleyici olarak filmi beğendim mi? Yoksa oyunculara, filmin atmosferine daha doğrusu büyüsüne kapılıp ta sonunda ağladım ve bu film hak ettiği ilgiyi göremedi mi?

Konusu; Köyüne varan Yılmaz?ın hasret kaldığı yuvası paramparça olmuş, bebekliğinden beri görmediği altı yaşındaki oğlu Umut ise kendisine yabancılaşmıştır. Üstelik kader henüz en büyük oyununu oynamamıştır. Yılmaz Umut?la yeniden yakınlaşırken bu kez oğlunu tümüyle yitirme tehlikesiyle karşı karşıya gelir. Umut ile çıktığı zorlu macerası Yılmaz?ı çocukluktan beri görmediği eski bir arkadaş, bir otelin veteran sakinleri ve karşılık veremediği bir aşk ile buluşturur. Daha sonra artık organ nakli kaçınılmaz olmuştur ve Yılmaz tam anlamıyla bir babalık yapmak zorundadır…

Hemen eleştirilere başlamak istiyorum. Film başlangıçta gayet güzel ilerliyor. Hani belli bir senaryo kalıbının içinde gidiyor, baba-oğul gayet güzel işlemişler. Ama olay İstanbul?a taşındıktan sonra filmde böyle bir şeyler yok gibi. Bir şeyler eksiliyor sanki filmden, biraz yapmacıklık geliyor. Biraz daha derinlemesine incelerseniz eğer filmi, olayların sanki tamamen rastlantı sonucu oluştuğu havasına kapılıyorsunuz. Bir anda hastalık geliyor, sonra tefeci, organ, kız, yurtdışı, kalp filan derken garip duygulara kapılıyorsunuz. Tam olarak burasını anlamlandıramadım. Fazla üstünden durmamak gerekiyor belki de. Açıkçası film hakkında şöyle böyle diye konuşmak istemiyorum, biraz konuya genelden girmem gerektiğini düşünüyorum.

Film biter bitmez filmler hakkında ”ağzı olanın” yorum yazdığı sitelere girdim ve okuduklarım karşısında hayretler içinde kaldım. ”Babam ve Oğlum” filmiyle karşılaştıranlar mı olmamış, Çağan Irmak filmlerinden kopya çekilmiş sonu var mı diyen olmamış, Türk sinemasının yozlaştığından bahseden mi olmamış? Bunları okuduktan sonra benim yukarıda yazdığım minik eleştiriyi artık kimse okuyup, umurunda olmaz herhalde!

Bizde böyle bir inanış var arkadaş, ben gerçekten anlamıyorum. Şimdi elinde süper bir film var evet Babam ve Oğlum gerçekten inanılmaz güzel bir filmdi ama bu filmi nasıl onunla karşılaştıracak kadar cahil olabiliyoruz. Tamam, bir an benimde aklıma geldi ama filmler tamamen farklı bir yolda ilerliyor. Tamam dersin 2 filmde de baba ve oğul var evet, biri başka bir hastalık, biri ilik nakli gerek. Çeşitli zorluklar vb tamam filmler benziyor ama 2 sinin karşılaştırılabileceği hadi tamam bunu da yapalım, babam ve oğlum daha iyi diyelim. Ama nasıl olurda Umut filmine Babam ve Oğlum filminin ”çakması” deniliyor? Kopyası muamelesi yapanları gerçekten kınıyorum.

Burada her baba olsa bunu yapardı, ne kadar büyük bir olay geyikleri açıp ta kaliteyi düşürmeye gerek görmüyorum. Ama son bir şey söylemek istiyorum bu tartışmalı film hakkında. Bilmiyorum filmi izlediniz mi, ya da izleyecek misiniz ama ben şu konuya bir dikkat çekiyorum. Sağlıklı olan bir hastanın, bir bedel karşılığında (ki bu bedel oğlu ya da 400bin Euro, her neyse) kendini bir nevi öldürmesi geliyor. Sonuçta dolaylı olarak evet oğlunu kurtarmak istiyor, bunu inkâr etmiyorum fakat kendi oğluna ilik veremiyor filmden anladığımız kadarıyla, e ama adam kalbe karşılık onun oğlunun hayatını kurtarıyor. Sonuçta adam canından oluyor, oğlu yaşıyor ve mafya babasının da oğlu yaşıyor.

Filmin içini dışına çıkarttım burada farkındayım ama daha fazla uzatma niyetinde değilim. Burada biraz filmi dağıtmışlar gibi. Toparlanmayacak bir noktada.. Severim, içinde dram olan filmleri severim ama belirli bir kalite seviyesini tutturabilmişlerse. Bütün film boyunca aynı Selim ”surat” Erdoğan’ı izlemek işkence gibi geldi. Suratına bakan seyirci daha film başlamadan çocuk öldü sanır. Zeynep Tokuş’un burada ne işi olduğunu bana anlatana ödül vereceğim demek isterdim. Ama bütün bunlara rağmen film gene de izlenebilir bir durumda. Yukarıda biraz fazla eleştirdim, şu anda bunun diyetini ödüyorum gibi gözükmek asla istemiyorum ama gerçekten öyle. Sonuçta benim yaptığım biraz fazla ince bakmak belki de. Genel olarak notum 10/7.8, evet bir Türk filmi için kolay kolay verilmeyecek bir not, ama izlenmeye değer tabi ufak eksikleri görmezden gelmek şartıyla…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 August 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sessiz sakin kendi halinde film yapmak içten gelen bir ustalık ister bana göre. Lost in Translation da tam böyle bir film. Kendi halinde, gayet insani, günlük şeylere güldüren, duru bir film. Hayalet avcıları serisi ile  çok sevdiğim Bill Murray’i yaşlanmış da olsa o dingin ifadesiyle perdede görmek beni ayrı sevindirdi. Soffia Coppola bu sakin filmine sakin yüzler aramış belli ki. Scarlett Johannson da donuk ve abartısız oyunculuğuyla kronik bir mutsuzu kusursuz oynamış. Eşinin işi yüzünden bir haftalığına Tokyo’ya gelen mutsuz ve sıkılmış genç kadın Charlotte hiç de tarzı olmayan bir adamla evlenmiş, ne aradığından çok da emin olmayan genç kadındır.  Aslen bir aktör olan Bob Harris ise sırf para kazanmak adına bir Japon reklamında oynamak için ülkeye gelmiştir. Bob Harris de ünlü kimliğinin yanında, tam evli ve çocuklu erkek hayatı da yaşayan, kendi hayatına ait sorunları gayet kabullenmiş olgun bir adamdır. Vakitlerinin çoğunu otelin lobisinde geçiren bu iki insan birbirine yakınlaşır. Standart hayatlarını sürdürmenin sıkıcılığından kaçmak için çok da eğlenceli bir şehir olmayan Tokyo’da birbirlerine arkadaşlık eden yaşça ve tarz olarak çok farklı olan iki insanın üzerinden hepimizin günlük yaşantısında yaşadığı ertelenen sıkıntı ve mutsuzlukları güldürerek, düşündürerek anlatan Soffia Coppola, bu kıvrak ama dingin senaryo ile 2004 yılında en iyi özgün senaryo dalında Oscarı kazandı.

İsmini “çeviride kaybolan anlamdan” alan film, bu pek de kapalı kutu ismi filmin içine dağıttığı Japonca tercüme sahneleriyle seyirciye çok eğlenceli bir şekilde anlatıyor. Milyonlarca Japonca kelime duyan Bob çeviri karşılığında iki kelime alınca,zaten sevemediği Tokyo’da iyice içsel sorgulamalara dalıyor. İşte Soffia’nın filme yakıştırdığı ismin gönderme yaptığı alt metin tam da bu! İnsanlar hayatları hakkında kendi iç dilleriyle çok şeyler düşünürler ama çoğu zaman bunu başka birine tercüme ederken o düşündüğümüz anlamlar kayboluverir. Düz dümdüz basit şeylerden bahsedermiş gibi oluverirsiniz!

İşte Bob’da, Charlotte da böyle normal insanlar… Sizi sıkıp temposuz geldiyse, bu sakin filmi bir de bu açıdan izleyin… İçinizdekilerden  bir şeyler bulabilirsiniz.

Bu yazı Selin tarafından 07 August 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dünyanın orta yerinde aşk için ağlıyorum. Dükkandaki filmlerin arasında bu dramatik adı gördüğümde hiç tereddütsüz almıştım. İsminin daha önce kulağıma çalındığını hayal meyal hatırlıyorum.

Filme dair pek çok his uyandıran o cümle.. ?Aşk için ağlamak? katıksız acıyı çağrıştırırken.. Bunu ?dünyanın orta yerinde? yapmak bir meydan okuyuşa benziyordu. ?Dünya? aşkın büyüklüğüne, ne denli evrensel bir duygu olduğuna işaretse.. Dünyalar kadar sevmek.. Çok sevmek. Hikayenin derinliği belki de bu tabirde gizliydi. ?Dünyanın orta yerinde?, uluorta bir yalnızlık.. Kelimelerde bir yarıda kalmışlık hali.. En güzel yerinde acıyla kesilen, bitmeyen bir hikaye.

Ağır bir kaybın ardından sol yanında çırpınan şeyin paramparça olmasıyla.. En baştan kavrulmak üzere yüreğin yenilenmesi. Ağlarsın, elinden hiçbirşey gelmez, başka bir şey gelmez. Kuytu bir köşede, yahut ?dünyanın orta yerinde?, renkler görüntüler birbirine karışıp ızdırabı iliklerine kadar hissedince.. Avuntu uzak bir hayalse ağlar insan.

Sadece isminin bile insanı derinden sarsmaya yettiği bu dokunaklı filmi başından sonuna kadar ağlayarak izledim dersem yalan olmaz. Aslında hiç bilinmedik, görülmedik bir hikaye değil. Zaten bir yerde tüm aşk hikayeleri birbirine benzemez mi?

İki ayrı zaman dilimde geçen film etkileyici bir sahneyle açılıyor; yarı loş bir hastane odası, gece, yağmurun şiddetli hışırtısına karışan konuşmalar.. Rüzgarın uğultusu gibi bir ses, bitkin bir tonlamayla yaklaşmakta olan tayfundan ve yola çıkmaktan bahseden genç bir kız ile delikanlı. Gitmek istedikleri yerin Avustralya Uluru?daki dünyanın merkezi kabul edilen kaya olduğunu anlarız sözlerinden.

Şimdiki zamana geldiğimizde.. Ritsuko evi toplarken, çocukluk hırkalarından birinin cebinde bir kaset bulur. Ölmeye çok yakın birinin cümleleri vardır kasette.. Ritsuko bu mesajın, nişanlısı Sakutaro?nun ilk gençlik aşkı Hirose Aki?ye ait olduğunu anlar. O zamanlar, henüz küçük bir kızken bu kasetleri iki sevgilinin arasında taşıdığını hatırlar. Son kasedi Sakutaro?ya veremediği için suçluluk duyarak onu terk eder, doğduğu kasabaya döner.

Ardından gelen Sakutaro, ailesinin yaşadığı eve giderek Aki ile birbirlerine mesajlarını içeren kasetleri alır, hatıralarla dolu kasabanın sokaklarında dolaşırken dinler. Aki ile yaşadıklarını başından sonuna hatırlar. Aki, 17 yaşında lösemiden ölmüştür. Sakutaro ise yaptığı kalpsiz bir şakadan dolayı kendini sorumlu hissederek, bu ölümü bir türlü kabullenememektedir. Genç adam adım adım geçmişiyle yüzleşirken, yaşadığı anın ayırdına varmasıyla film nihayete erer..

Kyouichi Katayama?nın romanından Japon yönetmen Isao Yukisodo’nun filme aldığı hikayenin başrollerini Masami Nagasawa (Hirose Aki), Takao Osawa (Sakutaro), Kou Shibasaki (Ritsuko) paylaşıyor. ?Dünyanın Orta Yerinde Aşk İçin Ağlıyorum?, Uzakdoğu dram filmleriyle alakadarsanız sevebileceğiniz, biraz Türk filmi tadında acıklı bir film. Harikulâde değil belki ama izlemeye değer.

Bu yazı Biblio tarafından 07 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin konusunu burada uzun uzun anlatmaya gerek yok, merak ediyorsanız okumayın filmi izleyin direk. Film hakkında kendi düşüncelerimi ve görüşlerimi burada paylaşmanın daha iyi olacağını düşündüm. Ama kısaca anlatmak gerekirse; rüyaları kontrol etme üzerine bir film diyelim ve geçelim hemen.

Film başladığı anda ufak ısınma turları atan Formula 1 arabalarına benziyor. Yer yer şöyle ileriye doğru kendini itekleyerek arkasından neler geleceğini size hissettirmeye çalışıyor. Daha sonra asıl konuya geliyorsunuz. Kahramanımız Cobb?un eve tekrar dönebilmek için yapması gereken bir dizi zor görev vardır; insanların rüyalarıyla oynamak.

Nolan?ın daha önce birçok filmini izledik, daha doğrusu kendisi izlettirdi bizlere yaptığı enfes filmler ve içinden çıkılamayacak senaryolarla. Başka yönetmenlerin elinde mahvolabilecek bir senaryoyu bizlere bu denli sunduğu için gerçekten ona teşekkür etmemiz gerekiyor. Diğer filmleriyle herhangi bir karşılaştırmaya girmek istemiyorum, hepsinin yeri elbette ayrıdır ama bu sefer biraz daha fazla görsel efekt kullanımı ve senaryonun anlaşılabilirliğini arttırma çabaları var gibiydi. Filmi beğendiysem, komple olarak beğendim. Şu en iyiydi ya da şu böyleydi diye teker teker saymak istemiyorum çünkü her sayacağım şey bir bütünün parçaları olacaktır ve bunları birbirinden ayrı olarak konuşmak bir o kadar gereksiz olacaktır. Tabiî ki övgüyü hak edenlerden biraz daha fazla bahsedilir mesela görsek efektler.

Görsel efekt demişken, pahalı ve lüks binaların, mis gibi yolların teker teker nasıl yok olduğunu ve harcandığını gördükçe mest oluyorsunuz. Yavaş çekimlerde fırlama efektleri, hareket efektleri tek kelimeyle inanılmaz olmuş. Herkes efekt kullanabilir ama efektleri bu denli kusursuz bir şekilde kullanılmasına ben daha önce şahit olmamıştım, hadi filme yalakalık yapmayalım, daha önce gördüğüm en iyi 3 arasında diye belirteyim. Sanki binalar parçalandıkça, pencereler patladıkça daha fazlasını görmek isteyen bir çocuk gibi yerinizde duramıyorsunuz, bu şöleni daha fazla izlemek istiyorsunuz. Teknik yapım üst seviyedeydi gerçekten.

Geriye dönüp baktığımız zaman son yıllarda inanılmaz hâsılat yapan ya da adından konuşturan kaç film hatırlıyorsunuz. Ben bunu kendime sorduğum zaman her seferinde 1 den fazla kere C.Nolan isminin geçmesi beni gerçekten rahatsız etmedi hiç. Tekrar soruyu değiştirip de, son yıllarda hatırladığınız en sıra dışı ve ilginç konu neydi diye baktığınız zaman gene akla gelen isimler arasında Nolan. Çünkü düşünülemeyeni yapmak ve sonunda inanılmaz bir şekilde bağlamak ki bu bağlama genelde seyircinin eline un şeker ve süt verip, gerisini yapması beklenen bir biçimde oluyor; harika bir durum. Nolan yapımlarında ne yazık ki ele yüze bulaştırılan senaryo, sonu bitmek bilmeyen filmler ve bittiği zaman hadi kalkın evde kedinin mamasını koymamız lazım gibilerinden umutsuz sonlar yaşamıyorsunuz.

Bu filmden sonra bir kere düşündüm ki; C.Nolan sinema olayını çok üst bir seviyeye taşıdı. Gerek yapım, gerek fikir olayını ve bunu sadece fikirde bırakmayıp sinemaya aktarmayı ve daha inanılmaz olanı bunu yaparken filmde en ufak bir mantık hatası bulamamızı sağlamasıyla çitayı çok üst seviyede bir noktaya koydu. Daha önce insanlığın beğenisine sunulmuş olan filmlerin hepsinden bir kademe daha üstün belki de. Hatta biz ??sanat tarihi!??? olayını biraz fazla koruma isteğinden ve belki de gereğinden fazla abarttığımızdan dolayı Godfather, Shawshank ya da Pulp Fiction gibi filmlerin üstüne gül koklamıyoruz. Fight Club, gibi yapımların arkasına sığınarak her yerde halen yaşatmaya çalışma sebebi arıyoruz. Belki de herkes tarafından beğenildiğinden, inanılması güç geldiğinden dolayı otoriteye karşı gelme isteğimiz uyanıyor ve bu film için en iyisi diyemiyoruz. Hatta komedi sınırlarını zorlayarak ??Oxford vardı da ben mi gitmedim?? tarzında İbrahim Tatlıses açıklamalarına sığınarak teknoloji o zamanlar olsa, o adamlar neler yapardı diyen bir kesim oluştu (Teşekkürler J. Camaron). Hele yapılan iyi bir işe çomak sokmaya bayılanları saymıyorum bile. Diyaloglar kötü, Matrix?den çalıntı sahneler var vb… Belki de sinemaya başladığından beri sevdin filmi artık benimsemiş olmandan dolayı onun üstüne bir şey göremiyorsun. Shawshank benim en çok beğendim komple filmdi izlediğim 2003 yılından beri. Ama artık en beğendiğim film olarak kalabilecek mi?

Filmin sonu hakkında konuşmamız gerekiyor birazda. Burası zaten tamamen ayrı bir hikaye olarak göze çarpıyor. Filmi beğenmiyorum diyen bir izleyiciye daha rastlamadım ama rastlarsam neden sevmediğini ya da beğenmediğini sormak isterdim. Acaba bizim gördüğümüz ve beğendiğimiz hangi noktasını beğenmedi, ya da biz acaba filmden etkilendik de o noktayı mı kaçırdım acaba diye. Belki de bunun nedeni sonunu tam olarak bilemediğiniz filmleri sevemediğimizden olabilir, ama böyle bir durumdaysanız bile sadece izledim diyebilmek adına bir kere izlemeniz gerekiyor.

Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe, Cillian Murphy, Tom Hardy, Ellen Page, Marion Cotillard, Joseph Gordon-Levitt, Tom Berenger ve Michael Caine gibi seçkin oyunculardan kurulu bir kadrosu var. Yönetmenlerin seçtiği oyuncular vardır ki L.DiCaprio da Nolan?ın adamı olarak gösterilebilir. Biraz eleştiri yapmak gerekiyorsa, böyle bir filme sanki biraz fazla masum kalmış gibi. Şu satıra gelene kadar aslında DiCaprio?nun ??Hitman?? konulu filmlerde oynayabileceğini düşünüyordum ama bu kadar temiz bir ifadeyle sanırsam olacak iş değil. J.G.Levitt artık oldu. 2007 yılında onu ilk defa izlediğimde ??ileride çok büyük projelerde oynayacak bir duruma gelecek?? demiştim yazımda (referans gösteremiyorum) ve o duruma şu anda geldi. Oynadığı proje çok büyük ve yaptıkları da ortaya çıktı. Bu arada; Cotillard?ın İngilizcesinin ne kadar akıcı olduğuna dikkat edeniniz oldu mu bu ara?

Her ağızdan çıkan ??inanılmaz film?? lafına yönelik kendi adıma belirtmekten asla çekinmeyeceğim bir nokta var. Tartışmalı olarak gelmiş geçmiş en iyi film olarak kabul edilebilir, ya da bundan daha iyisi yapılabilir mi diye tartışılır ama etrafta film hakkında o kadar fazla şey konuşulup söylendi ki, bir kısmına kulak tıkasanız bile, mecburu bulunduğunuz (Msn, Facebook) gibi ortamlardan mutlaka bir şeyler okumuşumdur. Bu okuduklarım çerçevesinde mecbur olarak beynimin yarattığı bir beklenti vardı, çok üst seviyede olan bir beklenti. Filmi izleyip, sindirdikten sonra rahatlıkla söyleyebilirim ki benim bütün beklentilerimi karşılayamadı, ama bu kadarı bile gerçekten çok iyiydi.

Artık yazının sonuna gelmiş bulunmaktayım. Çok keyifli bir 2 saat 20 dakikanın ardından, keyifli bir yazının da sonuna geldim. Yılda kaç tane böyle film geliyor ya da kaç film bunun kadar hatırda kalır oluyor? Yıllar boyu çok film izledim, izlediniz. Tarih boyunca insanlığın beğenisine sunulmuş ve çoğu izleyici için artık fenomen kabul edilmiş filmlerin de büyük çoğunluğunu izlemiş bir sinemasever olarak; bu yapıma 10/9.4 vermek yeterli olacaktır. Hayalimdeki not 9,7- 9,8 gibi bir şeyler vermekti ama o kadar değil, Nolan?a bir deneme şansı daha veriyorum?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 06 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ghost Dog’un hayatına yön veren iki şey var. Hagakure: The Way of the Samurai isimli kitap, onun yaşam tarzını belirliyor. Yıllar önce hayatını kurtaran yerel bir mafya adamı ise onun bir sonraki görevini belirliyor. Samuray kodlarına göre yaşayan münzevi adam, hayatını kurtaran adama sadakati nedeniyle onun bir silahına dönüşmüş durumda.

Bu filmi anlatmak da filmi anlamak kadar zor ne yazık ki şu durumda ama başlamak gerek. Şuradan başlayım, bir adam güvercinlerle yaşıyor ve yukarıda söylendiği üzere hayat felsefesi olarak samuray tarzıyla yaşıyor. Silahları çıkartıp geri sokması, araya sıkıştırdığı normalde anlamsız gibi ama hayat felsefesi olarak önemli mesajlar veren vecizeler görüyorsunuz. Başkarakterimizin özelliklerinin yanında bir de filmde hip-hop felsefesi de takılan bir katilimiz var.

Jarmusch filmlerini izlemenin bir zevk olduğunu düşünüyorum çünkü tarzı çok ilginç. Metaforlar üstüne birçok film yapmış bir yönetmen son zamanlarda ve eskiden de (1999 yılında) bunların izlerini görebiliyorsunuz. Ama bunlar genel olarak üstünde düşünülecek şeyler olmuyor, mesela neden her CD yi koyduğunda sesi 21′e kadar açtığını ya da güvercinle gelen notu neden 3 kere katlayıp yediğini (bunun daha geniş versiyonu The Limits of Control [2009] filminde sergilenmiş) asla bilemiyorsunuz çünkü yükleyecek bir anlamınız yok, neden 21? Bu filmde gelecek filmleri hakkında bir ön çalışma gibi birşey olduğunu düşünüyorum. C.Nolan’ın Memento’dan önce Following’le denemelerde bulunması gibi bir şey…

Son bölümde ise kendisini küçükken kurtaran ve onun hayat felsefesi edinmesini sağlayan adam için sahiplenme içgüdüsünde bulunuyor ve temizliğe başlıyor. Normalde Jarmush filmlerinde fazla diyalog olmazdı, ya da en azından bu tarz denemelerinde fazla konuşma olmazdı ama bu sefer baya bir konuşmaya yer vermiş…

F.Whitaker?dan bahsetmeye gerek yok. O suratındaki anlamsız ”nötr” duruş gerçekten çok ilginç. O kadar süre aynı şekilde ve ritimde boş boş bakmayı nasıl başarıyor anlayabilmiş değilim. Şu role bakıyorum, yıllar sonra bile ondan daha iyi yapabilecek biri yok sanırsam. Tam bir katil tutumu var, evet samuray de olabilir o kadar kıvrak vs desek aynı zamanda hip-hop kültürünü de yansıtabilecek özelliklere sahip filmde örgülü saçlarıyla. Gerçekten filmin bir seviye yukarı çıkmasındaki 1 numaralı etken Whitaker olmuş ne yazık ki film ya da konusu değil.

Sonuç olarak benim için tamamen ortada kalınmış bir film ne yazık ki. Bitiş sahnesi çok dramatik ve film boyunca işlenen olaylar da bir o kadar garip. Bir filmi izlerken size bir şeyler katsın istersiniz ya da gerçekten kötü bir filmse sizden bir şeyler götürsün ki arkasından rahatça küfür edebilelim istersiniz. Burada 2 sinide yapamamak gerçekten bir bilinmezlik olarak kalmış. Tam olarak ne olduğuna karar veremediğimden not da vermeye gerek yok.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Konuya gelirsek birçoğumuzun bildiği gibi, sözde bilimadamı olan Dr. Peter Venkman (Bill Murray)?a  bir üniversite tarafından bilim için kullanabileceği bir fon açılmıştır. Fakat bilim dışında her şeyle uğraşan doktor bu kaynağını sonunda kaybeder ve ekibini de alıp kara kara düşünmeye başlar. Bilimadamı kimliğini kullanarak ne yapabileceklerini düşünürken akıllarına bir Hayalet Avlama Merkezi (bu ismi ben uydurdum) kurmak  gelir. Ve bütün şartları sağlayıp bu merkezi açarlar. Başta hiç müşteri bulamayan avcılar, birden ummadıkları bir şekilde basının ilgi odağı haline gelirler ve şehrin en popüler kişileri olurlar. Ve nihayet o arzu ettikleri şeyi yapmaya başlarlar:Hayalet avlamaya.

Film 1984 yapımı bir bilim kurgu olduğundan bugünün efekt şölenleriyle dolu filmleriyle görsel olarak yarışması mümkün değil tabi ki. Ama nostaljik bir anlam ifade ettiğinden izlemek kesinlikle kayıp olmayacaktır. Kadrosunda Bill Murray, Dan Aykroyd, Sigourney Weaver, William Atherton gibi oyuncuları bulunduran filmin yönetmenlik koltuğunda da Ivan Reitman oturmaktadır.(Kendisi aynı zamanda Aklı Havada filmiyle tanıdığımız Jason Reitman?ın da babasıdır.)  Bill Murray?in o umursamazca oyunculuğunu izlemek için veya çizgi filmini kaçırmayanlar için hele de o sempatik amblemin hastası olanlar için güzel bir deneyim olacağı kanaatindeyim. İyi seyirler?

Bu yazı alploganer tarafından 04 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

3 Eylül?de Türkiye?de vizyona girecek olan Universal Pictures filmi Çılgın Hırsız (Despicable Me), kötülük yaparak mutlu olan koca bir adam ile çok büyük bir hırsızlık yaparken hayatına giren üç küçük çocuğun hikayesini anlatıyor.

Dünyanın en büyük kötü adamı Gru (orijinalinde Steve Carell seslendiriyor) ve yardımcıları ?minyonlar? dünya tarihindeki en büyük soygunu planlamaktadırlar.

Büyük hırsızlıkta hedef ?Ay?dır. Kötülük planında her şey hazırdır; küçültme ışınları, dondurucular, karada ve havada savaşa hazır araçlar? Plan dışı ortaya çıkan ise üç küçük çocuğun Gru?ya hiç bilmediği bir şeyi gösterecek olmasıdır: içindeki baba olma potansiyelini!

Çılgın Hırsız?da kimin yaramaz, kimin terbiyeli olduğu ilk etapta belirsiz olsa da, hikaye ilerledikçe her şey ortaya çıkıyor. Gru insanlara kötülük yapmaktan hoşlanan bir karakter olarak ilk anda beliriyor. Alışveriş kuyruğundakileri dondurarak öne geçiyor, küçük bir çocuğu ağlatmak için ona balon hediye ediyor. Yüzyılın suçunu işlemeye hazırlanırken ise hiç bilmediği engellerle karşılaşıyor, babalık duygusu gibi? Gru?yu destekleyen anne karakteri (Julie Andrews) ise oğlunun yaptıklarını eleştiren ve biraz yetersiz bularak zekice davrandığını düşünen bir karakter? Gru?nun can düşmanı ise yine kötülük peşinde olan asosyal bir Vector, o da kendince çok başarılı bir kötü.

Çılgın Hırsız?ın en önemli karakterleri ise ?minyonlar?. Gru?nun dünyasında çok önemli yer tutan her biri farklı özelliklere sahip minyonlar filmin en eğlenceli unsurları aynı zamanda. Yeraltında yaşayan minyonlarkomik ve yaratıcı hayal gücünün eserleri. Masumluk ve fesatlığı bir arada bulunduran kendilerine has bu yaratıkların özel dilleri bile var.

Yönetmenliğini Oscar adayı Chris Renaud (kısa film ?No Time For Nuts?) ve Pierre Coffin?in (Pat et Stanley) yaptığı Çılgın Hırsız?da, The Office adlı dizinin yıldızı Steve Carell yanı sıra seslendirmede önemli oyuncular görev alıyor. Romantik komedilerin genç oyuncusu Jason Segel, Nickelodeon yıldızı Miranda Cosfrove ve Oscar ödüllü efsanevi oyuncu Julie Andrews. Filmin yapımcıları ise Meleandri?yle birlikte, Janet Healy ve John Cohen.

Sergio Pablos?un hikayesinden Cinco Paul ve Ken Daurio tarafından senaryolaştırılan animasyon komedinin müziklerinde de başarılı bir ekibin imzası var. Grammy ödüllü sanatçı ve satış rekorları kıran müzik yapımcısı, filmin müziğini Heitor Pereira?yla (İlişki Durumu: Karmaşık, Beverly Hills Çuvava) birlikte yapan Pharrell Williams.

Yapımcılardan John Cohen?in hepimizin içinde ifade edilmeyi bekleyen kötü bir yan olduğunu keşfettiğini söylerken, Gru karakterinin içindeki kötülük sayesinde filme müthiş komedi unsurları kattıklarını belirtiyor?

Çılgın Hırsız Gru, minyonlar ve üç küçük afacan Margo; Edith; Agnes 3 Eylül?de Türk izleyicisiyle buluşacak?

Filmin Türkiye resmi sitesi buradadır.

Bu yazı Ethem tarafından 03 August 2010 23:15 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yüzleri güneş yanığı, hırpani kılıklarıyla bir sürü çocuk. Daracık bir dağ yolu.  Durmak zorunda kalıyorlar, önlerinde bir engel var! Bir adam bu.  Otuz-otuzbeş yaşlarında, arkasında tahtadan, kocaman kara bir dikdörtgen.  Bakışlarıyla okşuyor çocukları adeta, onlarla konuşmaya çabalıyor.

“Hey, çocuklar durun, nereye gidiyorsunuz?”  Çocuklar sırtlarında taşıdıkları paketlerle iki büklüm, dirayetli. Başlarını kaldırıp  ?bu da nerden çıktı? der gibi bakıyorlar adamın yüzüne.  ”Öğretmeniniz var mı? Olsun ister misiniz? Ben öğretmenim..” diye sıralıyor ?Yol Kesici?.  Tek bir karşılık alıyor onlardan: “Hayır!” Yılmıyor, tekrar soruyor: “Okumayı öğreteyim mi size? Kitap okursunuz, yolda izde kaybolmazsınız!”  Bu defa gelen cevap biraz daha uzun: “Biz sınırda kaçak mal taşıyan  hamallarız, sürekli yoldayız, hiç oturmadan nasıl okuyabiliriz?” (Okumak ne işimize yarar? Şu sırtımızdaki yükü hafifletir mi, onu unutturdu diyelim,  ya omuzlarımıza çöken hayatın ağırlığı.. Okumakla bu yük hafifler mi ağabey?) ?Çekil yolumuzdan.. Bize engel oluyorsun, bırak da gidelim!?

Gitmek istiyorlar ama okuma-yazmanın haricinde bilmedikleri bir şey daha var!  Rebuvar tek denemede yenilgiye uğrayıp vazgeçecek adam değil..

2000 yılı Cannes Film Festivali’nde “Jüri Özel Ödülü”nü kazanan filmin yönetmeni,  İran’ın yeni nesil sinemacılarından Samira Makhmalbaf. “Karatahta”nın gayretkâr  öğretmenlerinden Rebuvar rolünde, bir başka sınır filmi olan “Sarhoş Atlar Zamanı”nın  yönetmeni Bahman Ghobadi’yi görüyoruz.

Anlatmak istediğini sadelikle ifade eden film, hayal perdesinde  minimalist ve gerçekçi hikayeler görmekten hoşlananlar için biçilmiş kaftan niteliğinde.  İran sinemasını da seviyorsanız, mutlaka izleyin diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 02 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmimizin konusu; İngiltere’de başbakanlık yapmış olan eski bir politikacı, anılarını yazması için bir yazarla anlaşır. Hayatını riske etmek pahasına, geçmişte sır gibi saklanan gerçekleri anlatmaya kararlıdır. Birde gazetecimiz vardır ki, bu hikâyeyi merak etmekte ve kendisi ilk ağızdan dinlemek istemektedir. Kendinden önce bu işi yapan gazetecinin başına gelenler acaba kendisinin de başına gelecek midir, yoksa araştırmacı-gazeteci rolüne soyunarak biraz daha heyecan mı arayacaktır?

Durağan bir senaryonun etkisinden kaynaklanan durağan bir film olarak göze çarpıyor ilk başlarda. İngiliz esintilerinin olduğu bir film izlenimi sunuyor bize, lakin güneşi bir kere bile göremedim. Filmin kendisinden bahsedecek olursak, tamamı durağan olan bu filmin ilk 35?40 dakikası gerçekten geçmek bilmiyor. Ama ondan sonra bir kıpırtı oluyor filmde. Sizde bir şeyler olacağı havasını alıyorsunuz. Bunun sadece basit bir başka ve onun hikâyesini yazmak isteyen gençten ibaret bir film olmadığı konusuna geliyorsunuz. İşte buradan sonra film kendini izlettirmeye başlıyor ve klasik tabirle sizi hafiften esir almaya başlıyor. Sizde bu sırada artık filmde ilerleyen sahnelerde neler olacak tarzından düşüncelere girmeye başlıyorsunuz yavaş yavaş. Başlarda ne kadar duran dediğiniz film, artık kendini bir an önce bitişe götürmek istermiş gibi davranıyor size.

Bir süre sonra zaten içinde aksiyon ve gizem varken, birden işin içine gerilim öğesi de dâhil oluyor ve artık kilitlenme durumuna geçiyorsunuz. Film biraz politika üstüne kurulu olduğundan ve politikaya biraz merakınız varsa (benim yok, anlamam) size daha ilgi çekici gelebilir. Amerikanın dünyayı nasıl kendi çapında bir sömürge haline getirdiğinden ve nasıl bunu ince ince işlediğini anlatıyor. Açık söylemek gerekiyorsa, film sonuna kadar size kendini hiç belli etmiyor ve aynı gizemi başarılı bir şekilde koruduklarını söyleyebilirim.

Polanski filmlerinin sonları her zaman ilgi çekicidir. Aynı şekilde her zaman savunduğum, kendime has bir tezim vardır. Bir film başlangıçta ne kadar ilgi çekici olsun, ne kadar süper olursa olsun ama sonunu eğer getiremiyorsanız, o son sanki pazardan kilosu 2TL?ye alınmış havası yaratıyorsa sizde hiçbir şeye benzemez. Ama işte burada öyle olmuyor. Filmi inanılmaz bir şekilde bitirmekle kalmamışlar, aklınıza kazınmasına neden olmuşlar. Her şeyin bittiği anda yani filmin sonunda tamamen ters köşeye yatıyorsunuz ve o dudaklardan bir ”oha” kelimesinin çıkışına şahit oluyorsunuz.

Biraz oyunculara değinmek gerekiyor sanırsam. McGregor ve Brosnan çok sağlam oynamışlar. Başrolde olmasına rağmen, McGregor’un performansı, Brosnan’ı resmen bir köşeye atmış ve film boyunca onu oraya gömmüş. Çok üstün bir karakter çizmişler gibi duruyor ve aynı zamanda böyle bir durumun üstesinden gelmekte basit değildir. Tam bir gazeteci havasını bize yansıtmışlar. Güzeldi.

Sonuç olarak; aranan film modeli budur benim için. Her ne kadar üst-üst seviye olmasa bile güzel bir film olarak arşivime ekleyeceğim. Soğuk renklerin hâkimiyeti sayesinde kasvetli bir film olan, kurgusu mükemmele yakın olan ve kendi üstünde hata aratmayan bir film. Siz filmdeki olayı takip etmek isterken ve acaba sonunda neler olacak diye düşünürken bir anda filmin sonuna geldiğinizi anlıyorsunuz. Bir çırpıda bitivermiş film ve sonunda yaşadığınız inanılmaz haz duygusu gibisi yoktur. Son zamanlarda izlediğim ki son zamanlarda baya bir film izledim; en güzel ve en sağlam duran filmi. Bir yerde okuduğuma göre Türkiye ye geliş tarihi 2011 olarak yazıyordu. Bilmiyorum ne kadarı doğru ya da doğrulanmıştır ama siz bu filmi mutlaka izleyin.

Not verme konusunda biraz bonkör olacağım ama bunun yönetmenle ya da oyuncularla alakası yok. Filmin bana ne kattı, bütün meseledir.10/8.0 iyidir. Başarılı bir yapım, hatta 2010?un en iyilerinden biri. Bu filme kefil olurum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 01 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dae-jin, ho-jin?den farklı olarak daha gamsız, aşk?ı reddeden, otomobil yarışı tutkusu ağır basan bir adamdır. Ho-jin, her ne kadar bu tutkusundan vazgeçmesini istese de, dae-jin bildiğini okur. Dae-jin?in büyük yarışı için büyük heyecanı vardır ve Ho-jin bu yarışa karşı da olsa kardeşinin yanında olmak için yarış alanına doğru yola koyulur. İşte tam o esnada, trajik bir kaza her ikisinide, farklı yerlerde komaya sokar. İki kardeş komada bilinçsizce yatarken, Dae-jin komadan daha erken uyanır. Fakat bu kez de kendisinin Ho-Jin olduğunu iddia etmeye başlar. Dae-jin?in komadan uyanmasına sevinmek bir yana, Ho-jin olduğunu iddia ederek bunda ısrarcı olması Eun-soo?nun daha da zor durumda kalmasına neden olur. Çünkü, Ho-jin?in ruhunun içinde olduğunu, hatta konuşurken aslında dae-jin olarak değil , Ho-jin olarak konuştuğunu söylemektedir.

Filmin kurgusu beni çok etkiledi.Özellikle, Dae-jin?in umutsuzca abisi Ho-jin olduğunda ısrar etmesi, abisinin eşi Eunsoo?ya bunu ispatlayabilmek için çırpınması, Eunsoo?nun inanmakla reddetmek arasında çektiği acı. Bir yandan kocasını hastenede koma halinde yatarken ziyaret etmesi, diğer yandan eve döndüğünde kocası oldugunu iddia eden kayınbiraderi ile fikren mücadele etmesi, kesinlikle başarılı bir kurgu olmuş. Finale kadar eunsoo?nun vereceği karar, alacaği tavır ne olacak diye bekledim. Beklediğime de değdi. Zira, gercekten vurucu bir son hazırlamış senarist.

Kesinlikle tavsiye ederim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 31 July 2010 19:42 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir cenaze evini yöneten bir adamla ölümle yaşam arası gidip gelen bir öğretmenin hikayesini anlatan filmde gerçekten cenaze yöneticisi rolüne çok yakıştırdım Liam Neeson, zaten onu koşarken, kaçarken, aksiyonla asla hayal edemiyorum, o sakin sahnelerde oynamalı. Filmin kadın oyuncusu ise koca gözleri ve kafasıyla bana Bratz bebeklerini anımsatan Christina Ricci var kendisini Monster filminde oldukça itici bulmuştum ama neyse demek ki rolünü iyi oynamış :D

Film 2009 yapımı ve bazı sahnelerinde gerçekten insan of ya biz de bir gün öleceğiz diye daha çok düşünüyor. Filmde sürekli kız ölü mü? yaşıyor mu? Adam psikolojik sorunlu mu yoksa gerçekten ölülerle konuşabiliyor mu diye sorular sorabiliyor insan, ayrıca sonu bile oldukça ilginç. Fazla aksiyonlu olmasa da psikolojik gerilim sevenler izlesin derim, içim bayılır derseniz o başka, şahsen ben başrol oyuncusu hatırına izledim, iyiki de izlemişim diyorum.

Yönetmen: Agnieszka Wojtowicz-vosloo
Müzik: Paul Haslinger

Bu yazı nazokiraze tarafından 31 July 2010 00:15 tarihinde yazıldı. 23 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde İtalya’da tatilde olan Amerika’lı kızın bir mektup bulmasıyla ve bu mektupda yaşanan aşkı ve aşıkları bulmak için yola çıkışı anlatılıyor.
Gary Winick?in yönettiği Letters To Juliet adlı filmin senaryosu Jose Rivera ve Tim Sullivan ,s,mlerine ait.
Filmin karakterleriyle beraber oyuncuları; Amanda Seyfried (Sophie), Marcia DeBonis (Lorraine), Gael García Bernal (Victor), Giordano Formenti (Viticoltore) ve Dario Conti (Peynirci)…

Bu yazı Ethem tarafından 25 July 2010 01:55 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Buluşma yerine büyük heyecanla giden Dedektif ( Woo-seong Kam) karşılaştığı manzara karşısında kendisini kaybeder. Buluşmak üzere sözleştikleri yerde olmayan kızı ve eşi; bir cafe tuvaletinde öldürülmüştür.

Özellikle o sahne de ağlamamak için çok zor tuttum kendimi. Eşine ve kızına kavuşmanın çılgın heyecanıyla buluşma yerine koşan dedektifin, o manzara karşısında “yaptığı şey”i izlemelisiniz.

Film genel hatlarıyla beğenilebilecek ve izlenebilecek bir film.

Bu yazı KanesHiro tarafından 23 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Birçoğumuz bu savaş hakkında belki de filmler sayesinde bilgi sahibi olduk. Ben bu konuda filmlerin özel bir yeri olduğunu düşünenlerdenim açıkçası. Fakat ilk başlarda çoğu film birer kahramanlık öyküsünden başka bir şey değildi. Amerikan ordusu Irak?a girer. Bir iki düzenleme yapar. Birkaç düşman öldürür. Kafasına göre istediğini yapar. Ve biz bunların tümünü hayranlıkla izleriz. ?Vay be ne film, ne kahraman adamlar, insanları ne kadar düşünüyorlar, demokrasi için hayatlarını tehlikeye atıyorlar? falan deriz. İstenen de bu belki.

Fakat gittikçe bu düşünceyi yıkan filmler yapılıyor artık kanımca. Olaya daha objektif, daha aklı başında yaklaşan filmler yapılmaya başlandı. Aslında bu temada birçok film var ama aklıma ilk gelenlerden mesela Tanrının Vadisinde filminde, yapılanları bir babanın gözünden izledik. Oğlunu kaybeden acılı baba bir sorumlu ararken yapılan yanlışlara tanık olur ve ?evet yanlış yapmışız.? der. Veya Yeşil Bölge filminde sözde kimyasal silahları ararken aslında bütün bunların birer göstermelik sebepten başka bir şey olmadığını anlayan askerleri izledik. Ya da Oscar ödüllerine damgasını vuran Ölümcül Tuzakta, Tanrının Vadisinde filminde olduğu gibi Irak?taki Amerikan askerlerinin yaşadıkları travmalara şahit olduk. Askerler aldıkları eğitimler sonucu birçok yeti kazanırken birçok insani duygularını da kaybediyorlar. Ve öldürdükçe farklı varlıklara dönüşüyorlar. Bütün bunlar onlarda travmalara sebep oluyor. Filmler her ne kadar doğru noktalara temas etseler de kendi bakış açılarından bunu yaptıkları için biz sadece Amerikalıların orada neler yaşadığını görüyoruz. Yani onlar öldürdükleri için travma geçiriyorlar ve biz bunları dram tadında seyrederken biri de çıkıp ?ya bunlar tamam da, öldürülenler ne halde, onlara ne oluyor? demiyor. Objektif ama tek taraflı. (Ki bu ne kadar objektifse artık)

İşte Jarhead filmi de bu konuyu kendisine ağırlık merkezi kabul etmiş bir psikolojik-dram filmi. Her ne kadar savaş filmi gibi dursa da öyle değil bence. Bir tabur askerin aldıkları eğitimler sonucu götürüldükleri çöldeki hayatlarını izliyoruz iki saat boyunca. Yaşadıkları drama ortak oluyoruz(!) Çoğunun psikoloijleri bozuluyor, dengeleri altüst oluyor, birbirlerini öldürecek hale geliyorlar. Ailelerinden çok nadir haber alabilen askerler, bu özlemi nasıl bastıracaklarını düşünürken bir yandan da sevdikleri kişileri başkalarına kaptırdıklarını düşünmekten de kendilerini alamyorlar ve nitekim de birçoğu kaptırıyor da. Tek istedikleri artık gerçek bir savaş olan bu askerler bir anlamda ölüm makinelerine dönüşüyor. Bir insanı öldürmekten başka bir şey düşünemez hale geliyorlar.

Yer yer Full Metal Jacket?i anımsatan bu Sam Mendes filmi, başrol oyuncusu Jake Gyllenhaal?in de en başarılı performanslarından birini izleme şansını sunuyor bize. Jarhead ismi de filmde askerlerin saç stilini anımsatan reçel kafa anlamına geliyor. Savaş isteyen asker psikolojisini anlatan Jarhead izleyenler için farklı bir deneyim olabilir.İyi seyirler?

Bu yazı alploganer tarafından 22 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Riskleri göze alarak tüm sorunları çözebilme yeteneği sayesinde patronun gözdesi halini almıştır. Bir gece, aslında başkasının ilgilenmesi gereken sorunu kendisi çözer. Çözer ama bu kez başına büyük bela aldığının farkında değildir.
Yaşlı patron Baek (Jeong-min Hwang), 3 günlüğüne Shanghai?ya gideceğini ve bu süre içinde kendisinden oldukça küçük yaştaki sevgilisi Hee-soo (Shin Min Ah)?yu, herhangi biri ile görüşüp görüşmediği konusunda izlemesini, eğer böyle bir durum olduğunu anlarsa da, hemen işlerini bitirmesini ister.

Hee-soo ile bir bahane uydurarak görüşür, kendisini patronunun gönderdiğini ve ondan; Hee-soo?ya şoförlük yapmasını istediğini söylese de, Hee-soo teklifi kıbarca geri çevirir. Bunun üzerine 3 günlük kısa takip başlar. İlk 2 gün herhangi bir sorun görmeyen Sun woo; 3. gün kızı sevgilisiyle birlikte evinde yakalar. Fakat patronunun isteğini yerine getiremez, çünkü o güne kadar hiç aşık olmayan Sun woo, Hee-soo?dan hoşlanmıştır. Bir defalığına affettiğini; patrona bu durumu anlatmayacağını, fakat sevgililerin ayrılması gerektiğini söyler ve oradan ayrılır.

Patronun emrine itaatsizlik, aynı zamanda başkasının görevini üzerine alarak çözdüğü o basıt sorun katlanarak , içinden çıkılmaz bir hal alacak, üstelik bunu belki de canı ile ödemek zorunda kalacaktır.

Filmin başrolünde Lee Byung-hun var. Onu artık anlatmaya gerek duymuyorum. Kesinlikle başarısının sırrı o hüzünlü gözlerinde diye düşünüyorum.

Patronun küçük sevgilisi rolünde , uzakdoğu filmlerini ayrımsız izleyebilen erkek seyircilerin kesinlikle pek sevdiği Shin Min ah var. Tadından yenmez yani.

Tavsye ederim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 21 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Han Seon-yeong; zeki ve üniversite öğrencisi, kitaplara düşkün, bazılarının “inek” diye tabir ettiği, bu yaşına kadar hiç aşkı tatmamış, kendini “sevebileceği bir erkeğe” adamaya hazırlayan ve bunun için bekleyen bir kızdır.

Han Mi-yeong; 3 kız kardeşten en küçüğüdür. Bir de gerzek bir erkek kardeşleri vardır. Mi-yeong, bir barda şarkı söyleyen, aşk’ı alışverışle bağdaştırmış, istediği erkeği denemenin mubah olduğunu düşünen de bir kızdır ayrıca. Erkek arkadaşını, zengin olmadığı gerekçesiyle terkettikten sonra, karşısına Choi Su-hyeon (Byung-hun Lee) çıkar. Işte aradığı beyaz atlı prens bu adamdır.

Işte; bu 3 kız kardeş ve bir avare erkek kardeş için hayat Choi Su-hyeon’dan sonra değişecektir. Çünkü, O; bunca zamandır beklentilerini karşılaması için bekledikleri , belki de yegane erkektir. Fakat bir sorun vardır…!

Filmi izlerken, reel hayattan bir çok sahne yakalayabilirsiniz. Kendi yaşadıklarınız olmasa da, çevrenizde, filmde geçen sahneler, replikler mutlaka var olmuştur.
Byung-hun Lee beni çok eğlendirdi bu filmde. Tam bir “cool” tabir edilen prensti.. Nasıl olsun da kızlar ona ağzının suyu akmadan baksınki..

İzlenmeli dediğim şirin filmlerden.

Bu yazı KanesHiro tarafından 18 July 2010 13:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bebekken geçirdiği bir hastalık sonucu kör ve sağır olan Michelle adında küçük bir kız ile ona insan gibi yaşayabileceğini gösteren hocası Debraj’ın öyküsü, bildik kalıpların dışında bir diyalogu anlatıyor.

Anlatmaya çalıştığı dramatik hikaye, tiyatral oyunculuk gösterileri, yerinde mekan-ışık seçim ve çekimleri bir yana Black filmini izlediğim süre boyunca düşüncemi meşgul eden Hint diline dair sözcüklerin yumuşak ve şiirsel tınısı oldu. Çünkü film, Hint-Amerikan ortak yapımıydı ve hikaye kahramanları cümlelere Hintçe başlayıp son kelimeleri İngilizce olarak tamamlıyorlardı çok zaman. Geçmişinde uzun zaman İngiliz sömürgesi olarak kalmış Hindistan’da çekilen Black için bu tavrın kasıtlı olarak sergilendiğini, aslında yerel nüfusun büyük çoğunluğunun saf denilebilecek şekilde Hintçe konuştuğunu, hatta dünya üzerinde en çok insanın konuştuğu ikinci dilin Hintçe olduğunu öğrenince içim rahatladı. Tüm dünyanın tek bir dil konuşması bir kabus olurdu ancak.

İlk cümlelerimden de anlaşılabileceği üzere, hakkında söyleyeceklerim zihnimde belirmeye başladığı andan itibaren, filmi övmek ile yermek arasında gidip geliyorum. Zira hiç de arkası boş bir film değil, idealist, kuvvetli bir anlatımı var ve bunu sevdim. Öte yandan ortaya koyduğu felsefenin bazı kısımları tam manasıyla ahmakçaydı, böyle bir manevi körlüğe sinirleniyor insan izlerken.

Filmde yer alan aktör ve aktrislerin, abartılı tavırlarına rağmen bir hayli başarılı olduğunu söylemeliyim. Michelle’in küçük hali Ayesha Kapoor, karanlığın içinde kaybolmuş, öfke ve isyan içindeki küçük kızı son derece doğal bir şekilde oynuyordu. Rani Mukherjee de aynı inandırıcılık içinde bir yetişkin olan Michelle’in duygularını perdeye yansıtırken, sadece yürüyüş şekli biraz göze batıyordu. Kör ve sağır bir kadını oynuyor olmasının, paytak ve yaylanır gibi yürümesini gerektirdiğini sanmıyorum. Amitabh Bachchan ise görmüş geçirmiş, bilge Debraj karakteriyle mükemmel uyum sağlamış, halinden geçen binbir çeşit ifadeyle oyunculuk dersi veriyordu. Özellikle onu izlemekten büyük keyif aldım filmde.

Black, Hintli yönetmen Sanjay Leela Bhansali’nin özene bezene çektiği, Doğu felsefesine yaslanan diyaloglarıyla derinleşen, güzel bir film. İzlemeye değer.

Bu yazı Biblio tarafından 18 July 2010 00:23 tarihinde yazıldı. 14 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kuzey ve Güney Kore arasındaki “köprü” yıllardır sahitlik ettiği düşmanlığın başka bir boyutuna tanık olmaktadır şimdi.

Kuzey Kore tarafında; Güney tarafindan kısacık bir köprü aracılığıyla çekilen sınırdan geçerek, Güney’li askerlerin Kuzey Kore Garnizonu’na saldırıp, 2 askeri öldürmesiyle, büyük bir kaos baş gösterir.

Her iki tarafinda iddiaları bambaşkadır. Üstelik, iki devlet arasında, kaşınmaya her daim hazır, açık, kanayan ve bir türlü iyileşmeyen bir yara mevcutken bu durumun meydana gelmesi, hem Kuzey, hem de güney için bulunmaz nimettir. Hal böyleyken; ortaya atılan senaryolar, her iki taraftan alınan yeminli ifadeler ve en önemlisi iki tarafin arasında yeni bir savaşın başlamamasını sağlamak ve denge kurmak adına, İsveç ve Isviçre’den bir tarafsız bilirkişi gönderilir. Amaç, gerçeği ortaya çıkararak, savaş ihtimalini ortadan kaldırmaya çalışmaktır. Ne yazik ki, her iki tarafinda, verdigi yeminli ifade ; gerçekten çok uzak, aksine sanki gercegi örtbas etmek ister gibidir.

Film, klasik uzakdoğu filmleri gibi ağır bir film. Ancak izlerken, o ambiyansa kendinizi verebilirseniz, sıkılmadan sonuna dek izleyebilirsiniz. Ağır bir film olması dolayısıyla, dikkatinizi de zaman zaman dağıtması olası. Çok sıradan bir kurgu gibi görünse de, insanların düzene karşı çıkarak, bir arada , ortak paydayı bölüşebileceğini yansıtması dolayısıyla ; hoş bir filmdi.

Sgt. Lee Soo-hyeok rolu ile, İris [2009], G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009), I Come with the Rain (2009), The Good, The Bad, The Weird (2008), Hero (2007), Once in a Summer (2006), A Bittersweet Life (2005), Three Extremes – segment “Cut” (2004),Everybody Has Secrets (2004), Addicted (2002), Bungee Jumping of Their Own (2001) gibi yapımlarla oyunculuğuna doyamadığımız Byung-hun Lee.

Filmin yönetmeni, uzakdoğu sinemasının kült yapımlarından Old Boy (İhtiyar Delikanlı-2003)’un yönetmenliğini yapan Chan -wook Park. Oldboy ve birkaç yapımdan sonra; Chan-wook Park filmleri izlemeye de karar vermiş bulunuyorum. Biraz da yönetmen sinemasi’na el atmanın faydalarını sizinle de paylasacağım

Filmi izleyelim mi diyenlere de; bence izleyin derim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 17 July 2010 14:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yeni Ay’da (2.film) Edward’ı fazla göremeyen bayanlar çok şikayetçiydi ancak bu filmde aradıklarını bulabilirler. Filmde Bella ‘nın Edward ve Jacob arasında kalması ve bu durumdan doğan komik durumlar insanın hoşuna gidiyor. Mesela ben Jacob’ın Bella ‘ya sarıldığı sahneye oldukça uzun süredir gülmediğim kadar güldüm :)

Kitabını okuyanlar için tavsiyem izlerken sürekli kitapla karşılaştırma yapmayın. İçinizden sürekli “kitapta böyle değildi.”, “kitapta daha güzeldi.”, “ne bu şimdi çık çık çık…” gibi cümlelerle eleştirmek hayli yorucu oluyor. Oysa film oldukça akıcı ve doğa manzaraları da oldukça etkileyici. Zaten sağlam olan diyaloglar iyi oyunculuklarla da birleşince çok eğlenceli ve bir o kadar da duygusal bir film oluyor.

Bu filmde beni şaşırtan birşey Jasper’ın karizmasındaki artış. İlk filmde pısırık bir tip gibi duran Jasper tamamen bambaşka karizmatik bir adama dönüşmüş. Öyle ki Emmet ve Edward’ı yere serdiğini görebilirsiniz.
Son olarak, filmin sonunda sinemadaki hemen herkes “aaaaa bitti miii ?” gibi bir ses çıkardı. Buradan da şunu anlıyorum ki herkes filmin devamını dört gözle bekliyor benim gibi.

Umarım şu an bu yazıyı okuyan herkes filmin sonunda olduğu gibi bir ses çıkarıyordur …
İyi Seyirler.

Bu yazı Burak tarafından 17 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Her zaman söylerim animasyonlar ve çizgi filmler bazen bir filmden daha çok keyif verir insana. Çağrıma ?Buyrun benim? diyen olduysa ya da en azından bir kısmı uyuyorsa size 2 dakikanızı almak istiyorum. Pişman olmayacağınıza da söz veriyorum.

Bu çizgi film bir çocuğa fazla gelebilir ince mizahıyla. Kahramanlarımız dolandırma yeteneği kuvvetli iki sıkı dosttur. Touliyo, maceraperest, iyimser duygusal arkadaşı Miguel’e göre daha realist ve katıdır. Bu iki kafadar kumarda altın şehri El Dorado’nun haritasını hile ile de olsa kazanırlar. Ancak haritanın izine düşmeleri tamamen tesadüf sonucunda olur. Şanslarının da yolunda gitmesiyle el dorado?da unutulmaz bir macera yaşarlar.

Her dakikasından keyif alacaksınınız. (izci sözü)
(Not: Mimiklere dikkat!!)

Bu yazı Asya tarafından 16 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film bu üçlü ve diğerleri arasında, gayet sade, gayet içten ve samimi geçiyor. Yoksul köy kasabasında, çocukların o çok “çıkarsız” yaşantıları; eğitmenlerin, neredeyse sıfır aktivite olan bu köyde ; birbirleri ile olan insani ilişkileri, öğretmen-öğrenci arasındaki o kaçınılmaz yakınlık; ve tabii ki, öğrencinin, genç öğretmene duyduğu o çocuksu aşk.

Eski yılların yapımlarını izlemek beni cezbetmez. Bu filmi de “hadi seyredeyim de, Temmuz ayında filmleri izlenecek Byung-hun Lee filmlerimden biri daha eksilmiş olsun” zihniyeti ile izlemeye başladım. Ama farkettim ki, egitmen-öğrenci arasında geçen kurguları ben zaten severmişim. Sydney Poitier’in “Sevgili Öğretmenim” filmi unutulmazlarım arasındadır örneğin. Ve tavsiye ederim.

Byung-hun Lee’nin “tıfıl” olduğu zamanlarından bir filmdi. Ancak, onun çocuksu mimiklerini 2010 yapımlarında nasıl görebildiyseniz, bu yapımda da görebilirsiniz.
Açıkcası, kendimi öğretmen kang’in yerine koydum O yoksul köyde ; bir öğretmen olsaydım diye..
Bu bile, film izlemeniz için bence yeterli bir gerekçe. Kendinizi O’nun yerine koymaktan alıkoyamadığınız filmler gibi…

Bu yazı KanesHiro tarafından 15 July 2010 15:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Stephen King’in Rose Red Konağı’nı daha jeneriği ile anımsatan film bu tür filmleri sevenleri gerçekten sevindirecek bir başlangıç yapıyor, konu bildiğimiz konu yüz bilmemkaç senelik paslı, kirli ve kocaman bir yapı ve içerdiği gizemler ama ben böyle seviyorum kardeşim ne yapayım, seviyorum dediysem öyle her lanetli ev hikayesini sevmem , böyle tarihe yolculuk yapabileceğimiz yapımlardan bahsediyorum.

Victoria dönemine ait bir yapı için ekspertlik yapmakla görevlendirilen Luisa ve onun kayboluşu ile başlayan film aslında umulduğu gibi kahramanımızın evde hayaletlerle tüm film boyunca kovalamaca oynamasıyla gelişmiyor, bir anda 180 yıl öncesinde buluyoruz kendimizi. (Film tamamen hikayenin başlangıcını anlatıyor ve sanırım esas gelişmeler ikincisinde olacak.)

Daha önce kaybolan kişiyle ilgilenmeyen ama ortadan kaybolan Luisa Lorente’i bulmak için seferber olan ekip öncelikle ortada dolaşan efsaneyi öğrenmek zorundadır, yüz küsür yıl önce masumca fotoğrafçılık yapan Valdemar ve ailesi ne olmuş ta hayatlarını nesiller boyu sürecek trajedinin içine girmişlerdir.

Filmin İMDB puanı 5.7.

Tarihi evler, hayaletler, sırlar gibi konulardan hoşlanırım diyorsanız hele Rose Red Konağı’nı beğendiyseniz bu filmi kaçırmayın der ve giderim.

Bu yazı nazokiraze tarafından 15 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com