İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Belgesel tarzında yapılmış (aslında alakası olmayan) ama daha önce görmediğimiz fakat varlığından haberdar olduğumuz olayların anlatıldığı filmleri gerçekten çok seviyorum. Özellikle bu filmler doğa üstü olaylar ya da uydurma senaryolar değil de gerçek olaylar ise ve üstüne birde Hollywood dışındaki (klasikleşmiş) konuları ele alıyorsa işte o zaman benim aldığım keyif bir kat daha artıyor. Krema olarak da film çok başarılı ise işte o zaman keyfime diyecek bir şey yok.

17 yaşındaki genç kızın hayatıyla başlıyoruz. Gündelik hayattan sonra biraz daha derinlere dalarak kızın hayallerini ve yaşadıkları sorunlarla başa çıkma yöntemlerini izliyoruz. Artık yaşadığı hayattan hiçbir beklentisinin kalmadığını ve komple bir değişime ihtiyacı olduğunu anladıktan sonra fırsat bir anda ayağına geliyor. Kolombiya dan Amerika’ya uyuşturucu taşımacılığı yapacağını öğrendiğimizde biraz afallıyoruz ama gerçekten böyle hayatların olduğunu da biliyoruz. Filmin tamamı bu konu üzerinde ilerliyor ve asla sıkmadan parça parça olayların her ayrıntısını izleme şansınız oluyor.

Elbette konudan daha başka bir şeyler de olmalı bu filmde değil mi? Dram? Elbette ki dram öğesi olmadan düşünülemezdi. Maria dahil olmak üzere taşıyıcılık yapan bu kafiledeki diğer kızların hayatlarından ufak kesitlerle asıl konuyu birleştirerek devam eden film, karakterlerin analizlerini ve içinde bulunduğu zor durumu çok iyi bir şekilde anlatmış. Olayın New York kısmına gereğinden fazla özen gösterilen filmin gerçeklikten biraz uzaklaştığını söyleyebilirim ama bir bütün olarak harika çalışıyor.

Sevdiğim diğer bir olay ise, sanki bir gizlilik var filmde. Anlatılmak istenen konu ve kamera o kadar amatör bir şekilde çekilmiş ki, adamın birinin elinde kamerayla onları gizlice takip ettiği kanısına varmak çok da zor değil. Olayın asıl doğallığını ve yeteri kadar etkileyici olan bu filmi daha da derinlere işler hale getirmiş ve bir yerden sonra artık seyirci-film ayrımının kalmadığını, karşınızdakinin bir bütün olduğu kanısına varıyorsunuz. Gerçekten çok etkileyici…

‘’Böyle olaylar var mı ya’’ dediğiniz noktada, tam bitmesi gereken yerde film bitiyor. Sonunun o kadar tatmin edici olduğunu söyleyemem ama aklıma başka türlü bitirmek gelmedi. Amaçlar uğruna hareket ediliyorsa, hayaller varsa her ne şekilde olursa olsun onları takip etmeli ve ne pahasına olursa olsun fırsat bir kere geldiğinde onu değerlendirmemiz gerektiğini bir kere daha hatırladım kendi adıma. Gecenin geç saatlerinde uyutmayacak ama uykuyu da açmayacak cinste olan bu filmi izlediğim için kendimi şanslı sayıyorum ve mutlaka tavsiye ediyorum.

Bitirmeden, Kolombiyalı Catalina Sandino Moreno’ya bi saygı göstermeden edemedim.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 01 February 2012 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Marie 15 yaşlarında genç bir kızdır. Senkronize yüzme takımına katılmak istemesinin nedenlerinden biri de takım kaptanına olan hayranlığıdır. Ona yakın olmaya çalışırken aslında onun hayalini kurduğu gibi biri olmadığının farkına varır. Menfaat doğrultusunda kullanıldığını hissettiğinde uzaklaşmaya çalışır fakat bu sefer Floriane gitmesini istemez. Neden? Kim bilir çünkü Floriane ne hissettiğini kimsenin bilmesini istemeyen biridir.

Floriane erkeklerle birlikte olması gerektiğini düşündüğü için ona yanaşan herkese kapıyı tamamen açmasa da aralık bırakır. Arkadaşları onun bir sürtük olduğunu düşünür ve ondan nefret ederler. Bunun böyle olmadığını öğrenen Marie daha da yakınlaşmaya ve sahiplenmeye başlar. Bir ümittir içindeki, birlikteliğe yönelik. Adım atamasa da, ona sarılamasa da varlığının yakınlarında olmasını ister. Bu yüzden Floriane’in ilki olmayı kabul eder.

Aynı zamanda Marie’nin en yakın arkadaşı olan Anne hoşlandığı çocuğun peşini bırakmaz. Ona kendini beğendirmek için birçok şeyle uğraşırken, kendini ona sorgusuz sualsiz vermeyi hayal eder. Yalnız François ona yüz vermez ve birçok erkek gibi o da Floriane’in gölgesinde yaşamaya devam eder. Ta ki istediğini alamayana dek. O gece François hayvanlığının red görmesinden ötürü Anne’in zaafından yararlanır ve Anne’in hayalindeki kendi yerini alt üst eder.

Oyunculuklar bazı anlarda göz doldursa da, bazen sözler mesajları doğru vermelerine rağmen telaffuzda yapay kalabiliyorlar. Céline Sciamma’ın ilk filmi olduğunu düşünürsek yine de başarılı denebilir. Yapılan yorumlarda genç kızların çıplaklığından yararlanıldığı söylense de, hayatın içinde olanların yansıtıldığını düşünüyorum. Genç kızların erkekler tarafından reddedilmesi onları kızlara iten bir etken gibi gözükebilir ama filmde ailelerin hiç gözükmediğini de fark edeceksinizdir. Bu basit mesajı bile göremeyenler olacaktır, siz onlar gibi olmayın ve gizlenenleri bulmaya çalışın. Mesela dostluğun ikili ilişkilerdeki sevgili olma sıfatından önce geldiğini görebilirsiniz.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 05 January 2012 12:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2.Dünya Savaş’ında Sicilya’da kocasını askere gönderdikten sonra haber alamayan Malena (Monica Belluci), dul kalmıştır. Güzelliğiyle, şehirdeki erkeklerin, dikkatini çeker ve genç, yaşlı, çocuk demeden tüm erkeklerin hayal ettiği bir hanımefendi olur. Bunu fark eden Malena, güzelliğinden faydalanarak isteklerini yaptırır. Ergenliğe yeni giren ve yeni duygular öğrenmeye başlayan Renato(Guiseppe Sulfaro), arkadaşlarının etkisiyle başladığı aşk serüvenini, herkesten gizli yaşar. Asıl konunun, kadın olduğu bir film.
Guisseppe Tornatore, İtalyan sinemasının usta yönetmenlerinden biri ve bu yapıtında da, ustalığını izleyiciye gösteriyor. Herşeyden önce sinema, bir anlatım sanatıysa, bunu başarıyla ve hakkıyla yerine getiren bir sanatçı. Cennet Sineması’ndan sonra, çektiği filmler çok ses getirmese de elde ettiği başarı onu uzun yıllar ayakta tutmaya yetecek.

Film müziklerinde kendi ülkesinden Ennio Mariccone ile çalışıyor. Başarılı bulduğum müzikleri ise filmde çok tatlı bir etki bırakıyor. Bazı sahnelerde, olayların kötü olmasına karşın, müziğin olay karşısında yaşananları haklı olduğunu veren bir etkisi var ki, o sahnenin heyecan verdiğini söyleyebilirim.

Monica Belluci, Guiseppe Sulfaro ikilisinin eksen karakter olduğu filmde oyunculukları göz doduruyor. Bir kadının hayatı, bir çocuğun ergenliğe girişi, bir ailenin yaşam sıkıntılarının yanında bir de 2. Dünya Savaşının yaşattıklarını anlatan filmde, doğru oyuncuların doğru karaktererle bütünleşmesi ve yan karakterlerinde performanslarının çok iyi olması, filmden keyif almamızı sağlıyor.
Sinema severer olarak, aşk, psikoloji, savaş gibi derin konuarı harmanlayarak önümüze koyan Tornatore, bu güzel yapıtıyla, izleyiciye daha da yakınlaşıyor. Yetenekli olduğunu düşündüğüm ve böyle sosyal konuları birleştirerek, ortaya koyduğu eserler ne kadar sıradan gelse de, aslında işlenişi bakımından kendini özgü bir tadı olduğunu düşünüyorum. Final sahnesinde dahi, izleyiciyi ayakta tutan Tornatore, çok farklı bir son yapmasa da, seyirciye tebessüm ettiriyor.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 22 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzun bir yolculuk olan hayatın belirli dönemlerinde seçim yapmak zorunda kalıyoruz: Dönüm noktaları. Yaptığımız seçimlerin sonuçlarını bilmeden olacaklara öncesinden katlanıyoruz çünkü sadece böyle mutlu olabiliriz. Ya her şeyin sonunu bilseydik? Mutlu olur muyduk veya istediğimiz “her şeye” sahip olabilir miydik? Düşünürken izleyin veya izlerken düşünün. Bir soluk yetmeyecektir, buna eminim.

Nemo, filmin ana karakteri, ihtimalleri şansa bırak(a)mayan kişi. Lanet mi yoksa lütuf mu, tartışabiliriz ama Tanrı onun geleceğini unutmasına izin vermedi. Tüm ihtimalleri görebilir olsa da her şeyi aynı anda yaşayamazdı. Bir seçim yapmak zorunda kalmalıydı her seferinde. Aynı anda her yerde olmak aslında hiçbir yerde olmamaktır ya da hiç var olmamaktır.

Jared Leto oyunculuğuyla Nemo’ya beden olurken size estetiği ve yeteneği sunabilen biri. Yine de bazı karakterlerin üzerine oturmadığını söyleyebilirim. Yönetmenin onu seçmesindeki bir başka büyük etkeninse gözleri olduğunu düşünüyorum. Tüm düşüncesini gözleriyle yansıtabildiğine şahit olacağınız sahneler olacak.

Yönetmenin sahneler arasındaki geçişi bazen sizi rahatsız edecek ama çoğu zaman hayran bırakacak. Şimdiye dek belgesel ve kısa film çeken Dormael yaklaşık 140 dakikalık bu filmde aklınıza gelebilecek bütün sinema tekniklerini kullanmaya çalışmış. Konunun zamana yönelik olduğunu hesaba katarsak soyut bir algıyı yansıtmanın (hissettirmenin) kolay olmayacağını sizler de tahmin edersiniz. Bu yüzden hissettikleriniz sizi filme kesinlikle bağlayacaktır, buna da eminim.

Üç farklı kadının ortak noktası olan Nemo her seçiminde farklı bir kadınla birleşiyor. Anna (Diane Kruge) her birinin ortak noktasıyken Elise (Sarah Polley) onlardan karşılıksız sevgiye hedef olanı. Farklı hayatlardaki farklı ihtimallerin ürünü ilişkiler, dönüm noktaları farklılaştıkça Nemo’yu zamana bölüyor. Tek bir bedenin tüm zamana yayılması 2092′de yaşayan yaşlı bir Nemo’da toplanıyor. Aşkın en yoğun halini en içten ses tonuyla tasvir etmeye çalışıyor. Hikayenin farkında olan ve bize anlatan kişi de zaten o ve onun dokuz yaşındaki hali, ya da tam tersi. Neyin ters veya düz olduğunu anlamanız zaman alacak.

Filmdeki repliklerin bir çoğu kişiyi düşünmeye iten ve kısmi entellektüel imaj yaratan cümlelerden oluşuyor. Sizi de düşünmeye itecek olan filmde pişmanlık duyduğunuz veya keşke dediğiniz anları anacağınızı biliyorum. Bunda kullanılan müziklerin büyük bir paya sahip olacağını düşünüyorum. Çoğunu daha önceden biliyor olacaksınız ama kullanıldığı sahneye özgü seçildiklerinin farkına vardığınızda hoşunuza gidecek.

Daha fazla anlatmak istemiyorum, senaryoya değinmek ve tadını kaçırmak da istemiyorum. Lakin bu kısa tanıtım yazısının filmin felsefesine yönelik özeti yaptığını düşünüyorum. Kesinlikle sinemanın en güzel örneklerinden biri olduğunu düşündüğüm bu film 2010 yılında İstanbul Film Festival’inde gösterilmiş ve büyük bir beğeni kazanmıştı. Birçok festivalde aldığı ödüller en iyi film, sinematografi ve makyaja yönelikti. Yalnız bazı kesimlerce filmin çok yoğun bir senaryosu olmasına rağmen aslında hiçbir şey anlatmadığı da savunulmakta. Siz yine de zamanınızı ayırın, değecektir.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 09 November 2011 21:47 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 05 October 2011 00:22 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Not: Sinopsis bilgileri kendi sitesinden alıntıdır.

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2011 04:55 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 29 August 2011 17:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İşten atıldığı gün, karısı tarafından terk edilen bir adamdır Nick. Karısı Nick’i terk etmekle kalmayıp bütün eşyalarını bahçeye saçıp, evin kilidini de değiştirip ortadan kaybolur. Hayattan arka arkaya darbeler alan biçare karakterimiz, yakasını bir türlü kurtaramadığı alkol problemiyle de karşı karşıya aynı zamanda. Koca bir bahçe ve etrafa saçılmış eşyalarıyla bir başına kalan Nick, tüm eşyalarını da üç gün içerisinde elden çıkarmak zorundadır. Eşyalarına göz kulak olması için anlaştığı küçük Kenny, hamile karşı komşusu Samantha ve polis dostu Frank dışında bu koca dünyada kimsesi kalmayan Nick’in hayatını düzene koymaya çalışmaktan başka çaresi kalmaz.

Son dönemlerde komedi dışında bir yapımda göremediğimiz Will Ferrell, bu dram filminde muazzam bir iş çıkartmış. Aşırıya kaçmadan, dengeli ve olgun bir dram performansıyla sadece komedi oyuncusu olmadığını gösteren Ferrell’a, gösterişsiz ama doğal oyunculuğuyla Rebecca Hall, genç oyuncu Christopher Jordan Wallace ve koruyucu kollayıcı karakteriyle(polis olması da etkili olabilir bunda) Michael Pena eşlik ediyor.

Everything Must Go bildiğimiz kendini iyi hisset filmlerinden değil. “Azimle çalış, bir gün mutlaka başarırsın.” gibi bir Hollywood klişesine de yeltenmiyor. Olduğunca kendi yolunda ilerleyen, söyleyeceklerini kör göze parmak hamlelerine girmeden ifade eden ve özellikler oyuncu performanslarıyla öne çıkan bu bağımsız yapım, son dönem Amerikan bağımsız yapımlar arasında öne çıkıyor. Birçok festivalde seyircilerden olumlu tepkiler alan bu sıcak film bir buçuk saatin sonunda insanın içini huzurla dolduruyor ki bunda Will Ferrell’ın oyunculuğunun katkısı büyük. Aynı zamanda filmin senaryosunu da kaleme alan yönetmen Dan Rush’ın ilk filmi olan Everything Must Go, bağımsız yapımlardan hoşlananlar için güzel bir deneyim olacaktır. İyi seyirler.

Bu yazı alploganer tarafından 28 August 2011 01:54 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Henüz 9 yaşındadır ve bu büyük badire sonrası gangaster olan amcası ile Amerika’ya sğıınmak zorunda kalırlar. Aradan yıllar geçer…

15 yıl sonra…

Kiralılk katil olarak yetiştirilen Catelya, amcası için çalışırcak, bitirdiği işlerin sonunda yaşadığı katliama dair ufak bir kartvizit bırakacaktır. O artık intikam dolu bir kadın olmuştur. Acaba ailesinin katillerini bulabilecek midir?

Bu yazı Ethem tarafından 24 August 2011 02:03 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hapisten yeni çıkan Rudy, hapishane de koğuş arkadaşının rüyalarını süsleyen kızla tanışmak ister. Aslında hikaye burada biraz karışıktır, çünkü çıkmalarına 2 gün kala arkadaşı çıkan bir kavga sonucu öldürülmüştür. Ashley ve Rudu mutlu olacaklarını sanarak yaşarken hoş olmayan bir süprizle karşılaşırlar; Ashley’in kardeşi Gabriel. Gabriel’in planladığı soygun ise doğal olarak hapishanede ölen arkadaşının yerine geçen Rudy’nin başına kalır. Ölüm, aşk ve şantajdan oluşmuş bu oyundan kurnazca sıyrılamazsa onu çok daha büyük tehlikeler beklemektedir.

Film’i; soygun filmi olarak nitelendirmek biraz yanlış gibi geldi. Çünkü film her ne kadar bu soygun üzerine kurulmuş olsada, büyük bir bölümde asıl olay gibi durmuyor. Bu onların bir hatası elbette yada tam olarak oluşturulamayan kurgunun bir hatasıda olabilir. Tüm bunları göz ardı ettikten sonra, bir sorundan bahsetmek istiyorum. Burada saymaya gerek duymadığım ve büyük olasılıkla çoğunu hatırlamadığım; 2000’li yılların başından 03’lü yıllara kadargiden bir furyadan bahsetmek istiyorum. Bu tarz düşük bütçelerle yapıldığı belli olan, ama bir o kadariyi denilebilecek seviyede olan hapishane, suç, aksiyon filmlerini bir noktada mahvetme modası. Nedendir merak ediyorum, acaba bu insanlara cidden akıl verecek birilerinin olmamasından mıdır yoksa ben yaptım, oldu bitti ye getirme çabasından mıdır? Filmin harika gittiği bir noktada, inanılmazbir sahne var ki bütün filmi kaldırıp çöpe atmanıza neden oluyor. Yazık.

Filmi, başrolleri paylaşan B. Affleck ve C.Theron sürüklemiş.  Gary Sinise ise kötü karakter rolünün hakkını fazlası ile vermiş. Ashton Kutcher’ı da çaylak oyuncu olarak çok küçük bir rolde (1 dk. kadar) görüyoruz. Yönetmen filmi gösterime girdikten 1.5 yıl sonra öldüğünü ve filmin total maliyetinin 40 milyon dolar olduğunu da ek bilgi olarak ekledikten sonra; sonunun şaşırtıcı olduğunu, hatta sadece bu nedenden dolayı filmi izleyebileceğinizi belirtmek isterim. Mantıksız bir son asla değil. Akıllıca mı, evet gerçekten çok zekice hazırlanmış bir son olduğunu söyleyebilirim, ben bir açık bulamadım.

Ama işte, ufak ayrıntılar yok mu, orada bitmiş film…

Keyif zamanlarında, arkadaş çevresiyle ve ailece izlenebilecek kadar güzel…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 01 August 2011 01:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yer yer Jeff Daniels’e destek olmaya çalışırken, karısına karşı vurdumduymazlığı insanı çıldırtacak kıvamda delirtebiliyor. Fakat bu demek değildir ki ortada kötü birşeyler var. Karakteri gereği Jeff Daniels, biraz uçuk biraz kaçık olmalıydı ve bunu yaptı.

Film konusu ve işleyişi hakkında hiçbir açıklama yapmak istemiyorum. Şayet ana konuyu öğrenmek isterseniz önceki Paper Man tanıtım yazımıza göz atabilirsiniz.

Ondan önce…

Bu filmi seçmemizdeki nedenlerden birisi, aynı filmde Ryan Reynolds, Emma Stone ve Jeff Daniels’ın olmasıydı. Şahsen, Ryan Reynolds filmleri bana her zaman keyif verdiğinden bu seçimimin başrolündeydi. ” Kesinlikle, Belki (Definitely, Maybe)” ve “Sadece Arkadaş (Just Friends)” filmlerini izlemenizi önerirken beni de kendisine bağlayan filmleri olduğunu ekleyip Zombieland filminde ilk kez gördüğüm Emma Stone’nin sempatikliği dışında sanatsal bir etkisi yoktur üzerimde. Açıkcası o şeker haline bir artı daha katsa da halen sempatik güzel olarak kalıverdi gözümde… Ve 3. İsim Jeff Daniels… Salak ile Avanak (Dumb And Dumber) filminden de hatırlayacağımız bir aktör, her neyse uzatmıyorum, çünkü…

Karşınıza öyle bir karakter çıkıyor ki, film boyunca ara ara görünüp gözlerindeki sıcaklık, karakterindeki iyilik ve eşine olan bağlığı ile göstermiş olduğu mükemmel performans sayesinde artık dikkatimi tamamiyle çekmiş durumda. Pardon, kim mi bu? Tabiki ailesi için endişeli ve temkinli bakışları yansıtıp filmin tuzu biberi olan Lisa Kudrow…

İlk defa bu kadar farkına vardığım Lisa Kudrow ile beraber Emma Stone’yi de ilk defa dram sahnelerken görme şansını da yakalamış oluyorsunuz. Üzücü tek bir haberim var, Ryan Reynolds’dan diğer filmlerindeki akıcılığı beklemeyin.

Ve yazımı bitirmeden filmden bir alıntı;

“Richard yalnızlığını kutsal bişiy olarak görüyordu, hakkıyla kazandığı bir şeref madalyası gibi.

O’nu, hayattan koruyan bir pelerin gibi. Yalnızlık demek, O demek. Bu hali çevresindekilerin O’nu küçük görmelerine neden oluyordu. Richard’da farkındaydı dünyaya ışık saçmıyordu, belki hiç bişiy vermeyip hiç bişiy de almadığı içindi. Ama sonuçta bu artık dayanılmaz bir hal almıştı. Bulabileceği arkadaşlar ya hayaliydi yada soyları tükeniyordu. Richard artık bunların yetmeyeceği bi noktada duruyordu.

Sonra bir kızla tanıştı, kız cana yakın hüzünlüydü, ve O’na kendi yalnızlığını hatırlatacak şekilde yalnızdı. Bir kızın kaybetmemesi gereken şeyleri kaybetmişti. Bildikleri vardı, Richard’ada öğretti. Richard dediki “Belki arkadaşlık denen şey budur”… Belki…

Bir anlık bişiydi. Daha yeni başlamıştı. Ama O, birkaç uzun kış günü boyunca kız O’na çok şey vermişti. Hayatına devam etmesine yeterdi bunlar. Peki O kıza ne vermişti? Bir sayfa dolusu cümle. Belki çok şey değildi. Ama Emy için “yeter” diye okunuyordu.”

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 26 July 2011 00:34 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Birbirlerini çocukluk yıllarından beri seven 2 arkadaş, Fergus ve Frankie’nin öyküsünü anlatıyor film. 2004’te terhislerinin sonrasında çok yüksek maaşlı bir iş teklifi alan Fergus; kendi arkadaşlarına Frankie’yi de dâhil etmek ister ve o da bu teklife hayır diyemez. Faka t2007′de, savaşta en tehlikeli bölge, Bağdat Havaalanı’nı ABD ve İngiliz ana üslerinin bulunduğu Yeşil Bölge’ye bağlayan “Route Irish” adı verilen yolda öldürülünce Fergus,olayın basit bir tesadüften öte olduğunu düşünür ve hem öfke hem de intikam duygularıyla bucinayeti araştırmaya başlar.

Ana hikâyenin bilinip de, daha sonra bir anda hikâyede sıkıntılar çıkmasını konu alan filmleri seviyorum. Olayı bilerek, sonuçtan itibaren anlatmaya başlaması ve sonra da çözüme ulaştırması. Filmimize gelince, başlangıçtan itibaren kasvetli ve güneşi ne yazıkki bir kere bile görme şerefine erişemediğimiz kapkaranlık bir ortamda izliyoruz. Zaten karanlık olan ortamlar iç boğarken, birde filmin aşırı derecede ağır olarak işlenmesi sıcak Antalya gecelerinde çekilmez bir hal alabiliyor. Filmden eğer aksiyon, savaş sahneleri falan bekliyorsanız boşuna heveslenmeyin. Diyaloglar üzerine geçen ve olayların gelişimiyle sonucu anlatılıyor filmde.

Öte yandan; bu meşhur ırak savaşını Amerikalıların nasıl anlattıklarını çok iyi bilirsiniz. Genelde kendilerinin yaptığı şeyin ne kadar büyük bir övünç kaynağı olarak göstermeye bayılırlar ki bunun tersine de çok az rastladık. Hazır yeri gelmişken vurgulamak isterim ki izlediğim filmde bundan eser yoktu. Irak savaşını iki tarafından gözünden de ele alması çok büyük bir nimet. Bunu yaparken de yanlışla doğruyu seyirciye gösteren bir yapısı var filmin.

Peki, olay ne kadar etkileyici? Aslında fazla değil… Çünkü orada onca yaşanan hikâye varken, bunlardan ‘’nınısının nınısını ‘’ [ ifade edemedim sanırsam ] konu alarak biraz sıkıcı bir ortamda anlatmaya çalışmışlar. Türünü sevenlerin izleyebileceği bir yapıt olduğunu söyledikten sonra, filmin adının fazla duyulmamasının nedeninin hikâyenin mutlaka diğerleri gibi yanlı olduğunu düşünen topluluktan kaynaklandığını söyleyebilirim.
İzleyin, pişman olmazsınız.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 17 July 2011 03:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir çocuğumuz var, kendisi biraz sorunlu olmakla birlikte şehir şehir dolaşarak, farklı kimliklerde, çocukları kaybolmuş ailelerin yanına yerleşiyor ve hayatını bu şekilde sürdürmeye devam ediyor. Günün birinde kendisine bir kurban aile seçiyor ve yanlarına yerleşiyor. Ailede herhangi bir tedirginlik olmadan hemen kabulleniyor bu çocuğu, 4 yıl önce kaybolduğu çocuklarının yerine. Buradan sonra aile içi biraz karışacaktır. Başlarda zaten anlıyorsunuz çocuğun başka birinin yerine geçtiğini ve asıl anlatılmak istenenin bu durum olmadığını. Bize biraz daha orijinal bir şeyler anlat diye içinizden geçirirken asıl soru geliyor akıllara. Bu aile bu çocuğu bu kadar sorgusuz sualsiz nasıl kabullendi diye. Bazıları çocuğa çok yakın davranırken bazıları uzak, bazıları da onunla oyun oynarmışcasına yanaşıyorlar. Heyecan oranının arttığı dakikalara buradan sonra giriş yapıyoruz.

Kurgu olarak seviyenin baya iyi olduğunu söyleyebilirim. Karakterleri çok iyi yerleştirmiş ve müzikleri çok güzel kullanmışlar. Seyir zevki açısından hiçbir sıkıntı yok diyebilirim. Daha çok dikkat çekilmesi gereken nokta ise karakter analizlerinin çok iyi yapılmış olması. Gerek çocuğun gerek aile üyelerinin psikolojik durumlarını çok iyi yansıttıklarını düşünüyorum. Tam anlamıyla gerçek bir hikâyeyi izlediğimi söylersem yanılmam. Çocuğun değişik kimliklerde yaşaması, ailenin kendi iç hesaplaşması, çocuğun aileye adapte olma çabaları ve belki de ne önemlisi, ana karakterimizin kendi iç dünyası. Olayı her açıdan incelemiş ve bunu çok iyi birleştirmişler. Tebrik ediyorum.

Filmin sonu da aynı filmin konusu kadar etkileyiciydi. Gerçekten kaybolan çocuğumuza ne olduğunu öğrenmek istermişçesine filmin sonunu bekliyorsunuz. Bekliyorsunuz değil mi? Kısa bir dizi izleme periyodundan sonra sinemaya dönüş filmi olarak seçtiğim ‘’Ya Sonra‘’ baya sancılı olmuştu ama bu film ile tekrar gerçek piyasaya geri döndüm diyebilirim. Çok güzel bir film olarak nitelendirebilir ve herkese tavsiye edebilirim gönül rahatlıyla. Mutlaka izleyin, altında yatan ve dolaylı olarak anlatılmaya çalışan hikâyeyi iyi benimsemeye çalışın tavsiyelerimi sunarım…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 11 July 2011 00:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 08 July 2011 23:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu zamana kadar yazdığım yazılardan belki de en zorunu yazma girişimim olacağını düşünüyorum. Belki gereğinden fazla hassas bir konu olmasından, belki de çevremizde, her an yanımızda yaşayabileceğimiz bir korku, olay olduğundandır.

On dört yaşındaki kızımız internet alemine çok düşkündür. Her yeni nesil her genç gibi arkadaşlarıyla internet üzerinden konuşmaya çok meraklı bir genç. Chat üzerinden tanıştığı biriyle önce arkadaşça
başlayan sohbet ilerler, farklı yerlere gider. Aylar sonra bu ikilinin buluşma günü gelmiştir. Bir alışveriş merkezinde buluşan ikili den Annie, aylardır konuştuğu kişinin kim olduğunda biraz şaşırır.

İnternet evimize her zaman rahat, ulaşılabilirlik ve kolaylık getirmiyor ne yazık ki. Filmi izledikten sonra daha çok bilgi sahibi olabileceğiniz gibi yanlış karşılaşmaları, gereksiz arkadaşlıkları ve aşırı paylaşımları da beraberinde getiriyor. Herkes, bir diğerine internetten basitçe ulaşabiliyor ve birbirini tanımayan insanlar bir o kadar basit arkadaşlık kurabiliyor. İnternet çağında olduğumuzdan ötürü, bu çağın en fazla geliştiği zamanlara denk gelen genç arkadaşlar, bu durumu çok daha efektif kullanarak amaçlarına basitçe ulaşabiliyorlar. Erkek-kız ayrımı yapmadan, geleceklerini yönlendirmelerini izin verdikleri internet sayesinde çok yanlış yollara sapabiliyor. En ufak bir ‘’umut’’ kırıntısına hiç sorgulamadan evet diyebiliyorlar, en ufak teklifleri anında değerlendiriyorlar. Elbette ilk zamanlarda daha çok ICQ ve MIRC ile başlayan bu durum, şimdilerde interneti kullanan herkesin bu durumdan haberdar olması sayesinde biraz daha azalmış durumda diyebilirim, ama tehlike her zaman kapınızda.

Elbette bu durumda aile bağları da bir o kadar önem taşıyor. Ailelerin çocuklarına yeteri kadar ilgi ve güveni verdiği durumlarda bile bu tur vakaların yaşandığına şahit olunuyor. 13-15’li yaşlara kadar büyüttüğünüz kızınızın ya da oğlunuzun, bu kadar sene zar zor yaratılan güveni kısa süreler içinde yok sayabileceğini unutmamak gerekiyor. Artık ailelerin çocuklarını dışarıdan değil, daha kötüsü internet üzerinden gelecek olan tehlikelere karşı uyarması ve bu konuda bilgilendirmesinin şart olduğu bir dönemdeyiz ne yazık ki. Filmdeki karakterler başlarda aile içinde istenildiği kadar birbirleriyle vakit geçiremediği ve ilgilenilmediği için ailenin ergen kızı Annie’de bu durumdan sıkılıp, yeni heyecanlar aramak, yeni insanlarla tanışmak istiyor, bir sevgilisi olsun istiyor. Bunun için özellikle bu tip dertlere deva internette alıyor soluğu. Çok geçmeden aradığı heyecanı ve sevgiliyi buluyor burada. Daha sonra elden düşmeyen telefonlar ve bilgisayar başında geçirilen büyük bir zaman oluşuyor. Ve ona sonuna kadar güveniyor, onun ‘değişken’ tavırları ve ruh haline rağmen bu heyecanı durdurmak istemiyor, artık hayatında bir şeyler değişsin istiyor, neler olacağını fazla düşünmeden…

Artık filmin konusunun ne olduğunu ve ne anlatmaya çalıştığını anladığınızı düşünüyorum. Konusu itibariyle son derece önemli bir konu üzerine bahsetmeye çalışılmış bir filmden bahsediyorum. Aslında bir film değil de daha çok bir belgesel tadında izleyeceğiniz bir yapıt. Aile içi ve internetin gençler üzerindeki etkilerini sorgulayan ve bunu son derece iyi olarak örnekleyen bir filmdi. Gençlerin heyecanlara ne kadar kapılıp, bunu kabullenmeyip ne kadar zor vazgeçtiklerini anlatan bir filmdi. Konuyu biraz pasif olarak işlemelerinin yanında, gereğinden fazla ayrıntıya yer vermeleri de çabası ama elbette filmin öneminden bir şey kaybettirmiyor.

Clive Owen ve Catherine Keener her ne kadar sıradan oyunculuk performansları sergileseler de filmden bir şey götürmemiş. Özellikle C.Owen’ı bu tarz filmlerde baba rolünde ya da çocukları koruyan adam rolünde izlemek ayrı bir zevk. Çok güzel bir film olduğunu belirtir, her yaştan, her kesim insanın izlemesi gerektiğini düşünüyorum. 2011 yılında izlediğim en sağlam konulu beş filmden biriydi diyebilirim.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 July 2011 01:57 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, 1972 yılında yılında çekilen Sleuth’un bir nevi yeni uyarlaması. Yönetmen Kenneth Branagh, karakterler dışında  iki film arasında herhangi bir benzerlik bulunmadığını söylese de işin ilginç tarafı eski filmde genç aşığı oynayan Michael Caine, bu defa yaşlı adam rolüne bürünerek karşı tarafa geçiyor. Andrew’in karısının ağzından tanımlandığı şekilde; donuk, tutuk ve acımasız bir havası var ama Michael Caine’nin oyunculuğunun beni çok da ilgilendirdiğini söyleyemem. Jude Law ise hayat dolu, kurnaz genç adamın değişen ruh hallerini iyi yansıtıyor.

Tiyatroda da defalarca sahnelenmiş bu ölümcül oyunun filmde tek mekanı olan Andrew’in evinin ise fazlasıyla modern bir yerleşime sahip dolduğunu düşünüyorum. Işıklar, kayan paneller v.s. çok abartılı ve iticiydi.

Modernleşme çabalarından söz edersek, Sleuth yaklaşık dört sene önce çekilmesine karşın eski tarz havası olan bir film. Sonu beklenmedik bir anda gelmesine karşın, insanı sarsan, etkileyen bir anlatımı olduğunu söylemek zor. Ne Andrew’in intikamı, ne de Milo’nun açgözlülüğü kuvvetli bir şekilde çizilmiyor. Bu muğlak durum belki oyunun üç farklı bölümü için gerekli ama tek ve sıkı bir hikayeyi tercih ederdim.

İzlemeye değen tek nokta; Jude Law’ın performansı diyebilirim. Tam bir gerilim havası, derin psikolojik tahliller filan beklemeden izlerseniz keyif alabilirsiniz.

Bu yazı Biblio tarafından 28 June 2011 01:43 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kaçtıktan sonra başlarına ödül konulan esirler ayrı milletlerden oluşmuş bir gruptur. Önce Sibirya’yı, ardından Gobi Çölü ve son olarak Himalayalar’ı aşmak zorundadırlar.

Bu yazı Ethem tarafından 24 June 2011 00:07 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kimi filmler vardır ki anlamak için can çekişir ve yorulursunuz. Kimi filmler vardır ki öylesine karışık olur ki hem anlamak için can çekişir hem de filmi çözmek için mahvolursunuz. Kimi filmler de öylesine yavaştır ki, bir yerden sonra refleksler yavaşlar, malamlalar başlar ve kapatırsınız.

Yukarıda saydıklarım eğer hoşunuza gidiyorsa mutlaka Jarmusch’u çok seveceksiniz. Ama yukarıda yazdığım duyguları daha önce hiç yaşamadıysanız demek ki J.’u daha
önce hiç izlemediniz. Bu zevki tatmanız gerekiyor.

Yıllarca adeta Don Juan gibi yaşamış, kadınların kalbini çalmış ve daha sonra onlara bağlanamamış bir adamın hikâyesini izliyorsunuz. Hayatında hiçbir anlam kalmamış Don, adeta fotosentez yaparak yaşamaktadır. En son kız arkadaşı onu terk ettikten sonra pembe bir mektup alır. Mektupta; onun 19 yaşında bir oğlunun olduğu yazmaktadır. Ama ne mektubu gönderenin ismi vardır, ne de o kişiye ait bir adres. Durum böyle olunca Don’a çözülmesi gereken bir gizem kalır? Mektubu kim yolladı?

Klasikleşen Jarmusch filmleri gibi başlıyor ve öyle de ilerliyor. Son derece ruhsuz ve adeta mimiklerini bile oynatmaya üşenen Bill Murray’i izliyoruz film boyunca. Son derece durgun sahnelerin birbirini takip ettiği, neredeyse hiç diyalogun kullanılmadığı, içinde metaforların olduğu, bazı parçaları seyircinin birleştirilmesinin istendiği belli olan bir seyahat filminden bahsediyorum.

Film boyunca Don’un yalnızlığı ve çaresizliğine tanık oluyorsunuz. Hayatında önemsemediği şeylere aslında ne kadar önem verdiğini gören bir adamın gizemli bir mektupla yaptığı yolculuğu izliyorsunuz. Kamera çekimlerinin ne kadar etkileyici olduğunu söylememe gerek yok sanırım. Sanki her durakta gördüklerimiz, seyrettiklerimiz aynı havasını yaratmayı başarmışlar.

Bahsettiğimiz seyahatin sonunda ise; izleyiciyi konuya dâhil eden kısma giriyoruz. Film teorik olarak başladığı yere dönüyor ama adamın iç dünyasını çözmek tamamen seyirciye kalıyor. Hiç sevmediğim bir şekilde; acaba film hakkında neler yazmışlar diye bir sürü film sitesinden yararlandım. Filmi anlamadığını, inanılmaz yavaş ilerlediğini söyleyen arkadaşlara sesli olarak güldüğümü belirteyim. Jarmusch filmlerini daha önceden seyretmemiş biri şu filme sayfalarca küfür edebilir, hatta ve hatta film bittikten sonra arkadaşlarına ‘’ lan böyle film mi olur, sonu yok ‘’ tarzında söylemlerde bulunabilir. Babacan tavırlarla anlarım ve saygı gösteririm, çünkü gerçekten öyle. Sevmeyen bir kişinin asla izleyemeyeceği, biraz kafa yormak istemeyenin asla anlayamayacağı bir sonla bitiyor film.

The Limits of Control; Broken Flowers, Coffee and Cigarettes, Ghost Dog, Dead Man, Night on Earth, Stranger than Paradise, Down by Law.

Yukarıda saydığım filmlerden en az iki tanesini izlemenizi isterim karar vermek için. Çok aşırı uzun filmler olmamakla beraber, Limits of Control haricinde hepsi biraz kafa yorunca anlaşılabilecek tarzda olduğunu söyleyebilirim.

İyi Seyirler… Keşke hep böyle filmler olsa, izledikten sonra doyamasak…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 13 June 2011 01:20 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lezbiyen bir çiftin uzun bir birliktelikten sonra biyolojik baba sayesinde çocuk sahibi olduktan sonraki hikayelerini anlatan konusu kimilerine göre, yani aynı tercihi yapanlara göre bulundukları durumu perçinlemesi beklense de, kimilerine göre de bu tarz homoseksüel yaşamın iyi yada kötü yönlerini ele almaları beklense de aslında her ikisini de kıvamında bırakıp başka bir konuya değinmiş; Aile olmak ve donör spermiyle çocuk yapmak. Tabiki sonrası…

Politika yapıp lezbiyen, gay, biseksüel, transeksüel vs gibi cinsel tercihini etik olmayan yönde kullananların felsefelerini geçiyorum.

Normal bir çiftin bile zorlandığı bir muessese de bireylerin özgür tercihini yapıp hemcisi ile birlikte olması, bunu çevrendekilere kabul ettirebilmek yada kabulu hoş bir mekanda yaşamak işin kolay tarafı sanırım. Peki ya işin içerisine çocuklar eklenirse ve durum kötüye gidiyorsa? Aile olabilmek burada başlıyor.

Filmin başında herşey yolunda gözükse de, izleyici olarak (İtiraf edin) bizi seyretmeye teşfik eden lezbiyen bir çiftin aile oluşu ve birliktelikleri zamanla çocukların da kafasını karıştırıyor ve seyircinin de merak ettiği sorular gelmeye başlıyor.

Benim de dikkatimi çeken bir sahnenin hemen ardından ailenin oğlu Laser (Josh Hutcherson) beynimi okurcasına kafamdaki soruyu soruyor…
Filmin başlarında lezbiyen çift uyumaktansa film seyretmeyi tercih eder ve kasedi seyre koyulurlar. Çiftler konuşurken filmden kareler gelmesiyle merakım tavan yapar… İzledikleri filmde homoseksüel erkeklerin cambazlıkları sergileniyordur.
Şimdi, ortada lezbiyen bir çift var ve homojen erkekler izlenmekte! Laser bunun nedenini sorsa da film içerisinde net bir yanıt alamamıştır. Hala merak ediyorum…
Homoseksüel çiftler, normal ilişkileri kendilerinden tamamen men eder mi? Bu tür ilişkilerde karı-koca seçimi yapılır mı? Daha derine, duygusal anlamda bir kaç soru ve dahası…

Biyolojik baba Paul (Mark Ruffalo) ile tanışmalarından sonraki zamana, lezbiyen çiftin karamsarlığına yol açacak anlara kadar giden filmin en çok sevdiğim tarafı da kapı arkalarındaki konuşmalarıydı. Bu durumu yaşayan insanların akıllarından geçenleri, kaygıları ve kıskançlıklarını dışa vurmaları İki Kadın Bir Erkek (The Kids Are All Right) filminin en doğal anlarıydı. Bununla birlikte Paul’un çekici bir kız arkadaşı olmasına rağmen çocukları tanımasından sonra Jules’e (Julianne Moore) aşık oluşunun babalık hissinin ne kadar yoğun bir duygu olduğunu göstermesi de gözden kaçmamalı.

Performans bakımından tadına doyulmayan filmin lezbiyen çiftleri Julianne Moore ve Annette Bening aynı dalda Altın Küre’ye aday gösterildi ve ödülü Annette Bening kazandı. Aynı zamanda Mark Ruffalo aynı film ile Oscar’a aday gösterildi.

Farklı bakış açısı arayanları, farklı dünyaları tanımak istenleri, film türü olarak komedi denilsede ciddi ve samimi bir film bekliyor. İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 12 June 2011 01:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ya iyi bir dost değilseniz! Bu da bir olasılık değil mi? Her şeyi itiraf etmeye ne dersiniz? (Ronny’den esinlenip O’nun gibi konuştum)

Herkesin olduğu gibi Kevin James’in de (Isaac Backman) iyi bir dostu vardır, Vince Vaughn (Ronny Valentine). Kötü alışkanlıkları olsa da yanından ayrılmayan, sürekli gözünün üzerinde olması gerekse de bir an olsun bencillik yapmayan iki sıkı dost. Mesleğinin zirvesine harika bir adım atacakları telaşlı bir vakittir. Her şey Ronny’nin ikna edici konuşma tarzı ve Isaac’ın hünerli ellerine kalmıştır… Deyim yerindeyse “Ramak” kalmıştır.

Hayat bu ya, her güzel olan şey olduğu yerde kalıyor ve özel meselelerden dolayı bu keyifli günlere gölge düşüyor. Ronny büyük bir çıkmazda kalıyor, daha doğrusu ikilemde kalan Ronny, bir şey itiraf etmesi gerektiğini düşünür ve bunu dostu Isaac için yapması gerektiğini adı gibi biliyordur. Ronny’in film içerisinde söylediği gibi, “gerçek dostlar dürüsttürler” ve acı da olsa Ronny bunu başarması gerektiğinin farkındadır.

Kısacık ömrünüzde, o kısacık hayatımızı paylaştığınız çocukluk arkadaşlarımızın ortadan kaybolması gibi değil, artık yetişkinsiniz ve her şey sizin elinizde, birazda şans. O an dostunuzun yanında olmayı düşünmekten başka bir şey aklınızdan geçmemeli…

Filmde Ronny ve Isaac’ın dostluklarını, iki erkeğin aralarındaki samimiyeti ve aralarındaki bağı göreceksiniz. Daha çok Ronny karakteri ile anlatılan bu bağ, bazı sırların ortaya çıkmasıyla kendisini oldukça çelişkiye sokacaktır fakat bildiği tek şey olan dürüstlükten ödün vermeyen iyi bir dosta şahit olacaksınız.

Kevin James’in “Hepsi” diyemesem de bütün filmlerini izlemişimdir. Yaman Çelişki (The Dilemma) filminde her zaman ki Kevin James vardı. Ve söylediğim gibi iki dostun bağını anlatacak olan Vince Vaughn idi.Vince Vaughn, performansı ve replikleriyle, filmi her ne kadar çıkmazda olsa da bırakmadan izlemenizi sağlıyor. Yardımcı rollerde olan aktristler Jennifer Connelly ve Winona Ryder oyuncu olarak değil, çift olarak Ronny ve Isaac’a yakışmadığını düşünüyorum. Karşımda harika iki çift yoktu diyebilirim. Filme bakmadan senaryoyu okusaydık, kesinlikle “Sıradan” diyebilecekken, film sonrası bu lafı men ediyorum. Aksine Kevin James’in elinden geleni ardına koymayan dostane performansı ile Vince Vaughn’ın çelişki içerisindeki kararlılığı filmi izlenir yapmış. Birden çok samimi mesajlarıyla filmden ayrılabildim.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 07 June 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Başlangıçta her şey iri bir adamın dedektifimize gelip striptizci kız arkadaşını bulmak istemesiyle başlar. Başlarda artık yorulduğunu ve bu işleri bıraktığını savunan dedektifimiz işi kabul etmese de daha sonrasında kendisini olayların içinde bulur. Kim bu striptizci kız?

Film başladığı andan itibaren bir amacımız olduğunu biliyoruz ve bu doğrultuda ilerliyoruz. Aslında başlangıç kısmında işi biraz bulandırmışlar ve filmi anlama konusunda baya bir güçlük yaratmışlar. Daha sonralarında olaya biraz hâkim olduktan sonra bu sefer konu itibariyle gelen ‘’mal’’ lığı yaşamaya başladık derken bir türlü filme adapte olamadığınızı fark edip haydi artık rastgele diyerek izlemeye devam ediyoruz.

Aslında direkt olarak senaryoyu önümüze sunmak yerine bilinçsizce yaratılmaya çalışılmış bu hava hoşuma gitti en azından sonuna kadar acaba neler olacak diye beklemeye başladım. Zevk verecek bir kısmını yakaladıktan sonra aklıma ilk gelen şey, filmin ne kadar ucuz olduğuydu. Her sahnesinde rahatça bu basitliği hissedebiliyorsunuz. Gerek efektler, gerek sahnelerin ve dekorların düzenlenişi çok ucuz. Bunun yanında bir filmi oluşturan en önemli öğelerden biri olarak; diyalogların çok klişe olarak ilerlemesiydi. Hazır buna değinmişken; senaryo gereği filmin neredeyse tamamına yakın bir kısmını dedektifimizin ağzından dinliyoruz ve bu benim hiç sevmediğim bir şey. Diyalogların yapaylığı konusunda hesabı bu nedene kesme hakkım olduğunu düşünüyorum. Yer yer yapılan sohbetlerin; bilimin derinliklerine dayandırılmaya çalışılması da bir diğer ilginç noktaydı.

Filmin şakşakçılığını yapmak bir yana; sonu beni tatmin etti diyebilirim. Bu tarzı sevmemin dışında; her ne kadar gereksiz bir konu ile filmin bütününü oluşturmaya çalışsalar da; ucuz diyaloglarla süsleseler de izlenmeyecek kadar kötü bir film olmadığını savunuyorum. Sadece merak ettiğim bir konu, birçok hayranı olan, geçmişte az ama akılda kalan yapımlardan sonra Antonio Banderas’ın neden böylesine ucuz bir filmde yer aldığıydı. Kendisinin kötü bir reklamını yapmaktan daha öteye gidememiş ne yazık ki…

İzlemeye değer diyemeyeceğim; ama eğlenceliydi.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 03 June 2011 00:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dr. Martin Harris, Berlin gezisi sırasında kaza geçirir ve dört gün boyunca komada kalır. Çıktığında ise karısının onu tanımadığı, etrafındaki insanların ona bir yabancı gibi davrandığını görür. Elbette bu normal bir insan için hiç mantıklı bir durum değildir ve her şeyi baştan araştırmak zorunda kalır. Kendi kimliğini ispatlamaya çalışırken Gina adında bir kadınla tanışır ve ondan yardım ister…

‘’Komple’’ film izlemeyeli baya uzun süre olmuş fark ettim. Başlangıçta her şeyin ne kadar normal gittiğini sorgulamakla filme başlayabiliriz. Elbette bu kadar basit bir film olmayacağını anladım ve beklentilerimi yükseltmek durumunda kaldım. Trajik kaza sonucunda, karakterimizin hafızasının bir kısmını ya da komple kaybetmesi, filmin gerçekten başladığına bir işaretti. Senaryo ilerledikçe etrafta birtakım parçalar beliriyor ve hepsini hafızaya alarak sizde filmin bir parçasıymışçasına çözmeye başlıyorsunuz. Araya yeni parçalar eklendikçe, filme daha fazla ortak oluyorsunuz. Seyir zevki gerçekten çok yüksek bir senaryo yapmışlar buradan tam not aldı.

Filmi basit bir kovalamaca ve bunun sonunda ana karakterin kahraman olduğu filmlerden biri sanmayın, olayın bu kadar basit olmaması için ellerinden geleni yapmışlar ve bu konuda başarılı olmuşlar. Senaryo bu kadar karışık ve her şey birbiriyle bu kadar bağlantılıyken hakkında konuşmak da bir o kadar zor oluyor. Senaryo hakkında bir şeyler kaçırmamak adına bir kere daha takdir ediyorum ve filmin geneli hakkında konuşmak istiyorum.

Öncelikle filmin Bourne serisinden araklama olduğunu düşünenleri kutluyorum. Sinemayı ne kadar tek düze olarak yaşadıklarını ve izledikleri az sayıda filmleri birbiriyle ilişkilendirmekte bu kadar usta oldukları için onları ayrıca tebrik ediyorum. Özgün bir senaryosunun olduğunu bende desteklemiyorum ama en azından farklılaştırma çabalarını başka filmlere benzeterek çamur atma çabalarını da kınıyorum. Tavsiyem, sinema sitelerinde dolaşan ‘’boş’’ yorumları okumadan bu filmi izlemeye başlamanız yönündedir.

Ama ama diyorum… Eskiden filmleri izlerken basit olarak bakar, bittikten sonra biraz daha düşünür ve arşive atıp olayı kapatma eğilimi gösterirken, zaman geçtikçe ve seçicilik arttıkça bu yoldan biraz sapar duruma geldim. Ancak bittikten sonra fark edebiliyorsunuz ki; filmde öylesine büyük senaryo açıkları var ki. Tekrar, tekrar düşünüyorum; acaba bu film gerçekten benim beğendiğim kadar sağlam mıydı? Burada tamamen bakış açınıza güvenmek zorundasınız. Gecenin üçünde izlenen bir film ancak biten finallerin yorgunluğunu atmak için ya da biraz daha keyifli vakit geçirmek için izlenir. Bende tam olarak bunu yaptığımdan dolayı; müthiş zevk aldım. Ama bir soru sormak istiyorum, izlemeyenleri sanırım etkilemez. Hani savunuyoruz ya; bir filmde mutlaka bir başlangıç noktası vardır diye; madem bu kadar önemli bir adamsın, kimler seni dört gün yalnız başına bırakmış?

Açıkları bir kenara bırakalım ve Liam Neeson’un oyunculuk ziyafetiyle baş başa bırakalım kendimizi bir süreliğine. ‘’Taken’’ filmindeki oyunculuğu gördükten sonra, bu filmi de izlemiş biri olarak bir kere daha çok etkileyici olduğunu söylemek istiyorum. Bu tarz gizem dolu ve içine aksiyon eklenmiş filmlerde çıkarttığı performansları izlemeye değer. Diana Kruger yanında nasıl da sönük kalmış…

İki saat boyunca, başka hiçbirşey düşünmeden kendini izlettirebilen bir film. Sinemasal açıdan bakarsak bir sürü zayıf noktası olan; ama seyirci gözüyle gerçekten çok zevkli bir film olmuş diyebilirim ve size iyi seyirler dilemekten başka bir şey kalmaz bana…

Not: Senaryo açığını bulamadık diyen arkadaşlar, biraz daha özenli izleyelim lütfennn…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 31 May 2011 00:08 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çarpıcı bir başrolle Anna’yı canlandırıyor. Aktris olma hayalini gerçeğe dönüştürmeye çalışan genç bir anne. Dört aylık bebeğiyle bir sürü oyuncu denemelerine katılır ama her seferinde ağlayan Daisy yüzünden seçilemez… Çözüm ne peki?

Ağlar. Çünkü Anna’nın küçük göğüslerinde verebilecek süt kalmamış, aslında hiç olmamıştır da. Susturamaz. Uyuyamaz, ve uyutmaz geceleri. Çalışamaz Anna, ezberlemesi gereken repliklere. Gider, gelir, gider gelir. Dinletemez emirlerini…

Senaryonun ve yönetmenin başarısı Anna’nın aktris olmaya çalışırken aslında hayatını oynamasıyla göze çarpıyor. Olmuyor. Daisy’e nasıl bir anne olması gerektiğini bilmiyor, olamıyor. Nasıl bir anne olunmaması gerektiğini gösteriyor. Sevgi var tek elinde olan. Onu oynuyor gibiydi replikleri, sözcükleri, haykırışları. Fakat dönüm noktasına kadardı rolü, gerçek ruhuna çarptığında her şey için çok geçti.

Yalnız, artık. Terkedilmiş herkesin yanından. Nasıl olması gerektiğini bilmeden, gençlik cahilliğinin önünde ilerlerken onsuz yapamayacağının farkına varamaması içinize işliyor. Sıradan değil bu film. Hiçbir şey hem de. Çıplaklık var, tecavüzü niteleyen seks de var. Hızlı, katı, öfkeli, üzgün bedenlerin çarpışması. Tasvirin incelikleri sadece mimiklerde gizli, sözlerin gerçekliğinde.

Sıradan değil demiştim. Aktris olma yolunda evinden kaçan ve hafif bir dramla sonlanan filmlerden ziyade vermek istediği tek mesaj “evden kaçarsanız başınıza gelecekler” değil. Kaçmak zorunda kalanların sabırla mücadelesi ve hayatı algılayış biçimlerinin en gerçekçi yansıması bu film.

Durgun bir aksiyonu içinde barındıran filmin feminist duygularınızı kabartırken birçok şeyi tekrar düşündüreceğine eminim.

Sevgiler.

Not: Film +18 içeriğe sahip.

Bu yazı rahmetli tarafından 22 April 2011 15:57 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tom ve Megan Stark güzel bir Amerikan kasabasında yaşamaktadırlar. Çift, zaman zaman çocuk yapmayı düşünse de; çeşitli nedenler dolayısıyla, evlilik sorunları ve Tom’un yoğun iş yaşamı yüzünden sürekli ertelemek zorunda kalmışlardır. Çift sorunlarla boğuşurken, Tom kendini işe vererek sorunlardan kurtulmak ister. Makinist olarak çalışan Tom; bir gün rayların üzerindeki arabayı fark etmesiyle birlikte, düzeninde gitmeyen hayatı biraz daha karışacaktır.

Ne bekliyorsunuz ki? Dram filmleri de artık aksiyon filmleri gibi sıradanlaşmaya başladı. Belki aşırı derecede fazla film izlememin bir sonucu olarak gözükebilir ama ne yazık ki sıradanlaşıyor. Elbette sıradanlaşması benim izlemeyeceğim ve bu tarzı sevmediğim anlamına gelmiyor. Bu durum beni dram filmlerinde; özgün senaryo aramak yerine, o hikâyenin hissiyatını bana ne kadar iyi yansıttığını aramama neden oldu, ya da harika oyuncu performansları yerine filmin çekildiği mekânların ve müziklerin beni filme ne kadar adapte edebildiğini sorgulamaya başladım. Eğer kendi güncel perspektifimden değerlendirmeye başlarsam; harika bir dram diyebilirim.

Yavaş ilerleyen bir film var karşımızda. Yaşanılan ortamın biraz fazla sessiz olmasından dolayı film toplamda 4-6 kişinin etrafında dönüyor. Sahne yerleşimleri konusunda biraz hata yapıldığını düşünmekteyim çünkü çok ardı ardına sıralamışlar gibi. Bir sahne bitmeden devamının ne olacağını bilmek her zaman zevk vermiyor. Yavaş ilerleme sorununu belki de bu şekilde çözmek istemiş olacaklarına kanaat getirip fazla üzerinde durmamayı tercih ediyorum.

Kevin Bacon ve Marcia Gay Harden’den inanılmaz performanslar izliyorsunuz. Sakin ve durgun havada geçen filmi çok iyi götüren bu ikiliyi yalnız bırakmayan birde çocuk oyuncu performansımız var ki… Miles Heizer’i çok dikkatli izlemek gerekiyor. Elbette daha bir film yapmışken hakkında konuşmak çok erken ama izlediğiniz zaman ‘’nasıl oluyor da daha önce izlemedim bu çocuğu’’ diyorsunuz.

Oyuncu performanslarının bütünü kurtaramadığı ama tamamen amacına hizmet eden bir film olarak örnekleyebiliriz. Kısa süresi ve hızlı sahne geçişleri[!] sayesinde izlendiği zaman size dramı çok içlerden hissettirecek bir film olduğunu düşünüyorum. Kevin Bacon’u birde aile babası olarak izlemenizi tavsiye ediyorum…

İyi Seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 17 April 2011 01:35 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Evet, başlayalım. Filmin başlangıcı gerçekten garip. Garip, elbette anlayışımın kıtlığından doğan bir yargı, yoksa yönetmen gösterdiği şeylerde bir şeyler anlatıyordur muhakkak. Yani, oynatılan bir film şeridi, tarantula misali bir örümcek, kesilen bir koyun, dışarı çıkarılan işkembe, çivi çakılan bir el, erekte olmuş bir penis, ölü yüzleri, ölüler  vs. yönetmenin anlatmak istediği şeylerin simgeleri-metaforları falan da, diyorum ki Bergman bizi çok zeki zannediyordu herhalde. Kesilen koyunla kurbana, çivi çakılan elle İsa’nın insanlık için kurban olmasına gönderme yapıldığını söyledik diyelim, peki diğerleri ne acaba? En azından filmin başındaki erkek çocuğun Elizabeth’in oğlu olduğuna eminim.

Elizabeth ünlü bir sanatçı. Bir gün sahnede Elektra’yı oynarken susar ve bir daha hiç konuşmaz. Fiziksel ve psikolojik hiç bir rahatsızlığının olmadığını düşünen doktoru, Elizabeth’in hastaneden çıkarılmasına karar verir ve kendini toparlaması için yanında hemşire Alma ile onları yazlığına gönderir. Zamanla “ikili arasında sıcak bir dostluk başlar” diye yazasım geldi birden. Hayır tabii, yoksa film en iyilerden biri olmazdı bu haliyle.

Elizabeth’in toparlanmasına yardımcı olmak niyetiyle geldiği yazlıkta, suskun muhattabı karşısında mecburen kendi konuşmak durumunda kalan Alma, anlattığı şeylerin giderek özelleşmesiyle Elizabeth’i bir hastadan daha fazlası olarak görmeye başlar. Öyle ki Elizabeth için hissettikleri düşle gerçeği karıştırmasına sebep olur.

Persona için bir çeşit Fight Club, ya da günümüze daha yakın olan Black Swan diyebiliriz. Zira filmin yukarıdaki bölümünden itibaren ikiliyi birbirlerinin rollerinde görmeye başlarız. Artık anlatılanlar kimin yaşantısındandır karışmaya başlar. Sonunda Elizabeth’in suskunluğunun sebebini öğreniriz. Ama buna gelene kadar Bergman kafamızı epey karıştırır.

Doktorun Elizabeth’e söylediklerinin gösterildiği sahne filmi çözebileceğimiz ilk sahne gibi gözüküyor.  Yaşamında oynadığı rollerden usanan, daha doğrusu rol yapmaktan usanan Elizabeth, varlığının ne olduğu, aslında kim olduğu sorusunun ağına takılmıştır doktora göre. Yaşamının hiç bir kesitinde kendi gibi olamadığı gerçeğini idrak eden Elizabeth, her şeye son vermeye gücü yetmediği için kayıtsız bir suskunluğa bürünmüştür. Böylece gerçekte kim olduğunu gösteremese de artık kim olmadığıyla ilgili de yalanlar söyleyemeyecek, yalandan yaşamayacaktır.  Artık persona (maske demek, insanın hayattaki rollerine göre taktığı maskeler) takmayı reddetmektedir Elizabeth.

Filmi çözecek bir diğer sahne de Alma’nın Elizabeth’in sırrını açıkladığı sahnedir kanımca. Hatta bu öyle bir sahne ki, birazdan iddia edeceğim sava göstereceğim kanıtlardan biri de bu sahne olacak. Ama ona birazdan geleceğiz. Önce Alma’nın anlattıklarına bakalım.

Filmin sonuna doğru, Alma, Elizabeth’in karşısına geçer ve anlatmaya başlar. Elizabeth, çok ünlü ve başarılı bir aktristtir. Hayatı her şeyiyle mükemmeldir. Birgün biri ona, hayatında her şeyin tam, ama anneliğinin eksik olduğunu söyler. Bu sözden etkilenen Elizabeth bir süre sonar  hamile kalır; ama aslında bebeği istemediğini fark etmiştir. Zaman geçtikçe bebeğe karşı bu isteksizlik iyice artar, hatta bebeği düşürmeye bile çalışır. Bebek doğunca da ona karşı hissettikleri bir iğrenmeden daha öte değildir. Zaman geçtikçe oğlu büyümekte, annesine yakınlaşmaya çalışmakta ama Elizabeth’in nefreti hiç azalmamaktadır.

İstemediği ama toplumun ona yakıştırdığı ve olması gerektiğini düşündürttüğü annelikteki başarısızlığı Elizabet’i içten içe kendine, kocasına, oğluna karşı yabancılaştırır. Dışarıdan bakıldığında hayatının her rolünü başarıyla sürdüren mükemmel bir kadındır, içi ise olması gerekenle gerçekte olanların kıyasıya çarpıştığı bir savaş alanıdır.

Elizabeth’in yaşadığı bu çatışmanın bir benzerini de Alma’nın yaşadığını, hatta film boyunca Alma’daki bölünmüşlüğün daha çok gösterildiğine şahit oluruz.  Öyle ki, filmdeki asıl “deli”nin Alma olduğu kanısına varmamız işten bile değildir. Yıllar önce hiç tanımadığı biriyle yaşadığı  cinsel  birliktelikten hamile kalıp, sonrasında bebeğini aldıran, hem aldatmanın hem de kürtajın vicdan sızısını duyan Alma, sırrını paylaştığı Elizabeth’i hastasından çok daha öte görmeye, hatta onunla aynılaşmaya başlar.

Filmin genelinde Alma’nın Elizabeth’le ilgili takıntılarının daha gözle görülür olduğunu söylemiştim. Ama bence filmde asıl kişilik bölünmesini yaşayan Elizabeth’tir. Buna kanıt olarak öncelikle Elizabeth’in kocasının yazlığa geldiği sahne verilebilir. Elizabeth’in kocası yazlığa gelir, karısının nasıl olduğunu görmek istemektedir. İlginç bir şekilde kocayla Elizabeth değil, Alma konuşmaya başlar, karısı kendisiymiş gibi üstelik. Giderek kendini iyi hissettiğini, yakında eve döneceğini, kendi adına oğluna bir hediye almasını falan söyler. O bunları söylerken Elizabeth, her zamanki suskunluğuyla onların yanında  anlatılanları dinler ve tek laf çıkmaz ağzından. Bu sahnede, Elizabeth’in dışa dönük-konuşan kişiliği olarak Alma’yı seçtiğini görürüz. Alma, Elizabeth’in söyleyemediklerini dile getiren tarafıdır yani. Aslında kocasıyla konuşan YA DA konuştuğunu hayal eden Elizabeth’tir. Hayal eden diyorum, çünkü filmde gerçekle hayal-rüya olanın karıştığı sahneler  de görürüz.  Mesela Elizabeth ile Alma’nın ayna önünde durdukları o meşhur sahne, Alam’nın rüyasıdır aslında. Bu durumda Elizabeth kendi iç dünyasında yalnız bıraktığı kocasını –ve oğlunu- hayaliyle teselli ediyor diye düşünebiliriz.

Alma’nın Elizabeth olduğu bir diğer önemli sahne de yukarıda bahsettiğim Alma’nı n Elizabeth’in sırrını anlattığı sahne. Alma’nın içinde bulunduğu durumu, dışarı’sı istiyor diye anne olmaya karar verişini, bebeği istemeyişini, ona karşı hissettiklerini Alma’dan duyarız, hem de Elizabeth gibi giyinmiş, aynen Elizabeth’e benzer bir şekilde. Dış görünüş olarak Elizabeth’e benzemese de Alma’nın bütün bunları bilmesine olanak yok. Demek ki o sahne Elizabeth’in kendiyle yüzleştiği sahne. Kendine itiraf edemediği duygularını ilk defa dile dökebildiği sahne. Sahnenin sonunda iki kadının yüzlerinin birleşip ayrılması da aslında gördüğümüzün aynı kadın olduğunu göstermektedir.

İzleyenler bilir, Black Swan’da da Nina, karanlık tarafıyla yüzleşip varlığını kabul edince, iyi ve kötü yanlarıyla kendini olduğu gibi kabul edince yani, gerçek olanı yaşamaya, gerçek’e dönmeye başlıyordu. Burada da Elizabeth kendiyle yüzleştikten, içinde sakladığı ve büyüttüğü sırrı kendine itiraf ettikten sonra artık Alma’ya ihtiyacı kalmaz ve herkes kendi yoluna gider.

Persona hakkında yazılabilecek daha yığınla şey var aslında. İçerikte olduğu kadar oyunculukta, kurguda, görsellikte de oldukça başarılı olduğuna, neredeyse yarım yüzyıl önce çekilmiş olmasına rağmen günümüzde bu ayarda çok az film çekilebildiğine hiç değinemedim daha. Onları da gelecek yorumlara havale edip son bir paragrafla sabrınızı denemeyi bırakayım.

Bu film, anladığım kadarıyla temel olarak insanın iç-dış çatışmasını anlatıyor.  Hayatımızda birkaç rolümüz birden oluyor; genellikle de bu rolleri toplumun bize öğrettiği şekilde oynuyoruz. Her şeyi kurallarına göre yapmaya, normal kabul edilenin sınırlarından dışarı taşmamaya çalışıyoruz. Gerçek ben’imizin oynadığımız bu rollerden aslında memnun olmadığını, gerçek ben’in aslında gösterdiğimiz ben’imiz olmadığını anladığımızda,  toplumca kabul görmeye devam etmek istiyorsak, ortaya çıkmaya çalışan ben’i içimize gömmeye ve ağzını kapatmaya çalışıyoruz. Ama içimizdeki çatışmadan elbette böyle rahatça kurtulamıyoruz. Güçlü olanlar, gerçekten ne  istediklerini, ne olduklarını fark ettiklerinde bununla yüzleşip, barışıp gerçekte olduğu gibi yaşamaya başlıyor. Şanslı bir azınlık diyelim onlara. Çünkü çoğumuzun gerçek kimliğimizi göstermeye cesareti olmuyor, toplumun bize dayattıkları karşısında ya ömür boyu içimizde savaşıp dışımızda her şey güllük gülistanmış gibi yaşıyoruz, ya da bir yerde kayışları koparıyoruz. Daha büyük bir çoğunluk ise gerçekte ne istediğinin, kim olduğunun farkına bile varmayarak yaşamaya devam ediyor.

Bu yazı fafatuka tarafından 25 March 2011 03:25 tarihinde yazıldı. 16 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lisbeth Salander; hayatı alt üst olmuş bir kadın. Tüm yaşanan kötü olaylardan sonra hastaneye yatırılan kadının dışarıya çıkması için uğraşan Mikael Blomkvist’in çabaları sonuç verir ve Lisbeth Salander özgürlüğüne kavuşur.
Hikaye de böyle başlar ve artık Lisbeth Salander, bu kötü anıların hesabını soracağı kişileri aramaya başlar.

Serinin İlk Filmi;

Tanıtım Yazısı: Ejderha Dövmeli Kız

Kritik Yazı: The Girl with The Dragon Tattoo

Bu yazı Ethem tarafından 22 March 2011 21:50 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Komşularınız.. Onları her gün görüyorsunuz. Adlarını biliyorsunuz. Yakından tanıyorsunuz. Peki ya sırlarını biliyor musunuz?

Bir kolejde profesör olan Michael Faraday, eşinin sağcı teröristler tarafından öldürülmesi üzerine bu gruptan olan insanlara karşı takıntılar edinmiştir. İlk günlerde dostça görünen ve oğlunun arkadaşlık kurduğu yeni komşularının garip tavırları evlerine gittiğinde evin bazı bölümlerine girmesine izin verilmemesi Faraday’ı şüphelendirir. Acaba komşuları düşündüğü gibi teröristler midir yoksa karısını kaybetmenin yol açtığı stresle gittikçe paranoyak davranışlar mı sergilemeye başlamıştı?” (Film Tanıtımından Alıntıdır)

Filmi anlatırken, konusunun ne olduğunu yazmaya çalışırken bile ikilemde kalıyorum, hatta kendi kendime ikilemleri bir türlü anlamlandıramıyorum. Film gayet sakin olarak başlıyor, komşusundan şüphelenen bir üniversite profesörünün bu işi araştırmayı kafaya koymasıyla devam ediyor. Zaman ilerledikçe olayları biraz daha derinlemesine inceliyorsunuz. Başlarda sihirli bir havası olan film, gelecek iki saat için size biraz gizem vaat ediyor.
Hani klasik senaryolar vardır, yıllardır izlemekten artık ailemizden biri olarak görürüz. Bir bomba vardı, ya FBI ya da sivil bir adam bir anda cengâver kesilir ve bunu ortaya çıkartmaya çalışırdı. Evet, başlarda ve ilerleyen bir kaç dakika bu filmde aynı onlardan biri gibi ilerliyor. Artık yapılacak bir şey yok, zaman kaybı ve bir sıradan film daha ihtimalini düşünerek biraz daha devam edelim diyorsunuz, fakat… Daha sonra başlarda ne kadar yanıldığınızı farkına varıyorsunuz. Ne yazı ki bu bekleme süreci filmin son yarım saatine kadar devam ediyor.

Jeff Bridges ve Tim Robbins’in harika performanslarını izlemek istiyorsanız bu taraftan buyurun lütfen. Tek kelimeyle harika oynamışlar ve filmin bu seviyeye gelmesinde en önemli noktalardan birini oluşturmuşlar. Yazımın sonlarına doğu biraz daha komple bir bakış yapacak ve yazımı bitirme üzere;

Sonu ve kurgusuyla harika bir film olmuş. Başlangıçtan son yarım saate kadar bin bir küfür ederek izliyorsunuz ve bundan önce izlediğiniz klasik filmlerinden biri olacağını sandığınız anda film size uzun zaman unutamayacağınız tarzla bir son veriyor. Sonunda ters köşye yatacağınız filmlerden biri.
Kesinlikle izlemenizi tavsiye ediyorum. Daha fazla üstünde konuşarak filmin büyüsünü bozmamak gerekiyor.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 March 2011 13:59 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nathalie, parasız olduğunu görerek Sandrine’e yardım etmek için evine davet ediyor. Ve ilk soruyu Sandrine sorarak başlıyor: “O kadar insan seni izlerken nasıl rahat olabiliyorsun?” Fazla merakın iyi olup olmadığını bilmeyerek kendini Nathalie’nin cümlelerine uyarken buluyor, yatakta kendini keşfetmeye çalışıyor. Örnek aldığı kadın onu izlerken ve hafif iltifatlar kondururken hayatlarının değişeceğini bilmiyor.

Birlikte yaşamaya başlarlar. “Düzgün” bir iş bulup idare edeceklerini düşünüyorlardı. Ama hayat düzgün değildi ki. Gün geçtikçe Sandrine, Nathalie’nin rüzgarına daha da fazla kapılıyordu. Başkasının izleme fikri ona hem tatmadığı hazları hem de adrenalini hissettiriyordu. Bu rüzgarı fırtınaya dönüştürüp cazibelerinin aslında her şeyi elde etmeleri için hazırda bekleyen bir güç olduğu üzerine anlaşırlar. Değerlendirmek için avlayacakları erkeklere ihtiyaç vardı sadece, ve onların paralarına. Başka hiçbir şeylerine değil, hiçbir şeylerine. Ne aşklarına, ne sevgilerine…

Sandrine’in şeffaf hayatına karşılık Nathalie kendinden emin ve gizemli bir kadın imajını filmin sonlarına kadar devam ettiriyor. Sandrine’e kadın olmanın ve hayatı seksin ucunda döndürmenin derslerini veren Nathalie hiç ummadığı bir “şeyin” içinde buluyor kendini. “Beterin beteri var” diyerek filmdeki kadın üstünlüğünü yerle bir eden Fabrice Deville, Christophe rolüyle kadınların ruhlarına sahip olan gizemli, yakışıklı ve seksi bir patronu oynuyor.

İlginç bir geçmişi olan Christophe’un kendine özgü felsefesi film ilerledikçe daha da karmaşık bir hale bürünüyor, ve genişliyor. Kız kardeşine olan cinsel ve ruhsal bağı Nathalie ile Sandrine’i yönetirken kullanmayı sevdiği mükemmel bir oyuncak halini alıyor. Adı geçen dört kişinin arasındakinin sadece cinsellikten ve oyunlardan ibaret olduğunu düşündünüz değil mi? Daha da fazlası var filmde.

Jean-Claude Brisseau, Cannes’da eleştirmenlerin özel ödülüne layık görüldüğü bu filmiyle size estetik ve sürükleyici bir görsel şölen sunuyor. Fantastik boyutlarda abartıya kaçmamayı seçerek cinselliği çekili kılan kadrajlara imza atıyor ve çoğu insanı, gerçekte yaşananları fantezi dünyasına yansıtarak güzelce kandırıyor :)

“Yaşarken hepimiz zincirlenmiş Tanrılar gibiyizdir, çoğu zaman gerçek özgürlüğü tatmaya korkarız.”

Sevgiler.

Not: +18 bir içeriğe sahip.

Bu yazı rahmetli tarafından 19 March 2011 02:46 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sürekli bir erkeğin gölgesinde yaşadığı hayatında, kendine ait hiçbir şey yoktur Ryna’nın. Kendi öz babası tarafından sömürülerek modern toplumda köleleştirilir bir nevi. 21. yüzyılda kadın-erkek eşitliğinden bahsederken; O, Nil nehri kıyısında küçük bir kasabada yaşadığı çaresizlikle baş başadı ve kadın olmanın bedelini öder sadece.

Filme de ismini veren RYNA(Doroteea Petre), yaşıtlarından ve hemcinslerinden çok farklı 16 yaşında bir genç kızdır. Babasının (Valentin Popescu) hep ‘bir erkek çocuğu özlemi’ olduğu için; erkek gibi giydirilir, saçları erkek gibi kesilir- ki bundan kendisi nefret eder- araba tamirinden çok iyi anlar, kısacası bir erkeğin yapabileceği her işi yapar. Alkolik babasının emirleri altında yaşayan genç kız, sürekli babası tarafından kullanılır. Hatta onu sarhoş haliyle sokaklardan toplamak da Ryna’ya kalır her gece. Üç kağıtçının teki olan baba, etrafındaki insanları dolandırmak için elinden geleni yapar; geceleri insanların arabalarını bozar, sattığı benzine su karıştırır, gelen müşterileri dolandırır….

Ryna’yı mutlu edebilecek hiçbir şeye izin verilmez. En çok sevdiği şey olan fotoğraf çekmeyi bile, gizli gizli yapar. Erkeklerden uzak tutularak aşk yaşaması engellenmeye çalışılır, ama nafile… Babasının sürekli kovduğu, uzaklaştırmaya çalıştığı postacı gençle, gizli gizli görüşür. Ama bu aşkta da Ryna, bir kadın gibi davranmayarak erkeksi kimliğini korumaya devam eder.

Kadınlara cinsel nesne olarak bakılması, toplumda var olan ötekileştirmeyi pekiştirmekte ve kadının kendi öz kimliğini yok etmektedir. 16 yaşındaki Ryna, erkek gibi yetiştirilirken kendi öz benliğinin tahrip edildiğinin farkında bile değildi; yaşıtlarını, hemcinslerini ve modern dünyayı gördükten sonra kimlik arayışına girse de, kendi kimliğini bulmak için ağır bir bedel ödemesi gerektiğini bilmiyordu.

Hayatında, ilkleri yaşadığı bir gün karşılaştığı talihsizlik; aslında onun özgürlüğüne açılan bir pencere gibidir. Kadın olmanın farkına vardığında herkesi, her şeyi ardında bırakarak yeni bir hayata ‘Merhaba’ der genç kız…

Film, dünyada kadına yönelik şiddetin psikolojik boyutunu ve fiziksel istismarını gözler önüne sererek, farkındalık yaratmayı başarmış. Kadın-erkek ilişkileri hakkında gerçekten düşünmemiz gereken konulara değinerek, Ryna gibi milyonlarca kadının olduğu gerçeğini anlatan naif bir film olmayı başarmıştır bence. Kasvetli havası ve sürekli hâkim olan sarı ışıkla, bizi aşırı derece uyararak yoruyor film aslında. Belki de anlatılan konuya, daha çok dikkat çekmeye çalışılıyor yönetmen. Ryna için üzülüyoruz aslında filmi izlerken. Fakat o her şeye rağmen, dimdik ayakta kalarak, bizi şaşırtıyor.

İsviçre ve Romanya ortak yapımı olan ve Ruxandra Zenide’nin ilk ve tek filmi Ryna, Valencia International Film Festival’inde ‘Golden Moon of Valencia’ ödülüne layık görülmüştür. Ayrıca 2006 yılı İsviçre Film Ödülü’ne ‘En İyi Film’ dalında aday gösterilen bu Romen filmi, farklı sinemaları, farklı kültürleri tanımak isteyenler için mükemmel bir seçim.

Bu yazı Sevilay AYDIN tarafından 12 March 2011 03:26 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“ Yıl 1925 Kral 5.George dünya halkının çeyreğine hükmetmekte. İkinci oğlu olan York Dükü’nden Wambley , Londra’daki şölenin kapanış konuşmasını yapmasını rica etmiştir. ”

York Dükü olan George VI.(Prens Albert olarak da bilinir) bu anlamlı günde büyük bir kalabalığın önüne çıkacak ve radyodan da tüm dünyaya duyurulacak olan konuşmasını yapmaya gidecektir. Kendisinin tam adı  : Albert Frederick Arthur George’dur.Konuşmasına 2 dakika kaldığında  konuşma yapacağı yere çağırılıyor. İşte bu dakikadan itibaren George VI ile birlikte heyecanlanmaya başlıyoruz. Sanki ilkokulda ilk defa insanların önünde konuşma yapacakmışız gibi hissediyorsunuz. Yavaş yavaş konuşma yapacağımız yere yaklaşmaktayız. Radyonun yeni yeni kullanılmaya başlandığı bu yıllarda radyonun olduğu her eve York Dükü’nün konuşması ulaşacaktır. York Dükü Wembley Stadında binlerce kişinin önünde konuşma yapmaya hazırlanıyor. (İşin aslı, mikrofonun yanında bulunan kırmızı ışığın 3 kez yanıp sabit kalacağı ve böylece yayına geçilmesinin mümkün olacağı anın hiç gelmemesini ümit eder bir havada bekliyor) 3…. 2….. 1…. Ve işte artık konuşma yapma zamanı geldi.

KISACA HİKÂYE..

Kralın 2 oğlu vardır. Şu an konuşmasını yaparken kekelemekte olan küçük oğlu York Dükü Albert ve skandal yaratarak tahtı kardeşine bırakan büyük oğlu VIII. Edward(Windsor Dükü Prens Edward olarak da bilinir.) Edward çok rahat ancak sorumsuz bir karakterdir.Babaları olan Kral’ın ölümü halinde tahta çıkması kesindir.Ancak Kral kekeme olan oğlunun hiçbir zaman yüzüne söylemese de daha cesur ve taht için daha uygun olduğunu bilir.York Dükü çocukluk döneminde yaşadığı bazı kötü olaylarla gelişen kekemeliğinden sonra kendine güven duymamaya başlamıştır.Kendisinin Kral olma ihtimalinden korkan ve her konuşmasının onun için bir işkenceye dönüşmeye başladığı  bu adam, bu durumundan kurtulmak için yardım almaya başlar.

YAZARIN FİLM ÖNCESİ YAŞADIKLARI

Hikâyemiz işte bundan sonra asıl şeklini almaya başlıyor. Zoraki Kral’ın yazarı  David Seidler, çocukken yaşadığı kötü olaylardan sonra kekelemeye başladı.Aynı dönemde VI.George(York Dükü)’un kekemeliğinin üstesinden gelmesi ona ilham verdi.Yazar bu dönemi şöyle hatırlıyor: “Burada Kral olan bir kekeme vardı ve söylediği her hecenin herkes tarafından dinlendiği bir radyo konuşması yapmak zorundaydı ve yine de oldukça tutku ve çarpıcılık ile yaptı”.İşte bu şekilde hikâyeyi yazmaya başladı ve Kral hakkında daha çok bilgi edindi. York Dükü’nün konuşmasını düzelten ve ona birçok konuşmasında destek olan Lionel Logue ile ilgili bilgileri zor olmasına rağmen edindi ve Kral ile arasındaki ilişkiyi de hayal gücüyle anlamaya çalıştı.

OLAYLAR….

Filmde, Logue ile bizim kekeme olan Kral adayı arasında geçen ilişkiyi izlemek gerçekten ayrı bir zevk oluyor. Kendisi aslında doktor olmayan Logue , bu tür olaylara psikolojik açılardan yaklaşarak o dönemde pek az rastlanan bir tedavi şekli uyguluyor.Logue’un eşit şartlar prensibi Kral adayının zoruna gitse de zamanla o da bu sıra dışı yöntemlere alışarak Logue’a saygı duyuyor ve arkadaş oluyorlar.Sadece aile arasında kullanılan Bertie ismini Logue’dan duymaya alışıyoruz ve tabi York Dükü’de zamanla buna alışıyor.II.Dünya savaşı öncesi bu arkadaşlık Bertie’nin özgüvenini kazanmasını ve İngiliz halkının bir simgesi haline dönüşmesini sağlıyor.

NASIL BİR FİLM?

Bu hikâyenin muhtemelen en çarpıcı yönü bir Kralın asil olmayı bir kenara bırakıp kendi hayatını hiç tanımadığı sıradan bir insana açması ve ondan yardım beklemesidir. Ve aslında kendisinin içinde bulunduğu durum onu nasıl aciz bir hale getirmiş bunu gerçektende çok iyi anlatıyor. Bu filmi izlerken usta oyunculuğun nasıl olduğuna şahit olacaksınız.Özellikle Oscar’lı oyuncu Colin Firth ve terapisti rolündeki Geoffrey Rush gerçekten izlenesi bir performans sergiliyorlar.

FİLMİN SONU

“ 1944 yılında Kral 6.George, Lionel Logue’u Kraliyet Şövalyeleri’nin komutanı olarak göreve getirdi. Minnettar bir kraldan gelen bu yüksek unvan Lionel’i hükümdara sundukları şahsi hizmetlerin mükâfatlandırıldığı tek şövalye birliğinin bir mensubu kıldı. Tüm savaş konuşmalarında Lionel kralın yanında oldu. Radyo konuşmalarıyla birlikte,6.George milli direncin sembolü oldu. Lionel’la Bertie ömürlerinin sonuna kadar arkadaş kaldılar. ”

Filmi izlemeden önce kazandığı Oscar ödüllerini bir sıralayalım:

* En İyi Film: “Zoraki Kral”

* En İyi Yönetmen: Tom Hopper (Zoraki Kral)

* En İyi Özgün Senaryo: “Zoraki Kral” David Seidler

* En İyi Erkek Oyuncu: Colin Firth (Zoraki Kral)

Bundan sonra artık izleyip yorumunuzu kendiniz yapın.Ben bu filme 10 üzerinden 8 veriyorum.Kazandığı bazı Oscar ödülleri birçokları için sürpriz olmuş bir film.Ancak övgüleri hak eden bir çalışma olmuş …….

Not: Gerçek Kralın konuşmalarına baktım. Kendisinin kekelediğini bu konuşmalardan anlayamıyoruz ancak konuşmalarında bir gariplik olduğunu sezebiliyoruz. Merak edenler için  kralın konuşmasını içeren link ekledim.

Bu yazı T.K.T tarafından 10 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Otobüs yolculukları arasında bazen seçme şansı yoktur ve ne gösteriyorlarsa onu izlemek durumunda kalabiliyorsunuz.
Max Payne oyununu hayatınızda mutlaka bir kere oynamış ya da bir kere görmüşünüzdür. Ben zamanında oynamıştım. Nasıl bir oyun olarak biliyorsunuz? Biraz gerilimli… Onun dışında bol aksiyonlu bir oyun olarak hatırlıyorum. Filmden bahsedecek olursak, karanlık ve kasvetli ortamlar kullanılarak çekilen bir filmden bahsediyoruz. Max Payne tek bir karakter olduğundan filmin tamamında bir karakterin bütün filme hükmettiği durumlardan birisini yaşıyoruz.

Filmin üstüne kurulduğu konu biraz fazla hayali olarak kalmış diyebilirim. Daha doğusu hayali olmasından daha çok tam olarak açılamamış olmasından bahsetmek daha doğru olabilir. Sonlara geldikçe olayın ne olduğunu tam olarak anlayabiliyorsunuz ama yeteri kadar aydınlatmıyor. Birkaç tane sorulması gereken soru kalıyor ortalıkta ve soruları sorduktan sonra cevaplarının olmadığı bir durumla karşılaşıyorsunuz. Tatmin edici olmuyor bu durum gerçekten. Oyundan biraz uzaklaşmışlar. Max Payne’nin karakteristik özelliklerinden biraz daha fazla yararlanılmasını beklerdim; mesela slow motion sahnelerin biraz daha fazla kullanılmasıyla da silah opsiyonlarının biraz daha fazla olmasını isteyebilirdim. Eğer oyunun filmini yaratmaya çalışıyorsanız elbette filme uyarlanırken bazı karelerinin değişmesinin normal karşılanacağı kadar, filmden bazı ana hatların alınmasını da doğru olduğunu düşünüyorum.

Mark Walhberg bu karakter için fazlasıyla uygun kaçmış . Oyunculuğu gayet güzel ama dikkatimi çeken bir nokta var. (Umarım bilen birileri bana açıklamasını yapabilir) Max Payne karakteri silahı fazlasıyla sol elinde tutuyor. Şimdi biraz mantıksal yaklaşmak istiyorum. Keskin bir nişancı ve attığını vuran bir karakter Payne, fakat Walhberg’in ”Shooter” filmini izlediniz mi? Sniper hep sağ elde? Şimdi burada sorulması gereken soru, acaba benim hatırlamadığım bir Payne özelliğ mi bu yoksa ne tür bir ayarsızlık?

Her uyarlama da olduğu gibi birbirini tutan ve tutmayan yönlerin olduğu hoş bir film izlediğime kendimi inandırmak istiyorum. Hitman ve Max Payne tarzı filmleri izlemek elbette hoş geliyor insana ama, umarım ileride bu tarz karakterlerin sinema uyarlanmalarının biraz daha dikkatli yapılmasını ve orjinalliğine biraz daha dikkat edilmesini isteyerek yazımı bitiriyorum. Aksiyon filmi çektiyse canınız, Max Payne burada.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 28 January 2011 01:43 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Strause Kardeşlerin el birliği ile hayat verdikleri ilk sinema projeleri olan Yukarıdaki Tehlike’nin, hatırıma ilk olarak Homeros’un Oddsey’ini yoldan çıkartmaya çalışan “sirenlerin” hikayesini getirmesi çok da saçma değil sanırım. Her ne kadar ana karakterimiz Jarrod’ın içinde bulunduğu durumu, Oddysey’in dirayeti ile bir tutmak yanlış olsa da; karşımızda -hiç olmassa kof bir bilimkurgu örneği olmamak için didinen bir yapım olduğunu söylemek yerinde olur. Hedeflediğinin ne kadarını başarabildiği ise aslen yazımızın gerçek konusunu oluşturmakta.

Strause Kardeşler onlarca blockbusterın görüntü yönetmenliğine ya da efektlerine el atmış bir ikili. Uzun süredir kamera ardında yaşadıkları bu makyajlama deneyimini, kendi bağımsız filmleri ile taçlandırmak istemeleri de alkış isteyen bir hareket. Her ne kadar hikayesi ve görsel altyapısı ile “Dünyalar Savaşı”, “District9″ ya da “Cloverfield” gibi örneklerin rotasını izlese de aslında zincirlerini bir yerde kırmak için didindiğini de göz ardı etmemek lazım. Elbette sarfedilen her eforun olumlu sonuçlar doğurmayacağını da dipnot olarak eklemek lazım. Nitekim Strause Kardeşler’in bu çabaları zaman zaman iç bayan bir denemeye dönüşmüş…Nasıl mı?

Multi milyoner dostunu ziyarete giden Jarrod’un vermiş olduğu sınav az buz bir sınav değil. Herşeyden önce kendisi lükse pahaya alışmamış bir karakter. Plazalarda gününü gün eden milyarder arkadaşından sıcak bakmadığı bir teklif alıyor. Bununla birlikte kız arkadaşının hamile olduğunu öğreniyor. Tahmin edebileceğiniz gibi Jarrod’da hazırlıksız yakalananlardan…Bütün bunların bir ev partisi çorbasında karıştırılarak izleyicinin ağzına bir kaşık uzattığınızda, alacağı tat Cloverfield’ın tutturduğu kıvama eş değer. (Burada amacım kesinlikle “bu film şundan şundan çakmadır.” lafını savurmak değil)

Derken ilk temasımız gerçekleşir. Bilinmeyen parlak mavi ışık huzmeleri kurban olarak ev partisinin “en abazan” bireyini etkisi altına alır. Bir sonraki aday ise Jarrod olmuştur. Fakat Jarrod bu temastan kurtulmayı başarır. Söylediğine göre bu ışıklar “karşı konulamayacak kadar” güzeldir…Evet evet tıpkı Sirenlerin Tatlı Sesi gibi.

Gelgelelim bu dakikadan sonra herşey paldır küldür gelişir. Gidelim mi yoksa Kalalım mı? ikilemi çerçevesinde binanın içinde bir o yana bir bu yana gezinen karakterlerimiz, Amerikan Hava Kuvvetleri’nin kurtarma çabalarına da birebir tanık olurlar. Film içerisinde Jarrod ve tayfasının, askerler tarafından kaç defa “kıl payı” kurtarıldığını saymaya çalışmanız da ziyadesi ile faydasız!

Tıpkı District 9′ın trajik karakteri Wikus Van De Merwe gibi bir başkalaşıma da maruz kalıyor. Neyse ki adını koymadığımız bu süreç finalde biraz “sıradışı” bir şekilde sonuçlanarak; filmin mantık hataları ile dolu ve son dönem kurgu-bilim örneklerini az da olsa bilen izleyiciler için “klişe” kelimesinin kalibresini milimi milimine dolduran senaryosunun biraz olsun anlam kazanmasını sağlıyor.

Yine de Yukarıdaki Tehlike’nin bu karma yapısının amacına hizmet edebilmesi için bir devam filmi uğruna kaza kurşunu sıkmak şart mıydı diye sormadan da edemiyor insan. Görsel maharetlerini sergilemekten çekinmeyen yönetmenlerin, ellerinin uzanamadığı konularda biraz daha yardım almalarının çok büyük faydaları olabilirmiş. Hiç değilse Independence Day görmüş bir kuşağın, saçmalama sınırlarına ve artık yıprana yıprana bağışıklık kazanmış sinirlere sahip olduğunu göz önünde tutarak, mantık hatalarını ellerinin tersi ile itip “eğlenceli” bir film yapma fırsatları bile olabilirmiş.

Sözün özü şudur ki yarı mekanik – yarı organik böceğimtrak uzaylı dostlarımız arasında Jarrod bir nevi Neo olarak yola devam mı edecek yoksa olağan bir gişe tatminsizliği sonucunda;”size herşeyi açıklayan bir son hazırladık kalanını sizler kurcalayın.” cümlesinin arkasına mı sığınılacak? Bu soruların cevabını da zaman verecek… Herkese iyi seyirler…

Filmin SuperFrooog tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 04 December 2010 03:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Munich filmini açmadan önce karşınıza neler çıkacağını tahmin edebiliyorsunuz. Munich Olimpiyatları tarihinin en dramatik olaylarından birine tanık olmuştur. 11 atlet inanılmaz bir şekilde öldürülmüştür. Film başladığında önce bu canlandırmayı, bazı gerçek görüntüler eşliğinde izliyorsunuz.

Sabırlı izlenmesi gereken bir film her şeyden önce bundan bahsetmek gerekiyor. 2 saat 40 dakika gibi bir runtime süresi var ve bu süre içinde olaylar gerçekten çok ağır ilerliyor. Sahneleri teker teker izliyormuş, bir sahneden sonra öbür sahnenin gelmesini bekleyecek duruma geliyorsunuz. Tabi bu arada olayın bütün ayrıntılarını öğrenme şansına sahip oluyorsunuz. Aslında burada sadece bunu belirtmek için söyledim diyebilirim çünkü bu bir aksiyon filmi değil ya da herhangi bir gizem filmi değil. Daha çok bir belgesel tarzında olduğunu belirteyim.

11 kişiyi öldüren başları temizleme görevi Eric Bana?ya kalıyor ve arkadaşlarıyla beraber bu işe kalkışıyor. Asıl olay bence burada. Biraz daha geniş bir perspektiften bakmak gerekiyor. Burada bir nevi savaş sahnelerini aratmayacak olaylar görüyorsunuz ama olay bu kadar basit değil. İlk cinayetini işlediği zaman Bana?nın ruh halini incelemeniz gerekiyor. Daha sonra sayı arttıkça artık ne kadar rahat olarak davrandığını fakat bir zaman sonra paranoyaklaştığını izlemeniz ve çok iyi bir şekilde analiz etmeniz gerekiyor. Öldürmek basit bir iş değildir kavramını çok güzel bir şekilde işlemişler.

Filmde de dediği gibi sonu olamayacak ve herkesin kaybettiği / kaybedeceği bir savaş. Sakal gibi her cinayette yenilerinin hem de daha gür ve sert çıkması. Zaman ilerledikçe artık ??undercover?? olan bu ekibin gün yüzüne çıkması ve bir anda hedefleri öldürürlerken kendilerinin hedef haline gelmesi? Ama ne yazık ki bu film beklentilerimi karşılayamadı. Ahım şahım olmayan bir konuymuş gibi hissettim önemli olan bir konuyu. Mutlaka film haline getirilmesi gereken İsrail-Filistin çekişmesi çok sayıdaki karakterlerin dalaşmalarından ibaret olarak kalmış. Daha can alıcı konular, diyaloglar, entrikalar, beklerdim. Derin mevzulara verilen önem yetersiz kalmış, sadece bir bireyin üzerinden ele almışlar konuyu. Öldürme sahnelerinin gerçekçiliğiyle ilgiyi ayakta tutuyor.

2005 yılının en güçlü filmlerinden, Spielberg?in en görkemli eserlerinden biri olarak görüyorum filmi. Kendisinin tarzını çok sevmesem de gerektiği zaman, gereken saygıyı göstermekten asla çekinmedim. Mutlaka izlenmesi gereken bir film diyemem, çünkü ben bu olayın arkasını çok merak ettiğimden benim ilgimi çok uzun zamandır çekiyordu. Tatmin olmadım tam olarak ama en azından baya büyük bir kısmını öğrendim ve güzel çekimler sayesinde olayları yaşadığımı söyleyebilirim. Belgesel tadında filmleri seviyorsanız bu filmi de izlerken zevk alırsınız

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 November 2010 01:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

19. yüzyılın sonlarından geçen filmde Jonah Hex, Güney müteffiklerini ölümsüzler ordusuyla birlikte serbest bırakmak amacıyla yola çıkan Voodoo büyücüsü Qentin Turnbull’un izini sürecek, amacına ulaşmasına engel olmaya çalışacaktır.

Başrollerinde olan Jonah Hex karakterini Josh Brolin, Leila karakterini ise Megan Fox canlandıracağı Jonah Hex adlı film 09 Ekim 2010 da vizyone giriyor.
Filmin senaryosu Brian Taylor, Mark Neveldine ve William Farmer isimlerine ait. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Josh Brolin, Megan Fox, John Malkovich, Michael Fassbender, Aidan Quinn, Michael Shannon, Julia Jones ve Will Arnett isimleri yer alıyor.

(Henüz fragmanı çıkmamıştır)
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 10 October 2010 02:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2001 yılında seyrine doyduğumuz Vidocq filmini yayınlamamın nedenide keyifli ve heyecanlı bu filmden bihaner olan yada fırsatı olmayanların kesinlikle izlemelerini istememdir. Vidocq filminin senaryosu gereği ve diğer faktörlerde buna dahil olmak üzere film, biz seyircileri yer yer kahramanımızla beraber sürükleyip götürüyor,  yer yer onun dışında gelişen olayları seyri derin bir vaziiyette takip etmemizi sağlıyor. Kimin gerçek dost kimin yapmacık olduğunu ve asıl suçlunun kim olduğunu Dedektif Vidocq’la beraber çözüyoruz, hatta tahmin etmeye çalışıyoruz ve film boyu bir kaç  suçlu adayımız oluyor :). Fakat bahsettiğim gibi olayları anca Vidocq’la beraber çözüyor, onun gizemli kayboluşu ardından da meraklar içinde kalıyor “acaba acaba” dediğimizi hatırlıyorum.

Vidocq filminin bir güzel yanı ise ilk seyrettiğinizde filmin sonuna kadar kopamıyor ve ortadaki gizemi çözmek için çabalıyorsunuz ki suçlununda kim olduğunu anca filmin sonunda anlayıp şaşırıyorsunuz. Pekiya bu filmin gizemini çözdükten sonra “ikinci kez izlemeye değermi?” diye soruyorsunuz kendinize. Kesinlikle ikinci kez izlerseniz ilk paragrafta bahsettiğim güzelliklerin farkına varıyor olmamız biz seyirciye farklı bir güzellik yaşatıyor. İkinci hatta üçüncü kez izlediğimizde arka planın daha çok farkına varıyor, kahramanımızın ve diğer tüm oyuncuların muhteşem performansını görebiliyorsunuz. Ayrıca ilk kez izlediğimizdeki merakımız ve olayları çözmedeki çabamızın sayesinde kaçırdığımız çağın psikolojik hastalıklarını (senaryo gereği), zengin ile fakirin adaletini, sokaklardaki gerçekliği görüyor, aktör-aktristlerin ne kadar başarılı bir performans yaptıklarınında farkına varabiliyorsunuz.

“Ben bu filmi bir kez izledim” diyosanız “Buyrun şu atmosfere bir kez daha bakın” diyorum, “Kesinlikle hoşunuza gidecek”…

Pitof’un yönettiği ve Jean Chiristopher Grabge ile yine Pitof’un senaryosunu yazdığı Vidocq  filminin oyuncu kadrosunda Gérard Depardieu, Guillaume Canet, Inés Sastre, André Dussollier, Edith Scob isimler yer alıyor. Ayrıca film Pitof’un ilk yönetmenliğini yaptığı film olmakla beraber tamamı dijital olarak çekilen ilk film olma özelliğinide taşıyor.

Filmin konusunuda kısaca geçip tavsiyemi tekrarlaman istiyorum;

Yıl 1830 yer Paris. Şehri korkuyla saran gizemli birisi vardır, ardı ardına esrarengiz cinayetler işleyen “Simyacı” lakaplı bir katil. Aynaya benzeyen bir maske ile dolaşmakta, tüm Paris halkını tedirgin etmektedir. Bu olayları çözebilecek tek kişi vardır Vidocq, fakat kahramanımız olayı çzömeye çalışıyorken simyacıyla karşılaşır ve derin bir kuyuda yanmakta olan ateşin içine düşerek hayatını kaybeder. Şehir tamamen başı boş bir şekilde çaresizlik içerisinde yeni kahramanını yada bu gizemli kişinin ortaya çıkarılmasını beklemektedir.

Kılık değiştirme uzamanı, dedeiktif Vidocq’un nasıl öldürüldüğü hala kafaları karıştırırken Vidocq’un hayatını kaleme almak isteyen, biyografisini yazmakta olan genç gazetezi Etienne Boisset bu gizemli kişiyi yakalayıp Vidocq’un intikamını almaya karar verir. Şayet başarılı olursa biyografisininde sonunu bağlayabilecek, işini bitirmiş olacaktır.
“İzlemeyenler mutkala, izleyenler ise bir kez daha”…

Bu yazı Ethem tarafından 09 September 2010 10:17 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yoo-bin; üvey babası ile yaşamaktan ne kadar mutlu olsa da, içten içe gerçek babasının özlemini çeken bir çocuktur. Üvey babasının ona aldığı hediyeler, gerçek bir baba gibi gösterdiği ilgi, Yoo-bin’e yetmemektedir.

Annesi doktor olan Yoo-bin; üvey babası ve annesinin 1 haftalığına evden uzakta olacaklarını firsat bilerek biyolojik babasını bulmak için kurnazca bir yola başvurur. Internet Kafe’de o çok sevdiği sılahlı oyunu oynarken , bir adamla anlaşır ve 1 hafta kalması gereken ingilizce kampına gidiş yolunda, adam Yoo-bin’in öğretmenine yalan söyleyerek, onu kamp otobüsünden indirir. Olaylar böyle başlar, ama yoo-bin’in bilmediği çok önemli bir şey vardır. Babası Ji hyeon; artık bir erkek değil, ameliyatla cinsiyet değiştirmiş, çok güzel bir kadındır.

Filmin bir çok yerinde elbette çok güldüm. Özellikle Yoo-bin ile üvey babasının Sniper oyunu oynarlarken, yoo-bin’in silah seslerini ve daha sonra Ji hyeon’un evindeki fotoğraf makinelerinin seslerini taklit ederkenki halleri beni çok eğlendirdi.

Genel hatlarıyla hoş , final anlamında ise tatmin edemeyen bir filmdi.

Izlemekle bir şey kaybetmezsiniz…

Bu yazı KanesHiro tarafından 02 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzun yıllar önce Rusya?dan Kars?a göç eden Malakanlardan geriye kalan son bir tanesi Mişka (Tarık Akan) Kars?ın bir köyünde etliye sütlüye karışmadan yaşamaktadır. Bir zamanlar değirmenden geçimini sağlayan amcamız, değirmenin işe yaramaz hale gelmesiyle iyice zor duruma düşmüştür. Köy halkıyla hiçbir derdi olmayan, ağzı var dili yok, saç-sakal karışmış tarağı yok amcamıza hışımla bakan, gördüğü yerde lazer ışınlı gözleriyle adamcağızı eritip bitiren bir tek Papuç Nine (Şerif Sezer) vardır ki hışmından köy halkını  da nasipsiz bırakmaz yeri geldikçe. Ama birgün, oğlu Şemistan?ın Yeke Kişi?ye (Köy halkı arasında Malakan amcaya takılan isim) veresiye bir şeyler verdiğini ve borcun da bir hayli yükseldiğini öğrenince şiddet ve celali doruk noktasına ulaşır. Köy halkı zavallı gariban bir amcaya köyün delisinin (Köy halkı arasında Papuç Nine?ye takılan isim) neden bu kadar öfkeli olduğunu bir türlü anlamamaktadır ama biz filmin sonunda bu öfkenin sebeb-i hikmetini göreceğizdir. Sonunda Yeke Kişi, baba yadigârı piyanoyu borçlarının karşılığında Papuç Nine?nin oğluna vermekten başka çare bulamaz. Yalnız bir sorun vardır, Allah?ın bir dağında piyano ne işe yarayacaktır?

İşte bu noktada Şehriyar?ın kızı Alma devreye girer. Kendisi inşaat işçiliği için henüz küçük, ilköğretim çağında olduğundan, kızımızın müziğe olan yatkınlığını  mecburen müzik öğretmeni keşfetmiştir ve Alma?nın mutlaka müzik eğitimi almasını istemektedir. Okulda orgda öğrendiği şarkıları evde piyanoyla çalmaya çalışan Alma?nın mutluluğu ise uzun sürmez, zira Papuç Nine bu şeytan icadı aleti tez elden sattırmıştır. Piyano film sürecince elden ele dolaşır ama sonunda Alma?nın kaderinin bir parçası olur hem de umulmadık bir şekilde. Çünkü Alma?nın Yeke Kişi?yle kurduğu dede-torunvâri dostluk hem ?öteki?nin aslında hiç de ötelerde olmadığını bize gösterirken hem de Alma?nın kaderinin altyapısını hazırlamıştır.

Yeke Kişi?nin gençliğini Tarık Akan?ın oğlu, Papuç Nine?nin gençliğini de Şerif Sezer?in kızının oynamasının  ayrı bir hoşluk kattığı Deli Deli Olma; sıcak, sade hikayesi, iyi oyunculukları, kâh güldürüp kâh hüzünlendiren sahneleri ile güzel bir Türk filmi.

Bu yazı fafatuka tarafından 24 June 2010 15:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat insanı nerelere götürür nerelerden susuz getirir. En olmayacak şeylere katlanmak ya da kaderin cilvesine boyun eğmek zorunda kalıp nelere kadir olur hayat. Her ne kadar kesinlikle-katiyen kabul etmeyeceğiniz bir hayatı veya davranışı sergileyen insanlara bile empati yapmak. Mecburiyetin getirdiği sıkıntılardan dolayı kaç seçenek kalır ki önümüzde? Hayat bu gibi sınavlarla dolu bir bilmece sanki ve hepsinin cevabını bildiğimiz bir bilmece. Cevabını biliyoruz çünkü hepsinde karşımızdakini incitmeden geçebileceğimiz bir çok yol olur. Cevabını veremememizin nedeni ise o anki olaya katlanamamamız, kabullenmememiz olmalı.

Biraz da filmin konusundan bahsedelim.

Birbirlerini hiç sevmeyen iki komşudan birisi olan Walt Koontz (Robert De Niro), kaza sonucu konuşma yeteneğini kaybetmesi üzerine doktorun verdiği konuşma terapisini düzenli olarak yapmak zorunda kalır. Bu terapiyi evinde devam etmek isteyen Walt’ın yardımına eşcinsel komşusu  Rusty (Philip Seymour Hoffman) yetişir. Neyse ki taş fırın erkeğimiz kendi tabularını yıkmış ve eşcinsel komşusu Rusty ile istemese de arkadaş olmayı tercih etmiştir.   Rusty’le beraber düzenli olarak şarkılar söyleyerek hem tedavisini devam ettirmiş hem de Rusty’nin mecburiyetten dolayı iç dünyasını tanıma fırsatını bulmuştur. Halbuki ne kadar iyi bir komşusu olduğunun farkına varan Walt kendisine yeni bir arkadaş edinmiştir.

Oyuncular; Robert De Niro, Philip Seymour Hoffman, Barry Miller, Christopher Bauer

Bu yazı Ethem tarafından 24 June 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kim Youngju ( Eun ju Lee ) başarısız bir film seti makyözüdür. Kendisinden hoşlanan sanat Yönetmeni Jeong Jeol?a ( Jong-beom Son ) haksızlık eden Film yönetmeninin ağzının payını verir ve ikisi birden işsiz kalırlar. İşsiz kalan Youngju, yeni bir çok işe başvurmasına rağmen iş bulamaz ve en sonunda Karaoke bar?da erkeklere eşlik eden kızlardan biri olmaya karar verir.

O gece Ohsung, hastaneye bağış yapmasını istediği varlıklı arkadaslarını bara götürmüştür ve Youngju?da Ohsung?a eşlik eden kızdır. Gece boyunca kendini korumaya alan Youngju, Ohsung?un omzunda uyuya kalır, o esnada Ohsung kızın midesine dokunmak ister. Elbetteki Youngju barı terk eder. Kapıda , aslında hoşlanmaya başladığı Ohsung?u bekleyen Youngju; ne tip bir hastalığı olduğunu bulmasını ister. Bocalayan doktor karşısında, hastalığını kendisi açıklar. Youngju; tedavi ihtimali %2 olan bir Mide Kanseri hastasıdır.

Bu tip dramlarda genelde içiniz katılır, bayılır ve hatta mendil elinizde hazır beklersiniz. Koreli Yönetmenlerin sıklıkla kullandıkları bir tema olan aşk-hastalık-ayrılık kurgusu bu filmde de benzer şekildeydi.

Daha önce kendisini ilk kez Unborn but Forgotten filmi ile tanıdığım Eun ju Lee?yi o filmdeki oyunculuğu ile beğenmemiştim. Ancak Garden of Heaven filmi ile gözümde bir kademe yükseldi. Gayet başarılı bir performans sergilemişti.

Ohsung rolündeki Jae-wook ahn?i ise, isim yapmış bir çok yapımda rol almasına rağmen, ilk kez izledim. Performansı için henüz yorum yapmamaya karar verdim. Birkaç filmini daha izlediğimde, sanıyorum ki daha net bir fikir belirtebilirim.

Genel hatlarıyla hoş bir filmdi. Ancak hastalık kurgusu olan filmler duygu sömürüsüne çok açık olduklarından, kendimi şartlandırarak ?ağlamamaya- izlediğimden midir nedir ; çok iz bırakmadı film bende.

Bu yazı KanesHiro tarafından 17 June 2010 00:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi izlerken acaba böyle yaşanabilir mi diye düşünüyorsunuz. Yani tüm insanlara iyilik yaparak, kimseye zarar gelmesin diye uğraşarak, beyaz yalanlarla insanları mutlu kılarak. Kocaman bir insan olduğumuzda kendimizi kasım kasım kasıp büyük insanlarmış gibi davranıyoruz. Aslında çocuklar gibi bir oyun oynuyoruz: Büyüklük oyunu. Herkes paranın peşinde, mutluluk somut kavramlarda. Ne yazık, duyuyor musun Amelie?

Amelie bizim dünyamızın aksine kendi dünyasında mutlu olmaya çalışan ve merak duygusunu hiçbir zaman kaybetmeyen genç bir kız. Bir gün evinde bulduğu hatıra kutusuyla hayata daha da farklı yaklaşmaya başlar. O günden itibaren etrafındakileri mutlu etmek, onları mutsuz kılan durumlardan uzaklaştırmak için uğraşır.

Ve kendi mutluluğu. Yıllarca hiçbir arkadaşı olmadan büyüyen, soyut arkadaşlıklarıyla yüzündeki tebessümü eksiltmeyen şirin kız bir gün kendisi gibi biri olduğunu keşfeder. Şans eseri karşılaştığı bu erkek, ruh ikizidir aslında. Çocukluğu ve ilgi alanları uyuşan belki de tek insandır. Karşısındaki de ona benzer bir hayatı yaşayıp aynı duyguları Amelie için besler. Amelie, bu yüzden onu kaybedecek gibi olduğunda çocuksu gözyaşları benim 6 yaşındayken elimden alınan oyuncağa verdiğim bir tepki gibiydi. Gözyaşları içimi burkuyor olduğunda, farkettim ki tek derdi oydu yıllar sonra. Gözlerinden süzülen yaşı ilk o vakit gördüm filmde sanırım.

Ya bizler? Aşkı böyle yaşayabiliyor muyuz? Elimizdekinin değerini bilebiliyor muyuz? Ya da elimizdekilerin… Yetmiyor, yetmiyor, yetmiyor! Bir de koltuk altımıza yerleştiriyoruz elimizde taşıyamadıklarımızı, başımızın üstüne, arabamızın bagajına, boş bulduğumuz her yere… Ama kalbimizi doldurmak için saf duyguları karanlık bir odaya kilitleyip anahtarının yerini bilmiyormuş gibi davranıyoruz. Hepimiz çocuktuk, hepimiz saftık. Savaş ve kin sadece çizgi fimlerde veya oyuncaklarda vardı. Unuttunuz mu?

Orjinal adı Le fabuleux destin d’Amélie Poulain olan filmin başrolünü Amelie rolüyle Audrey Tautou üstlenirken aşık olduğu ruh ikizi Nino’yu Mathieu Kassovitz canlandırıyor. Fransız sinemasının üstün çekiciliği bu filmi de Jean-Pierre Jeunet sayesinde size yakın kılıyor. İnsanlığı sorgulamanıza ve yüzünüzdeki tebessümle içinizdeki şiddeti dövmenize yardımcı oluyor. En önemlisi küçük şeylerde mutluluğun var olduğunu gösteriyor. Dram ve komedinin bile bir arada olması bir yana, yazdıklarımdan hiç belli olmuyor mu ki?

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 22 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu kadar konuştuktan sonra biraz filmden de bahsetmezsek olmaz. Film, Maggie ile Seth?in sıra dışı aşkını konu alıyor. Maggie gittikçe kendini geliştiren bir cerrah, Seth ise kendi halinde bir melektir. Seth, Maggie?nin hastasını kaybettiği bir günde hastanın ruhunu almak için oradadır. Maggie?yi işte orada tanır, orada ona tutulur ve sıklıkla onu ziyaret etmeye başlar. Ve kendini Maggie?ye fark ettirmeye çalışır. Seth artık eskisi gibi değildir, çünkü artık o âşıktır.

Sanırım bu kadarı yeterli olacaktır. Çünkü filme ilgili fazla ayrıntı vermek istemiyorum. Filmin sizde yaratacağı etkiyi azaltmak istemem. Yalnız şunu söyleyebilirim film, bittikten sonra bende çok farklı hisler uyandırdı. Bu yazıyı da bana film mi yoksa şuanki ruh halim mi yazdırdı, açıkçası çok bilemiyorum. Aslında bu yazıyı neden yazdım onu da bilmiyorum. Ama filmi izleyenlere bir önerim daha doğrusu onlardan bir isteğim olacak: Finalde çalan Alanis Morisette?nin Uninvited şarkısını bir dinleyin. Bence o müthiş finalin etkileyiciliğine bir kat daha etkileyicilik katmış. Ben her dinlediğimde film aklıma geliyor ve kendimi bir garip hissediyorum.

İnşallah yardımcı olmuşumdur. İyi seyirler?

Bu yazı alploganer tarafından 17 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 12 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kaynak / The Fountain, özüne bu arzuyu koymuş, izlediğim en ilginç ama bir o kadar da yorumlanması en zor filmlerden biri. Üç zamanlı/yaşamlı olarak ilerleyen filmde bu üç yaşamın kronolojik mi paralel mi ilerlediğinin ayırdına varılamasa da, en basit anlatımla, ölümsüzlüğün çeşitli nedenlerle insanlığın her döneminde arzulanan bir şey olduğunun anlamını çıkardım ben. 16. yy’da ülkesini ve kraliçesini kurtarmak adına Maya topraklarına doğru yola çıkan bir asker, günümüzde (2000′li yıllar) beynindeki tümör yüzünden ölmek üzere olan karısını kurtarmak için ilaç araştıran bir biliminsanı ve günümüzden çok sonraki bir zamanda Mayalar’ın ölümsüzlüğe ulaştıracağına inandıkları Şibalba yıldızına duğru yola çıkmış bir adam (imdb’de astronot olarak yazılmış, ama açıkcası filmi izlerken onun bir astronot olduğunu anlayamamıştım.) filmin bahsettiğim üç ayrı yaşamdaki insanlar. Hepsinin en önemli noktası insanı ölümsüz kılacak “şey”e ulaşmak; İspanyol askerin şey’i Mayalar’ın hayat ağacı, biliminsanınınki ilaç ve astronotunki bir yıldız.

Film bu üç zamanı bize kronolojik olarak değil birbirleriyle iç içe veriyor. Bu yüzden İspanyol askerin hayat ağacına ulaşmış ve ölümsüzlüğü elde etmiş biri olarak günümüzde ve gelecekte yaşadığı şüpheleri kafa karıştırıyor izlerken. Sonra İspanyol askerin “The Fountain” adlı romanda yaşayan bir karakter olduğunu görüyoruz. Kafamız iyice karışıyor tabii (sonsuza kadar yaşayacak adam imgesi güm!). Derken astronotun içinde bulunduğu fanusta yaşatmaya çalıştığı ağacın iki binli yıllarda yaşayan biliminsanının karısıyla ilintili olduğunu ve bu astronotun aslında o biliminsanı olabileceğinden şüpheleniyoruz. Haydaa, yine karıştı!

Evet açıklaması zor bir film Kaynak / The Fountain. Şahsi açıklamamı yazının sonuna bırakıp filmle ilgili başka bir detaya dikkatinizi çekmek istiyorum. Kaynak / The Fountain oldukça büyük bir bütçeyle çekilmiş. Nerede kullanmışlar peki bu kadar parayı? Görsellikte. Evet, harcadıkları paraya helal olsun dedirtecek, şiir gibi bir görselliği var filmin. Burada yönetmen Darren Aronofsky’nin hayal gücüne hayret etmemek mümkün değil. Aynı zamanda filmde, nice aşk filmlerine taş çıkartacak çok güzel bir aşk hikayesi var. Hugh Jackman beklediğimden de iyi bir iş çıkartmış, inandırıcılığından bir an bile şüpheye düşmedim açıkçası ki oyuncuların en küçük bir firesi beni filmden soğutur çoğu zaman. Bir yerlerde önce Brad Pitt’in bu rol için düşünüldüğünü okumuştum, iyi ki olmamış. Zira Pitt’in, elinden bilyeleri alınmış sümüklü çocuk gibi ağlayışını, Jackman’ın erkek gibi ağlayışıyla karşılaştırınca beni hüzünlendirmekten çok kendine güldürürdü Pitt. Aynı şekilde çocuksu güzelliğiyle Rachel Weisz de hasta ama bunu kabullenmiş, kocası onu teselli edecekken o kocasını teselli eder duruma gelmiş bir kadın rolünün altından kalkmış. Zaten filmde bu iki isim dışında ağırlıklı bir başka oyuncu yok.

Gelelim benim filmle ilgili anladıklarıma. BU PARAGRAF İSPİYONDUR (SPOİLER) EY OKUR, FİLMİ İZLEMEYENLER TİZ UZAK DURA!

Bence olaylar şöyle gelişti :) Olayların başlangıcı ikibinli yıllar, yani günümüz. Tommy ki kendisi bir biliminsanıdır, karısı ölümcül bir hastalığa yakalanınca onu tedavi edecek bir ilaç geliştirme peşine düşer. Öte yandan karısı İzzi, bu uğraşın gerekli olmadığı, ölümün düşünüldüğü gibi kötü bir şey olmadığı düşüncesindedir. Ölüm yeni bir başlangıçtır ona göre. Bu düşünceye araştırdığı Mayalar’ın inançlarıyla vardığını sanıyorum. Zira o kadar inanmıştır ki rüyasında mezarına bir tohum ekilen ve böylece bir ağaç olarak tekrar yaşamaya başlayan bir Maya görür. Bunu kocasına da anlatır ve “Ben korkmuyorum” der, kocasının da ölümü bir son olarak düşünmesini istemez. Aynı zamanda İzze bir roman yazmaktadır. 16.yy’da geçen romanda “hayat ağacı”nı arayan bir İspanyol asker vardır. Filmde bu askerin yaşadıklarını da yani romanın canlandırılmasını da izleriz. İzzi bu romanı kocasına inandığı şeyleri anlatmak için yazmıştır, yani kocasının ilaç bulma çabasını gördükçe ölüme çare bulmanın gereksiz olduğunu anlatmaya çalışmaktadır. Zira filmin bir yerinde Tommy “Ölüm bir hastalıktır ve ilacını mutlaka bulacağım” der. Romanın sonunu yazmayan İzzi, kocasından romanı tamamlamasını ister. Burada kocasına bir seçim hakkı tanıdığını sanıyorum. Çünkü ölümü tedavi edilebilir bir hastalık olarak gören birini ölümle barıştırmanın kolay olmadığını düşünüyor olsa gerek. Neyse lafı uzatmadan sadede gelelim. İzzi’nin öldüğü gece Tommy’nin çalışmalarının sonuç verdiği haberi gelir. Tommy filmin bir yerinde karısının mezarına bir tohum eker. Bu önemli, çünkü karısnın rüyasında anlattığı şey şimdilik elindeki tek çaredir, yani İzzi’nin mezarında büyüyen bir ağaçta yaşama ihtimali. İlaç sayesinde yüzyıllar boyunca yaşayan Tommy, bir şekilde yeniden hayat verecek olan Şibalba’ya doğru yola çıkar, ağaç olarak yaşamaya devam eden İzzi ile beraber. Amacı yıldıza ulaşıp karısını yeniden hayata döndürmektir.

İSPİYONUMUZ BURADA SONA ERDİ. BİR SONRAKİ İSPİYONDA BULUŞMAK ÜZERE, ESEN KALIN.

Hasıl-ı kelam, ölmek falan istemiyoruz ey okur, değil mi? Yok olmak, bir daha olamamak, ya da sevdiklerimizin yok olması, onlardan sonsuza kadar ayrı olmak düşüncesi  korkutucu bir düşünce gerçekten de. Ölümden sonra bir hayatın olduğuna inanmak ya da inanmamak, asıl mesele bu aslında Üstat Shakespeare.

Bu yazı fafatuka tarafından 05 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Jon Harris’in yaptığı Cehenneme Bir Adım 2 (The Descent 2) adlı filmin senaryosu  James Mccarthy,  James Watkins ve  J. Blakeson’ ait.
09 Nisan 2010‘da vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda ise; Natalie Jackson Mendoza, Nora-jane Noone, MyAnna Buring, Axelle Carolyn, Doug Ballard, Douglas Hodge, Alex Reid, Joshua Dallas, Anna Skellern ve Shauna Macdonald isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 04 April 2010 22:12 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film çekimlerinin olduğu sırada karşılarına bir ayının çıktığını ve hemen ardındna kaçıp gittiğini ifade eden Kaplanoğlu, Berlinale’de “Sanırım o ayı şimdi burada” dedi.

Bildiğmiz gibi Bal adlı film, diğer iki serinin ardından gelen seri sonu filmdi. Daha önce Yumurta ve Süt adlı filmler ödüle doymuş serinin diğer filmleriydi. Ve üçleme tamamlandı, Bal, Süt, Yumurta diye akıllara çağrışım yapıyor değilmi:) Fakat burada bu seri üçlemeye tersten başlamakda ayrı bir çekicilikti. Bilmenizi isterimki, Yumurta, Süt ve Bal olmak üzere çekilen 3 film tersten başladı derken, Yumurtada Yusuf’un son halini, Süt’te bir geriye ve Bal filminde de çocukluğuna iniyoruz. Bu üçlemedeki ters yazılışın asıl anlamıda filmin Yusuf’un büyüklüğünden çocukluğuna doğru inişidir.

İsanın özünden kopamayacağını anlattığı Yumurta filmiyle; Bangkok Word Film estivalinde ” En iyi Yönetmen” ödülünü kazanmıştı ve Cannes Film festivalinde “Yönetmenlerin 15 Günü” bölümüne seçilmişti ve ve ve diğerleri…
?Süt?te ise bir gencin annesinden ve doğdugu yaşadığı yerden kopuşu, bir tür ?sütten kesilme?yi ifade ediyor. (Bknz; Süt)

Ve şimdi Yusuf Üçlemesinin son filmi Bal’da; Yusuf’un (Bora Altaş) çocukluğuna gidiyoruz.
Yusuf’un babası Yakup (Erdal Beşikçioğlu), kocaman ağaçların üzerine kendi el yapımı kovanlarıyla karakovan balcılığı yapan bir adamdır.
Babasıyla sık sık ormana giden Yusuf için orası gizemli, kasfetli ve masalımsı bir yerdir.
Bir gün Yusuf tuaf bir rüya görür, sabah rüyasını babasına anlatır ve bu rüya ikisi arasında bir sır olarak kalacaktır. İlerleyen günlerde Yakup, nedenini anlayamadığı bir şekilde soyu tükenmekte olan Kafkas arılarının peşinden gitmeye karar verir ve uzaktaki ormanlara doğru gider. Fakat günler geçmiş Yakup ortalarda yoktur.
Bunun üzerine Yusuf, iyice sessizliğe bürünecek, çay bahçesinde çalışan annesi Zehra (Tülin Özen) ile iyice tedirgin olacaklardır. Bu olayı üzerinden atamayan Yusuf sessizliğe bürünecek, her geçen gün babasını özleyecektir.
Miraç Kandil’i gecesi için annaannesininn yanına giden Yusuf, ertesi gün yapılacak olan Sis Dağı Şenliği’nde babasını görme umuduyla gider fakat baba Yakup ortalarda yoktur.
Babasını özleyen ve onu aramak için ormana giren Yusuf’un babası Yakup ile sır olarak sakladıkları rüyası acaba gerçekmi oluyordur?

Neden Karadeniz Bölgesi’ni seçtiği sorusuna Semih Kaplanoğlu’nun verdiği cevap; El değmemiş doğa parçası aradığını, bunun için Türkiye’de çeşitli bölgeleri dolaştığını, araştırmalar sonucunda filme en uygun yer olarak Doğu Karadeniz’i keşfettiğini, bölgenin filmin ruhunu yansıtması gerektiğini, insanların orman içindeki acizliğini ve kırılganlığını yansıttığı için bu mekanı seçtiğini ifade etti.

09 Nisan 2010 da gösterime girecek olan Bal filminin yönetmen ve senaryosunda Semih Kaplanoğlu yer almakta.Görüntü yönetmeni Barış Özbiçer, yardımcı yönetmen Aslı Sağ ve sesde Mathias Haeb ismi yer almakta. Yapımcı: Kaplan Film ve Heimatfilm ortak yapımı (NTV, Eurimages, Filmstiftung NRW ve ZDF Arte desteğiyle). Yapım Sorumlusu: Aksel Kamber.
Filmin oyuncu kadrosunda ise; Erdal Beşikçioğlu, Tülen Özen, Bora Altaş, Alev Uçarer, Ayşe Altay ve Kutay Sandıkçı isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 02 April 2010 14:36 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat Var, işte bu  su yüzüne çıkamayanları karaya vurmuş balıklar misali aklımızın kıyısına getiren bir film. Reha Erdem’in bol ödüllü bu filminde baştan sona bir nefessizlik, bir daralma dolayısıyla bir boğulma hissini yaşayacağımızı da baştan söyleyeyim.

Mesleği balıkçılık olan  ama aslında kaçakçılık yapan babası ve yatalak dedesiyle beraber yaşayan henüz ergenlik dönemindeki Hayat, adının anlamını çok da geniş olmayan dünyasında anlamaya çalışmaktadır. Ne yazık ki  gerçek hayatın küçük kıza verdiği dersler adıyla övünebileceği bir duruma getirmez Hayat’ı. Zira daha o yaşta annesizliğin, sevgisizliğin, güvensizliğin, tekinsizliğin, cinsel istismarın (hatta daha kötüsünün), insanları kullanmanın ve çıkarcılığın ne olduğunu öğrenir, yaşıtlarının tek derdi okuldaki dersleri ya da hoşlandıkları erkekler/kızlar iken.

Hayat Var’ı izlerken bir durum hikayesiyle karşı karşıya olduğumuzu bilerek izlemek yerinde olur (Hani okulda öğrendiğimiz Maupassant tarzı hikaye -Çehov tarzı hikaye vardır ya), zira film bize,  fakir bir kızın türlü zorluklarla başa çıkarak sonunda sınıf atladığı hayalperest Yeşilçam öykülerinden birini anlatmıyor. fakir bir kızın türlü zorluklara kendince bulduğu gerçekçi başa çıkma yollarını gösteriyor. Bunu yaparken oldukça ağır bir dil kullandığını, izleyeni oturduğu koltukta rahat bırakmamaya kararlı olduğunu, neredeyse “Açın pencereleri, açın!!!” feryadını basmamıza niyetlendiğini eklemem yerinde olur.

Filmde yaratılan karabasan ortamı  ve bunun ustaca anlatımı kadar filmin başrol oyuncusu Elit İşcan’ın da oldukça başarılı olması filmi izlemeye değer kılan etmenlerin başında geliyor elbette. Ayrıca, filmin başından beri bizi hiç rahat bırakmayan gerçek hayatın sesleri de filmin etkileyiciliğinde oyuncular kadar rol oynamış.

Reha Erdem’in Korkuyorum Anne’sini çok beğenmiş biri olarak Hayat Var’ın beni epey zorladığnı söyleyebilirim. Gerçi Reha Erdem’in en büyük ve en iyi özelliği birbirinden farklı tatlarda film yapması bence. Sanırım hep göz ardı ettiğimiz ama bir yerlerde bütün acı çıplaklığıyla yaşanmaya devam eden hayatların tabir-i caizse suratıma çarpılması beni biraz rahatsız etti. Ee, bir şeyler de eğlendirivermesin bizi, acıtsın biraz.

Bu yazı fafatuka tarafından 27 March 2010 16:22 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ciddi Bir Adam (A Serious Man)’daki kahramanımız Larry de film boyunca bu soruyla uğraşır. Uğraşır zira, rutinin dibine vurmuş sıradan bir hayat yaşadığını sanırken çalıştığı üniversitede zayıf not alan bir öğrencisinin üstü kapalı rüşvet teklifiyle karşılaşmış, eşinin boşanma isteğiyle şaşırmış, bir aile dostlarıyla eşinin mercimeği fırına verip neredeyse yemeği yakmak üzere olduklarını öğrenip şok olmuştur. Oğlunun ergenliğe giriş dersleri, kızının ailesinin kapsama alanı dışına çıkmış hareketleri, kardeşinin yanlarına taşınmasıyla başlayan tuvalet kuyrukları ve tam terfi beklerken üniversite yönetim kuruluna gönderilen aleyhte mektuplar hepsinin üzerine tuz biber ne ki, acı sos ekler. Gittikçe daha bir girdap içine gömülen Larry, son glup gluplarını demeden, dermanı mensup olduğu dinin din adamlarında arar. Fakat bu kutsal arayışta bile Larry’nin şansı yaver gitmez.

Coen kardeşlerin şahıslarına münhasır filmleri Ciddi Bir Adam (A Serious Man), yukarıdaki paragrafı okurken bile hafakanlar geçirebilecek siz sinemaseverlere (bir de yazanı düşünün) anlaşıldığı üzre keyifli bir seyir sunmuyor, en azından biraderlerin tarzlarına uzak olanlara. Çünkü absürdlüğü şiar edinmiş bu iki biladerin filmleri patlamış mısır tadında değildir, ya da şöyle diyelim, patlamış mısır tadındadır ama mısırların kabukları habire boğazınıza takılır. Siz de film boyunca dil kaslarınızı geliştirirsiniz kabuğu çıkarmak için.

Ciddi Bir Adam (A Serious Man) da bu tarzın dışına çıkmış bir film değil, dolayısıyla herkesin sevebileceği bir film de değil. Bu sevememe ihtimali, filmde fazlasıyla yahudilik argümanları kullanıldığı ve yahudilik kültürüne ait detaylara göndermeler yapıldığı için de yükselmekte. Yanlış anlaşılmaya, filmde yahudilik var diye demiyorum, o kültürü bilmediğimiz için filmi anlamamız zorlaşıyor demek istiyorum.

Ama ortak paydalarda buluşmak da mümkün çoğu zaman. Larry inançlı biri ve inancında ciddi olmaya çalışıyor. Yaşadığı sorunları çözmek için mesela bir psikologdan değil din adamlarından medet umuyor. Tanrının neden bütün bunları kendisine yaşattığın bulmaya çalışıyor.  Başına gelenlere şaşkın çünkü “Ben hiçbir şey yapmadım ki!” diyor. Bu bağlamda inancı sorgulama  değil de yaşadıklarını inancıyla bağdaştırma bazında Larry’nin içinde bulunduğu durumla empati kurmamız olanaksız değil. Herşeyin üst üste gelmesi de yaşamımızda rastlamadığımız bir durum değil aynı zamanda.

Bundan sonrasında filmin Larr’ye, dolayısıyla izleyene verdiği cevabı konuşmak gerekir sanırım. Şöyle ki gerek Larry’nin görüştüğü din adamlarını gerek  filmin genelinde anlattıklarını göz önüne alırsak “bütün bunların anlamı nedir?” sorusunun bir cevabı yok! Hayat böyle işte diyor film. Fazla kurcalama, olayları büyütme. Olduğu gibi kabul et ve ona göre davran. Çünkü bütün bunların cevabını tam olarak bilmenin kesin bir yolu belki de hiç yok zaten. Ha , ille de cevap mı istiyorsun, o zaman ilk rahibin dediği gibi, bakış açını değiştir. Olaylara karşı perspektifini değiştirirsen, onlar da başka türlü görünür. Bu olmaz dersen, al sana bir öneri daha, hani “ben hiçbir şey yapmadım ki!” deyip duruyorsun ya, bir şeyler yap!

Bu yazı fafatuka tarafından 18 March 2010 01:16 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Neşeli Hayat’ı, filmi aldıktan bir kaç hafta sonra izleme şansını yakalayabildim. Keşke daha erkenden izleyip bu hissiyatı daha önceden üzerime kondursaymışım diye iç çektim.

İç çektirici bir filmdi. Öyle ki film, bir konudan veya hissettirdiği bir iki manevi duygudan ibaret değil. Bir çok yaşanmış ya da kulağa küpe takılmış da unutmuşuz diyebileceğimiz duygularla, maneviyatlarla dolu. BKM ekibini mutfağın dışında ilk kez bu kadar beğendim. Bunun nedeni de ekip elemanlarının Neşeli Hayat’ta sadece vesilelerde yer alması ve Yılmaz Erdoğan’da yoğunlaşılmasıydı ki, bir filmi film boyunca yüzü gülmeden, asık bir suratla seyri izlenilebilir bir hale getirebilmek ancak bir ustanın bakışlarında saklı olabilirdi.

Film boyunca Rıza kadar isyan edebilmek, Rıza ile yıkılıp Rıza ile çabalama hissiyatına seyirciyi sokabilmek bence büyük bir meziyet sahibi olabilmektir. İlk defa değil ama bu filmde Yılmaz Erdoğan’ı yeniden takdir ediyorum.

Not: Tüm kalbimle.

En başta, yoksulluğun verdiği çaresizliğine mi yanarsınız yoksa alnının teriyle çabalayıp yine de olduğu yerde sayışına mı, ve sonra iyi niyetin verdiği zarara mı yanacaksınız yoksa  iyi kalpli insanların “Hayır” deme özürlülüğüne mi? Hepsi ayrı bir renk, hepsi ayrı bir sokak gibi girip girip çıktım düşüncelerime. Düşündüm ya bazen “off” dedim yakındım biraz Rıza’nın durumunu küpe yaptım, acıttı kulağımı. Bazen “hadi artık bu sefer olsun” dedim azmettim, kapıda durdum Rıza ile vardiye değiştim “Ho hoo” dedim “Bu işi başaralım”.

Sıcaktı yani Rıza konuşurken içinizin yandığını da hissediyorsunuz, Rıfat susunca donuyor, Rıza sık olmasa da gülünce tebessüm ediyorsunuz ama gülmüyorsunuz, mutlu sonu görebilecek miyiz endişesiyle bekliyorsunuz.
Hani birşey söyleyeyim, sert bakışların bıyık altlarında bir tebeüssüm olur ya gülersin de belli edemezsin çünkü hayat acı, gülmeye gelmiyor biliyosunuz ve içten içe sevinseniz bile “yuppii” diyecek kadar garantiye alamıyorsunuz yüksek sesli kahkahalarınızı. Elden ayaktan düşünce hesabı sorulur diye garanti olmayan gülüşlerinizi yarınlara saklıyorsunuz. Onun gibi birşey hissettim ama Rıza gülsün istedim, yeter artık çıkarcı dünyanın sahte bakışlarından sıkıldım, ruh ilacı gibi geldi Neşeli Hayat, yatmadan iki saat önce aldım şurubumu, uyudum.

Bir sahne vardı ki Rıza’nın biyografisini yazmak isteseydim aynı sahnedeki replikleri kullanman yeterliydi sanırım.

Kapıda noel baba kılığında duran Rıza’nın sakalına aniden bir çocuk asılır ve kaçar.

3 yıl aradan sonra Rıza akşamdan kalmadır ve ağzından argo bir kelime çıkar. Sonra çalıştığı dükkanın tezgahtarına pişmanlığını dile getirir…
Rıza – Hiç noel babaya yakışacak hareket miydi bu ya.
Ama işte o da aniden sakalımı çekince…
Haylaz…

Bu kadar olurdu yani. Yılmaz Erdoğan şefkatiyle harmanlanmış, Rıza’nın en kötü anında ağzındna çıkan bir kelamdı, aslında filmi 3-5 saniyede anlatabilen en güzel kelimelerdi. Sonundaki “Haylaz” kelimesi o an itibariyle iyi niyetliliğin en büyük kanıtı, en büyük insanlıktı aslında.

Son olarak; Yılmaz Erdoğan’ı, sonra da eşi rolündeki Büşra Pekin’i kutlamak istiyorum. Ve sonrasındaki sıcak ve rolünü abartmadan olduğu gibi seyirciye yansıtabilen BKM ekibinin hepsi çok iyiydiler yanlız, Ersin Korkut’un filmdeki karakteriyle kendi olağan duruşu pek etkilemedi beni. Hem o saç şekli neydi öyle. Komik.
Her neyse cıvımadan izleyeceğimiz, ufak tebessümlerle süslenmiş ve KESİNLİKLE izlemenizi tavsiye ettiğim bir film oldu Neşeli Hayat.

Filmin künye bilgileri, ilk fragmanı ve diğer resimleri için Buraya…

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2010 22:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com