Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. 2 Yolda

3 gün içerisinde 144 bin kişinin izlediği “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı sinema filmi için “Valla ben seyrettim, film güzel” diyen yönetmen Serdar Akar, Behzat Ç. nn 2. sini çekeceğini açıkladı.

İlk filmi için söylenen “Dizinin bir bölümünün uzun hali gibi olmuş” yorumlarına ise, “Biz ekip olarak bu sorunun içinden çıkamadık. Ne yaparsan dizi gibi oluyor, ne yaparsan sinema filmi gibi oluyor? Kalıcı olacağı için filmde sadece fazladan bir özen oluyor ister istemez. Seyirci için de benim için de psikolojik bir şey ikisi arasındaki fark” diye yanıt verdi.

Lord of the Rings Yüzükleri Türkiye’de

Warner Bros ile 3 yıllık anlaşma yapan Goldaş, seri film olan Yüzüklerin Efendisi’nin (Lord of the Rings) temalı yüzükler üretecek. Türkiye’de piyasaya çıkacak olan yüzükler, Yüzüklerin Efendisi filmindeki objelerin altın ve gümüş mücevherat olarak tasarlanacak.

Bu yazı Ethem tarafından 04 November 2011 01:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

En azından ben filmlere karşı böyle davrandığımı söyleyebilirim. Film sona erdikten sonra ise; elde kalanları bir değerlendirmek gerekir. The Hit List’i izledikten sonra size kalan tek şey C.Gooding Jr.’ın performansı  oluyor.

Filmin konusu çok büyük önem arz etmiyor lakin filmin başında zaten olacaklar belli. Filmin konusunu anlamak için yapılacak en güzel aktivite, karakterlerle empati kurmaya çalışmak olacaktır. Aksiyon filmi olarak adlandırılmasına karşın ağır bir ilerleyişinin olması baya ilginçti. Aksiyonu sahne sahne hissedebiliyorsunuz ama buna karşın filmden kopmuyorsunuz.

Elbette ‘’gizem’’ dediğimiz, devamlılık adına çok önemli olan bir ögenin, daha filmin başında kaybolması biraz üzücü…

İzleyince daha rahat idrak edebiliyorsunuz ki, aslında film gerçekten ‘’bitik’’. Şöyle anlatmaya çalışayım, daha önce kiralık katilleri konu edinen birçok film izlemişsinizdir mutlaka. Bu onlardan biraz daha farklı olma yolunda ilerliyor. Bence çok başarılı bir yapım olmamasına karşın diğerlerinden kesinlikle daha başarılıydı. Ama şöyle bir durun var.

Malzemeye çok büyük ihanet edilmiş, yönetmen filmi katletmiş diyebiliriz. Buraya, şöyle olsa, böyle olsa diye yazamıyorum ne yazık ki, ama alternatif son, alternatif geçişler diye boş bir kâğıda sıralama yaparsak mutlak bir a4 sayfa rahatlıkla dolacaktır.

Üzerinde en fazla konuşulması gereken noktaya gelelim. C.Gooding Jr. Filmin yıldızı. Yukarıda bahsettiğim üzere, kiralık katilin etrafı temizleme filmlerini yıllar boyunca izledik. Öncelerinde sadece katillerin oradan oraya koşarak adam öldürme sahnelerini izlerken, bir yerden sonra katillere özel misyonlar yüklendi. Daha sonra katillerimiz sıradanlıktan çıkarak, her biri kendine özgü karakterler oldu, kendi rutinleri ve kendine özel hareketleri ve mimiklerinin olduğunu gördük. Mesela en beğendiklerimden biri kesinlikle No Country for Old Man filminde J.Bardem’in canlandırdığı karakter olacaktır. Bakışları, hareketleri son derece orijinaldi.

‘’şaka yapsaydım, komik olur muydu? ‘’

Hayata küsmüş ve artık kaderini bekleyen elden düşme kiralık katil olarak çıkıyor karşımıza. Zavallı durumdaki adamımızla tanışma sahnesi ve orada geçen diyaloglar uzun süre aklımdan çıkmayacaktır sanırım. Yürümesi ve ‘’cool’’ tavırlarıyla kesinlikle kendine orijinal bir karakter yaratmış. Her şeyden önce, oyunculuk performansı olarak da inanılmaz bir iş sergilemiş. Şu karakteri green screen önüne koyarak, arka planı temizleyerek çok iyi bir oyunculuk dersi videosu olarak düzenleyebiliriz.

Film, bazılarımız için sıkıcı, bilindik olduğundan ötürü çok zevk vermeyecektir ama C.Gooding Jr. İçin izlenmeye değer diyebilirim. Zaten kısa olan filme mutlaka bir şans vermelisiniz.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 July 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Raimunda (Penolope Cruz), kocası işsiz, maddi sıkıntıları yüzünden çok çalışmak zorunda olan genç, güzel, yaşadığı sıkıntılardan güç kazanmış bir annedir. Anne ve babası yangında hayatını kaybetmiştir. Ailesinden geriye ablası Sole (Lole Duenas), teyzesi yaşlı Paula ve birkaç acı hatıra kalmıştır.

Evde yalnız yaşayan teyzesi Paula vefat eder. Fakat Raimunda o sırada kızını taciz eden kocasının cesedini saklamakla uğraştığı için cenazeye gidemez.

Cenazede ablası Sole’ye, ölen annesinin teyzesinin cenaze işleri düzenlemek için geri döndüğü söylenir. Teyzesinin yakın komsu aynı zamanda yakın dostları Agustina (Blanca Portillo) da bu durumu doğrular çünkü gerçekten “biri”nin yardımı olmasaydı belki de yaşlı kadının ruhunu teslim ettiğinden bile haberleri olmayacaktır. Sole başta çok saçma görünen bu söylentinin doğru olduğunu, annesini karşısında görünce anlar. Abuela Irene (Carmen Maura) yarım kalan işlerinin olduğunu bu yüzden döndüğünü söyler. Raimunda yla olan sorunlarını çözmek ve rahata ermektir asıl sebebi ziyareti. Abuela nın dönüşü Agustina’nın kayıp annesi içinde umut ışığı olur. Bu dönüşe en çok sevinenlerden biri de odur.

Film başlarda kadınlar matinesi koksa da yürüdükçe derinlerden iniltiler duyuyorsunuz. Özellikle de küçük Paula’nın babasının tacizine maruz kaldığını öğrenen Raimundanın o hali bana bir buz dağını anımsattı. Sanki en ufak bir titreşimle düşmeye hazır çığ gibi… biriyle yüzleşir hesaplaşır gibi, duygu karmaşası.. tufanlar… Abuela’nın tuhaf dönüşünü benimseyemeyip yok canım bu nasıl hayalet dediğiniz oluyor. Ama oda zaten hikayenin.. acaba? sı. (daha konuşulacak çok çok çok şey var aslında yazım fişlensin istemiyorum susstuurunn beni :)) ) Sole’nin sinir eden ürkekliği, pasifliği, becerisizliği… çok takılmayın yani o karaktere.

Kadınların sırları acıları yaptıkları yapabilecekleri hakkında bir erkek yorumu tadıyla keyifle izlenen bir film. Ve de bence Penolope Cruz’un en güzel göründüğü film bunu da demeden geçemicem J.Eser, Penolope Cruz’a 2006 Cannes da en iyi kadın oyuncu ödülünü kazandırdı. Sesinin de çok güzel olduğunu biliyor muydunuz? Küçük bir kızken Abuela’nın ona seçmelerde söylemesi için ezberlettiği Volver a Amar (Aşka Dönüş) şarkısı sizi bir süre zaman mekan kavramından ayırıcak. Yazımı da bu mistik şarkının nakaratıyla bitirmek istiyorum müsadenizle;

Volver a Amar (Aşka Dönmek)
….
Bir kez daha donmek aska
Yeniden dogmak sende
Senin yansimanda
Tum bosluklarini ruhumun
Senin isiginla doldurmak

Bir kez daha donmek aska
Ve artik hissetmek aski
Hep benim yanimda kalacagini
Ve hic gitmeyecegini bilmek
Ancak boyle yasar icimde
Bana verdigin o tatli ask

Kendime not: Penolope Cruz filmlerine biraz daha ilgi.. ve.. Hangi coğrafyada olursa olsun kadın her yerde kadın…

Bu yazı Asya tarafından 06 July 2011 01:18 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hilary Swank’ın genç bir acil servis doktorunu canlandırdığı 2011 filmi The Resident’da Swank dışında Supernatural’den tanıdığımız Jeffrey Dean Morgan yer alıyor. Kiralık ev arayan, sevgilisinden yeni ayrılmış genç kadın ve onun evsahibi çevresinde gelişen olayların anlatıldığı klasik saplantılı kişi ve kurbanı konulu film bana göre abartı derecede güzel değil, ancak kabul edilmesi gereken bir şey varsa o da böyle filmlerin son dakikalarının hep kaçma, kovalama sahnesi ile dolu olduğundan dolayı heyecan verdiğidir.

Bu arada filmin son sahnesine kadar bunları yapan kişi kimdir, necidir, niye yapmaktadır şekli soru işaretleriyle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz haberiniz olsun. Oscar ödülü almış bir oyuncunun filmidir, her türlü gideri vardır diye şevkle beklerseniz havanızı alırsınız, çünkü film vasat gerilim filmlerden farksız sevgili dostlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 28 February 2011 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Munich filmini açmadan önce karşınıza neler çıkacağını tahmin edebiliyorsunuz. Munich Olimpiyatları tarihinin en dramatik olaylarından birine tanık olmuştur. 11 atlet inanılmaz bir şekilde öldürülmüştür. Film başladığında önce bu canlandırmayı, bazı gerçek görüntüler eşliğinde izliyorsunuz.

Sabırlı izlenmesi gereken bir film her şeyden önce bundan bahsetmek gerekiyor. 2 saat 40 dakika gibi bir runtime süresi var ve bu süre içinde olaylar gerçekten çok ağır ilerliyor. Sahneleri teker teker izliyormuş, bir sahneden sonra öbür sahnenin gelmesini bekleyecek duruma geliyorsunuz. Tabi bu arada olayın bütün ayrıntılarını öğrenme şansına sahip oluyorsunuz. Aslında burada sadece bunu belirtmek için söyledim diyebilirim çünkü bu bir aksiyon filmi değil ya da herhangi bir gizem filmi değil. Daha çok bir belgesel tarzında olduğunu belirteyim.

11 kişiyi öldüren başları temizleme görevi Eric Bana?ya kalıyor ve arkadaşlarıyla beraber bu işe kalkışıyor. Asıl olay bence burada. Biraz daha geniş bir perspektiften bakmak gerekiyor. Burada bir nevi savaş sahnelerini aratmayacak olaylar görüyorsunuz ama olay bu kadar basit değil. İlk cinayetini işlediği zaman Bana?nın ruh halini incelemeniz gerekiyor. Daha sonra sayı arttıkça artık ne kadar rahat olarak davrandığını fakat bir zaman sonra paranoyaklaştığını izlemeniz ve çok iyi bir şekilde analiz etmeniz gerekiyor. Öldürmek basit bir iş değildir kavramını çok güzel bir şekilde işlemişler.

Filmde de dediği gibi sonu olamayacak ve herkesin kaybettiği / kaybedeceği bir savaş. Sakal gibi her cinayette yenilerinin hem de daha gür ve sert çıkması. Zaman ilerledikçe artık ??undercover?? olan bu ekibin gün yüzüne çıkması ve bir anda hedefleri öldürürlerken kendilerinin hedef haline gelmesi? Ama ne yazık ki bu film beklentilerimi karşılayamadı. Ahım şahım olmayan bir konuymuş gibi hissettim önemli olan bir konuyu. Mutlaka film haline getirilmesi gereken İsrail-Filistin çekişmesi çok sayıdaki karakterlerin dalaşmalarından ibaret olarak kalmış. Daha can alıcı konular, diyaloglar, entrikalar, beklerdim. Derin mevzulara verilen önem yetersiz kalmış, sadece bir bireyin üzerinden ele almışlar konuyu. Öldürme sahnelerinin gerçekçiliğiyle ilgiyi ayakta tutuyor.

2005 yılının en güçlü filmlerinden, Spielberg?in en görkemli eserlerinden biri olarak görüyorum filmi. Kendisinin tarzını çok sevmesem de gerektiği zaman, gereken saygıyı göstermekten asla çekinmedim. Mutlaka izlenmesi gereken bir film diyemem, çünkü ben bu olayın arkasını çok merak ettiğimden benim ilgimi çok uzun zamandır çekiyordu. Tatmin olmadım tam olarak ama en azından baya büyük bir kısmını öğrendim ve güzel çekimler sayesinde olayları yaşadığımı söyleyebilirim. Belgesel tadında filmleri seviyorsanız bu filmi de izlerken zevk alırsınız

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 November 2010 01:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

26 Kasım 2010′da Türkiye’de vizyona girecek olan Git Başımdan! (Due Date) adlı filmin yönetmeni Todd Phillips. Senayoda ise Todd Phillips, Alan Freedland, Alan R. Cohen ve Adam Sztykiel var.

Oyuncu kadrosu ise;
Robert Downey Jr., Michelle Monaghan, Jamie Foxx, Zach Galifianakis, Juliette Lewis, Alan Arkin, RZA, Mimi Kennedy, Rhoda Griffis, Emily Wagner, James Martin Kelly, Joel William Gonzales, Jon Gould, Joseph Harold ve Matt Walsh isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 14 November 2010 05:10 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi uzun zamandır bekliyordum ve nihayet izleme fırsatı buldum. Baştan itibaren şöyle söylemek istiyorum, biraz beklentim vardı filmden ama fazla değildi. Sonuçta trailer izlemiyorum desem de, merak ettiğim filmlerin acaba konusu nedir diye okumuyor da değilim. Okuduktan sonra herkes de oluşabileceği gibi bir takım beklentiler bende de oluştu ve hemen izlemeye koyuldum. Şimdi filmimiz;

Yakın bir gelecekte yapay organların üretimi ve satışı mümkün hale gelmiştir. Afrika’daki savaştan dönen Remy ve Jake bir şirkette Repo Men yani organ alan hastaların, şirkete olan borçlarını ödeyememeleri durumunda bu 2?li gidiyor ve ne pahasına olursa olsun organları geri söküyor. Rutin bir geri alma işleminde ortalık bir anda karışıyor ve Repo Men?lerimizden bir tanesine organ nakledilmek zorunda kalınıyor. Zaman geçtikçe borçları ödenmeyince Jake, repo men görevini üstlenmek üzere arkadaşı Remy’nin peşine düşer ve ortalık karışıyor. İçinde yer yer dram öğelerinin yer aldığı bir aksiyon filmine dönüşür.

Yukarıda belirttiğim gibi içinde hem aksiyon sahneleri, hem de dram öğelerini; teknolojik hayat ve güncel hayatı birleştiren izlenmesi hoş bir film oluşmuş öncelikle bunu söyleyelim. Daha sonra bu tarz filmlerin genel yapısından kaynaklanan ve benim inancıma göre asla önüne geçilemeyecek ve sorgulanması gereken bazı şeylerin olduğunu düşünüyorum. Eğer bu yazıyı biraz filmi ”kritik” etmek amacıyla yazıyorsak, işte bahsetmemiz gereken noktalardan birine geliyorum.

Çok merak ettim, neden herkesin organa ihtiyacı var gibi bir hava oluşturmak istemişler? Tamam, anlıyorum konu zaten bunun üstüne, herkes bu şirkete gelerek neden organ ihtiyacını karşılamak istiyor? O zaman hemen ardından bir soru daha sormak istiyorum. Neden yapay organ? Tamam, teknoloji inanılmaz bir derecede ilerlemiş olduğunu bize zaten gözümüze soka soka gösterdiler tamam ama sıkıntı bence burada başlıyor. Bunun geniş bir nedeni olmalı. Neden bu kadar geniş çapta bir organ yetmezliği-eksikliği oluşmuş? Sağlıksız beslenmeden sağlam organ mı kalmıyor? Radyasyondan dolayı herkesin organları mı yamuluyor? Hele sahnelerden birinde Beth vücudundaki parçaları saydıkça ben kendi içimden ” Terminatör filmine hoş geldiniz, perde 5 ” dedim. Burası biraz mantık dışı kalmış ki şu anda film benim düşüncelerime göre mantıkların dışına çıktı zaten. Hadi çıkmadığını varsayarak objektif bir biçimde yazmaya devam edersek, buranın biraz fazla abartıldığını söylemek istiyorum. Hatta daha iyisini söyleyeyim, fazla sorgulamayın.

İyi yanlarına gelelim hemen, öncelikle konunun orijinal olması gayet güzel. Orijinal diyorum kendi adıma çünkü bu tarz bir filmi daha önce izlememiş olmam bu filmi yeteri kadar orijinal yapıyor gözümde. Daha sonrası konunun belirli bir seyir halinde devam etmesi, yer yer dram öğelerinin dâhil olduktan sonra olayların bir anda hızlanması ama daha sonra tekrar normal seyir durumuna dönmesi gayet güzel olarak ayarlanmış. Sürekli aksiyon da bir yere kadar! Film tahminen 2 saat gibi bir süreyi kapsıyor (bakmadan söylüyorum). Bu 2 saat süresinde biten çekirdeğimin üstüne kola içmek için kalktığımı çıkartırsak hareket etmek istemiyor insan. Sürekli olay örgüsü devam ediyor, sahne üstüne sahneler devam ediyor ve kısacası hani kimyada bir terim vardır ya ”akışkan”, işte bu filmde aynen böyle olmuş…

J.Law ve F.Whitaker. F.W hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında. En iyiler ya da bayıldıklarım demiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında ama onun bütün filmlerini indirip izlemeye başladıkça gözümdeki seviyesi yavaş yavaş yükselişe doğru geçti. Filmi eğer izlemediyseniz dikkat edin, ya da izlediyseniz hatırlarsınız, ne kadar orijinal bir gülüş halinin olduğunu fark ettiniz mi hiç? Ya da yeri geldiği zaman sanki topuktan iğne yemişçesine donuk olarak bakabiliyor? Bunun dışında, dram gereken sahnelerde o yarım kapalı gözüyle attığı bakışları ve konuşurken hani rahat ”nigga” denilen hal ve ruhiyatı bize ne kadar doğal olarak yansıttığına dikkat edin lütfen. J.L ise, Sherlock Holmes’den sonra iyi oyunculuk performanslarına devam ediyor, kendisi çok sevdiğim ve beğendiğim bir aktör olmamasına rağmen, iyi iş çıkartmış.

Bu kadar yazdıktan sonra artık ufak bir spoiler vermenin zamanı geldi değil mi? Şurayı okurken filmin sonundaki Bath ve Law sahnesini (ne yaptıklarını söylememi beklemeyin!) heyecanla bekleyeceğini şu anda hisseder gibiyim. Lütfen filmi indirdikten sonra gidip en sonunu izlemek gibi bir hata yapmayın. Çünkü hazır yeri gelmişken burada belirteyim, film beklenmedik bir şekilde bitiyor. Burada bazı kısımları 2 ye ayıracağını düşünüyorum. Benim gibi sonu tatminkâr bulmuş ama filmin vasat olduğunu düşünenlerin sayısı kadar bu düşünceye bir o kadar da karşıt olacak seyirci kitlesini düşünüyorum. Kendi adıma söylemem gerekirse olmuş.

Sonuç; izleyin bir şey kaybetmezsiniz. Değişik bir konu ne de olsa, 2 saat gibi bir süre fazla uzun da değil. Yukarıda saydığım konuların dışında filmde göze batan bir mesele yok. Türkiye?de sinemalara geldi mi, ne zaman gelecek bilmiyorum ama aksiyon-dram birleşiminin denendiği bu filmi izleyebilirsiniz.

Notum 10/7.6

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 28 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Simon, tehlikeli bir trafik kazası geçirir ve gözlerini hastanede açtığında geçmişinden iki senenin zihnini terketmiş olduğunu farkeder. Tanımadığı bir kadınla evlidir, erkek kardeşi bilmediği bir şekilde öldürülmüştür ve genç adam sevdiği bir başka kadın olduğunu öğrenir. Kime, neye inanacağını şaşırmış bir haldeyken, kendini bu kayıp zamanın öncesinde bulur ve kaybettiği süre içinde neler olup bittiği yavaş yavaş çözülür..

Sıkıca sarılıp düzgünce açılan bir film var karşımızda. Seyircisini fazla yormadan merakını ayakta tutmayı başarıyor. Yalnız zamanda geçiş için kullandıkları yöntem -özellikle  Simon’un bunu zorladığı sahnede iyice açığa çıkıyor bu- çok basitçe kurgulanmıştı. Bir de geçmişe gittiğinizde bir şeylere müdahale edip edemeyeceğiniz konusu var ki, Lost’ta bunu gözümüze soka soka kalıplaştırdıklarından olacak bu filmdeki önermeler çok da ilginç gelmedi bana. Daha fazlasını yazıp filmin sonunu anlatmayayım isterseniz.

Öncesinde benzerlerini izlemediyseniz (ki bu çok düşük bir ihtimal tabii) “İçimdeki Ben” başlangıç adına iyi bir seçim olabilir. Güzel film.

Bu yazı Biblio tarafından 27 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aksiyon, gerilim, şuç, ceza ve güzel bir kadın Angelina Jolie. Sıkı bir kovalamaca, önceden düşünülmüş hamleler ve cesaret isteyen bir karmaşanın içinde kaybolmadan hedefe ulaşabilmek. İftira sonucu köstebek pozisyonunda olan çekici ajanımız Evelyn Salt’ın (Angelina Jolie) başı oldukça derttedir ve bu suçlamadan anca kendi kurallarıyla kurtulabilecektir. Bunu yaparken aynı zamanda eşinide korumak zorunda kalan Evelyn Salt kendini temize çıkartmaya çalışacaktır.

Albenisi fazla olan Salt filminin klasik bir senaryonun dışına çıkmadan tamamen ticari amaçlı bir film olduğunu düşünüyorum. Angelina Jolie ve teknoloji en iyi silahlardan birisi olsa gerek. Bunun dışında Angelina Jolie’nin hayranlarının avantajı, kendisini sarışın ve kumral halde görme şansları olacak.

Salt filminin yönetmeni Phillip Noyce, senaryosu Brian Helgeland ve Kurt Wimmer (Kitap). Salt filminin oyuncu kadrosunda ise Angelina Jolie,Liev Schreiber,Chiwetel Ejiofor,Towanda Underdue ve Gaius Charles isimleri yer almakta.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 12 July 2010 00:53 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İzlemekten keyif aldığım bu iki komedyeni bir arada izleme lüksüne daha önce nail olamamıştım, hemen aldım izledim. Film kurgusu efektler falan yok öyle birşey. Oldukça sade, belkide sıkılabilme ihtimalinizin bile olduğu sıradan bir film. Yaa sıradan?
O kadar sırada bir senaryosu vardı ki Envy adlı filmin, 10 kişiden 9′u onda kendisini bulabilir diye düşünüyorum. Yaşamamışsa bile filmdeki büyük çelişki gayet net ve ortada olduğundan dürüst düşünürsek verilecek cevap seçeneğinin fazla olmadığını itiraf ederiz.

Ben Stiller ve Jack Black gibi yapmasakta (Belki daha ılımlı, belki daha fena?) Tim Dingman?ın (Ben Stiller) aklından geçenler eminim herkesin aklından geçecek olan muhtemel çelişkilerdir. Film hakkında bir açıklama yapmak istemiyorum, çünkü söylediğim gibi oldukça basit ama tecrübe konusu olabilecek bir senaryo.
Şunuda eklemek isterim; tecrübe derken fazla umuda kapılmanızıda istemiyorum, bilindik bazı küpeler kulağımızda o kadar uzun zamandır durur ki taşıdığımızı bile hissetmeyebiliriz. İşte bazı değerleri, insanlık adına yapılması gereken davranışları anımsamamız adına yazılmış ve tabiki eğlenceli bir filmi izliyoruz.

Senaryonun anlamlı dokunuşlarından o kadar bahsetmişimki, filmi izlememizin asıl nedeninin komedi olduğunu unutup izlenmeyecekler listesine atmanıza sebep olabilirmiyim diye düşünüyorum…

İzlemek isteyen, kulağının hafiflediğini düşünen ve gülmek isteyenlere…

Envy adlı filmi Barry Levinson yönetmiş. Filmin oyuncu kadrosunu karakterleriyle beraber
verelim.
Ben Stiller (Tim Dingman), Jack Black (Nick Vanderpark), Amy Poehler (Natalie Vanderpark), Rachel Weisz (Debbie Dingman), Ariel Gade (Lula Dingman), Christopher Walken (J-Man) ve Sam Lerner (Michael Dingman)…
İyi seyirler?

Bu yazı Ethem tarafından 30 June 2010 21:55 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mark Walsh (Colin Farrell), şavaş fotoğrafçıcıdır ve zor geçen bir görev sonrası evine, İrlanda’ya dönmüştür. Fakat meslektaşı ve aynı zamanda en iyi arkadaşı bu görevde başarısız olmuştur. Mark’ın sevgilisi Elena, sevgilisinin görev sonraki hayattan kopuşunun ardındakileri öğrenmek adına ve ipuçları toplamaya başlayacaktır.
18 Hazırın 2010 da vizyona girecek olan Triage filminin yönetmen ve senaryo koltuğunda Danis Tanovic yer alıyor. Filmin oyuncu kadrosunda ise, Colin Farrell, Sandra Ni Bhroin, Branko Djuric, Nick Dunning, Myia Elliot, Gail Fitzpatrick, Christopher Lee, Ian McElhinney, Kelly Reilly, Reece Ritchie, Jamie Sives, Juliet Stevenso, Paz Vega ve Eileen Walsh isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 18 June 2010 08:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tarzı ya da türü gereği savaş filmi değildi “Sır Çocukları”, ama gerçek bir savaşçıydı, sonradan gözümüze aşina olan hür komutan Velit (Fırat Tanış)…

Hem en büyük savaş değil miydi yaşamak? Bu çırpınışın sebebi ekmeğin, suyun ve aşkın tadından bir lokma daha fazla alabilmek değil miydi? Ama lükstü bizi dürten ama ihtiyaç, neticede savaştı verdiğimiz, kimi aç kimi muhtaç…

Velit de savaşmayı seçti bir sürü benzer seçeneğin arasından. En arka safta yerini aldı, yazık… Ne yazık ki hangimiz görebildik yada görmek istedik Velit’lerin savaşabildiğini? Hangimiz mühimat verdik bir gece daha atlatabilsin diye ömründen? Neyse, savaştan bahsetmiyorum…

Bir sokak trajedisiydi ve senaryo hala aklımda, yaşanmışlığından kalma.

Filmle eş zamanlı bir kabustu o vakitler. Sokak çocuklarının bir bir çoğalışının sebebi; “organ”dı, “orman”dı veya “üç kuruş”tu anamızın ağladığı, yüreklerin dağlandığı çirkinlikti o vakit bu vakit.
Eş zamanlı dedim ya, takvimler 2002 yılını gösterdiğinde, işte o vakitte bu içler acısı hikaye beyaz perdedeki yerini almıştı, izleyicisini sancılarla kıvrandırarak. Maalesef mağdurlarımızın yüreklerine ayrı bir ateş koyan bir filmdi, ki bu acı hala bitmedi…

Bir yavrucağın, annesi ve üvey babası arasındaki geçimsizliğin sebebinin kendisi olduğunu düşünerek evden kaçış öyküsü üzerinden sokaklardaki yaşamı anlatan bir film, Sır Çocukları. Yanında sadece oyuncak bir palyaço vardı, birde hayalleri. Düşlerini süsleyen bu palyaço, aynı zamanda filmin çeşitli yerlerinde sahibine görünür ve çocuğun iç dünyasını anlatır. Zamanın filmlerine kıyasla çok iyi düşünülmüş ince bir ayrıntıydı çocukların karar verme aşamasındaki planlar.

Sonra… Velit diye bir delikanlı vardı. Sır Çocukları’nın babasıydı ki ne demek istediğimi filmi izleyince göreceksiniz. Sokak çocuğu olmayı Velit de istememişti ki kimse istemez… O üzerine düşeni öyle layığıyla yaptı ve inanıyorum Velit’i seveceksiniz.

2. sınıf olmanın dışlanmışlığıyla yaşarken, bir yandan da aynı dezavantaja sahip kaderdaşlarına kol kanat oluşunun sorumluluğunu taşıyarak, bu kötü sınıf ayrımına aldırmadan sevebiliyor olmanın pırıltısını onun gözlerinde göremiyorsanız izlemeyin gitsin zaten.

Bir şekilde sokaklara itilmiş yetimlerin bekçisi mi demeli? Yoksa arena mı demeli yaşadığımız sokakların aralarında verilen savaşlara ki Velit’lere bir nebze olsun hak verelim? Ya da esirgemeden lafımı; “Bilinçsizliğimizin, cahilliğimizin yüzümüze vuruşu muydu bir ailenin sokaklara saldığı körpecik yürekler. Daha kaç film, daha kaç nasihat gerekli aklımızı başımıza almamız için?” Ne yazık ki kötüler oldukça, kötülük de olacaktır iyiliğin kıymetini onore eden.

Rolünün hakkını fazlasıyla veriyor oluşunun yanı sıra, bir sokak çocuğunun ezikliğiyle aşka hücum edişindeki mahcubiyet görülmeye değerdi. Sokak jargonu ve üslubunu esirgemeden canlandırdığı Velit karakterinde Fırat Tanış’ı ve tüm ekibi kutluyorum.

Ya sonra müjdem var size. Kimler yoktu ki bu çaresiz sevdaya ve çaresini bilmemize rağmen başımızı çevirebildiğimiz “Sır Çocukları”na dair filmin oyuncuları arasında?

Henüz, gelecekteki başarılarından habersiz yeteneklerle dolu bu kadroda, pek çok tanıdık isimle beraber Sır Çocukları’nda oynadıktan sonra yıldızları parlayan bir çok isim de var.

Filmi izlerken keyif almamı sağlayan; senaryo, kurgu, anlam ve kulak küpesi kıvamındaki nasihatlerin dışında tuhaf bir nostalji havasıydı. Ama ilk izlediğimde değil, yıllar sonra tekrar izlediğimde bu nostaljik havayı yakaladım çünkü o zamanlar kadrodaki bir çok isimden haberimiz bile yoktu.

Biliyorum ki sizleri de çeken ve filmi soluksuz izletecek olan etkenlerin başında, bu rengarenk ama hüzünlü, savaşçı ancak kazanılacak zaferleri gün aşırı sevinçlerinden ibaret olan, gülen ama yarım ekmek yemiş kadar kahkaha atabilen Sır Çocukları filminin kadrosu olacaktır. Ve tabii ki senaryoyla beraber geçmişe dönmeniz kaçınılmaz…

Filmde bir çok sevdiğim noktanın yanısıra bir de final sahnesi vardı ki… İzlediğimiz süre boyunca çakılı olduğumuz koltuklarımızdan kalkabilmemiz için normalde herşeyin yolunda gitmesi, mutlu veya iyi bir son olması gerekirken, o kadar gerçek bir son ile ayrılıyorsunuz ki, film bitip de evinize döndüğünüzde yavrucaklarınıza sımsıkı sarılma hissiyatı sarıyor içinizi.

Bir kare daha… Namus davası gereği üzerine aldığı ancak sindiremediği görevini yapma mecburiyetini, bir insanın canından daha mühim görmek zorunda kalan Reşo’nun (Mehmet Ali Alabora) da mahcubiyeti ayrı bir içler acısıydı.

Birbirinden acı, birbirinden komik, birbirinden dertli bir çok hassas konuyla gönülleri feth etmiş bir film.

Müjdemin devamı olarak kadrodaki isimleri de saymam gerekiyor.
Sır Çocukları adlı filmde Fırat Tanış (Velit), Özgü Namal (Zeynep), Nur Sürer (Münevver), Mustafa Uğurlu (Palyaço), Serdar Orçin (Ziya), Erdinç Olgaçlı (Hasan Dayı), Aslı Başak Paçacı (Sincap), Arif Erkin (Baba), Arslan Kaçar (Şerafettin), Halil İbrahim Aras (Cemil), Batuhan Levent (Tilki), Ozan Bilen (Hoca), Barış Küçükgüller (Boyacı ilyas) ve Mehmet Ali Alabora (Reşo) isimleri yer alıyor…

Filmin aldığı ödüllerden de bahsedip, henüz izleme onuruna sahip olmamış arkadaşları gaza getireyim;

-14. Ankara Film Festivali, 2002, Seçiciler Kurulu Özel Ödülü
o Umut Veren Yeni Senaryo Yazarı Ümit Cin Güven
o Umut Veren Yeni Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Volga Sorgu
o En İyi Kadın Oyuncu Nur Sürer
-39. Antalya Film Festivali, 2002, Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Halk Jürisi En İyi Film Ödülü
-İskenderiye Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-22. İstanbul Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-2. Köyceğiz Ulusal Altın Aslan Film Festivali, 2003, En İyi Uzun Metraj 1. Film
-8. Sadri Alışık Ödülleri, 2003, Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
-24. Siyad Türk Sineması Ödülleri, 2002, Umut Veren Genç Oyuncu Fırat Tanış

İzlemeyen kalmasın artık…

Bu yazı Ethem tarafından 11 June 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Afişinde bu aile sizin aileniz mealinde sıcak bir cümle yazmışlar. Evet, bir aile filmi fakat çok farklı bir kültürden, enteresan bir bileşim halinde yaşayan anne-baba, üç çocuk mevcut bu ailenin içinde.

Film evin büyük oğlunun, artık çok yaşlanmış olan köpeklerini veterinerde ölüme teslim etmesi ve sonrasında evden ayrılmasıyla başlıyor. Albert (Pio Marmai) dedesinin apartmanında bir odaya taşınıyor. Ailenin bireyleri bu uzaklaşmaya ilginç tepkiler veriyorlar. Anne (Zabou Breitman) diğer çocuklarına “Zaten hepiniz gideceksiniz, ben de bir okula başlayayım bari” diyor, babanınsa (Jacques Gamblin) pek bir şey umurunda değil gibi. İkinci erkek evlat Raphael (Marc-Andre Grondin) bir hayalperest. Gerçek hayattan kopuk, müziğe kendini adamış bir çocuk. En küçükleri Flora (Deborah François) ise asi bir genç kız olarak yetişiyor.

Oyuncular birbirinden cazibeli ve iyi, renkler-mekanlar gayet hoş ama hikayenin içi türlü belirsizliklerle dolu. Gerçek bir aile hissi vermiyor insana. Annenin büyük oğlunun evden ayrılmasına çok üzülmüş gibi görünürken yanında kalan çocuklarına boşvermesi tuhaf bir ayrıntı. Başlarda hiç anlaşamayan, çok alakasızmış gibi duran kardeşler, aniden birbirlerine korumacı ve ilgili tavırlar sergiler hale gelince, pek inandırıcı gelmiyor açıkçası.

Her bölümünde bir karakteri ele alarak onun yaşadıkları üzerinden ailede olup biteni anlatmaya devam ediyor film. Cüz’i miktarda içerdiği sembolizm ve kişilerin psikolojik travmalarına ara ara şöyle bir dokunup geçmesi yetmiyor maalesef. Sonunda da hepsi birden ehlileşiyorlar sanki.

Yalnız ailenin iki numarası Marc-Andre Grondin için birkaç şey daha söylemek lazım. 1984 doğumlu, Kanadalı genç oyuncu, hayal aleminde yaşayan Raphael rolünde alakaya değer bir oyunculuk çıkarıyor. Keskin yüz hatları ve ince bıyıklarıyla Johnny Depp’e benzer bir ayrıcalığa sahip Marc-Andre, film boyunca uzun saçlarını palmiye modeli de dahil türlü abuk hallere sokmuş olsa da, sırf çekik kahverengi gözlerinde pırıldayan tılsım için bile izlenebilir.

Fazla Fransız’vari havalardaki The First Day of the Rest of Your Life’ın, uç noktalara varabilen bir serbestlik anlayışı var. Bazı filmlerde hiç sırıtmadan eriyen bu hal, ona yakışmamış. Gene de bu garip ailenin hayatına bir göz atmak isterseniz, buyrun diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 01 June 2010 03:10 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Sonum başlangıcımdır..”

Aşkın kılavuzluğunda yola çıkan iki genç.. Matsumoto ve Sawako.

Bu öyle bir hikaye ki nihayete erdiği sanılan noktadan başlıyor. Koptuğu yerden..  Bembeyaz bahar çiçekleriyle donanmış Japon bahçeleri.. Kan rengi bir urganla birbirine bağlanmış iki kişi, ağaçların arasındaki yolda ilerliyorlar.. Etraftaki insanların meraklı bakışlarını görmüyor, alaylı sözlerini duymuyor gibiler. Peşlerinden sürüklenen halat, bir kütüğe takıldığı halde gitmek istiyor Sawako. Genç kızın bakışları bomboş..

Şimdi insanların dalga geçerek baktığı iki meczup onlar.. Bir zamanlar birbirlerine aşık oldukları için kendi aralarında nişanlandıklarını öğreniyoruz. Nişandan kısa bir süre sonra Matsumoto ailesinin baskısı ile Sawako’yu terkediyor ve patronunun kızıyla evlenmesine karar veriliyor. Genç kız bunu öğrendiğinde intihara teşebbüs ediyor, kurtarılıyorsa da aklı onu terkediyor. Sevdiği kıza ihanetinin dehşetli sonucunu düğün günü öğrenince, herşeyi bırakarak Sawako’nun yanına koşan Matsumoto için bu büyük hatanın telafisi yok maalesef.

Hastaneye geldiğinde, parçalanarak yere düşmüş pembe bir kelebeğe bakarken buluyor eski nişanlısını. O, artık kalbindeki acının bile farkında değil. Ne kızgınlık, ne üzüntü, hiçbir şey.. Herşeyden habersiz bir bebek adeta. Matsumoto, Sawako’yu alıp götürüyor. İki genç önce bir otelde, sonra Matsumoto’nun hastalık sarısına boyanmış arabasında kalıyorlar. Sık sık kaçıp gitmeye yeltenen, yola yuvarlanan topunun peşinden kendini arabaların önüne atan Sawako’yu korumak için, genç kızı bir iple kendine bağlıyor Matsumoto. Şehri terkedip yola çıkıyorlar. Dört mevsim boyunca sürecek hazin yürüyüşleri böyle başlıyor..

Japon yönetmen Takeshi Kitano’nun başyapıtında aşk, tam olması gerektiği gibi. Kendilerini saran tutkunun cehenneminde yok olan sevgililerden biri aklını kurban ederken, diğeri hayatını sunuyor bu şiddetli duyguya. Geri dönüşlerle, yaşadıkları mutlu günleri gördüğümüzde içine düştükleri halin ızdırabı daha da kuvvetleniyor. O neşeli, hayat dolu, gülen genç kız.. Ona utangaç bir sevecenlikle bakan delikanlı.. Geçmiş..

Kalbe dokunan müzikleri, göz alıcı teatral kostümleri, renk cümbüşlerinden müteşekkil nefes kesici güzellikteki görüntüleri bir yana filmde öyle sahneler var ki, çaresizliğin kederini iliklerinize kadar hissettiriyor. Sawako’nun otelde çiçeklerle, minik melek heykelleriyle konuşması.. Matsumoto’nun aldığı oyuncağının topu ezildiğinde ağlaması ve boş oyuncağa üflemeye çalışması.. Genç kızı kollarının altından tutarak taşıdığında içi boş, cansız bir kuklaya benzeyişi.. Ve en fenası, arkadaşları arasında nişanlandıkları yer olan lokantaya dışardan baktıkları sahne, Sawako’nun o geceyi hatırladığı an, önce gülmesi sonra hıçkırıklara boğulması..

Filmde bahsini henüz etmediğimiz ayrıca iki aşk hikayesi daha var ki, onların öyküleri de, yine hayli naif ve hüzünlü. Aşık olduğu pop şarkıcısı Haruna Yamakuçi trafik kazası geçirip, yaralanan yüzünü kimseye göstermek istemediği için, gözlerini kör eden bir genç adam. Ve bir zamanlar onu bırakıp gitmiş sevgilisini, belki gelir umuduyla, her Cumartesi günü buluştukları yere giderek yıllarca bekleyen bir kadının hikayesi.

Her parçasında ayrı bir trajediye şahit olduğumuz Dolls, aşkın kan kırmızısı rengine bulanmış, büyüleyici bir film. Usta yönetmen Takeshi Kitano dramatik anlatım böyle olur dercesine baharın tatlı pembesinden, yaz güneşi altında göz kamaştıran denizin camgöbeği ışıltılarına, güz mevsiminin bakır tonlarından, karakışın ürpertici beyazına dek tüm zamanları ince ince işlemiş filminin dekoruna.

Öyle dokunaklı, öyle muhteşem bir sinemasal ki bu, tam ayırdına varabilmek için, onunla duyguların berrak olduğu bir dönemde tanışmalı. Bütün büyük aşkların ortak kaderine dair bu filmin yoğunluğuna benzer bir hal içindeyseniz, kendisinden uzak durmak hayrınıza olur diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 28 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu adamın öyle bir tarzı var ki, hani ya çok sevilen ya da nefret edilen enteresan tipler vardır ya, Roberto Benigni’yi de eğer bir kere sevmişseniz, hangi filmin içine oturursa otursun zevkle izlersiniz o filmi. Tam aksine ona gıcık kaptıysanız -ki ben bu nasıl olur pek bilemesem de :)- her hali, bütün o abartılı mimikleri, jestleri tek tek gözünüze batar, izlemeniz işkenceye dönüşebilir sanıyorum. Bu arada Pinokyo için demeyeceğim ama Hayat Güzeldir, Kar ve Kaplan gibi o nefis filmleri de güme gitmiş olur tabii.

Pinokyo’yu ayırdım çünkü gerçekten çok keyifli olmasına karşın bu bir koleksiyon filmi aynı zamanda. İtalyan komedyenin üslûbunun hastası değilseniz izlemeseniz de olur. Konu zaten mâlum, marangoz Geppetto Usta, kiraz ağacından bir kukla yapar ve ona Pinokyo ismini verir, bu kuklacık iyi kalpli ama haylaz mı haylaz bir velet olarak canlanır ve evden kaçar. Gezdiği, oynadığı yerlerde saflığı yüzünden başına gelmedik kalmaz ama hep bir şekilde kurtulur, en sonunda Mavi Orman Perisi gerçek bir çocuk olması için ona yardım edince, Pinokyo da uslanır ve babası Geppetto’nun yanına döner.

Ülkesinin masalını perdeye şanına yakışır şekilde yansıtmış Roberto Benigni. Yüzlerce farenin çektiği, gümüş pırıltılı arabasıyla dolaşarak gecelere ışık saçan Mavi Peri (Nicoletta Braschi), zıpır bir şekilde taklalar atarak evine gelen tahtadan oyduğu oğluna, ekmek kırıntılarını birleştirerek başlık yapan Geppetto, Pinokyo’yu yoldan çıkarıp, elindeki paraları almak isteyen Kurnaz Tilki ile Kör Kedi ve masalın diğer karakterleri, rengarenk dekorlarla bezenmiş bu sevimli filmde yerlerini almışlar.

İtalyan masalı dedim Pinokyo’ya ama buna itiraz eden birileri de yok değil. Meşhur tiyatrocumuz Ayla Algan yavrucağın hem kız, hem de bize ait bir masalın kahramanı olduğunu üzerine basa basa vurguluyor söyleşilerinde. “Ay ve Gün” isimli masalda bir marangoz, çocuğu olmadığı için  uzun saçlı bir kız kuklası yapıyor ve onu evinin penceresine koyuyor, oradan geçen kralın oğlu da onu gerçek sanarak tahta-kıza aşık oluyor ve evlenmek istiyor. Marangoz korkusundan onun bir kukla olduğunu söyleyemiyor ve muhafızlarla birlikte saraya giderken kızı nehre atıyor. Peşinden kurtarmak için atlıyorlar ama kuklanın takma saçı çıkınca kız, ay ve gün gibi ortada kalıyor.” Haçlı seferlerinde gelenlerin bu masalımızı da alıp götürdüğünü söylüyor Ayla hanım, o hoş sesiyle.

Bizden esinlenerek mi yazmışlar, Carlo Collidi yalancı bir adam mıydı bilemiyoruz ama Pinokyo’nun bir de burun mevzu var, elbette. Filmde, hikayenin aslında olduğu gibi çok üzerinde durulmuyor klasik yalan-burun ilişkisinin. Halbuki küçük tahta-oğlanın masalından bahsedince akla ilk gelen şey bu olur hep. Çocukken burnun uzamış yahut başından dumanlar çıkıyor derlerdi ya hani, masalın kökeni hakkındaki söylenene inanacak olursak, bir çocuğa yalan söylememesi gerektiğini kendinde örnekleyerek öğretme çabası, Carlo’nun veciz masalını yazmasına benziyor.

Her halukârda, bu meşhur masaldan izlenilesi bir film yapmış Roberto Benigni. Günümüz sinemasında eğlenceli digital efektlerle burnu bir uzayıp bir kısalan, tembellikten kulakları eşek kulaklarına dönen Pinokyo’nun filmi, onu sevenler için güzel bir görsel şölen niteliğinde. Benigni’nin hayal dünyasından keyif alanlardansanız Pinokyo’sunu izlemeden olmaz diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 25 May 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aşk Zamanı (In the mood for love) [2000] filminin finalinde de bu cümle vardı. Ve bu cümle beni çok etkilemişti.

Hayal gücünün kuvveti ile bir hikaye yazan, aslında salt cümle başına 100 HKG doları kazanmak için yazan bir köşe yazarıdır Mr. Chow ( Tony Leung ). Zamanında birine aşık olmuş ( Gong Li ) ancak beraber olamamıştır. Bu sebeple Singapore’dan Hong Kong’a , o meşhur iç savaş döneminde geri gelir. Sevdiğini de ardında bırakarak. HKG’da yeni bir hayat başlamıştır onun için. Hikayelerine kattığı kahramanlar, bir süre sonra hayatına giren-çıkan kadınlar ve kendisi ekseninde dönen olayları da kapsamaya başlar. (Bir yazar için bulunmaz bir firsattır aslında bu .) Gazeteye yazdığı bir hikayeye “2046″ adını verir. Bu sayının anlamını sadece kendisi bilmektedir. Aslında Mr. Chow ( Tony Leung ) biraz da hayattan bezmiş, sevdiği kadını unutamamış fakat yoluna devam etmek zorunda olduğundan klasik bekar erkek modunda yaşayan sıradan biridir. Ve …Çapkındır da… Hiç bir ilişkisinin nihayete ermemesi, uzun sürmemesi ise, onun birazda “umursamaz-değer bilmez” hale gelmesinden ( sevdiği kadına kavuşamamanın verdiği ruh hali) kaynaklanmaktadır.

Filmde çok fazla action beklenmemelidir. Ancak hikayenin akışı, filmin akışından daha hızlıdır. Özellikle Zhang Ziyi’nin vizore giyişiyle birlikte başlayan o şarkıya film boyunca devam eden o keman ağırlıklı melodiler, o klasik müziğin sarhoş eden notaları… Filmin içine çekiyor sizi. Film boyunca yaşananları, o kemanın eşlik ettiği melodilerle izlemenin verdiği tadı, aynı zamanda Gong Li’nin o asil duruşunda, o bitmiş tükenmiş ama hala içinde “kadınlığını” taşıyan hallerinde, Zhang Ziyi’nin o meşhur ” aradığını bulamayan hafif meşrep kadın” havasında, Tony Leung’un “sırlarını fısıldayarak bir ağaç kovuğu arayışı”nda bulacaksınız. Ben buldum.

Ahh..! Bir de pansiyon sahibinin o “vakur” ve “gurur” dolu hali… Özel hayatını kimsenin bilmesini istemediğinden, eski mesleği dolayısıyla sevdiği opera şarkılarının sesini sonuna kadar açarak kızıyla yaptiği ağız dalaşları…

Her ne kadar kimine göre ağır akan bir nehiri anımsatan havada sürsede , 2046 aslında her izleyenin hayatından bir “süreç”i anlatabilen bir film.

Görmek ve bakmak.

Bakarsanız, kendinizi görebilirsiniz….

Bir kere, hepsinden öncesi ;

Yönetmen : Kar Wai Wong
Senaryo : Kar Wai Wong
Yapımcı : Kar Wai Wong

Bu adam yapmışsa, izlememek sinemamsi cehalet (!) olur….;)

Puan: 10/10

Bu yazı KanesHiro tarafından 23 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde ikisi de mevcut fakat ortada klasik anlamda bir hikaye yoktu. Eğer izleyecekseniz ne anlattığını boşvermeniz gerek. Aynı plana uzun bir süre, sakince bakabilirim, hemen hemen hiç diyalog olmaması da problem değil diyorsanız, o zaman Sylvia’yı bulacağımız şehrin kapılarını yavaş yavaş açabiliriz.

Görüntüler, gündelik hayatın sukûnet içinde aktığı Strasbourg sokaklarına ait. Genç bir ressamla (Xavier Lafette) beraber 6 yıl önce bu kentte tanıştığı Sylvia adındaki genç bir kadını arıyoruz. Kaldığı otelde, sabah uyanıp yatağın içinde uzun uzun düşünürken, yahut bir cafede oturup etrafında gördüklerini eskiz defterine geçirirken zaman öylesine yavaş ilerliyor ki, siz de onunla beraber düşüncelere dalabilir, o resimlerini çizerken mutfağa giderek kendinize bir çay demleyip dönebilirsiniz. Bir şey kaçırmamak için her dakikasını izlemek zorunda hissettiğimiz filmlerin aksine Sylvia’nın Şehrinde bizzat yaşıyor gibiyiz.

Jose Luis Guerin’e filmi için neden Strasbourg’u seçtiği sorulunca, bu Fransız şehrinde daha önce hiç film çekilmediğini ve yayalar, bisikletler ve tramvaylardan oluşan trafiğiyle şehrin kendine has, müzikale yakın bir ritmi olduğunu söylüyor. Strasbourg’u “Bir kadının hayaletleriyle doldurmak için ideal bir kent.” olarak tanımlayan İspanyol yönetmen, ağırlıkla açık mekanlarda çekilen filmde herhangi bir figüran grubu da kullanmamış.

Sylvia’nın şehrinde geçirilen birkaç saat, nefis enstantanelerden oluşan bir fotoğraf sergisini adım adım gezmeye benzer bir his bırakıyor insanın dimağında. Tabii, sinemanın bildik kalıplarından hayli uzakta duran bir film izlemek isterseniz..

Bu yazı Biblio tarafından 22 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Rahmetli Ahmet Uluçay’ın 2004 yılında çektiği ilk ve maalesef son uzun metraj filmi olan Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak, yönetmenin hayatının bir çeşit biyografisi gibi. Tıpkı yönetmenin küçükken izlediği filmlerden sonra sinemaya gönül vermesi, hatta arkadaşıyla beraber köylerinde film oynatmaya çalışmasına benzer bir öyküsü var filmin. Yazın köylerinin yakınındaki bir kasabada karpuzcunun yanında çalışan Recep ile bir berber dükkanında çırak olan Mehmet sinema sevdasıyla yanıp tutuşan iki yurdum gencidir. Başlıca uğraşları kasaba sinemasından atılmış film negatifleri toplayıp kendi yaptıkları film makinesinde bunları oynatmaya çalışmaktır. Bunun için akıllarına gelen her yolu denerler ama negatifteki adamlar bir türlü ?gımıldamamaktadır?. Bunun yanı sıra Recep, kasabada gördüğü bir kıza tutulmuştur ki artık sadece iki şey için dua etmektedir: ?Adamlar gımıldasın, Nihal’i anası bana versin.?

Temelde bu iki motif üzerine ilerleyen film, hikayesinin sade ama içtenliği kadar o zamana kadar hiçbir oyunculuk deneyimi olmayan iki amatör başrol oyuncusunun başarısıyla da dikkati çekiyor. İsmail Hakkı Taslak ve Kadir Kaymaz, isimlerini ilerde başka filmlerde duyururlar mı emin değilim ama yaptıkları bu tek işle bile bir çok kişinin adlarını bilmelerini sağladıkları bir gerçek.

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filmini izlerken, filmin gösterdiği naifliğe aynıyla karşılık verilirse filmin tadına daha iyi varılacağı kanaatindeyim. Öykü olarak sıradışılığı, kurgu olarak olağanüstülüğü yok filmimizin; ama samimiyet derseniz, ufak detaylardaki hoşluklar derseniz, çocuk saflığında yaşanan bir sevda derseniz sizi fazlasıyla memnun edecek bir film.

Filmi bütünüyle çok beğenmekle beraber özellikle dikkatimi çeken ve filme ayrı bir hoşluk katan sahneler var. Bu sahneler yönetmen Ahmet Uluçay’ın hem senaryoda hem de yönetimde, yaşasaydı ne güzel işler yapacağının habercisi niteliğinde. Mesela, iki kafadarın yaptıkları projeksiyon makinesini sakladıkları yere giderken, akşam alacasında geçtikleri ürkütücü bir sokak görürüz. Aynı ürkütücülük Recep’in annesinin, film negatiflerini yaktığı dış mutfakta da karşımıza çıkar. Aslında ne sokak o denli tekinsiz ne de mutfak korkunçtur. Yönetmen, söz konusu yerlere iki ergenin gözüyle bakmaktadır; karanlık insanların bulunduğu sokaklar, kaynar kazanlarda büyülerin yapıldığı mutfaklar.

Bir başka güzel sahne de mahallenin delisinin projeksiyon makinesini çalıştırmaya çalıştıkları geceden aklında kalanlarla çevresini bir sinema şeridini izlermiş gibi yaptığı sahne. Başka bir filmde böyle bir anlatım var mıdır bilemiyorum, çok akıllıca geldi bana.

Filmin senaryosunun olaylardan çok diyaloglarla güçlendirilmiş. Böyle olunca kahramanların nasıl biri olduklarını söylediklerinden, davranışlarından anlamamız gerekiyor elbette. Bu bağlamda Ahmet Uluçay’ın bu filmdeki baş kahramanlarını iyi tahlil ettiğini söyleyebilirim. Mesela;

UCUNDAN AZCIK İSPİYON (SPOILER)

Sevdiği kızın annesi saçlarına iltifat edince hemen bir tarak ve bir ayna alan Recep’in, saçları kesildikten sonraki perişan hali tam da olması gerektiği gibiydi. Birgün saçlarının en beğenilen özelliği olabileceğini kavrayan(!)/ sanan bir ergen, aynı gün sona ermeden saçlarından olursa ne düşünür, ne hale gelir? İşte bu hüzünlü ama aynı zamanda gülümseten bir sahneydi.

ACIMADI Kİ, ACIMADI Kİ…

Ahmet Uluçay’dan çektiği birkaç kısa filmle birlikte sadece bu film kaldı yadigar. Ama öyle bir film ki, güzelliğine nice onlarca film çekenler erişemedi.

Bu yazı fafatuka tarafından 21 May 2010 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şu an için bile yani oturup bu filmi kaleme alırken dahi filmi sonuna kadar izleyebilmiş olmanın hayreti içerisindeyim. Sadece öldürmeye programlı karakterlerin olduğu filmlere pek sıcak bakmam çünkü. Ama filmdeki sürükleyicilik beni buna mecbur etti. Sonunun başından belli olduğu filmlerden değil bir kere, fakat aynı başarı filmin sonu için söylenemez. izlenen bir yığın atraksyondan sonra “Ne oldu… Bittimi şimdi?” diye kalabilirsiniz.

Filmi izlerken yarışmacıları yönlenirmek ve takip etmek için kurdukları sisteme hayran kalmıştım. Aynı teknoloji, suçu teşvik etmek için değilde engellemek için kullansalar inanın çok daha güzel bir dünyada yaşayabiliriz.

Biraz benimle paralel düşünüyorsanız bu kadar para ve teknoloji neden böyle bir turnuva için harcanır diye düşünebilirsiniz. Özellikle kendinizi durgun hissettiğiniz günlerde izleyebilirsiniz. Filmin enerjisi size yansıyacaktır.

İyi seyirler.

(Filmin cast, ekip ve diğer fragmanına buradan bakabilirsiniz.)

Bu yazı Asya tarafından 17 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charlie Fineman (Adam Sandler) işte böyle birisidir. Anne ve babasını küçük yaşta kaybetmiştir. Eşini ve üç küçük kızını ise yakın zamandaki bir uçak kazasında yitirmiştir. Bütün bu olanlar ondaki dayanma gücünü sıfıra indirmiştir. Artık hayatta tutunabilecek tek bir dalı bile kalmayan Charlie bütün olanları unutmayı tercih etmiştir.(Her ne kadar bu tercih doğrudan onun elinde olmasa da) Tek yaptığı kulaklığını takıp, müzik dinleyerek dış dünyadan kopmak, orada olanlara kulaklarını tıkamak olmuştur. Ve öyle ki günün birinde karşına çıkan eski oda arkadaşı Alan Johnson?ı (Don Cheadle) bile tanımamıştır. Fakat bu karşılaşma belki de onun için hayatı yakalamanın yeni bir fırsatıdır. Tekrar hayata dönme fırsatı yakalayan Charlie bu fırsatın üstüne gitmeye başlar. Yeniden arkadaş olan bu iki insan giderek birbirlerini daha iyi tanımaya başlar ve yaşam zorluklarını görürler. Johnson her ne kadar Charlie için bir çıkış yolu olsa bile, aslında o da bir yerden hayatı yakalamaya çalışan biridir. Yakın zamanda babasını kaybetmiş, karısıyla arasında anlam veremediği zıtlıklar oluşmuştur. Aslında bu arkadaşlık her ikisi içinde bir kurtuluş yolu olmuştur. Tabi bir de hayata başka bir yerden tutunmaya çalışan Donna (Saffron Burrows) vardır. O da doktor Johnson?a her fırsatta muayeneye gelen ve her gelişinde ona asılan umutsuz bir kadındır. Kocası tarafından aldatıldıktan sonra yaşama tutunma dengesini kaybeden Donna da kurtuluşu Johnson?da arar. Bu üç insanın kesişme noktası psikiyatr Angela (Liv Tyler) olur. Belki hepsi de dertlerine deva olacak kişi olarak Angela?yı görmüştür. Her biri yapabilecekleri en iyi şey olan hayatı yakalamanın yollarını aramaktadırlar.

Uzun kıvırcık saçlarıyla pek alışılmadık bir oyunculukla karşımıza çıkan Adam Sandler, sadece komedi oyuncusu olmadığını gösteriyor bu filmde. Mütevazi oyunculuğuyla gönülleri fetheden Don Cheadle doktor Johnson rolünde. Onlara, her sahnede o müthiş yüz ifadesiyle kendisinin masum olduğuna inandıran Saffron Burrows, genç ama ne yaptığını bilen psikiyatr Liv Tyler ve kocasını arayan eş Jada Pinkett Smith eşlik ediyor.

Hayatı yakalamanın yollarını arıyorsanız ya da arayan insanların dramlarına tanık olmak istiyorsanız bu film tam sizin için. İyi seyirler?

(Ayrıca alternatif olarak; ?Reign Over Me?)

Bu yazı alploganer tarafından 12 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Paldır küldür denilebilecek bir hızla izlemeye başladığım için, içeriğine dair hiçbir bilgim yoktu. Oynak Türk müziğiyle açılınca ilk sahne, kulaklığa bir FM frekansı karıştı herhalde diye düşündüm :) Ancak parça, Adele’nin (Vanessa Paradis) cümlelerinin ritmine uyunca emin olabildim filme ait olduğundan, o kadar şaşırmıştım.

Uzun uzun konuşmalar içeren filmleri seviyorum, bu yüzden bu filmin başlangıcı da hoşuma gitti. Adele’nin hayatının belli dönemlerine dair anlattıkları bittiğinde, Gabor’la tanıştıkları köprüye gidiyoruz ve hikaye başlıyor..

“Sirklerde, tahtaya bağladığı canlı hedeflerine bıçak fırlatarak para kazanan Gabor, bu işteki yardımcılarını intihar etmek üzere olan umutsuz insanlardan seçmektedir. Köprüde, parmaklıkların öte yanına geçmiş, atlamak için cesaretini toplamaya çalışan Adele onun için biçilmiş kaftandır. Kıza yaptığı işi anlatarak teklifini sunar ama sonuç beklediği gibi olmayacaktır..”

Bu sıradışı hikayede, Gabor’un olgunluk çağındaki erkek tavrıyla, kıza sahip çıkıp kendini tanımasına yardım ederken, hemen hemen her bulundukları yerde ”Tamam sen git biraz oyna, gelirsin sonra” der gibi geniş meşrep bir hal sergilemesini Fransız serbest ilişki tarzına yormak gerek sanırım.

Adele ve Gabor birbirlerinden uzakta, telepati yoluyla konuşurlarken ;

{Adele} Her şey önceden nasılsa gene öyle olmaya başladı.
{Garbor} Neyden önce?
{A} Senden önce.
{G} Bu doğru değil.
{A} Yine şansım döndü.
{G} Bilirsin, şans gelir ve gider.
{A} Sende durum nedir?
{G} Pek iyi sayılmaz.
{A} Yırtık banknota inanır mısın?
{G} Ne banknotu?
{A} Bütünken çok kıymetli, iki parçayken hiç bir değeri olmayan…

Siyah-beyaz, geniş ekran görüntüleri, ustaca aralara serpiştirilmiş nostaljik ayrıntıları ile La Fille Sur Le Pont 20. yüzyılın ilk yarısında çekilmiş klasik filmlere benziyor.
İlerleyen bölümlerinde Gabor’un İstanbul’a gelmesiyle tanıdık mekanlarda geçen sahneler ayrıca ilginç kılıyor filmi.

Vanessa Paradis, film boyunca güzelliği ile etkiliyor seyirciyi. Kısacık kestirdiği saçları, dramatik sahne makyajı ve elbiseleriyle pek hoş. Daniel Auteuil (Gabor) ise keskin bakışlarının gerisinde abartıdan uzak gayet başarılı bir oyun çıkarmış.

Bu yazı Biblio tarafından 03 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Murder on the Orient Express / Doğu Ekspresinde Cinayet

Okuyucunun zihninde çektiği film, hiçbir zaman perdede görünenle örtüşmez. Bunu bile bile izlemeye başladım  Agatha Christie’nin meşhur kitabından filme alınmış Doğu Ekspresinde Cinayet’i. Tahmin ettiğim kadar büyük bir hayalkırıklığına uğramadım ama kitabı birkaç yerde, ufak da olsa değiştirdikleri için sinir oldum. Gerçi Agatha Teyze’miz senaryoyu onayladıktan sonra bu konuda bize bir şey demek düşmez diyerek filme dönelim.

Doğu Ekpresinde Cinayet, inanılmaz bir oyuncu kadrosuna sahip, enteresan bir film aslında. Küçük görünen rollerde bile sağlam oyuncular rol almış ve birebir sahneleri bu açıdan mükemmel hale getirmiş. Kontes Andrenyi rolünde Jacqueline Bisset, seyircinin başını döndürecek derecede güzel, tasviri yapılan badem şekli gözlerdeki büyülü bakışların ve zerafetin ete kemiğe bürünmüş haliydi. Ingrid Bergman, koyun tavırlı misyoner kadın kılığında öyle göz alıcı, öyle sahiciydi ki, onun bulunduğu sahneler bitsin istemedim izlerken. Hele o tuhaf aksanı yapış şekli, çatpat ingilizcesi gerçekten görülmeye değerdi. Sean Connery, Anthony Perkins, Vanessa Redgrave ve ismini sayamadığım daha birçok müthiş oyuncular…

Elbette ki baş kahraman, sevgili Hercule Poirot’yu canlandıran Albert Finney de gayet iyiydi. Kedi gibi yemyeşil gözleri, özenle kıvrılmış bıyığı, yumurta biçimindeki kafasıyla Hercule’e büyük ölçüde uygundu. Yalnız biraz fazla kasılmış bir hali vardı ki bana Charlie Chaplin yahut Lorel ile Hardy filmlerindeki karakterleri anımsattı.

Film, hareketli gazete kupürleri diyebileceğimiz, bize geçmişe dair bilgi veren sahnelerle açılıyor. Trende işlenecek cinayetin sebebi burada açıklanıyor ki, bu normalde kitabın orta kısımlarında geçmekte. Bu anlatımın ardından İstanbul Boğazı’nı vapurla geçen Hercule Poirot’yu görüyoruz. Ünlü dedektif, filmde adı geçmeyen Beyoğlu Pera Palas otelinde bir gece konakladıktan sonra Sirkeci Gar’ından Doğu Ekpresi’ne binecek. Burada otelin yemeklerinden şikayetle başlayan Türk’lere hakaret silsilesine bir anlam veremedim açıkçası. Daha sonra peronda dilenci ve yılışık satıcılardan oluşan bir grup yolcuları taciz ediyor. Filmin sonlarına doğru, Prenses Dragomiroff bir tanıdığının kızından bahsederken açıkça “Kaba saba bir Türk’le evlenmişti.” cümlesini de kurunca tavır kesinleşmiş oldu. Yönetmenin bu anlamda taraflı bir tutumu vardı ki, tuhaftı.

Bu aşağılamaların haricinde, istasyon sahnelerinde başka amatörlükler de vardı. Arabistan kıyafetleri giymiş birkaç adam ve kadından müteşekkil bir topluluk komik bir şekilde önce sol tarafa, birkaç kare sonra görünüp aynı şekilde sağa doğru gidiyorlardı ki, ayarlı oldukları birkaç kilometre öteden anlaşılıyordu. Sanki biri kurup bırakmıştı onları oraya, öyle iğreti görünüyorlardı  :) Perondaki tüm bu karışıklıklardan sonra Doğu Ekspresi içlerinde ünlü Hercule Poirot’nun da olduğu tüm yolcularını alıp hareket ediyor ve yolculukla birlikte asıl hikaye de başlamış oluyor böylece.

Trende ilk gece akşam yemeği yendikten sonra sevimli dedektifimizin yatma hazırlıklarını yapması görülmeye değer. Saçlarına düzenli tutucu, özel bir file geçiriyor, bıyıklarını ayrıca bir bandajla korumaya alıyor, ellerine kremini sürüp,eldivenlerini taktıktan sonra yatıyor. Ama gece boyunca çalan kompartıman zilleri, yolcuların istekleri, bağırmaları, kabusları yüzünden uzunca bir süre uyuyamıyor kendileri. Ertesi sabah uyandıklarında, Hercule’ün birkaç kompartıman ötesinde meydan okurcasına bir cinayet işlenmiş, zengin ve yaşlı bir adam olan Ratchett 12 yerinden bıçaklanarak öldürülmüştür. Bu sırada tren Yugoslavya’da seyrederken, kar yüzünden yolun tıkanmasıyla durmak zorunda kalmıştır. Yardım gelip yol açılana kadar Poirot, tren şefi arkadaşının ricasını kabul ederek soruşturmaya başlar, tüm yolcularla ve vagon personeliyle konuşur, cinayeti çözer.

Herkesi yemekli vagonda bir araya toplayıp çözümü anlattığı son bölümdeki geri dönüşlerden birinde, Ratchett’a ait bir bayılma sahnesi vardı. Bir insan ancak bu kadar dramatik bir şekilde yatağa düşer herhalde, şimdiye kadar bundan daha teatral bir jest görmedim desem yeridir, içimden bir hayli güldüm o kısma.

Nihayetinde, Polisiyenin Kraliçesi’ni okumuş olun veya olmayın bu filmden keyif almanız mümkün. Özellikle 70′lerin atmosferinden hoşlanıyorsanız Doğu Ekspresinde Cinayet’i mutlaka izleyin diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 29 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Iron Man 2 filminin yönetmeni Jon Favreau. Filmin senaryosuda Don Heck ve Jack Kirby var. UIP Filimcilik ile dağıtımını yapmakta olan Iron Man II filminin tüm oyuncu kadrosu ise şöyle; Scarlett Johansson, Robert Downey Jr., Sam Rockwell, Samuel L. Jackson, Leslie Bibb, Edward Norton, Tim Robbins,Gwyneth Paltrow, Mickey Rourke, Don Cheadle, Paul Bettany, Terrence Howard, Keith Middlebrook, Helena Mattsson, Jennifer D. Johnson, Anya Monzikova, Clark Gregg, Olivia Munn, Jennifer Lynne Johnson, Natalina Maggio, Kate Mara, Jon Favreau, Selena Johnson, Tim Guinee, Garry Shandling, Terricka Hudson ve John Slattery.

Daha önceki bir yazımda belirttiğim hususları bu filmde de belirterek iyi seyirler diliyorum.

“ABD yapımı bir film. Süper kahramanlık öykülerininde çoğunluğu ABD yapımı neden?. Çünkü onların bizimkisi gibi geniş bir tarihleri yok ve bizim kahraman Atalarımız gibi hikayeleri bulunmamakta. Tamamen hayal gücüne dayalı senaryolar ve biz hayranlıkla bunları izlemek zorunda kalıyoruz.

Aslına bakarsanız elimizde, tarihimizde birbirinden süper kahramanlarımız var ama ne yazık ki hiçbiri Wolverine (Iron Man) kadar ilgi çekemedi? Henüz!“

Bu yazı Ethem tarafından 25 April 2010 10:26 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Küçük vampir kızın, çektiği acılara ve açlığa dayanamayarak güneşte intihar etmesiyle başlayan film, eski vampir hikâyelerinden beslendiğini daha ilk sahnede bize hissettiriyor ve bir ?oh? çekiyoruz. Bram Stocker ve Ann Rice?in yazdıkları neredeyse tarih olacaktı.

2019 yılında geçen filmde, bir yarasa salgını ile baskın tür haline dönüşen vampirlerin kan stokların azalması (ki bu insan ırkının da yok olmak üzere olduğu anlamına geliyor) medeniyetsizleşip, kendi türleriyle savaşa girmelerine neden oluyor. Filmde vampir mitolojisi, 2019 teknolojisi ile birleştirilmiş, eski karanlık tabutların olduğu malikânelerin yerini, dijital donanımlı akıllı binalara, gündüz sürüş modu olan teknolojik arabalara bırakıyor.

Kardeşler, vampir devletinin içinde bulunduğu durumu anlatmak için çizgi roman tekniğinden esinlenip, arka fondaki billboardlar ve tabelalardan faydalanmışlar. (Fakat hiçbirine Türkçe çeviri yapılmadığı için, bu filmde ayrıntı gibi kalabilir). Zeki hamlelerle vampirleri huzursuz hatta mağdur duruma düşürerek, seyircinin bile onlar adına üzülüp, endişelenmesine yol açıyorlar. Gündüz güneşin batmasını evde bekleyen vampire ?arka kapı açık ?uyarısı verip, huzursuz etmek ve insanların içinde yalnız kalan vampirin yüzündeki korku belirtisi görülmeye değer.

Ayrıca yapay kan üretmeye çalışan şirketin işleyişini tam bir kapitalist düzen örneği olarak karşımıza çıkarıp, politika ve bürokrasinin halk yönetimindeki olumsuz etkisini inceden eleştirmek gibi şeylere de ucundan değiniyorlar. Aç kalan vampirlerin zombiye dönüşmesi, vampir olmayı reddeden insanların gizli savaşı ve tedavi yöntemi araması gibi birçok konuyu filmin içine tıkıştırmakla, kısa zaman içinde bir sezonluk dizi çekiyormuş gibi dursalar da ilk filmleri için, gizli bir gişe başarısı yakalamış görünüyor Spierig kardeşler. Filmde atladıkları nokta ise vampir olmayı istemeyen insanların bunu neden istemediği? Belki bunu da açabilseler, başarılı çektikleri kanlı sahnelerin sonunda hissettirmeye çalıştıkları pişmanlık duygusu ve endişe daha anlamlı olurmuş.

Willem Dafoe ( Lionel Cormac), Sam Neil (Charles Bromley) ve Ethan Hawke (Edward Dalton) gibi güçlü oyunculardan beslenen filmi, vampir mitolojisinden sapmayıp, ?ötekileşmişlik? olgusunu tersinden ele aldığı için izlemekte fayda var, hem sonuna bakılırsa, en azından bir devam filmi yolda gibi gözüküyor.

Bu yazı Selin tarafından 22 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı KanesHiro tarafından 18 April 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu kadar konuştuktan sonra biraz filmden de bahsetmezsek olmaz. Film, Maggie ile Seth?in sıra dışı aşkını konu alıyor. Maggie gittikçe kendini geliştiren bir cerrah, Seth ise kendi halinde bir melektir. Seth, Maggie?nin hastasını kaybettiği bir günde hastanın ruhunu almak için oradadır. Maggie?yi işte orada tanır, orada ona tutulur ve sıklıkla onu ziyaret etmeye başlar. Ve kendini Maggie?ye fark ettirmeye çalışır. Seth artık eskisi gibi değildir, çünkü artık o âşıktır.

Sanırım bu kadarı yeterli olacaktır. Çünkü filme ilgili fazla ayrıntı vermek istemiyorum. Filmin sizde yaratacağı etkiyi azaltmak istemem. Yalnız şunu söyleyebilirim film, bittikten sonra bende çok farklı hisler uyandırdı. Bu yazıyı da bana film mi yoksa şuanki ruh halim mi yazdırdı, açıkçası çok bilemiyorum. Aslında bu yazıyı neden yazdım onu da bilmiyorum. Ama filmi izleyenlere bir önerim daha doğrusu onlardan bir isteğim olacak: Finalde çalan Alanis Morisette?nin Uninvited şarkısını bir dinleyin. Bence o müthiş finalin etkileyiciliğine bir kat daha etkileyicilik katmış. Ben her dinlediğimde film aklıma geliyor ve kendimi bir garip hissediyorum.

İnşallah yardımcı olmuşumdur. İyi seyirler?

Bu yazı alploganer tarafından 17 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 12 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Asya tarafından 11 April 2010 00:18 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Asya tarafından 09 April 2010 01:12 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı KanesHiro tarafından 08 April 2010 02:20 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kaynak / The Fountain, özüne bu arzuyu koymuş, izlediğim en ilginç ama bir o kadar da yorumlanması en zor filmlerden biri. Üç zamanlı/yaşamlı olarak ilerleyen filmde bu üç yaşamın kronolojik mi paralel mi ilerlediğinin ayırdına varılamasa da, en basit anlatımla, ölümsüzlüğün çeşitli nedenlerle insanlığın her döneminde arzulanan bir şey olduğunun anlamını çıkardım ben. 16. yy’da ülkesini ve kraliçesini kurtarmak adına Maya topraklarına doğru yola çıkan bir asker, günümüzde (2000′li yıllar) beynindeki tümör yüzünden ölmek üzere olan karısını kurtarmak için ilaç araştıran bir biliminsanı ve günümüzden çok sonraki bir zamanda Mayalar’ın ölümsüzlüğe ulaştıracağına inandıkları Şibalba yıldızına duğru yola çıkmış bir adam (imdb’de astronot olarak yazılmış, ama açıkcası filmi izlerken onun bir astronot olduğunu anlayamamıştım.) filmin bahsettiğim üç ayrı yaşamdaki insanlar. Hepsinin en önemli noktası insanı ölümsüz kılacak “şey”e ulaşmak; İspanyol askerin şey’i Mayalar’ın hayat ağacı, biliminsanınınki ilaç ve astronotunki bir yıldız.

Film bu üç zamanı bize kronolojik olarak değil birbirleriyle iç içe veriyor. Bu yüzden İspanyol askerin hayat ağacına ulaşmış ve ölümsüzlüğü elde etmiş biri olarak günümüzde ve gelecekte yaşadığı şüpheleri kafa karıştırıyor izlerken. Sonra İspanyol askerin “The Fountain” adlı romanda yaşayan bir karakter olduğunu görüyoruz. Kafamız iyice karışıyor tabii (sonsuza kadar yaşayacak adam imgesi güm!). Derken astronotun içinde bulunduğu fanusta yaşatmaya çalıştığı ağacın iki binli yıllarda yaşayan biliminsanının karısıyla ilintili olduğunu ve bu astronotun aslında o biliminsanı olabileceğinden şüpheleniyoruz. Haydaa, yine karıştı!

Evet açıklaması zor bir film Kaynak / The Fountain. Şahsi açıklamamı yazının sonuna bırakıp filmle ilgili başka bir detaya dikkatinizi çekmek istiyorum. Kaynak / The Fountain oldukça büyük bir bütçeyle çekilmiş. Nerede kullanmışlar peki bu kadar parayı? Görsellikte. Evet, harcadıkları paraya helal olsun dedirtecek, şiir gibi bir görselliği var filmin. Burada yönetmen Darren Aronofsky’nin hayal gücüne hayret etmemek mümkün değil. Aynı zamanda filmde, nice aşk filmlerine taş çıkartacak çok güzel bir aşk hikayesi var. Hugh Jackman beklediğimden de iyi bir iş çıkartmış, inandırıcılığından bir an bile şüpheye düşmedim açıkçası ki oyuncuların en küçük bir firesi beni filmden soğutur çoğu zaman. Bir yerlerde önce Brad Pitt’in bu rol için düşünüldüğünü okumuştum, iyi ki olmamış. Zira Pitt’in, elinden bilyeleri alınmış sümüklü çocuk gibi ağlayışını, Jackman’ın erkek gibi ağlayışıyla karşılaştırınca beni hüzünlendirmekten çok kendine güldürürdü Pitt. Aynı şekilde çocuksu güzelliğiyle Rachel Weisz de hasta ama bunu kabullenmiş, kocası onu teselli edecekken o kocasını teselli eder duruma gelmiş bir kadın rolünün altından kalkmış. Zaten filmde bu iki isim dışında ağırlıklı bir başka oyuncu yok.

Gelelim benim filmle ilgili anladıklarıma. BU PARAGRAF İSPİYONDUR (SPOİLER) EY OKUR, FİLMİ İZLEMEYENLER TİZ UZAK DURA!

Bence olaylar şöyle gelişti :) Olayların başlangıcı ikibinli yıllar, yani günümüz. Tommy ki kendisi bir biliminsanıdır, karısı ölümcül bir hastalığa yakalanınca onu tedavi edecek bir ilaç geliştirme peşine düşer. Öte yandan karısı İzzi, bu uğraşın gerekli olmadığı, ölümün düşünüldüğü gibi kötü bir şey olmadığı düşüncesindedir. Ölüm yeni bir başlangıçtır ona göre. Bu düşünceye araştırdığı Mayalar’ın inançlarıyla vardığını sanıyorum. Zira o kadar inanmıştır ki rüyasında mezarına bir tohum ekilen ve böylece bir ağaç olarak tekrar yaşamaya başlayan bir Maya görür. Bunu kocasına da anlatır ve “Ben korkmuyorum” der, kocasının da ölümü bir son olarak düşünmesini istemez. Aynı zamanda İzze bir roman yazmaktadır. 16.yy’da geçen romanda “hayat ağacı”nı arayan bir İspanyol asker vardır. Filmde bu askerin yaşadıklarını da yani romanın canlandırılmasını da izleriz. İzzi bu romanı kocasına inandığı şeyleri anlatmak için yazmıştır, yani kocasının ilaç bulma çabasını gördükçe ölüme çare bulmanın gereksiz olduğunu anlatmaya çalışmaktadır. Zira filmin bir yerinde Tommy “Ölüm bir hastalıktır ve ilacını mutlaka bulacağım” der. Romanın sonunu yazmayan İzzi, kocasından romanı tamamlamasını ister. Burada kocasına bir seçim hakkı tanıdığını sanıyorum. Çünkü ölümü tedavi edilebilir bir hastalık olarak gören birini ölümle barıştırmanın kolay olmadığını düşünüyor olsa gerek. Neyse lafı uzatmadan sadede gelelim. İzzi’nin öldüğü gece Tommy’nin çalışmalarının sonuç verdiği haberi gelir. Tommy filmin bir yerinde karısının mezarına bir tohum eker. Bu önemli, çünkü karısnın rüyasında anlattığı şey şimdilik elindeki tek çaredir, yani İzzi’nin mezarında büyüyen bir ağaçta yaşama ihtimali. İlaç sayesinde yüzyıllar boyunca yaşayan Tommy, bir şekilde yeniden hayat verecek olan Şibalba’ya doğru yola çıkar, ağaç olarak yaşamaya devam eden İzzi ile beraber. Amacı yıldıza ulaşıp karısını yeniden hayata döndürmektir.

İSPİYONUMUZ BURADA SONA ERDİ. BİR SONRAKİ İSPİYONDA BULUŞMAK ÜZERE, ESEN KALIN.

Hasıl-ı kelam, ölmek falan istemiyoruz ey okur, değil mi? Yok olmak, bir daha olamamak, ya da sevdiklerimizin yok olması, onlardan sonsuza kadar ayrı olmak düşüncesi  korkutucu bir düşünce gerçekten de. Ölümden sonra bir hayatın olduğuna inanmak ya da inanmamak, asıl mesele bu aslında Üstat Shakespeare.

Bu yazı fafatuka tarafından 05 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Walt Becker’ın yaptığı İki Babalık adlı filmin senaryosu David Diamond ve David Weissman’a ait.
Orjinal adının Old Dogs olduğu İki Babalık adlı filmin oyuncu kadrosunda Mat Dillon, Robin Williams, John Travolta ve Kelly Preston isimleri yer alıyor. Film 09 Nisan 2010‘da Türkiye’de vizyona viriyor.

Bu yazı Ethem tarafından 04 April 2010 18:42 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı alploganer tarafından 04 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

En zor kısmın nasıl bir hayat yaşamak istediğinize karar vermek olduğunu sanıyorsanız belki de yanılıyorsunuzdur. Mesela; sizin yaşamınız hayal ettiğiniz yaşam ile ne kadar uyumlu? Cevap “Çok” ise size de hayranlık duyarım. Peki ya cevap “Hayır!” ise… İşte o zaman başka sorular geliyor hayatın içinden.

Hayal ettiğiniz hayatı yaşamadığınızı bilen biri olarak, tüm gemileri yakıp her şeye baştan başlayabilir misiniz? Maceraperest bir tavır gibi görünse de aslında hayattan tat almanın en önü açık yolu bu gibi. Deneme – yanılma yöntemi insanı ne kadar şaşırtsada, sizi doğruya o kadar yakınlaştırıyor olamaz mı? Bir gün alsanız biletinizi bir hayal ülkesine, bir ufak çantayla çıksanız bir hobinizin peşine… Sonra onunda istediğiniz olmadığını fark edip yeni yeni hayal biletleri alsanız… Hayal yolculuklarının sonları hüsranla da bitse ve siz maymun iştahlılık yapmaya gerek yok deseniz bile gerçek açık: “Denedim ve pişman değilim.”

İşin bir de daha realist tarafı var ki; hayat kurmanın zorluğu ve standart bir yaşama razı gelmenin de sizi mutlu edebileceğine inanmak. Peki ya birileri aklınızı çelerse bir gün? Tüm bu hayatî sorgulamaları bir İspanyol ateşi halinde sunan Vicky Christina Barcelona’da Scarlett Johansson, özgür ruhlu ve içindeki hisleri dışarı vurmasına yardım edecek hayatı arayan umutlu bir maceraperest. En yakın arkadaşı ise standartlarıyla ilgili sorunlarını bir çılgın ressam ve onun çılgın karısı (Penelope Cruz) ile dışarıya vuran bir Amerikalı. 4 insanın kaderleri ve hayatları sorgulayışı ile Barcelona’nın büyüleyiciliği filmi izlemeye değer yapıyor.

Tavsiyelerimle…. “Sanatı anlıyorum ve değerini biliyorum. Müziği de seviyorum ama yeteneğim yok ve bu dışarıya vurmak istediklerimi düşününce gerçekten üzücü.” (Christina – Scarlett Johansson)

Bu yazı svrsnm tarafından 03 April 2010 01:34 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

YER; haksız yere, bazen ise sadece “tuhaf” olduğu için, CADI damgası vurabilmenin ve o kişileri idam edebilmenin en kolay dönem olduğu 17.yy Amerikası.

Winona Ryder?ın ruh verdiği Abigail Williams, ilk birlikteliğini yaşadığı çiftçi John Proctor’a (Daniel Day-Lewis) saplantılı bir şekilde ilgi duymaktadır… Herkesin kolaylıkla ?cadı? olarak suçlandığı bu dönemde John’un eşi Elizabeth Proctor?u (Joan Allen) aleyhinde deliller düzenleyerek cadılıkla suçlar.

Ufak ve zararsız gibi görünen bu yalan gittikçe sarpa sarar ve sonunda Abigail?in ve yaşıtı yandaşlarının; bu yalan ve oyunlarını kendilerinin de artık ?gerçek? sandığı, içinden çıkılmaz bir hal alır.

Akıl almaz kanun şöyledir:
?Ben cadıyım? diye itirafta bulunan serbest.
?Cadı değilim? diye doğruyu söyleyen hapis.

Birçok masum insanın hiç uğruna, yalan uğruna gerçekten yakıldığı bu zamana parmak basan senaryo 1996 da çekilmiş olmasına ve daha da önce yazılmış olmasına rağmen halen bu döneme de hitap eden, tüyler ürpertici görüşler çıkarmamıza neden olmakta.

John Proctor?un neredeyse aklını yitirdiği ve ?Tanrı öldü!? dediği sahnede ise; bu akıl almaz olaylara sinirden ve inanamamışlıktan gözleriniz dolmuşken, Proctor da cadılıkla suçlanır. Çünkü o dönemde; yani, dinin bu denli baskın ve etkin olduğu bir dönemde kalkıp da ?Tanrı öldü!? diyebilmek gerçekten bir insanın cesaret edip de söyleyebileceği bir şey değildir, bunu ancak bir cadı söyleyebilir.

Karakterlerle ilgili geniş bilgi için buraya tık geliniz

Bu yazı Lavinya Oz tarafından 30 March 2010 00:05 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 24 March 2010 12:20 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ciddi Bir Adam (A Serious Man)’daki kahramanımız Larry de film boyunca bu soruyla uğraşır. Uğraşır zira, rutinin dibine vurmuş sıradan bir hayat yaşadığını sanırken çalıştığı üniversitede zayıf not alan bir öğrencisinin üstü kapalı rüşvet teklifiyle karşılaşmış, eşinin boşanma isteğiyle şaşırmış, bir aile dostlarıyla eşinin mercimeği fırına verip neredeyse yemeği yakmak üzere olduklarını öğrenip şok olmuştur. Oğlunun ergenliğe giriş dersleri, kızının ailesinin kapsama alanı dışına çıkmış hareketleri, kardeşinin yanlarına taşınmasıyla başlayan tuvalet kuyrukları ve tam terfi beklerken üniversite yönetim kuruluna gönderilen aleyhte mektuplar hepsinin üzerine tuz biber ne ki, acı sos ekler. Gittikçe daha bir girdap içine gömülen Larry, son glup gluplarını demeden, dermanı mensup olduğu dinin din adamlarında arar. Fakat bu kutsal arayışta bile Larry’nin şansı yaver gitmez.

Coen kardeşlerin şahıslarına münhasır filmleri Ciddi Bir Adam (A Serious Man), yukarıdaki paragrafı okurken bile hafakanlar geçirebilecek siz sinemaseverlere (bir de yazanı düşünün) anlaşıldığı üzre keyifli bir seyir sunmuyor, en azından biraderlerin tarzlarına uzak olanlara. Çünkü absürdlüğü şiar edinmiş bu iki biladerin filmleri patlamış mısır tadında değildir, ya da şöyle diyelim, patlamış mısır tadındadır ama mısırların kabukları habire boğazınıza takılır. Siz de film boyunca dil kaslarınızı geliştirirsiniz kabuğu çıkarmak için.

Ciddi Bir Adam (A Serious Man) da bu tarzın dışına çıkmış bir film değil, dolayısıyla herkesin sevebileceği bir film de değil. Bu sevememe ihtimali, filmde fazlasıyla yahudilik argümanları kullanıldığı ve yahudilik kültürüne ait detaylara göndermeler yapıldığı için de yükselmekte. Yanlış anlaşılmaya, filmde yahudilik var diye demiyorum, o kültürü bilmediğimiz için filmi anlamamız zorlaşıyor demek istiyorum.

Ama ortak paydalarda buluşmak da mümkün çoğu zaman. Larry inançlı biri ve inancında ciddi olmaya çalışıyor. Yaşadığı sorunları çözmek için mesela bir psikologdan değil din adamlarından medet umuyor. Tanrının neden bütün bunları kendisine yaşattığın bulmaya çalışıyor.  Başına gelenlere şaşkın çünkü “Ben hiçbir şey yapmadım ki!” diyor. Bu bağlamda inancı sorgulama  değil de yaşadıklarını inancıyla bağdaştırma bazında Larry’nin içinde bulunduğu durumla empati kurmamız olanaksız değil. Herşeyin üst üste gelmesi de yaşamımızda rastlamadığımız bir durum değil aynı zamanda.

Bundan sonrasında filmin Larr’ye, dolayısıyla izleyene verdiği cevabı konuşmak gerekir sanırım. Şöyle ki gerek Larry’nin görüştüğü din adamlarını gerek  filmin genelinde anlattıklarını göz önüne alırsak “bütün bunların anlamı nedir?” sorusunun bir cevabı yok! Hayat böyle işte diyor film. Fazla kurcalama, olayları büyütme. Olduğu gibi kabul et ve ona göre davran. Çünkü bütün bunların cevabını tam olarak bilmenin kesin bir yolu belki de hiç yok zaten. Ha , ille de cevap mı istiyorsun, o zaman ilk rahibin dediği gibi, bakış açını değiştir. Olaylara karşı perspektifini değiştirirsen, onlar da başka türlü görünür. Bu olmaz dersen, al sana bir öneri daha, hani “ben hiçbir şey yapmadım ki!” deyip duruyorsun ya, bir şeyler yap!

Bu yazı fafatuka tarafından 18 March 2010 01:16 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir vampir furyasıdır almış başını giderken düpedüz araya kaynamak bu olsa gerek. Hani uzak doğunun fantastik havada kalma, karada salto atma gibi atraksiyonlarını vampirlerin yapması daha bir mantıklı oluverir cesaretiyle yapılsaymış kendimi avutur filmden de birşey beklemeden seyri keyfimin ocağına incir ağacını kendi ellerimle dikmeyebilirdim. Fakat filmi mantığa uygun yapalım derken normal filmlerde kullanılan oradan oraya uçuş sahneleri fazlaca değil, desemde fazla umutlanmayın. Daha akla güzel, insancıl ama güçlü vuruşlarla seyirciye yem atılmış ama bunun gargarası dahi çekilmezdi. Ben çektim siz çekmeyin:/

Kimin ne olduğunun önemi yokmuş gibi vampir talebe çocuğunun onlarca hemcinslerini harcayışındaki özelliği hiç dikkate alınmamış. Ayrıca Amerikalı ikinci talebe kızımızında olağan dışı yaratıklara karşı soğuk kanlılığı, neden niçin sorularına aldırmaksızın okula kılıçla gelen ve kısa zamanda arkadaş olarak benimsediği talebe kişiye karşıda pek kayıtsızdı.

Bir ara “Budamı vampir” der oldum ama doymasın salaklığına ki film boyunca birkaç kez ağlayıp sızlayışı beyin hücrelerimin toplu intiharını önlemiş oldu.

Okunuşu gayet hoş, afiş ve fragmanları oldukça çekici olan filmimizin normal seyrinde aksiyon izleyeceğimiz belirtilirken ortaya vampirlerin atası, en yaşlı ve en güçlü yaratık çıkmazmı… Görüpte gülmeyene vampir derim ben:/

Vampirlerin duayeni yaratık ortaya çıkar çıkmaz komediye dönen, adeta seyirciye manrak bir hava katan minyon yaratık (Cidden minyon) elde etmek istediği odunu alıp kaçarken, ardından da salya sümük takip edilmektedir. Durun olay var! Sonunda çıkmaza giren ve elindeki odunu (Amerikalı talebe) bırakmak zorunda kalır ve uçmaya başlar:/ Bunadığını düşündüğümüz için fazla üzerine gitmedik.

Neticede sizde bunamadıysanız ve bu yazımı okursunuz umarım. Şayet okumayanlar var ise ve sonradan okuma şansı yakalamışsanız bu filmi izleyerek adı gibi son vampir filminizi seyretmiş olursunuz.

İyi seyirler:) Puhuhaha…

Bu yazı Ethem tarafından 16 March 2010 04:08 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Neşeli Hayat’ı, filmi aldıktan bir kaç hafta sonra izleme şansını yakalayabildim. Keşke daha erkenden izleyip bu hissiyatı daha önceden üzerime kondursaymışım diye iç çektim.

İç çektirici bir filmdi. Öyle ki film, bir konudan veya hissettirdiği bir iki manevi duygudan ibaret değil. Bir çok yaşanmış ya da kulağa küpe takılmış da unutmuşuz diyebileceğimiz duygularla, maneviyatlarla dolu. BKM ekibini mutfağın dışında ilk kez bu kadar beğendim. Bunun nedeni de ekip elemanlarının Neşeli Hayat’ta sadece vesilelerde yer alması ve Yılmaz Erdoğan’da yoğunlaşılmasıydı ki, bir filmi film boyunca yüzü gülmeden, asık bir suratla seyri izlenilebilir bir hale getirebilmek ancak bir ustanın bakışlarında saklı olabilirdi.

Film boyunca Rıza kadar isyan edebilmek, Rıza ile yıkılıp Rıza ile çabalama hissiyatına seyirciyi sokabilmek bence büyük bir meziyet sahibi olabilmektir. İlk defa değil ama bu filmde Yılmaz Erdoğan’ı yeniden takdir ediyorum.

Not: Tüm kalbimle.

En başta, yoksulluğun verdiği çaresizliğine mi yanarsınız yoksa alnının teriyle çabalayıp yine de olduğu yerde sayışına mı, ve sonra iyi niyetin verdiği zarara mı yanacaksınız yoksa  iyi kalpli insanların “Hayır” deme özürlülüğüne mi? Hepsi ayrı bir renk, hepsi ayrı bir sokak gibi girip girip çıktım düşüncelerime. Düşündüm ya bazen “off” dedim yakındım biraz Rıza’nın durumunu küpe yaptım, acıttı kulağımı. Bazen “hadi artık bu sefer olsun” dedim azmettim, kapıda durdum Rıza ile vardiye değiştim “Ho hoo” dedim “Bu işi başaralım”.

Sıcaktı yani Rıza konuşurken içinizin yandığını da hissediyorsunuz, Rıfat susunca donuyor, Rıza sık olmasa da gülünce tebessüm ediyorsunuz ama gülmüyorsunuz, mutlu sonu görebilecek miyiz endişesiyle bekliyorsunuz.
Hani birşey söyleyeyim, sert bakışların bıyık altlarında bir tebeüssüm olur ya gülersin de belli edemezsin çünkü hayat acı, gülmeye gelmiyor biliyosunuz ve içten içe sevinseniz bile “yuppii” diyecek kadar garantiye alamıyorsunuz yüksek sesli kahkahalarınızı. Elden ayaktan düşünce hesabı sorulur diye garanti olmayan gülüşlerinizi yarınlara saklıyorsunuz. Onun gibi birşey hissettim ama Rıza gülsün istedim, yeter artık çıkarcı dünyanın sahte bakışlarından sıkıldım, ruh ilacı gibi geldi Neşeli Hayat, yatmadan iki saat önce aldım şurubumu, uyudum.

Bir sahne vardı ki Rıza’nın biyografisini yazmak isteseydim aynı sahnedeki replikleri kullanman yeterliydi sanırım.

Kapıda noel baba kılığında duran Rıza’nın sakalına aniden bir çocuk asılır ve kaçar.

3 yıl aradan sonra Rıza akşamdan kalmadır ve ağzından argo bir kelime çıkar. Sonra çalıştığı dükkanın tezgahtarına pişmanlığını dile getirir…
Rıza – Hiç noel babaya yakışacak hareket miydi bu ya.
Ama işte o da aniden sakalımı çekince…
Haylaz…

Bu kadar olurdu yani. Yılmaz Erdoğan şefkatiyle harmanlanmış, Rıza’nın en kötü anında ağzındna çıkan bir kelamdı, aslında filmi 3-5 saniyede anlatabilen en güzel kelimelerdi. Sonundaki “Haylaz” kelimesi o an itibariyle iyi niyetliliğin en büyük kanıtı, en büyük insanlıktı aslında.

Son olarak; Yılmaz Erdoğan’ı, sonra da eşi rolündeki Büşra Pekin’i kutlamak istiyorum. Ve sonrasındaki sıcak ve rolünü abartmadan olduğu gibi seyirciye yansıtabilen BKM ekibinin hepsi çok iyiydiler yanlız, Ersin Korkut’un filmdeki karakteriyle kendi olağan duruşu pek etkilemedi beni. Hem o saç şekli neydi öyle. Komik.
Her neyse cıvımadan izleyeceğimiz, ufak tebessümlerle süslenmiş ve KESİNLİKLE izlemenizi tavsiye ettiğim bir film oldu Neşeli Hayat.

Filmin künye bilgileri, ilk fragmanı ve diğer resimleri için Buraya…

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2010 22:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yüzden Başka Dilde Aşk, yazılıp söylenen çoğu şeyin aksine ne sadece engelleri kaldıralım, engellilerle bir olalım filmi ne de sadece aşk filmi bana göre. Başka Dilde Aşk , her şeye rağmen değil her şeyle birlikte filmi.

Filmin konusu çoğunuzun malumu, Onur işitme engelli haber bültenlerinin muhattabı, kütüphanede çalışan, yanısıra kürek sporuyla ilgilenen gencimiz. Zeynep ise bir markanın müşteri hizmetlerinde çalışan genç kızımız. Söz konusu iki genç birbirlerine aşık olur ve olaylar gelişir, kâh iyi yönde kâh ters yönde.

Başlarına gelecekleri tahmin etmek mümkün, film de tahminlerimiz doğrultusunda ilerliyor zaten. Yalnız şu var ki, filmde Onur ile Zeynep’in yaşadığı çatışmalar engelli ve engelsiz kişilerin çatışmaları gibi gözükse de bence iki engelsiz insanı ele alsak benzer çatışmaları yaşayacakları çok büyük bir ihtimal, hatta kesin. Dolayısıyla Onur ile Zeynep ilişkisini bu anlamda sağır-duyar ilişkisi olarak görmedim açıkçası. Mesele engelli olmak, engelsiz olmak meselesi değil bu anlamda, hatta tu bi or nat tu bi de değil, mesele birbirimizi ne olursa olsun karşılıklı ne kadar kabullenebiliyoruz meselesi, artılarımız ve eksilerimizle. Sevmeyi göze alacak kadar cesur davrandığımız bir hengamede kendimizi sevdiceğe yakınlaştıracak/ uyduracak ne yapabiliyoruz meselesi. Kendimizi onun yerine ne kadar koyabiliyoruz meselesi. Aklından tuttuğu sayıyı ve rengi doğru tahmin edebilme meselesi.

Bununla beraber Başka Dilde Aşk, belki de bir ilki gerçekleştirerek, Türk sinema tarihinde engelli birini acındırmadan, küçük ya da komik durumlara düşürmeden, onunla empati kurmamıza, bu durumdaki birinin hissettiklerini-yaşadıklarını bizim de hissetmemize-yaşamamıza imkan veriyor. Gerek Onur’un, Zeynep’in arkadaş ortamındayken filmin bizi sesten mahrum ettiği sahnede özellikle Onur’la bizi aynı duruma düşürerek doğrudan, gerekse Onur’un durumun sadece görünen yüzünü anlaması onu da yanlış anlaması yüzünden yol açtığı olaylarla dolaylı yoldan gösterdiği sahneler, filmin kahramanıyla izleyicinin empati kurması açısından önemli sahneler.

Bir diğer taraftan, gerçek sığırın pardon sağırın kim ve ya kimler olduğuyla ilgili de sözleri var filmin. Başlarda Zeynep’in iş yerindeki hareketlenmeleri filmin genelinde bir yere oturtamadıysam da bunun toplumsal olarak bazı şeylere ne kadar sağır olduğumuzu anlatmak için kullanıldığını düşünüp rahatladım. Toplumsal olarak sağır olduğumuz gibi bireysel olarak da sağır olduğumuzu, “Anormal biriyle neden beraber olmak istiyorsun?” mealli bir soruyu soracak kadar ağzından çıkan sözü kulaklarının duymadığı, Zeynep’in arkadaşları gibi Onur’dan daha sağır olan kişileri izlediğimizde rahatça söyleyebiliriz.

Başka Dilde Aşk’ı, anlatımı ve hikayesiyle olduğu kadar oyunculuk açısından da oldukça başarılı buldum. Mert Fırat gerçekten işitme engelli biri olduğunu zannettirecek kadar iyi oynamış, hani “Kapalı Çarşı” adlı dizide rast gelmeseydim kendisine ve ilk bu filmde görmüş olsaydım Mert Fırat’ı, sağır olduğuna kani olabilirdim rahatlıkla. Saadet Işıl Aksoy da olması gerektiği gibiydi bence. Yan rollerde gördüğümüz oyuncuların da fire vermeden oynadığını söyleyebilirim.

Yönetmen İlksen Başarır’ın ilk filmini yüzünün akıyla başardığını ekleyelim ayrıca. Filmdeki bazı sahneleri de çok çok beğendim, mesela hemen filmin başında iki karakterin partiye hazırlandıkları bölüm, hem Zeynep’in hem de Onur’un arkadaş muhabbetlerini gösterdikleri bölüm, doğum günü akşamı ve tabii Zeynep’in eve geldiği ve Onur’un bundan haberinin olmadığı sahne çok çok güzeldi.

Filmle ilgili pürüz olarak karakterlerin ekonomik durumuyla yaşayışlarının uymayışı (bana öyle geldi ya da), Onur’un grafik ve tasarım okuyup da neden kütüphanede çalıştığının açıklanmayışı ( ben kaçırdım ya da), sahneler arasındaki geçişlerde bazı aksaklıkların olması (ben aksadım ya da) gibi ufak tefek şeyleri sayabiliriz. Ama saymazsak, son zamanlarda çekilmiş en güzel Türk filmlerinden biri olan Başka Dilde Aşk’ı kaçırmayın, izleyin derim ben.

Bu yazı fafatuka tarafından 11 March 2010 22:39 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslına bakarsanız film yarım saat, hani olmadı bir saat içerisinde geçenleri anlatıyor. Olayın öncesi ve sonrası, elemanları inceleyerek anlatılıyor. Aralardaki geçişler izleyenlerinde olduğu gibi benimde çok hoşuma gitti.
2008 de izlediğimiz Hulk II (The Incredible) filminin kötü adamı Tim Roth ve bir çok filmde gördüğümüz, beğenerek izleyebildiğim aktörler arasında olan Michael Madsen’de, (Tehlikeli Atlayış /Deep Winder gibi bir çok filmden tanıyoruz) Rezervuar Köpekleri /Reservior Dogs adlı filmde oynayan ve ilgimi çeken isimlerden ikisi oldu. İlgi çekmek adına son söz olarak Quentin Tarantino ismini bilmemiz yeterli zaten.

Neticede film geçişleri yerinde, oyuncu kalitesi gözler önünde ve en önemliside senaryosuyla hakettiği beğeniyi toplamış, aksiyon, gerilim, macera ve polisiye türünde güzel bir filmdi.
Son olarak Rezervuar Köpekleri (Reservior Dogs) filmi için herkes izleyebilirmi? diye sorarsanız. Hayır herkes izlemek istemez çünkü “tarz” bir film olduğunu düşünüyorum. Filmi keyifle izleyebilen kitle tarafından övgüyle bahsedilebileceği gibi bu tarz filmlerden (mafya,pisikopat karakterler vs) hoşlanmayan kitlelerinde olduğunu düşünürsek kesin bir dille “İzleyin” diyemem.

1992 yapımı Rezervuar Köpekleri (Reservior Dogs) filminin yönetmeni bahsettiğimiz gibi Quentin Tarantino. Senaryoda yine Quentin Tarantino ve Roger Avary var. Oyuncu kadrosunda ise; Quentin Tarantino, Steve Buscemi, Michael Madsen, Tim Roth, Harvey Keitel, Chris Penn ve Edward Bunker isimleri yer almakta.

Film kaliteli bir film, karakterler her nekadar acımasız olsalarda bir mafyanın davranışları ve pisikolojisi adına fikir verebilecek kadar iyi bir film (Meraklısına:) ).
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 02 March 2010 02:42 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lewis Carroll?ın sevilen ?Alis Harikalar Diyarında? (1865) ve ?Aynanın İçinden? (1871) kitaplarının büyüsünü ele geçiren, çarpıcı, yenilikçi görsellerle ve edebi tarihin en karizmatik karakterleriyle Alis Harikalar Diyarı’nda Disney Dijital 3D?(3 Boyutlu) formatında 5 Mart 2010?da beyaz perdeye geliyor.

Notlar:

Yönetmen Tim Burton ve aktör Johnny Depp bu yeni macera için tekrar bir araya geldi. İkili ilk kez 1990 yılının hit filmi ?Makas Eller?de çalıştı ve hemen yakın arkadaş oldular. Birlikte olağanüstü ve sıradışı filmler yapmaya devam ediyorlar. ?Ed Wood,? ?Hayalet Süvari,? ?Charlie?nin Çikolata Fabrikası,? ?Ölü Gelin? ve ?Sweeney Todd: Fleet Sokağının Şeytan Berberi? diğer ortak ürünleri.

Oyuncular: Johnny Depp, Anne Hathaway, Helena Bonham Carter, Crispin Glover, Matt Lucas, Marton Csokas, Tim Pigott-Smith, Lindsay Duncan, Geraldine James, Leo Bill, Jemma Powell, Mairi Ella Challen ve Alis rolünde Mia Wasikowska
Seslendirenler:    Stephen Fry, Alan Rickman, Michael Sheen, Timothy Spall, Christopher Lee, Paul Whitehouse ve Barbara Windsor
Yönetmen: Tim Burton
Yapımcılar: Richard D. Zanuck, Joe Roth, Suzanne Todd, Jennifer Todd
Yardımcı Yapımcılar: Katterli Frauenfelder, Tom Peitzman
Sorumlu Yapımcılar: Peter Tobyansen, Chris Lebenzon
Senaryo: Linda Woolverton, Lewis Carroll?ın ?Alis Harikalar Diyarında? ve ?Aynanın İçinden? kitaplarına dayanarak.

Ayrıca; yukardaki bilgilerle beraber filmin yönetmeni Tim Burton’la yapılan söyleşi (aşağıdaki) filmin dağıtım şirketi tarafından elimize ulaştırılmıştır.

Tim Burton ile projeler arasında söyleşi molası
Yönetmen Tim Burton tarafından yaratılmış taslaklar, tablolar, film sahnesi çizimleri, set parçaları, çizgi filmler ve kuklalar, kasım ayı sonundan itibaren New York?taki Modern Sanatlar Müzesi?nde sergilenmeye başladı. Ünlü yönetmenle ?Edward Scissorhands?in doğuşu, 3D?nin yükselişi ve antropomorfik (insan biçiminde) kahve fincanları üzerine sohbet ettik.

Ömür boyu yaptığınız çalışmalarınızı Modern Sanatlar Müzesi?ne vermek nerden aklınıza geldi?

Tim Burton: Çok organize bir insan değilimdir. Neyse ki, bazı malzemelerimi Amerika?daki bir depodan alıp İngiltere?ye taşımıştım. Böyle konularla gerçekten çok fazla ilgilenmem ama bu sergi sayesinde geriye dönmek benim için ilginç bir süreçti. Müze yetkilileri, geçmişimle ilgili bazı ilginç detayları hatırlamama yardımcı oldular. Sergide ben varım ama farklı bir ben bu? Kendime objektif olarak bakabilme fırsatı buldum.

Yönetmenlerin çoğunda kendi sanat çalışmalarının ve illüstrasyonlarının retrospektifleri (geriye dönük birikim) pek yoktur. Yönetmenlik vizyonunuzu etkileyen güzel sanatlar altyapısına nasıl sahip oldunuz?

Gençlik yıllarımda sevdiğim filmlerin hepsi görsellik açısından zengindi. Hafızamda derin iz bırakan filmlerdi. Bence film görsel bir olaydır. Bu yüzden animasyon altyapıma minnettarım. Animasyon herşeydir. Sanattır, tasarımdır, filmdir. O zamanlar hep animasyon sanatçısı olmak istiyordum. O alanda çalışırken herşeyin nasıl yapılacağını öğreniyordum. Animasyon film yaparken fiilen çalışıyor, planları tasarlıyor, çekimleri ve  kurgu işlemini yapıyorsunuz. Başından sonuna kadar harika bir deneyimdi.
Kreatif süreciniz nasıldır? Film için rastgele çizimler yaparken aniden bir karakter bulduğunuz anlar olur mu?

Benim için taslak hazırlama ve çizim süreci, başka insanların not alma süreciyle eşdeğerdir diyebilirim. Kendimi hiçbir zaman bir yazar gibi hissetmedim. Bence görsellik daima önce gelir. Örneğin Jack Skellington karakteri, belli bir sebep olmadan önüme kağıdı alıp tekrar tekrar rastgele çizim yaptığım bir günde ortaya çıktı.
Bazen de karakterlerin beynimde oluşan bir görüntüden ortaya çıktığı olur. Bunun örneği Edward Scissorhand karakteridir. Aklımdaki fikir ve düşüncelerden ortaya çıkarlar. Edward Scissorhand karakterinin doğuşu bir duygudan kaynaklanır. Yıllar içerisinde farklı formatlarda çizmeye çalıştım. Gençlik yıllarımdan kalan bir fikirdi. Bu yüzden uzun süredir aklımdaydı.

Filmlerinizin çoğunda orijinal fikirler var ama aynı zamanda ?Planet of the Apes? ve ?Alice in Wonderland? örneğinde olduğu gibi ?yeniden çevrimler? de yapıyorsunuz. Hollywood?dan ?yeniden çevrimler? için destek almak, sıfırdan film yapmaktan daha mı kolay?

Bugünlerde bir trend var. Neredeyse bütün TV dizilerinin yeniden çevrimi yapılıyor. Belirli alanlarda güvence faktörünün önemli olduğuna kuşku yok. Ancak eşit oranda da tehlikelidir. ?Alice in Wonderland? gibi bir proje, 3D formatında yapma fırsatıyla birlikte değerlendirilirse, tamamen yeni bir proje gibi de algılanabilir.

İnsanların zaten bildiği bir öyküyü alıp kendi yorumunuzu getirmek tedirgin edici mi?

Açıkçası çok da ürkütücü gelmedi. Geçmişte yapılan ?Alice in Wonderland? prodüksiyonlarına bakıyorum da, izlediğim her versiyonda bir avuç tuhaf karakterin arasında yürüyen pasif bir kız var. Benim yaptğımda ise Alice son derece aktif bir kız olarak öne çıkıyor. Dolayısıyla geçmişte yapılanlara karşı herhangi bir bağlılık duygum olmadı. Benim için tamamen yepyeni bir deneyimdi. Geçmişten örnek alabileceğim ve yeniden hayat verebileceğim harika bir versiyonu yoktu.

3D formatında çekilmiş bir live-action dünyasına ilk adımınızı atarken ?Alice?in kusursuz bir öykü olduğunu düşünüyor musunuz?

?Alice in Wonderland?ın bana cazip gelen yanı 3D formatında çekilecek olmasıydı. Daha önce ?Nightmare Before Christmas?ın 3D?ye dönüştürüldüğünü biliyoruz. Gerçekten de iyi oldu. İzlerken büyülendim. ?Nightmare?ın asıl 3D formatında seyredeğer olduğunu bana gösterdi. Şimdi 3D?nin ?Alice? öyküsü için de uygun olduğunu hissediyorum. Bence ?Alice?deki asıl olay, öyküsünün edebi yönü değil; tuhaf ve esrarengiz doğasıdır. Bu kadar yıl sonra yeniden denemek bu yüzden cazip geldi.

Hollywood?un geri kalan kısmının CGI?nin (bilgisayar efektli animasyonlar) keyfini çıkardığı günümüzde hala stop-motion animasyon gibi geleneksel özel efektlerle çalışmaya devam etmek zor olmuyor mu?

Stop-motion tekniğinin tıpkı animasyon gibi değerli bir sanat formu olarak kendisini kanıtladığını düşünüyorum. Bundan birkaç yıl öncesine kadar ölü bir mecraydı. Şimdi hala birçok belirsizlik olmakla birlikte yeterince çeşitlilik ve farklılık oluştu. Eğer insanlar bir filmden hoşlanmışsa hangi mecraya ait olduğunun önemi yoktur. CGI?nin tam egemenliğinin sözkonusu olduğu birkaç yıl öncesine kıyasla şimdilerde stop-motion daha iyi durumda?

Stop-motion?u sevdiğiniz belli? Sizdeki CGI korkusunun sebebi nedir?

Örneğin ?Nightmare Before Christmas?ı ele alalım. El çizimi animasyon şeklinde yapmam teklif edildi ama ben stop-motion yaptım. Çünkü o proje için en doğru mecra oydu. İster stop-motion, ister animasyon, ister CGI olsun, hangi mecranın kullanılması gerektiğine karar verirken teknik açıdan başarmak istediklerinize paralel olarak her projeye göre değişir.

?Pee Wee?s Big Adventure?dan ?Beetlejuice?e kadar her filminizde mobilya gibi hareketsiz nesnelerin hareketlenip hayat bulma eğilimi var. Nesneleri günlük bazda insan gibi görüp antropomize mi ediyorsunuz?

Evet, elimde kahve fincanıyla burada yatağıma uzanmış durumdayım. Böyle bir yerde dikkatimizi dağıtıp derin düşüncelere dalmak için boş zamana ihtiyacımız vardır. İnsanlar bunu hayatlarında yeterince yapmıyorlar. İşte o anlar, bir ağacın küçük bir karaktere dönüştüğü anlardır.

Geçmişe dönmekten heyecan duydunuz mu?

Benim için oldukça tuhaf ve gerçeküstü bir durum bu? Henüz tam anlamıyla kavrayamadım. Hazır herşeyimi vermişken kirli çamaşır sepetimi de oraya bıraksam iyi olacak.

Söyleşi: Sonia Zjawinski. 17 Kasım 2009

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2010 23:55 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 23 February 2010 02:09 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1979 yılı İran?ında, hayatın akışının bambaşka bir yöne seyredeceği devrimden sonra, Marjane adında cimcime mi cimcime bir kızın bakışından önce İran?ı, sonra Avrupa?yı sonra tekrar İran?ı izleriz Persepolis?te. Şah döneminde zamanın baskılarından rahatsız olan aydın kesim, mollalarla iş birliği yaparak yeni bir düzen getirmek üzere şah mat yapar. Oyunu kazandıklarını düşünürken humeyninin oyununa geldiklerini geç farkeden bir çok solcu hapsedilir ya da asılır. İran?da devir şeriat devridir ve modern yaşam koşulları giderek orta çağ koşullarına dönüşür. Topraklarındaki bu mağara adamlık durumların üstesinden gelmekte hayli zorlanan, İran-Irak savaşının başlamasıyla da hayatları iyice zorlaşan Marjene?in ailesi, kızlarını Avusturya?ya bir liseye gönderir. Marjene?in özgürlüğü yaşamak üzere gittiği Avrupa, cimcime kızımıza, bittabii o artık genç bir kızdır, sınırları belirsiz bir özgürlük sunuyormuş gözükse de daha çok yalnızlaşmasına sebep olur. Ülkesini ve ailesini özleyen Marjene, ölümden döndüğü bir hastalık sonrası yurduna döner. İran?da işler bıraktığından daha zor ve daha ?kapalıdır? artık.

Persepolis konusu itibariyle bir çok yönden ele alınabilecek bir film. İlk akla gelen politik tavrı elbette. Daha doğrusu dile getirdiği, göze gösterdiği sahneler. Şah?ın başta Atatürk?ün Türkiye?yi modernleştirmesi gibi kendi ülkesini modernleştirmek isterken İngiliz oyununa gelmesi, İran-Irak savaşında batı ülkelerinin iki tarafa da silah satıp ateşe körükle gitmeleri dile getirdiği cümleler olarak kayda geçiyor. Büyük umutlarla ve halkın yüzde yüzüne yakın oy desteğiyle iktidara gelip İran’ı  karabasana çeviren humeyninin şeriatının insanları ne hallere soktuğu da gözler önüne serilen sahneler arasında.

Ele alınabilecek bir diğer yön ise Marjene?in Avrupa?da gördüğü özgür hayat. Yasaklarla çevrili bir düzenden sonra, kaydı kuydu yok denilebilecek marjinal bir arkadaş çevresinde yaşadıklarının/hissettiklerinin de pek matah şeyler olmadığını görüyoruz Marjene?in. ?Her şey boş, bu boşluğu doldurmak için insanlar savaşlar uyduruyor.? diyen apaçi kılıklıya verdiği cevapta Marjene?in bu yaşamdan ve ilişkilerden de mutlu olmadığını anlıyoruz. Hatta kendini Fransız olarak tanıtacak kadar  arafta kalıyor Avrupa?da. Gerçi ipi koparan şey, talihsiz bir aşk hikayesi oluyor, ve kısa sayılabilecek ömr-ü hayatında bir devrim bir de savaş görmüş Marjene, bir aşkzede olarak ülkesine geri dönüyor. Döndükten sonra ecnebicesi Eye Of The Tiger olan yıkılmadım ayaktayım şarkısını terennüm etmesi biraz zaman alsa da sevmeye hatta evlenmeye cesaret edecek kadar kendine geliyor. Yazık ki mutluluğun yine yüzüne gülmediği Marjene, ülkesini bir kez daha ve bu sefer dönmemek üzere terkediyor ama bir İranlı olarak.

Film aynı zamanda bir genç kızın, bir kadının hikayesi. Çocukluğun saf ama muzip dönemlerinden çoğu insandan farklı olarak geçen küçük bir kızın, büyüdükçe ergenliğe yakışır asilikte kendince başkaldırışlarını çok güzel yansıtmış Persepolis. Bir kadın olarak ise,  hayatın çelmelerine bir de kadını ikinci sınıf olarak bile görmeyen bir rejimin zorlamaları altında takılmamaya çalışan Marjene?in hikayesi söylenebilecek ya da gösterilebilecek en net sahnelerle ortaya konulmuş. Bu arada, hikayenin bir çeşit otobiyografi olduğunu, filmin, Marjene  Satrapi?nin yaşadıklarından yola çıkarak resimleyip yazdığı aynı adlı çizgi romandan uyarlandığını da ekleyelim.

Persepolis, anlattıkları kadar anlatma biçimiyle de etkileyici bir animasyon. Siyah beyaz olması ya da iki boyutlu sade çizimleri sizi yanıltmasın. Daha jeneriği başladığında izleyeni etkisi altına alan çizimler, özellikle sahne geçişlerindeki akıcılıkla, anlatımdaki şaşırtıcı buluşlarla holivud animasyonlarından farklı ama en az onlar  kadar (hatta belki de daha fazla) keyifle izlenebilir çizimler. Filmin keyif veren bir diğer yanı da elbette mizahı tam ayarında, küçük bir çocuğa, genç bir kıza ve bir kadına yakışır bir biçimde vermesi.

Dindar insanlar filmin şeriat eleştirisinden hoşlanmayabilir diye düşünüyorum, ama burada dikkat edilmesi gereken nokta filmdeki eleştirinin dine değil dini kendi bağnaz düşüncelerine göre yaşamaya/yaşatmaya çalışanlara geldiğidir. Bu tür insanları görmek için uzağa bakmaya bile gerek yok, daha geçenlerde 16 yaşındaki bir genç kız babası ve dedesi tarafından diri diri toprağa gömülmedi mi benim güzel ama yalnız ülkemde?

Bu yazı fafatuka tarafından 17 February 2010 02:48 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

10 yıl sonra; Shelton öcünü almak için geri dönmüştür. Kanıt olmamasına rağmen, asıl suçluyu ve idama mahkum edilen adamı öldürmekle yargılanır ve hapse atılır. Fakat aslında gerçek ortadadır, Shelton iki saldırganıda öldürmüştür, ancak savcının elinde kanıt yoktur.

Film genel olarak “Suçlunun Zekası” üzerine kurgulanmışsada, aslında “ölümün intikamını almak için, başka insanları öldürmek ne derece akıllıcadır” sorusunu da izleyicinin kafasına yerleştirmiştir.

Filmi izlerken, Shelton’in yaptıklarında biraz olsun haklılık payı görsem de, nedense tam olarak destek vermedim yaptıklarına. Ailesinden insanların öldürülüşüne tanıklık eden bir insanın nasıl suç makinasına dönüşebileceğinin bir göstergesiydi film.

Haklılık veya Suçluluk terazisine koyduğumuzda, ben hangi kefenin ağır geleceğini size bırakıyorum.

Ve filmin özünde yatan soruyla/sorularla sizi karşılıklı getiriyorum:

Sevdiklerinizi öldüren birini öldürmek sizin hakkınız mıdır?
Adaletin işlemediği bir ortamda, kendiniz Adalet timsali olmaya çalışarak, katil olmayı göze alır mısınız?
Peki bir katil , adaleti simgeleyebilir mi?

izlemenizi öneririm…

(Filmin künyesine bakmak isteyenler buradan…)

Bu yazı KanesHiro tarafından 01 February 2010 05:09 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lawrence Talbot adında bir çocuk ve hayat onun için annesinin ölümüyle sessizliğe bürünmüş, bu acı olayı unutmak adına yaşadığı Blackmoor kasabasını terk etmek zorunda kalmış birisi. Uzun yıllar sonra kardeşinin nişanlısının kaybolması üzerine yardım haberi almasıyla kasabaya geri dönecektir.
Kasabaya dönen Lawrence, doymak bilmeyen bir caninin varlığından haberdar olacaktır. Cani ruh, kasaba halkını tek tek öldürmektedir ve henüz gizemi çözülememiştir.

Bu caniyi bulmak ve artık sevmeye başladığı kadını korumak için Blackmoor kasabasındaki tehlikeyi yok etmek zorundadır. Olayları araştırdıkça ve ardından gittikçe dolunayda ortaya çıkan kurt adamların lanetlerinide öğrenmeye başlar.

Artık Lawrence, lanetlenmiş canavarları öldürmek için ormanın derinlerine inmek zorunda kalacak fakat bunları yaparken de kendivahşi yönünüde keşfetmeye başlayacaktır.

Kurt Adamlar (Wolfman) adlı filmin yönetmeni Joe Johnston, senaryosu Andrew Kvin Walker ve David Self’e ait, görüntü yönetmeni ise Shelly Johnson. Kurt Adamlar (Wolfman) filminin oyuncuları ise karakterleriyle beraber; Anthony Hopkins (Sir John Talbot) , Benicio Del Toro (Lawrence Talbot) , Hugo Weaving (Det. Aberline) , Emily Blunt (Gwen Conliffe)…

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2010 01:49 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir Çek tiyatro topluluğu, Karamazov Kardeşler adlı romanın tiyatro uyarlamasını oynamak üzere Polonya’ya bir festivale giderler. Oyunun oynanacağı günün öncesinde prova yapmaları için bir fabrikanın kullanılmayan bir bölümüne getirilirler. Ortalık kir pas içinde, kullanılmayan bir sürü çelik alet edavatla dolu olduğu halde burada prova yapacaklarına önce şaşıran oyuncular, oyunun da burada seyirci karşısında oynanacağını öğrenince küçük dillerini yutmamak için hemen provaya başlarlar. Gerilim filmini andıran bir ortamda geçen filmin bundan sonrasında, şimdiye kadar yazılmış en iyi romanlardan biri olan Karamazov Kardeşler’in kahramanlarının sahnede canlanmasını büyük bir keyifle izleriz. Filmdeki oyuncuların istisnasız gayet iyi oynadıkları filmdeki provalar arası geçişler de gerçekten çok başarılı ve akışkan. ?Akışkan? sinema dilinde kullanılan bir tabir değil büyük ihtimalle tabii, benim cahilliğim ve uydurmasyonum, söylemek istediğim sahnelerin birbiri ardına ,oyuncuların hem gerçek kişilikleri hem de oyundaki karakterleri arasında geçişlerin çok başarılı olduğu. Buna sinema dilinde ne denir acep?

Peki koca filmde bir romanın sahnedeki halinden daha fazlası yok mu? Var elbette, yoksa film Karamazov Kardeşler’in filmi olurdu sadece. Filmde provaya yedirilmiş iki farklı öğe var. Biri bir oyuncuyla ilgili, arkadaşlarıyla beraber prova yaparken aslında başka bir yerde de olması gereken bir oyuncu. Yönetmen Petr Zelenka’nın ve senaristin bu öğeyle ne yapmak istediğini anlamış değilim açıkçası. Oyuncunun bu durumu olmasa da filmden bir şey eksilmezdi bence. İkinci öğe, orada çalışan ve provayı başından beri izleyen güvenlik görevlisiyle ilgili. Romanın temasıyla görevlinin başına gelenin örtüştürülmeye çalışıldığı belli. Zira filmin finaliyle romanın/oyunun finalinin aynı olduğunu görüyoruz. Böyle bir final bekliyordum zaten. Yoksa romanın ustalığı yanında film sönük kalacaktı.

Yazımın sonunda, romanı okumuş olmanın filmi izleme keyfini kat kat arttıracağını, zira epey tuğla misali kalıptaki romanın en önemli bölümlerinin sahneye taşındığını, dolayısıyla filmdeki sahneleri ve karakterleri daha iyi anlamak için romanın sahnelenmeyen kısımlarını bilmenin daha iyi olacağını söylememe gerek yoktur sanıyorum ama bi kere yazmış bulundum.

Bu yazı fafatuka tarafından 21 January 2010 11:19 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com