Hiç varlığını saklamak zorunda olduğun anlar yaşadın mı? Kendin gibi hareket etmek istediğinde başka kimliklere büründün mü? Seni sen yapan şeyler sonucunda canın yandı mı? Yaşadığın çevreye ayak uydurmak için hissettiklerini inkar ettiğin oldu mu?

Bu soruların insanları düşüncelere sevk ettiğini biliyorum. Çünkü şu an şu soruları ben de kendime soruyorum.

Cahillik mi desem, kabullenememezlik mi, önyargı mı… Neydi bizi bilinmemezlikten korkutan? Oysa her şeyi ama her şeyi bugüne kadar yaşayarak öğrenmedik mi? İlk adımımızı attığımıda yanımızda ailemizden her hangi biri vardı. Elimizden tuttu o. Ama ilk adımı atan bizdik. Elimizden tutan kişi sadece bize destek olmuştu.

Keşke hayatımız boyunca da destek olmaya devam etselerdi. Destek olmadıkları zamanda da köstek olmadan. Belki de çok fazla şey istiyorumdur çevremdekilerden bilmiyorum… Kim bilir belki yanılan benimdir.

Bu film bana kendimi saklamam gerektiğini öğretti. En önemlisi beni ben olduğum için sevebilecek insanların olduğunu bilmemi sağladı.

Rengarenk kostümler, ışıltılı bir dans, göz kamaştıran şahane bir gösteri… İçinden geleni yaptığında daha bir ışıl ışıl değil mi?

İşini severek yapan birini gördüğünüzde farkı göreceksinizdir. İşini sevmeyen birinin sönüklüğü yoktur işini sevende.  Kendini sevende de aynı durum yok mu? Peki çevrenin baskısı yüzünden kendinden uzaklaşanlar ne olacak? Sırf kendi olmadığı için sevildiğine inanan bir insanın psikolojisini düşünebiliyor musunuz? Sizi büründüğünüz kişilikle seven bir aileniz olsa, sevgilerine ne kadar itibar edersiniz? Bu sizi üzmez mi, düşündürmez mi? Gerçekleri bir gün öğrendiklerinde durum ne olur?

İşte Zenne’de de buna şahit oluyoruz. Gerçeklerle; hiç ummadığımız bir anda, en hazırlıksız anımızda bizimle yüz yüze geliyor.

Bir yanda ailesi tarafından kabul görmüş biri, diğer tarafta kendini gizlemeye mahkum biri… Ve bir gün yolları bir fotoğrafçının ardında tek bir kadere bağlanıyor.

Müzikleriyle hüzünleneceğiniz, renklerle büyüleceğiniz, senaryosuyla içinizi burkacak bir film…

Daha sayfalarca şey yazılabilecek bir film. Tek kelimeyle farklı bir anlatım. İnsanı hikayesiyle içine sürüklüyor. İzlerken sanki ben, ben değildim de Ahmet’tim, Can’dım. İçimde bir yerlerde sakladığım hüzün gün yüzüne çıktı. Son sahnede hıçkırıklarıma engel olamadım.

Daha ne diyebilirim ki… Kelimelerimi özenle seçmeye çalıştığımdan olsa gerek cümlelerimi adam akıllı kurmakta zorlanıyorum.

Böyle yapımlar kolay kolay ortaya çıkmaz diyerekten de yazımı sonlandırıyorum.

Bu yazı leithycat tarafından 06 February 2012 00:03 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yarışmaya katılmanız için aşağıdaki formda gördüğünüz sorunun cevabını bulmanız, bulduğunuz cevabın sizi götürdüğü  Sivrisinema içerisinde daha önce incelemesi yapılan bir film yazısında yer alan  anahtar cümleyi forma yazmanız yeterli.

Yani;

1- Cevabı bil!

2- Bildiğin cevabı Sivrisinema‘da aratıp bul!

3- Bulduğun filmin içerisindeki anahtar cümleyi aşağıdaki forma gir!

Bulduğunuz cümleyi aşağıda yer alan kayıt formuna ADINIZ ve SOYADINIZ, E-POSTA adresiniz ile beraber yazdıktan sonra bize gönderin, orijinal bir DVD kazanma şansını yakalayın!

10 gün devam edecek olan yarışmamızda verilen cevaplar yarışma sonunda görünecektir. Ardından kura çekimi yapılacak olan yarışmamızda  kazanan şanslı okurumuz, belirlediğimiz DVD FİLMLERDEN birisini seçip bize bildirecek, seçtiği DVD film de en kısa zamanda kendisine gönderilecektir.

Seçebileceğiniz DVD filmler listesi;

Inception – Başlangıç

The King’s Speech – Zoraki Kral

One Flew Over The Cuckoo’s – Guguk Kuşu

Pirates Of The Caribbean on Stranger Tides – Karayip Korsanları Gizemli Denizlerde

Sherlock Holmes

Fight Club – Dövüş Kulübü

Av Mevsimi (Genişletilmiş Versiyon)

Kaybedenler Kulübü

Yarışma başlangıç tarihi: 09.11.2011

Bitiş Tarihi: 19.11.2011

SORU: Oğlu Christopher ile hayatın dayattığı zorlu şartlara rağmen ne olursa olsun içlerindeki umudu kaybetmeden verdikleri mücadeleyi yansıtan filmin adı nedir?

İyi Eğlenceler, Teşekkürler.

Bu yazı Ethem tarafından 09 November 2011 23:34 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. 2 Yolda

3 gün içerisinde 144 bin kişinin izlediği “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı sinema filmi için “Valla ben seyrettim, film güzel” diyen yönetmen Serdar Akar, Behzat Ç. nn 2. sini çekeceğini açıkladı.

İlk filmi için söylenen “Dizinin bir bölümünün uzun hali gibi olmuş” yorumlarına ise, “Biz ekip olarak bu sorunun içinden çıkamadık. Ne yaparsan dizi gibi oluyor, ne yaparsan sinema filmi gibi oluyor? Kalıcı olacağı için filmde sadece fazladan bir özen oluyor ister istemez. Seyirci için de benim için de psikolojik bir şey ikisi arasındaki fark” diye yanıt verdi.

Lord of the Rings Yüzükleri Türkiye’de

Warner Bros ile 3 yıllık anlaşma yapan Goldaş, seri film olan Yüzüklerin Efendisi’nin (Lord of the Rings) temalı yüzükler üretecek. Türkiye’de piyasaya çıkacak olan yüzükler, Yüzüklerin Efendisi filmindeki objelerin altın ve gümüş mücevherat olarak tasarlanacak.

Bu yazı Ethem tarafından 04 November 2011 01:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Baba yorgun diye bir tabir sinmiştir dilimize. Bana çok şey anlatır bu iki kelime. Ve bu hikaye. Her hatırıma gelişinde nedense titretir solgun yüreğimi. Babanın yorgun oluşundan mıdır? Yoksa küçük bir kız çocuğunun tebessümünde saklı mutluluğundan mıdır?
Ama yorulur her insan. Hem de çoğu zaman. Dinlenesi bir yorgunluk değildir bazı insanların yoruluşu. Dağılır aynı zamanda. Her zerresiyle evrene…

Neden uğraşır ki insan kendisi dururken başkaları ile. Neden bozmak ister ki başkalarının içinde saklı olan kendi huzurunu. Neden çevirmez her gün yüzüne baktığı aynayı birazda ruhuna. Evvela Nefsim…

Ve bende dağılıyorum bazen…
Varlığımın ve yaşıyor olmanın ağırlığı düşüyor bir göktaşı gibi zihnime..
ve ben dağılıyorum..
Yine dağılıyorum.
Birilerinin varlığı ve yaşıyor olmasının hüznü düşüyor bir göz yaşı gibi kalbime..
Evet ben dağılıyorum..

Şaşırıyorum. Önce kendime. Ve şu üç günlük dünya da, şu ölümün tüm değerleri; malı, mülkü, makamı, şanı, şöhreti, parayı sıfırladığı; güçlüyü güçsüzü eşitlediği şu üç günlük dünyada.. İnsanların hunharca birbirlerine kıymasına şaşıyorum. Sonu hiç olacak bir sebebin insanları hırslandırmasına, birbirine düşürmesine şaşıyorum. Sorumsuzluğa şaşıyorum. Ve haddinden fazla sorumlu olmaya çalışan insanlara. Bir damla akan kana, acıyla düşen bir damla gözyaşına şaşıyorum. Kabil’e şaşıyorum. Şeytanın kibrine, firavunların tanrılığına, peygamberlerin sabrına ve anaların her kelimesinde acemice kendini belli eden ve oğulcuğunu düşünen tedirginliğine şaşıyorum. İnsanların birbirini anlamak yerine, korkusuzca sergiledikleri anlayışsızlıklara şaşıyorum. Ve tabi ki önce kendi nefsime…
Şaşırdıkça ben ürküyorum. Ürktükçe ben üşüyor, üşüdükçe yoruluyorum. Ve yoruldukça dağılıyorum.

Evet, dağılıyorum çoğu zaman ben. Tıpkı şuan olduğu gibi, dağılıyor ve dağıtıyorum kelimelerimi. Ve cümlelerime paylaştırmaya çalışıyorum âdemden ve âlemden kalma yorgunluğumu.

Ne için vardık, şimdi ne olduk? Neden bunca çaba, bunca eziyet bunca zulüm? Bir avuç toprak için sulanan onca gözyaşı ve kan ne için? Yeşerecek olan ne? Vurduğunda, kırdığında, döktüğünde, ezdiğinde… Eline geçen ne? Ne istiyoruz bu dünyadan, ne bekliyoruz. Beklediklerimiz gerçekleşince ne olacak, ne kopacak sonunda bilir miyiz ki?

Gittikçe yorulan kalbim aynı zamanda yabancılaşıyor bu dünyaya da. Camus’un Yabancı’sı geliyor aklıma. Nasılda yabancıdır toplum değerlerine. Ve insan değerlerini yitirdikçe; alçaklığı, hırsı, ihtirası, metanın şehvetini değer diye kabul ettikçe, değersizleşesim geliyor benimde.

Evet, baba yorgun… Yüreği yorgun. Kalemi yorgun. Yorgunlukla bir gece de yazdım ilk defa bir makalemi. Dağılan zihnimi biraz daha dağıtmak yorulan yüreğimi biraz daha yormak için… Sinema mı? Evet sinema! Sinema bunun neresinde? Aslında bunca lakırdı boşa. Bir sahne. Bir filmden bir diyalog ki her şeyi özetliyor, o yaşaran kara gözleriyle o devasa esmer bedeniyle…

-“ Yoruldum patron. Yollarda yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum. Yanımda hiç arkadaş olmamasından yoruldum. Nereye gideceğimizi, nereden geldiğimizi söyleyecek biri. En çok da insanların birbirine kötü davranmasından yoruldum. Her gün dünyada hissettiğim ve duyduğum acılardan yoruldum. Çok fazla var, sanki her an için kafama cam parçaları batıyor. Anlıyor musun? Karanlıktan korkuyorum patron lütfen ışığı kapatma… “

(Yeşil Yol Filminden)

İletişim:
m.ikbal.uzun@hotmail.com

http://twitter.com/#!/MikuI_I

Bu yazı MikU tarafından 26 October 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Godard gerçek bir entellektüel ama aynı zamanda da yetmiş küsür yaşına rağmen hala köşeye çekilmiş, ideallerinden vazgeçmiş bir sanatçı değil. Bunu filmde çok daha iyi anladım. Özellikle İsarail – Filistin olayının geçmişini ve bugüne varan durumunu anlattığı diyalogları çok beğendim. İspanya iç savaşı, General Franco dönemi, İkinci dünya savaşı ajanları, Rusya’nın geldiği nokta ve daha birçok politik angajman ile film ilerliyor.

Teknik anlamda ise Godard yine şaşırtma yolunu seçmiş ve filmi dijital bir kamera ile çekmiş. Kimi bölümlerde çekimler çok kötü, ses de öyle ve tahmin edildiği üzere bu bilinçli olarak yapılmış. Bana oldukça anlamsız gelen diyaloglar ve arkadan bağırtı şeklinde gelen sesler de var. Ve film oldukça dolu ve belki de eleştirilecek noktası da burda. Pek çok tarihi ve güncel olayı bağlantılı olarak vermeye çalışan yönetmen çok şey anlatma çabasına girişmiş. Gerçekten filmi bir çırpıda izlemek çok zor,diyaloglar arası bağlantıları kurmak ve düşünmek seyirciye zor gelecektir.
Ayrıca sadece politik değil varoluşçu diyaloglar da var filmde.

Filmden beğendiğim replikleri ayıkladım az önce;

*Kesinlikle haklısın, hiçbir milleti sevmiyorum. Ne Fransızları, ne Kuzey Amerikalıları, ne de Almanları ne Yahudi milletini, ne de Siyahi insanları. Çekik gözleriyle yalnızca dostlarımı seviyorum. Dolarlar, Sinemaskop, 16:9

*İnsanlar istediklerini yapabiliyorlar, bu da Tanrı’nın olmadığını gösteriyor.

*İnsanların birbiriyle göz teması kurmak zorunda kalmamaları için para icat edildi.

*Yine sıfıra geri döndük, dostum. Neyse ki, sıfırı Araplar buldu.Telif hakkı için para vermek zorunda bile değiliz.

*Daima derler ki,
…bir şeyi ancak karşılaştırılabilir olanla karşılaştırabilirsin.
İşin aslına gelirsek,

…ancak karşılaştırılamaz olanla
karşılaştırılamazı karşılaştırabiliriz.

Stalin.
Hitler.

*Fikirler bizi ayırır, ama rüyalar birleştirir.

*Özgürlük pahalıdır.

*Savaşı ancak bir kez keşfederiz. Hayatı ise onlarca kez.

*YASALAR HATALI OLDUĞUNDA, ADALET YASAYI ARKAYA İTER

Çoğu Godard filminde olduğu gibi bu filmi de sinemaseverlere tavsiye etmek pek doğru olmaz ama Godard severler için yorucu olsa da zekice diyaloglarıyla izlemesini önerdiğim bir film olmuş.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 12 October 2011 00:08 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Takii, çocuklarının kaza geçirmesine kadar yolunda giden herşey değişir ve alt üst olur. Paranormal olayların başlamasıyla beraber korku dolu anlar da başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 19 June 2011 19:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

The Dark Knight Rises’dan İlk Fotoğraf

Batman serisinin son filmi olan The Dark Knight Rises’ın ilk tanıtımı yapıldı.

The Dark Knight Rises filminin henüz ilk haftasında Batman hayranlarına müjdeli haber Christopher Nolan’dan geldi. Tom Hardy‘nin canlandırdığı Bane karakterinin fotoğrafı paylaşıma sunuldu.

Bane karakterinin ilk resmi The Dark Knight Rises’ in facebook sayfasında ve @TheFireRises adlı Twitter hesabında görüntülendi.

The Dark Knight Rises filminin tanıtım yazısı…

“Karayip Korsanları” 5. Filmine Hazırlanıyor

Karayip Korsanları: Gizemli Denizlerde (Pirates Of The Caribbean: On Stranger Tides) filmi ülkemizde 19 Mayıs 2011 de vizyona girmesiyle beraber yeni filmin sinyallerini vermeye başladı bile.
Yeni filmin senaryosunun hemen hemen ortada olduğunun ve yönetmeninin de belli olduğu sinyalleri verilmiş bile.

Çağan Irmak ve Yeni Filmi “Dedemin İnsanları”

Çağan Irmak’ın kendi yaşam öyküsünden uyarladığı Dedemin İnsanları filminin çekimleri mayıs ayının sonlarına doğru Girit’de başlayacak, Gökçeada, Milas, Bodrum ve Söke ile devam edecek olan film, Temmuz ayınında sonunda sona erecek.

Filmde, on yaşında bir çocuk ile dedesinin hayatı, ailesi ve ülkesinin geçirdiği büyük değişimi anlatıyor.

Dedemin İnsanları’nda Çetin Tekindor, Hümeyra, Zafer Algöz, Yiğit Özşener, Gökçe Bahadır, Mert Fırat, Ezgi Mola, Mehmet Ali Kaptanlar, Sacide Taşaner, Ünal Silver, Ushan Çakır, Serkan Genç, Yiğit Arı ve Durukan Çelikkaya rol alacak.

Uluslararası Dersim İnsan Hakları Film Festivali

20-29 Mayıs 2011 tarihleri arası “Uluslararası Dersim İnsan Hakları Film Festivali”, bu yıl ilk kez sineması olmayan Tunceli’de üç salon açarak gerçekleştirilecek.
Uzun yıllar sürmesi amaçlanan organizasyonda yerli ve yabancı sinemaların yanı sıra belgeseller, kısa filmler, söyleşiler, çocuk filmleri ve dersimli yönetmenlerin filmleriyle sinemaseverlere geniş bir yelpaze sunuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 23 May 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Severek izlediğim ve takip ettiğim Belçika sinemasına ait çok güzel ve özel bir film olduğunu düşünüyorum. İnternette film hakkında neredeyse hiç yorum yapılmamış ve ortalıkta fazla dolaşan bir film olmamasına anlama veremedim, lakin eğer sıralama yapmak istesem; Belçika sineması klasmanında çok üst sıralara koymak isteyeceğim bir film.

Konu olarak film, kızını kaybeden bir babanın, kızını bulma çabaları. Şehirde başlayan ve daha sonra biraz ileriye sararak; ıssız bir köyde devam eden konumuz, aniden ortaya çıkan esrarengiz bir kızla yollarının kesişmesi ve daha sonra gelişen akıl almaz olaylar.

Geçmişten sahneler vererek başlayan filmde; Tom kızıyla çok mutlu olan doktor bir babadır. Kızıyla birlikte gayet mutlu olarak yaşadıklarını anlıyoruz ve sonra birden ileriye sarıyoruz olayı. On sekiz ay sonrasına gidiyoruz ve asıl hikayeyi anlamaya çalışıyoruz. Şehirde kaybettiği kızını bulmak için fotoğraflarla dolaşan babamız, esrarengiz bir kıza rastlamasıyla birlikte hikâyemiz başka bir boyut kazanıyor ve mekân tamamen değişiyor. Takip ettiği kızın köyüne gidiyoruz ve hikâyemize sürekli eklenen, hatta bir süre sonra biraz ‘’Yalan Rüzgârı’’ tadında devam eden filmimize aynı zamanda heyecan da geliyor.

Charlotte gerçekten, Charlotte mu? Bir dakika, ben emin olamadım…

Filmin genel hatlarıyla gerçekten tatmin edici bir yapıt olarak çıkıyor karşımıza. Baştan sona itibaren anlatılmak istenen olayı size hissettiriyor ve aslında olayı çözebilmeniz için farklı zamanlarda çok belirgin ipuçlarını da olaya eklemiş. Ama filme öylesine kaptırmanız mümkün ki, bu noktaları kaçırarak filmin sonuna kadar devam edebilme ve aynı zamanda sonunda şok olmanızı da mümkün kılmışlar. Şahsen, verilen onca kopyadan sonra, asıl olayın ne olduğunu anlamak çok zor olmadı.

Her ne kadar senaryonun güçlü olduğundan bahsettiysem de, aslında anlatılmak istenilen olayın üzerine daha iyi gidebileceklerini düşünüyordum. Bunun olmamasının iki nedeni var diyebilirim; anlatılan hikâyenin gereğinden fazla yavaş ilerlemesi ve gereksiz sahnelerin biraz fazla olması. Öylesine alakasız sahneler var ki, filmden kopma noktasına kadar sürüklüyor izleyiciyi.

Sonuna kadar birçok maceraya ve birçok gizeme gebe olan filmin sonu kesinlikle çok tatmin edici olarak kurgulanmış. Olayları farklı olarak biteceğini düşünüyorken, beklenmeyen son ve biraz heyecanı arttırmak istersen iki adamın çöküşünden bahsedebilirim.

Belçika sinemasını her daim sevmişimdir ve bu seferde çok tatmin edici bir film izlediğimi söyleyebilir ve bu filme rahatlıkla kefil olabilirim. Kızını kaybeden ve daha sonra bulmaya çalışan baba filmleri senaryolarını ele aldığım zaman da, izlediğim en derli toplu senaryolardan biri olduğunu, her ne kadar gereksiz sahneler olsa da, her ne kadar anlamlandırılması imkânsız sekanslar oluşturulmaya çalışılsa da; söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesi gereken bir filmden bahsettim. İyi Eğlenceler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 24 March 2011 02:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“ Yıl 1925 Kral 5.George dünya halkının çeyreğine hükmetmekte. İkinci oğlu olan York Dükü’nden Wambley , Londra’daki şölenin kapanış konuşmasını yapmasını rica etmiştir. ”

York Dükü olan George VI.(Prens Albert olarak da bilinir) bu anlamlı günde büyük bir kalabalığın önüne çıkacak ve radyodan da tüm dünyaya duyurulacak olan konuşmasını yapmaya gidecektir. Kendisinin tam adı  : Albert Frederick Arthur George’dur.Konuşmasına 2 dakika kaldığında  konuşma yapacağı yere çağırılıyor. İşte bu dakikadan itibaren George VI ile birlikte heyecanlanmaya başlıyoruz. Sanki ilkokulda ilk defa insanların önünde konuşma yapacakmışız gibi hissediyorsunuz. Yavaş yavaş konuşma yapacağımız yere yaklaşmaktayız. Radyonun yeni yeni kullanılmaya başlandığı bu yıllarda radyonun olduğu her eve York Dükü’nün konuşması ulaşacaktır. York Dükü Wembley Stadında binlerce kişinin önünde konuşma yapmaya hazırlanıyor. (İşin aslı, mikrofonun yanında bulunan kırmızı ışığın 3 kez yanıp sabit kalacağı ve böylece yayına geçilmesinin mümkün olacağı anın hiç gelmemesini ümit eder bir havada bekliyor) 3…. 2….. 1…. Ve işte artık konuşma yapma zamanı geldi.

KISACA HİKÂYE..

Kralın 2 oğlu vardır. Şu an konuşmasını yaparken kekelemekte olan küçük oğlu York Dükü Albert ve skandal yaratarak tahtı kardeşine bırakan büyük oğlu VIII. Edward(Windsor Dükü Prens Edward olarak da bilinir.) Edward çok rahat ancak sorumsuz bir karakterdir.Babaları olan Kral’ın ölümü halinde tahta çıkması kesindir.Ancak Kral kekeme olan oğlunun hiçbir zaman yüzüne söylemese de daha cesur ve taht için daha uygun olduğunu bilir.York Dükü çocukluk döneminde yaşadığı bazı kötü olaylarla gelişen kekemeliğinden sonra kendine güven duymamaya başlamıştır.Kendisinin Kral olma ihtimalinden korkan ve her konuşmasının onun için bir işkenceye dönüşmeye başladığı  bu adam, bu durumundan kurtulmak için yardım almaya başlar.

YAZARIN FİLM ÖNCESİ YAŞADIKLARI

Hikâyemiz işte bundan sonra asıl şeklini almaya başlıyor. Zoraki Kral’ın yazarı  David Seidler, çocukken yaşadığı kötü olaylardan sonra kekelemeye başladı.Aynı dönemde VI.George(York Dükü)’un kekemeliğinin üstesinden gelmesi ona ilham verdi.Yazar bu dönemi şöyle hatırlıyor: “Burada Kral olan bir kekeme vardı ve söylediği her hecenin herkes tarafından dinlendiği bir radyo konuşması yapmak zorundaydı ve yine de oldukça tutku ve çarpıcılık ile yaptı”.İşte bu şekilde hikâyeyi yazmaya başladı ve Kral hakkında daha çok bilgi edindi. York Dükü’nün konuşmasını düzelten ve ona birçok konuşmasında destek olan Lionel Logue ile ilgili bilgileri zor olmasına rağmen edindi ve Kral ile arasındaki ilişkiyi de hayal gücüyle anlamaya çalıştı.

OLAYLAR….

Filmde, Logue ile bizim kekeme olan Kral adayı arasında geçen ilişkiyi izlemek gerçekten ayrı bir zevk oluyor. Kendisi aslında doktor olmayan Logue , bu tür olaylara psikolojik açılardan yaklaşarak o dönemde pek az rastlanan bir tedavi şekli uyguluyor.Logue’un eşit şartlar prensibi Kral adayının zoruna gitse de zamanla o da bu sıra dışı yöntemlere alışarak Logue’a saygı duyuyor ve arkadaş oluyorlar.Sadece aile arasında kullanılan Bertie ismini Logue’dan duymaya alışıyoruz ve tabi York Dükü’de zamanla buna alışıyor.II.Dünya savaşı öncesi bu arkadaşlık Bertie’nin özgüvenini kazanmasını ve İngiliz halkının bir simgesi haline dönüşmesini sağlıyor.

NASIL BİR FİLM?

Bu hikâyenin muhtemelen en çarpıcı yönü bir Kralın asil olmayı bir kenara bırakıp kendi hayatını hiç tanımadığı sıradan bir insana açması ve ondan yardım beklemesidir. Ve aslında kendisinin içinde bulunduğu durum onu nasıl aciz bir hale getirmiş bunu gerçektende çok iyi anlatıyor. Bu filmi izlerken usta oyunculuğun nasıl olduğuna şahit olacaksınız.Özellikle Oscar’lı oyuncu Colin Firth ve terapisti rolündeki Geoffrey Rush gerçekten izlenesi bir performans sergiliyorlar.

FİLMİN SONU

“ 1944 yılında Kral 6.George, Lionel Logue’u Kraliyet Şövalyeleri’nin komutanı olarak göreve getirdi. Minnettar bir kraldan gelen bu yüksek unvan Lionel’i hükümdara sundukları şahsi hizmetlerin mükâfatlandırıldığı tek şövalye birliğinin bir mensubu kıldı. Tüm savaş konuşmalarında Lionel kralın yanında oldu. Radyo konuşmalarıyla birlikte,6.George milli direncin sembolü oldu. Lionel’la Bertie ömürlerinin sonuna kadar arkadaş kaldılar. ”

Filmi izlemeden önce kazandığı Oscar ödüllerini bir sıralayalım:

* En İyi Film: “Zoraki Kral”

* En İyi Yönetmen: Tom Hopper (Zoraki Kral)

* En İyi Özgün Senaryo: “Zoraki Kral” David Seidler

* En İyi Erkek Oyuncu: Colin Firth (Zoraki Kral)

Bundan sonra artık izleyip yorumunuzu kendiniz yapın.Ben bu filme 10 üzerinden 8 veriyorum.Kazandığı bazı Oscar ödülleri birçokları için sürpriz olmuş bir film.Ancak övgüleri hak eden bir çalışma olmuş …….

Not: Gerçek Kralın konuşmalarına baktım. Kendisinin kekelediğini bu konuşmalardan anlayamıyoruz ancak konuşmalarında bir gariplik olduğunu sezebiliyoruz. Merak edenler için  kralın konuşmasını içeren link ekledim.

Bu yazı T.K.T tarafından 10 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Karanlıkta yazan, yaşayan ve seven bir adam, bir yazar. Bundan 14 yıl önce Lanzarote adasıda geçirdiği korkunç trafik kazasında sadece görme yeteneğini değil, Lena’yı yani hayatının kadınını da kaybetmişir. O günden sonra kendi adını bir daha kullanmaz ve senaryo yazarken kullandığı takma adı Harry Caine ismiyle hikâyeler yazmaya devam eder.

Her şeyden önce Almadaovar gerçeğinden bahsetmem gerektiğini düşünüyorum. Kendisi, benim yeni keşfettiğim ve eserlerini izlemeye başladığım bir yönetmen diyebilirim. Tarzı genel olarak dram olan ama ara sıra kendi tarzının dışına çımaktan çekinmeyen bir yönetmen. Bu sefer biraz daha trajikomik bir hikâye yarattı, araya bolca dram koymuş ve gerçekten seyir zevki çok yüksek bir Penelope filmi olmuş diyebilirim.

Hikâye şimdiki zaman ve bundan 14 sene öncesiyle birlikte başlıyor. Aslında ilk bakışta klasik geçmiş ve şu anda ki zamanı aynı anda başlatan ve daha sonra bunları bir yerde kesiştiren filmlerdenmiş gibi geliyor. Değil! Gerçekten sizi kandırmasın, bu sefer ki bambaşa olacak. Şu anda kör olan adamımızın geçmişteki hikâyesinden bahsediyor. Daha çok eski yaşananlar üzerinde duruluyor ve bu zamana kadar ayrıntılı bir şekilde anlatılıyor. Burada dikkat çekilmesi gereken bir konu anlatımı ne kadar akıcı ve yalın olduğudur. İnanılmaz derecede sade bir anlatıma, gereken her ayrıtıyı sığdırmak gerçekten çok büyük bir yetenek ve bunu başarıyla yapmışlar. Bir an olsun bir boşluğa düşmemek, eski-yeni arasında ki geçişlerde kaybolmamak…
Ortada önce mecburiyetle başayan bir aşk temasıdan daha sonra, iki insanın birbirini ölesiye sevmesinden bahsediyoruz. İki farklı konseptide bir arada işlemeyi ve bunlar arasındaki geçiş de çok güzel ayarlamış Almadaovar. Caine ve Lena arasıda ki aşkın yansıma stiline bayıldım. Başbaşa kaldıkları anlarda verilen sahne görüntüleri ve kullanılan mekânları müzikle harmanlama şekli insana huzur veriyor. Hazır bunlardan bahsetmişken zaman zaman uzayan diyalogları izleyiciye bir şiir dinletisi havası verdiğini söylemeden geçmek istemiyorum. Bir bütünün her bir parçasına ayrı bir değer verip, hepsini ince ince işlemiş ve ortaya çok keyifli bir film çıkmış diyebilirim buraya kadar.

Ama elbette her şey bu kadar sakin ve rutin gidemez. Bize çok etkileyici bir son gerekiyor. Etkileyici sonunda çok iyi bir şekilde ayarlandığını düşünmekteydim ki, burada ne yazık ki biraz hayal kırıklığı yaşadım. Son sahnelere biraz fazla entrika karışmış. Bir türlü bitmek bilmeyen sahnelerin arka arkaya gelmesinden kaynaklanan bir sıkıntı var gibi geldi bana. Düzen burada biraz bozulmuş şaşkınlık üstüne şaşkınlık verme isteği, sanki filmi bitirememesine yol açmış gibi geldi. İnsan ne yazık ki nasıl başladığını değil nasıl bittiğini hatırlayan bir varlık olduğundan dolayı bunu da buraya iliştirmek benim görevim…

Sonuç; harika hazırlanmış ve kurgulanmış bir aşk filmi olarak değerlendirmemizin yanında aynı zamanda kendine has stiline uygun olarak, bir o kadar dram kokan bir film. P.Cruz başrolde çok fazla seyirciyle buluşmasa da diğer oyuncuların harika performansları sayesinde çok sağlam bir film olduğunu söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesini tavsiye edeceğim, benzerlerinden çok çok daha kaliteli bir yapıt olduğunu söyleyerek yazıyı burada bitirelim. İyi seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 March 2011 01:17 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İncir Reçeli, aynı konuya ve isme sahip 2009 yapımı bir kısa filmin uzun metraja uyarlanmış hali olarak karşımıza çıkıyor. Bu kez filmin yönetmen koltuğunda, kısa filmde Metin karakterini canlandıran Aytaç Ağırlar bulunmakta.

Filmin hem senaristi hem yönetmeni olan Ağırlar, ilk yönetmenlik deneyimini de bu filmle yaşıyor. Kimilerine göre sıradan bir öyküsü ve arabesk bir anlatımı varmış gibi görünse de, filmin bence çok orijinal sahneleri de bulunuyor.

Öncelikle karakterlerden bahsetmekte fayda var. Sezai Paracıkoğlu’nun canlandırdığı Metin, 30’lu yaşlarda, hayatını televizyon programına skeç yazarak kazanan bir senarist. Bunun yanında da film senaryoları yazıyor, fakat hayat bu ya yazdığı senaryoların hiç biri yapımcılar tarafından onay görmüyor ve uçak yapmak için kullanılan kâğıt parçalarından başka anlam kazanmıyor. İçkiyi de çok seven Metin, sık sık gittiği barda çılgın Duygu’yla tanışır. Hayatının dönüm noktası da burada başlar. Melike Güner yani Duygu, Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ın Clementine Kruczynski ile benzerlikler göstererek özgünlükten biraz yoksun bir karakter olduğunu gösteriyor. Güner, iyi bir oyuncu olmasına rağmen bu filmde ters giden bir şeyler var gibi. Oyuncumuz, ya karakterle kendini özdeşleştirmiyor, bir zorlama var sanki ya da karakter çok kalıp; eklenecek hiçbir şey kalmıyor Güner’e. Paracıkoğlu’na bakıldığı zaman rolünün hakkını veriyor, tabiri yerindeyse cuk oturmuş. İçimizden biri olmak için elinden geleni yapmış, çok çalışmış.

Duygu’nun ömrü boyunca taşıdığı ve onu aşktan uzaklaştıran sırrı, bu aşk önünde de engel olmaya devam ediyor. Biraz arabeske kaçan, damardan giren bir öykü gibi olsa da; klişe değil, gerçekçi. Dramı dozunda kısacası. İmkânsız aşkı, günümüz koşullarında izleyiciyle buluşturmayı başarıyor film. Sev… Çok sev ama asla dokunma!

Bir insan severken nelerden vazgeçebilir? Sevdiğinden vazgeçebilir mi mesela? Ya da vazgeçmek zorunda kalabilir mi kendine rağmen? Gitsen için yanacak; gitmesen onu yakacaksın der gibi her şey…

“Sana dokunmak, ölüme inat gibi…” Bu replik, filmi birazcık özetliyor gibi aslında.Senaryodaki etkileyici sözler, sinemadan çıktıktan sonra zihninizi kurcalayarak sizi düşünmeye itiyor.

‘’-Bedenin bu kadar ucuz mu bilemedim.” / “- Asıl ucuz olan ne biliyor musun; beş kuruş vermeden savurduğunuz yargılarınız!’’ İnsanlar hakkında peşin hüküm verirken ne kadar da acımasız olabiliyoruz, bencilce düşünüp sabit fikirlerimizin esiri oluyoruz ve sonuçlarını çok ağır ödüyoruz.

Kimi sahnelerde o kadar ince ve naif bir anlatım var ki ağızlarda hoş bir tat bırakıyor. Kullanılan kamera açıları, sahneleri daha da anlamlı hale getiriyor sanki. Özellikle durakta otobüs bekledikleri sahnede kullanılan simgesel, küçük detaylar; bunun gibi başka bir sahnede çırılçıplak oturup birbirinin sadece tenine, ruhuna dokundukları sahne tadından yenmiyor, bitmesin istedim resmen.

Aytaç Ağırlar’ında bir televizyon programında söylediği gibi hakikaten oyuncuların etinden sütünden yararlanmış yönetmen. Sezai Paracıkoğlu’nun sesi ve söylediği şarkı, film vizyona girmeden önce sanal ortamda en çok tıklanan video olmayı başarmış ve dinleyenleri etkiliyor, inceden inceye de reklam yapıyor aslında.

Fakat film gişede biraz sıkıntı yaşıyor gibi. Bir çok sinema salonunda gösterime girmemesi bir tarafa, girdiği salonlarda da talebin az olduğu da 11:00-13:00 seanslarının olması hak ettiği değeri alamayacağı düşüncesi uyandırıyor ben de. Başka filmlerle mukayese etmedim İncir Reçeli’ni; bu durum ne bu filmi yüceltir ne de diğer filmleri yerer. Her film kendi içinde güzeldir.

İşin özü, izlenebilmeye değer bir film olduğunu düşünüyorum. Klasik, sıradan aşk filmlerinden sıkılanlar ve biraz da görsellik olarak değişik bir şeyler arayanların izlemesi gerektiği bir film.

Sevilay AYDIN/Antalya-2011

Bu yazı Sevilay AYDIN tarafından 04 March 2011 01:00 tarihinde yazıldı. 16 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hilary Swank’ın genç bir acil servis doktorunu canlandırdığı 2011 filmi The Resident’da Swank dışında Supernatural’den tanıdığımız Jeffrey Dean Morgan yer alıyor. Kiralık ev arayan, sevgilisinden yeni ayrılmış genç kadın ve onun evsahibi çevresinde gelişen olayların anlatıldığı klasik saplantılı kişi ve kurbanı konulu film bana göre abartı derecede güzel değil, ancak kabul edilmesi gereken bir şey varsa o da böyle filmlerin son dakikalarının hep kaçma, kovalama sahnesi ile dolu olduğundan dolayı heyecan verdiğidir.

Bu arada filmin son sahnesine kadar bunları yapan kişi kimdir, necidir, niye yapmaktadır şekli soru işaretleriyle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz haberiniz olsun. Oscar ödülü almış bir oyuncunun filmidir, her türlü gideri vardır diye şevkle beklerseniz havanızı alırsınız, çünkü film vasat gerilim filmlerden farksız sevgili dostlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 28 February 2011 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu film,

• Montreal Film Festivali’nde Grand Prix Ödülü’nü kazanır.
• Belçika’nın 2008 yılında Oscar Adayı olur.
• İstanbul Film Festivali kapsamında gösterilip Uluslararası Film Eleştirmenleri Birliği tarafından FIPRESCI Ödülü’ne layık görülür.

Bu hangi film diye merak mı ediyorsunuz?

Cevap veriyorum: Ben X^*.

Etkileyici bir müzik ve Archlord oyununun görüntüleri ile hazırlanmış hoş bir jenerik ile başlar film. Parlak zırhlı ve keskin kılıçlı bir şövalye, beyaz atını dörtnala koşturuyordur Archlord dünyasında. Sonra kamera bilgisayarın ekranından yavaşça uzaklaşır ve bize odayı gösterir. Archlord oyununun posterleri, maketleri ve figürleri ile süslenmiş bu odada, oyunu oynayan karakterimizi (Ben) görürüz kısa bir an ve iç sesini duyarız. Kimsenin onu anlamamasından yakınır. Ardından kadraja bir kadın girer. Bu Ben’in annesidir (Marijke Pinoy). Röportaj havasındaki bu sahnede Ben’in annesi “Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.” der. Daha filmin başında bu şüphe uyandıran sahne bizi büyük bir merak içerisinde bırakır.

Acaba ne olmuştur da Ben’in annesi bunu diyordur?

Gus Van Sant’ın Elephant adlı filmi Amerika’da hala yaygın olan, öğrencinin kendi okulunu silahla basma vakasının içine sokmuştu bizi. Film ilerledikçe Ben X’te de olayın bu noktaya varabileceğini düşünmeye başlıyorsunuz. Ben, okulda bir grup serseri çocuğun zorbalıklarına maruz kalarak “öteki”leştirilir. Çünkü Ben’de (Greg Timmermans) Asperger Sendromu (otizmin bir şekli) vardır. Bu yüzden Ben, çevresine sadece ayrıntı odaklı bakabilen, bütüne ulaşmakta zorlandığı için de bedensel ve duygusal tepkilerinde hep gecikmeler yaşayan bir gençtir. Özellikle yönetmeni bu noktada tebrik etmek gerekiyor. Ben’in gözünden diğer insanları bize gösterirken, hep suratlarının bir bölümüne odaklanıyor. Mesela kulağına, dudaklarına, gözlerine… Bu da Ben’in bakış açısını biraz olsun anlamamızı sağlıyor. Otistik birinin iç dünyasını görselleştirmenin yanı sıra, sadece Belçika’nın ve otistiklerin değil tüm dünyanın ve genç neslin hayata bakışına dair izlerde sunuyor film.

Ben, otistiktir yani diğer insanlara göre o yarım bir insandır. Sanal dünyada ki karakteri ile eksik yönlerini tamamlar. Her sabah 5:45’te uyanıp 6:33’e kadar aynı oyunu oynar. Sekseninci seviye gibi üst bir düzeye eriştiği, Archlord adlı bilgisayar oyununda yarattığı karakter ile kendi iç dünyası birbirine çakışır. Çünkü Archlord’da 80. seviyede saygı duyulan bir şövalyedir. Gerçek hayatta ise kimsenin umursamadığı hatta sürekli alay konusu olan aciz bir insandır. Bu yüzden her türlü olayı oyunla özdeşleştirerek düşünür. Mesela onu sürekli rahatsız eden Bogaert (Titus De Voogdt) ve Desmet’i (Maarten Claeyssens) Archlord’da yolunu kesen Troller olarak ya da kendisi hakkında atıp tutan doktoru bir iskelet olarak görür. Aynada saçını düzeltirken oyunda ki karakterin tipini değiştirdiği kutucuğu düşünür mesela ve bizde o kutucuğu ekranda görürüz. Bu anlamda filme yer yer serpiştirilmiş oyun görüntüleri ve animasyonları ile gözümüze sokmadan sürekli bir bilgisayar oyunu içindeymişiz gibi renk ve doku yaratmayı başarmış yönetmen. Bu da yine Ben’i anlayabilmemiz için önemli bir etken oluşturuyor.

Kamera kullanımı, görsel yönetim ve kurgu gibi oyunculuklar da oldukça başarılı. Özellikle ilk oyunculuk deneyimi olan Greg Timmermans, (Bana tipi yüzünden Tobey Maguire’yi anımsatıyor.) Ben karakterini fazlasıyla benimsemiş gibi gözüküyor. Ayrıca oyunculuğu hiç göze batmıyor ve gerçekten çok inandırıcı. Ben’in Archlord Dünyasındaki Şifacısı Scarlite’i oynayan Laura Verlinden ise filmin sonlarına doğru ortaya çıksa da güzelliği ile akıllarda kalmayı başarıyor.

Scarlite.

Kendisi filmin sonuna doğru arz-ı endam etse de filmdeki en önemli karakter aslında. Ben’in oyunda tanıştığı Scarlite belki de onun tek arkadaşı ve sırdaşıdır. Ona âşık olması da kaçınılmazdır. Bir gün artık Ben, bütün bu baskılara, küçük düşürülmeye dayanamaz ve her şeyi Scarlite’e anlatır. Birlikte bir plan yaparlar. Ertesi gün Scarlite ona bir video mesaj gönderir. Mesajda yarın trenle yanına geleceğini söylüyordur. Evde ki hesap çarşıya uymaz Bogaert ve Desmet onun telefonunu aldıkları gibi mesajı da görürler. Ertesi gün Ben, onlardan önce tren istasyonuna gitmek için hızlı hareket etmek zorundadır. O günden sonra Ben’in ve çevresindekilerin hayatında önemli değişiklikler olacaktır…

Film boyunca ara ara Ben’i tanıyan herkesin bir röportaj görüntüsünü izleriz. Hepsi Ben, hakkında bir şeyler söylerler. Sınıf arkadaşları, öğretmenleri, müdürü, babası… Bu görüntülerin Ben’in yaptığı planla ilgisi olduğunu sizde tahmin etmişsinizdir. En başta Annesinin söylediği şeyi hatırlayalım.

“Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.”

Evet, böyle demişti Ben’in annesi. Ama neden?

Yoksa…

KARAR: Film, sürpriz sonun işaretini vermeden ve merakınızı ayakta tutarak ilerliyor. Sona yaklaşırken sizi şaşırtıyor ve final sahnesiyle de şok ediyor.

* Flamanca’da “Ben Bir Hiçim” anlamına geliyor.

Filmden Replik

Hiç mutlu olmamıştım.

Ama hiç bu kadar mutluda olmamıştım.

Ben

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 27 February 2011 04:28 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

12 dalda aday gösterilen ‘King Speech’ filmi en fazla adaylık kazanan film olarak ilk başarısını göstermiş oldu. King Speech filmini Coen kardeşlerin “True Grit” filmi 10 adayla, “The Social Network” ve “Inception” filmleride 8′er adaylıkla Oscar’a adaylıklarına girmiş oldu.

27 Şubat 2011 de düzenlenecek olan töreninin sunuculuğunu James Franco ve Anne Hathaway yaparken, Oscar meraklıları da  NTV ve CNBC kanallarından canlı olarak izlenebilecekler.

Tüm Kategori ve Adaylar;

En İyi Film:
The Social Network
Black Swan
The King’s Speech
The Fighter
Inception
The Kids are All Right
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter’s Bone

En İyi Yönetmen:
Darren Aronofsky, Black Swan
David O. Russell, The Fighter
Tom Hooper, The King’s Speech
David Fincher, The Social Network
Coen Brothers, True Grit

En İyi Erkek Oyuncu:
Javier Bardem “Biutiful”
Jeff Bridges “True Grit”
Colin Firth “The King’s Speech”
Jesse Eisenberg “The Social Network”
James Franco “127 Hours”

En İyi Kadın Oyuncu:
Annette Bening “The Kids Are All Right”
Nicole Kidman “Rabbit Hole”
Jennifer Lawrence “Winter’s Bone”
Natalie Portman “Black Swan”
Michelle Williams “Blue Valentine”

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Christian Bale “The Fighter”
John Hawkes “Winter’s Bone”
Jeremy Renner “The Town”
Mark Ruffalo “The Kids Are All Right”
Geoffrey Rush “The King’s Speech”

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:
Amy Adams “The Fighter”
Helena Bonham Carter “The King’s Speech”
Melissa Leo “The Fighter”
Hailee Steinfeld “True Grit”
Jacki Weaver “Animal Kingdom”

En İyi Animasyon:
How to Train Your Dragon – Chris Sanders ve Dean DeBlois
The Illusionist – Sylvain Chomet 
Toy Story 3 – Lee Unkrich

En İyi Görüntü Yönetimi:
Black Swan – Matthew Libatique
Inception – Wally Pfister
The King’s Speech – Danny Cohen
The Social Network – Jeff Cronenweth
True Grit – Roger Deakins

En İyi Orijinal Senaryo:
Another Year: Mike Leigh
The Fighter: Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception: Christopher Nolan
The Kids Are All Right: Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King’s Speech: David Seidler

En İyi Uyarlama Senaryo:
127 Hours, Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3, Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit, Joel Coen, Ethan Coen
Winter’s Bone, Debra Granik, Anne Rosellini
The Social Network, Aaron Sorkin

En İyi Yabancı Film:
Biutiful (Meksika)
Dogtooth (Yunanistan)
In a Better World (Danimarka)
Incendies (Kanada)
Outside the Law (Cezayir)

En İyi Belgesel (Uzun):
Exit through the Gift Shop
Gasland
Inside Job
Restrepo
Waste Land

En İyi Belgesel (Kısa):
Killing in the Name
Poster Girl
Strangers No More
Sun Come Up
The Warriors of Qiugang

En İyi Sanat Yönetimi:
Alice in Wonderland, Robert Stromberg, Karen O’Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1, Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception, Guy Hendrix Dyas, Larry Dias ve Doug Mowat
The King’s Speech, Eve Stewart, Judy Farr
True Grit, Jess Gonchor, Nancy Haigh

En İyi Kostüm:
Alice in Wonderland, Colleen Atwood
I Am Love, Antonella Cannarozzi
The King’s Speech, Jenny Beavan
The Tempest, Sandy Powell
True Grit, Mary Zophres

En İyi Makyaj:
Barney’s Version, Adrien Morot
The Way Back, Edouard F. Henriques, Gregory Funk ve Yolanda Toussieng
The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey

En İyi Kurgu
Black Swan Andrew Weisblum
The Fighter Pamela Martin
The King’s Speech Tariq Anwar
127 Hours Jon Harris
The Social Network Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Müzik:
How to Train Your Dragon, John Powell
Inception, Hans Zimmer
The King’s Speech, Alexandre Desplat
127 Hours, A.R. Rahman
The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross

En İyi Şarkı:
Coming Home – Country Strong
I See the Light – Tangled
If I Rise – 127 Hours
We Belong Together – Toy Story 3

En İyi Görsel Efekt:
Alice in Wonderland, Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas ve Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 Tim Burke, John Richardson, Christian Manz ve Nicolas Aithadi
Hereafter, Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojanski ve Joe Farrell
Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb
Iron Man 2, Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright ve Daniel Sudick

En İyi Ses:
Inception, Richard King
Toy Story 3, Tom Myers ve Michael Silvers
Tron: Legacy, Gwendolyn Yates Whittle ve Addison Teague
True Grit, Skip Lievsay ve Craig Berkey
Unstoppable, Mark P. Stoeckinger

En İyi Ses Miksaj:
Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick
The King’s Speech, Paul Hamblin, Martin Jensen ve John Midgley
Salt, Jeffrey J. Haboush, Greg P. Russell, Scott Millan ve William Sarokin
The Social Network, Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick ve Mark Weingarten
True Grit, Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff ve Peter F. Kurland

Bu yazı Ethem tarafından 27 January 2011 04:51 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gunther Strobbe, ilerleyen yıllarda yazar olacak ve bu ruh yapısına sahip bir zibididir. Gençlik yıllarında yazıya döktüklerini olgun yıllarındaki sesiyle ve daha olgun düşünceleriyle izleyiciye aktarır. İçindekileri, zamanında dışa yansıtamadıklarını okur sesindeki garip tonla. Evet, ses tonu güzel olabilir, hatta çocukluğu da güzel olabilir ama büyüdüğünde o kadar çirkinleşeceğini kimse tahmin etmemiştir muhtemelen. Bu yüzden sanırım afişlerde büyümüş halini kullanmamışlar :)

Delikanlılığın kitabını yazan (!) amcaları ve babası işi gücü olmayan, sürekli içen, boş işlerle uğraşan, gereksiz yarışmalarla şan salmayı bi bok zanneden it sürüsü. Aileyi ayakta tutansa anneleri, Gunther’in babaannesi yani. Yazımın ağzını bozan filmde bolca küfrün arasında kadınların da aşağılandığı çok açık, neyse ki anneler biraz olsun yüceltilmiş. Guntherse hayatındaki iki kadından da nefret etmektedir: annesi ve karısı. Neden lanetlediğini filmde görmek daha güzel olacaktır.

Açıkçası ilginç topluluklara sadece filmlerde şahit olarak, bunlar da var mı diye düşünen biriyim. Şahit olmak istediklerimle birlikte iyi ki o yıllarda, orada yaşamamışım dediğim filmler de oluyor. Bu filmde ikilemde kaldım. Eğlencenin bol olduğu, derdin tasanın olamayacağını düşündürüyor izlediğiniz aile. Her şeyin para olmadığını algılayabiliyorsunuz ve en önemlisi aile denen olgunun birbirine kenetlenen bireylerden ibaret olması gerektiğini görüyorsunuz. Tabii ki huzur olduğu söylenemez çünkü bu kadar dengesiz insanın aile içi huzuru sağlaması neredeyse imkansız. Film, iki zıt olguyu bir araya getirmeye çalışmış. Birey olarak çok değersiz olan insanlar aileye sahip çıkmayla beraber sağlam bir karakteri sahiplenmeye başlıyor. Gunther bunun en iyi temsilcisi filmde. Dürüstlüğünden ödün vermeyen ve aile bireylerini satmayan duruşu çöplükte krallığı yaşatıyor ahaliye.

Alkolün bir aile yapısını nasıl temelden etkilediğini farklı bakış açılarıyla zenginleştirerek anlatan ve dramla komedinin birleştiği EĞLENCELİ bir Belçika, Hollanda ortak yapımı olan, ama yaş sınırı bir hayli yüksek film, 29. Uluslararası İstanbul Film Festivali’nde Altın Lale Uluslararası Yarışma Ödülü’nü kazanmıştı. Özellikle afişten daha “fazlasını” gördüğünüzü garanti edebilirim. Yıh yıh. Ciddileşmek gerekirse, benim filme pozitif yaklaşmamın sebebi yazarın kullandığı betimlemeler ve ruh halini yansıtan cümleleri. Yolculuk üzerine bahsedilenler, hayatı değerlendiren cümleler not alınabilecek kadar güzel, ilham verici. Örnek vererek büyüyü yaşamadan bozmak istemiyorum, kendiniz deneyin.

Dayanamıcam: “Kadını ve çocuğunu terk ettiğin zaman pisliğin teki olursun. Bunun nedeni, kadını hamile bırakmadan önce terk edecek kadar pislik olamayışındır.”

Sevgiler,
İyi seyirler.

Not: Film festival festival gezdiğinden dolayı Türkiye’ye iki yıl sonra gelmiş 14 Ocak 2011′de vizyona girmişti. Şu an birkaç sinemada hala gösterimde, eğer beyaz perdede izlemek isterseniz.

Bu yazı rahmetli tarafından 25 January 2011 04:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tron Legacy filminin oyuncu kadrosundaysa Jeff Bridges, Michael Sheen, John Hurt, Olivia Wilde, Garrett Hedlund, Beau Garrett, James Frain, Amy Esterle, Serinda Swan, Brandon Jay Mclaren ve Bruce Boxleitner  isimleri mevcut.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2011 00:49 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tuna Kiremitçi’nin “Git Kendini Çok Sevdirmeden” kitabı ve 1996 yılında “Kumdan Kaleler” grubuyla birlikte çıkarmış olduğu “Denize Doğru” isimli albümü sayesinde bir sempati doğdu kendisine karşı.Bu filmi izlemeye başlamadan önce kendisinin ismini duyunca bir heyecan oluştu bende. Ama ne yazık ki gerçekler acıdır, hayalleri bırakıp bir an önce filme dönmek gerekiyor.

Film klasik bir Türk aşk filminin bütün özelliklerini taşıyor. Birbirine âşık olan bir çiftimiz var ve evlenmek üzere. Ama her şey bu kadar basit olmamalı diyerek araya Can’ın en yakın arkadaşı düğün öncesinde giriverir. Almanya?da çalışıyordur ve nikah şahidi olmak üzere Türkiye’ye gelir. Can’ın en yakın arkadaşına, sevgilisinin resimlerini göndermesinden sonra hayat onun için daha zor gitmeye başlamıştır. Zaten anne ve babasının erken ölümü yüzünden genç yaşta hayata küsen Ilgaz, bu olaydan sonra Aybige’ye âşık olmuştur. Araya intihara meyilli abisi giriyor ve işler iyice karışıyor.

Filmi hem beğendim hem beğenmedim. Aslında burada konumuz olmayan bir şeylerden bahsetmek istiyorum. Filmdeki durumda kalan binlerce örnek var ayrıca benim şahit olduğum durumlarda var. Buradan anlaşılıyor ki en kıymetli şeyi asla en sevdiğiniz kişiye emanet etmemeniz gerekiyor. Buradan da yola çıkarak film hakkında söylenebilecek tek şey Brezilya pembe dizisi tadında bir film yaptıkları.

Çok yüzüseysel konuşmaların arkasına saklanan, bir anda değişen ortam şartları, çok gereksiz alan kullanımları filmin seyredilebilirliğini ne yazık ki baya bir düşürmüş. İzlerken şartların bir anda değiştiğini, kararların çabuk alındığına şahit oluyorsunuz. Bazı filmlere biz akıcı değil izlerken sıkılıyoruz diyoruz ama bu sefer de film kaçıyor gibi. Yakalamaya çalışıyorsunuz ama nafile, zaten süresi 1 saat 30 dakika olduğundan her şeyi çok çabuk bir şekilde yakalamak ve uyum sağlamak durumundasınız.

Aşk?ın, tutkuyla bağlılığın insana neler yaptıracağını bilen bizler ise Ilgaz?ın sessiz çığlıklarına şahit oluyoruz. Seçiminin yanlışlığı üzerine ensesine bir tokat atmak üzere bekliyoruz ama nafile? Sessiz sedasız binip uzaklaşıyor öyküden Ilgaz. Sinemamızın romantik film, aşk filmi yapma hevesi yeniden özellikle Issız Adam sonrası patlama yapmışken, tuhaf bir deneme olarak kalıyor Adını Sen Koy.  Selvi Boylum Al Yazmalım?larla, Vesikalı Yarim?lerle, Sevmek Zamanı ile büyümüş bizler, bu sessizliği kırmak istiyoruz. Ama romantik film anlayışımızda ki oluşan hasarlardan dolayı bir türlü ideale yaklaşamamamız bizim canımızı yakan kısım oluyor her seferinde.

Sonu hakkında söylenebilecek şey ise kocaman bir belirsizlik. İşlenen konuyu ortada öylece bırakıp kaçmışlar. Hiç tatmin edici bir film olduğunu söyleyemem. Güzel bir deneme, ama konunun klişe olmasından ve üstüne fazla bir şey katılamayacak olmasından dolayı kaybediyor birazda. Ayrıca, Melis Birkan; gerçekten Issız Adam’la alakası olmaksızın çok yapmacık kalmış rolünde. Elbette ekrana koyduğu şirinlik takdir ediliyor ve hatta çoğu kişi onun tatlılığına kanıp geri kalan parçaları göz ardı edebiliyor ne yazık ki.

İzlemeseniz de olur, izleseniz de, seçim sizin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mustafa?nın örnek bir yaşamı vardır. İyi bir işi mükemmel bir eşi dünya güzeli bir çocuğu vardır. Fakat bu eşsiz yaşamı bir kazayla aniden darmadağın olur. Karısı yabancı bir adamla trafik kazası geçirmiş ve hayatını kaybetmiştir. Sır dolu yabancı ise hastaneye kaldırılır.

Mustafa karısının adamla olan ilişkisini öğrenince çılgınca bir plan yapar. Taksi şoförü Fikret?i kaçırıp şehirden uzak bir yere götürür, böylece karısının gizli yaşamı hakkındaki detayları zorlada olsa öğrenecektir. Fakat bu gerilim dolu ilişki sonucu kendi hakkında da bazı gerçeklerin farkına varacaktır. Ve olaylar kısa sürede kontrolden çıkar.

Neresinden başlamak gerekiyor? Gerçekten çok üst düzey bir film olmuş başlangıç olarak. Senaryoyu çok iyi kurgulamışlar ve anlatım gerçekten çok akıcı. Filmin bazı anlarında acaba ne oluyor, neden bunu yapıyorlar diye sorguladığınız bir an bile olmayacaktır eminim. Her şey özenle yerleştirilmiş ve bu düzen çerçevesinde izlediğiniz gördüğünüz her olayın bir nedeni var.

Yukarıda kendimce değiştirdiğim film ismi; filmde iki tane asıl olaydan bahsediyor. Birincisi Mustafa?nın kişiliğinde ki sorunları inceliyoruz. Geçmişinden bu yana bir takım takıntılarının, acılarının olduğunu anlatmaya çalışmışlar ve bu şekilde hayatını sürdürmeye çalışırken başına başka bir olayın daha gelmesi her şeyi iyice içinden çıkılmaz bir hale getiriyor. Analizleri iyi yaparak, karakterin davranışlarından geçmişte ne tarz bir sorunla karşılaştığını tahmin etmek bile bu noktada bir mutluluk veriyor. Filmin ilerisi hakkın da bilgiye sahip olmayı genelde sevmem ama bu filmde işler biraz değişiyor. İzleyerek görmeniz en sağlıklı olanı?

Filmi neden bu kadar geç izledim? Açıkçası buna verilebilecek bir cevabım yok. Herkes Çağan Irmak deyince aklımıza Issız Adam, Babam ve Oğlum gibi artık millete, bütün bir vatana mahal olmuş filmler geliyor. Şu filmi, gerçekten film izliyorum diyen arkadaşlarımın çoğundan duyabildim. Piyasada öyle ahım şahım bir tanıtımı olmadı. Hakkında çok konuşulan bir yapım olduğunu ve aynı zamanda bu filmi çok büyük kitlelerin izlediğini de sanmıyorum. Kısacası baya kenarda köşede kalan bir film olduğuna kanaat getirdim. Ama şu kadarını söyleyebilirim, işlenen konu olarak Issız Adamı zaten bu kategoriye dâhil etmeden söylüyorum ki, Babam ve Oğlum kadar hakkında konuşulması gereken bir film.

Fikret Kuşkan ve Nejat İşler hakkında konuşulması gerekiyor. Fikret Kuşkan hakkında söylenebilecek fazla bir şey yok. Babam ve Oğlum filmiyle beraber ona olan hayranlığım artmaya başlamıştı. Bunun dışında birkaç projede daha izleme fırsatım oldu. Daha önce bu filmi izleme şansım olsa mutlak olarak bu sürecin tam tersi işlemiş olacaktı ama saygım bir kat daha arttı bu filmle beraber. Nejat İşler yardımcı rolde gibi gözüküyor ama çok iyiydi. Söylemek istediğim bir şey var. Filmdeki rol yüklemeleri konusunda biraz karmaşa olmuş gibi. Şimdi bu ne demek? Ben niye saçmalıyorum? Bizim filmimizdeki taksici rolü gereği bu kadar güçlü bir adamın yanında biraz çekingen olmalı. Ama aslında her şeyi bilen bir tek o olduğundan dolayı o kadar da güçsüz durmamalı. İşler bu role gitmemiş. Öylesine bir ifadesi, öylesine bir bakışı var ki, işler ne zaman tersine dönecek diye bekliyorsunuz. Nejat İşler?e ??abi, yapma, etme?? tarzında sakin konuşmalar ve acındırma ifadeleri gitmiyor. Oyunculuk olarak üst seviyede ama yaratılmaya çalışılan karakter olarak olmamış diyebilirim.

Irmak acaba ne zaman bir filmin sonunda ağlatmadan bitirecek ve bize biraz rahat verecek? Şu filmi daha önceden görmüş olsam büyük olasılıkla Issız Adam filminden birkaç kat daha fazla nefret etme durumuna gelecektim. Her filmin sonunda mutlaka biraz dram yaratmak özellikle böyle giden bir filmin sonunda dram yaratmak güzeldir ama bu kadar bariz yapılmasına karşıyım. Karşılıklı konuşmalarla, tamamen bütün filmin dramını birkaç sahnede çözmeye çalışmak ve ağlamalı bol sahneleri artık hoş görmüyorum. Hele ki bunu yapan bir yönetmen, bunu istisnasız her filminde yapmaya çalışıyorsa artık nefret ediyorum. Tüm bunlara rağmen filmin inanılmaz bir sonu var kabul etmek gerekiyor. Bütün parçaların birleştiği, her şeyin baştan beri neden böyle olduğunu anlatan kısa ama öz bir son.

Mutlaka izlenmesi gereken, izlerken sizi hapseden bir film yapmışlar. Tavsiye ediyorum ve en sevdiğim filmler listesinde hatırı sayılan bir noktaya koyacağımı belirtmek istiyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Munich filmini açmadan önce karşınıza neler çıkacağını tahmin edebiliyorsunuz. Munich Olimpiyatları tarihinin en dramatik olaylarından birine tanık olmuştur. 11 atlet inanılmaz bir şekilde öldürülmüştür. Film başladığında önce bu canlandırmayı, bazı gerçek görüntüler eşliğinde izliyorsunuz.

Sabırlı izlenmesi gereken bir film her şeyden önce bundan bahsetmek gerekiyor. 2 saat 40 dakika gibi bir runtime süresi var ve bu süre içinde olaylar gerçekten çok ağır ilerliyor. Sahneleri teker teker izliyormuş, bir sahneden sonra öbür sahnenin gelmesini bekleyecek duruma geliyorsunuz. Tabi bu arada olayın bütün ayrıntılarını öğrenme şansına sahip oluyorsunuz. Aslında burada sadece bunu belirtmek için söyledim diyebilirim çünkü bu bir aksiyon filmi değil ya da herhangi bir gizem filmi değil. Daha çok bir belgesel tarzında olduğunu belirteyim.

11 kişiyi öldüren başları temizleme görevi Eric Bana?ya kalıyor ve arkadaşlarıyla beraber bu işe kalkışıyor. Asıl olay bence burada. Biraz daha geniş bir perspektiften bakmak gerekiyor. Burada bir nevi savaş sahnelerini aratmayacak olaylar görüyorsunuz ama olay bu kadar basit değil. İlk cinayetini işlediği zaman Bana?nın ruh halini incelemeniz gerekiyor. Daha sonra sayı arttıkça artık ne kadar rahat olarak davrandığını fakat bir zaman sonra paranoyaklaştığını izlemeniz ve çok iyi bir şekilde analiz etmeniz gerekiyor. Öldürmek basit bir iş değildir kavramını çok güzel bir şekilde işlemişler.

Filmde de dediği gibi sonu olamayacak ve herkesin kaybettiği / kaybedeceği bir savaş. Sakal gibi her cinayette yenilerinin hem de daha gür ve sert çıkması. Zaman ilerledikçe artık ??undercover?? olan bu ekibin gün yüzüne çıkması ve bir anda hedefleri öldürürlerken kendilerinin hedef haline gelmesi? Ama ne yazık ki bu film beklentilerimi karşılayamadı. Ahım şahım olmayan bir konuymuş gibi hissettim önemli olan bir konuyu. Mutlaka film haline getirilmesi gereken İsrail-Filistin çekişmesi çok sayıdaki karakterlerin dalaşmalarından ibaret olarak kalmış. Daha can alıcı konular, diyaloglar, entrikalar, beklerdim. Derin mevzulara verilen önem yetersiz kalmış, sadece bir bireyin üzerinden ele almışlar konuyu. Öldürme sahnelerinin gerçekçiliğiyle ilgiyi ayakta tutuyor.

2005 yılının en güçlü filmlerinden, Spielberg?in en görkemli eserlerinden biri olarak görüyorum filmi. Kendisinin tarzını çok sevmesem de gerektiği zaman, gereken saygıyı göstermekten asla çekinmedim. Mutlaka izlenmesi gereken bir film diyemem, çünkü ben bu olayın arkasını çok merak ettiğimden benim ilgimi çok uzun zamandır çekiyordu. Tatmin olmadım tam olarak ama en azından baya büyük bir kısmını öğrendim ve güzel çekimler sayesinde olayları yaşadığımı söyleyebilirim. Belgesel tadında filmleri seviyorsanız bu filmi de izlerken zevk alırsınız

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 November 2010 01:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir sosyoloji öğretmenimiz var ve öğrencilerimize proje verir, yıllık projesi gibi bir şey. Herkes den dünyayı değiştirebilecek bir fikir bulmasını ve bunu uygulaması ister. Öğrencimiz Trevor ise, striptiz kulüplerinde, kumarhanede çalışan annesiyle birlikte yaşamaktadır. Okulda bu projeyi fazla ciddiye alır ve bir şeyler düşünmeye başlar. Bir insana iyilik yaparak onu borçlandırmak ve daha sonra bu iyilik yaptığı kişinin 3 kişiye daha yardım etmesini sağlamaya çalışmak ister. Böylece dünyada bazı şeyleri değiştirebileceğine inanır. İmkânsız mı? Trevor McKinney (Haley Joel Osment), aksini iddia ediyor.

Film başladığı anda bizlere bir olay gösteriyor. Olayın sonunda bir adam, gazeteci bir oğlana Jaguar marka arabasının anahtarını atıyor ve gazetecimiz anlamadan da olsa kabul ediyor. Daha sonra araştırmak istiyor bu işin aslı nedir diye ve tam bu anda film 4 ay geriye doğru gidiyor. Mükemmel olarak kurgulanmış film işte o anda başlıyor. Olayları yavaş yavaş işlemeye başlıyorlar.

Filmde anlatılmak istenen birçok şey var aslında, önemli olan bunların hangisini anlamak istediğiniz. Örnek olarak vermem gerekirse, dünyanın aslında değiştirilemeyecek bir yer olmadığından başlayarak, bir şey yapacağımız zaman onun sonuçlarını düşünerek hareket etmemek gibi birçok noktaya parmak basılmış ve güzel bir dram yaratılmış. O kadar kararında olarak yaratılmış ki, biz dramdan etkilenmiyoruz, oradaki işlenen konunun hassasiyetinden ve anlatılmaya çalışılan olay-mesajdan daha çok etkileniyoruz. Filmin geneline hâkim olan bir durum olduğundan dolayı baya takdir ettim.

Filmin akışını çok güzel kurgulamışlar yukarıda söylediklerimin dışında. Mantıksız gibi görünen hiçbir şey yok gibi duruyor. Sadece filmde olmaya çalışan bir ilişkiye şahit oluyoruz. İzlediğiniz zaman daha iyi anlayacaksınız ki filmin o noktası biraz fazla zorlama olmuş. Aslında neden zorlama olduğunu bir şekilde ifade etmeye çalışayım. Hani günlük ilişkilerde de böyledir ya, çıkan çiftler çok kavga ettikleri zaman aradaki bazı şeyler yaralanır ve sürekli git-gel başlar. İşte o noktadan sonra ilişki zorlamaya girmiştir. Filmde de buna benzer bir olay görüyoruz.

K.Spacey neler yapmış öyle? Başlangıçta onu gördüğünüz zaman bir anda bu kim ikilemi yaşıyorsunuz yüzündeki yaradan sonra. Ama ayrıntılara takılmamak gerek, film boyunca öylesine üst düzey bir oyunculuk sergilemiş ki, yanına yaklaşılacak türden değil. Sakinliği, gerektiği zaman utangaçlığını sergilemede ki üst düzey yeteneği ve konuşma tarzıyla seyirciyi adeta üstüne kilitlemeyi başarmış. Sorgulamak istediğim tek şey ya da daha doğrusu ikilemde kalabileceğim, bazıları için K.Spacey’in performansı filmden daha akılda kalıcı olabilir. Böyle bir durumun olmasını gerçekten istemem.

Filmin sonu… Belki de en fazla tartışılması gereken, üstünde en fazla konuşulması gereken noktası diye düşünüyorum. Genele hâkim olan sakin ve sıralı akış bir anda öyle bir şekilde tepe taklak oluyor ki, ekrana kilitlenip kalma dediğimiz olayı burada gerçekleştirmişler. Bu sonuçtan her şeyi çıkartabilirsiniz. Mesaj vermek istemiş olabilirler, her davaya atlama mesajı olabilir, biz Türklerin inanılmaz Türkçemizde klasik olarak kullandığımız söz olan ”pisipisine gitmek” kavramını burada kullanabilirsiniz, ne koysanız olacak gibi. Nasıl anlatılır ki, gerçekten seyrettiğim en vurucu sonlardan bir tanesine daha şahit oldum. Sırf o an ki duyguları tekrar yaşamak için bir kere daha izlerim ve aynı şekilde izleyip, kalabilirim.

Filme süper bir başlangıç yapmışlar, 4 ay geriye almışlar. Biz o 4 ay’ı izlerken, 4 ay sonraki olaya kadar bir bağlama söz konusu. İnanılmaz kurgu buradan geliyor. Daha sonra senaryonun eşsizliğinden bahsederek filmin sonuna kadar ilerliyoruz. Karakterler hakkında yeteri kadar konuştuk zaten. K.Spacey’nin inanılmaz oyunculuk performansında sona geldiğiniz zaman bu filmi mutlu sonla bitmesini öngörmüş olabilirsiniz ama her şey bu kadar tozpembe değil ne yazık ki…

Hoş bir film ortaya çıkmış gerçekten. Konu itibari ile biraz basit(klasik) olabilir ama sanırım ara sıra bu basitlikleri izlememiz gerekiyor. İzlemediyseniz, gerçekten çok fazla şey kaybedeceğiniz filmlerden biri?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 November 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Mahsun Kırmızıgül’ün yaptığı filmde Mahsun Kırmızıgül, Haluk Bilginer, Mustafa Sandal ve Zafer Ergin rol alıyor.

05 Kasım 2010 da vizyona girecek olan New York’ta Beş Minare adlı filmin 70 dakikası Amerika’da çekilecek olan filmin geri kalanınında Türkiye’de Konya, Bitlis ve İstanbul’da çekileceği belirtilmiş.

Ayrıca New York’ta Beş Minare filminin diğer bir özelliği ise Mahsun Kırmızıgül’ün bu hikayeyi 11 yıl önce yazmasıdır. Bir türlü bütçe olanağı bulamayan Kırmızıgül, sonunda film için gereken bütçeyi toparlayıp ilk yazdığı hikaye olma özelliğini taşımakta.

Şimdiden iyi seyirler diliyoruz.

rahmetli‘nin film hakkındaki yorumunu okumak için buraya tıklayın.

Bu yazı Ethem tarafından 01 November 2010 00:06 tarihinde yazıldı. 31 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

22 Ekim 2010 da vizyona girecek olan O KUL – Hayal Bile Etme adlı filmde, bir kız çocuğunun okula gitme isteğiyle beraber baba ve abisinden gördüğü şiddeti konu alıyor.
Hernekadar baba ve abisinden şiddet görsede okula gitmeyi başarır fakat şiddet devam etmektedir. Sonunda azmin zaferi zorda olsa tadılacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 18 October 2010 01:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

19. yüzyılın sonlarından geçen filmde Jonah Hex, Güney müteffiklerini ölümsüzler ordusuyla birlikte serbest bırakmak amacıyla yola çıkan Voodoo büyücüsü Qentin Turnbull’un izini sürecek, amacına ulaşmasına engel olmaya çalışacaktır.

Başrollerinde olan Jonah Hex karakterini Josh Brolin, Leila karakterini ise Megan Fox canlandıracağı Jonah Hex adlı film 09 Ekim 2010 da vizyone giriyor.
Filmin senaryosu Brian Taylor, Mark Neveldine ve William Farmer isimlerine ait. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Josh Brolin, Megan Fox, John Malkovich, Michael Fassbender, Aidan Quinn, Michael Shannon, Julia Jones ve Will Arnett isimleri yer alıyor.

(Henüz fragmanı çıkmamıştır)
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 10 October 2010 02:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi uzun zamandır bekliyordum ve nihayet izleme fırsatı buldum. Baştan itibaren şöyle söylemek istiyorum, biraz beklentim vardı filmden ama fazla değildi. Sonuçta trailer izlemiyorum desem de, merak ettiğim filmlerin acaba konusu nedir diye okumuyor da değilim. Okuduktan sonra herkes de oluşabileceği gibi bir takım beklentiler bende de oluştu ve hemen izlemeye koyuldum. Şimdi filmimiz;

Yakın bir gelecekte yapay organların üretimi ve satışı mümkün hale gelmiştir. Afrika’daki savaştan dönen Remy ve Jake bir şirkette Repo Men yani organ alan hastaların, şirkete olan borçlarını ödeyememeleri durumunda bu 2?li gidiyor ve ne pahasına olursa olsun organları geri söküyor. Rutin bir geri alma işleminde ortalık bir anda karışıyor ve Repo Men?lerimizden bir tanesine organ nakledilmek zorunda kalınıyor. Zaman geçtikçe borçları ödenmeyince Jake, repo men görevini üstlenmek üzere arkadaşı Remy’nin peşine düşer ve ortalık karışıyor. İçinde yer yer dram öğelerinin yer aldığı bir aksiyon filmine dönüşür.

Yukarıda belirttiğim gibi içinde hem aksiyon sahneleri, hem de dram öğelerini; teknolojik hayat ve güncel hayatı birleştiren izlenmesi hoş bir film oluşmuş öncelikle bunu söyleyelim. Daha sonra bu tarz filmlerin genel yapısından kaynaklanan ve benim inancıma göre asla önüne geçilemeyecek ve sorgulanması gereken bazı şeylerin olduğunu düşünüyorum. Eğer bu yazıyı biraz filmi ”kritik” etmek amacıyla yazıyorsak, işte bahsetmemiz gereken noktalardan birine geliyorum.

Çok merak ettim, neden herkesin organa ihtiyacı var gibi bir hava oluşturmak istemişler? Tamam, anlıyorum konu zaten bunun üstüne, herkes bu şirkete gelerek neden organ ihtiyacını karşılamak istiyor? O zaman hemen ardından bir soru daha sormak istiyorum. Neden yapay organ? Tamam, teknoloji inanılmaz bir derecede ilerlemiş olduğunu bize zaten gözümüze soka soka gösterdiler tamam ama sıkıntı bence burada başlıyor. Bunun geniş bir nedeni olmalı. Neden bu kadar geniş çapta bir organ yetmezliği-eksikliği oluşmuş? Sağlıksız beslenmeden sağlam organ mı kalmıyor? Radyasyondan dolayı herkesin organları mı yamuluyor? Hele sahnelerden birinde Beth vücudundaki parçaları saydıkça ben kendi içimden ” Terminatör filmine hoş geldiniz, perde 5 ” dedim. Burası biraz mantık dışı kalmış ki şu anda film benim düşüncelerime göre mantıkların dışına çıktı zaten. Hadi çıkmadığını varsayarak objektif bir biçimde yazmaya devam edersek, buranın biraz fazla abartıldığını söylemek istiyorum. Hatta daha iyisini söyleyeyim, fazla sorgulamayın.

İyi yanlarına gelelim hemen, öncelikle konunun orijinal olması gayet güzel. Orijinal diyorum kendi adıma çünkü bu tarz bir filmi daha önce izlememiş olmam bu filmi yeteri kadar orijinal yapıyor gözümde. Daha sonrası konunun belirli bir seyir halinde devam etmesi, yer yer dram öğelerinin dâhil olduktan sonra olayların bir anda hızlanması ama daha sonra tekrar normal seyir durumuna dönmesi gayet güzel olarak ayarlanmış. Sürekli aksiyon da bir yere kadar! Film tahminen 2 saat gibi bir süreyi kapsıyor (bakmadan söylüyorum). Bu 2 saat süresinde biten çekirdeğimin üstüne kola içmek için kalktığımı çıkartırsak hareket etmek istemiyor insan. Sürekli olay örgüsü devam ediyor, sahne üstüne sahneler devam ediyor ve kısacası hani kimyada bir terim vardır ya ”akışkan”, işte bu filmde aynen böyle olmuş…

J.Law ve F.Whitaker. F.W hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında. En iyiler ya da bayıldıklarım demiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında ama onun bütün filmlerini indirip izlemeye başladıkça gözümdeki seviyesi yavaş yavaş yükselişe doğru geçti. Filmi eğer izlemediyseniz dikkat edin, ya da izlediyseniz hatırlarsınız, ne kadar orijinal bir gülüş halinin olduğunu fark ettiniz mi hiç? Ya da yeri geldiği zaman sanki topuktan iğne yemişçesine donuk olarak bakabiliyor? Bunun dışında, dram gereken sahnelerde o yarım kapalı gözüyle attığı bakışları ve konuşurken hani rahat ”nigga” denilen hal ve ruhiyatı bize ne kadar doğal olarak yansıttığına dikkat edin lütfen. J.L ise, Sherlock Holmes’den sonra iyi oyunculuk performanslarına devam ediyor, kendisi çok sevdiğim ve beğendiğim bir aktör olmamasına rağmen, iyi iş çıkartmış.

Bu kadar yazdıktan sonra artık ufak bir spoiler vermenin zamanı geldi değil mi? Şurayı okurken filmin sonundaki Bath ve Law sahnesini (ne yaptıklarını söylememi beklemeyin!) heyecanla bekleyeceğini şu anda hisseder gibiyim. Lütfen filmi indirdikten sonra gidip en sonunu izlemek gibi bir hata yapmayın. Çünkü hazır yeri gelmişken burada belirteyim, film beklenmedik bir şekilde bitiyor. Burada bazı kısımları 2 ye ayıracağını düşünüyorum. Benim gibi sonu tatminkâr bulmuş ama filmin vasat olduğunu düşünenlerin sayısı kadar bu düşünceye bir o kadar da karşıt olacak seyirci kitlesini düşünüyorum. Kendi adıma söylemem gerekirse olmuş.

Sonuç; izleyin bir şey kaybetmezsiniz. Değişik bir konu ne de olsa, 2 saat gibi bir süre fazla uzun da değil. Yukarıda saydığım konuların dışında filmde göze batan bir mesele yok. Türkiye?de sinemalara geldi mi, ne zaman gelecek bilmiyorum ama aksiyon-dram birleşiminin denendiği bu filmi izleyebilirsiniz.

Notum 10/7.6

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 28 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Simon, tehlikeli bir trafik kazası geçirir ve gözlerini hastanede açtığında geçmişinden iki senenin zihnini terketmiş olduğunu farkeder. Tanımadığı bir kadınla evlidir, erkek kardeşi bilmediği bir şekilde öldürülmüştür ve genç adam sevdiği bir başka kadın olduğunu öğrenir. Kime, neye inanacağını şaşırmış bir haldeyken, kendini bu kayıp zamanın öncesinde bulur ve kaybettiği süre içinde neler olup bittiği yavaş yavaş çözülür..

Sıkıca sarılıp düzgünce açılan bir film var karşımızda. Seyircisini fazla yormadan merakını ayakta tutmayı başarıyor. Yalnız zamanda geçiş için kullandıkları yöntem -özellikle  Simon’un bunu zorladığı sahnede iyice açığa çıkıyor bu- çok basitçe kurgulanmıştı. Bir de geçmişe gittiğinizde bir şeylere müdahale edip edemeyeceğiniz konusu var ki, Lost’ta bunu gözümüze soka soka kalıplaştırdıklarından olacak bu filmdeki önermeler çok da ilginç gelmedi bana. Daha fazlasını yazıp filmin sonunu anlatmayayım isterseniz.

Öncesinde benzerlerini izlemediyseniz (ki bu çok düşük bir ihtimal tabii) “İçimdeki Ben” başlangıç adına iyi bir seçim olabilir. Güzel film.

Bu yazı Biblio tarafından 27 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Park Chang-yi (Lee Byung-hun) acımasız, duygusuz bir adamdır. Aynı zamanda çok kişinin de katilidir. Tren ile ulaştırılmak üzere teslim edilen Bir haritayı, alarak; Mancurya?daki bir başka mafya babasna götürmekle görevlidir. Fakat işin alengirli yanı; Chang-yi haritayı teslim eder gibi yapıp, aslında trende çalarak; hırszlık süsü verecek ve Emri aldığı kişiye geri getirecektir.

Bu haritanın içeriğinde ne olduğu bilinmemekle birlikte, çok kıymetli olduğu her halinden bellidir. Chang-yi tren yoluna kurduğu tuzakla, treni durdurduğu esnada hiç beklemediği bir olay olup bitmektedir. Haritanın değerinden haberi olmayan ve biraz da sarsak olan Yoon Tae-goo (Kang-ho Song) treni soyup soğana çevirmekle meşguldur. Çaldığı değerli eşyaların arasında harita da vardır. Trende çıkan arbededen kaçmayı başaran Yoon Tae-goo?nun peşine düşmeye hazırlanan Chang-yi, yıllardır usanmadan izini süren Park Do-won (Woo- Sung Jung) ile karşılaşır.

Bu kez birbirinin peşine düşmüş 2 haydut ve 1 hırsız arasında kovalamaca başlar. Mevzu bununla da bitmez, haritanın peşinde Japon Ordusu da olunca, şenlik kaçınılmaz bir hal alır.
Eski filmlerini bilen bilir, ancak 2010?da çok başarılı ve daha önce de yorumladığım The Secret Reunion filminin çılgın dedektifi Kangho-Song bu filmde de karşımızda. Tuhaf (Weird) hırsız rolünde izleyeceğiniz Kang-ho Song beni gülmekten kırdı geçirdi diyebilirim. İlk kez komik-sakar ve tuhaf bir adam rolünde izledim Kang-ho song?u. Ve çoook yakıştırdım bu rolü ona.

2009?da Amerika-Çek Cumhuriyeti ortak yapımı olan G.I. Joe: The Rise of Cobra filminde ?Fırtına Gölge? rolüyle izlenen; benim genellikle Playboy, çapkın, uçarı erkek rollerini yakıştırdığım, İris Dizisinin efsane Güney Kore Ajanı Lee Byung-hun bu filmde ?kötü adam? rolünde. Bu filmle, o fazla şekili (kemikli) suratıyla mikromimik dediğimiz anlık ve herkesin farkedemeyeceği yüz ifadesiylede gayet başarılı olduğunu bana kanıtladı Lee Byung-hun. Zaten kendisini ben ve bizzat kendim(!) Temmuz 2010 itibariyle, tüm filmlerini izlemekte olan biri oldugumdan, hazir filmi de yeni izlemisken, taze taze ballandirayim sitiyorum size. Ama bu sefer de, filmin ?iyi adam?i Park Do-won(Woo-sung Jung)?a ayip olacak diye korkuyorum. Onu, Musa The Warrior ve en cok begenilen filmi More Than Blue flmiyle hatirlayabilirsiniz. Aksiyon ve dramalarin kesinlikle basarili oyuncularindan biri Woo-Sung Jung. Filmdeki iyi adam rolu ise uzerine tam otumus. Chang-yi?nin pesine dusup Hayalet Pazari denen mekanda, Byeong-choon(Je-mun Yun)?un adamlari ve elbette Chang-yi ile savastigi sahneler kesinlikle aksiyon adina basarili sahnelerdi. Ozellikle ipe dolanarak , oradan oraya ucup durmasi, kendisini az-cok izlemeyi sevenleri de ucuracak cinsten.

Filmin yonetmeni, Lee Byung Hun?la yaptigi A Bittersweet Life filmi ile animsayacaginiz, ardindan, sinemanin efsane yonetmenlerinin ortak calismasi olan ve kult filmler arasinda Oldboy?dan sonra yerini alan Three Extrems filmi gelen ve son olarakta, cokca bilinen A Tale of Two Sisters filminin usta Yonetmeni Ji-woon Kim. Kendisini kocaman opuyor , 2010?daki filmini merakla bekledigimi belirtirken yanaklarindan minciriyorum.
Izleyelim mi diye soran varsa hala, fena bir bakis firlatiyorum ayrica.

Bu yazı KanesHiro tarafından 19 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aksiyon, gerilim, şuç, ceza ve güzel bir kadın Angelina Jolie. Sıkı bir kovalamaca, önceden düşünülmüş hamleler ve cesaret isteyen bir karmaşanın içinde kaybolmadan hedefe ulaşabilmek. İftira sonucu köstebek pozisyonunda olan çekici ajanımız Evelyn Salt’ın (Angelina Jolie) başı oldukça derttedir ve bu suçlamadan anca kendi kurallarıyla kurtulabilecektir. Bunu yaparken aynı zamanda eşinide korumak zorunda kalan Evelyn Salt kendini temize çıkartmaya çalışacaktır.

Albenisi fazla olan Salt filminin klasik bir senaryonun dışına çıkmadan tamamen ticari amaçlı bir film olduğunu düşünüyorum. Angelina Jolie ve teknoloji en iyi silahlardan birisi olsa gerek. Bunun dışında Angelina Jolie’nin hayranlarının avantajı, kendisini sarışın ve kumral halde görme şansları olacak.

Salt filminin yönetmeni Phillip Noyce, senaryosu Brian Helgeland ve Kurt Wimmer (Kitap). Salt filminin oyuncu kadrosunda ise Angelina Jolie,Liev Schreiber,Chiwetel Ejiofor,Towanda Underdue ve Gaius Charles isimleri yer almakta.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 12 July 2010 00:53 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yoo-bin; üvey babası ile yaşamaktan ne kadar mutlu olsa da, içten içe gerçek babasının özlemini çeken bir çocuktur. Üvey babasının ona aldığı hediyeler, gerçek bir baba gibi gösterdiği ilgi, Yoo-bin’e yetmemektedir.

Annesi doktor olan Yoo-bin; üvey babası ve annesinin 1 haftalığına evden uzakta olacaklarını firsat bilerek biyolojik babasını bulmak için kurnazca bir yola başvurur. Internet Kafe’de o çok sevdiği sılahlı oyunu oynarken , bir adamla anlaşır ve 1 hafta kalması gereken ingilizce kampına gidiş yolunda, adam Yoo-bin’in öğretmenine yalan söyleyerek, onu kamp otobüsünden indirir. Olaylar böyle başlar, ama yoo-bin’in bilmediği çok önemli bir şey vardır. Babası Ji hyeon; artık bir erkek değil, ameliyatla cinsiyet değiştirmiş, çok güzel bir kadındır.

Filmin bir çok yerinde elbette çok güldüm. Özellikle Yoo-bin ile üvey babasının Sniper oyunu oynarlarken, yoo-bin’in silah seslerini ve daha sonra Ji hyeon’un evindeki fotoğraf makinelerinin seslerini taklit ederkenki halleri beni çok eğlendirdi.

Genel hatlarıyla hoş , final anlamında ise tatmin edemeyen bir filmdi.

Izlemekle bir şey kaybetmezsiniz…

Bu yazı KanesHiro tarafından 02 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İzlemekten keyif aldığım bu iki komedyeni bir arada izleme lüksüne daha önce nail olamamıştım, hemen aldım izledim. Film kurgusu efektler falan yok öyle birşey. Oldukça sade, belkide sıkılabilme ihtimalinizin bile olduğu sıradan bir film. Yaa sıradan?
O kadar sırada bir senaryosu vardı ki Envy adlı filmin, 10 kişiden 9′u onda kendisini bulabilir diye düşünüyorum. Yaşamamışsa bile filmdeki büyük çelişki gayet net ve ortada olduğundan dürüst düşünürsek verilecek cevap seçeneğinin fazla olmadığını itiraf ederiz.

Ben Stiller ve Jack Black gibi yapmasakta (Belki daha ılımlı, belki daha fena?) Tim Dingman?ın (Ben Stiller) aklından geçenler eminim herkesin aklından geçecek olan muhtemel çelişkilerdir. Film hakkında bir açıklama yapmak istemiyorum, çünkü söylediğim gibi oldukça basit ama tecrübe konusu olabilecek bir senaryo.
Şunuda eklemek isterim; tecrübe derken fazla umuda kapılmanızıda istemiyorum, bilindik bazı küpeler kulağımızda o kadar uzun zamandır durur ki taşıdığımızı bile hissetmeyebiliriz. İşte bazı değerleri, insanlık adına yapılması gereken davranışları anımsamamız adına yazılmış ve tabiki eğlenceli bir filmi izliyoruz.

Senaryonun anlamlı dokunuşlarından o kadar bahsetmişimki, filmi izlememizin asıl nedeninin komedi olduğunu unutup izlenmeyecekler listesine atmanıza sebep olabilirmiyim diye düşünüyorum…

İzlemek isteyen, kulağının hafiflediğini düşünen ve gülmek isteyenlere…

Envy adlı filmi Barry Levinson yönetmiş. Filmin oyuncu kadrosunu karakterleriyle beraber
verelim.
Ben Stiller (Tim Dingman), Jack Black (Nick Vanderpark), Amy Poehler (Natalie Vanderpark), Rachel Weisz (Debbie Dingman), Ariel Gade (Lula Dingman), Christopher Walken (J-Man) ve Sam Lerner (Michael Dingman)…
İyi seyirler?

Bu yazı Ethem tarafından 30 June 2010 21:55 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yo-han’in babası ve Mi-ho’nun annesi bir dizi olay sonrası hayata veda ederler. Zamanın dedektifi Dong-Su ise , ölümlerin kesinlikle cinayet olduğuna inanmış ve bu uğurda, araştırma yaparken tek evladını olay mahallinde ölüme götürmüştür. Aradan 14 yıl gecer.. Geçer ama, Dong-Su işin peşini bırakacak gibi değildir. Kanıtlayamasa da , cinayet zanlılarını açığa çıkarıp , evladının acısını yaşayarak emekli olma düşüncesindedir.

Film çok akıcı, çok seri ve uzun. Fakat yapım ciddi anlamda kaliteli. Oyuncuları ilk kez izleme şansım oldu, Goo Su (Yo-han) kesinlikle çok çok çok başarılıydı.

Kurgu yönünden de kalitesi ve başarısı tartışılmaz bir Kore yapımı olmuş. Filmin senaristlerine ise ayrıca bir tebrik göndermek gerek, çok vurucu tıradlarla dolu bir film senaryosuna imza atmışlar.

Filmde beni tek rahatsız eden; Mi-Ho’nun, yo-han’dan “son” isteği idi. Zaten, Yo-han’in da , Mi-Ho’nun isteğini yerine getirirken kullandığı mimikler herseyi özetledi.

Bence filmde sevdiği ile birlikte olmak isteyen bir insanın yanı sıra, sevdiğinin “belirsiz” bir geleceğe dair planlarını da anlamlandıramayan ve bundan büyük bir boşluk duyan bir insanı da anlatıyor.

Dedim ya, kurgu olarak flashbacklere sıkca yer verilip, olayları zincirlemişlerse de, filmin akıcı ve seri şekilde işlenmiş olması benim kafamı toparlamamda zorluk çıkardı.

Genel hatları ile, kesinlikle tavsiye edecegim filmlerden.

Bu yazı KanesHiro tarafından 22 June 2010 21:18 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hatırlayacağımız gibi Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi bir çok ünlü kahramanlarla dolu ve artık The Avengers adlı filmde hepsini bir arada görme şansımız var.

Bu arada yönetmen Zak Penn’in The Avengers filminden önce çıkan ve çıkacak olan Marvel kahraman filmlerinin sonunun birbiriyle alakalı olması istenmiş çünkü sonunda The Avengers filmiyle tüm kahramanlar alakalı bir şekilde bir araya gelecektir. Hatırlayacağınız gibi Hulk II: The Incredible filminin sonunda Iron Man görülmüştü, işte bu da The Avengers filminin yavaş yavaş birleşiyor olduğunu göstermekte. Film için kesin bir tarih olmamasıyla beraber 04 Mayıs 2012 de yayınlanması hedefleniyor.
Şimdiden sabırsızlanıyorum.

Yukarıdaki fragman, afiş ve resimler fanlar tarafından hazırlanmıştır. Filmin orjinal fragman ve resimleri değildir.
Gelişmeler geldikçe haberdar etmeye çalışacağız.
Teşekkürler.

Bu yazı Ethem tarafından 15 June 2010 03:55 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tarzı ya da türü gereği savaş filmi değildi “Sır Çocukları”, ama gerçek bir savaşçıydı, sonradan gözümüze aşina olan hür komutan Velit (Fırat Tanış)…

Hem en büyük savaş değil miydi yaşamak? Bu çırpınışın sebebi ekmeğin, suyun ve aşkın tadından bir lokma daha fazla alabilmek değil miydi? Ama lükstü bizi dürten ama ihtiyaç, neticede savaştı verdiğimiz, kimi aç kimi muhtaç…

Velit de savaşmayı seçti bir sürü benzer seçeneğin arasından. En arka safta yerini aldı, yazık… Ne yazık ki hangimiz görebildik yada görmek istedik Velit’lerin savaşabildiğini? Hangimiz mühimat verdik bir gece daha atlatabilsin diye ömründen? Neyse, savaştan bahsetmiyorum…

Bir sokak trajedisiydi ve senaryo hala aklımda, yaşanmışlığından kalma.

Filmle eş zamanlı bir kabustu o vakitler. Sokak çocuklarının bir bir çoğalışının sebebi; “organ”dı, “orman”dı veya “üç kuruş”tu anamızın ağladığı, yüreklerin dağlandığı çirkinlikti o vakit bu vakit.
Eş zamanlı dedim ya, takvimler 2002 yılını gösterdiğinde, işte o vakitte bu içler acısı hikaye beyaz perdedeki yerini almıştı, izleyicisini sancılarla kıvrandırarak. Maalesef mağdurlarımızın yüreklerine ayrı bir ateş koyan bir filmdi, ki bu acı hala bitmedi…

Bir yavrucağın, annesi ve üvey babası arasındaki geçimsizliğin sebebinin kendisi olduğunu düşünerek evden kaçış öyküsü üzerinden sokaklardaki yaşamı anlatan bir film, Sır Çocukları. Yanında sadece oyuncak bir palyaço vardı, birde hayalleri. Düşlerini süsleyen bu palyaço, aynı zamanda filmin çeşitli yerlerinde sahibine görünür ve çocuğun iç dünyasını anlatır. Zamanın filmlerine kıyasla çok iyi düşünülmüş ince bir ayrıntıydı çocukların karar verme aşamasındaki planlar.

Sonra… Velit diye bir delikanlı vardı. Sır Çocukları’nın babasıydı ki ne demek istediğimi filmi izleyince göreceksiniz. Sokak çocuğu olmayı Velit de istememişti ki kimse istemez… O üzerine düşeni öyle layığıyla yaptı ve inanıyorum Velit’i seveceksiniz.

2. sınıf olmanın dışlanmışlığıyla yaşarken, bir yandan da aynı dezavantaja sahip kaderdaşlarına kol kanat oluşunun sorumluluğunu taşıyarak, bu kötü sınıf ayrımına aldırmadan sevebiliyor olmanın pırıltısını onun gözlerinde göremiyorsanız izlemeyin gitsin zaten.

Bir şekilde sokaklara itilmiş yetimlerin bekçisi mi demeli? Yoksa arena mı demeli yaşadığımız sokakların aralarında verilen savaşlara ki Velit’lere bir nebze olsun hak verelim? Ya da esirgemeden lafımı; “Bilinçsizliğimizin, cahilliğimizin yüzümüze vuruşu muydu bir ailenin sokaklara saldığı körpecik yürekler. Daha kaç film, daha kaç nasihat gerekli aklımızı başımıza almamız için?” Ne yazık ki kötüler oldukça, kötülük de olacaktır iyiliğin kıymetini onore eden.

Rolünün hakkını fazlasıyla veriyor oluşunun yanı sıra, bir sokak çocuğunun ezikliğiyle aşka hücum edişindeki mahcubiyet görülmeye değerdi. Sokak jargonu ve üslubunu esirgemeden canlandırdığı Velit karakterinde Fırat Tanış’ı ve tüm ekibi kutluyorum.

Ya sonra müjdem var size. Kimler yoktu ki bu çaresiz sevdaya ve çaresini bilmemize rağmen başımızı çevirebildiğimiz “Sır Çocukları”na dair filmin oyuncuları arasında?

Henüz, gelecekteki başarılarından habersiz yeteneklerle dolu bu kadroda, pek çok tanıdık isimle beraber Sır Çocukları’nda oynadıktan sonra yıldızları parlayan bir çok isim de var.

Filmi izlerken keyif almamı sağlayan; senaryo, kurgu, anlam ve kulak küpesi kıvamındaki nasihatlerin dışında tuhaf bir nostalji havasıydı. Ama ilk izlediğimde değil, yıllar sonra tekrar izlediğimde bu nostaljik havayı yakaladım çünkü o zamanlar kadrodaki bir çok isimden haberimiz bile yoktu.

Biliyorum ki sizleri de çeken ve filmi soluksuz izletecek olan etkenlerin başında, bu rengarenk ama hüzünlü, savaşçı ancak kazanılacak zaferleri gün aşırı sevinçlerinden ibaret olan, gülen ama yarım ekmek yemiş kadar kahkaha atabilen Sır Çocukları filminin kadrosu olacaktır. Ve tabii ki senaryoyla beraber geçmişe dönmeniz kaçınılmaz…

Filmde bir çok sevdiğim noktanın yanısıra bir de final sahnesi vardı ki… İzlediğimiz süre boyunca çakılı olduğumuz koltuklarımızdan kalkabilmemiz için normalde herşeyin yolunda gitmesi, mutlu veya iyi bir son olması gerekirken, o kadar gerçek bir son ile ayrılıyorsunuz ki, film bitip de evinize döndüğünüzde yavrucaklarınıza sımsıkı sarılma hissiyatı sarıyor içinizi.

Bir kare daha… Namus davası gereği üzerine aldığı ancak sindiremediği görevini yapma mecburiyetini, bir insanın canından daha mühim görmek zorunda kalan Reşo’nun (Mehmet Ali Alabora) da mahcubiyeti ayrı bir içler acısıydı.

Birbirinden acı, birbirinden komik, birbirinden dertli bir çok hassas konuyla gönülleri feth etmiş bir film.

Müjdemin devamı olarak kadrodaki isimleri de saymam gerekiyor.
Sır Çocukları adlı filmde Fırat Tanış (Velit), Özgü Namal (Zeynep), Nur Sürer (Münevver), Mustafa Uğurlu (Palyaço), Serdar Orçin (Ziya), Erdinç Olgaçlı (Hasan Dayı), Aslı Başak Paçacı (Sincap), Arif Erkin (Baba), Arslan Kaçar (Şerafettin), Halil İbrahim Aras (Cemil), Batuhan Levent (Tilki), Ozan Bilen (Hoca), Barış Küçükgüller (Boyacı ilyas) ve Mehmet Ali Alabora (Reşo) isimleri yer alıyor…

Filmin aldığı ödüllerden de bahsedip, henüz izleme onuruna sahip olmamış arkadaşları gaza getireyim;

-14. Ankara Film Festivali, 2002, Seçiciler Kurulu Özel Ödülü
o Umut Veren Yeni Senaryo Yazarı Ümit Cin Güven
o Umut Veren Yeni Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Volga Sorgu
o En İyi Kadın Oyuncu Nur Sürer
-39. Antalya Film Festivali, 2002, Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Halk Jürisi En İyi Film Ödülü
-İskenderiye Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-22. İstanbul Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-2. Köyceğiz Ulusal Altın Aslan Film Festivali, 2003, En İyi Uzun Metraj 1. Film
-8. Sadri Alışık Ödülleri, 2003, Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
-24. Siyad Türk Sineması Ödülleri, 2002, Umut Veren Genç Oyuncu Fırat Tanış

İzlemeyen kalmasın artık…

Bu yazı Ethem tarafından 11 June 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Biblio tarafından 07 June 2010 01:57 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kick Ass

Film bu söylemle yola çıkıyor. Aksiyon komedi tadında olan Kick-Ass adeta klişe yıkıcı bir film. Sanki senarist oturmuş bu tarz filmlerin klişe sahnelerini önüne dizmiş ve “ben bunları yıkarak nasıl bir film ortaya koyabilirim” demiş gibi düşünüyor insan filmi izlerken. Film bir hayli hızlı bir şekilde başlıyor. Aksiyonun komediyle müthiş harmanlanmasına şahit olduğunuzu düşünürken film birden drama bağlıyor. .

Gibi gözükse de bir yandan klişe yıkmaya devam ediyor. Bir yandan da “evet ya, aslında ben de hep bi kahraman olmak istemişimdir.” dedirtmeye başlıyor. Lise çağlarında bir gencin kendisinin hiçbir özelliği olmadığını fark edip “ben niye kahraman olmuyorum.” demesiyle başlıyor her şey. Önce kıyafetini ayarlıyor, sonra suçluların arasına atıyor kendini. Ne kadar dayak yese de artık o bir süper kahramandır.

Farklı bir film olan Kick-Ass?in yönetmenlik koltuğunda Matthew Vaughn oturuyor. Oyuncu kadrosu ise şöyle: Aaron Johnson, Lyndsy Fonseca, Mark Strong, Chloe Moretz ve Nicolas Cage.

Filmin ilginç bir yanı da yapımcılardan birinin Brad Pitt olması.

Klasik kahraman filmlerinden sıkılanlar için güzel seyirlik bir film olan Kick-Ass, izleyenlere keyifli dakikalar vaat ediyor.

Bu yazı alploganer tarafından 05 June 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bazı filmler vardır,soundtracklerini bir ömür dinlersiniz. Velvet Gooldmine da öyle bir film. Filmin kendisi de zaten müzik üzerine yapılmış.Girişte yazdığım başlık  cümlesi ile de bakış açısını çok net anlatıyor.

Todd Haynes?in 1998 yapımı filmi özetle 1970 lerin glam rock çılgınlığını anlatıyor diyebiliriz. Eski bir Glam Rock fanı olan Arthur Stuart (Christian Bale) 70 lerin biseksüel glam rock şarkıcısı Brian Slade ?in esrarengiz ölümü ile ilgili bir haber yapmak için yakınlarıyla röportaj yapıyor ve flash backlerle film o yıllara dönüyor.

Fakat pazarlama aşamasında film için David Bowie, Iggy Pop ve Lou Reed arasındaki ilişkiyi anlatıyor söylentileri yayılmasa izleyici filmden hiçbirşey anlamazdı diye düşünüyorum. Çok da sağlam bir örgü ağı olmayan filmi bu ilişkiyi bilmeden izleyince film hayli karışık.Todd Haynes bu anlamda başarısız mıdır?. Kadrosu ve müzik yelpazesi tarihsel bu filmde karakter özeti yapmak gerekirse

Brian Slade (Jonathan Ryes Meyers) : David Bowie den izler bulunduran biseksüel rock  idolü Kesinlikle mavi saçları ve edasıyla David Bowie için mükemmel seçim.

Curt Wilde (Evan Mac Gregor) : Bu karakterde Iggy Pop ve Lou Reed ?den izler bulabilirsiniz.

Marta Slade : (Tonny Colette) Brian slade in karısı

Arthur Stuart : Christian Bale

Velvet goldmine David Bowie in cok ünlü bir şarkısı fakat her nedense Bowie şarkıyı filme vermemiş.

Venüs in Furs ve wylde rattz: Film için kurulan kugusal bir müzik grupları. David Bowie nin 70lerde kurdugu ?Ziggy Stardust and the spiders from Mars? a gönderme yapılıyor.

venus in furs: thom yorke,johnny greenwood, andy mackay, bernard butler, clune, paul kimble

wylde rattz: thurston moore, steve shelley,mike watt, ron asheton, mark arm, jim dunbar, don flemming

Ve aslında filmin şatafatından ve çok yüksek oyunculuklardan gölgede kalmış Oscar Wilde yakınlığı bence filmde atlanmaması gereken bir ayrıntı. Oscar Wilde in estetik ve feminen düşünce tarzı üzerine göndermeler film boyunca aslında çok manalı.

Oscar Wilde ile birlikte uzaydan gelip lağımda kaybolan yeşil broşu film boyunca bazen küpe bazen kolye olarak karakterlerin üzerinde gezerken görüyoruz.

Kısaca filmin glam rock dünyasındaki ?sex ,drugs and rock and roll? felsefesini zamanın iz bırakan sanatçıları üzerinden anlatımı bence izlemeye değer.Bir kere nefis müzikler dinliyorsunuz.Bu film sırf Brian Molko?nun ?20 th Century Boy? performansı için bile izlenir.

Her zaman böyle işlerde izleyemeyeceğiniz oyunculuklar için ise Todd Haynes kadro seçiminde alkışı hak ediyor. Bir kere Jonathan Ryes Meyers görebileceğiniz en güzel yüze sahip erkeklerden. O şatafatlı feminen kıyafetleri ve ağır makyajı çok güzel taşıyor. Depresif ruh hallerini de bir o kadar güzel yansıtıyor. Curt Wilde rolu ile Evan Mc Gregorun konser performansı bence Iggy Pop?u bile gölgede bırakacak türden Güzel.
Bir ara film karmakarışık oluveriyor, müzikale dönüşüyor, kim kimdi nasıl oldu derken gerçekten de kendinizi 70ler Ingilteresi’nde glam rock çılgınlığının içinde buluveriyorsunuz. Beatles sonrası rock dünyasının kargaşası, pisliği, müzikteki evrim ve duygusal üretkenlik ancak bu şekilde sahnelenirdi zaten. Todd Haynes bu anlamda başarılıdır. Bu filmi de aynı rock müzik gibi ya çok seversiniz, ya hiç sevmezsiniz.

Bu yazı Selin tarafından 02 June 2010 03:16 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Afişinde bu aile sizin aileniz mealinde sıcak bir cümle yazmışlar. Evet, bir aile filmi fakat çok farklı bir kültürden, enteresan bir bileşim halinde yaşayan anne-baba, üç çocuk mevcut bu ailenin içinde.

Film evin büyük oğlunun, artık çok yaşlanmış olan köpeklerini veterinerde ölüme teslim etmesi ve sonrasında evden ayrılmasıyla başlıyor. Albert (Pio Marmai) dedesinin apartmanında bir odaya taşınıyor. Ailenin bireyleri bu uzaklaşmaya ilginç tepkiler veriyorlar. Anne (Zabou Breitman) diğer çocuklarına “Zaten hepiniz gideceksiniz, ben de bir okula başlayayım bari” diyor, babanınsa (Jacques Gamblin) pek bir şey umurunda değil gibi. İkinci erkek evlat Raphael (Marc-Andre Grondin) bir hayalperest. Gerçek hayattan kopuk, müziğe kendini adamış bir çocuk. En küçükleri Flora (Deborah François) ise asi bir genç kız olarak yetişiyor.

Oyuncular birbirinden cazibeli ve iyi, renkler-mekanlar gayet hoş ama hikayenin içi türlü belirsizliklerle dolu. Gerçek bir aile hissi vermiyor insana. Annenin büyük oğlunun evden ayrılmasına çok üzülmüş gibi görünürken yanında kalan çocuklarına boşvermesi tuhaf bir ayrıntı. Başlarda hiç anlaşamayan, çok alakasızmış gibi duran kardeşler, aniden birbirlerine korumacı ve ilgili tavırlar sergiler hale gelince, pek inandırıcı gelmiyor açıkçası.

Her bölümünde bir karakteri ele alarak onun yaşadıkları üzerinden ailede olup biteni anlatmaya devam ediyor film. Cüz’i miktarda içerdiği sembolizm ve kişilerin psikolojik travmalarına ara ara şöyle bir dokunup geçmesi yetmiyor maalesef. Sonunda da hepsi birden ehlileşiyorlar sanki.

Yalnız ailenin iki numarası Marc-Andre Grondin için birkaç şey daha söylemek lazım. 1984 doğumlu, Kanadalı genç oyuncu, hayal aleminde yaşayan Raphael rolünde alakaya değer bir oyunculuk çıkarıyor. Keskin yüz hatları ve ince bıyıklarıyla Johnny Depp’e benzer bir ayrıcalığa sahip Marc-Andre, film boyunca uzun saçlarını palmiye modeli de dahil türlü abuk hallere sokmuş olsa da, sırf çekik kahverengi gözlerinde pırıldayan tılsım için bile izlenebilir.

Fazla Fransız’vari havalardaki The First Day of the Rest of Your Life’ın, uç noktalara varabilen bir serbestlik anlayışı var. Bazı filmlerde hiç sırıtmadan eriyen bu hal, ona yakışmamış. Gene de bu garip ailenin hayatına bir göz atmak isterseniz, buyrun diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 01 June 2010 03:10 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

The Collector adlı filmin yönetmen kadrosunda Marcus Dunstan, Frederik Wiegel ve Shannon John Stev yer alıyor. Senaryoda Patrick Melton, Marcus Dunstan, Shannon John Stever ve Frederik Wiegel var.
04 Haziran 2010 da vizyona girecek olan The Collector dlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Daniella Alonso, Robert Wisdom, Andrea Roth, Madeline Zima ve Alex Feldman isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 25 May 2010 20:19 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu adamın öyle bir tarzı var ki, hani ya çok sevilen ya da nefret edilen enteresan tipler vardır ya, Roberto Benigni’yi de eğer bir kere sevmişseniz, hangi filmin içine oturursa otursun zevkle izlersiniz o filmi. Tam aksine ona gıcık kaptıysanız -ki ben bu nasıl olur pek bilemesem de :)- her hali, bütün o abartılı mimikleri, jestleri tek tek gözünüze batar, izlemeniz işkenceye dönüşebilir sanıyorum. Bu arada Pinokyo için demeyeceğim ama Hayat Güzeldir, Kar ve Kaplan gibi o nefis filmleri de güme gitmiş olur tabii.

Pinokyo’yu ayırdım çünkü gerçekten çok keyifli olmasına karşın bu bir koleksiyon filmi aynı zamanda. İtalyan komedyenin üslûbunun hastası değilseniz izlemeseniz de olur. Konu zaten mâlum, marangoz Geppetto Usta, kiraz ağacından bir kukla yapar ve ona Pinokyo ismini verir, bu kuklacık iyi kalpli ama haylaz mı haylaz bir velet olarak canlanır ve evden kaçar. Gezdiği, oynadığı yerlerde saflığı yüzünden başına gelmedik kalmaz ama hep bir şekilde kurtulur, en sonunda Mavi Orman Perisi gerçek bir çocuk olması için ona yardım edince, Pinokyo da uslanır ve babası Geppetto’nun yanına döner.

Ülkesinin masalını perdeye şanına yakışır şekilde yansıtmış Roberto Benigni. Yüzlerce farenin çektiği, gümüş pırıltılı arabasıyla dolaşarak gecelere ışık saçan Mavi Peri (Nicoletta Braschi), zıpır bir şekilde taklalar atarak evine gelen tahtadan oyduğu oğluna, ekmek kırıntılarını birleştirerek başlık yapan Geppetto, Pinokyo’yu yoldan çıkarıp, elindeki paraları almak isteyen Kurnaz Tilki ile Kör Kedi ve masalın diğer karakterleri, rengarenk dekorlarla bezenmiş bu sevimli filmde yerlerini almışlar.

İtalyan masalı dedim Pinokyo’ya ama buna itiraz eden birileri de yok değil. Meşhur tiyatrocumuz Ayla Algan yavrucağın hem kız, hem de bize ait bir masalın kahramanı olduğunu üzerine basa basa vurguluyor söyleşilerinde. “Ay ve Gün” isimli masalda bir marangoz, çocuğu olmadığı için  uzun saçlı bir kız kuklası yapıyor ve onu evinin penceresine koyuyor, oradan geçen kralın oğlu da onu gerçek sanarak tahta-kıza aşık oluyor ve evlenmek istiyor. Marangoz korkusundan onun bir kukla olduğunu söyleyemiyor ve muhafızlarla birlikte saraya giderken kızı nehre atıyor. Peşinden kurtarmak için atlıyorlar ama kuklanın takma saçı çıkınca kız, ay ve gün gibi ortada kalıyor.” Haçlı seferlerinde gelenlerin bu masalımızı da alıp götürdüğünü söylüyor Ayla hanım, o hoş sesiyle.

Bizden esinlenerek mi yazmışlar, Carlo Collidi yalancı bir adam mıydı bilemiyoruz ama Pinokyo’nun bir de burun mevzu var, elbette. Filmde, hikayenin aslında olduğu gibi çok üzerinde durulmuyor klasik yalan-burun ilişkisinin. Halbuki küçük tahta-oğlanın masalından bahsedince akla ilk gelen şey bu olur hep. Çocukken burnun uzamış yahut başından dumanlar çıkıyor derlerdi ya hani, masalın kökeni hakkındaki söylenene inanacak olursak, bir çocuğa yalan söylememesi gerektiğini kendinde örnekleyerek öğretme çabası, Carlo’nun veciz masalını yazmasına benziyor.

Her halukârda, bu meşhur masaldan izlenilesi bir film yapmış Roberto Benigni. Günümüz sinemasında eğlenceli digital efektlerle burnu bir uzayıp bir kısalan, tembellikten kulakları eşek kulaklarına dönen Pinokyo’nun filmi, onu sevenler için güzel bir görsel şölen niteliğinde. Benigni’nin hayal dünyasından keyif alanlardansanız Pinokyo’sunu izlemeden olmaz diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 25 May 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aşk Zamanı (In the mood for love) [2000] filminin finalinde de bu cümle vardı. Ve bu cümle beni çok etkilemişti.

Hayal gücünün kuvveti ile bir hikaye yazan, aslında salt cümle başına 100 HKG doları kazanmak için yazan bir köşe yazarıdır Mr. Chow ( Tony Leung ). Zamanında birine aşık olmuş ( Gong Li ) ancak beraber olamamıştır. Bu sebeple Singapore’dan Hong Kong’a , o meşhur iç savaş döneminde geri gelir. Sevdiğini de ardında bırakarak. HKG’da yeni bir hayat başlamıştır onun için. Hikayelerine kattığı kahramanlar, bir süre sonra hayatına giren-çıkan kadınlar ve kendisi ekseninde dönen olayları da kapsamaya başlar. (Bir yazar için bulunmaz bir firsattır aslında bu .) Gazeteye yazdığı bir hikayeye “2046″ adını verir. Bu sayının anlamını sadece kendisi bilmektedir. Aslında Mr. Chow ( Tony Leung ) biraz da hayattan bezmiş, sevdiği kadını unutamamış fakat yoluna devam etmek zorunda olduğundan klasik bekar erkek modunda yaşayan sıradan biridir. Ve …Çapkındır da… Hiç bir ilişkisinin nihayete ermemesi, uzun sürmemesi ise, onun birazda “umursamaz-değer bilmez” hale gelmesinden ( sevdiği kadına kavuşamamanın verdiği ruh hali) kaynaklanmaktadır.

Filmde çok fazla action beklenmemelidir. Ancak hikayenin akışı, filmin akışından daha hızlıdır. Özellikle Zhang Ziyi’nin vizore giyişiyle birlikte başlayan o şarkıya film boyunca devam eden o keman ağırlıklı melodiler, o klasik müziğin sarhoş eden notaları… Filmin içine çekiyor sizi. Film boyunca yaşananları, o kemanın eşlik ettiği melodilerle izlemenin verdiği tadı, aynı zamanda Gong Li’nin o asil duruşunda, o bitmiş tükenmiş ama hala içinde “kadınlığını” taşıyan hallerinde, Zhang Ziyi’nin o meşhur ” aradığını bulamayan hafif meşrep kadın” havasında, Tony Leung’un “sırlarını fısıldayarak bir ağaç kovuğu arayışı”nda bulacaksınız. Ben buldum.

Ahh..! Bir de pansiyon sahibinin o “vakur” ve “gurur” dolu hali… Özel hayatını kimsenin bilmesini istemediğinden, eski mesleği dolayısıyla sevdiği opera şarkılarının sesini sonuna kadar açarak kızıyla yaptiği ağız dalaşları…

Her ne kadar kimine göre ağır akan bir nehiri anımsatan havada sürsede , 2046 aslında her izleyenin hayatından bir “süreç”i anlatabilen bir film.

Görmek ve bakmak.

Bakarsanız, kendinizi görebilirsiniz….

Bir kere, hepsinden öncesi ;

Yönetmen : Kar Wai Wong
Senaryo : Kar Wai Wong
Yapımcı : Kar Wai Wong

Bu adam yapmışsa, izlememek sinemamsi cehalet (!) olur….;)

Puan: 10/10

Bu yazı KanesHiro tarafından 23 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 22 May 2010 00:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

28 Mayıs 2010 da vizyona girecek olan Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) adlı animasyon filminin yönetmeni Mike Mitchell’dir. Senaryoda Tim Sullivan, Josh Klausner ve Darren Lemke yer almakta.
Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) animasyon filminin seslendirme kadrosunda ise, Mike Myers, Cameron Diaz, Antonio Banderas, Eddie Murphy ve Justin Timberlake isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 May 2010 03:15 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Rahmetli Ahmet Uluçay’ın 2004 yılında çektiği ilk ve maalesef son uzun metraj filmi olan Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak, yönetmenin hayatının bir çeşit biyografisi gibi. Tıpkı yönetmenin küçükken izlediği filmlerden sonra sinemaya gönül vermesi, hatta arkadaşıyla beraber köylerinde film oynatmaya çalışmasına benzer bir öyküsü var filmin. Yazın köylerinin yakınındaki bir kasabada karpuzcunun yanında çalışan Recep ile bir berber dükkanında çırak olan Mehmet sinema sevdasıyla yanıp tutuşan iki yurdum gencidir. Başlıca uğraşları kasaba sinemasından atılmış film negatifleri toplayıp kendi yaptıkları film makinesinde bunları oynatmaya çalışmaktır. Bunun için akıllarına gelen her yolu denerler ama negatifteki adamlar bir türlü ?gımıldamamaktadır?. Bunun yanı sıra Recep, kasabada gördüğü bir kıza tutulmuştur ki artık sadece iki şey için dua etmektedir: ?Adamlar gımıldasın, Nihal’i anası bana versin.?

Temelde bu iki motif üzerine ilerleyen film, hikayesinin sade ama içtenliği kadar o zamana kadar hiçbir oyunculuk deneyimi olmayan iki amatör başrol oyuncusunun başarısıyla da dikkati çekiyor. İsmail Hakkı Taslak ve Kadir Kaymaz, isimlerini ilerde başka filmlerde duyururlar mı emin değilim ama yaptıkları bu tek işle bile bir çok kişinin adlarını bilmelerini sağladıkları bir gerçek.

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filmini izlerken, filmin gösterdiği naifliğe aynıyla karşılık verilirse filmin tadına daha iyi varılacağı kanaatindeyim. Öykü olarak sıradışılığı, kurgu olarak olağanüstülüğü yok filmimizin; ama samimiyet derseniz, ufak detaylardaki hoşluklar derseniz, çocuk saflığında yaşanan bir sevda derseniz sizi fazlasıyla memnun edecek bir film.

Filmi bütünüyle çok beğenmekle beraber özellikle dikkatimi çeken ve filme ayrı bir hoşluk katan sahneler var. Bu sahneler yönetmen Ahmet Uluçay’ın hem senaryoda hem de yönetimde, yaşasaydı ne güzel işler yapacağının habercisi niteliğinde. Mesela, iki kafadarın yaptıkları projeksiyon makinesini sakladıkları yere giderken, akşam alacasında geçtikleri ürkütücü bir sokak görürüz. Aynı ürkütücülük Recep’in annesinin, film negatiflerini yaktığı dış mutfakta da karşımıza çıkar. Aslında ne sokak o denli tekinsiz ne de mutfak korkunçtur. Yönetmen, söz konusu yerlere iki ergenin gözüyle bakmaktadır; karanlık insanların bulunduğu sokaklar, kaynar kazanlarda büyülerin yapıldığı mutfaklar.

Bir başka güzel sahne de mahallenin delisinin projeksiyon makinesini çalıştırmaya çalıştıkları geceden aklında kalanlarla çevresini bir sinema şeridini izlermiş gibi yaptığı sahne. Başka bir filmde böyle bir anlatım var mıdır bilemiyorum, çok akıllıca geldi bana.

Filmin senaryosunun olaylardan çok diyaloglarla güçlendirilmiş. Böyle olunca kahramanların nasıl biri olduklarını söylediklerinden, davranışlarından anlamamız gerekiyor elbette. Bu bağlamda Ahmet Uluçay’ın bu filmdeki baş kahramanlarını iyi tahlil ettiğini söyleyebilirim. Mesela;

UCUNDAN AZCIK İSPİYON (SPOILER)

Sevdiği kızın annesi saçlarına iltifat edince hemen bir tarak ve bir ayna alan Recep’in, saçları kesildikten sonraki perişan hali tam da olması gerektiği gibiydi. Birgün saçlarının en beğenilen özelliği olabileceğini kavrayan(!)/ sanan bir ergen, aynı gün sona ermeden saçlarından olursa ne düşünür, ne hale gelir? İşte bu hüzünlü ama aynı zamanda gülümseten bir sahneydi.

ACIMADI Kİ, ACIMADI Kİ…

Ahmet Uluçay’dan çektiği birkaç kısa filmle birlikte sadece bu film kaldı yadigar. Ama öyle bir film ki, güzelliğine nice onlarca film çekenler erişemedi.

Bu yazı fafatuka tarafından 21 May 2010 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Zatoichi?de; gözleri görmeyen, geçimini masörlük ve kumar ile kazanan Zatoichi’nin Takeshi Kitano) hikâyesi anlatılmakta. Sakin ve mütevazi bir hayat sürdüren Zatoichi?nin hayatı; arkadaşı Shinkichi (Taka Gadarukanaru) ile bir kumarhanede tanıştığı sıra dışı iki kız kardeş (Okinu/ Yuuko Daik ile Osei/ Daigorô Tachibana) tarafından beklenmedik bir şekilde, intikam ve kin dolu bir hayata dönüşür, birden kendini kasabanın baş belası olan Ginzo?nun (Ittoku Kishibe) baş düşmanı olarak bulur.
Aslında, O; sadece bir masör ya da kumarbaz değildir. Gözleri görmediği halde türünün tek örneği olan çok iyi bir kılıç kullanıcısıdır.
Öğrenir ki Ginzo kendisine; çok acımasız, etrafındakileri kırıp geçiren, çok iyi kılıç kullanabilen Hattori (Tadanobu Asano) isimli bir samurayı korunmak amaçlı tutmuştur.
Gün gelir bu iki samurayın yolları kesişir.

Takeshi Kitano?nun hem yazıp, hem yönetip, hem de oynadığı 116 dakikalık bu filmi; kötü bir intikam filmi olarak düşünmeyin sakın. Film benim ?türsüz? ismini verdiğim cinsten bir film.
Yani; içinde herkese hitap edecek şekilde her şey var.
Keiichi Suzuki?nin müziklerini yaptığı filmin, özellikle, müzikal son sahnesi; defalarca izlenebilecek güzellikte.

Alternatif olarak filmin diğer bir değerlendirmesini görmek için buraya…

Bu yazı Lavinya Oz tarafından 15 May 2010 01:22 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charlie Fineman (Adam Sandler) işte böyle birisidir. Anne ve babasını küçük yaşta kaybetmiştir. Eşini ve üç küçük kızını ise yakın zamandaki bir uçak kazasında yitirmiştir. Bütün bu olanlar ondaki dayanma gücünü sıfıra indirmiştir. Artık hayatta tutunabilecek tek bir dalı bile kalmayan Charlie bütün olanları unutmayı tercih etmiştir.(Her ne kadar bu tercih doğrudan onun elinde olmasa da) Tek yaptığı kulaklığını takıp, müzik dinleyerek dış dünyadan kopmak, orada olanlara kulaklarını tıkamak olmuştur. Ve öyle ki günün birinde karşına çıkan eski oda arkadaşı Alan Johnson?ı (Don Cheadle) bile tanımamıştır. Fakat bu karşılaşma belki de onun için hayatı yakalamanın yeni bir fırsatıdır. Tekrar hayata dönme fırsatı yakalayan Charlie bu fırsatın üstüne gitmeye başlar. Yeniden arkadaş olan bu iki insan giderek birbirlerini daha iyi tanımaya başlar ve yaşam zorluklarını görürler. Johnson her ne kadar Charlie için bir çıkış yolu olsa bile, aslında o da bir yerden hayatı yakalamaya çalışan biridir. Yakın zamanda babasını kaybetmiş, karısıyla arasında anlam veremediği zıtlıklar oluşmuştur. Aslında bu arkadaşlık her ikisi içinde bir kurtuluş yolu olmuştur. Tabi bir de hayata başka bir yerden tutunmaya çalışan Donna (Saffron Burrows) vardır. O da doktor Johnson?a her fırsatta muayeneye gelen ve her gelişinde ona asılan umutsuz bir kadındır. Kocası tarafından aldatıldıktan sonra yaşama tutunma dengesini kaybeden Donna da kurtuluşu Johnson?da arar. Bu üç insanın kesişme noktası psikiyatr Angela (Liv Tyler) olur. Belki hepsi de dertlerine deva olacak kişi olarak Angela?yı görmüştür. Her biri yapabilecekleri en iyi şey olan hayatı yakalamanın yollarını aramaktadırlar.

Uzun kıvırcık saçlarıyla pek alışılmadık bir oyunculukla karşımıza çıkan Adam Sandler, sadece komedi oyuncusu olmadığını gösteriyor bu filmde. Mütevazi oyunculuğuyla gönülleri fetheden Don Cheadle doktor Johnson rolünde. Onlara, her sahnede o müthiş yüz ifadesiyle kendisinin masum olduğuna inandıran Saffron Burrows, genç ama ne yaptığını bilen psikiyatr Liv Tyler ve kocasını arayan eş Jada Pinkett Smith eşlik ediyor.

Hayatı yakalamanın yollarını arıyorsanız ya da arayan insanların dramlarına tanık olmak istiyorsanız bu film tam sizin için. İyi seyirler?

(Ayrıca alternatif olarak; ?Reign Over Me?)

Bu yazı alploganer tarafından 12 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

?War is a drug” (savaş bir nevi uyuşturucudur) gibi protest sayılabilecek bir alt başlıkla başlayan, Akademi ödüllerinde senenin bütün iyi filmlerine tozunu attırıp geçen, ödül kazanan ilk kadın yönetmen olarak Kathryn Bigelow’u tarihe geçiren Ölümcül Tuzak?ı izledikten sonra açıkçası nasıl hissedeceğimi bilemedim. Kaybeden diğer filmlere üzülmeli miyim yoksa politika karşıtlığı mı yapıyorum?

Sezar’ın hakkını Sezar’a vermek lazım başta. Film üzerinde gerçekten çok emek var, ses, görüntü, efekt, kamera kullanımı bakımından eline su dökülecek türden değil. Tertemiz görüntüler  var ve kurgusal mekanlar çok başarılı. Öyle görüntü kalabalığı olan gürültülü bir aksiyon filmi değil, insanı parmak uçlarına kadar  geren basbayağı bir savaş filmi Ölümcül Tuzak. Senaryo yazarı Mark Boal’un bu kadar ayrıntılı bir senaryo yazması ise hiç tesadüfi değil, zira kendisi bizzat Irak’ta görev almış bir olay yeri gazetecisi. Bu yüzden senaryoya çok hakim olmuş ve yarı belgesel kıvamında, tadından yenmez bir iş çıkarmış karşımıza.

Film, üç Amerikan askerinden kurulu bomba imha timinin Iraktaki 45 günlük görevlerine kamera çeviriyor. Hassas ve eğitimli Amerikan askerlerinin bombacıyı elinde cep telefonuyla fark etmelerine rağmen insan öldürmemekteki ısrarları üzerine bomba teknisyeni patlayan bomba yüzünden ölünce, tabura psikopata bağlamış, daha önce de Afganistan?da bulunduğunu ilk sözlerine sokuşturuveren bir imha teknisyeni geliyor.
Yeni ekip bu hafif deli teknisyen eşliğinde şehirdeki bombaları imhaya başlıyor. Bütün bunlar çok tamam, yerli yerinde ama hikayenin alt metni bana şöyle bir durum hissettirdi:
Bakın biz Amerikalılar güvenliği sağlamak için buradayız. Arkadaşımızın ölümüne sebep olacak bombayı patlatan adamı bile öldürmekten tereddüt ettik. Biz Iraklılar’ı öldürme taraftarı hiç değiliz. Biz zaten taraf değiliz. Iraklı küçük Beckham’la sıcak dostluk kuran hafif çatlak bomba teknisyeni, görevde çocuğun cesedine yerleştirilmiş bombayı görünce yıkılıyor, cesedi patlatmak yerine bombayı minik cesetten çıkartıyor ve cesedi Iraklılara teslim ediyor. Bu sahne mükemmele yakın gerçeklikte. Amerikalı asker bunu yaparken, yine Iraklılarla iletişim kurmaya çalışan psikolog asker ayağının altındaki bombanın patlatılmasıyla havaya uçuyor. Bu sahne de mükemmel gerçeklikte. Biz de duygusalız, film de duygusal olabiliyor. Peki, gerçekten öyle miyiz?

Ama bir taraftan da çöl ortasında bu üç askerin yakaladıkları, yüzleri gözleri sarıklı adamların aslında Amerikalı oldukları anlaşıldığında söylenen replik ise:”Hey dostum aynı tarafın adamlarını yakaladınız? Hani taraf değildiniz siz?

Ama yok bu filmde alt metin aramayalım derseniz, savaş filmi işte yememiş içmemiş çalışmışlar, görsel bakımdan seyirciyi doyurmuşlar, hatta temiz yüzlü Jeremy Jenner bile hafif çatlatmış rolüne yakışmış, o kadar çok işini seviyor ki çoğu savaş filminde olduğu gibi göreve dönen asker finalini gülümseyerek yapıyor. Hem de 365 günlük yeni göreviyle… Devam filmi gelir mi dersiniz?

not:Hurt locker, imha edilecek bombanın patlaması sonucu alınan yara anlamına geliyormuş.

Bu yazı Selin tarafından 11 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com