Efendim, 1960?lı yılların başı, darbe olmuş hükümet değişmiş,Yassıada?da tutulanlar asıldı asılacak, devrin paşası bir ferman buyurur: ?Neden bizim yerli malı bir otomobilimiz yok? Bir otomobil yapmaktan bile aciz miyiz? Tiz bir Türk otomobili yapıla!?. Yalnız dikkatinizi celb ederim, bunu söylediği dönem Türkiye?de toplu iğnenin bile yapılamadığı zamanlar. ?Ama nasıl olacak bu iş?? dediğinizi duyar gibiyim. Birçokları da aynı şeyi söylemiş zati ?Ama nasıl olacak bu iş??. Damarlarımızdaki asil kanla elbette!

Ben diyeyim asil kanlılıktan, siz diyin vatan severlikten, üç engellere sığmaz taşar mühendis bu vasifeyi üstüne almış. Beraber çalışacakları yirmi küsür adamı da toplayıp Eskişehir?de bir atölyeye kapanıp yoktan bir Türk otomobili var etme mücadelesine girişmişler. Yeri gelmiş yılmalarına ramak kalmış, yeri gelmiş yüreklerindeki inançla işlerine dört elle sarılmışlar. Dış mihrakların ve içteki bedhahların arıza çıkarmaya çalışmalarına ve hatta çıkarmalarına karşın 130 günün sonunda 29 ekime bir değil iki Türk malı otomobil yetiştirmişler. Otomobillerin kulaklarına ?Devrim? adı söylenmiş, göbek bağları düşmeden Ankara?ya Cumhuriyet Bayramı kutlamalarına gönderilmişler. Eveeet, buraya kadar filmin gurur duyduğumuz bölümünü anlattım. Gelelim hayıflandığımız fasıla. (Yalnız bundan sonraki paragraf amiyane tabirle ?spoiler? içerir, uyarmadı demeyin. )

Nasıl hayıflanmayalım sayın seyirciler. Paşa siyah renkli Devrim?e binmiş, tören alanına gidecek. Ama o da ne? Arabanın benzini yok! Paşa arabadan iner, ?Garp kafasıyla otomobil yaptık, şark kafasıyla benzini unuttuk!? der, beyaz Devrim?e binip olay yerini terk eder. Ne var bunda hayıflanacak derseniz filmi izleyin derim ben de tabii. Çünkü otomobilde benzin olmamasının sorumlusu mühendisler değildir, biir. Cumhuriyet kutlamalarına istendiği gibi iki Türk otomobili yetiştirilmiştir, ikiii. Buna rağmen Devrim otomobillerinin yapımı durdurularak Türk malı otomobil defteri, kalbimiz kadar temiz sayfaları boş bir halde kapatılır, üüüç. Neden? Ama neden? Siz burada mantıklı bir sebep görebiliyor musunuz?

Aslında filmimiz bize bunun ipuçlarını yeterince veriyor zannımca. İzleyenlerle bunları burada tartışmak isterim. Ama sanırım bir cümle, filmde geçen bir tek cümle her şeyi açıklamaya da yetiyor: ?Burada hiçbir başarı cezasız kalmaz!?

Devrim Arabaları, son dönem Türk filmlerinin en iyilerinden. Oyuncu kadrosu çoğu tiyatro kökenli oyunculardan oluşmuş oldukça zengin bir kadro. Kimler yok ki! Ali Düşenkalkar, Altan Gördüm, Halit Ergenç, Haluk Bilginer, Sait Genay, Seçil Mutlu, Selçuk Yöntem, Serhat Tutumluer, Taner Birsel, Uğur Polat, Vahide Gördüm. Yönetmen ise zamanında Gelibolu belgeselinin de yönetmeni Tolga Örnek. Gelibolu?yu izlemedim, bir şey diyemem, ama Devrim Arabaları?nda yönetmenin iyi iş çıkardığını söyleyebilirim rahatlıkla.

Çoğu kaliteli filmin başına geldiği gibi pek gişede pek izlenmese de bu ilgisizliği hak etmeyen Devrim Arabaları?nda bir tek kusur buldum , o da filmin sonunda meclis binasının gerçek çekimi değil de görsel efekt olarak oyuncuların arka planında verilmesiydi. Ne gerek vardı buna dedirten bu duruma yeminlen yazıyorum illâ ki kusur bulayım diye bakmadım, apaçık meydandaydı kendisi ya hu.

Bu yazı fafatuka tarafından 26 September 2009 00:42 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle filmin hikayesi Holivud filmlerinde kusana kadar izlediğimiz ?tutkunun peşinden git, azmin sağından sap, gayretin elli bilemedin altmış metre ötesinde hedefine ulaşacaksın? temalı hikayeleriyle benzer nitelikte. Ama daha bizden, daha gerçekçi, daha sıcak. Burada da uçak yapma daha doğrusu tamamen Türk yapımı bir uçak yapma tutkusuyla yanıp tutuşan, hatta hızını alamayıp atölyeyi tutuşturan bir ustamız var. Kendisi işinin ehli olmakla beraber gece gündüz kafası uçak uçurma hayalleriyle dolu olduğu için işini az buçuk, evini az biraz, eşini de bir hayli ihmal etmekte. Hadi diğerleri neyse de, kadın kısmı kendisinden daha baskın bir tutku kabul eder mi? Etmiyor da nitekim. Ya ben ya uçak kertesine gelince işler, ustamız bir yol ayrımına varıyor işte. Başta Hezarfenliği ağır bassa da, gerçek olanın, en büyük tutkusunun aşkı olduğunu anlıyor da neyse ki, hayatta en çok sevdiği iki şey arasında bir seçim yapıyor. Bir pırpıra binip uçmaktansa sevdiceğinin yanında ayaklarını sağlamca yere basmayı yeğliyor.  İşe bakın ki, ?Birini feda etmem gerekti, ben de onu attım gitti.? diye düşünürken, sırrına eremediğimiz kader, ustamıza sevdiceğiyle ayaklarını yerden kesmeyi de nasip ediyor. Adamın kalbi hakikaten temizmiş demek ki.

Hikayenin ayrıntıları izleyeceklere kalsın biraz da, biz gelelim oyunculara. Başrol oyuncularından tutun da figüranlara kadar hepsinin iyi olduğu fazla film hatırlamıyorum. Usta, artık ilk aklıma gelenlerden olacak. Yetkin Dikinciler, Babam ve Oğlum?da çok iyiydi zaten, burada da tam bir usta. Beni şaşırtan oyunculardan biri Şevket Çoruh ki tam anlamıyla Eskişehirli bir esnaftı gerçekten. Bir diğeri de Hasibe Eren ki kendisi Makbule?den tek bir kare bile vermedi, Makbule?yi andıracak herhangi bir jest veya mimik dahi yapmadı (Zira bir tiple tanınan bir oyuncuyu izlediğinde,  seyircinin genellikle hep o tipi görme gibi bir kusuru vardır oyuncuya karşı.). Çocuk oyuncular, Emine?nin ailesi, ustanın çırakları vs. hepsi çok iyi oynamışlar.

Filmin bir diğer dikkatimi çeken  tarafı, uzun sahnelerin tek kamerayla çekilmesiydi.  Başka filmlerde pek sık rastlamadığım, fazlasıyla beğendiğim, bir film çeksem ben de böyle bir yöntem kullanırdım dediğim bu tekniğin adı sanı nedir bilemiyorum ama çok hoş olmuş.

Bir şey daha ekleyerek yazıma son veriyorum. Filmin müzikleri de çok güzel.
Tamam iki şey olsun. Bu nasıl denir, tuhaf kaçar mı bilemiyorum ama şöyle diyeyim; şimdiye kadar izlediğim filmler içinde en güzel ölüm sahnesine sahip filmdi.

Bu yazı fafatuka tarafından 10 July 2009 00:25 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com