Şimdi bir de diğer açıdan bakalım. Sıradan bir gün. Evinizde oturuyor, televizyon izliyorsunuz. Çalan telefona aldırış etmiyorsunuz, ama o çalmaya devam ediyor; ta ki karınız eve gelip, cevap verene kadar. Yirmi yıldır görmediğiniz oğlunuzdan haber var. Telefondaki sesten, O’nun hastanede olduğunu ve beyin tümörü teşhisi konduğunu öğreniyorsunuz. Film bu kez, Henry Sawyer (J.K. Simmons) ve eşi Helen Sawyer’ın (Cara Seymour) gözünden bu şekilde başlıyor.

Fakat benim bu söylediklerimi sonradan öğreniyorsunuz filmde. Başta ne bir açıklama, ne de bir özet var yaşanmışlıklarla ilgili. Hiçbir şey bilmeden, nostaljik bir havada filmi izledikçe öğreniyorsunuz ve filmin geneline yayılan dram havası size eşlik ediyor. Belki bu dram en koyusundan değil, fakat sizi yeterince bağlıyor filme ve karakterlere.

Film, Olivier Sacks‘ın The Last Hippie adlı denemesinden, Gwyn Lurie ve Gary Marks tarafından uyarlanmış; baba Henry Sawyer ve oğlu Gabriel’in arasındaki baba-oğul ilişkisini sorgularken, beyin tümörü olan Gabriel’in iyileşme sürecinde müziği bir araç olarak kullanmasını anlatıyor. Böylece hem 70 ve 80’lerin Beatles, Rolling Stones, Bob Dylan ve Grateful Dead şarkılarıyla eğleniyor, hem de insanın içini ısıtan bir hikâye izlemiş oluyoruz. Zaten filmin ismi de Grateful Dead‘in The Music Never Stopped isimli şarkısından geliyor.

İlk olarak uzun sakallarıyla karşımıza çıkan Gabriel; 60’ların sonunda evden ayrılıyor, sebebiyse o yıllardaki çoğu gencin evden ayrılma sebepleriyle aynı. Hiçkimse onu anlamıyor. Babası onun yaşam şeklini, müziğini ve siyasi görüşlerini sevmiyor. Bir de o yıllarda yaşanan Vietnam Savaşı’na bakışta, iki kuşak arasındaki büyük fark etkili bu ayrılıkta. Şimdi geçen yaklaşık yirmi yıldan sonra, hastahanede, sokaklarda kaldığı her halinden belli olan Gabriel’i; babası ve annesi evden ayrıldığından beri ilk kez görüyor. Fakat bir sorun var. Ne yazık ki Gabriel’in hafızası uzun bir zaman dilimini silmiş ve yeni hiçbir bilgiyi hafızasına kaydedemiyor.

Gabriel’in dünyaya ilk tepki verişi döneme ait olmayan bir şarkıyla oluyor: Fransa milli marşı… Bu bir umut, babası ve annesi için. Çocukluğundan beri müzikle hep içiçe olmuş, hatta ailesinden de yeterli destek görmüş bu konuda. Babası da tam bir müzik hastası ve Gabriel ile aralarında geliştirdikleri, “Bu şarkıyı ilk kez ne zaman duydum, biliyor musun?” cümlesi ile başlayan bir oyunları var. Müzikle hayata geri dönmesinden itibaren, Henry oğlunu iyileştirme çabasına girişiyor. Araştırmalarında bir makaleye rastlıyor. Ve yolu müzik terapisti Dianne Daley (Julia Ormond) ile kesişiyor. Dianne, Gabriel’e eski hatıralarının geri gelmesi için yardım ediyor, bunu da Rock şarkılarıyla yapmaya çalışıyor.

İşte bu “İlk kez ne zaman duydum?” oyunundan yola çıkarak, Gabriel’e çeşitli şarkılar dinletmeye başlıyorlar ve gün geçtikçe verdiği tepkiler artıyor. Tepkilerle birlikte yeniden dilleniyor, konuştukça da hikâyeyi öğreniyoruz. Hikâyelerin çoğunu babanın gözünden gördükten sonra, olayların iç mekanizması Gabriel’in kendi hafızasından eklemelerle anlaşılıyor.

Bir babanın kelimenin tam anlamıyla, canından çok sevdiği oğlunu geri kazanmak için neler yapabileceğini izliyoruz, ilerleyen bölümlerde. Müziğinden –ki bu Henry için yaşamı demek- dahi vazgeçebilen bu babaya saygı duymamak elde değil. Filmin baba-oğul arasında taraf tutmayarak ilerlemesi de bir başka güzel yanı.

İlk yönetmenlik denemesiyle karşımızda olan Jim Kohlberg yapımcılıktan gelen biri. The Music Never Stopped‘da olağanüstü bir iş çıkarmış demek biraz abartı olur. Ama bence hiç de sırıtmıyor, ben ilk filmiyim yönetmenin diye.

J.K. Simmons‘ı bugüne kadar ilk kez bir başrolde izledim. Spider-Man, Juno, Extract, Thank You for Smoking, The Jackal, The Mexican, Up in the Air gibi filmlerde çok da sahnesi olmamasına rağmen her zaman akılda kalmayı başarmış bir aktördür. Bu cümleden de anlaşılacağı üzere bir çok filmde rol almıştır. Ayrıca onu televizyon dizilerinde görmekten de çok sıkılmıştım. The Music Never Stopped‘da onun yapabileceklerini çok daha iyi görüyoruz. Zaten Simmons ve Lou Taylor Pucci filmin tüm yükünü sırtlıyorlar. Bu arada Taylor’u daha önce hiç izlememiştim, ya da farketmemiş olabilirim. Bu yüzden karşılaştırabileceğim bir performansı yok. Bir gerçek var, o da iyi bir oyun çıkarmış. Cara Seymour yine bir anne rolüyle karşımızda. Ben başka tür bir rolünü hatırlamıyorum zaten. O, bu dünyaya anne rolünü oynamak için gönderilmiş. Tabi çok iyi yazılmış bir karakter olmamasından dolayı, filmde adeta yok olmuş. Ayrıca Dr. Diane Daley (Julia Ormond) de öne çıkan karakterlerden.

Paylaşmadan edemeyeceğim bir nükte var, bitirirken. Hastahaneden çıkarken, Gabriel,annesi ve müzik terapisti arasında geçen konuşma:

-Hazır mıyız?

+İlaçları aldım.

-Çantayı da ben aldım.

*Beyin tümörü de bende.

Çok uzattım farkındayım. Alışkanlık haline gelmeyecek söz veriyorum. Bu yüzden son olarak; yaşanmış pişmanlıkları, geri dönüşü olmayan keşkeleri ve bir nebze de olsa o pişmanlıkların giderilmeye çalışılmasını anlatan, dram severlerin kesinlikle izlemesi gereken bir yapım. Daha önce hiç dinlememiş olmama rağmen Grateful Dead hayranı olmamı sağlayan bu filmi bence, müziği hayatının bir parçası olarak gören ve müziği meslek edinmiş herkesin izlemesi gerekir.

“Müzik ruhun gıdasıdır.” bunu biliyorduk, aynı zamanda tedavi de edebiliyormuş. Nasıl mı? İzleyin de, görün diyorum…

Bu yazı MuTe tarafından 12 February 2012 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Siz hiç egosu tavan yapmış zengin bir ukalanın saçmalıklarını diğer hikaye içeren filmlerdeki gibi aynı heves ile izler miydiniz? Yada bir dirhem köpek eti yiyebilmek için saatlerce bir it in peşinden kovalayan bir insanın biyografisini izlemek ister misiniz? İzlemekten çok yapımcı olarak bu riske girer misiniz?

Şayet insanların ortak duygularına parmak basamıyorsanız, o hikaye yaşayan kişiyede kalır. Bunun yanında manevi duygular içeren, insan olmak adına özlü anlamları olan yada hayat mücadelesini hemen hemen bizim de yaşadığımız bazı sıkıntılardan sonra kazanan bir insanın dramatik hikayesi vs izlemek daha caziptir.

Ama öyle bir nokta vardır ki, bu hayat hikayelerinin beğenilmesindeki en büyük faktör, insanların empati yapabilmelerini sağlıyor olabilmesidir.

Şimdi… 127 Saat sonra…

İlk başta kendini beğenmiş ve pekte sorumluluk sahibi olmayan Aron Ralston‘un eğlence adına yaptıklarını ve bunu yaparken eğleniyor olduğunu görmek zaman kaybı mı? diye düşünmeme neden olurken, filmin güzel olduğu yönündeki yorumların hatrına seyrizulme devam ettim. Beğenmedim değil fakat beklediğim film değildi bu. Aslında bunun nedeni; yaşanmış bir durum olmasına rağmen adamımızın olaydan önceki hayatına dair hiç bir hikaye sergilenmemesiydi. Daha fazla empati yapabilmem ve daha çok benimseyebilmem için buna ihtiyacım oluyor. Öncelikle kahramanımızın kişiliğini analiz edip sonrasında  ona göre değerlendirme yapmak isterdim ama…

Film, adamımızın kolunun sıkışmasıyla yeniden renklenince ve saydığım unsurları unutup duruma adapte olunca artık zulüm olmaktan çıkıp bir kurtarma planını yapmanıza kadar içerisine alıyor sizi. Haliyle aynı mekanda devam eden film, adamımızın kafayı yeme noktasına gelmesinden tutun da kurtuluş anındaki ve sonrasındaki performansıyla başta düşündüğüm tüm olumsuz etkileri hiç saymama yetiyor.

“İyi bir filmdi” diyebilirim çünkü birkaç karede James Franco‘nun (Aron Ralston) veremediği tepkiler normal bir insanın yapabileceği bir şey değildi.  ”Bu kadar soğuk kanlılık olamaz” diyor ve bence, “Daha iyi olabilirdi” ile bitiriyorum…

Alternatif Kritikler;

127 Hours [2010]

127 Saat / 127 Hours (2010)

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2012 10:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir radyo programı düşünün… Dj eskiden oldukça ünlü olan ama sonrasında belirli sorunlarla karşılaşıp ününü kaybetmiş birisi. Çok fazla dinleyicisi olmamasına rağmen eski ününün,şanının, şöhretinin hatrına radyoda devam etmesine izin verilmiş vaziyette… Programa bağlanan dinleyicilerle konuşuyor ve onlara hayat hikayelerini anlatmaları için destek veriyor… Dinleyiciler arasında biri var ki oldukça dikkat çekici bir hayat hikayesine sahip. Bu dinleyici programa belirli aralıklarla bağlanıyor ve nedense programa her bağlandığında farklı sorularla karşılaşıyor dj…

Ve o gizemli dinleyici bir gün “Ben artık babamla görüşmek istiyorum, ne yapmam gerek ” diye bir soru yöneltince çok bilmiş dj’ye, dj başlıyor nasihatlere, “git konuş bence, ansızın çık karşısına, kendini böyle saklayarak daha nasıl devam edebilirsin ki…”

Program bitiyor… Ve çok bilmiş eski ünlümüz evine geri dönüyor. Aaa o da ne kapısında iki tane küçük çocuk… Gözlerini şöyle bir iki kez ovuşturuyor, rüyadır diyerekten ama hayır rüya değil, gördükleri gerçek. Evine girmek için kapıdakileri itiş kakış kenarıya çekiyor. Tam eve girecekken ardından gelen bir sesle irkiliyor.

Tüm olaylar burada başlıyor, bir evin kapısında…

Film müzikleri bakımından, minik oyuncu Seok-hyeon Hwang’ın kaliteli oyunculuğu bakımından oldukça doyurucu. Ailenizle sıkılmadan izleyeceğiniz bir film.

Geçmişteki hatalarınızı hatırlamamak için üzerine bir sünger çekenlerden misiniz, yoksa hatalarınızdan ders çıkarıp onlara göğüs gerenlerden mi? Acaba bu eski ünlü, genç dede, mızmız baba ne yapacak? Üçlümüzü nasıl sıkıntılar bekliyor? Bu hikayenin sonu nasıl bitecek? Merak ediyor musunuz? İzleyin o zaman.

Bu yazı leithycat tarafından 01 December 2011 00:11 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İç içe geçen hayatlar diye klişe bir anlatım oluştu ya son yıllarda modern sinemada. Tam da öyle bir film bu. 5 karakter var parça parça anlatılan, yolları yavaş yavaş kesişen. Hepsinin ölüm ile ilintili durumları söz konusu. Ölüm gibi ciddi bir meseleyi absürd denebilecek öğelerle, zekice yazılmış senaryosu ve sağlam kurgusuyla öyle bir yedirmiş ki Onur Ünlü izleyenin bir daha izleyesi geliyor. Bazı sahnelerde kahkaha attım bazılarında ise boğazım düğümlendi. Bir garip film yani anlayacağınız.

Bu filmde Ahmet Kaya var, trenler var, kedi var, silah var, ilk aşk var, yalnızlık var, şiir var, halk oyunları var, cinayet var. Ne yok ki? Kendine has bir adam Onur Ünlü ve bu film çok özgün. Benzeri yok evet. Cıvıklığa kaçmadan güldürebilen, drama damarından ama asla duyguları sömürmeden hüzünlendiren üstelik ticari kaygı da gütmeyen bir film Beş Şehir.

Hikaye çok enteresan görünmüyor ama aslında oldukça sert, etkili ve inandırıcı. Yönetmenin kişisel beceresi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşımış bana kalırsa. Hatta yer yer fantastik bir biçime dönüştürmüş. O kadar ince espiriler, öyle güzel göndermeler var ki yönetmeni sarılıp öpesim geldi. Özellikle finale doğru iyice kendine bağladı beni film. Bir kaç sahnede içim sızladı, mizahi yönü sonlara doğru azalsa da sonuca güzel bir şekilde ulaştı. Kıssadan hisse filmi çok beğendim. Türk sinemasında değişik bir soluk arayanlara ayrıca tavsiyemdir.
Bu arada yönetmenin son filmi “Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi”ni ayrıca merak etmekte ve vizyon tarihini dört gözle beklemekteyim. Diğer Onur Ünlü filmlerini de bu arada seyretmiş olucam şüphesiz.
Ayrıca Onur Ünlü’nün kolon kanserine yakalandığını okumuştum. Kendisine acil şifalar diler ve bir an önce iyileşerek böyle fantastiko şukela eserlere devam etmesini arzu ederim.

Geçmiş Olsun

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 19 November 2011 08:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. 2 Yolda

3 gün içerisinde 144 bin kişinin izlediği “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı sinema filmi için “Valla ben seyrettim, film güzel” diyen yönetmen Serdar Akar, Behzat Ç. nn 2. sini çekeceğini açıkladı.

İlk filmi için söylenen “Dizinin bir bölümünün uzun hali gibi olmuş” yorumlarına ise, “Biz ekip olarak bu sorunun içinden çıkamadık. Ne yaparsan dizi gibi oluyor, ne yaparsan sinema filmi gibi oluyor? Kalıcı olacağı için filmde sadece fazladan bir özen oluyor ister istemez. Seyirci için de benim için de psikolojik bir şey ikisi arasındaki fark” diye yanıt verdi.

Lord of the Rings Yüzükleri Türkiye’de

Warner Bros ile 3 yıllık anlaşma yapan Goldaş, seri film olan Yüzüklerin Efendisi’nin (Lord of the Rings) temalı yüzükler üretecek. Türkiye’de piyasaya çıkacak olan yüzükler, Yüzüklerin Efendisi filmindeki objelerin altın ve gümüş mücevherat olarak tasarlanacak.

Bu yazı Ethem tarafından 04 November 2011 01:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Hakkında;

Bir ihbar üzerine parkta bir ceset bulunur. Bu cesedin otopsi sonucu diri diri gömüldüğü ortaya çıkar. Ceset yaşlı, emekli polis annesine aittir.
Olay çözülecek suçlu bulunacak fakat…

Emekli polis, teşkilât içinde Avarel Memduh olarak bilinmekte, suçu üstlenen kişi ise kendisine Red Kit demektedir. Behzat Ç., Harun, Akbaba ve Hayalet’ten oluşan ekibiyle beraber Red kit’in suç ortakları olan Gorbaçov Hasan ve Pembo’ya ulaşmaya çalışacaklardır.

Filmin Künye Bilgileri İçin…

Bu yazı Ethem tarafından 04 October 2011 00:04 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mattie Ross adında 14 yaşında küçük bir kız… Soyguncular, katiller, korkaklar ve daha bir çokları….. Aslında bu macera hiç başlamayabilirdi eğer kızımız her kız gibi kırılgan ve ondan beklenildiği gibi davransaydı… Şimdi ise başından geçen bu macerayı hayatı boyunca unutmayacaktır.

Filmimizin Hikâyesi…

Mattie’nin  babası Frank Ross,  yanında çalışan işçilerden biri tarafından öldürülmüştür. İşçinin adı Tom Chaney’ dir. Mattie’nin babasından 2 kaliforniya altınını ve bir at çalarak ortadan kaybolmuştur. Bu adam bu cinayeti belki de hiç işlemezdi eğer arkasından gelecek olan bu küçük kızı hesaba katabilseydi.  Gerçekten film boyunca göreceksiniz ki bu kızla ters düşmek hiç de kolay değil …

Kahramanlarımız …

Tom Chaney denen adamın peşine düşmek için bize bir şerif gerek. En iyi şerif kim?  Daha doğrusu sizce intikam dolu bir kız için en uygunu olanı nasıl biridir?  Cevap:  Rooster Cougborn.  “Acıması yok. Müsamaha göstermez. Korku nedir bilmez. Şişenin dibini bulmaya bayılır.”  Filmi izleyen biri olarak onu seçmesine şaşırmadım doğrusu.. Filmdeki kızla ilk karşılaşma anı hala aklımda (daha doğrusu adamımız tuvaletteyken ki konuşmalara karşılaşma denirse ) .

Filmde bu adamın izini sürerken bir başka karakterimiz daha yardıma koşacak. Adamımız bu Cougborn denilen çetin cevize göre daha kibar ve asil duruyor. Onun adı LaBoeuf ,ancak onları filmdeki karakterleri açısından  karşılaştırmamız gerekirse Cougborn ağır basar. LaBoeuf , Cougborn tarafından alaya alınan hikayeler anlatan kızın babasının katilini yakalayıp payına düşeni almak isteyen bir Teksas korucusudur.

Nasıl Bir Film?

Artık Tom Chaney’ in peşine düşecek takımımız hazır (arada sırada dağılsalarda). Şanslı Ned Pepper ve çetesinin peşine düşüp çete üyelerinden Tom Chaney’ i bulmak için zorlu bir yolculuğa çıkıyorlar. Buradan sonra yaşadıkları olaylar gerçekten izlenilmesi gereken bir macera, bu macerayı izlerken emin olun kötü bir oyunculuk görmeyeceksiniz. Özellikle Rooster Cougborn rolündeki Jeff Bridges bana sorarsanız tam bu rol için yaratılmış. Ancak diğer oyuncular  da gerçekten rollerinin hakkını veriyorlar. Fazla görünmese de Şanslı Ned rolundeki Barry Pepper kötü adam rolünde gerçekten çok iyi.

Bu film tam bir dram değil bana göre..Kızın başından geçenler ne kadar acı olursa olsun filmde bizi ağlatmak için yapılmış bir sahne yok.Filmin macera kısmı o kadar ağır basıyor ki filmin sonuna kadar neler olacağını merak ediyorsunuz.Ayrıca tam bir western filmi,benim son zamanlarda izlediğim en gerçekçi olanı ve tüm karakterleriyle sizi kendine çeken bir yapısı var.

Sonuç…

Film sadece bu kızın başından geçen olayları anlatıyor olabilir ancak macerayı birlikte yaşadıkları kişilerin öyle sıradan insanlar olmaması ve kızımızın da sıradan bir kız olmaması bize izlememiz için yeterli malzemeleri veriyor. Coen kardeşlerin yönetmenliğini yaptığı “True Grit” iyi bir western ve macera filmi izlemek isteyenler için kaçırılmaması gereken bir film..

Bu yazı T.K.T tarafından 16 July 2011 10:08 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat çölünde, ipin ucu sık sık elimizden kaçar. İsteğimiz dışında fütursuzca esen rüzgarlarla savrulup gideriz sürekli. Yapılan tonlarca plana rağmen, menzilinde yer almak istediğimiz hedeften sık sık uzaklaşırız. Fakat saat ayarlarımızı sürekli kurcalar, akrep ve yelkovanın peşinden durmadan koşarız. Yakalama umudumuz olmadığı halde üstelik…Fakat bütün bu aksaklıklara rağmen, takvimlerimize çarpı atmaktan vaz geçemeyiz. Hayat ile aramızdaki bu zamansal mesafe açıldıkça koşmaya devam etmeyi sürdürebiliyorsak eğer, “Umut” adındaki o hınzır çocuğa çok şey borçluyuz demektir.

Yabancılara bakışımız da, hedeflerimiz gibi muğlaktır aslında. Dostluk, barış ve kardeşlik mesajları savurdukça daha fazla öteleriz birbirimizi…Şiddete hayır dedikçe daha da asabileşiriz. Yaşadığımız çelişkiler, Bağdat Cafe’deki o minyatür mozaikte de yer bulur kendisine. Çünkü az sayıdaki mensubuna rağmen Bağdat Cafe’de her görüşten, her inanışta ve her türlü farklı zevke sahip insan bulunmaktadır. Bir kaçıştır Bağdat Cafe…Diğer taraftan da bir nevi çıkışsızlık…

Cafe, tam bir curcunadır aynı zamanda…Masalsı bir kesit…Hareketten ve hareketlilikten yoksun olmayan, dünya gibi durmadan dönüp kafası allak bullak olan bir şiir…Tuvalinde her skaladan renklere yer veren cömert bir zevkin ürünü olan bir resim…Karmaşık bir melodi dansının bile, kulağa uyumlu geldiği bir müzik…Bağdat Cafe bizizdir…Arkadaşlarımız…Ailemiz…Sevdiklerimiz ve nefret ettiklerimiz…hatta…Korktuklarımız…

Cafe’ye bir “yabancı” olarak adım atan ve terkedildiği çöle adımını attığı ilk andan beri fazla seçeneği yokmuş gibi görünen Jasmin’in dansıdır aynı zamanda…önce kendi rengini bulan, sonrasında ise, kurumuş çöl kumunun üzerine alelade ektiği tohumlarda açan rengarenk çiçekler ile Cafe’yi boyayan, etine dolgun bir melektir Jasmin. Sihirin egemenliğinde, sıkıntıdan ve kıstırılmışlıktan tamamı ile arınmış bir hayata direksiyon kırarken, etrafındaki insanları da kendisi ile birlikte değişime sürükleyen, onları heyecanlandıran kanatsız bir melek…

Yönetmen Percy Adlon’ın orta çaplı filmografisinin en samimi filmlerinden biridir Bagdad Cafe…İçe işlerken, göz yaşı döktürmek gibi bir derdi olmayan, samimiyeti asla elden bırakmayan lirik bir hikayedir Hesaplanmış açıları ve her daim aşırı hesaplılığa burun kıvıran planları ile birlikte, oldukça keyifli bir yolculuktur aynı zamanda. Kilometreler yerine ruh katmanlarını ve insanlar arasındaki görünmez bağların şeritlerini sindire sindire kat ettiğimiz bir yolculuk.

Bir birini tanımayan ve ön yargılar ile tıka basa doldurulmuş günümüz insanını, bir süre sonra birbirinden kopamayan bir aile haline getirebilmek, pratikte cıvıl cıvıl bir ütopya olarak görülse de, Adlon, bu temenninin rüyanın ötesine geçebileceğini söylüyor…Hem de olabilecek en içten biçimde!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 30 June 2011 00:44 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Takii, çocuklarının kaza geçirmesine kadar yolunda giden herşey değişir ve alt üst olur. Paranormal olayların başlamasıyla beraber korku dolu anlar da başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 19 June 2011 19:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle iyi bir iş bulmakla ve başarılı olmakla işe başlayan Babou, bu işte de pürüz çıkarınca yaklaşan düğün için kendince bir hediye bulması geekmektedir.

Bu yazı Ethem tarafından 30 April 2011 23:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Roma’da başlayan öykümüzün kahramanı Attilio, üniversitede şiir eğitmenliği yapan sevimli, biraz dağınık, dalgın bir adam ve yine edebiyat üzerine çalışan Vittoria’ya her gece rüyasında onunla evlendiğini görecek kadar aşık. Vittoria ise bu deli dolu aşka karşılık vermeyerek “imkansız” damgasını vuran, ciddi bir kadın.  Roberto Benigni’nin gerçek hayattaki karısı Nicoletta Braschi, ağırbaşlı ve mantığıyla hareket eden Vittoria rolüne çok yakışmış. İtalyan sanatçının meşhur “Hayat Güzeldir” filminde olduğu gibi, bu filmde de karı-koca birlikte çok uyumlu görünüyorlar.

Attilio’nun “Kar ve Kaplan” adındaki kitabı basıldığı ve çok beğenildiği sıralarda, Vittoria da Paris’te yaşayan Irak’lı bir şairin (Fuad rolünde Jean Reno) biyografisini hazırlamaktadır. Savaş başlamadan ülkesine dönmek isteyen Fuad’la birlikte Amerika’nın işgali altındaki Irak’a gider ve oradaki saldırılarda başından yaralanır, komaya girer..  ”Sevdiği kadının ölümü tüm dünyanın ölümü demektir.” Attilio için.. Vittoria’nın ölümün eşiğinde olduğunu haber alır almaz onun yanına gitmek için yola çıkar.  Bu gözüpek adamın aşkını hayata döndürebilmek için yaptıkları ile devam eden film sürpriz bir şekilde nihayet buluyor.

Şiirden bahis açıldığında akan sular durur bende. Biraz “Ölü Ozanlar Derneği”ndeki o heyecan dolu ders sahnesini anımsatsa da Attilio’nun verdiği şiir dersi nefisti. Ya, kızlarına şairliği anlatırken kullandığı tabir nasıl bir anlatım güzelliğiydi öyle? “Kalpleri titrediğinde başka insanların da kalplerini titretebilen insanlar olmalı..”

Roma’da, geceyarısı evine giren yarasayla nazik bir şekilde konuşarak onu dışarı çıkmaya ikna eden sıradışı kahramanımız, filmin ilerleyen bölümlerinde, Vittoria’nın hastalığına ilaç bulmak için Bağdat’ın dışına çıkınca bir çadırın yanına çökmüş iki deve görüyor. Develerden birine binerek daha hızlı yol almak isteyen Attilio’nun onlarla sohbeti hayli komikti. Yine hastanede, bir seyyar satıcıdan aldığı berber koltuğuna uyumak için yerleşirken Vittoria’ya söylediği cümle beni çok güldürdü.

İçerdiği mantıksal kopukluklara, kurgusal hatalara ve suya sabuna dokunmayan savaş anlatımına inat, Roberto Benigni’nin dilinden bu muazzam sinemasalı izlerken, büyüsüne kapılıp gitmemek için, insanın taştan bir kalbi olması gerek. “Kar ve Kaplan” gerçeği ve düşü kesin çizgilerle ayırt edebilenler için mutlaka izlenmesi gereken, eşsiz bir film.

Bu filmin Lavinya Öz tarafından yazılmış yorumu için buraya bakabilirsiniz.

Bu yazı Biblio tarafından 28 April 2011 00:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Severek izlediğim ve takip ettiğim Belçika sinemasına ait çok güzel ve özel bir film olduğunu düşünüyorum. İnternette film hakkında neredeyse hiç yorum yapılmamış ve ortalıkta fazla dolaşan bir film olmamasına anlama veremedim, lakin eğer sıralama yapmak istesem; Belçika sineması klasmanında çok üst sıralara koymak isteyeceğim bir film.

Konu olarak film, kızını kaybeden bir babanın, kızını bulma çabaları. Şehirde başlayan ve daha sonra biraz ileriye sararak; ıssız bir köyde devam eden konumuz, aniden ortaya çıkan esrarengiz bir kızla yollarının kesişmesi ve daha sonra gelişen akıl almaz olaylar.

Geçmişten sahneler vererek başlayan filmde; Tom kızıyla çok mutlu olan doktor bir babadır. Kızıyla birlikte gayet mutlu olarak yaşadıklarını anlıyoruz ve sonra birden ileriye sarıyoruz olayı. On sekiz ay sonrasına gidiyoruz ve asıl hikayeyi anlamaya çalışıyoruz. Şehirde kaybettiği kızını bulmak için fotoğraflarla dolaşan babamız, esrarengiz bir kıza rastlamasıyla birlikte hikâyemiz başka bir boyut kazanıyor ve mekân tamamen değişiyor. Takip ettiği kızın köyüne gidiyoruz ve hikâyemize sürekli eklenen, hatta bir süre sonra biraz ‘’Yalan Rüzgârı’’ tadında devam eden filmimize aynı zamanda heyecan da geliyor.

Charlotte gerçekten, Charlotte mu? Bir dakika, ben emin olamadım…

Filmin genel hatlarıyla gerçekten tatmin edici bir yapıt olarak çıkıyor karşımıza. Baştan sona itibaren anlatılmak istenen olayı size hissettiriyor ve aslında olayı çözebilmeniz için farklı zamanlarda çok belirgin ipuçlarını da olaya eklemiş. Ama filme öylesine kaptırmanız mümkün ki, bu noktaları kaçırarak filmin sonuna kadar devam edebilme ve aynı zamanda sonunda şok olmanızı da mümkün kılmışlar. Şahsen, verilen onca kopyadan sonra, asıl olayın ne olduğunu anlamak çok zor olmadı.

Her ne kadar senaryonun güçlü olduğundan bahsettiysem de, aslında anlatılmak istenilen olayın üzerine daha iyi gidebileceklerini düşünüyordum. Bunun olmamasının iki nedeni var diyebilirim; anlatılan hikâyenin gereğinden fazla yavaş ilerlemesi ve gereksiz sahnelerin biraz fazla olması. Öylesine alakasız sahneler var ki, filmden kopma noktasına kadar sürüklüyor izleyiciyi.

Sonuna kadar birçok maceraya ve birçok gizeme gebe olan filmin sonu kesinlikle çok tatmin edici olarak kurgulanmış. Olayları farklı olarak biteceğini düşünüyorken, beklenmeyen son ve biraz heyecanı arttırmak istersen iki adamın çöküşünden bahsedebilirim.

Belçika sinemasını her daim sevmişimdir ve bu seferde çok tatmin edici bir film izlediğimi söyleyebilir ve bu filme rahatlıkla kefil olabilirim. Kızını kaybeden ve daha sonra bulmaya çalışan baba filmleri senaryolarını ele aldığım zaman da, izlediğim en derli toplu senaryolardan biri olduğunu, her ne kadar gereksiz sahneler olsa da, her ne kadar anlamlandırılması imkânsız sekanslar oluşturulmaya çalışılsa da; söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesi gereken bir filmden bahsettim. İyi Eğlenceler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 24 March 2011 02:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hilary Swank’ın genç bir acil servis doktorunu canlandırdığı 2011 filmi The Resident’da Swank dışında Supernatural’den tanıdığımız Jeffrey Dean Morgan yer alıyor. Kiralık ev arayan, sevgilisinden yeni ayrılmış genç kadın ve onun evsahibi çevresinde gelişen olayların anlatıldığı klasik saplantılı kişi ve kurbanı konulu film bana göre abartı derecede güzel değil, ancak kabul edilmesi gereken bir şey varsa o da böyle filmlerin son dakikalarının hep kaçma, kovalama sahnesi ile dolu olduğundan dolayı heyecan verdiğidir.

Bu arada filmin son sahnesine kadar bunları yapan kişi kimdir, necidir, niye yapmaktadır şekli soru işaretleriyle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz haberiniz olsun. Oscar ödülü almış bir oyuncunun filmidir, her türlü gideri vardır diye şevkle beklerseniz havanızı alırsınız, çünkü film vasat gerilim filmlerden farksız sevgili dostlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 28 February 2011 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tron Legacy filminin oyuncu kadrosundaysa Jeff Bridges, Michael Sheen, John Hurt, Olivia Wilde, Garrett Hedlund, Beau Garrett, James Frain, Amy Esterle, Serinda Swan, Brandon Jay Mclaren ve Bruce Boxleitner  isimleri mevcut.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2011 00:49 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

26 Kasım 2010′da Türkiye’de vizyona girecek olan Git Başımdan! (Due Date) adlı filmin yönetmeni Todd Phillips. Senayoda ise Todd Phillips, Alan Freedland, Alan R. Cohen ve Adam Sztykiel var.

Oyuncu kadrosu ise;
Robert Downey Jr., Michelle Monaghan, Jamie Foxx, Zach Galifianakis, Juliette Lewis, Alan Arkin, RZA, Mimi Kennedy, Rhoda Griffis, Emily Wagner, James Martin Kelly, Joel William Gonzales, Jon Gould, Joseph Harold ve Matt Walsh isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 14 November 2010 05:10 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir sosyoloji öğretmenimiz var ve öğrencilerimize proje verir, yıllık projesi gibi bir şey. Herkes den dünyayı değiştirebilecek bir fikir bulmasını ve bunu uygulaması ister. Öğrencimiz Trevor ise, striptiz kulüplerinde, kumarhanede çalışan annesiyle birlikte yaşamaktadır. Okulda bu projeyi fazla ciddiye alır ve bir şeyler düşünmeye başlar. Bir insana iyilik yaparak onu borçlandırmak ve daha sonra bu iyilik yaptığı kişinin 3 kişiye daha yardım etmesini sağlamaya çalışmak ister. Böylece dünyada bazı şeyleri değiştirebileceğine inanır. İmkânsız mı? Trevor McKinney (Haley Joel Osment), aksini iddia ediyor.

Film başladığı anda bizlere bir olay gösteriyor. Olayın sonunda bir adam, gazeteci bir oğlana Jaguar marka arabasının anahtarını atıyor ve gazetecimiz anlamadan da olsa kabul ediyor. Daha sonra araştırmak istiyor bu işin aslı nedir diye ve tam bu anda film 4 ay geriye doğru gidiyor. Mükemmel olarak kurgulanmış film işte o anda başlıyor. Olayları yavaş yavaş işlemeye başlıyorlar.

Filmde anlatılmak istenen birçok şey var aslında, önemli olan bunların hangisini anlamak istediğiniz. Örnek olarak vermem gerekirse, dünyanın aslında değiştirilemeyecek bir yer olmadığından başlayarak, bir şey yapacağımız zaman onun sonuçlarını düşünerek hareket etmemek gibi birçok noktaya parmak basılmış ve güzel bir dram yaratılmış. O kadar kararında olarak yaratılmış ki, biz dramdan etkilenmiyoruz, oradaki işlenen konunun hassasiyetinden ve anlatılmaya çalışılan olay-mesajdan daha çok etkileniyoruz. Filmin geneline hâkim olan bir durum olduğundan dolayı baya takdir ettim.

Filmin akışını çok güzel kurgulamışlar yukarıda söylediklerimin dışında. Mantıksız gibi görünen hiçbir şey yok gibi duruyor. Sadece filmde olmaya çalışan bir ilişkiye şahit oluyoruz. İzlediğiniz zaman daha iyi anlayacaksınız ki filmin o noktası biraz fazla zorlama olmuş. Aslında neden zorlama olduğunu bir şekilde ifade etmeye çalışayım. Hani günlük ilişkilerde de böyledir ya, çıkan çiftler çok kavga ettikleri zaman aradaki bazı şeyler yaralanır ve sürekli git-gel başlar. İşte o noktadan sonra ilişki zorlamaya girmiştir. Filmde de buna benzer bir olay görüyoruz.

K.Spacey neler yapmış öyle? Başlangıçta onu gördüğünüz zaman bir anda bu kim ikilemi yaşıyorsunuz yüzündeki yaradan sonra. Ama ayrıntılara takılmamak gerek, film boyunca öylesine üst düzey bir oyunculuk sergilemiş ki, yanına yaklaşılacak türden değil. Sakinliği, gerektiği zaman utangaçlığını sergilemede ki üst düzey yeteneği ve konuşma tarzıyla seyirciyi adeta üstüne kilitlemeyi başarmış. Sorgulamak istediğim tek şey ya da daha doğrusu ikilemde kalabileceğim, bazıları için K.Spacey’in performansı filmden daha akılda kalıcı olabilir. Böyle bir durumun olmasını gerçekten istemem.

Filmin sonu… Belki de en fazla tartışılması gereken, üstünde en fazla konuşulması gereken noktası diye düşünüyorum. Genele hâkim olan sakin ve sıralı akış bir anda öyle bir şekilde tepe taklak oluyor ki, ekrana kilitlenip kalma dediğimiz olayı burada gerçekleştirmişler. Bu sonuçtan her şeyi çıkartabilirsiniz. Mesaj vermek istemiş olabilirler, her davaya atlama mesajı olabilir, biz Türklerin inanılmaz Türkçemizde klasik olarak kullandığımız söz olan ”pisipisine gitmek” kavramını burada kullanabilirsiniz, ne koysanız olacak gibi. Nasıl anlatılır ki, gerçekten seyrettiğim en vurucu sonlardan bir tanesine daha şahit oldum. Sırf o an ki duyguları tekrar yaşamak için bir kere daha izlerim ve aynı şekilde izleyip, kalabilirim.

Filme süper bir başlangıç yapmışlar, 4 ay geriye almışlar. Biz o 4 ay’ı izlerken, 4 ay sonraki olaya kadar bir bağlama söz konusu. İnanılmaz kurgu buradan geliyor. Daha sonra senaryonun eşsizliğinden bahsederek filmin sonuna kadar ilerliyoruz. Karakterler hakkında yeteri kadar konuştuk zaten. K.Spacey’nin inanılmaz oyunculuk performansında sona geldiğiniz zaman bu filmi mutlu sonla bitmesini öngörmüş olabilirsiniz ama her şey bu kadar tozpembe değil ne yazık ki…

Hoş bir film ortaya çıkmış gerçekten. Konu itibari ile biraz basit(klasik) olabilir ama sanırım ara sıra bu basitlikleri izlememiz gerekiyor. İzlemediyseniz, gerçekten çok fazla şey kaybedeceğiniz filmlerden biri?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 November 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kısa zaman önce dizi filmlerdeki talebi karşılamak amacıyla Youtube Shows bölümünü açan site, şimdi de kolları film bölümü olan Youtube Movies için sıvadı.

Açılan bu bölümde bahsettiğimiz gibi 400 bedava film yer almakta. Elbette bu 400 film arasında yüksek bütçeli filmler olmayacak. Daha çok, bollywood filmlerine ağırlık verilen bölümde klasikler ve belgesellerin yanısıra  aksiyon, macera, komedi, korku, gerilim, drama ve animasyon gibi türlerde yer alacak. Bruce Lee, Jackie Chan gibi isimlerin filmleriyle beraber çok ses getiren Home gibi belgesel yapıtlar da arşivde görünen filmler arasında. Ayrıca eski zombi ve vampir filmleriyle nostaji yapabilirsiniz.

Chip Dergisi…

Bu yazı Ethem tarafından 05 September 2010 17:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yoo-bin; üvey babası ile yaşamaktan ne kadar mutlu olsa da, içten içe gerçek babasının özlemini çeken bir çocuktur. Üvey babasının ona aldığı hediyeler, gerçek bir baba gibi gösterdiği ilgi, Yoo-bin’e yetmemektedir.

Annesi doktor olan Yoo-bin; üvey babası ve annesinin 1 haftalığına evden uzakta olacaklarını firsat bilerek biyolojik babasını bulmak için kurnazca bir yola başvurur. Internet Kafe’de o çok sevdiği sılahlı oyunu oynarken , bir adamla anlaşır ve 1 hafta kalması gereken ingilizce kampına gidiş yolunda, adam Yoo-bin’in öğretmenine yalan söyleyerek, onu kamp otobüsünden indirir. Olaylar böyle başlar, ama yoo-bin’in bilmediği çok önemli bir şey vardır. Babası Ji hyeon; artık bir erkek değil, ameliyatla cinsiyet değiştirmiş, çok güzel bir kadındır.

Filmin bir çok yerinde elbette çok güldüm. Özellikle Yoo-bin ile üvey babasının Sniper oyunu oynarlarken, yoo-bin’in silah seslerini ve daha sonra Ji hyeon’un evindeki fotoğraf makinelerinin seslerini taklit ederkenki halleri beni çok eğlendirdi.

Genel hatlarıyla hoş , final anlamında ise tatmin edemeyen bir filmdi.

Izlemekle bir şey kaybetmezsiniz…

Bu yazı KanesHiro tarafından 02 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İzlemekten keyif aldığım bu iki komedyeni bir arada izleme lüksüne daha önce nail olamamıştım, hemen aldım izledim. Film kurgusu efektler falan yok öyle birşey. Oldukça sade, belkide sıkılabilme ihtimalinizin bile olduğu sıradan bir film. Yaa sıradan?
O kadar sırada bir senaryosu vardı ki Envy adlı filmin, 10 kişiden 9′u onda kendisini bulabilir diye düşünüyorum. Yaşamamışsa bile filmdeki büyük çelişki gayet net ve ortada olduğundan dürüst düşünürsek verilecek cevap seçeneğinin fazla olmadığını itiraf ederiz.

Ben Stiller ve Jack Black gibi yapmasakta (Belki daha ılımlı, belki daha fena?) Tim Dingman?ın (Ben Stiller) aklından geçenler eminim herkesin aklından geçecek olan muhtemel çelişkilerdir. Film hakkında bir açıklama yapmak istemiyorum, çünkü söylediğim gibi oldukça basit ama tecrübe konusu olabilecek bir senaryo.
Şunuda eklemek isterim; tecrübe derken fazla umuda kapılmanızıda istemiyorum, bilindik bazı küpeler kulağımızda o kadar uzun zamandır durur ki taşıdığımızı bile hissetmeyebiliriz. İşte bazı değerleri, insanlık adına yapılması gereken davranışları anımsamamız adına yazılmış ve tabiki eğlenceli bir filmi izliyoruz.

Senaryonun anlamlı dokunuşlarından o kadar bahsetmişimki, filmi izlememizin asıl nedeninin komedi olduğunu unutup izlenmeyecekler listesine atmanıza sebep olabilirmiyim diye düşünüyorum…

İzlemek isteyen, kulağının hafiflediğini düşünen ve gülmek isteyenlere…

Envy adlı filmi Barry Levinson yönetmiş. Filmin oyuncu kadrosunu karakterleriyle beraber
verelim.
Ben Stiller (Tim Dingman), Jack Black (Nick Vanderpark), Amy Poehler (Natalie Vanderpark), Rachel Weisz (Debbie Dingman), Ariel Gade (Lula Dingman), Christopher Walken (J-Man) ve Sam Lerner (Michael Dingman)…
İyi seyirler?

Bu yazı Ethem tarafından 30 June 2010 21:55 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yo-han’in babası ve Mi-ho’nun annesi bir dizi olay sonrası hayata veda ederler. Zamanın dedektifi Dong-Su ise , ölümlerin kesinlikle cinayet olduğuna inanmış ve bu uğurda, araştırma yaparken tek evladını olay mahallinde ölüme götürmüştür. Aradan 14 yıl gecer.. Geçer ama, Dong-Su işin peşini bırakacak gibi değildir. Kanıtlayamasa da , cinayet zanlılarını açığa çıkarıp , evladının acısını yaşayarak emekli olma düşüncesindedir.

Film çok akıcı, çok seri ve uzun. Fakat yapım ciddi anlamda kaliteli. Oyuncuları ilk kez izleme şansım oldu, Goo Su (Yo-han) kesinlikle çok çok çok başarılıydı.

Kurgu yönünden de kalitesi ve başarısı tartışılmaz bir Kore yapımı olmuş. Filmin senaristlerine ise ayrıca bir tebrik göndermek gerek, çok vurucu tıradlarla dolu bir film senaryosuna imza atmışlar.

Filmde beni tek rahatsız eden; Mi-Ho’nun, yo-han’dan “son” isteği idi. Zaten, Yo-han’in da , Mi-Ho’nun isteğini yerine getirirken kullandığı mimikler herseyi özetledi.

Bence filmde sevdiği ile birlikte olmak isteyen bir insanın yanı sıra, sevdiğinin “belirsiz” bir geleceğe dair planlarını da anlamlandıramayan ve bundan büyük bir boşluk duyan bir insanı da anlatıyor.

Dedim ya, kurgu olarak flashbacklere sıkca yer verilip, olayları zincirlemişlerse de, filmin akıcı ve seri şekilde işlenmiş olması benim kafamı toparlamamda zorluk çıkardı.

Genel hatları ile, kesinlikle tavsiye edecegim filmlerden.

Bu yazı KanesHiro tarafından 22 June 2010 21:18 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mark Walsh (Colin Farrell), şavaş fotoğrafçıcıdır ve zor geçen bir görev sonrası evine, İrlanda’ya dönmüştür. Fakat meslektaşı ve aynı zamanda en iyi arkadaşı bu görevde başarısız olmuştur. Mark’ın sevgilisi Elena, sevgilisinin görev sonraki hayattan kopuşunun ardındakileri öğrenmek adına ve ipuçları toplamaya başlayacaktır.
18 Hazırın 2010 da vizyona girecek olan Triage filminin yönetmen ve senaryo koltuğunda Danis Tanovic yer alıyor. Filmin oyuncu kadrosunda ise, Colin Farrell, Sandra Ni Bhroin, Branko Djuric, Nick Dunning, Myia Elliot, Gail Fitzpatrick, Christopher Lee, Ian McElhinney, Kelly Reilly, Reece Ritchie, Jamie Sives, Juliet Stevenso, Paz Vega ve Eileen Walsh isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 18 June 2010 08:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tarzı ya da türü gereği savaş filmi değildi “Sır Çocukları”, ama gerçek bir savaşçıydı, sonradan gözümüze aşina olan hür komutan Velit (Fırat Tanış)…

Hem en büyük savaş değil miydi yaşamak? Bu çırpınışın sebebi ekmeğin, suyun ve aşkın tadından bir lokma daha fazla alabilmek değil miydi? Ama lükstü bizi dürten ama ihtiyaç, neticede savaştı verdiğimiz, kimi aç kimi muhtaç…

Velit de savaşmayı seçti bir sürü benzer seçeneğin arasından. En arka safta yerini aldı, yazık… Ne yazık ki hangimiz görebildik yada görmek istedik Velit’lerin savaşabildiğini? Hangimiz mühimat verdik bir gece daha atlatabilsin diye ömründen? Neyse, savaştan bahsetmiyorum…

Bir sokak trajedisiydi ve senaryo hala aklımda, yaşanmışlığından kalma.

Filmle eş zamanlı bir kabustu o vakitler. Sokak çocuklarının bir bir çoğalışının sebebi; “organ”dı, “orman”dı veya “üç kuruş”tu anamızın ağladığı, yüreklerin dağlandığı çirkinlikti o vakit bu vakit.
Eş zamanlı dedim ya, takvimler 2002 yılını gösterdiğinde, işte o vakitte bu içler acısı hikaye beyaz perdedeki yerini almıştı, izleyicisini sancılarla kıvrandırarak. Maalesef mağdurlarımızın yüreklerine ayrı bir ateş koyan bir filmdi, ki bu acı hala bitmedi…

Bir yavrucağın, annesi ve üvey babası arasındaki geçimsizliğin sebebinin kendisi olduğunu düşünerek evden kaçış öyküsü üzerinden sokaklardaki yaşamı anlatan bir film, Sır Çocukları. Yanında sadece oyuncak bir palyaço vardı, birde hayalleri. Düşlerini süsleyen bu palyaço, aynı zamanda filmin çeşitli yerlerinde sahibine görünür ve çocuğun iç dünyasını anlatır. Zamanın filmlerine kıyasla çok iyi düşünülmüş ince bir ayrıntıydı çocukların karar verme aşamasındaki planlar.

Sonra… Velit diye bir delikanlı vardı. Sır Çocukları’nın babasıydı ki ne demek istediğimi filmi izleyince göreceksiniz. Sokak çocuğu olmayı Velit de istememişti ki kimse istemez… O üzerine düşeni öyle layığıyla yaptı ve inanıyorum Velit’i seveceksiniz.

2. sınıf olmanın dışlanmışlığıyla yaşarken, bir yandan da aynı dezavantaja sahip kaderdaşlarına kol kanat oluşunun sorumluluğunu taşıyarak, bu kötü sınıf ayrımına aldırmadan sevebiliyor olmanın pırıltısını onun gözlerinde göremiyorsanız izlemeyin gitsin zaten.

Bir şekilde sokaklara itilmiş yetimlerin bekçisi mi demeli? Yoksa arena mı demeli yaşadığımız sokakların aralarında verilen savaşlara ki Velit’lere bir nebze olsun hak verelim? Ya da esirgemeden lafımı; “Bilinçsizliğimizin, cahilliğimizin yüzümüze vuruşu muydu bir ailenin sokaklara saldığı körpecik yürekler. Daha kaç film, daha kaç nasihat gerekli aklımızı başımıza almamız için?” Ne yazık ki kötüler oldukça, kötülük de olacaktır iyiliğin kıymetini onore eden.

Rolünün hakkını fazlasıyla veriyor oluşunun yanı sıra, bir sokak çocuğunun ezikliğiyle aşka hücum edişindeki mahcubiyet görülmeye değerdi. Sokak jargonu ve üslubunu esirgemeden canlandırdığı Velit karakterinde Fırat Tanış’ı ve tüm ekibi kutluyorum.

Ya sonra müjdem var size. Kimler yoktu ki bu çaresiz sevdaya ve çaresini bilmemize rağmen başımızı çevirebildiğimiz “Sır Çocukları”na dair filmin oyuncuları arasında?

Henüz, gelecekteki başarılarından habersiz yeteneklerle dolu bu kadroda, pek çok tanıdık isimle beraber Sır Çocukları’nda oynadıktan sonra yıldızları parlayan bir çok isim de var.

Filmi izlerken keyif almamı sağlayan; senaryo, kurgu, anlam ve kulak küpesi kıvamındaki nasihatlerin dışında tuhaf bir nostalji havasıydı. Ama ilk izlediğimde değil, yıllar sonra tekrar izlediğimde bu nostaljik havayı yakaladım çünkü o zamanlar kadrodaki bir çok isimden haberimiz bile yoktu.

Biliyorum ki sizleri de çeken ve filmi soluksuz izletecek olan etkenlerin başında, bu rengarenk ama hüzünlü, savaşçı ancak kazanılacak zaferleri gün aşırı sevinçlerinden ibaret olan, gülen ama yarım ekmek yemiş kadar kahkaha atabilen Sır Çocukları filminin kadrosu olacaktır. Ve tabii ki senaryoyla beraber geçmişe dönmeniz kaçınılmaz…

Filmde bir çok sevdiğim noktanın yanısıra bir de final sahnesi vardı ki… İzlediğimiz süre boyunca çakılı olduğumuz koltuklarımızdan kalkabilmemiz için normalde herşeyin yolunda gitmesi, mutlu veya iyi bir son olması gerekirken, o kadar gerçek bir son ile ayrılıyorsunuz ki, film bitip de evinize döndüğünüzde yavrucaklarınıza sımsıkı sarılma hissiyatı sarıyor içinizi.

Bir kare daha… Namus davası gereği üzerine aldığı ancak sindiremediği görevini yapma mecburiyetini, bir insanın canından daha mühim görmek zorunda kalan Reşo’nun (Mehmet Ali Alabora) da mahcubiyeti ayrı bir içler acısıydı.

Birbirinden acı, birbirinden komik, birbirinden dertli bir çok hassas konuyla gönülleri feth etmiş bir film.

Müjdemin devamı olarak kadrodaki isimleri de saymam gerekiyor.
Sır Çocukları adlı filmde Fırat Tanış (Velit), Özgü Namal (Zeynep), Nur Sürer (Münevver), Mustafa Uğurlu (Palyaço), Serdar Orçin (Ziya), Erdinç Olgaçlı (Hasan Dayı), Aslı Başak Paçacı (Sincap), Arif Erkin (Baba), Arslan Kaçar (Şerafettin), Halil İbrahim Aras (Cemil), Batuhan Levent (Tilki), Ozan Bilen (Hoca), Barış Küçükgüller (Boyacı ilyas) ve Mehmet Ali Alabora (Reşo) isimleri yer alıyor…

Filmin aldığı ödüllerden de bahsedip, henüz izleme onuruna sahip olmamış arkadaşları gaza getireyim;

-14. Ankara Film Festivali, 2002, Seçiciler Kurulu Özel Ödülü
o Umut Veren Yeni Senaryo Yazarı Ümit Cin Güven
o Umut Veren Yeni Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Volga Sorgu
o En İyi Kadın Oyuncu Nur Sürer
-39. Antalya Film Festivali, 2002, Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Halk Jürisi En İyi Film Ödülü
-İskenderiye Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-22. İstanbul Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-2. Köyceğiz Ulusal Altın Aslan Film Festivali, 2003, En İyi Uzun Metraj 1. Film
-8. Sadri Alışık Ödülleri, 2003, Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
-24. Siyad Türk Sineması Ödülleri, 2002, Umut Veren Genç Oyuncu Fırat Tanış

İzlemeyen kalmasın artık…

Bu yazı Ethem tarafından 11 June 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kick Ass

Film bu söylemle yola çıkıyor. Aksiyon komedi tadında olan Kick-Ass adeta klişe yıkıcı bir film. Sanki senarist oturmuş bu tarz filmlerin klişe sahnelerini önüne dizmiş ve “ben bunları yıkarak nasıl bir film ortaya koyabilirim” demiş gibi düşünüyor insan filmi izlerken. Film bir hayli hızlı bir şekilde başlıyor. Aksiyonun komediyle müthiş harmanlanmasına şahit olduğunuzu düşünürken film birden drama bağlıyor. .

Gibi gözükse de bir yandan klişe yıkmaya devam ediyor. Bir yandan da “evet ya, aslında ben de hep bi kahraman olmak istemişimdir.” dedirtmeye başlıyor. Lise çağlarında bir gencin kendisinin hiçbir özelliği olmadığını fark edip “ben niye kahraman olmuyorum.” demesiyle başlıyor her şey. Önce kıyafetini ayarlıyor, sonra suçluların arasına atıyor kendini. Ne kadar dayak yese de artık o bir süper kahramandır.

Farklı bir film olan Kick-Ass?in yönetmenlik koltuğunda Matthew Vaughn oturuyor. Oyuncu kadrosu ise şöyle: Aaron Johnson, Lyndsy Fonseca, Mark Strong, Chloe Moretz ve Nicolas Cage.

Filmin ilginç bir yanı da yapımcılardan birinin Brad Pitt olması.

Klasik kahraman filmlerinden sıkılanlar için güzel seyirlik bir film olan Kick-Ass, izleyenlere keyifli dakikalar vaat ediyor.

Bu yazı alploganer tarafından 05 June 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Afişinde bu aile sizin aileniz mealinde sıcak bir cümle yazmışlar. Evet, bir aile filmi fakat çok farklı bir kültürden, enteresan bir bileşim halinde yaşayan anne-baba, üç çocuk mevcut bu ailenin içinde.

Film evin büyük oğlunun, artık çok yaşlanmış olan köpeklerini veterinerde ölüme teslim etmesi ve sonrasında evden ayrılmasıyla başlıyor. Albert (Pio Marmai) dedesinin apartmanında bir odaya taşınıyor. Ailenin bireyleri bu uzaklaşmaya ilginç tepkiler veriyorlar. Anne (Zabou Breitman) diğer çocuklarına “Zaten hepiniz gideceksiniz, ben de bir okula başlayayım bari” diyor, babanınsa (Jacques Gamblin) pek bir şey umurunda değil gibi. İkinci erkek evlat Raphael (Marc-Andre Grondin) bir hayalperest. Gerçek hayattan kopuk, müziğe kendini adamış bir çocuk. En küçükleri Flora (Deborah François) ise asi bir genç kız olarak yetişiyor.

Oyuncular birbirinden cazibeli ve iyi, renkler-mekanlar gayet hoş ama hikayenin içi türlü belirsizliklerle dolu. Gerçek bir aile hissi vermiyor insana. Annenin büyük oğlunun evden ayrılmasına çok üzülmüş gibi görünürken yanında kalan çocuklarına boşvermesi tuhaf bir ayrıntı. Başlarda hiç anlaşamayan, çok alakasızmış gibi duran kardeşler, aniden birbirlerine korumacı ve ilgili tavırlar sergiler hale gelince, pek inandırıcı gelmiyor açıkçası.

Her bölümünde bir karakteri ele alarak onun yaşadıkları üzerinden ailede olup biteni anlatmaya devam ediyor film. Cüz’i miktarda içerdiği sembolizm ve kişilerin psikolojik travmalarına ara ara şöyle bir dokunup geçmesi yetmiyor maalesef. Sonunda da hepsi birden ehlileşiyorlar sanki.

Yalnız ailenin iki numarası Marc-Andre Grondin için birkaç şey daha söylemek lazım. 1984 doğumlu, Kanadalı genç oyuncu, hayal aleminde yaşayan Raphael rolünde alakaya değer bir oyunculuk çıkarıyor. Keskin yüz hatları ve ince bıyıklarıyla Johnny Depp’e benzer bir ayrıcalığa sahip Marc-Andre, film boyunca uzun saçlarını palmiye modeli de dahil türlü abuk hallere sokmuş olsa da, sırf çekik kahverengi gözlerinde pırıldayan tılsım için bile izlenebilir.

Fazla Fransız’vari havalardaki The First Day of the Rest of Your Life’ın, uç noktalara varabilen bir serbestlik anlayışı var. Bazı filmlerde hiç sırıtmadan eriyen bu hal, ona yakışmamış. Gene de bu garip ailenin hayatına bir göz atmak isterseniz, buyrun diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 01 June 2010 03:10 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu adamın öyle bir tarzı var ki, hani ya çok sevilen ya da nefret edilen enteresan tipler vardır ya, Roberto Benigni’yi de eğer bir kere sevmişseniz, hangi filmin içine oturursa otursun zevkle izlersiniz o filmi. Tam aksine ona gıcık kaptıysanız -ki ben bu nasıl olur pek bilemesem de :)- her hali, bütün o abartılı mimikleri, jestleri tek tek gözünüze batar, izlemeniz işkenceye dönüşebilir sanıyorum. Bu arada Pinokyo için demeyeceğim ama Hayat Güzeldir, Kar ve Kaplan gibi o nefis filmleri de güme gitmiş olur tabii.

Pinokyo’yu ayırdım çünkü gerçekten çok keyifli olmasına karşın bu bir koleksiyon filmi aynı zamanda. İtalyan komedyenin üslûbunun hastası değilseniz izlemeseniz de olur. Konu zaten mâlum, marangoz Geppetto Usta, kiraz ağacından bir kukla yapar ve ona Pinokyo ismini verir, bu kuklacık iyi kalpli ama haylaz mı haylaz bir velet olarak canlanır ve evden kaçar. Gezdiği, oynadığı yerlerde saflığı yüzünden başına gelmedik kalmaz ama hep bir şekilde kurtulur, en sonunda Mavi Orman Perisi gerçek bir çocuk olması için ona yardım edince, Pinokyo da uslanır ve babası Geppetto’nun yanına döner.

Ülkesinin masalını perdeye şanına yakışır şekilde yansıtmış Roberto Benigni. Yüzlerce farenin çektiği, gümüş pırıltılı arabasıyla dolaşarak gecelere ışık saçan Mavi Peri (Nicoletta Braschi), zıpır bir şekilde taklalar atarak evine gelen tahtadan oyduğu oğluna, ekmek kırıntılarını birleştirerek başlık yapan Geppetto, Pinokyo’yu yoldan çıkarıp, elindeki paraları almak isteyen Kurnaz Tilki ile Kör Kedi ve masalın diğer karakterleri, rengarenk dekorlarla bezenmiş bu sevimli filmde yerlerini almışlar.

İtalyan masalı dedim Pinokyo’ya ama buna itiraz eden birileri de yok değil. Meşhur tiyatrocumuz Ayla Algan yavrucağın hem kız, hem de bize ait bir masalın kahramanı olduğunu üzerine basa basa vurguluyor söyleşilerinde. “Ay ve Gün” isimli masalda bir marangoz, çocuğu olmadığı için  uzun saçlı bir kız kuklası yapıyor ve onu evinin penceresine koyuyor, oradan geçen kralın oğlu da onu gerçek sanarak tahta-kıza aşık oluyor ve evlenmek istiyor. Marangoz korkusundan onun bir kukla olduğunu söyleyemiyor ve muhafızlarla birlikte saraya giderken kızı nehre atıyor. Peşinden kurtarmak için atlıyorlar ama kuklanın takma saçı çıkınca kız, ay ve gün gibi ortada kalıyor.” Haçlı seferlerinde gelenlerin bu masalımızı da alıp götürdüğünü söylüyor Ayla hanım, o hoş sesiyle.

Bizden esinlenerek mi yazmışlar, Carlo Collidi yalancı bir adam mıydı bilemiyoruz ama Pinokyo’nun bir de burun mevzu var, elbette. Filmde, hikayenin aslında olduğu gibi çok üzerinde durulmuyor klasik yalan-burun ilişkisinin. Halbuki küçük tahta-oğlanın masalından bahsedince akla ilk gelen şey bu olur hep. Çocukken burnun uzamış yahut başından dumanlar çıkıyor derlerdi ya hani, masalın kökeni hakkındaki söylenene inanacak olursak, bir çocuğa yalan söylememesi gerektiğini kendinde örnekleyerek öğretme çabası, Carlo’nun veciz masalını yazmasına benziyor.

Her halukârda, bu meşhur masaldan izlenilesi bir film yapmış Roberto Benigni. Günümüz sinemasında eğlenceli digital efektlerle burnu bir uzayıp bir kısalan, tembellikten kulakları eşek kulaklarına dönen Pinokyo’nun filmi, onu sevenler için güzel bir görsel şölen niteliğinde. Benigni’nin hayal dünyasından keyif alanlardansanız Pinokyo’sunu izlemeden olmaz diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 25 May 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde ikisi de mevcut fakat ortada klasik anlamda bir hikaye yoktu. Eğer izleyecekseniz ne anlattığını boşvermeniz gerek. Aynı plana uzun bir süre, sakince bakabilirim, hemen hemen hiç diyalog olmaması da problem değil diyorsanız, o zaman Sylvia’yı bulacağımız şehrin kapılarını yavaş yavaş açabiliriz.

Görüntüler, gündelik hayatın sukûnet içinde aktığı Strasbourg sokaklarına ait. Genç bir ressamla (Xavier Lafette) beraber 6 yıl önce bu kentte tanıştığı Sylvia adındaki genç bir kadını arıyoruz. Kaldığı otelde, sabah uyanıp yatağın içinde uzun uzun düşünürken, yahut bir cafede oturup etrafında gördüklerini eskiz defterine geçirirken zaman öylesine yavaş ilerliyor ki, siz de onunla beraber düşüncelere dalabilir, o resimlerini çizerken mutfağa giderek kendinize bir çay demleyip dönebilirsiniz. Bir şey kaçırmamak için her dakikasını izlemek zorunda hissettiğimiz filmlerin aksine Sylvia’nın Şehrinde bizzat yaşıyor gibiyiz.

Jose Luis Guerin’e filmi için neden Strasbourg’u seçtiği sorulunca, bu Fransız şehrinde daha önce hiç film çekilmediğini ve yayalar, bisikletler ve tramvaylardan oluşan trafiğiyle şehrin kendine has, müzikale yakın bir ritmi olduğunu söylüyor. Strasbourg’u “Bir kadının hayaletleriyle doldurmak için ideal bir kent.” olarak tanımlayan İspanyol yönetmen, ağırlıkla açık mekanlarda çekilen filmde herhangi bir figüran grubu da kullanmamış.

Sylvia’nın şehrinde geçirilen birkaç saat, nefis enstantanelerden oluşan bir fotoğraf sergisini adım adım gezmeye benzer bir his bırakıyor insanın dimağında. Tabii, sinemanın bildik kalıplarından hayli uzakta duran bir film izlemek isterseniz..

Bu yazı Biblio tarafından 22 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

28 Mayıs 2010 da vizyona girecek olan Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) adlı animasyon filminin yönetmeni Mike Mitchell’dir. Senaryoda Tim Sullivan, Josh Klausner ve Darren Lemke yer almakta.
Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) animasyon filminin seslendirme kadrosunda ise, Mike Myers, Cameron Diaz, Antonio Banderas, Eddie Murphy ve Justin Timberlake isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 May 2010 03:15 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1. Seçilmiş Kiraz Çiçekleri: Hikayemiz okul kütüphanesinde başlıyor. Yaşıtlarından biraz farklı, duyarlı ve hassas, kitap okumayı oyun oynamaya tercih eden iki çocuk, Akari ve Takaki. Yakın duygu ve düşüncelere sahip ruhlar çabucak kaynaşır ya, onlar da böyle bağlanıyorlar birbirlerine.

Takaki’nin ailesi iş sebebiyle başka bir şehre taşınana kadar geçen süre zarfında, okul arkadaşlarının alaylarına ve garipsemelerine aldırmadan mütemadiyen beraberler.   Aralarındaki bağ, zaruri ayrılıklarının ardından mektup ve telefon görüşmeleriyle devam ediyor bir süre. Sonra Takaki’nin çok daha uzak bir yere taşınacağını haber alıyor Akaki. Son defa buluşup görüşmeye karar veriyorlar.

Mevsim kış ve kar şiddetle yağıp tren yollarını kapayınca biraz gecikiyor kavuşmaları. Bir araya geldiklerinde kiraz ağaçlarından pembe karlar yağıyor üzerlerine. O an duyguları bir kere daha tazelenip şekil değiştirirken, hissettikleri çocukça sevgi ilk gençlik aşkına dönüşüyor. Yine de dile getiremediklerini yazdığı mektubu kız arkadaşına veremiyor Takaki.

2. Kozmonot: Birkaç yıl  sonra, lise çağında.. Sumida, aynı okulda okuduğu Takaki’ye aşık olur. Takaki ise hâlâ Akari’ye göndermeye cesaret edemediği mektuplar yazmaya devam etmektedir. Sumida’ya ümit verdiğini bilmeden, onunla nezaket çerçevesinde bir arkadaşlık kurar. Beraber okula gider, gelirler. Aşkını itiraf etmesine ramak kala, Sumida sevdiği çocuğun kalbinin kendisinden çok çok uzaklarda olduğunu farkeder.

3. Saniyede 5 santimetre:  Zaman geçer..  Takaki üniversiteyi bitirmiş, Tokyo’da yaşamaktadır. Ruhunu içine dahil edemediği ilişkileri, işi, tüm hayatı anlamsızdır. Bir gece, rüyasında Akari ile tren istasyonunda buluştukları o günü görür. Ondan uzağa savrulduğunda neler kaybettiğini anlar. Akari ise evlenmek üzeredir.

Film, iki sevgilinin hissettiklerine tercüman olan şarkıyla noktalanır.

Böyle duygusal bir hikayeye sahip bu dramatik anime, ışıklı renkleri ve sağlam çizimleriyle de izleyicisinin kalbini fethediyor. Mevsimlerin geçişleri, yağan kar, yağmur ve kiraz çiçeklerini gördüğümüz planlar ayrı ayrı çok güzeldi.

“Saniyede 5 Santimetre”nin  karakter tasarımları, arkaplan ve taslakları, Japon yönetmen Makoto Shinkai tarafından yapılmış. Gözalıcı ayrıntıların, nefis yansıma-gölge oyunlarının tadına varmak için yüksek kalitede seyretmenizi tavsiye ediyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 20 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şu an için bile yani oturup bu filmi kaleme alırken dahi filmi sonuna kadar izleyebilmiş olmanın hayreti içerisindeyim. Sadece öldürmeye programlı karakterlerin olduğu filmlere pek sıcak bakmam çünkü. Ama filmdeki sürükleyicilik beni buna mecbur etti. Sonunun başından belli olduğu filmlerden değil bir kere, fakat aynı başarı filmin sonu için söylenemez. izlenen bir yığın atraksyondan sonra “Ne oldu… Bittimi şimdi?” diye kalabilirsiniz.

Filmi izlerken yarışmacıları yönlenirmek ve takip etmek için kurdukları sisteme hayran kalmıştım. Aynı teknoloji, suçu teşvik etmek için değilde engellemek için kullansalar inanın çok daha güzel bir dünyada yaşayabiliriz.

Biraz benimle paralel düşünüyorsanız bu kadar para ve teknoloji neden böyle bir turnuva için harcanır diye düşünebilirsiniz. Özellikle kendinizi durgun hissettiğiniz günlerde izleyebilirsiniz. Filmin enerjisi size yansıyacaktır.

İyi seyirler.

(Filmin cast, ekip ve diğer fragmanına buradan bakabilirsiniz.)

Bu yazı Asya tarafından 17 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hemşirelik yapan Manuela (Cecilia Roth), kendisi ve genç oğlu için düzenli bir hayat kurmuş mükemmel bir annedir. Çok sevdiği oğlunu trafik kazasında kaybedince dünyası alt üst olur. Oğlu ölmeden önce babasını bulmasını istemiştir. Manuela, 18 yıl önce hamileliği sırasında cinsiyet bunalımları yüzünden terk ettiği adamı bulmak üzere Barselona?ya gider. Bir süre sonra toparlanan Manuela, Barselona?da kendini geniş ve renkli bir ailenin içinde bulunur. Hamile bir rahibe (Penelope Cruz), fahişe bir travesti (Antonia San Juan) ve başı dertte iki aktris (Marisa Paredes ve Candela Pena).

Almodovar kadrajına yaşamın öteki yüzünü, göz ardı ettiklerimizi, belki de görmekten kaçındığımız gerçeklikleri sokarak hikayelerini anlatmayı seçiyor. Duygusal yönüne baktığımızda karşımızda çok dramatik bir hikaye duruyor. Diğer bir taraftan hikayenin içinde barındırdığı sıradışı karakterler ve bu karakterlerin olayı ?insanı şoke eden cinsten? yaşamaları, böyle bir hikayeyi hiç bu karakterlerle bağdaştıramayan seyirciye, hayatı ne kadar dümdüz yönünden algıladığını hatırlatıyor.

Filmdeki en yüksek nokta, Almodovar?ın yarattığı harika kadın karakterler ve bu karakterleri canlandırmaları için seçtiği harika oyuncu kadrosu. Kadınları anlatmayı seven Almodovar, bu filmde de kadınlarla devam ediyor. Evet, perdede sayısı çok olmayan kadın egemen bir film izliyoruz.?Anne olmak?,?kadın olmak? ,hatta ?kadın olamamak? gibi ekrana yansıtılması zor konuları bu farklı karakterler üzerinden o kadar güzel ve o kadar kadınların içinden anlatıyor ki, hayretler içinde kalıyorsunuz. Şartları, mesleği, duyguları ya da görüntüsü ne olursa olsun, hep yapmak istedikleri peşinden koşan cesur kadın portleri koyuyor önümüze. Dört farklı hayattan gelmiş, kendilerine özgü acıları ve küçük mutlulukları olan bu kadınların ortak noktası tutkularının esiri olmaları. Hayatlarına ne şekilde yön vermiş olurlarsa olsunlar, kendilerini bir gölge misali takip eden ilişkilerinden ve bağımlılıklarından kurtaramıyorlar.

Biraz daha derinlere inildiğinde bu kadın filmi söyleminin altında, Almodovar, insanın sadece karakteriyle var olduğunu ve bu karakterin de oluşumu ve gelişimi noktasında aile, eğitim, gelenek ve alışkanlıklar gibi toplumsal yapının belirleyici özellikte olduğunu, bu halde şekillenen karakterin, insanın bireysel hayatına yön verdiği gibi felsefi bir anlatımı da barındırıyor.

Bu gayet karmaşık ve çarpıcı hikayesini anlatırken perdede kurduğu görsellik, sadece hikayesini süsleme çabasından değil. Almodovar, perdeye yansıttığı, dikkat çekici, rahatsız edici, hatta insanı dışlayan renk tonlarıyla, görüntünün izleyiciyi içine çekip, somut konu anlatımından uzaklaşmasını önlüyor. Anlatmak istediği hayatı, doğallığını ve kendiliğinden olanın akışını hiçbir teknolojik görsel efektin arkasında bırakmak istemiyor.

Bu, rutinin çok dışında, kendine has filmi izlerken hüngür hüngür ağlıyor, ardından kahkahalarla gülüyorsunuz. Ama hiçbir olayı ya da hiç bir karakteri asla yadırgamıyorsunuz tam tersi; tüm karakterlere sarılma, tüm karakterlerin yaralarını sarma isteği duyuyorsunuz.

Sözün özü, Annem Hakkında Herşey, hayatın ta kendisiyle yüklü, tam kıvamında bir dram ve gerçekçi tanımlanabilecek önemli bir film. Kimilerine göre Almodovar?ın başyapıtı, kendisine göre ise annesine ettiği büyük bir teşekkür.

Bu yazı Selin tarafından 10 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Paldır küldür denilebilecek bir hızla izlemeye başladığım için, içeriğine dair hiçbir bilgim yoktu. Oynak Türk müziğiyle açılınca ilk sahne, kulaklığa bir FM frekansı karıştı herhalde diye düşündüm :) Ancak parça, Adele’nin (Vanessa Paradis) cümlelerinin ritmine uyunca emin olabildim filme ait olduğundan, o kadar şaşırmıştım.

Uzun uzun konuşmalar içeren filmleri seviyorum, bu yüzden bu filmin başlangıcı da hoşuma gitti. Adele’nin hayatının belli dönemlerine dair anlattıkları bittiğinde, Gabor’la tanıştıkları köprüye gidiyoruz ve hikaye başlıyor..

“Sirklerde, tahtaya bağladığı canlı hedeflerine bıçak fırlatarak para kazanan Gabor, bu işteki yardımcılarını intihar etmek üzere olan umutsuz insanlardan seçmektedir. Köprüde, parmaklıkların öte yanına geçmiş, atlamak için cesaretini toplamaya çalışan Adele onun için biçilmiş kaftandır. Kıza yaptığı işi anlatarak teklifini sunar ama sonuç beklediği gibi olmayacaktır..”

Bu sıradışı hikayede, Gabor’un olgunluk çağındaki erkek tavrıyla, kıza sahip çıkıp kendini tanımasına yardım ederken, hemen hemen her bulundukları yerde ”Tamam sen git biraz oyna, gelirsin sonra” der gibi geniş meşrep bir hal sergilemesini Fransız serbest ilişki tarzına yormak gerek sanırım.

Adele ve Gabor birbirlerinden uzakta, telepati yoluyla konuşurlarken ;

{Adele} Her şey önceden nasılsa gene öyle olmaya başladı.
{Garbor} Neyden önce?
{A} Senden önce.
{G} Bu doğru değil.
{A} Yine şansım döndü.
{G} Bilirsin, şans gelir ve gider.
{A} Sende durum nedir?
{G} Pek iyi sayılmaz.
{A} Yırtık banknota inanır mısın?
{G} Ne banknotu?
{A} Bütünken çok kıymetli, iki parçayken hiç bir değeri olmayan…

Siyah-beyaz, geniş ekran görüntüleri, ustaca aralara serpiştirilmiş nostaljik ayrıntıları ile La Fille Sur Le Pont 20. yüzyılın ilk yarısında çekilmiş klasik filmlere benziyor.
İlerleyen bölümlerinde Gabor’un İstanbul’a gelmesiyle tanıdık mekanlarda geçen sahneler ayrıca ilginç kılıyor filmi.

Vanessa Paradis, film boyunca güzelliği ile etkiliyor seyirciyi. Kısacık kestirdiği saçları, dramatik sahne makyajı ve elbiseleriyle pek hoş. Daniel Auteuil (Gabor) ise keskin bakışlarının gerisinde abartıdan uzak gayet başarılı bir oyun çıkarmış.

Bu yazı Biblio tarafından 03 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Elena ve John’un hikayesi…
Ünlü, başarılı bir balerin olan Elena ve şiir öğretmenliği yapan John..
İçinde yaşadıkları zamana uygun olarak birbirlerinden koptuklarını sanan çift bir süredir ayrı yaşamaktadırlar. John, boşanma kağıtlarını imzalamasını istemek üzere Elena’yı görmeye gittiğinde onu kalabalık bir yalnızlığın içinde bulur. Etrafta normal olmayan bir şeyler dönmektedir. Genç kadın korku içinde John’a yardım etmesi için yalvarır. Ve film onların kaçış hikayesi üzerinden çeşitli alt metinlerle ilerler.. İzleyip bitirdiğim dakikadan itibaren filmde neyin eksik olduğunu düşünüp duruyorum, oyuncu seçimleri, soğuk,karlı enstantaneler, sembolik anlatımlar, gerilim öğeleri ve daha bir çok açıdan dört başı mamur bir çalışmaydı diyebilirim ama derinlemesine bir metni yoktu maalesef.

Neyin neden olduğuna dair çok az ipucu barındırıyordu. Şüphesiz seyirci bazı eksikleri zihninde tamamlamak ister fakat varolmayan bir temel üzerinde neyi nasıl anlayabilirsiniz ki?

Yine de sırf, Sean Penn’in sesinden duyulan cümleler için bile izlenebilir..

Bu yazı Biblio tarafından 30 April 2010 11:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yaşamışızda ya da yakın çevremizde içten içe kavrulan arkadaşlarımızın isyan mertebesinde gün be gün yükseldiğine tanık olmuşuzdur. Ne kadar kötüdür ki atomlarınıza ayrılsanız dahi, her bir tanesinden aynı sevgi pıtırcığı çıkacak kadar sevgiyle doldurduğunuz insanın sizi bu yönünüzle tanıyamayıp, bir zeytin dalının altında sus pus kalıp incinir korkusuyla ve çaresizce yanında olmanın verdiği hazzı yaşıyor olabilmek. Sonunda sizin de isyan edip gidebilme ihtimaliniz olmadığı gibi okuma ihtimali olmasa bile orta sayfalara dahi ilan-i aşk feryadınızı yazmanın sonunda onu kaybedebilme riskini alamamak. Kaybetme korkusuyla arkadaşlıktan öte bir diyaloğun mümkün olmadığını düşünüp her şeye rağmen şükredecek kadar sadakat içerisinde yaşamak, ne kötü… Şayet buna yaşamak denilirse. Fakat itiraz ediverir o tertemiz yürek, “Yaşamak bu” der, çünkü artık yaşamak demek, ne olursa olsun O’nun yanında olabilmek demektir, eşittir (=) Aşk.

Filmimizin konusunu da açıklamış olduğumu düşünüyorum. Buna ilaveten, her şey iki iyi arkadaş pozisyonunda devam ederken Chris Barender (Ryan Reynolds) kendini aşar ve isyan içerisinde bulunduğu duruma daha fazla katlanamaz. 10 yıl sürecek olan bir kaçışla ortadan kaybolur. Sonra geri döner ancak bu bir intikam dönüşü müdür yoksa pişman oluş mudur? Bunu filmle beraber göreceğiz ;)

Ya siz aynı durumla çebelleşiyor olsaydınız ve uzun bir aradan sonra kozlar sizin elinize geçmişken geriye sevdiğiniz insana gösteriş olsun ve ne kaçırdığını görsün diye mi dönerdiniz?  Yoksa “O eski halimden eser yok şimdi, ızdırap içinde yalnızım yalnız” deyip yeniden sevdiğiniz insanı kazanmaya mı çalışırdınız?

Bu yazı Biblio tarafından 27 April 2010 00:21 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film genel olarak heyecan seviyesini hiç düşürmeden finale kadar geldi. Bu anlamda gayet tatmin edici bir gerilim-gizem filmiydi bana göre.

Seung-won Cha , ilk kez izlediğim bir aktör. Filmografisini de inceledim, daha önce hiçbir filmini izlememişim. Yazık! Ve tabii ki ayıp! Fakat bu adamda ilginç bir şey vardı film boyunca , beni sinir eden. Zannediyorum ki, kaşlarının alınmış ve yukarı taranmış, hatta boyanmış olması, solaryum?dan 10 dakika önce çıkmış gibi olan teni, boya olduğu çok belli olan kuzguni siyah saçları? bende aslında itici bir his uyandırmasına karşılık, filmdeki performansını cidden takdir ettim. Denk gelirsem, bu abimizin diğer filmlerinide izlemeyi düşünüyorum. Zira sağlam bir filmografisi var.

Filmde çete liderini oynayan abiyi de yani yolda görsem, sağa çekilip geçmesi için musade ederim. O derece tırstım kendisinden. Tebrik ve takdir ediyorum, az insandan tırsarım çünkü :D şaka bir yana, adamın tripleri, ve mimikleri çok başarılıydı. Ayrica karizmatik olduğunu da söyleyebilirim.

Tavsiye ederim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 26 April 2010 00:06 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Iron Man 2 filminin yönetmeni Jon Favreau. Filmin senaryosuda Don Heck ve Jack Kirby var. UIP Filimcilik ile dağıtımını yapmakta olan Iron Man II filminin tüm oyuncu kadrosu ise şöyle; Scarlett Johansson, Robert Downey Jr., Sam Rockwell, Samuel L. Jackson, Leslie Bibb, Edward Norton, Tim Robbins,Gwyneth Paltrow, Mickey Rourke, Don Cheadle, Paul Bettany, Terrence Howard, Keith Middlebrook, Helena Mattsson, Jennifer D. Johnson, Anya Monzikova, Clark Gregg, Olivia Munn, Jennifer Lynne Johnson, Natalina Maggio, Kate Mara, Jon Favreau, Selena Johnson, Tim Guinee, Garry Shandling, Terricka Hudson ve John Slattery.

Daha önceki bir yazımda belirttiğim hususları bu filmde de belirterek iyi seyirler diliyorum.

“ABD yapımı bir film. Süper kahramanlık öykülerininde çoğunluğu ABD yapımı neden?. Çünkü onların bizimkisi gibi geniş bir tarihleri yok ve bizim kahraman Atalarımız gibi hikayeleri bulunmamakta. Tamamen hayal gücüne dayalı senaryolar ve biz hayranlıkla bunları izlemek zorunda kalıyoruz.

Aslına bakarsanız elimizde, tarihimizde birbirinden süper kahramanlarımız var ama ne yazık ki hiçbiri Wolverine (Iron Man) kadar ilgi çekemedi? Henüz!“

Bu yazı Ethem tarafından 25 April 2010 10:26 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çoğumuzun malumu olduğu üzre güzeller güzeli köylü kızı Asya ile yakışıklı çapkın İstanbullu İlyas’ın yüreklerini ellerinde hissedecek denli sıcak aşklarıyla başlar Selvi Boylum Al Yazmalım. Sonrasında belki kültür farklılığından, belki İlyas henüz olgunluk çağına ermediğinden iletişimsizlik baş gösterir iki sevdicek arasında. İlyas’ın kendince teselliyi başka bir kadında bulduğunu öğrenen Asya, çocuğunu alıp bilmediği yollara koyulur yine bilmediği yerler için. Asya’nın bir planı yoktur ama kader onun için bir şeyler ayarlamıştır.

Cemşit’in hayatlarına girmesiyle, daha doğrusu bebesini alıp kendini yollara vurmuş yalnız ve kalbi kırık bir kadının Cemşit’in hayatına girmesiyle filmin seyri bildik aşk kilişelerinden sıyrılmaya başlar. Karısını ve çocuğunu kaybettiği günden beri yalnızlığı arkadaş edinmiş Cemşit; dürüstlüğü, yardımseverliği ile biz izleyicilerden çoktan tam puan almıştır ve çok geçmeden Asya’nın takdirini ve oğlu Samet’in de kalbini kazanır. Bir süre sonra hayatları tam da bir rutine oturmuşken beklenmedik bir kazazede Asya’yı hayatının sorusuyla yüz yüze getirecektir: Sevgi neydi?

Sahi, neydi sevgi? Asya ile İlyas’ın ilk karşılaştıklarında içlerine düşen kor muydu? İlyas’ın elinin Asya’nın eliyle buluştuğunda hissettikleri yürek sıcaklığı mıydı? Asya’nın İlyas’la evlenmek için ailesine karşı gelme pahasına ortaya koyduğu cesareti miydi? Dağa taşa, uçan kuşa çoşkuyla ilan ettikleri sevinçleri miydi?

Belki bunların hepsiydi, belki birazı; ama görünen o ki İlyas’a yetmedi. Bir köylü kızını eş olarak sevdi ama onu arkadaş edinemedi. Bu yüzden iş yerinde yaşadığı sorunlarını, “Anlatsam anlar mı ki?” cümlesi ile biten şüphelerini başka bir kadınla dağıtmaya çalıştı. Aşkın sefasında seyrü sefer etmeyi bildi ama cefasında fedakarlık yapmayı, kıymet bilir olmayı beceremedi. Oysa sevgi, yukarıda yazdığımız cümlelerden ibaret değildi. Yandığı yerde kül olmaması için emeğe, fedakarlığa, iyiliğe ve arkadaşlığa ihtiyacı vardı. İlyas, sevgi’nin ihtiyaçlarını bilemedi, sevgi alevlerinin sonsuza kadar kendiliğinden tüteceğini sanması en büyük yanılgısı oldu.

Cemşit’in değeri tam da bu olguda ortaya çıktı. Asya ona ilk görüşte aşık olmadı belki ama karşılıksız iyiliği, fedakarlığı, önemsenmeyi, kol kanat gerilmeyi, iyi bir eş ve iyi bir baba modelini Cemşit’te gördü. Cemşit, Asya için ilk göz ağrısı kadar olamadı belki ama her zaman tutunabileceği ve hep güvenebileceği bir dal oldu. Sönmeye yüz tutan ateşi harlayan, canlandıran Cemşit’ti. Öyle ki Asya gözü kör bir aşkın değil ama karşılık beklenmeyen, saf iyiliğin, candan dostluğun ve emek harcanmış bir sevginin kölesi oldu.

Selvi Boylum Al Yazmalım için dört dörtlük bir film demek yanlış olmaz kanımca. Rahmetli Cengiz Aytmatov’un bir hikayesinden Ali Özgentürk’ün kaleme aldığı senaryo ancak usta bir yönetmenin eline yakışırdı, Atıf Yılmaz kariyerindeki en iyi işlerden birini çıkarark senaryoya hayat verdi. Güzeller güzeli Asya rolünde, bence o dönemde Türkiye’nin en güzel kadını olan Türkan Şoray’dan başkası düşünülemezdi. Yakışıklı, çapkın İlyas için, genel olarak pek beğenmesem de, Kadir İnanır’ın çok uygun olduğunu, onun da hayatındaki en unutulmaz rolünü oynadığını itiraf etmem gerek. Dürüstlüğü, efendiliği, adam gibi adam olduğu yüzünden okunan Ahmet Mekin ise Cemşit’in ta kendisiydi adeta. Bütün bunlara Cahit Berkay’ın hâlâ unutulmaz, hâlâ etkileyici, hâlâ Türk filmleri içinde en güzel film müziği olduğunu düşündüğüm bestesi eklenince ortaya şahane ötesi bir film çıkmıyor mu ey okur?

Sen de Asya ile İlyas’ın ilk karşılaşmalarında yüzünde tebessüm hissetmedin mi? İlyas’ın elini uzatışında “Seninim işte, al götürsene beni.” diyen Asya ile için gitmedi mi? “Onu bekliyor belli. Beni beklesin istiyorum.” diye düşünen Cemşit’i için burkularak izlemedin mi? Yıllar sonra İlyas’ı karşısında görünce elindeki odunları paldır küldür düşürüp ancak dizleri üstünde şömineye ulaşabilen Asya ile yüreğin sıkışmadı mı? Cemşit’in “Kocası olduğunu bilseydim yardım eder miydim? Ederdim, yaralıydı.” diyen iç sesini duyunca Cemşit’e hayran olmadın mı? “Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu, emekti…” diyen Asya’ya hak vermedin mi ey okur?

Bu yazı fafatuka tarafından 23 April 2010 01:55 tarihinde yazıldı. 12 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Küçük vampir kızın, çektiği acılara ve açlığa dayanamayarak güneşte intihar etmesiyle başlayan film, eski vampir hikâyelerinden beslendiğini daha ilk sahnede bize hissettiriyor ve bir ?oh? çekiyoruz. Bram Stocker ve Ann Rice?in yazdıkları neredeyse tarih olacaktı.

2019 yılında geçen filmde, bir yarasa salgını ile baskın tür haline dönüşen vampirlerin kan stokların azalması (ki bu insan ırkının da yok olmak üzere olduğu anlamına geliyor) medeniyetsizleşip, kendi türleriyle savaşa girmelerine neden oluyor. Filmde vampir mitolojisi, 2019 teknolojisi ile birleştirilmiş, eski karanlık tabutların olduğu malikânelerin yerini, dijital donanımlı akıllı binalara, gündüz sürüş modu olan teknolojik arabalara bırakıyor.

Kardeşler, vampir devletinin içinde bulunduğu durumu anlatmak için çizgi roman tekniğinden esinlenip, arka fondaki billboardlar ve tabelalardan faydalanmışlar. (Fakat hiçbirine Türkçe çeviri yapılmadığı için, bu filmde ayrıntı gibi kalabilir). Zeki hamlelerle vampirleri huzursuz hatta mağdur duruma düşürerek, seyircinin bile onlar adına üzülüp, endişelenmesine yol açıyorlar. Gündüz güneşin batmasını evde bekleyen vampire ?arka kapı açık ?uyarısı verip, huzursuz etmek ve insanların içinde yalnız kalan vampirin yüzündeki korku belirtisi görülmeye değer.

Ayrıca yapay kan üretmeye çalışan şirketin işleyişini tam bir kapitalist düzen örneği olarak karşımıza çıkarıp, politika ve bürokrasinin halk yönetimindeki olumsuz etkisini inceden eleştirmek gibi şeylere de ucundan değiniyorlar. Aç kalan vampirlerin zombiye dönüşmesi, vampir olmayı reddeden insanların gizli savaşı ve tedavi yöntemi araması gibi birçok konuyu filmin içine tıkıştırmakla, kısa zaman içinde bir sezonluk dizi çekiyormuş gibi dursalar da ilk filmleri için, gizli bir gişe başarısı yakalamış görünüyor Spierig kardeşler. Filmde atladıkları nokta ise vampir olmayı istemeyen insanların bunu neden istemediği? Belki bunu da açabilseler, başarılı çektikleri kanlı sahnelerin sonunda hissettirmeye çalıştıkları pişmanlık duygusu ve endişe daha anlamlı olurmuş.

Willem Dafoe ( Lionel Cormac), Sam Neil (Charles Bromley) ve Ethan Hawke (Edward Dalton) gibi güçlü oyunculardan beslenen filmi, vampir mitolojisinden sapmayıp, ?ötekileşmişlik? olgusunu tersinden ele aldığı için izlemekte fayda var, hem sonuna bakılırsa, en azından bir devam filmi yolda gibi gözüküyor.

Bu yazı Selin tarafından 22 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 21 April 2010 00:06 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı KanesHiro tarafından 18 April 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu kadar konuştuktan sonra biraz filmden de bahsetmezsek olmaz. Film, Maggie ile Seth?in sıra dışı aşkını konu alıyor. Maggie gittikçe kendini geliştiren bir cerrah, Seth ise kendi halinde bir melektir. Seth, Maggie?nin hastasını kaybettiği bir günde hastanın ruhunu almak için oradadır. Maggie?yi işte orada tanır, orada ona tutulur ve sıklıkla onu ziyaret etmeye başlar. Ve kendini Maggie?ye fark ettirmeye çalışır. Seth artık eskisi gibi değildir, çünkü artık o âşıktır.

Sanırım bu kadarı yeterli olacaktır. Çünkü filme ilgili fazla ayrıntı vermek istemiyorum. Filmin sizde yaratacağı etkiyi azaltmak istemem. Yalnız şunu söyleyebilirim film, bittikten sonra bende çok farklı hisler uyandırdı. Bu yazıyı da bana film mi yoksa şuanki ruh halim mi yazdırdı, açıkçası çok bilemiyorum. Aslında bu yazıyı neden yazdım onu da bilmiyorum. Ama filmi izleyenlere bir önerim daha doğrusu onlardan bir isteğim olacak: Finalde çalan Alanis Morisette?nin Uninvited şarkısını bir dinleyin. Bence o müthiş finalin etkileyiciliğine bir kat daha etkileyicilik katmış. Ben her dinlediğimde film aklıma geliyor ve kendimi bir garip hissediyorum.

İnşallah yardımcı olmuşumdur. İyi seyirler?

Bu yazı alploganer tarafından 17 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 12 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Asya tarafından 11 April 2010 00:18 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kaynak / The Fountain, özüne bu arzuyu koymuş, izlediğim en ilginç ama bir o kadar da yorumlanması en zor filmlerden biri. Üç zamanlı/yaşamlı olarak ilerleyen filmde bu üç yaşamın kronolojik mi paralel mi ilerlediğinin ayırdına varılamasa da, en basit anlatımla, ölümsüzlüğün çeşitli nedenlerle insanlığın her döneminde arzulanan bir şey olduğunun anlamını çıkardım ben. 16. yy’da ülkesini ve kraliçesini kurtarmak adına Maya topraklarına doğru yola çıkan bir asker, günümüzde (2000′li yıllar) beynindeki tümör yüzünden ölmek üzere olan karısını kurtarmak için ilaç araştıran bir biliminsanı ve günümüzden çok sonraki bir zamanda Mayalar’ın ölümsüzlüğe ulaştıracağına inandıkları Şibalba yıldızına duğru yola çıkmış bir adam (imdb’de astronot olarak yazılmış, ama açıkcası filmi izlerken onun bir astronot olduğunu anlayamamıştım.) filmin bahsettiğim üç ayrı yaşamdaki insanlar. Hepsinin en önemli noktası insanı ölümsüz kılacak “şey”e ulaşmak; İspanyol askerin şey’i Mayalar’ın hayat ağacı, biliminsanınınki ilaç ve astronotunki bir yıldız.

Film bu üç zamanı bize kronolojik olarak değil birbirleriyle iç içe veriyor. Bu yüzden İspanyol askerin hayat ağacına ulaşmış ve ölümsüzlüğü elde etmiş biri olarak günümüzde ve gelecekte yaşadığı şüpheleri kafa karıştırıyor izlerken. Sonra İspanyol askerin “The Fountain” adlı romanda yaşayan bir karakter olduğunu görüyoruz. Kafamız iyice karışıyor tabii (sonsuza kadar yaşayacak adam imgesi güm!). Derken astronotun içinde bulunduğu fanusta yaşatmaya çalıştığı ağacın iki binli yıllarda yaşayan biliminsanının karısıyla ilintili olduğunu ve bu astronotun aslında o biliminsanı olabileceğinden şüpheleniyoruz. Haydaa, yine karıştı!

Evet açıklaması zor bir film Kaynak / The Fountain. Şahsi açıklamamı yazının sonuna bırakıp filmle ilgili başka bir detaya dikkatinizi çekmek istiyorum. Kaynak / The Fountain oldukça büyük bir bütçeyle çekilmiş. Nerede kullanmışlar peki bu kadar parayı? Görsellikte. Evet, harcadıkları paraya helal olsun dedirtecek, şiir gibi bir görselliği var filmin. Burada yönetmen Darren Aronofsky’nin hayal gücüne hayret etmemek mümkün değil. Aynı zamanda filmde, nice aşk filmlerine taş çıkartacak çok güzel bir aşk hikayesi var. Hugh Jackman beklediğimden de iyi bir iş çıkartmış, inandırıcılığından bir an bile şüpheye düşmedim açıkçası ki oyuncuların en küçük bir firesi beni filmden soğutur çoğu zaman. Bir yerlerde önce Brad Pitt’in bu rol için düşünüldüğünü okumuştum, iyi ki olmamış. Zira Pitt’in, elinden bilyeleri alınmış sümüklü çocuk gibi ağlayışını, Jackman’ın erkek gibi ağlayışıyla karşılaştırınca beni hüzünlendirmekten çok kendine güldürürdü Pitt. Aynı şekilde çocuksu güzelliğiyle Rachel Weisz de hasta ama bunu kabullenmiş, kocası onu teselli edecekken o kocasını teselli eder duruma gelmiş bir kadın rolünün altından kalkmış. Zaten filmde bu iki isim dışında ağırlıklı bir başka oyuncu yok.

Gelelim benim filmle ilgili anladıklarıma. BU PARAGRAF İSPİYONDUR (SPOİLER) EY OKUR, FİLMİ İZLEMEYENLER TİZ UZAK DURA!

Bence olaylar şöyle gelişti :) Olayların başlangıcı ikibinli yıllar, yani günümüz. Tommy ki kendisi bir biliminsanıdır, karısı ölümcül bir hastalığa yakalanınca onu tedavi edecek bir ilaç geliştirme peşine düşer. Öte yandan karısı İzzi, bu uğraşın gerekli olmadığı, ölümün düşünüldüğü gibi kötü bir şey olmadığı düşüncesindedir. Ölüm yeni bir başlangıçtır ona göre. Bu düşünceye araştırdığı Mayalar’ın inançlarıyla vardığını sanıyorum. Zira o kadar inanmıştır ki rüyasında mezarına bir tohum ekilen ve böylece bir ağaç olarak tekrar yaşamaya başlayan bir Maya görür. Bunu kocasına da anlatır ve “Ben korkmuyorum” der, kocasının da ölümü bir son olarak düşünmesini istemez. Aynı zamanda İzze bir roman yazmaktadır. 16.yy’da geçen romanda “hayat ağacı”nı arayan bir İspanyol asker vardır. Filmde bu askerin yaşadıklarını da yani romanın canlandırılmasını da izleriz. İzzi bu romanı kocasına inandığı şeyleri anlatmak için yazmıştır, yani kocasının ilaç bulma çabasını gördükçe ölüme çare bulmanın gereksiz olduğunu anlatmaya çalışmaktadır. Zira filmin bir yerinde Tommy “Ölüm bir hastalıktır ve ilacını mutlaka bulacağım” der. Romanın sonunu yazmayan İzzi, kocasından romanı tamamlamasını ister. Burada kocasına bir seçim hakkı tanıdığını sanıyorum. Çünkü ölümü tedavi edilebilir bir hastalık olarak gören birini ölümle barıştırmanın kolay olmadığını düşünüyor olsa gerek. Neyse lafı uzatmadan sadede gelelim. İzzi’nin öldüğü gece Tommy’nin çalışmalarının sonuç verdiği haberi gelir. Tommy filmin bir yerinde karısının mezarına bir tohum eker. Bu önemli, çünkü karısnın rüyasında anlattığı şey şimdilik elindeki tek çaredir, yani İzzi’nin mezarında büyüyen bir ağaçta yaşama ihtimali. İlaç sayesinde yüzyıllar boyunca yaşayan Tommy, bir şekilde yeniden hayat verecek olan Şibalba’ya doğru yola çıkar, ağaç olarak yaşamaya devam eden İzzi ile beraber. Amacı yıldıza ulaşıp karısını yeniden hayata döndürmektir.

İSPİYONUMUZ BURADA SONA ERDİ. BİR SONRAKİ İSPİYONDA BULUŞMAK ÜZERE, ESEN KALIN.

Hasıl-ı kelam, ölmek falan istemiyoruz ey okur, değil mi? Yok olmak, bir daha olamamak, ya da sevdiklerimizin yok olması, onlardan sonsuza kadar ayrı olmak düşüncesi  korkutucu bir düşünce gerçekten de. Ölümden sonra bir hayatın olduğuna inanmak ya da inanmamak, asıl mesele bu aslında Üstat Shakespeare.

Bu yazı fafatuka tarafından 05 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com