Şimdi bir de diğer açıdan bakalım. Sıradan bir gün. Evinizde oturuyor, televizyon izliyorsunuz. Çalan telefona aldırış etmiyorsunuz, ama o çalmaya devam ediyor; ta ki karınız eve gelip, cevap verene kadar. Yirmi yıldır görmediğiniz oğlunuzdan haber var. Telefondaki sesten, O’nun hastanede olduğunu ve beyin tümörü teşhisi konduğunu öğreniyorsunuz. Film bu kez, Henry Sawyer (J.K. Simmons) ve eşi Helen Sawyer’ın (Cara Seymour) gözünden bu şekilde başlıyor.

Fakat benim bu söylediklerimi sonradan öğreniyorsunuz filmde. Başta ne bir açıklama, ne de bir özet var yaşanmışlıklarla ilgili. Hiçbir şey bilmeden, nostaljik bir havada filmi izledikçe öğreniyorsunuz ve filmin geneline yayılan dram havası size eşlik ediyor. Belki bu dram en koyusundan değil, fakat sizi yeterince bağlıyor filme ve karakterlere.

Film, Olivier Sacks‘ın The Last Hippie adlı denemesinden, Gwyn Lurie ve Gary Marks tarafından uyarlanmış; baba Henry Sawyer ve oğlu Gabriel’in arasındaki baba-oğul ilişkisini sorgularken, beyin tümörü olan Gabriel’in iyileşme sürecinde müziği bir araç olarak kullanmasını anlatıyor. Böylece hem 70 ve 80’lerin Beatles, Rolling Stones, Bob Dylan ve Grateful Dead şarkılarıyla eğleniyor, hem de insanın içini ısıtan bir hikâye izlemiş oluyoruz. Zaten filmin ismi de Grateful Dead‘in The Music Never Stopped isimli şarkısından geliyor.

İlk olarak uzun sakallarıyla karşımıza çıkan Gabriel; 60’ların sonunda evden ayrılıyor, sebebiyse o yıllardaki çoğu gencin evden ayrılma sebepleriyle aynı. Hiçkimse onu anlamıyor. Babası onun yaşam şeklini, müziğini ve siyasi görüşlerini sevmiyor. Bir de o yıllarda yaşanan Vietnam Savaşı’na bakışta, iki kuşak arasındaki büyük fark etkili bu ayrılıkta. Şimdi geçen yaklaşık yirmi yıldan sonra, hastahanede, sokaklarda kaldığı her halinden belli olan Gabriel’i; babası ve annesi evden ayrıldığından beri ilk kez görüyor. Fakat bir sorun var. Ne yazık ki Gabriel’in hafızası uzun bir zaman dilimini silmiş ve yeni hiçbir bilgiyi hafızasına kaydedemiyor.

Gabriel’in dünyaya ilk tepki verişi döneme ait olmayan bir şarkıyla oluyor: Fransa milli marşı… Bu bir umut, babası ve annesi için. Çocukluğundan beri müzikle hep içiçe olmuş, hatta ailesinden de yeterli destek görmüş bu konuda. Babası da tam bir müzik hastası ve Gabriel ile aralarında geliştirdikleri, “Bu şarkıyı ilk kez ne zaman duydum, biliyor musun?” cümlesi ile başlayan bir oyunları var. Müzikle hayata geri dönmesinden itibaren, Henry oğlunu iyileştirme çabasına girişiyor. Araştırmalarında bir makaleye rastlıyor. Ve yolu müzik terapisti Dianne Daley (Julia Ormond) ile kesişiyor. Dianne, Gabriel’e eski hatıralarının geri gelmesi için yardım ediyor, bunu da Rock şarkılarıyla yapmaya çalışıyor.

İşte bu “İlk kez ne zaman duydum?” oyunundan yola çıkarak, Gabriel’e çeşitli şarkılar dinletmeye başlıyorlar ve gün geçtikçe verdiği tepkiler artıyor. Tepkilerle birlikte yeniden dilleniyor, konuştukça da hikâyeyi öğreniyoruz. Hikâyelerin çoğunu babanın gözünden gördükten sonra, olayların iç mekanizması Gabriel’in kendi hafızasından eklemelerle anlaşılıyor.

Bir babanın kelimenin tam anlamıyla, canından çok sevdiği oğlunu geri kazanmak için neler yapabileceğini izliyoruz, ilerleyen bölümlerde. Müziğinden –ki bu Henry için yaşamı demek- dahi vazgeçebilen bu babaya saygı duymamak elde değil. Filmin baba-oğul arasında taraf tutmayarak ilerlemesi de bir başka güzel yanı.

İlk yönetmenlik denemesiyle karşımızda olan Jim Kohlberg yapımcılıktan gelen biri. The Music Never Stopped‘da olağanüstü bir iş çıkarmış demek biraz abartı olur. Ama bence hiç de sırıtmıyor, ben ilk filmiyim yönetmenin diye.

J.K. Simmons‘ı bugüne kadar ilk kez bir başrolde izledim. Spider-Man, Juno, Extract, Thank You for Smoking, The Jackal, The Mexican, Up in the Air gibi filmlerde çok da sahnesi olmamasına rağmen her zaman akılda kalmayı başarmış bir aktördür. Bu cümleden de anlaşılacağı üzere bir çok filmde rol almıştır. Ayrıca onu televizyon dizilerinde görmekten de çok sıkılmıştım. The Music Never Stopped‘da onun yapabileceklerini çok daha iyi görüyoruz. Zaten Simmons ve Lou Taylor Pucci filmin tüm yükünü sırtlıyorlar. Bu arada Taylor’u daha önce hiç izlememiştim, ya da farketmemiş olabilirim. Bu yüzden karşılaştırabileceğim bir performansı yok. Bir gerçek var, o da iyi bir oyun çıkarmış. Cara Seymour yine bir anne rolüyle karşımızda. Ben başka tür bir rolünü hatırlamıyorum zaten. O, bu dünyaya anne rolünü oynamak için gönderilmiş. Tabi çok iyi yazılmış bir karakter olmamasından dolayı, filmde adeta yok olmuş. Ayrıca Dr. Diane Daley (Julia Ormond) de öne çıkan karakterlerden.

Paylaşmadan edemeyeceğim bir nükte var, bitirirken. Hastahaneden çıkarken, Gabriel,annesi ve müzik terapisti arasında geçen konuşma:

-Hazır mıyız?

+İlaçları aldım.

-Çantayı da ben aldım.

*Beyin tümörü de bende.

Çok uzattım farkındayım. Alışkanlık haline gelmeyecek söz veriyorum. Bu yüzden son olarak; yaşanmış pişmanlıkları, geri dönüşü olmayan keşkeleri ve bir nebze de olsa o pişmanlıkların giderilmeye çalışılmasını anlatan, dram severlerin kesinlikle izlemesi gereken bir yapım. Daha önce hiç dinlememiş olmama rağmen Grateful Dead hayranı olmamı sağlayan bu filmi bence, müziği hayatının bir parçası olarak gören ve müziği meslek edinmiş herkesin izlemesi gerekir.

“Müzik ruhun gıdasıdır.” bunu biliyorduk, aynı zamanda tedavi de edebiliyormuş. Nasıl mı? İzleyin de, görün diyorum…

Bu yazı MuTe tarafından 12 February 2012 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çiçek satan Fikret ile başlayalım. Fikret roman mahallesinden, okuma yazması çat pat olsa da okula hiç gitmemiş. Geliri düzgün bir iş arıyor ama pek şansı yok. Dış görünüşü ve tahsilli olmayışı onu 1-0 mağlup başlatıyor. Filmin genelinde Fikret’i iş ararken ya da yaşıtı arkadaşlarıyla takılırken görüyoruz. Gayet namuslu, dürüst birisi. Çalmıyor,çırpmıyor ama sahip olduğu sosyal statü gereği hayatı zor geçiyor ki bunu sorunlarını biraz olsun unutmak için girdikleri bir teknoloji marketi sahnesinde çok güzel bir şekilde yansıtmış yönetmen. Zira böyle bir kaç olaya bizzat tanık olmuşluğum var. Evet üstü başı maalesef bir standarın altında olan insanların dışarı atıldığı modernizm harikası mağazalarımız var bizim.

Dolmuş şöförü Umut ise karısı ile maddi açıdan sıkıntılı bir evlilikleri olduğuna şahit oluyoruz. Umut ve eşi, özellikle eşinin ısrarları doğrultusunda başka bir eve geçmek istemektedirler. Fakat kira fiyatlarının Umut’un kazancına göre yüksek olması sorun yaratır. Maddi yaşamlarındaki açmaz direkt olarak geleceklerini tehdit eder. Burada sanki biraz kadını suçlu gibi görürüz. Çünkü erkek iyi kötü tüm gücü ile çalışıp elinden geleni gerçekleştirirken kadının ona maddi anlamda yardımcı olmadığını ve buna rağmen daha iyi bir hayata karşı isteklerini de törpülemediğine şahit oluruz.  Evlilikleri yarım kalacak gibidir.

Trafik polisi Murat bir arkadaşıyla bekar hayatı yaşar. Çoğu meslektaşı gibi oldukça milliyetçidir.Maddi açıdan en sorunsuz karakterdir. Murat’ın birincil sorunu yalnızlıktır. İnternet aracılığıyla yalnızlığını gidermeye çalışır, sosyal hayatı gittiği spor salonundan ibarettir. Klavye başında kadınlarla iletişim sorunu yaşamayan Murat bu bayanlarla yüzyüze geldiğinde ise ciddi anlamda anlatacağı birşeyi yoktur. Sıkıcıdır ve kendine güveni çok azdır fakat taramalı tüfekli fotolarını annesine yollarken herkesin gözünde bir kahraman olarak görünmek ister.

Bu üç karakter yukarıda yüzeysel olarak anlattığım hikayeleri tüm bu ortak sayılabilecek sorunlarına ve zorluklara rağmen bir isyan bayrağını asla açmazlar. Aksine iş,eğitim,barınma,sosyal yaşam gibi görevlerini belli ki yerine getirememiş devletlerine bağlılıklarını astıkları bayraklarıyla, törenlere katılımlarıyla gösterirler.

Sonuçta ne mi oluyor? Olan yine insanın kendisine oluyor. Her tarafımızda çiçek satan umutsuz gençler, boşanmayla biten mutsuz evlilikler, asosyal devlet memurları ve asla kaybolmayan milliyetçiliğimiz. Bu işte bir yanlışlık yok mu?

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 17 November 2011 12:07 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. 2 Yolda

3 gün içerisinde 144 bin kişinin izlediği “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı sinema filmi için “Valla ben seyrettim, film güzel” diyen yönetmen Serdar Akar, Behzat Ç. nn 2. sini çekeceğini açıkladı.

İlk filmi için söylenen “Dizinin bir bölümünün uzun hali gibi olmuş” yorumlarına ise, “Biz ekip olarak bu sorunun içinden çıkamadık. Ne yaparsan dizi gibi oluyor, ne yaparsan sinema filmi gibi oluyor? Kalıcı olacağı için filmde sadece fazladan bir özen oluyor ister istemez. Seyirci için de benim için de psikolojik bir şey ikisi arasındaki fark” diye yanıt verdi.

Lord of the Rings Yüzükleri Türkiye’de

Warner Bros ile 3 yıllık anlaşma yapan Goldaş, seri film olan Yüzüklerin Efendisi’nin (Lord of the Rings) temalı yüzükler üretecek. Türkiye’de piyasaya çıkacak olan yüzükler, Yüzüklerin Efendisi filmindeki objelerin altın ve gümüş mücevherat olarak tasarlanacak.

Bu yazı Ethem tarafından 04 November 2011 01:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Baba yorgun diye bir tabir sinmiştir dilimize. Bana çok şey anlatır bu iki kelime. Ve bu hikaye. Her hatırıma gelişinde nedense titretir solgun yüreğimi. Babanın yorgun oluşundan mıdır? Yoksa küçük bir kız çocuğunun tebessümünde saklı mutluluğundan mıdır?
Ama yorulur her insan. Hem de çoğu zaman. Dinlenesi bir yorgunluk değildir bazı insanların yoruluşu. Dağılır aynı zamanda. Her zerresiyle evrene…

Neden uğraşır ki insan kendisi dururken başkaları ile. Neden bozmak ister ki başkalarının içinde saklı olan kendi huzurunu. Neden çevirmez her gün yüzüne baktığı aynayı birazda ruhuna. Evvela Nefsim…

Ve bende dağılıyorum bazen…
Varlığımın ve yaşıyor olmanın ağırlığı düşüyor bir göktaşı gibi zihnime..
ve ben dağılıyorum..
Yine dağılıyorum.
Birilerinin varlığı ve yaşıyor olmasının hüznü düşüyor bir göz yaşı gibi kalbime..
Evet ben dağılıyorum..

Şaşırıyorum. Önce kendime. Ve şu üç günlük dünya da, şu ölümün tüm değerleri; malı, mülkü, makamı, şanı, şöhreti, parayı sıfırladığı; güçlüyü güçsüzü eşitlediği şu üç günlük dünyada.. İnsanların hunharca birbirlerine kıymasına şaşıyorum. Sonu hiç olacak bir sebebin insanları hırslandırmasına, birbirine düşürmesine şaşıyorum. Sorumsuzluğa şaşıyorum. Ve haddinden fazla sorumlu olmaya çalışan insanlara. Bir damla akan kana, acıyla düşen bir damla gözyaşına şaşıyorum. Kabil’e şaşıyorum. Şeytanın kibrine, firavunların tanrılığına, peygamberlerin sabrına ve anaların her kelimesinde acemice kendini belli eden ve oğulcuğunu düşünen tedirginliğine şaşıyorum. İnsanların birbirini anlamak yerine, korkusuzca sergiledikleri anlayışsızlıklara şaşıyorum. Ve tabi ki önce kendi nefsime…
Şaşırdıkça ben ürküyorum. Ürktükçe ben üşüyor, üşüdükçe yoruluyorum. Ve yoruldukça dağılıyorum.

Evet, dağılıyorum çoğu zaman ben. Tıpkı şuan olduğu gibi, dağılıyor ve dağıtıyorum kelimelerimi. Ve cümlelerime paylaştırmaya çalışıyorum âdemden ve âlemden kalma yorgunluğumu.

Ne için vardık, şimdi ne olduk? Neden bunca çaba, bunca eziyet bunca zulüm? Bir avuç toprak için sulanan onca gözyaşı ve kan ne için? Yeşerecek olan ne? Vurduğunda, kırdığında, döktüğünde, ezdiğinde… Eline geçen ne? Ne istiyoruz bu dünyadan, ne bekliyoruz. Beklediklerimiz gerçekleşince ne olacak, ne kopacak sonunda bilir miyiz ki?

Gittikçe yorulan kalbim aynı zamanda yabancılaşıyor bu dünyaya da. Camus’un Yabancı’sı geliyor aklıma. Nasılda yabancıdır toplum değerlerine. Ve insan değerlerini yitirdikçe; alçaklığı, hırsı, ihtirası, metanın şehvetini değer diye kabul ettikçe, değersizleşesim geliyor benimde.

Evet, baba yorgun… Yüreği yorgun. Kalemi yorgun. Yorgunlukla bir gece de yazdım ilk defa bir makalemi. Dağılan zihnimi biraz daha dağıtmak yorulan yüreğimi biraz daha yormak için… Sinema mı? Evet sinema! Sinema bunun neresinde? Aslında bunca lakırdı boşa. Bir sahne. Bir filmden bir diyalog ki her şeyi özetliyor, o yaşaran kara gözleriyle o devasa esmer bedeniyle…

-“ Yoruldum patron. Yollarda yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum. Yanımda hiç arkadaş olmamasından yoruldum. Nereye gideceğimizi, nereden geldiğimizi söyleyecek biri. En çok da insanların birbirine kötü davranmasından yoruldum. Her gün dünyada hissettiğim ve duyduğum acılardan yoruldum. Çok fazla var, sanki her an için kafama cam parçaları batıyor. Anlıyor musun? Karanlıktan korkuyorum patron lütfen ışığı kapatma… “

(Yeşil Yol Filminden)

İletişim:
m.ikbal.uzun@hotmail.com

http://twitter.com/#!/MikuI_I

Bu yazı MikU tarafından 26 October 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Elinden geleni yapsa da başarısız olan bir çocuk, çevresinden git gide dışlanmakta. Dışlanmışlığın verdiği acıyla da hayal dünyasına iyice kapanmakta…

Sonunda ailesinin başarısızlığını kabul etmesiyle soğuk bir yurdun odasında kendisini bulan çocuk hayal dünyasını da karartır. Resim yapmaz olur, boyalarına bakmaz olur, etrafındakilerle konuşmaz… Ama öğretmenlerinin yine ağır suçlamalarıyla karşı karşıya kalmaya devam eder. Kaçıncı sınıfa gelmiştir hala okuyamaz, yazamaz, basma kalıp düşünceye ayak uyduramaz…

Bir gün resim hocalarının yerine gözetmen bir hoca gelir. Özgür bırakır çocukları, yaratıcılıklarını tetikler. Ama tek bir kişi boynu bükük önünde duran bembeyaz kağıda hüzünlü gözlerle bakmaktadır. Farkeder gözetmen öğretmen onu, çevresine duyarlı olan her insanın fakedeceği gibi. Boş durmaz öğretmen, arar tarar araştırır. Sonunda çocuğun ailesine ulaşır…

Yazmam devamını… Yazıp da böyle harika bir filmi “nasılsa okudum konusunu falan, izlemesem de bir şey olmaz” dedirtmem ben. İzlemezseniz pişman olacağınız bir film çünkü.

Filmi izlerken göz yaşlarıma engel olamadığım gibi çoğu yerde de kahkahalarımla gözlerimden yaş geldi. Nasıl denir yer yer güldüren yer yer ağlatan bir film işte bu. Dram dozu yerinde olduğu gibi bilgiyi de dozunda vererek izleyiciyi sıkmayan bir film. Eğlendirirken düşündüren, düşündürürken eğiten, öğreten bir film bu.

Müzikleriyle aklınızda yer edecek bir film. Bir eğitimciye hayran olmanıza neden olacak bir film… Eğitim sistemimizi tekrar gözden geçirmemiz gerektiğini hissettirecek bir film.

Aamir Khan yine yapmış yapacağını dedirtti bu film bana. Ne zaman Aamir’in bir filmini izlesem göz yaşlarıma engel olamam. Gözyaşlarıma engel olamadığımdan geçtim oldukça da iyi vakit geçiririm.

Peki minik oyuncumuz İshaan’a ne demeli :) O nasıl bir üstün performanstır öyle beni kendine hayran etti filmin sonunda. Darsheel Safary eğer yanımda olsaydı kesinlikle sevgi pıtırcığı yapardım ben onu.

Böyle bir film kaçmaz tekrar diyorum. Ben bu kadar geç izlediğim için pişmanım. Siz de pişman olmak istemiyorsanız “İZLEYİN”

Şimdiden iyi seyirler.

Ha unutmadan filmin tüm müziklerini de dinleyin. Bu müzik ziyafetini kaçırmamalısınız. Benden söylemesi. Elçiye zeval olmaz.

Bu yazı leithycat tarafından 07 October 2011 00:10 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Hakkında;

Bir ihbar üzerine parkta bir ceset bulunur. Bu cesedin otopsi sonucu diri diri gömüldüğü ortaya çıkar. Ceset yaşlı, emekli polis annesine aittir.
Olay çözülecek suçlu bulunacak fakat…

Emekli polis, teşkilât içinde Avarel Memduh olarak bilinmekte, suçu üstlenen kişi ise kendisine Red Kit demektedir. Behzat Ç., Harun, Akbaba ve Hayalet’ten oluşan ekibiyle beraber Red kit’in suç ortakları olan Gorbaçov Hasan ve Pembo’ya ulaşmaya çalışacaklardır.

Filmin Künye Bilgileri İçin…

Bu yazı Ethem tarafından 04 October 2011 00:04 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm

Tv ekranlarından takip ettiğimiz Behzat Ç. Adlı dizi film bilindiği gibi büyük bir kitleye kendisini sevdirmiş durumda. Başrollerinde Erdal Beşikçioğlu’nun oyadığı dizi, şimdilerde sinema filmi  olarak izleyicisinin karşısına çıkmaya hazırlanıyor.

28 Ekim 2011’de sevenleriyle buluşacak olan “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı  filmin ilk afişi yayınlandı.
Filmin konusu ve fragmanı ilerleyen günlerde yayınlanacak.

“Yangın Var” Karadeniz’de

Yönetmenliğini Murat Saraçoğlu’nun yaptığı Yangın Var adlı film Trabzon’dan Diyarbakır’a itfaiye aracını teslim almaya gelen İtfaiyeci Koşman’ın dönüş yolunda, sürpriz misafir Asya ile yaşadığı macera dolu yolculuğu konu alıyor.

Şimdilerde Rize Belediyesi’nin de katkılarıyla Rize Meydanı’nda, Orta Camii’de ve Özel Şar Hastanesi’nde çekimler devam etmekte. Sıcak, doğal ve yardımsever bir yapısı olan Rize halkının da ara ara rol aldığı Yangın Var filmi, 05 Ağustos’tan itibaren Trabzon Çayırbağı’na taşınacak. 10 Ağustos’ta ise çikim aşamasının bitmesi planlanmakta.

Başrollerini Osman Sonant ve Nesrin Cavadzade’nin paylaştığı Yangın Var filminde oyuncuların arasında  Yavuz Bingöl, Erkan Can, Şerif Sezer, Settar Tanrıöğen, Gaffur Uzuner ve Metin Yıldız gibi ünlü oyuncular da var.

Bu yazı Ethem tarafından 05 August 2011 00:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mattie Ross adında 14 yaşında küçük bir kız… Soyguncular, katiller, korkaklar ve daha bir çokları….. Aslında bu macera hiç başlamayabilirdi eğer kızımız her kız gibi kırılgan ve ondan beklenildiği gibi davransaydı… Şimdi ise başından geçen bu macerayı hayatı boyunca unutmayacaktır.

Filmimizin Hikâyesi…

Mattie’nin  babası Frank Ross,  yanında çalışan işçilerden biri tarafından öldürülmüştür. İşçinin adı Tom Chaney’ dir. Mattie’nin babasından 2 kaliforniya altınını ve bir at çalarak ortadan kaybolmuştur. Bu adam bu cinayeti belki de hiç işlemezdi eğer arkasından gelecek olan bu küçük kızı hesaba katabilseydi.  Gerçekten film boyunca göreceksiniz ki bu kızla ters düşmek hiç de kolay değil …

Kahramanlarımız …

Tom Chaney denen adamın peşine düşmek için bize bir şerif gerek. En iyi şerif kim?  Daha doğrusu sizce intikam dolu bir kız için en uygunu olanı nasıl biridir?  Cevap:  Rooster Cougborn.  “Acıması yok. Müsamaha göstermez. Korku nedir bilmez. Şişenin dibini bulmaya bayılır.”  Filmi izleyen biri olarak onu seçmesine şaşırmadım doğrusu.. Filmdeki kızla ilk karşılaşma anı hala aklımda (daha doğrusu adamımız tuvaletteyken ki konuşmalara karşılaşma denirse ) .

Filmde bu adamın izini sürerken bir başka karakterimiz daha yardıma koşacak. Adamımız bu Cougborn denilen çetin cevize göre daha kibar ve asil duruyor. Onun adı LaBoeuf ,ancak onları filmdeki karakterleri açısından  karşılaştırmamız gerekirse Cougborn ağır basar. LaBoeuf , Cougborn tarafından alaya alınan hikayeler anlatan kızın babasının katilini yakalayıp payına düşeni almak isteyen bir Teksas korucusudur.

Nasıl Bir Film?

Artık Tom Chaney’ in peşine düşecek takımımız hazır (arada sırada dağılsalarda). Şanslı Ned Pepper ve çetesinin peşine düşüp çete üyelerinden Tom Chaney’ i bulmak için zorlu bir yolculuğa çıkıyorlar. Buradan sonra yaşadıkları olaylar gerçekten izlenilmesi gereken bir macera, bu macerayı izlerken emin olun kötü bir oyunculuk görmeyeceksiniz. Özellikle Rooster Cougborn rolündeki Jeff Bridges bana sorarsanız tam bu rol için yaratılmış. Ancak diğer oyuncular  da gerçekten rollerinin hakkını veriyorlar. Fazla görünmese de Şanslı Ned rolundeki Barry Pepper kötü adam rolünde gerçekten çok iyi.

Bu film tam bir dram değil bana göre..Kızın başından geçenler ne kadar acı olursa olsun filmde bizi ağlatmak için yapılmış bir sahne yok.Filmin macera kısmı o kadar ağır basıyor ki filmin sonuna kadar neler olacağını merak ediyorsunuz.Ayrıca tam bir western filmi,benim son zamanlarda izlediğim en gerçekçi olanı ve tüm karakterleriyle sizi kendine çeken bir yapısı var.

Sonuç…

Film sadece bu kızın başından geçen olayları anlatıyor olabilir ancak macerayı birlikte yaşadıkları kişilerin öyle sıradan insanlar olmaması ve kızımızın da sıradan bir kız olmaması bize izlememiz için yeterli malzemeleri veriyor. Coen kardeşlerin yönetmenliğini yaptığı “True Grit” iyi bir western ve macera filmi izlemek isteyenler için kaçırılmaması gereken bir film..

Bu yazı T.K.T tarafından 16 July 2011 10:08 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin en dikkat çeken özelliği ülkelerinin en iyi mühendislik okuluna giden 3 gencin yaşadıklarının paralelinde işlenen eğitim sistemine eleştirel yaklaşımdır. Okula sonradan gelen Rancho kısa zamanda okulda en dikkat çeken öğrenci olmuştur. Fakat en çok da Raju ve Farhan’ın ilgisini çekerek kısa zamanda 3 kişi olmuşlardır. Mühendis olmayı çok isteyen ve pratik zeka olan Rancho, Raju ve Farhan’la birlikte derslerde hocalarını komik duruma düşürmekten ve onları eleştirmekten oldukça keyif alırken bir anda filmin renkli karakterlerinden idealist rektörün kısa zamanda okuldan atmayı istediği öğrencilerin başlarına geçmiştir bu üçlü. Aralarına Rancho’nun aşık olduğu rektörün kızı Pia’da eklenince Hint filmlerinin klasiği kısa müzikaller başlar. Üniversite öğrenimleri bitince ortalıktan kaybolan Rancho’yu yıllar sonra bulan Farhan, Raju ve Pia’nın şaşırmadığı tek şey şudur ki; Rancho yaşadığı yeri yine bambaşka bir hale çevirmiştir.

Genel anlamıyla 3 Idıots duygusal ve komedi sıfatlarını layıkıyla taşıyabilecek bir filmdir. Amerikan ve Avrupa filmlerinin arasında boğulanlara oksijen tüpüdür. Sanırım ki filmde birkaç kez birden başlayan kısa müzikaller de Hint filmlerinin olmazsa olmazıdır. 3 saate yakın süren Hint filmlerine duyulan önyargının kırılışıdır filmin sonundaki kritikle (hemen kendine 2 yakın arkadaş seçip ‘kendinize gelin oğlum’ demeniz muhtemel:). Ayrıca da filmdeki müziklerden en dikkat çekeni olan ‘All izz well’in defilmden sonra dile dolanmaması da zor gibi gözüküyor.

Bollywood’un prensi olarak görülen Aamir Khan ise filmde muhteşem bir performans göstermiştir. 1965 doğumlu olan oyuncu filmde üniversite öğrencisini hiç yadırganamazcasına oynamıştır. Oyuncunun diğer filmleri de tavsiye edilir ve mutlu seyirler dilenir:)

Bu yazı alperserdarr tarafından 16 June 2011 01:34 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kelebeğin meşhur teorisini duymayanınız kaldı mı bilmiyorum. Hani şu bir kanat çırpışıyla fırtınalar koparan küçük, sevimli ve rengarenk kelebeğimiz. Bu teoriyi duymamışsanız bile; KELEBEK ETKİSİ adı altında, bu teorinin bir yansıması, beyazperdedeki bir izdüşümü sayılabilecek KELEBEK ETKİSİ adlı filmi izlemişsinizdir. Zira sinema sahasında göz koşturan herkesin sıkça rastlayabileceği popüler filmlerden bir tanesidir. Yine de hadi diyelim ki ne filmden haberiniz var ne teoriden, o zaman şunu söylememe izin verin: burada ne işiniz var?  Bir kültür standardı olabilecek sinema sitesindesiniz ve hem bilimden hem kültürden bîhabersiniz. İşin esprisi bir yana hadi yine de diyelim gerçekten bîhabersiniz, birine bakıp çıkacağım mantığıyla ya da tesadüfen buradasınız. En yalın haliyle ve en yaygın kullanım şekliyle bu kuramı sizin için ifade edelim: “Çin’de kanat çırpan bir kelebek ABD’de bir fırtınaya neden olabilir”. Evet teorinin en basit formülize edilmiş sözel ifadesi budur.

Kelebek Etkisi adı altında kuramsallaşan bu görüşün; aslında daha geniş çaplı, bir varoluş açıklaması da olan KAOS KURAMI’NIN bir parçası olduğu bilinmelidir. Korkmayın şimdi bir de KAOS KURAMI’NI açıklayacak değilim. Ama bir iki cümle ile ifade etmekte yarar görüyorum zira yazımın anlam bütünlüğünü sağlamam gerek. KAOS KURAMI’NIN temel esprisi ise; her düzenin ardında bir kaosun var olduğu gerçeğine dayanır. Tabi benim anladığım kadarıyla. Yani düzeni oluşturan temel bileşimlere, diğer anlamda arka planına mercek tuttuğumuzda karşımıza çok kompleks bir yapının çıktığını görürüz. Bununla ilgili bilim diyarında verilen en çarpıcı örneklerden biri; sigara dumanının bir odada almış olduğu şekildir? Yani içenlerimiz de, içmeyip de görenlerimiz de, görmeyip de duyanlarımız için bir şey diyemeyeceğim, iyi bilirler, içilen bir sigaranın dumanı kapalı bir mekanda belli bir şekle bürünür. İşte o dumanın o garip şekilleri oluşturmasının arkasında yatan binlerce değişkenin olduğundan bahsedilir. Örneğin; odadaki hava akımı… Odanın sıcaklık seviyesi gibi birçok etkenin var olduğu ve o şeklin oluşmasını sağlayan oranların çok hassas olduğu söylenir ki, en ufak bir oran değişikliğinde dumanın şeklinin de değişeceği… Aslında aynı durum insanı oluşturan temel bileşenler yani genler için de söz konusu ama bu noktaya biraz sonra değineceğiz.

Tüm bu açıklamalar; Kelebek Etkisi, Kaos Kuramı, Kelebek Etkisi filmi ve bunun yanında bu bağlamda var olan benim fark etmeyip de, sizin dikkatinizi çeken yayınlar ki Benjamin Button’un Tuhaf Hikayesi filminde yer alan KADER’e vurgu yapan kaza sahnesi, bunun yanında Heroes adlı dizide geçmişe gitme gücüyle, geleceği değiştirmeye çalışan sempatik çekik gözlü kahramanımızın bu anlamda çekilmiş bölümleri, yine bu yazımızın anlaşılmasında size ışık tutacaktır.

Şimdi gelelim asıl meselemize, tüm bu kuramlar, teoriler ve filmlerle ne anlatmak istiyorum, açıkçası ben de çok bilmemekle beraber, bağlayacak bir yer bulabilmenin ümidiyle yazıyorum bakalım, hayırlısı. Yine şaka bir yana vurgulamak ve altını çizmek istediğim asıl görüşüm, bir sigara dumanına şekil veren temel etmenler bile onlarca değişken yapının ürünüyken, ortaya çıkan bir filmin arka planında o filmi oluşturan on binlerce değişkenin olduğunu görebilmektir. Ve burada Sinema Sanatının belli bir noktadan sonra kendini tekrarlama gibi bir problemle karşılaşabilmesinin muhtemelliği üzerine kendimce bir takım görüşler beyan etmektir.

Öncelikle şu belirtilmelidir ki; kameraya dokunan her bireyin parmak izi; o kameraya yansıyan görüntüleri özel kılar, kendine özgü kılar. Yine aynı şekilde senaryo yazımında klavyenin tuşlarına ve kaleme dokunan her parmak izi, o hikayeyi o senaryoyu özel ve kendine özgü kılar. Bir daha tekrarı asla olmayacağı gerçeğini ortaya çıkarır. Biz zannederiz ki Allah bizim parmak izlerimizi ayrı ayrı kişiye özel yaratmıştır. Evet ama bana göre bu ayrılık ve farklılık somut anlamdaki parmak izinin yanında; o parmağın dokunduğu maddi manevi her alanı kapsamaktadır. Yani parmak izlerimiz bize özeldir ve o parmakları oluşturan ellerimiz ve o ellerimizden çıkan her ürün bize özeldir. Hikmetle söylenmiş bir söz ki; aynı ırmakta iki kez yıkanılmaz… Binlerce yıl önce aynı gerçeğe parmak basan bu filozof; zamana da göz kırparak varlığı oluşturan milyonlarca değişkenin aynı şartlar altında tıpatıp aynı şekle bürünemeyeceğini de ifade etmiştir.

Mesela, aile içi şiddetin yansıtıldığı çok başarılı olmuş bir filmde, yönetmenin bu başarıyı sağlamasında çok farklı değişkenlerin var olduğunu müşahede edebiliriz. Babasından çocukken yemiş olduğu bir tokat, onda kelebek etkisi yaratmış olabilir. Yine aynı şekilde babasının annesine uyguladığı şiddet… Şu unutulmamalıdır ki bugünkü var olan benliğimiz, geçmişte yaşadığımız her saniyenin, her anın ve her olayın ortaya sunmuş olduğu bir üründür. Ve bugüne kadar yaşadığınız saniyeleri, anları ve olayları varın siz hesap edin, ve siz de bir kelebek misali bu kaosa bir kanat çırpın bakalım.

Yine bu noktada gen bilimine salça olmazsak gen(d)imize ihanet etmiş oluruz. Gen, insanı oluşturan, bugün var olan şeklimiz şemailimizi belirleyen en küçük yapı değerleri ve bilimsel ifadesi ile şifreleridir. İnsan belki de yaratılmışların içinde en muazzam ve en karmaşık yapıya sahip varlıktır. Her insanın burnunu, kaşını, gözünü hatta parmak izine kadar her ayrıntısını bu genler belirler. Ve ne tuhaftır ki milyonlarca üretimi yapılan bu insanoğlunun her biri kendine has bir bakışa sahiptir. Her şeyiyle birbirinin aynısı olan iki insan yan yana getirmek imkânsızdır. İşte bu farklılığı sağlayan, bu düzenin arkasındaki kaostur. Yani karmaşa. Binlerce değişken. Yine bir insanda gen sayısının ki hatta yapılarının dahi aynı olduğu söylenir, değişkenliği sağlayan ise o binlerce genin sıralaması. Şimdi bu noktada bütünsel olarak düşündüğümüzde kelebek etkisi, kaos kuramı ile insanı oluşturan genler arasında açıklayıcı bir bağlantının var olduğunu görebiliriz.

Peki sadece gen dediğimiz yapı insanda mı mevcuttur? Bilimi bilmem fakat bilimin hala açıklamada aciz kaldığı bir İnsan olan ben derim ki; gen dediğimiz yapı varlığı oluşturan her zerrede mevcuttur. Belki ismen farklı kelimelerle ifade ediliyordur, orasını bilemem. İşte bu noktada Sinemanın da genleri olduğu vurgusunu yapmak istiyorum. Aynı şekilde ortaya konan her filmin kendine özgü bir gene sahip olduğunu, o filmi oluşturan binlerce değişkenin var olduğunu, bu sebeple sinemanın özünde hiçbir zaman kendini tekrar etme gibi bir problemle karşılaşmayacağını, var olan benzerlik ve taklidin yaradılışın temel kanunlarından olduğunu ifade etmeliyim. Ne zaman ki insanlar tıpatıp aynı doğar, aynı şartlarda büyür, aynı değerlerin oluşturduğu saatleri ve olayları yaşar, parmak izleri dahi aynı olur, işte o zaman aynı film çıkar.

Ayrıntısal ve mantıksal olarak bu doğru fakat insani olarak bu derece ayrıntılı görebilmemiz mümkün değil, yani ortaya çıkan filmlerin zamanla kendini tekrar etmesi, monotonlaşması, birbirine benzemesi sorunu bu şekilde çözülmesi ve açıklanması doğru değil, diyenler, karşı görüş belirtecek olanlar olabilir. Ben de derim ki; eğer böyle bir problem çıkmış yahut çıkarsa bu sinemanın kendini tekrar etmesi değil, insanlığın artık kendini tekrar ediyor olmasıdır, bu sinemanın tıkanması değil, bizzat insanlığın tıkanmış olduğunun göstergesidir.

Konu uzun, karmaşık, fakat vurgulamak istediğim temel düşüncelerin az çok oturduğunu düşünüyorum. Sinemanın Genlerine dair ileriki zamanlarda yine bazı yazılar kaleme alabiliriz.
Şimdi bazılarınız bu yazıya burun kıvıracak ya, ahh ahh bir bilseler bu kelimeler, bu düşünceler bu cümleler bir araya gelip bir makale olabilmesi için ardında ne kaoslar yaşandı, odamın hava akımından, karnımın açlık derecesi, oturduğum koltuğun rahatlığından, küçükken çöp kovasından fırlayıp da yüzümü tırmalayan kedinin tırnaklarına kadar… Akıl almaz… Milyonlarca değişkenin oluşturduğu bir bütünüz, sakın ola kendinizi hafife almayın ;) Muhabbetiniz, Sevginiz daim olsun…

FRAGMAN

VARLIĞIN FİNALİNDE BİR YETİM

“Her şeyini paylaşıyor, dağıtıyor. Tebessümünü kimseden esirgemiyor. Ne var ki fikirleri tehlikeli!”
[The Message, Çağrı Filminden]

Varlık denen filmde sona yaklaşılmıştı. Sonlar yaşanıyordu. Bilinmezliğin Son Elçisi ve SIR’rın son kadim damlası yürekleri ıslatacaktı. Belki de ısıtacak hatta yakacaktı. O’nun YOK’luğunda VAR’lık için hep bir şeyler eksik kalıyordu. Boynunu büküyordu, tıpkı kendi yetimliği gibi o da yetim bırakıyordu can bulanları, cana bulananları. Neyse ki VARLIK filminin final sahnesi için çekimler hazırdı ve 40 yaşında İqra dedi ve titredi her zerresi.
Titredi insanlık.
Titredi kainat.
OKU’du Varlığı.
OKU’du insanı..
OKU’du evreni.
YARATAN RABBİNİN ADIYLA…

Yönetmen Koltuğunda şöyle bir doğruldu. Ve artık tamam dedi, Cebrail hiç bu kadar huzurla tebessüm etmemişti ve yükledi omzuna iqra’yı. Tuttu HİRA’nın yolunu…

Mustafa AKKAD’ın ÇAĞRI’sına kulak veren MikU, kaleminin rengiyle, elleri titreye titreye, yüreği yetmese de; O’na dokunmaya çalıştı. PEK YAKINDA…

Bu yazı MikU tarafından 17 May 2011 00:36 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Derviş Zaim’in üçlemesinin 2. filmi olan “Nokta”, hikâye bakımından tam bir Zaim filmi dedirtse de ödüllü bir yönetmenin ustalığını kullanamadığı bir film olarak kalmış. Usta bir hattatçı olan Fuat Başar’ın, senaryoya katkıları çok fazla. Böyle sanatsal bir film için sadece okumak, araştırma yapmak yetmiyor. Ustalardan da faydalanmak işin bir sırrı. Türkiye’de, sembollerle gerçeği birleştiren usta yönetmenlerden biri olan Derviş Zaim’in, üçlemesinin ilk filmi, Cenneti Beklerken de Minyatür Sanatını, Nokta filminde Hat Sanatını, Gölgeler ve Suretler filminde Gölge Oyunları Sanatını temel alarak ortaya çıkardığı yapıtlarda birbirinden farklı lezzetlerin olduğunu anlıyorsunuz. Zaim’in sinema anlayışı, sadece keyif almak değil, aynı zamanda düşünmek ve yaşamak; anlamak ve anlamlandırmak olduğunu, eserlerinde görüyoruz.

Konusu çok farklı. Tarih, din, sanat ve durmadan devam eden bir hikâye. 13. yy’da, Moğolların saldırısına karşı gelmek isteyen halk. Bir hattatçı ve talebesi, Tuz gölüne “Af’allahü anh” (Allah onları bağışlasın) yazıyor. “nun” harfinin noktası için mürekkep bitiyor. Talebesi mürekkebi döküyor. Yanlışlıkla döküldüğünü söylüyor ama daha sonra isyankâr konuşmalarından bilerek döktüğü anlaşılıyor. Tabii, bunu anlamak için biraz düşünmemiz gerekiyor. Sadece konuşmalara değil, hikâyeye de bakmamız şart. “Allah onları bağışlasın” sözüne inanmıyor. 13. yy’dan günümüze kadar gelen hikâyede yapılan yorum ise düşündürücü; “Emrettiler. Yaptım. Allah’ın o barbarları affetmesini istemediğim için o noktayı koymadım” demişse hoca diye düşünüyorlar. Talebesi, şehre mürekkep almaya gittiği sırada Moğolların baskını sonucu öldürülen hocasının yazdığı yazıyı Moğolların yok ettiğini anlar. O yazıyı bularak, “nun” harfinin noktasını koymak için durmadan arar ve aklını kaybeder. Ve bu hikâye yüzyılları aşar… Bir adam; suç işler. Kendini suçlu hisseder. Azap çeker, acı çeker. Kendini affettirmek için çırpınır…

Tuz gölünün bembeyaz yapısından, güneşin doğal ışığından faydalanan Zaim, çekimlerde ustalığını konuşturamamış. Tek mekân kullanılarak çekilmiş. Işığı kullanmayı becerememiş. Kamera açılarını ayarlarken çok fazla basite kaçmış. Geçişlerde, gökyüzünü ve tuz gölünü kullanmış. Sanatsal bir yapıt olmasına rağmen, etkileyici ve düşündürücü sözlerin çok az olması filmi biraz sığlaştırıyor. Karşılıklı tartışmalar ve konuşmalarda oyuncuların tam olarak yaşanması gereken duyguyu sağlayamaması filmin tesirini biraz daha azaltıyor. Çekim olarak bizleri tatmin etmese de, konusu, sanatsal yaklaşımı ve düşündürücü sözleriyle tatminkâr olabiliyoruz.

Oyuncuları görüntü olarak uygun fakat canlandırdıkları rollerde inandırıcılıkları yok. Ahmet (Mehmet Ali Nuroğlu), bazı sahnelerde güzel, bazı sahnelerde yokları oynuyor. Tam ifade edemiyor duygularını. Selim (Serhat Kılıç), Hoca (Hikmet Karagöz), Hamdullah Hoca (Şener Kökkaya), biraz daha etkili olabilirlerdi görüşünü ve bir filmde oyuncuların önemini vurguluyorlar.

Müziklerin yapımcısı Mazlum Çimen, özel olarak çalıştığını ve bu çalışmalarının karşılığını filmin görselliği, hikâyesinin yanında müziğin ne kadar önemli olduğunu öğretiyor. Özellikle son sahnedeki müzik bir müddet hafızalardan çıkmıyor. Sahnelerde kullanılan müzik, olay örgüsüne çok yakışıyor. Filmin merakını arttıran müzikler izleyiciyi heyecanlandırıyor.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 08 May 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aile içi şiddet; çocuklara uygulanan şiddet ve klasik olarak insanların birbirine uyguladığı şiddet konulu filmleri izledik, üzerine bir sürü yorumlar yaptık. Ama bu sefer ki film bunların çok çok üstünde bir konuyu işliyor. Rahatsız olabilirsiniz uyarısını bu noktadan itibaren yapmam gerektiğini hissediyorum.

Mutlu bir aileye sahip olduğunu düşünen bir anne, ensest ilişki kurbanı bir kız ve bütün bu olaylara şahit olan erkek kardeş, filmin tamamını oluşturuyor. İçinde erotik sahneleri de bulunduran bu film baştan aşağı dram ve aile içi ilişkinin ağır dramını yansıtmaya çalışıyor.

Hafif bir başlangıç olarak; filmin çekildiği ortamdan bahsederek filme biraz daha yakından bakalım. İngiltere’nin denize yakın bir kasabasında çekilen film, yıllar boyunca bize İngiltere’nin lanse edildiği, bol gri tonları, bir türlü güneşi göremediğimiz gökyüzü ile birlikte sunulmaya çalışılmış. Ağır ama bir o kadar da derinden verilmeye çalışılan müzik ile bütünlüğü, birbirini izleyen ağır ve diyaloglardan sıyrılmış sahneler izliyor. Harika denilebilecek bir kurguya sahip olan film, daha ilk sahneden seyirciyi kendisine bağlamayı başarıyor diyebilirim.

Bu tarzı çok fazla görmediğim(iz)den dolayı, başlangıçta yönetmenin ‘’ilgi çekme’’ dediğimiz olayı çok iyi yaptıklarını ve ondan sonra biraz merak öğesi ekleyerek filmi daha ilgi çekici bir hale getirdiğini söyleyebilirim. Konuya giriş, biraz şok ile karışık şekilde olmasına karşın film tüm gizemini koruyor ve ilerledikçe arkasında bir takım soru işaretleri bırakıyor. Verilmek istenen duygunun dışında, bazı sahneleri kendi süzgecinizden geçirerek yorumlanız ve o şekilde idrak etmeniz isteniyor.

Buraya kadar bahsettiklerim, filmin bütününe yönelik genel yargılar olduğundan dolayı; çok büyük bir önemi olduğunu düşünmüyorum çünkü asıl üzerine konuşulması gereken işlediği konu…

Herkesin izleyebileceği tarzda bir konusunun olmadığını düşünüyorum ki film bolca erotik sahneler sunarak bu yargıyı destekliyor. Bir babanın kızıyla olan ilişkisinin tüm çıplaklığıyla izleme fırsatı bulabileceğimiz film, insanı gerçekten çok değişik duygulara yönlendiriyor. Her şeyden önce film, sanki erkek kardeşin perspektifinden anlatılıyormuş gibi bir hava yaratılmaya çalışılmış. Olaylardan en fazla etkiyi görenin o olduğu hiç kuşkusuz. Bir an kendinizi yerine koyuyorsunuz. Böyle bir durumu gören ve bununla baş etmek zorunda olan bir insanın psikolojisini yaşamak, ancak kendinizi kızın yerine koymakla eş değer tutulabilir.

Ailenin her hareketi ve her olay karşısında ki tutumu gözler önüne serilmiş. Sahne seçimlerinin böyle bir konuyu ancak bu kadar iyi anlatabileceğini düşünüyorum. Karakterlerin aralarında olabildiğince az konuşması sayesinde; size düşünecek daha fazla zaman sağlanmış ve bir nevi sessizliğin bu filmi anlatması hedeflenmiş. Filme konu olanların psikolojilerini dikkatli olarak incelemek gerekiyor. İtiraf anlarında ya da bu konu açıldığı zaman ortaya çıkan tepkilerin neler olacağını inceleme fırsatı buluyor ve bunun üzerine gerçekten kafa yoruyorsunuz. Acaba ben…

Daha fazla film hakkında konuşarak; gerçekten yaşanması ve izlenmesi gerektiğini düşündüğüm bu filmi daha fazla ortaya sermek istemiyorum. Her ne kadar geniş anlamda burada bahsetmeye çalıştıysam bile, ilk sahne olan; araba kazasından itibaren ortada cevaplanması gereken o kadar fazla soru var ki…

Tekrar söylemek ve toparlamak gerekirse; son derece rahatsız edici bir konusu olmasına rağmen tam anlamıyla bir şaheser olduğunu söyleyebilirim. Nedeni inanılmaz efektlerin ya da inanılmaz bir konusunun olması değil elbette; bu denli hassas ve önemli bir konuyu her açıdan yansıtabilmesidir. Gözler bir an olsun C.Farrell’ı aramıyor çünkü filmde kendisini figüran olarak kullandıklarından dolayı bu konuda herhangi bir beklentiye girmemeniz gerekiyor. İzlemenizi ve üzerine düşünmenizi tavsiye ediyorum, uzun süre unutamayacağınız bir film olacağını düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 11 April 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Severek izlediğim ve takip ettiğim Belçika sinemasına ait çok güzel ve özel bir film olduğunu düşünüyorum. İnternette film hakkında neredeyse hiç yorum yapılmamış ve ortalıkta fazla dolaşan bir film olmamasına anlama veremedim, lakin eğer sıralama yapmak istesem; Belçika sineması klasmanında çok üst sıralara koymak isteyeceğim bir film.

Konu olarak film, kızını kaybeden bir babanın, kızını bulma çabaları. Şehirde başlayan ve daha sonra biraz ileriye sararak; ıssız bir köyde devam eden konumuz, aniden ortaya çıkan esrarengiz bir kızla yollarının kesişmesi ve daha sonra gelişen akıl almaz olaylar.

Geçmişten sahneler vererek başlayan filmde; Tom kızıyla çok mutlu olan doktor bir babadır. Kızıyla birlikte gayet mutlu olarak yaşadıklarını anlıyoruz ve sonra birden ileriye sarıyoruz olayı. On sekiz ay sonrasına gidiyoruz ve asıl hikayeyi anlamaya çalışıyoruz. Şehirde kaybettiği kızını bulmak için fotoğraflarla dolaşan babamız, esrarengiz bir kıza rastlamasıyla birlikte hikâyemiz başka bir boyut kazanıyor ve mekân tamamen değişiyor. Takip ettiği kızın köyüne gidiyoruz ve hikâyemize sürekli eklenen, hatta bir süre sonra biraz ‘’Yalan Rüzgârı’’ tadında devam eden filmimize aynı zamanda heyecan da geliyor.

Charlotte gerçekten, Charlotte mu? Bir dakika, ben emin olamadım…

Filmin genel hatlarıyla gerçekten tatmin edici bir yapıt olarak çıkıyor karşımıza. Baştan sona itibaren anlatılmak istenen olayı size hissettiriyor ve aslında olayı çözebilmeniz için farklı zamanlarda çok belirgin ipuçlarını da olaya eklemiş. Ama filme öylesine kaptırmanız mümkün ki, bu noktaları kaçırarak filmin sonuna kadar devam edebilme ve aynı zamanda sonunda şok olmanızı da mümkün kılmışlar. Şahsen, verilen onca kopyadan sonra, asıl olayın ne olduğunu anlamak çok zor olmadı.

Her ne kadar senaryonun güçlü olduğundan bahsettiysem de, aslında anlatılmak istenilen olayın üzerine daha iyi gidebileceklerini düşünüyordum. Bunun olmamasının iki nedeni var diyebilirim; anlatılan hikâyenin gereğinden fazla yavaş ilerlemesi ve gereksiz sahnelerin biraz fazla olması. Öylesine alakasız sahneler var ki, filmden kopma noktasına kadar sürüklüyor izleyiciyi.

Sonuna kadar birçok maceraya ve birçok gizeme gebe olan filmin sonu kesinlikle çok tatmin edici olarak kurgulanmış. Olayları farklı olarak biteceğini düşünüyorken, beklenmeyen son ve biraz heyecanı arttırmak istersen iki adamın çöküşünden bahsedebilirim.

Belçika sinemasını her daim sevmişimdir ve bu seferde çok tatmin edici bir film izlediğimi söyleyebilir ve bu filme rahatlıkla kefil olabilirim. Kızını kaybeden ve daha sonra bulmaya çalışan baba filmleri senaryolarını ele aldığım zaman da, izlediğim en derli toplu senaryolardan biri olduğunu, her ne kadar gereksiz sahneler olsa da, her ne kadar anlamlandırılması imkânsız sekanslar oluşturulmaya çalışılsa da; söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesi gereken bir filmden bahsettim. İyi Eğlenceler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 24 March 2011 02:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı SuperFrooog tarafından 21 March 2011 02:55 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 00:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nedir bu 13 sayısından çektiğimiz!

Ya da 13 sayısının bizden çektiği nedir?!

Eski kültürlerde uğursuzluğuna inanılan bir sayının günümüze kadar etkisini sürdürmesi çok ilginç. İnsanlar bu sayının uğursuzluğuna o derece inanıyorlar ki yabancı ülkelerin birçok otelinde 13 sayısını taşıyan oda ve 13. kat yok. Sinemada da fazlasıyla kullanılan bu sayı genellikle korku filmlerinin afişlerini süslüyor. En çok bilineni sizinde tahmin edeceğiniz gibi Friday the 13th (13. Cuma) filmi. 13 sayısının, kullanıldığı daha birçok film var elbette. Thir13en Ghosts (13 Hayelet), The Thirteenth Floor (13. Kat) gibi… Ama benim size bahsetmek istediğim film, adı 13 Tzameti olsa da onüçgillerden farklı bir yerde tutulmayı fazlasıyla hak ediyor…

Babası Temur Babluani gibi kendi de bir yönetmen olan Gela Babluani senaryosunu da kendi yazdığı ilk filmi 13 Tzameti ile gerçekten büyük bir başarı elde etti. Film, 2005 Venedik Film Festivali’nde “En İyi İlk Film” Ödülü ve 2006 Sundance Film Festivali’nde “Jüri Özel Ödülü” kazandı. Ayrıca bu iki önemli ödülün dışında uluslararası festivallerde daha pek çok ödül aldı. Filmi etkileyici kılan en büyük özellik ise şüphesiz siyah-beyaz çekilmiş olması. Şayet renkli çekilseydi insanlar üzerinde bu derecede etkili olabileceğini hiç sanmıyorum. Çünkü filmin siyah-beyaz renkleri, sizi huzursuz eden karamsar atmosferi daha da etkileyici kılıyor.

Bölüm 1: Kulak Misafiri

Bir Fransız sahil kasabasında yaşayan Gürcü kökenli Sébastien (George Babluani), göçmen ailesine katkıda bulunmak için çatı tamiri yapan bir gençtir. Bir çiftin evlerinde çalışmaya başlar.  Sébastien çatıyı tamir etmeye başladığı sıralarda, ev sahibi Bay Godon’un arkadaşı ondan para istemeye gelir. Bay Godon ona gelecek olan önemli bir zarftan bahseder. Sébastien ise çatılarına açtığı delikten onların konuşmalarına kulak misafiri oluyordur.

Bay Godon’un Arkadaşı: Bir günde o kadar para mı kazanıyorsun?

Bay Godon: İşi tamamlayabileceğime emin değilim.

Bay Godon’un Arkadaşı: Geçen sefer sorun çıkmamıştı.

Bay Godon: O geçen seferdi!

Bizi şüpheye düşüren bu diyalogdan kısa bir zaman sonra evin morfin bağımlısı sahibi Bay Godon aşırı dozdan ölür. Bunun üzerine Sébastien parasını alamaz ve tesadüfen el arabasına düşen önemli zarf ile emeğinin karşılığını almak için gizemli bir yolculuğa çıkmaya hazırlanır.

Bölüm 2: Gizemli Yolculuk

Zarfın içinde, bir tren bileti ve önceden ödenmiş otel rezervasyonu vardır. Sébastien nereye varacağı belli olmayan bu yolculuğa çıkarken hiç tereddüt etmez. Saçlarını kestirir ve soluğu tren garında alır. Bu süre zarfında fark etmese de sürekli polisler tarafından izleniyordur. Akşam olduğunda otele varır. Gece yarısı çalan telefonu açtığında tuhaf bir ses ona gardaki emanet dolabında bekleyen başka bir biletten bahseder ve dolabın şifresini söyledikten sonra telefonu kapatır. Dolaptan bir tren bileti, az miktarda para, gideceği yerin adresi ve kare şeklinde bir kartona yazılmış “13” sayısı çıkar.

Trenden indikten hemen sonra bir taksiye atlayıp kâğıtta yazan adrese gider. Burası hiç beklediği gibi bir yer değildir. Çünkü taksi onu dört yol ağzının kesiştiği bir yerde bırakmıştır. Sébastien meraklı gözlerle etrafa bakarken az sonra bir araba gelip karşısında durur. Şoför koltuğunda oturan adam ona “13” sayısını gösterir. Sébastien da aynısını yapar ve adam eliyle ona arabaya binmesini işaret eder.

Sébastien artık geri dönüşü olmayan bir yola girdiğinin farkında değildir…

Bölüm 3: Son Durak

Ve Sébastien artık son durağa gelmiştir. Önce bir harabeye getirilip üstü didik didik aranır. Sonra başka bir arabaya bindirilerek çok büyük ve gösterişli bir eve getirilir. Ardından da bir odaya sokulup kapı üzerine kapatılır. Bir sürü sonra odaya iki yaşlı adam girer. Onun bekledikleri adam olmadığını gördüklerinde şaşırırlar. Ama bu o kadar da önemli değildir. Artık geri dönüşü yoktur. Ona üzerinde 13 sayısının olduğu eski bir tişört verirler ve o andan itibaren Sébastien onların gözünde artık bir insan değildir.

O sadece Numara 13’tür…

***

Sébastien rolünde izlediğimiz George Babluani’nin tutarsız oyunculuğu beni yer yer rahatsız etmedi değil. Bazen çok iyi bir performans sergilerken bazen deyim yerindeyse çuvalladığı oluyor. Söylemeden edemeyeceğim. Neredeyse filmin her yerinde görebileceğiz bakışı bir müddet sonra kafanıza kazınıyor. Ben buna bir isim verdim: Babluani Çekmek^**. Kafayı aşağı doğru eğ ve biraz omzuna yatır; sonrada karşındakini süzerek bak.

Ayrıca ilk oyunculuk deneyimini abisinin yönetiminde gerçekleştirmesi gerçekten onun için büyük bir şans. Zaten bir röportajında şöyle diyor;

“Abim tarafından yönetilmek pek eğlenceli değildi. Ama sette rahat olmamı sağladı.”

Filmde George Babluani dışında ön plana çıkarılmış başka bir oyuncu yok. Ama Jacky’i (6 Numara) oynayan Aurélien Recoing, buz gibi mimikleri ve psikopatça tavırları ile filmin sonlarında George Babluani’den rol çalmayı başarıyor.

Bu film aslında adaletsiz düzene bir eleştiri niteliğinde. Sébastien neredeyse açlık sınırında yaşarken, ucunda çok para olabilecek bir yolculuğa, kendisini neyin beklediğini bilmeden ve sonunu hiç düşünmeden atılabiliyor. Sonunda da ortaya canını koymaya zorlanıyor. Parayı da “şansı” varsa kazanabilecek. Sébastien’ın etrafında ki 12 kişiden farkı onlar gibi buraya isteyerek ve sonuçları bilerek gelmemiş olması. Sadece para kazanma arzusunun ve biraz da merakın onu bu yola ittiği. Ama diğerleri, bu “küçük” insanlar belki de ömürleri boyunca aç yaşadılar ve artık değersiz gördükleri canlarını ortaya koyarak para kazanmayı arzuluyorlar. Etrafta ise onları birer “oyuncu” olarak gören bahisçiler var. Aslında “oyuncu” kelimesi biraz hafif kalıyor. Çünkü onları insan olarak bile görmüyorlar. Ölmeleri de zerre umurlarında değil. Sadece onlara para kazandırdıkları müddetçe önemliler.

Sonuç olarak, çocukluğunu savaş, şiddet ve baskı altında geçiren bir yönetmenin kendi yaşamından da izler taşıyan, karanlık dünya’da geçen gerçekçi bir film 13 Tzameti^*…

*Tzameti, Gürcü dilinde on üç anlamına geliyor.

**Clark Gable’in unutulmayan bakışı: Clark Çekmek.

Önemli Not: 2010 yılında bu filmin yeniden çevrimi 13 adıyla gösterime girmişti ve Gela Babluani, Greg Pruss ile senaryosunu yazdığı filmin tekrardan yönetmen koltuğuna oturmuştu. Neden böyle saçma bir şey yaptığına hala anlam verebilmiş değilim. Birçok ünlü oyuncu (Jason Statham, Mickey Rourke, Ray Winstone, Michael Shannon, 50 Cent…) ve daha büyük bir bütçeyle çektiği bu yeniden çevrim ile son derece ruhsuz bir film ortaya koymuş maalesef. Hatta ilkinin berbat bir kopyası desem daha doğru olur.

Sakın izlemeyin!

Filmden Replik

İnsan bir kez doğar ve bir kez ölür.

Başka bir şey olmaz. İşin felsefesini düşün.

Sen Schopenhauer’in soyundan geliyorsun.

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 09 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Özgür(Mehmet Günsur) ve Deniz’in (Belçim Bilgin) hayatları boyunca birbirine değip uzaklaşan hikayeleri Ankara’da bir hastanede aynı gün doğmalarıyla başlıyor. Çocukluk ve ilk gençlik yıllarından sonra Deniz, oyunculuk yapmak isteğiyle, Özgür ise kendi fotoğraf stüdyosunu kurmak için İstanbul’a geliyorlar. Bir deneme çekiminden dönerken sokaktaki sergi afişinde kendi çocukluk fotoğrafını gören Deniz, sergiye giderek Özgür’le tanışıyor ve tesadüfler silsilesi halindeki film zamanla geçmişe dönerek yavaş yavaş çözülüyor.”

“Aşk Tesadüfleri Sever”in genel atmosferinden hoşlansam da, anlattığı çocukluktan başlayan aşk hikayesinin sağlam temellere yaslanmadığını ifade etmem lazım. Deniz ve Özgür’ün arasında doğru dürüst bir paylaşım bile yoktu aslında. Karşılıklı konuşur, ağlaşır veya gülüşürlerken iki yabancı gibiydiler. Filmin bu ana hikayesinde daha önce üzerinden defalarca geçildiği için eskimiş aşk sözleri ve hallerini de sıkça görmeniz mümkün. Öte yandan Deniz karakterinin çocukluğunu oynayan Reyhan Asena Keskinci’nin doğal tavırları ve şirinliği, Altan Erkekli-Şebnem Sönmez (Özgür’ün anne-babası) ve Hüseyin Avni Danyal-Ayda Aksel’in (Deniz’in anne-babası) usta oyuncululukları ile seyirciyi halden hale sürüklemeleri gerçekten görülmeye değer. Bilhassa Deniz’in çocukluk fotoğraflarının başına gelenleri öğrendiğimiz sahne çok dokunaklıydı. Yönetmen Ömer Faruk Sorak’ın, Özgür karakterini oluştururken prototip olarak seçtiği fotoğrafçı Mehmet Turgut ciddi anlamda damgasını vurmuş filme. Özgür’ün stüdyo-evinin duvarlarını kaplayan fotoğraf çalışmaları enfes, Balat’taki kurgulanan bu ilginç mekanın filme kattığı dramatik fon ve Deniz’in beyaz elbisesiyle uçtuğu tiyatro oyunu harikuladeydi. Zaten Aşk Tesadüfleri Sever’in en etkileyici tarafı fotoğraf, tiyatro gibi sanatlara dokunduğu noktalardı bana göre.

Neyi değil nasıl anlattığıysa önemli olan, Aşk Tesadüfleri Sever bu anlamda sınıfı geçiyor. İzlerken üzerine çok fazla düşünmeden, büyülenebileceğiniz bir film.

Popüler Türk Sineması için görsellik adına çıtayı yükselttiğini de söyleyebiliriz. Gidin, görün, kararı kendiniz verin diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 03 March 2011 14:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hilary Swank’ın genç bir acil servis doktorunu canlandırdığı 2011 filmi The Resident’da Swank dışında Supernatural’den tanıdığımız Jeffrey Dean Morgan yer alıyor. Kiralık ev arayan, sevgilisinden yeni ayrılmış genç kadın ve onun evsahibi çevresinde gelişen olayların anlatıldığı klasik saplantılı kişi ve kurbanı konulu film bana göre abartı derecede güzel değil, ancak kabul edilmesi gereken bir şey varsa o da böyle filmlerin son dakikalarının hep kaçma, kovalama sahnesi ile dolu olduğundan dolayı heyecan verdiğidir.

Bu arada filmin son sahnesine kadar bunları yapan kişi kimdir, necidir, niye yapmaktadır şekli soru işaretleriyle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz haberiniz olsun. Oscar ödülü almış bir oyuncunun filmidir, her türlü gideri vardır diye şevkle beklerseniz havanızı alırsınız, çünkü film vasat gerilim filmlerden farksız sevgili dostlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 28 February 2011 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

100 yıllık bir geçmişe sahip, tarihi Jellystone doğa parkında, duvarına “İnim İnim Güzel İnim” levhasını çakarak, içerisinde türlü konforu sağladığı yuvasında arkadaşı Bobo ve onun minik kaplumbağasıyla birlikte yaşayan akıllı ayımız Yogi, tüm enerjisini parka pikniğe gelen insanların yemek sepetlerini aşırmak için harcamaktadır. Zira orman içinde vahşi hayvanlar gibi avlanmak ona göre değilken meyveli pasta ve söğüş et gibi işlemden geçirilmiş yiyeceklere bayılmaktadır. Sepetleri uzaktan kumandalı yöntemlerle elde etmek için çeşitli düzenekler kurması, park korucusu Bay Smith’i zor durumda bırakırken Jellystone Parkı için hain planları olan bir vali sahneye çıkar. Park tarım alanı yapılarak gelir elde etmek için yokedilme tehlikesi ile karşı karşıyadır. Korucu Smith, Ayı Yogi ve Bobo parkı kurtarmak için planlar yaparken, bir belgesel çekimi için Jellystone’a gelmiş olan Rachel isimli genç bir kadın onlara yardım edecektir..

Ayı Yogi’nin klasik hikayesinden hareketle 3 boyutlu bilgisayar karakterleri ile gerçek mekan ve oyuncuların birleştirildiği filmin zaman zaman eğlenceli fakat aynı zamanda ne olacağını çok iyi bildiğiniz için sıkıcı da olabilen bir hali var. Kolayca yazılmış ve çabucak kurgulanmış, montajlanmış gibi. Korucu Smith ve Rachel konuşurken karşı planda Ayı Yogi ve Bobo’yu gördüğünüz bir sahne yana döndüğünde sevimli karakterlerimizin yok olduklarını görebiliyorsunuz mesela. Filmin dublajına gelince fragmanında duyup güldüğümüzden farklı cümlelerle konuşuyordu karakterler ve Ayı Yogi’nin hitap tarzına çok yakışan “efem” kelimesi bile vurgulanmıyordu.

Bu dermeçatma haliyle ticari kaygılarını ortaya sermekten başka bir şey yapmayan filmin ne miniklere ne de yetişkinlere hitap ettiğini düşünüyorum. Up, Nightmare Before Christmas, Stuart Little, Toy Story v.b. çok daha iyi örnekler varken maalesef hiç şansı yok.

Bu yazı Biblio tarafından 19 February 2011 01:08 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2011’in en iddialı filmlerinden biri sayılan “Bir Avuç Deniz”; izleyenleri alt üst edecek beklenmedik bir aşk öyküsü! Reklam filmleriyle tanınan Leyla Yılmaz’ın yazıp yönettiği filmin başrollerini Engin Altan Düzyatan ve Berrak Tüzünataç paylaşıyor. Filmde, usta oyuncular Ayda Aksel ile Can Gürzap‘ın yanı sıra, son dönemin parlayan isimleri Zeynep Özder, Tuğrul Tülek, Ahu Yağtu canlandırdıkları karakterler ve oyunculuklarıyla dikkat çekecek.

“Bir Avuç Deniz”, aşkın, kimsenin göstermeye cesaret edemediği yönünü gözler önüne sererek izleyenleri şaşırtacak. Herkesin kendinden veya yaşadıklarından izler bulacağı film, muhteşem görüntüleri kadar güçlü diyaloglarıyla da öne çıkıyor.

Filmin toplam 120 kişilik bir ekiple 6 hafta süren çekimleri Göcek, İstanbul ve Rodos’ta gerçekleştirildi. İstanbul’un “zengin” hayatını anlatan filmde çok sayıda lüks araç, tekne ve birbirinden şık kostümler kullanıldı. Film için Tarabya’daki Alman Konsolosluk Malikaneleri müzeye dönüştürüldü. Negatif çekilen filmin görsel efektleri Emre Şan tarafından yapılıyor.

“Bir Avuç Deniz”, Türkiye’nin kendine ait jenerik müziği ve jenerik görüntüsü olan ender filmlerinden bir tanesi. Filmin, Avrupa çapında ünlü Türk kompozitör Sabri Tuluğ Tırpan tarafından bestelenen müzikleri; ismi şimdilik gizli tutulan dünyaca ünlü bir orkestra tarafından seslendirilecek. Tema müzikleri dışında pek çok ünlü Türk grubunun da katıldığı filmin en büyük müzikal sürprizi, senaryoyu bizzat okuyup onay veren, Pearl Jam grubunun “Indifference” şarkısıyla filme katılması.

Fikri Görsel Sanatlar’ın yapımcısı olduğu ve 11 Mart 2011 tarihinde gösterime girecek olan “Bir Avuç Deniz”in dağıtım şirketi Cinefilm.

Film Künyesi

Oyuncu ve Karaklerler

Filmdeki Karakterlerin Biyografileri…

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

12 dalda aday gösterilen ‘King Speech’ filmi en fazla adaylık kazanan film olarak ilk başarısını göstermiş oldu. King Speech filmini Coen kardeşlerin “True Grit” filmi 10 adayla, “The Social Network” ve “Inception” filmleride 8′er adaylıkla Oscar’a adaylıklarına girmiş oldu.

27 Şubat 2011 de düzenlenecek olan töreninin sunuculuğunu James Franco ve Anne Hathaway yaparken, Oscar meraklıları da  NTV ve CNBC kanallarından canlı olarak izlenebilecekler.

Tüm Kategori ve Adaylar;

En İyi Film:
The Social Network
Black Swan
The King’s Speech
The Fighter
Inception
The Kids are All Right
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter’s Bone

En İyi Yönetmen:
Darren Aronofsky, Black Swan
David O. Russell, The Fighter
Tom Hooper, The King’s Speech
David Fincher, The Social Network
Coen Brothers, True Grit

En İyi Erkek Oyuncu:
Javier Bardem “Biutiful”
Jeff Bridges “True Grit”
Colin Firth “The King’s Speech”
Jesse Eisenberg “The Social Network”
James Franco “127 Hours”

En İyi Kadın Oyuncu:
Annette Bening “The Kids Are All Right”
Nicole Kidman “Rabbit Hole”
Jennifer Lawrence “Winter’s Bone”
Natalie Portman “Black Swan”
Michelle Williams “Blue Valentine”

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Christian Bale “The Fighter”
John Hawkes “Winter’s Bone”
Jeremy Renner “The Town”
Mark Ruffalo “The Kids Are All Right”
Geoffrey Rush “The King’s Speech”

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:
Amy Adams “The Fighter”
Helena Bonham Carter “The King’s Speech”
Melissa Leo “The Fighter”
Hailee Steinfeld “True Grit”
Jacki Weaver “Animal Kingdom”

En İyi Animasyon:
How to Train Your Dragon – Chris Sanders ve Dean DeBlois
The Illusionist – Sylvain Chomet 
Toy Story 3 – Lee Unkrich

En İyi Görüntü Yönetimi:
Black Swan – Matthew Libatique
Inception – Wally Pfister
The King’s Speech – Danny Cohen
The Social Network – Jeff Cronenweth
True Grit – Roger Deakins

En İyi Orijinal Senaryo:
Another Year: Mike Leigh
The Fighter: Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception: Christopher Nolan
The Kids Are All Right: Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King’s Speech: David Seidler

En İyi Uyarlama Senaryo:
127 Hours, Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3, Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit, Joel Coen, Ethan Coen
Winter’s Bone, Debra Granik, Anne Rosellini
The Social Network, Aaron Sorkin

En İyi Yabancı Film:
Biutiful (Meksika)
Dogtooth (Yunanistan)
In a Better World (Danimarka)
Incendies (Kanada)
Outside the Law (Cezayir)

En İyi Belgesel (Uzun):
Exit through the Gift Shop
Gasland
Inside Job
Restrepo
Waste Land

En İyi Belgesel (Kısa):
Killing in the Name
Poster Girl
Strangers No More
Sun Come Up
The Warriors of Qiugang

En İyi Sanat Yönetimi:
Alice in Wonderland, Robert Stromberg, Karen O’Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1, Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception, Guy Hendrix Dyas, Larry Dias ve Doug Mowat
The King’s Speech, Eve Stewart, Judy Farr
True Grit, Jess Gonchor, Nancy Haigh

En İyi Kostüm:
Alice in Wonderland, Colleen Atwood
I Am Love, Antonella Cannarozzi
The King’s Speech, Jenny Beavan
The Tempest, Sandy Powell
True Grit, Mary Zophres

En İyi Makyaj:
Barney’s Version, Adrien Morot
The Way Back, Edouard F. Henriques, Gregory Funk ve Yolanda Toussieng
The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey

En İyi Kurgu
Black Swan Andrew Weisblum
The Fighter Pamela Martin
The King’s Speech Tariq Anwar
127 Hours Jon Harris
The Social Network Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Müzik:
How to Train Your Dragon, John Powell
Inception, Hans Zimmer
The King’s Speech, Alexandre Desplat
127 Hours, A.R. Rahman
The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross

En İyi Şarkı:
Coming Home – Country Strong
I See the Light – Tangled
If I Rise – 127 Hours
We Belong Together – Toy Story 3

En İyi Görsel Efekt:
Alice in Wonderland, Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas ve Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 Tim Burke, John Richardson, Christian Manz ve Nicolas Aithadi
Hereafter, Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojanski ve Joe Farrell
Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb
Iron Man 2, Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright ve Daniel Sudick

En İyi Ses:
Inception, Richard King
Toy Story 3, Tom Myers ve Michael Silvers
Tron: Legacy, Gwendolyn Yates Whittle ve Addison Teague
True Grit, Skip Lievsay ve Craig Berkey
Unstoppable, Mark P. Stoeckinger

En İyi Ses Miksaj:
Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick
The King’s Speech, Paul Hamblin, Martin Jensen ve John Midgley
Salt, Jeffrey J. Haboush, Greg P. Russell, Scott Millan ve William Sarokin
The Social Network, Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick ve Mark Weingarten
True Grit, Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff ve Peter F. Kurland

Bu yazı Ethem tarafından 27 January 2011 04:51 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tron Legacy filminin oyuncu kadrosundaysa Jeff Bridges, Michael Sheen, John Hurt, Olivia Wilde, Garrett Hedlund, Beau Garrett, James Frain, Amy Esterle, Serinda Swan, Brandon Jay Mclaren ve Bruce Boxleitner  isimleri mevcut.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2011 00:49 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dram, gerilim tarzındaki filmin yönetmeni Gilles Marchand. Senaryoda ise yine Gilles Marchand ile beraber Dominik Moll ismi yer almaktadır.

Filmin kadrosunda ise;
Melvil Poupaud, Grégoire Leprince-ringuet, Louise Bourgoin, Pauline Etienne, Patrick Descamps ve Swann Arlaud oynuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 December 2010 21:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Strause Kardeşlerin el birliği ile hayat verdikleri ilk sinema projeleri olan Yukarıdaki Tehlike’nin, hatırıma ilk olarak Homeros’un Oddsey’ini yoldan çıkartmaya çalışan “sirenlerin” hikayesini getirmesi çok da saçma değil sanırım. Her ne kadar ana karakterimiz Jarrod’ın içinde bulunduğu durumu, Oddysey’in dirayeti ile bir tutmak yanlış olsa da; karşımızda -hiç olmassa kof bir bilimkurgu örneği olmamak için didinen bir yapım olduğunu söylemek yerinde olur. Hedeflediğinin ne kadarını başarabildiği ise aslen yazımızın gerçek konusunu oluşturmakta.

Strause Kardeşler onlarca blockbusterın görüntü yönetmenliğine ya da efektlerine el atmış bir ikili. Uzun süredir kamera ardında yaşadıkları bu makyajlama deneyimini, kendi bağımsız filmleri ile taçlandırmak istemeleri de alkış isteyen bir hareket. Her ne kadar hikayesi ve görsel altyapısı ile “Dünyalar Savaşı”, “District9″ ya da “Cloverfield” gibi örneklerin rotasını izlese de aslında zincirlerini bir yerde kırmak için didindiğini de göz ardı etmemek lazım. Elbette sarfedilen her eforun olumlu sonuçlar doğurmayacağını da dipnot olarak eklemek lazım. Nitekim Strause Kardeşler’in bu çabaları zaman zaman iç bayan bir denemeye dönüşmüş…Nasıl mı?

Multi milyoner dostunu ziyarete giden Jarrod’un vermiş olduğu sınav az buz bir sınav değil. Herşeyden önce kendisi lükse pahaya alışmamış bir karakter. Plazalarda gününü gün eden milyarder arkadaşından sıcak bakmadığı bir teklif alıyor. Bununla birlikte kız arkadaşının hamile olduğunu öğreniyor. Tahmin edebileceğiniz gibi Jarrod’da hazırlıksız yakalananlardan…Bütün bunların bir ev partisi çorbasında karıştırılarak izleyicinin ağzına bir kaşık uzattığınızda, alacağı tat Cloverfield’ın tutturduğu kıvama eş değer. (Burada amacım kesinlikle “bu film şundan şundan çakmadır.” lafını savurmak değil)

Derken ilk temasımız gerçekleşir. Bilinmeyen parlak mavi ışık huzmeleri kurban olarak ev partisinin “en abazan” bireyini etkisi altına alır. Bir sonraki aday ise Jarrod olmuştur. Fakat Jarrod bu temastan kurtulmayı başarır. Söylediğine göre bu ışıklar “karşı konulamayacak kadar” güzeldir…Evet evet tıpkı Sirenlerin Tatlı Sesi gibi.

Gelgelelim bu dakikadan sonra herşey paldır küldür gelişir. Gidelim mi yoksa Kalalım mı? ikilemi çerçevesinde binanın içinde bir o yana bir bu yana gezinen karakterlerimiz, Amerikan Hava Kuvvetleri’nin kurtarma çabalarına da birebir tanık olurlar. Film içerisinde Jarrod ve tayfasının, askerler tarafından kaç defa “kıl payı” kurtarıldığını saymaya çalışmanız da ziyadesi ile faydasız!

Tıpkı District 9′ın trajik karakteri Wikus Van De Merwe gibi bir başkalaşıma da maruz kalıyor. Neyse ki adını koymadığımız bu süreç finalde biraz “sıradışı” bir şekilde sonuçlanarak; filmin mantık hataları ile dolu ve son dönem kurgu-bilim örneklerini az da olsa bilen izleyiciler için “klişe” kelimesinin kalibresini milimi milimine dolduran senaryosunun biraz olsun anlam kazanmasını sağlıyor.

Yine de Yukarıdaki Tehlike’nin bu karma yapısının amacına hizmet edebilmesi için bir devam filmi uğruna kaza kurşunu sıkmak şart mıydı diye sormadan da edemiyor insan. Görsel maharetlerini sergilemekten çekinmeyen yönetmenlerin, ellerinin uzanamadığı konularda biraz daha yardım almalarının çok büyük faydaları olabilirmiş. Hiç değilse Independence Day görmüş bir kuşağın, saçmalama sınırlarına ve artık yıprana yıprana bağışıklık kazanmış sinirlere sahip olduğunu göz önünde tutarak, mantık hatalarını ellerinin tersi ile itip “eğlenceli” bir film yapma fırsatları bile olabilirmiş.

Sözün özü şudur ki yarı mekanik – yarı organik böceğimtrak uzaylı dostlarımız arasında Jarrod bir nevi Neo olarak yola devam mı edecek yoksa olağan bir gişe tatminsizliği sonucunda;”size herşeyi açıklayan bir son hazırladık kalanını sizler kurcalayın.” cümlesinin arkasına mı sığınılacak? Bu soruların cevabını da zaman verecek… Herkese iyi seyirler…

Filmin SuperFrooog tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 04 December 2010 03:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Munich filmini açmadan önce karşınıza neler çıkacağını tahmin edebiliyorsunuz. Munich Olimpiyatları tarihinin en dramatik olaylarından birine tanık olmuştur. 11 atlet inanılmaz bir şekilde öldürülmüştür. Film başladığında önce bu canlandırmayı, bazı gerçek görüntüler eşliğinde izliyorsunuz.

Sabırlı izlenmesi gereken bir film her şeyden önce bundan bahsetmek gerekiyor. 2 saat 40 dakika gibi bir runtime süresi var ve bu süre içinde olaylar gerçekten çok ağır ilerliyor. Sahneleri teker teker izliyormuş, bir sahneden sonra öbür sahnenin gelmesini bekleyecek duruma geliyorsunuz. Tabi bu arada olayın bütün ayrıntılarını öğrenme şansına sahip oluyorsunuz. Aslında burada sadece bunu belirtmek için söyledim diyebilirim çünkü bu bir aksiyon filmi değil ya da herhangi bir gizem filmi değil. Daha çok bir belgesel tarzında olduğunu belirteyim.

11 kişiyi öldüren başları temizleme görevi Eric Bana?ya kalıyor ve arkadaşlarıyla beraber bu işe kalkışıyor. Asıl olay bence burada. Biraz daha geniş bir perspektiften bakmak gerekiyor. Burada bir nevi savaş sahnelerini aratmayacak olaylar görüyorsunuz ama olay bu kadar basit değil. İlk cinayetini işlediği zaman Bana?nın ruh halini incelemeniz gerekiyor. Daha sonra sayı arttıkça artık ne kadar rahat olarak davrandığını fakat bir zaman sonra paranoyaklaştığını izlemeniz ve çok iyi bir şekilde analiz etmeniz gerekiyor. Öldürmek basit bir iş değildir kavramını çok güzel bir şekilde işlemişler.

Filmde de dediği gibi sonu olamayacak ve herkesin kaybettiği / kaybedeceği bir savaş. Sakal gibi her cinayette yenilerinin hem de daha gür ve sert çıkması. Zaman ilerledikçe artık ??undercover?? olan bu ekibin gün yüzüne çıkması ve bir anda hedefleri öldürürlerken kendilerinin hedef haline gelmesi? Ama ne yazık ki bu film beklentilerimi karşılayamadı. Ahım şahım olmayan bir konuymuş gibi hissettim önemli olan bir konuyu. Mutlaka film haline getirilmesi gereken İsrail-Filistin çekişmesi çok sayıdaki karakterlerin dalaşmalarından ibaret olarak kalmış. Daha can alıcı konular, diyaloglar, entrikalar, beklerdim. Derin mevzulara verilen önem yetersiz kalmış, sadece bir bireyin üzerinden ele almışlar konuyu. Öldürme sahnelerinin gerçekçiliğiyle ilgiyi ayakta tutuyor.

2005 yılının en güçlü filmlerinden, Spielberg?in en görkemli eserlerinden biri olarak görüyorum filmi. Kendisinin tarzını çok sevmesem de gerektiği zaman, gereken saygıyı göstermekten asla çekinmedim. Mutlaka izlenmesi gereken bir film diyemem, çünkü ben bu olayın arkasını çok merak ettiğimden benim ilgimi çok uzun zamandır çekiyordu. Tatmin olmadım tam olarak ama en azından baya büyük bir kısmını öğrendim ve güzel çekimler sayesinde olayları yaşadığımı söyleyebilirim. Belgesel tadında filmleri seviyorsanız bu filmi de izlerken zevk alırsınız

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 November 2010 01:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

26 Kasım 2010′da Türkiye’de vizyona girecek olan Git Başımdan! (Due Date) adlı filmin yönetmeni Todd Phillips. Senayoda ise Todd Phillips, Alan Freedland, Alan R. Cohen ve Adam Sztykiel var.

Oyuncu kadrosu ise;
Robert Downey Jr., Michelle Monaghan, Jamie Foxx, Zach Galifianakis, Juliette Lewis, Alan Arkin, RZA, Mimi Kennedy, Rhoda Griffis, Emily Wagner, James Martin Kelly, Joel William Gonzales, Jon Gould, Joseph Harold ve Matt Walsh isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 14 November 2010 05:10 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir sosyoloji öğretmenimiz var ve öğrencilerimize proje verir, yıllık projesi gibi bir şey. Herkes den dünyayı değiştirebilecek bir fikir bulmasını ve bunu uygulaması ister. Öğrencimiz Trevor ise, striptiz kulüplerinde, kumarhanede çalışan annesiyle birlikte yaşamaktadır. Okulda bu projeyi fazla ciddiye alır ve bir şeyler düşünmeye başlar. Bir insana iyilik yaparak onu borçlandırmak ve daha sonra bu iyilik yaptığı kişinin 3 kişiye daha yardım etmesini sağlamaya çalışmak ister. Böylece dünyada bazı şeyleri değiştirebileceğine inanır. İmkânsız mı? Trevor McKinney (Haley Joel Osment), aksini iddia ediyor.

Film başladığı anda bizlere bir olay gösteriyor. Olayın sonunda bir adam, gazeteci bir oğlana Jaguar marka arabasının anahtarını atıyor ve gazetecimiz anlamadan da olsa kabul ediyor. Daha sonra araştırmak istiyor bu işin aslı nedir diye ve tam bu anda film 4 ay geriye doğru gidiyor. Mükemmel olarak kurgulanmış film işte o anda başlıyor. Olayları yavaş yavaş işlemeye başlıyorlar.

Filmde anlatılmak istenen birçok şey var aslında, önemli olan bunların hangisini anlamak istediğiniz. Örnek olarak vermem gerekirse, dünyanın aslında değiştirilemeyecek bir yer olmadığından başlayarak, bir şey yapacağımız zaman onun sonuçlarını düşünerek hareket etmemek gibi birçok noktaya parmak basılmış ve güzel bir dram yaratılmış. O kadar kararında olarak yaratılmış ki, biz dramdan etkilenmiyoruz, oradaki işlenen konunun hassasiyetinden ve anlatılmaya çalışılan olay-mesajdan daha çok etkileniyoruz. Filmin geneline hâkim olan bir durum olduğundan dolayı baya takdir ettim.

Filmin akışını çok güzel kurgulamışlar yukarıda söylediklerimin dışında. Mantıksız gibi görünen hiçbir şey yok gibi duruyor. Sadece filmde olmaya çalışan bir ilişkiye şahit oluyoruz. İzlediğiniz zaman daha iyi anlayacaksınız ki filmin o noktası biraz fazla zorlama olmuş. Aslında neden zorlama olduğunu bir şekilde ifade etmeye çalışayım. Hani günlük ilişkilerde de böyledir ya, çıkan çiftler çok kavga ettikleri zaman aradaki bazı şeyler yaralanır ve sürekli git-gel başlar. İşte o noktadan sonra ilişki zorlamaya girmiştir. Filmde de buna benzer bir olay görüyoruz.

K.Spacey neler yapmış öyle? Başlangıçta onu gördüğünüz zaman bir anda bu kim ikilemi yaşıyorsunuz yüzündeki yaradan sonra. Ama ayrıntılara takılmamak gerek, film boyunca öylesine üst düzey bir oyunculuk sergilemiş ki, yanına yaklaşılacak türden değil. Sakinliği, gerektiği zaman utangaçlığını sergilemede ki üst düzey yeteneği ve konuşma tarzıyla seyirciyi adeta üstüne kilitlemeyi başarmış. Sorgulamak istediğim tek şey ya da daha doğrusu ikilemde kalabileceğim, bazıları için K.Spacey’in performansı filmden daha akılda kalıcı olabilir. Böyle bir durumun olmasını gerçekten istemem.

Filmin sonu… Belki de en fazla tartışılması gereken, üstünde en fazla konuşulması gereken noktası diye düşünüyorum. Genele hâkim olan sakin ve sıralı akış bir anda öyle bir şekilde tepe taklak oluyor ki, ekrana kilitlenip kalma dediğimiz olayı burada gerçekleştirmişler. Bu sonuçtan her şeyi çıkartabilirsiniz. Mesaj vermek istemiş olabilirler, her davaya atlama mesajı olabilir, biz Türklerin inanılmaz Türkçemizde klasik olarak kullandığımız söz olan ”pisipisine gitmek” kavramını burada kullanabilirsiniz, ne koysanız olacak gibi. Nasıl anlatılır ki, gerçekten seyrettiğim en vurucu sonlardan bir tanesine daha şahit oldum. Sırf o an ki duyguları tekrar yaşamak için bir kere daha izlerim ve aynı şekilde izleyip, kalabilirim.

Filme süper bir başlangıç yapmışlar, 4 ay geriye almışlar. Biz o 4 ay’ı izlerken, 4 ay sonraki olaya kadar bir bağlama söz konusu. İnanılmaz kurgu buradan geliyor. Daha sonra senaryonun eşsizliğinden bahsederek filmin sonuna kadar ilerliyoruz. Karakterler hakkında yeteri kadar konuştuk zaten. K.Spacey’nin inanılmaz oyunculuk performansında sona geldiğiniz zaman bu filmi mutlu sonla bitmesini öngörmüş olabilirsiniz ama her şey bu kadar tozpembe değil ne yazık ki…

Hoş bir film ortaya çıkmış gerçekten. Konu itibari ile biraz basit(klasik) olabilir ama sanırım ara sıra bu basitlikleri izlememiz gerekiyor. İzlemediyseniz, gerçekten çok fazla şey kaybedeceğiniz filmlerden biri?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 November 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Deon Taylor’un yönettiği filmin senaryosunu Diana Erwin, Deon Taylor ve Michael J. Pagan yazmış.
Chain Letter adlı filmin oyuncu kadrosunda ise;
Nikki Reed, Betsy Russell, Brad Dourif, Ling Bai, Keith David, Matt Cohen, Cherilyn Wilson, Noah Segan, Brian Tee, Clifton Powell, Michael Bailey Smith, Andy Arness, Aysha Aubrey, Big Spence, Christina Marie, Cody Kasch, David Zahedian, Eliot Benjamin, Goldie Chan, Jeff Sutherland, Jessica Ritchie, Jonathan Hernandez, Kate Enggren ve Kenyon Page isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 03 November 2010 01:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslında hedef sadece Moses değildir. CAI nın eski çalışanları olarak, emekliliğiyle beraber yanında getirdikleri gizli sırlar nedeniyle suikastçilerin ortak hedefi haline gelmişlerdir.

An itibariyle bir takım haline gelen eski kadro, artık CAI ın asıl amacını açığa kavuşturmanın peşinde olacaklardır.

Kadroda birbirinden harika isimlerin olduğu “Onlara kısaca RED diyorlar” adlı film 15 Ekim 2010 da vizyonda.
Filmin oyuncu kadrosunda;
Morgan Freeman, Bruce Willis, John Malkovich, Karl Urban, Julian McMahon, Helen Mirren, Mary-Louise Parker, Brian Cox, James Remar, Richard Dreyfuss, Ernest Borgnine, Jonathan Walker, Michelle Nolden, Jake Goodman, John Stead ve Neil Whitely gibi isimler yer almakta.

Yönetmen Robert Schwentke. Senaryoda ise Cully Hamner, Jon Hoeber, Erich Hoeber ve Warren Ellis yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 15 October 2010 01:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Chung-dong Jang (Jun-ho Jeong) sıradan bir trafik polisidir. Cinayet Masası dedektifi olma hayalini gerçekleştirmek için eline süper bir firsat geçer. Yakalanmaları için uzun yıllardır çalışma yürülmesine rağmen başarıya ulaşmayan bir göreve, Kwang-seop Ahn (Sang Jung Kim )’in çetesine gizli görevle , polis teşkilati tarafindan sızdırılır.
Bu sırada, çete de boş durmamış, işe yaramasa bile, polis teşkilatına sızabilecek eğiteme sahip tek kişi olan Jung-dae Lee (Woong-in Jeong)’yi teşkilata sokmuştur bile. Jung-dae, yetenekleriyle, polis şefinin güvenini kazanırken, gizli operasyonlar servisinden Cha Se-rin (Go Eun Han )’le de aşk yaşamaya başlamıştır. Ve elbette Jung-dae; kendi çetesine sızmış olan köstebeğide araştırmakta ve kim olduğunu bulmaya çalışırken, çetesinin yakın zamanda yapacağı büyük anlaşma öncesi polise yakalanmasını da önlemeye çalışmaktadır.

Film, komedi-aksiyon türünde, her iki türü de içiçe tutabilmiş filmlerden biri. İlk yarıda komedi ağırlığı verilmiş filmden azda olsa sıkılabilirsiniz. Özellikle komedi ağırlıklı filmleri tercih etmeyenler için (benim gibi) bu durum, ikinci yarıda yerini tamamen aksiyona bırakan film için bir sanş halini alıyor.

2009′un çok ses getiren ve raiting konusunda hayli başarılı olan G.Kore dizisi IRIS’ten hatırlayacağımız Jun-ho Jeong; trafik polisi rolünde karşımıza çıkıyor. Özellikle çeteye sızma aşamasındaki performansı, IRIS dizisini izlemiş kitle için biraz sarsıcı olabilir. Zira , oynaması gereken rol, IRIS’in kötü niyetli ajan rolündeki Jeong’a pek uymamış diyebilirim. Genel olarak filmdeki performansını değerlendirdiğimde yine de başarılı buldum.

Ayrıca; altyazı çevirisi yapan gurubun , yaz aylarının da gelmesiyle içine girdiği rehavet durumu yüzünden son 3 bölümünü çevirmekte pek hevesli görünmedikleri belli oluyor.

G.Kore dizisi Boom-nal’dan hatırlayacağımız Go Eun Han’da filmde gizli operasyonlar departmanındaki dedektifi canlandırıyor. Bu kızda iş var arkadaşlar. Oynadığı birkaç yapımı daha izlediğimde, zannediyorum ki, izlemediğim film ve dizilerini de seyretmeye başlayacağım.

Vakit varsa, yapacakta bir işiniz yoksa, filmi izlemenizi tavsiye ederim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 19 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi uzun zamandır bekliyordum ve nihayet izleme fırsatı buldum. Baştan itibaren şöyle söylemek istiyorum, biraz beklentim vardı filmden ama fazla değildi. Sonuçta trailer izlemiyorum desem de, merak ettiğim filmlerin acaba konusu nedir diye okumuyor da değilim. Okuduktan sonra herkes de oluşabileceği gibi bir takım beklentiler bende de oluştu ve hemen izlemeye koyuldum. Şimdi filmimiz;

Yakın bir gelecekte yapay organların üretimi ve satışı mümkün hale gelmiştir. Afrika’daki savaştan dönen Remy ve Jake bir şirkette Repo Men yani organ alan hastaların, şirkete olan borçlarını ödeyememeleri durumunda bu 2?li gidiyor ve ne pahasına olursa olsun organları geri söküyor. Rutin bir geri alma işleminde ortalık bir anda karışıyor ve Repo Men?lerimizden bir tanesine organ nakledilmek zorunda kalınıyor. Zaman geçtikçe borçları ödenmeyince Jake, repo men görevini üstlenmek üzere arkadaşı Remy’nin peşine düşer ve ortalık karışıyor. İçinde yer yer dram öğelerinin yer aldığı bir aksiyon filmine dönüşür.

Yukarıda belirttiğim gibi içinde hem aksiyon sahneleri, hem de dram öğelerini; teknolojik hayat ve güncel hayatı birleştiren izlenmesi hoş bir film oluşmuş öncelikle bunu söyleyelim. Daha sonra bu tarz filmlerin genel yapısından kaynaklanan ve benim inancıma göre asla önüne geçilemeyecek ve sorgulanması gereken bazı şeylerin olduğunu düşünüyorum. Eğer bu yazıyı biraz filmi ”kritik” etmek amacıyla yazıyorsak, işte bahsetmemiz gereken noktalardan birine geliyorum.

Çok merak ettim, neden herkesin organa ihtiyacı var gibi bir hava oluşturmak istemişler? Tamam, anlıyorum konu zaten bunun üstüne, herkes bu şirkete gelerek neden organ ihtiyacını karşılamak istiyor? O zaman hemen ardından bir soru daha sormak istiyorum. Neden yapay organ? Tamam, teknoloji inanılmaz bir derecede ilerlemiş olduğunu bize zaten gözümüze soka soka gösterdiler tamam ama sıkıntı bence burada başlıyor. Bunun geniş bir nedeni olmalı. Neden bu kadar geniş çapta bir organ yetmezliği-eksikliği oluşmuş? Sağlıksız beslenmeden sağlam organ mı kalmıyor? Radyasyondan dolayı herkesin organları mı yamuluyor? Hele sahnelerden birinde Beth vücudundaki parçaları saydıkça ben kendi içimden ” Terminatör filmine hoş geldiniz, perde 5 ” dedim. Burası biraz mantık dışı kalmış ki şu anda film benim düşüncelerime göre mantıkların dışına çıktı zaten. Hadi çıkmadığını varsayarak objektif bir biçimde yazmaya devam edersek, buranın biraz fazla abartıldığını söylemek istiyorum. Hatta daha iyisini söyleyeyim, fazla sorgulamayın.

İyi yanlarına gelelim hemen, öncelikle konunun orijinal olması gayet güzel. Orijinal diyorum kendi adıma çünkü bu tarz bir filmi daha önce izlememiş olmam bu filmi yeteri kadar orijinal yapıyor gözümde. Daha sonrası konunun belirli bir seyir halinde devam etmesi, yer yer dram öğelerinin dâhil olduktan sonra olayların bir anda hızlanması ama daha sonra tekrar normal seyir durumuna dönmesi gayet güzel olarak ayarlanmış. Sürekli aksiyon da bir yere kadar! Film tahminen 2 saat gibi bir süreyi kapsıyor (bakmadan söylüyorum). Bu 2 saat süresinde biten çekirdeğimin üstüne kola içmek için kalktığımı çıkartırsak hareket etmek istemiyor insan. Sürekli olay örgüsü devam ediyor, sahne üstüne sahneler devam ediyor ve kısacası hani kimyada bir terim vardır ya ”akışkan”, işte bu filmde aynen böyle olmuş…

J.Law ve F.Whitaker. F.W hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında. En iyiler ya da bayıldıklarım demiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında ama onun bütün filmlerini indirip izlemeye başladıkça gözümdeki seviyesi yavaş yavaş yükselişe doğru geçti. Filmi eğer izlemediyseniz dikkat edin, ya da izlediyseniz hatırlarsınız, ne kadar orijinal bir gülüş halinin olduğunu fark ettiniz mi hiç? Ya da yeri geldiği zaman sanki topuktan iğne yemişçesine donuk olarak bakabiliyor? Bunun dışında, dram gereken sahnelerde o yarım kapalı gözüyle attığı bakışları ve konuşurken hani rahat ”nigga” denilen hal ve ruhiyatı bize ne kadar doğal olarak yansıttığına dikkat edin lütfen. J.L ise, Sherlock Holmes’den sonra iyi oyunculuk performanslarına devam ediyor, kendisi çok sevdiğim ve beğendiğim bir aktör olmamasına rağmen, iyi iş çıkartmış.

Bu kadar yazdıktan sonra artık ufak bir spoiler vermenin zamanı geldi değil mi? Şurayı okurken filmin sonundaki Bath ve Law sahnesini (ne yaptıklarını söylememi beklemeyin!) heyecanla bekleyeceğini şu anda hisseder gibiyim. Lütfen filmi indirdikten sonra gidip en sonunu izlemek gibi bir hata yapmayın. Çünkü hazır yeri gelmişken burada belirteyim, film beklenmedik bir şekilde bitiyor. Burada bazı kısımları 2 ye ayıracağını düşünüyorum. Benim gibi sonu tatminkâr bulmuş ama filmin vasat olduğunu düşünenlerin sayısı kadar bu düşünceye bir o kadar da karşıt olacak seyirci kitlesini düşünüyorum. Kendi adıma söylemem gerekirse olmuş.

Sonuç; izleyin bir şey kaybetmezsiniz. Değişik bir konu ne de olsa, 2 saat gibi bir süre fazla uzun da değil. Yukarıda saydığım konuların dışında filmde göze batan bir mesele yok. Türkiye?de sinemalara geldi mi, ne zaman gelecek bilmiyorum ama aksiyon-dram birleşiminin denendiği bu filmi izleyebilirsiniz.

Notum 10/7.6

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 28 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Simon, tehlikeli bir trafik kazası geçirir ve gözlerini hastanede açtığında geçmişinden iki senenin zihnini terketmiş olduğunu farkeder. Tanımadığı bir kadınla evlidir, erkek kardeşi bilmediği bir şekilde öldürülmüştür ve genç adam sevdiği bir başka kadın olduğunu öğrenir. Kime, neye inanacağını şaşırmış bir haldeyken, kendini bu kayıp zamanın öncesinde bulur ve kaybettiği süre içinde neler olup bittiği yavaş yavaş çözülür..

Sıkıca sarılıp düzgünce açılan bir film var karşımızda. Seyircisini fazla yormadan merakını ayakta tutmayı başarıyor. Yalnız zamanda geçiş için kullandıkları yöntem -özellikle  Simon’un bunu zorladığı sahnede iyice açığa çıkıyor bu- çok basitçe kurgulanmıştı. Bir de geçmişe gittiğinizde bir şeylere müdahale edip edemeyeceğiniz konusu var ki, Lost’ta bunu gözümüze soka soka kalıplaştırdıklarından olacak bu filmdeki önermeler çok da ilginç gelmedi bana. Daha fazlasını yazıp filmin sonunu anlatmayayım isterseniz.

Öncesinde benzerlerini izlemediyseniz (ki bu çok düşük bir ihtimal tabii) “İçimdeki Ben” başlangıç adına iyi bir seçim olabilir. Güzel film.

Bu yazı Biblio tarafından 27 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yuva filminin konusundan kısaca bahsetmek gerekirse;
Mousse ve Louis iki sevgilidir. Bir akşamın aşırı dozda eroin aldıkları sabahında sevgilisini ölü halde ve kendisinin de hamile  olduğu gerçeğiyle uyanacaktır. Artık hiç bir şey geri gelmeyecek ve bu acı hatıra ile yaşamak zorunda olduğunu bilir. bir kasabaya dinlenmeye çekilen Mousse’nın hayattan umudu yokken, ölen sevgilisinin kardeşi Paul aniden gelir ve Mousse’nin hayatı birden değişmeye başlar.

Bu yazı Ethem tarafından 20 June 2010 20:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mark Walsh (Colin Farrell), şavaş fotoğrafçıcıdır ve zor geçen bir görev sonrası evine, İrlanda’ya dönmüştür. Fakat meslektaşı ve aynı zamanda en iyi arkadaşı bu görevde başarısız olmuştur. Mark’ın sevgilisi Elena, sevgilisinin görev sonraki hayattan kopuşunun ardındakileri öğrenmek adına ve ipuçları toplamaya başlayacaktır.
18 Hazırın 2010 da vizyona girecek olan Triage filminin yönetmen ve senaryo koltuğunda Danis Tanovic yer alıyor. Filmin oyuncu kadrosunda ise, Colin Farrell, Sandra Ni Bhroin, Branko Djuric, Nick Dunning, Myia Elliot, Gail Fitzpatrick, Christopher Lee, Ian McElhinney, Kelly Reilly, Reece Ritchie, Jamie Sives, Juliet Stevenso, Paz Vega ve Eileen Walsh isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 18 June 2010 08:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tarzı ya da türü gereği savaş filmi değildi “Sır Çocukları”, ama gerçek bir savaşçıydı, sonradan gözümüze aşina olan hür komutan Velit (Fırat Tanış)…

Hem en büyük savaş değil miydi yaşamak? Bu çırpınışın sebebi ekmeğin, suyun ve aşkın tadından bir lokma daha fazla alabilmek değil miydi? Ama lükstü bizi dürten ama ihtiyaç, neticede savaştı verdiğimiz, kimi aç kimi muhtaç…

Velit de savaşmayı seçti bir sürü benzer seçeneğin arasından. En arka safta yerini aldı, yazık… Ne yazık ki hangimiz görebildik yada görmek istedik Velit’lerin savaşabildiğini? Hangimiz mühimat verdik bir gece daha atlatabilsin diye ömründen? Neyse, savaştan bahsetmiyorum…

Bir sokak trajedisiydi ve senaryo hala aklımda, yaşanmışlığından kalma.

Filmle eş zamanlı bir kabustu o vakitler. Sokak çocuklarının bir bir çoğalışının sebebi; “organ”dı, “orman”dı veya “üç kuruş”tu anamızın ağladığı, yüreklerin dağlandığı çirkinlikti o vakit bu vakit.
Eş zamanlı dedim ya, takvimler 2002 yılını gösterdiğinde, işte o vakitte bu içler acısı hikaye beyaz perdedeki yerini almıştı, izleyicisini sancılarla kıvrandırarak. Maalesef mağdurlarımızın yüreklerine ayrı bir ateş koyan bir filmdi, ki bu acı hala bitmedi…

Bir yavrucağın, annesi ve üvey babası arasındaki geçimsizliğin sebebinin kendisi olduğunu düşünerek evden kaçış öyküsü üzerinden sokaklardaki yaşamı anlatan bir film, Sır Çocukları. Yanında sadece oyuncak bir palyaço vardı, birde hayalleri. Düşlerini süsleyen bu palyaço, aynı zamanda filmin çeşitli yerlerinde sahibine görünür ve çocuğun iç dünyasını anlatır. Zamanın filmlerine kıyasla çok iyi düşünülmüş ince bir ayrıntıydı çocukların karar verme aşamasındaki planlar.

Sonra… Velit diye bir delikanlı vardı. Sır Çocukları’nın babasıydı ki ne demek istediğimi filmi izleyince göreceksiniz. Sokak çocuğu olmayı Velit de istememişti ki kimse istemez… O üzerine düşeni öyle layığıyla yaptı ve inanıyorum Velit’i seveceksiniz.

2. sınıf olmanın dışlanmışlığıyla yaşarken, bir yandan da aynı dezavantaja sahip kaderdaşlarına kol kanat oluşunun sorumluluğunu taşıyarak, bu kötü sınıf ayrımına aldırmadan sevebiliyor olmanın pırıltısını onun gözlerinde göremiyorsanız izlemeyin gitsin zaten.

Bir şekilde sokaklara itilmiş yetimlerin bekçisi mi demeli? Yoksa arena mı demeli yaşadığımız sokakların aralarında verilen savaşlara ki Velit’lere bir nebze olsun hak verelim? Ya da esirgemeden lafımı; “Bilinçsizliğimizin, cahilliğimizin yüzümüze vuruşu muydu bir ailenin sokaklara saldığı körpecik yürekler. Daha kaç film, daha kaç nasihat gerekli aklımızı başımıza almamız için?” Ne yazık ki kötüler oldukça, kötülük de olacaktır iyiliğin kıymetini onore eden.

Rolünün hakkını fazlasıyla veriyor oluşunun yanı sıra, bir sokak çocuğunun ezikliğiyle aşka hücum edişindeki mahcubiyet görülmeye değerdi. Sokak jargonu ve üslubunu esirgemeden canlandırdığı Velit karakterinde Fırat Tanış’ı ve tüm ekibi kutluyorum.

Ya sonra müjdem var size. Kimler yoktu ki bu çaresiz sevdaya ve çaresini bilmemize rağmen başımızı çevirebildiğimiz “Sır Çocukları”na dair filmin oyuncuları arasında?

Henüz, gelecekteki başarılarından habersiz yeteneklerle dolu bu kadroda, pek çok tanıdık isimle beraber Sır Çocukları’nda oynadıktan sonra yıldızları parlayan bir çok isim de var.

Filmi izlerken keyif almamı sağlayan; senaryo, kurgu, anlam ve kulak küpesi kıvamındaki nasihatlerin dışında tuhaf bir nostalji havasıydı. Ama ilk izlediğimde değil, yıllar sonra tekrar izlediğimde bu nostaljik havayı yakaladım çünkü o zamanlar kadrodaki bir çok isimden haberimiz bile yoktu.

Biliyorum ki sizleri de çeken ve filmi soluksuz izletecek olan etkenlerin başında, bu rengarenk ama hüzünlü, savaşçı ancak kazanılacak zaferleri gün aşırı sevinçlerinden ibaret olan, gülen ama yarım ekmek yemiş kadar kahkaha atabilen Sır Çocukları filminin kadrosu olacaktır. Ve tabii ki senaryoyla beraber geçmişe dönmeniz kaçınılmaz…

Filmde bir çok sevdiğim noktanın yanısıra bir de final sahnesi vardı ki… İzlediğimiz süre boyunca çakılı olduğumuz koltuklarımızdan kalkabilmemiz için normalde herşeyin yolunda gitmesi, mutlu veya iyi bir son olması gerekirken, o kadar gerçek bir son ile ayrılıyorsunuz ki, film bitip de evinize döndüğünüzde yavrucaklarınıza sımsıkı sarılma hissiyatı sarıyor içinizi.

Bir kare daha… Namus davası gereği üzerine aldığı ancak sindiremediği görevini yapma mecburiyetini, bir insanın canından daha mühim görmek zorunda kalan Reşo’nun (Mehmet Ali Alabora) da mahcubiyeti ayrı bir içler acısıydı.

Birbirinden acı, birbirinden komik, birbirinden dertli bir çok hassas konuyla gönülleri feth etmiş bir film.

Müjdemin devamı olarak kadrodaki isimleri de saymam gerekiyor.
Sır Çocukları adlı filmde Fırat Tanış (Velit), Özgü Namal (Zeynep), Nur Sürer (Münevver), Mustafa Uğurlu (Palyaço), Serdar Orçin (Ziya), Erdinç Olgaçlı (Hasan Dayı), Aslı Başak Paçacı (Sincap), Arif Erkin (Baba), Arslan Kaçar (Şerafettin), Halil İbrahim Aras (Cemil), Batuhan Levent (Tilki), Ozan Bilen (Hoca), Barış Küçükgüller (Boyacı ilyas) ve Mehmet Ali Alabora (Reşo) isimleri yer alıyor…

Filmin aldığı ödüllerden de bahsedip, henüz izleme onuruna sahip olmamış arkadaşları gaza getireyim;

-14. Ankara Film Festivali, 2002, Seçiciler Kurulu Özel Ödülü
o Umut Veren Yeni Senaryo Yazarı Ümit Cin Güven
o Umut Veren Yeni Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Volga Sorgu
o En İyi Kadın Oyuncu Nur Sürer
-39. Antalya Film Festivali, 2002, Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Halk Jürisi En İyi Film Ödülü
-İskenderiye Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-22. İstanbul Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-2. Köyceğiz Ulusal Altın Aslan Film Festivali, 2003, En İyi Uzun Metraj 1. Film
-8. Sadri Alışık Ödülleri, 2003, Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
-24. Siyad Türk Sineması Ödülleri, 2002, Umut Veren Genç Oyuncu Fırat Tanış

İzlemeyen kalmasın artık…

Bu yazı Ethem tarafından 11 June 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kick Ass

Film bu söylemle yola çıkıyor. Aksiyon komedi tadında olan Kick-Ass adeta klişe yıkıcı bir film. Sanki senarist oturmuş bu tarz filmlerin klişe sahnelerini önüne dizmiş ve “ben bunları yıkarak nasıl bir film ortaya koyabilirim” demiş gibi düşünüyor insan filmi izlerken. Film bir hayli hızlı bir şekilde başlıyor. Aksiyonun komediyle müthiş harmanlanmasına şahit olduğunuzu düşünürken film birden drama bağlıyor. .

Gibi gözükse de bir yandan klişe yıkmaya devam ediyor. Bir yandan da “evet ya, aslında ben de hep bi kahraman olmak istemişimdir.” dedirtmeye başlıyor. Lise çağlarında bir gencin kendisinin hiçbir özelliği olmadığını fark edip “ben niye kahraman olmuyorum.” demesiyle başlıyor her şey. Önce kıyafetini ayarlıyor, sonra suçluların arasına atıyor kendini. Ne kadar dayak yese de artık o bir süper kahramandır.

Farklı bir film olan Kick-Ass?in yönetmenlik koltuğunda Matthew Vaughn oturuyor. Oyuncu kadrosu ise şöyle: Aaron Johnson, Lyndsy Fonseca, Mark Strong, Chloe Moretz ve Nicolas Cage.

Filmin ilginç bir yanı da yapımcılardan birinin Brad Pitt olması.

Klasik kahraman filmlerinden sıkılanlar için güzel seyirlik bir film olan Kick-Ass, izleyenlere keyifli dakikalar vaat ediyor.

Bu yazı alploganer tarafından 05 June 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Afişinde bu aile sizin aileniz mealinde sıcak bir cümle yazmışlar. Evet, bir aile filmi fakat çok farklı bir kültürden, enteresan bir bileşim halinde yaşayan anne-baba, üç çocuk mevcut bu ailenin içinde.

Film evin büyük oğlunun, artık çok yaşlanmış olan köpeklerini veterinerde ölüme teslim etmesi ve sonrasında evden ayrılmasıyla başlıyor. Albert (Pio Marmai) dedesinin apartmanında bir odaya taşınıyor. Ailenin bireyleri bu uzaklaşmaya ilginç tepkiler veriyorlar. Anne (Zabou Breitman) diğer çocuklarına “Zaten hepiniz gideceksiniz, ben de bir okula başlayayım bari” diyor, babanınsa (Jacques Gamblin) pek bir şey umurunda değil gibi. İkinci erkek evlat Raphael (Marc-Andre Grondin) bir hayalperest. Gerçek hayattan kopuk, müziğe kendini adamış bir çocuk. En küçükleri Flora (Deborah François) ise asi bir genç kız olarak yetişiyor.

Oyuncular birbirinden cazibeli ve iyi, renkler-mekanlar gayet hoş ama hikayenin içi türlü belirsizliklerle dolu. Gerçek bir aile hissi vermiyor insana. Annenin büyük oğlunun evden ayrılmasına çok üzülmüş gibi görünürken yanında kalan çocuklarına boşvermesi tuhaf bir ayrıntı. Başlarda hiç anlaşamayan, çok alakasızmış gibi duran kardeşler, aniden birbirlerine korumacı ve ilgili tavırlar sergiler hale gelince, pek inandırıcı gelmiyor açıkçası.

Her bölümünde bir karakteri ele alarak onun yaşadıkları üzerinden ailede olup biteni anlatmaya devam ediyor film. Cüz’i miktarda içerdiği sembolizm ve kişilerin psikolojik travmalarına ara ara şöyle bir dokunup geçmesi yetmiyor maalesef. Sonunda da hepsi birden ehlileşiyorlar sanki.

Yalnız ailenin iki numarası Marc-Andre Grondin için birkaç şey daha söylemek lazım. 1984 doğumlu, Kanadalı genç oyuncu, hayal aleminde yaşayan Raphael rolünde alakaya değer bir oyunculuk çıkarıyor. Keskin yüz hatları ve ince bıyıklarıyla Johnny Depp’e benzer bir ayrıcalığa sahip Marc-Andre, film boyunca uzun saçlarını palmiye modeli de dahil türlü abuk hallere sokmuş olsa da, sırf çekik kahverengi gözlerinde pırıldayan tılsım için bile izlenebilir.

Fazla Fransız’vari havalardaki The First Day of the Rest of Your Life’ın, uç noktalara varabilen bir serbestlik anlayışı var. Bazı filmlerde hiç sırıtmadan eriyen bu hal, ona yakışmamış. Gene de bu garip ailenin hayatına bir göz atmak isterseniz, buyrun diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 01 June 2010 03:10 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Sonum başlangıcımdır..”

Aşkın kılavuzluğunda yola çıkan iki genç.. Matsumoto ve Sawako.

Bu öyle bir hikaye ki nihayete erdiği sanılan noktadan başlıyor. Koptuğu yerden..  Bembeyaz bahar çiçekleriyle donanmış Japon bahçeleri.. Kan rengi bir urganla birbirine bağlanmış iki kişi, ağaçların arasındaki yolda ilerliyorlar.. Etraftaki insanların meraklı bakışlarını görmüyor, alaylı sözlerini duymuyor gibiler. Peşlerinden sürüklenen halat, bir kütüğe takıldığı halde gitmek istiyor Sawako. Genç kızın bakışları bomboş..

Şimdi insanların dalga geçerek baktığı iki meczup onlar.. Bir zamanlar birbirlerine aşık oldukları için kendi aralarında nişanlandıklarını öğreniyoruz. Nişandan kısa bir süre sonra Matsumoto ailesinin baskısı ile Sawako’yu terkediyor ve patronunun kızıyla evlenmesine karar veriliyor. Genç kız bunu öğrendiğinde intihara teşebbüs ediyor, kurtarılıyorsa da aklı onu terkediyor. Sevdiği kıza ihanetinin dehşetli sonucunu düğün günü öğrenince, herşeyi bırakarak Sawako’nun yanına koşan Matsumoto için bu büyük hatanın telafisi yok maalesef.

Hastaneye geldiğinde, parçalanarak yere düşmüş pembe bir kelebeğe bakarken buluyor eski nişanlısını. O, artık kalbindeki acının bile farkında değil. Ne kızgınlık, ne üzüntü, hiçbir şey.. Herşeyden habersiz bir bebek adeta. Matsumoto, Sawako’yu alıp götürüyor. İki genç önce bir otelde, sonra Matsumoto’nun hastalık sarısına boyanmış arabasında kalıyorlar. Sık sık kaçıp gitmeye yeltenen, yola yuvarlanan topunun peşinden kendini arabaların önüne atan Sawako’yu korumak için, genç kızı bir iple kendine bağlıyor Matsumoto. Şehri terkedip yola çıkıyorlar. Dört mevsim boyunca sürecek hazin yürüyüşleri böyle başlıyor..

Japon yönetmen Takeshi Kitano’nun başyapıtında aşk, tam olması gerektiği gibi. Kendilerini saran tutkunun cehenneminde yok olan sevgililerden biri aklını kurban ederken, diğeri hayatını sunuyor bu şiddetli duyguya. Geri dönüşlerle, yaşadıkları mutlu günleri gördüğümüzde içine düştükleri halin ızdırabı daha da kuvvetleniyor. O neşeli, hayat dolu, gülen genç kız.. Ona utangaç bir sevecenlikle bakan delikanlı.. Geçmiş..

Kalbe dokunan müzikleri, göz alıcı teatral kostümleri, renk cümbüşlerinden müteşekkil nefes kesici güzellikteki görüntüleri bir yana filmde öyle sahneler var ki, çaresizliğin kederini iliklerinize kadar hissettiriyor. Sawako’nun otelde çiçeklerle, minik melek heykelleriyle konuşması.. Matsumoto’nun aldığı oyuncağının topu ezildiğinde ağlaması ve boş oyuncağa üflemeye çalışması.. Genç kızı kollarının altından tutarak taşıdığında içi boş, cansız bir kuklaya benzeyişi.. Ve en fenası, arkadaşları arasında nişanlandıkları yer olan lokantaya dışardan baktıkları sahne, Sawako’nun o geceyi hatırladığı an, önce gülmesi sonra hıçkırıklara boğulması..

Filmde bahsini henüz etmediğimiz ayrıca iki aşk hikayesi daha var ki, onların öyküleri de, yine hayli naif ve hüzünlü. Aşık olduğu pop şarkıcısı Haruna Yamakuçi trafik kazası geçirip, yaralanan yüzünü kimseye göstermek istemediği için, gözlerini kör eden bir genç adam. Ve bir zamanlar onu bırakıp gitmiş sevgilisini, belki gelir umuduyla, her Cumartesi günü buluştukları yere giderek yıllarca bekleyen bir kadının hikayesi.

Her parçasında ayrı bir trajediye şahit olduğumuz Dolls, aşkın kan kırmızısı rengine bulanmış, büyüleyici bir film. Usta yönetmen Takeshi Kitano dramatik anlatım böyle olur dercesine baharın tatlı pembesinden, yaz güneşi altında göz kamaştıran denizin camgöbeği ışıltılarına, güz mevsiminin bakır tonlarından, karakışın ürpertici beyazına dek tüm zamanları ince ince işlemiş filminin dekoruna.

Öyle dokunaklı, öyle muhteşem bir sinemasal ki bu, tam ayırdına varabilmek için, onunla duyguların berrak olduğu bir dönemde tanışmalı. Bütün büyük aşkların ortak kaderine dair bu filmin yoğunluğuna benzer bir hal içindeyseniz, kendisinden uzak durmak hayrınıza olur diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 28 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, yukarıdaki detayı haketmiş, hatta kendini aşmış bir yapım. Bunu bilerek kalan yorumuda okuyabilirsiniz.

Aeja (Choi Kang-hee) ; lise yıllarından beri agresif, vurdumduymaz, ona buna sataşan, kavgacı fakat çokta yetenekli bir kızdır. Yeteneği edebiyat üzerinedir, edebiyat öğretmeni büyük ödüllü bir yarışmaya bile katılması için ona form verir.

Yazar olmayı istemenin yanısıra, yurtdışında da okuma hayali olan Aeja, ilk darbeyi o yıllarda yer. Çünkü , kendisi yerine ; annesi, Aeja’nın abisini okuması için yurtdışına gönderir. Buna öfkelenen Aeja , evden ayrılır ve Seoul’e taşınır. Ayrıca erkeklerle de arası pek iyi değildir. Kendisini defalarca aldatan bir sevgiliye sahiptir ve onunla bile işler iyi gitmemektedir.

Anne Young-hee ( Kim Yeong-ae) , kızın sana çekmiş dedirtecek cinsten agresif, huysuz, sürekli sinirli ve geçinilmesi zor bir kadındır. Aeja ile de geçinememektedir. Kocasının ölümü, oğlununsa sakat kalmasına sebep olduğu trafik kazasından kendisini sorumlu tutar. Ve oğlunu , sakat birinin hayata tutunmasının zor olacağini bildiğinden, iyi bir egitim alarak sakatlığını geri plana itebilmesi için yurtdışında okumaya bu yüzden yollar.

Kızıyla neredeyse hiç bir şey paylaşmayan anne; sokak hayvanlarına yardım içinde kendini paralamakta, kızını da bu işi yapması için baski altında tutmaktadır. Elbette ki Aeja’nin planı başka olduğundan , bu iş bile anne-kız arasında sidik yarışına döner.

Günün birinde; anne hastaneye kaldırılır ve acilen ameliyat olması gerektiği söylenir. Ancak , yurtdışında okuma fırsatı olmasına rağmen , elindeki fabrıkayı bile çeviremeyen işe yaramaz oğlan yine sahneye çıkar ve annesinin ameliyat parasına ihtiyaci olduğunu söyler! Anne kimseye söylemese de, oğluna bu parayı sağlamak için ameliyattan vazgeçer..

İşte film bu noktada başlıyor. Aslına bakarsanız; bir kızın yazar olma hayalinden çok, Anne- kız ilişkisinin gerçeğe çok çok yakın halde kurgulanması ile ilgili, etkileyici , hatta vurucu bir film. Anne ile kız ve erkek evlat arasındaki ilişkiler gözlerinizin önüne serilirken, devam eden hayattan da kopmuyor bu kurgu üstelik. Yani, sadece tek bir noktaya takılı kalıp, rutin bir konu işlenmiyor filmde. Yukarıda bahsettiğim gibi, erkek evladın bir baltaya sap olamaması, kızın asi ve geçinilmez oluşu; annenin tüm bunlara vakur bir tavırla karşı duruşu, evi terketmeler, hastahane durumları, erkek evladın evliliği, kızın erkek arkadaşıyla yasadığı durum… Tüm bunları o kadar güzel ard arda koymuşki searist, alnından öpmek lazım.

Choi Kang hee, kesinlikle bu rolün insanıymış. Hem asi, hem içindeki hassasiyeti yaşatabilen iki farklı insanı, tek bir kişide görebiliyorsunuz. Sorumsuz diye düşünmeye başlarken, Choi Kang Hee’nin gözlerine baktığınızda, içindeki fırtınaya kapılıyor, onunla birlikte o fırtınada savrulup gidiyorsunuz.

Kim Yeong Ae.. onun oyunculuğunu nasıl betimlesem bilemedim. Yüzündeki ifade ile, hayatı küçücük omuzlarında taşımasına rağmen, ne kadar dirençli olduğuna şahit oluyorsunuz. Böyle bir oyunculuğu var işte. Yani, Aynen Choi Kang Hee gibi, Kim Yeong Ae’de tam anne rolünün insanı. Kendi annenizden kesinlikle birşeyler bulabileceğiniz bir oyunculuk sergiledi benim gözümde. Kızını evliliğe zorlaması, evliliği kabul etmezse, sokak hayvanlarına bakan annesine yardım etmeyi şart koşması, evden ayrılan kızını yok sayar gibi görünüp, yemek yiyip yemediğini merak etmesi… Ameliyattan vazgeçince, çılgına dönen kızını hastahaneden kovacak kadar kararına sadık kalabilmesi ve sonrası…

Bu film, izlenir. İzlenmezse bence çok sey kaçırılır.

Kendimden birşeyler bulduğum, sizinde bulabileceğinize inandığım bir film.

Bu yazı KanesHiro tarafından 24 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde ikisi de mevcut fakat ortada klasik anlamda bir hikaye yoktu. Eğer izleyecekseniz ne anlattığını boşvermeniz gerek. Aynı plana uzun bir süre, sakince bakabilirim, hemen hemen hiç diyalog olmaması da problem değil diyorsanız, o zaman Sylvia’yı bulacağımız şehrin kapılarını yavaş yavaş açabiliriz.

Görüntüler, gündelik hayatın sukûnet içinde aktığı Strasbourg sokaklarına ait. Genç bir ressamla (Xavier Lafette) beraber 6 yıl önce bu kentte tanıştığı Sylvia adındaki genç bir kadını arıyoruz. Kaldığı otelde, sabah uyanıp yatağın içinde uzun uzun düşünürken, yahut bir cafede oturup etrafında gördüklerini eskiz defterine geçirirken zaman öylesine yavaş ilerliyor ki, siz de onunla beraber düşüncelere dalabilir, o resimlerini çizerken mutfağa giderek kendinize bir çay demleyip dönebilirsiniz. Bir şey kaçırmamak için her dakikasını izlemek zorunda hissettiğimiz filmlerin aksine Sylvia’nın Şehrinde bizzat yaşıyor gibiyiz.

Jose Luis Guerin’e filmi için neden Strasbourg’u seçtiği sorulunca, bu Fransız şehrinde daha önce hiç film çekilmediğini ve yayalar, bisikletler ve tramvaylardan oluşan trafiğiyle şehrin kendine has, müzikale yakın bir ritmi olduğunu söylüyor. Strasbourg’u “Bir kadının hayaletleriyle doldurmak için ideal bir kent.” olarak tanımlayan İspanyol yönetmen, ağırlıkla açık mekanlarda çekilen filmde herhangi bir figüran grubu da kullanmamış.

Sylvia’nın şehrinde geçirilen birkaç saat, nefis enstantanelerden oluşan bir fotoğraf sergisini adım adım gezmeye benzer bir his bırakıyor insanın dimağında. Tabii, sinemanın bildik kalıplarından hayli uzakta duran bir film izlemek isterseniz..

Bu yazı Biblio tarafından 22 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1. Seçilmiş Kiraz Çiçekleri: Hikayemiz okul kütüphanesinde başlıyor. Yaşıtlarından biraz farklı, duyarlı ve hassas, kitap okumayı oyun oynamaya tercih eden iki çocuk, Akari ve Takaki. Yakın duygu ve düşüncelere sahip ruhlar çabucak kaynaşır ya, onlar da böyle bağlanıyorlar birbirlerine.

Takaki’nin ailesi iş sebebiyle başka bir şehre taşınana kadar geçen süre zarfında, okul arkadaşlarının alaylarına ve garipsemelerine aldırmadan mütemadiyen beraberler.   Aralarındaki bağ, zaruri ayrılıklarının ardından mektup ve telefon görüşmeleriyle devam ediyor bir süre. Sonra Takaki’nin çok daha uzak bir yere taşınacağını haber alıyor Akaki. Son defa buluşup görüşmeye karar veriyorlar.

Mevsim kış ve kar şiddetle yağıp tren yollarını kapayınca biraz gecikiyor kavuşmaları. Bir araya geldiklerinde kiraz ağaçlarından pembe karlar yağıyor üzerlerine. O an duyguları bir kere daha tazelenip şekil değiştirirken, hissettikleri çocukça sevgi ilk gençlik aşkına dönüşüyor. Yine de dile getiremediklerini yazdığı mektubu kız arkadaşına veremiyor Takaki.

2. Kozmonot: Birkaç yıl  sonra, lise çağında.. Sumida, aynı okulda okuduğu Takaki’ye aşık olur. Takaki ise hâlâ Akari’ye göndermeye cesaret edemediği mektuplar yazmaya devam etmektedir. Sumida’ya ümit verdiğini bilmeden, onunla nezaket çerçevesinde bir arkadaşlık kurar. Beraber okula gider, gelirler. Aşkını itiraf etmesine ramak kala, Sumida sevdiği çocuğun kalbinin kendisinden çok çok uzaklarda olduğunu farkeder.

3. Saniyede 5 santimetre:  Zaman geçer..  Takaki üniversiteyi bitirmiş, Tokyo’da yaşamaktadır. Ruhunu içine dahil edemediği ilişkileri, işi, tüm hayatı anlamsızdır. Bir gece, rüyasında Akari ile tren istasyonunda buluştukları o günü görür. Ondan uzağa savrulduğunda neler kaybettiğini anlar. Akari ise evlenmek üzeredir.

Film, iki sevgilinin hissettiklerine tercüman olan şarkıyla noktalanır.

Böyle duygusal bir hikayeye sahip bu dramatik anime, ışıklı renkleri ve sağlam çizimleriyle de izleyicisinin kalbini fethediyor. Mevsimlerin geçişleri, yağan kar, yağmur ve kiraz çiçeklerini gördüğümüz planlar ayrı ayrı çok güzeldi.

“Saniyede 5 Santimetre”nin  karakter tasarımları, arkaplan ve taslakları, Japon yönetmen Makoto Shinkai tarafından yapılmış. Gözalıcı ayrıntıların, nefis yansıma-gölge oyunlarının tadına varmak için yüksek kalitede seyretmenizi tavsiye ediyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 20 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şu an için bile yani oturup bu filmi kaleme alırken dahi filmi sonuna kadar izleyebilmiş olmanın hayreti içerisindeyim. Sadece öldürmeye programlı karakterlerin olduğu filmlere pek sıcak bakmam çünkü. Ama filmdeki sürükleyicilik beni buna mecbur etti. Sonunun başından belli olduğu filmlerden değil bir kere, fakat aynı başarı filmin sonu için söylenemez. izlenen bir yığın atraksyondan sonra “Ne oldu… Bittimi şimdi?” diye kalabilirsiniz.

Filmi izlerken yarışmacıları yönlenirmek ve takip etmek için kurdukları sisteme hayran kalmıştım. Aynı teknoloji, suçu teşvik etmek için değilde engellemek için kullansalar inanın çok daha güzel bir dünyada yaşayabiliriz.

Biraz benimle paralel düşünüyorsanız bu kadar para ve teknoloji neden böyle bir turnuva için harcanır diye düşünebilirsiniz. Özellikle kendinizi durgun hissettiğiniz günlerde izleyebilirsiniz. Filmin enerjisi size yansıyacaktır.

İyi seyirler.

(Filmin cast, ekip ve diğer fragmanına buradan bakabilirsiniz.)

Bu yazı Asya tarafından 17 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi dümdüz özetleyecek olursak Albay Aldo Raine (Brad Pitt) liderliğindeki Yahudi çetenin Nazilere açtığı savaş ve buna paralel ilerleyen bir intikam operasyonunu konu alıyor diyebiliriz. Ama alt anlatımdan gidersek Film ikinci Dünya savaşına tamamen kurgusal bir intikam hikâyesiyle yaklaşan, tarihi öven filmleri alaya alan, içinde özellikle sinema sektörüne ve filmin geçtiği döneme sert eleştiriler gönderen bir masal.

Film başından sonuna, hatta isim seçiminden başlayarak, çok komplike göndermeler içeriyor. Tarantino?nun en sevdiği filmlerden birisi olan Enzo G Castellari?nin ?Baterdi senza gloria? adlı filminin İngilizce çevirisi ?Inglorious Bastards?tır. İki filmin konu olarak birbirleriyle hiç alakası olmamasına rağmen,1978 yapımı filmin de tarihe olan alaycı yaklaşımı nedeniyle Tarantino?nun film ismine esin kaynağı olmuştur. Tarantino?nun kullandığı isimdeki yazım hataları ise (Inglourious kelimesindeki fazladan ?u? ve alt orta sınıfın yazdığı haliyle bastErd kelimesi)adeta filmin çok dilli yapısına bir gönderme niteliğinde. Filmde özellikle Brad Pitt?in canlandırdığı Albay Aldo Raine karakteri üzerinden Amerikalılar?ın İngilizce?den başka dil bilmediği,hatta bazen İngilizce?yi bile doğru konuşamadıkları eleştirisi de çok net hissediliyor zaten. Bu çok-dilli savaş ortamında, ikinci bir dili konuşamayan bir sürü Yahudi, Fransız, Amerikalı, Fransız ve Alman arasında SS subayı Albay Landa?nın Almanca, İngilizce, Fransızca hatta İtalyanca?yı büyük akıcıkla konuşması ise bu karakterin genelden zıtlığını iyice vurguluyor.

Filmin, politiklerin tansiyonunu yükselten, çok sert açılış sahnesinde belki de filmin içindeki tarihsel tek gerçek mesaj olan ?herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret? alt metniyle çok yönlü eleştirel tarzı hemen anlaşılıyor. Bunun haricinde 5 bölümlük bir anlatımdan ibaret filmin zaten ilk bölümünün girişinde, evvel zaman içinde kalbur zaman içinde Naziler, Fransa?ya girmişken tarzı bir ifadeyle, izleyeceklerimizin tamamen kurgusal bir tarih masalı olduğunun altı çiziliyor.

Tarantino hemen hemen tüm filmlerinde, yeni oyuncu keşifleri, popülerliğini kaybetmiş oyunculara yeni kan vermesiyle dikkat çeker. Soysuzlar Çetesinde de Christoph Waltz?ın söz söylenemeyecek kadar mükemmel performansını izlerken büyük keyif alıyorsunuz, maalesef filmde başrolü göğüsleyen Brad Pitt?i açık ara farkla gölgede bırakıyor. Shosanna Dreyfus rolündeki Melanie Laurent ise yepyeni bir yüz, kadınsız bir savaş filminde hiç de sakil durmayan bir oyunculuk sergiliyor. Brigitte von Hammersmark rolüyle aslen de Alman olan Diane Kruger?in karşımıza çıkması ise çok zekice.

Dikkat !!! yazının bu kısmı filmi izlemeyenler için ipuçları içermektedir.

Tarantino, kurduğu bu masalsı öyküde, savaş ortamının vahşet ve şiddetini her zamanki gibi çok sanatsal, dâhiyane bir şekilde izleyiciye aktarıyor. Bu savaşın ardından Yahudilerin intikam fantezisini ?sinema operasyonu? adıyla tüm Nazileri toplayıp film galasında yakma fikriyle, bugüne kadar Hollywood?da çekilmiş onlarca Yahudi soykırımı temalı filmlerde işlenen acı ve yenilmişlik temalarına alternatif bir son, sıkı bir cevap gönderiyor. Amaç intikamsa, heralde en güzel intikam böyle olurdu. Bu sonun sinema salonunda olması ise ?sinemanın en büyük propoganda aracı? olmasından kaynaklanıyor. Aynı zamanda da Tarantino sinema aşkını özellikle de Avrupa sinemasına olan aşkını filmlerinde hep kullanmıştır bu filmde de adeta haykırıyor. O dönemde propoganda filmleri çekimini teşvik eden hatta adeta şart koyan Goebbels?in kötü filmini, film içinde karşımıza seren yönetmen bir bakıma o dönem sinemanın ideoloji uğruna feda edilmesine de sert bir eleştiri yapmış oluyor. Sinemanın hazırlık aşamasında Shosanna Dreyfus tarafından edilen ?biz filmleri oyuncuları ile değil yönetmenleri ile hatırlarız? repliği ise genel geçer Amerikan filmlerinin oyuncular üzerinden prim yaptığı imasından başka bir şey değil. Tarantino?nun açık açık sinema sektörüne açtığı bu yaylım ateşi, politik eleştirmenlerce filmin açılış sahnesi baz alınarak tabi ki sertçe eleştiriliyor. Başta da belirttiğim gibi Albay Landa?nın ?herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret? konulu monologu,(biraz daha derine inecek olarsak Nazilerin Yahudilere olan nefreti, genellikle tüm insanların sıçanlara olan nefretine benzetilerek, sıçan nefreti üzerinden somutlama yapılıyor ve bu nefretin sebepleri aranıyor? )tümüyle alaycı, gerçek dışı ve absürd bu filmin en ciddi ve en temel mesajı. Tarantino bu mesajı filmin tam da başında vererek durduğu eleştirisel noktayı ilk sahneden belli ediyor. Albay Landa ile Lapadite ?in karşılıklı konuşmasından ibaret bu sahne, Tarantino?nun bütün ustalığını, kendine has kamera açılarını ve görsel detaylarını yansıtıyor. Bu sahne o kadar özel o kadar önem verilerek çekilmiş ve bu anlatım öyle güzel süslenmiş ki, bu mesajı kaçırmak adeta imkânsız hale geliyor. Hal böyle olunca da eleştirmenlere saldırı yolları açılıyor.

Tabi Tarantino, sinema sektörüne böyle sert eleştiriler gönderirken, sinema eleştirmenlerini de unutmuyor, ?sinema operasyonu? kadrosundaki Archie Hicox ( Michael Fassbender) Alman sineması üzerine uzmanlaşmış, hatta bu konuda kitaplar yazmış bir sinema eleştirmeni rolünde karşımıza çıkıyor. Ancak Alman filmleri üzerine uzman olmasına rağmen, Almanlara has el kol jestlerine aşina olması gerekirken, üç sayısını işaret ederken korkunç bir hata yaparak, bütün ekibin ölümüne ve operasyonun sekteye uğramasına neden oluyor.(bu sahne filmde detayına hayran kaldığım en keyifli sahnelerden birisidir.)

Yani Tarantino, ikinci dünya savaşını anlatan bir savaş filmi çekmekten ziyade,böyle bir film üzerinden iğneyi kendimize batıralım dercesine sinema eleştirisi yapıyor.

Bu yazı Selin tarafından 16 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

?War is a drug” (savaş bir nevi uyuşturucudur) gibi protest sayılabilecek bir alt başlıkla başlayan, Akademi ödüllerinde senenin bütün iyi filmlerine tozunu attırıp geçen, ödül kazanan ilk kadın yönetmen olarak Kathryn Bigelow’u tarihe geçiren Ölümcül Tuzak?ı izledikten sonra açıkçası nasıl hissedeceğimi bilemedim. Kaybeden diğer filmlere üzülmeli miyim yoksa politika karşıtlığı mı yapıyorum?

Sezar’ın hakkını Sezar’a vermek lazım başta. Film üzerinde gerçekten çok emek var, ses, görüntü, efekt, kamera kullanımı bakımından eline su dökülecek türden değil. Tertemiz görüntüler  var ve kurgusal mekanlar çok başarılı. Öyle görüntü kalabalığı olan gürültülü bir aksiyon filmi değil, insanı parmak uçlarına kadar  geren basbayağı bir savaş filmi Ölümcül Tuzak. Senaryo yazarı Mark Boal’un bu kadar ayrıntılı bir senaryo yazması ise hiç tesadüfi değil, zira kendisi bizzat Irak’ta görev almış bir olay yeri gazetecisi. Bu yüzden senaryoya çok hakim olmuş ve yarı belgesel kıvamında, tadından yenmez bir iş çıkarmış karşımıza.

Film, üç Amerikan askerinden kurulu bomba imha timinin Iraktaki 45 günlük görevlerine kamera çeviriyor. Hassas ve eğitimli Amerikan askerlerinin bombacıyı elinde cep telefonuyla fark etmelerine rağmen insan öldürmemekteki ısrarları üzerine bomba teknisyeni patlayan bomba yüzünden ölünce, tabura psikopata bağlamış, daha önce de Afganistan?da bulunduğunu ilk sözlerine sokuşturuveren bir imha teknisyeni geliyor.
Yeni ekip bu hafif deli teknisyen eşliğinde şehirdeki bombaları imhaya başlıyor. Bütün bunlar çok tamam, yerli yerinde ama hikayenin alt metni bana şöyle bir durum hissettirdi:
Bakın biz Amerikalılar güvenliği sağlamak için buradayız. Arkadaşımızın ölümüne sebep olacak bombayı patlatan adamı bile öldürmekten tereddüt ettik. Biz Iraklılar’ı öldürme taraftarı hiç değiliz. Biz zaten taraf değiliz. Iraklı küçük Beckham’la sıcak dostluk kuran hafif çatlak bomba teknisyeni, görevde çocuğun cesedine yerleştirilmiş bombayı görünce yıkılıyor, cesedi patlatmak yerine bombayı minik cesetten çıkartıyor ve cesedi Iraklılara teslim ediyor. Bu sahne mükemmele yakın gerçeklikte. Amerikalı asker bunu yaparken, yine Iraklılarla iletişim kurmaya çalışan psikolog asker ayağının altındaki bombanın patlatılmasıyla havaya uçuyor. Bu sahne de mükemmel gerçeklikte. Biz de duygusalız, film de duygusal olabiliyor. Peki, gerçekten öyle miyiz?

Ama bir taraftan da çöl ortasında bu üç askerin yakaladıkları, yüzleri gözleri sarıklı adamların aslında Amerikalı oldukları anlaşıldığında söylenen replik ise:”Hey dostum aynı tarafın adamlarını yakaladınız? Hani taraf değildiniz siz?

Ama yok bu filmde alt metin aramayalım derseniz, savaş filmi işte yememiş içmemiş çalışmışlar, görsel bakımdan seyirciyi doyurmuşlar, hatta temiz yüzlü Jeremy Jenner bile hafif çatlatmış rolüne yakışmış, o kadar çok işini seviyor ki çoğu savaş filminde olduğu gibi göreve dönen asker finalini gülümseyerek yapıyor. Hem de 365 günlük yeni göreviyle… Devam filmi gelir mi dersiniz?

not:Hurt locker, imha edilecek bombanın patlaması sonucu alınan yara anlamına geliyormuş.

Bu yazı Selin tarafından 11 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Koyu gri, soğuk bir cumartesi, vakit ikindiye dönmek üzereyken.. İs mürekkebiyle lekelenmiş ellerimiz.. Taş kaldırımlarda bir parça yağmur.. O zamanlar kıymetini bilemediğim..

Yokuştan yukarı çıkarken.. “Film izleyelim mi?” “Olur.”  Uykusuzluktan sersem halimle ben seçmemiş olmalıyım. Kırmızı, mavi karanlık bir afiş. Ne düşündüysek iyi. Rüyada gibiydim, perdede başka bir düş..

Bir tiyatro sahnesi.. Kendini oradan oraya fırlatan kadın, beyaz gecelik giymiş.. Uykuda gibi, yüzünde acı. İnce, takım elbiseli adam telaş içinde. Sandalyeleri, masaları çekip kaldırıyor kadının önünden. Onun bir şeyi gördüğü yok. Kıvranıyor, duvarlara çarparken. Bir kadın daha.. Adamın elinde ufalanıyor engeller.

“Ben, Marco. Düşte gördüğüme ağlıyorum. Tanıdık bir korku gözlerimi yakan, içli bir şarkı. Güzel bir şey gördüğümde ağladım hep. Başa dönmek on yılımı aldı. Ama bitti. Sona eren aşk hayattaki en üzücü şeydir.”

“Ben, Lydia. Bir yılan yüzünden evine giremeyen, cesur matador. Bir sanrıdan mı ibaret onu çıkarıp attığı?”

“Ben, Alicia. Turuncu lava lambasındaki hayat. Önce akışkan, sonra donan. Şefkatli bir el, beni yoğuran. Masallar anlatan nefesi. Düşüme giren yalnız o. Orada olduğumu biliyor. Benimle konuşuyor. Omuzlarımdan tutup sarstığında..”

“Ben, Benigno. Evimin penceresinden, boş boş oturup zamanın ilerlemesini seyrettim. Hiç bir şey yapmadım. Çok şey yaptım. Sevdiğim kadını bulmam gerek. Kaybolmalıyım.”

Yedi sene sonra.. Yeniden biraz cesaretle. İzlerim. Telefon çalar.   Kâfî.

Bu yazı Biblio tarafından 10 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Romantik Ada’da bu tip filmlerden. Konusu kısaca şöyle:

Kahramanlarımız: Soo-Jin, Jae-Hyuk; Ga-Young, Jung-Hwan, Joong-Sik ve karısı Yoon-Suk.

Soo Jin (Su-kyeong Lee ) Fakir bir ailenin kızıdır ve marjinal bir kararla, işini bırakıp filinpinlerde bir adaya gitmeye karar verir.

Jae-Hyuk (Seon-gyun Lee ) , tam bir yöneticidir. Huysuz, aksi, memnuniyetsiz ve işten atılmak üzeredir. Çocukken kendisini bırakıp giden ve başka bir kadınla evlenen babası Filipinler’de eceliyle ölmüştür ve Jae-Hyuk’da babasının cenazesi için Filipinler’e gitmek üzere hazırlanır.

Ga-Young (Yoo Jin ), Meşhur bir pop şarkıcısıdır. Sahne hayatı ve yoğun çalışma sistemi onu bunaltmıştır ve herseyi 1 haftalığına, haber vermeden bırakıp Filipinler’e gider.

Jung-Hwan (Min-gi Lee ), mulakatlarda bir türlü başarı sağlayamayan üniversite mezunu bir işsizdir. Kendine özgüvenini kaybetmek üzeredir. Filipinler’de yaşayan arkadaşının daveti ile Filipinler’e gitmeye karar verir.

Joong-Shik (Mun-shik Lee ) ve karısı Yoon-Suk, ödemelerden, faturalardan ve hayat şartları yüzünden iki yakasını bir araya zorlukla getiren bir çifttir. Joong-Shik karısına , herşeyi bırakıp bir tatil yapmayı teklif eder. Fakat Joong Shik’in bu tatil için aslında cok kritik ve üzücü bir sebebi vardır.

Kahramanlarımız, Filipinler’in Baracay Adası’nda, tesadüf eseri birbirleriyle karşılaşırlar (ayrı ayrı).. Gerçek hayatın izlerinide görebileceğiniz bir kurgu ile olaylar gelişir.

Kısacası, “Hayattan Kaçış” filmi bu…

Filmde beni , Soo-jin ile Jae-hyuk’un karşılaşmalarından sonra yaşananlar ve tabii ki, Jong-Shik’in hafif güldüren ama birazda acıtan tatil yaşantısı etkiledi. Ayrıca, Hayata bakışı daima sert ve keskin olan insanların bile, değişime hazır olabilecekleri bir insanla karşılaşma olasılıklarının aslında çok yüksek olduğunu hatırlattı. Ve, hayata asılıp, hayatın bir dalından tutunarak mücadele edilebileceğini de.

Yoo Jin ve Seon-Gyun Lee’yi ilk kez izledim. Performanslarını gayet başarılı buldum.

Mun Shik Lee ise, Lee Jun Ki ile oynadığı “Fly Daddy Fly” filminden ve en önemlisi yine Lee Jun ki ile oynadığı “Iljimae” dizisinden de anımsayacağımız biri ve onu izlemeyi gerçekten seviyorum. Özellikle Iljimae dizisinde beni çokca ağlatan bir üvey babayı canlandırıyordu Mun Shik Lee.. Daha o dizide çok sempatik buluğum bir oyuncu listesindeki yerini almıştı.

Filmi izlerken, Filipinler’in o harika manzaralarının içine dalıverdim. Mavinin hemen hemen her renginin olduğu bir deniz, bembeyaz kumlarla bezenmiş kumsallar, akşam ateşinde yakılan ateşler, film kurgusu gereği 2009′a giriş gecesindeki o müthiş eğlence… Benim bir tatile , hatta Filipinler’de bir tatile ihtiyacim olduğunu tetikledi..

Filmi izlemenizi ve kendinizi o manzaranın kollarına teslim etmenizi öneririm.

Bu yazı KanesHiro tarafından 05 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com