Sivrisinema » fragman izle

Salgın / Contagion (2011)

Fatih Yürür — Sun, 23 Oct 2011 01:38:14 +0000

Çok klasik bir anlayış vardır… ”Eğer bir yönetmen her yıl film üretmeye çabalarsa, kendini tekrar eder ve sanatının inceliği kaybolur” iddiasına dayalı bir anlayıştır bu! Hani Kim Ki Duk gibi bir örnek olmasa ve başına gelen türlü hede hötöden sonra Arirang gibi bir yapımla takipçilerinin karşısına çıkmasa, bu iddiaya şöyle sesli sesli “hadi oradan!” der geçerdim… Diğer taraftan Woody Allen’da bu kategoride ve onun hakkında izleyicinin tepkileri, Duk’a kıyasla daha renkli (!). Şimdi bu kategoriye bir de Sodenberg’i sokmak lazım tabi! Özellikle 2000’li yılların sonuna doğru yeniden sene başına iki film sıkıştıracak kondisyona kavuştu bir şekilde!

Her filmini, genel kültürüne kattığı yüklü bir bilgi bankası olarak gördüğünü söyleyen Sodenberg’e gelen eleştiriler ise daha farklı. O, kendi maratonunda, daha önce sularında kulaç atmadığı türlerde filmler çekmekte israrcı. Üstelik bunu da tam bir ritüel haline getirmekte zorlanmıyor. O sebeple, bir Sodenberg filmini, sanki yanı başımızda vuku buluyormuşçasına izliyoruz! Çünkü onun en sevdiğim yanı, bildiklerini olabildiği kadar “gerçek” dokusuyla sunmaya çalışması!

Salgın, kuşkusuz yukarıdaki paragrafın son cümlesindeki iddiamın kalibresini birebir karşılayan bir film! Hijyen hastalarının işkillenmesine yol açabilecek incelikte ve gerçekçilikte! Gwyneth Paltrow’un hayat verdiği Beth Emhoff’ın, tanı konulamayan garip ölümünün ardından, dünyanın pek çok yerinde, Hong Kong kaynaklı olduğu düşünülen bir virüs peydah olur. Son derece hızlı bir biçimde hastanın metabolizmasını yerle bir eden bu virüse karşı, hükümet bilinen prosedürlerini uygulamaya koyulur! Fakat, hızlı yayılan virüs sayesinde, büyük şehirler ve eyaletlerde kaos baş gösterir! Ölü sayısının artması ile panik artar ve total kaosa da kapı açılmış olur. Gariptir ki bu kaos, dini histerilerden ziyade, münferit yerlerin yağmalanması ya da gasp biçiminde vuku bulur!

Alan Krumwiede adındaki blogger, sosyal medyanın imkanlarını kullanarak, hükümetin bir tedavisi bulunduğunu ve bunu insanlardan gizlediğini iddia eder! Üstelik kendisi Altın Çanak adındaki tedaviyi kendisine uyguladığını ve iyileştiğini de söylemektedir. Bununla birlikte tanı koyulan ilk hasta olan Emhoff’un kocası Mitch’in de bu virüse karşı doğal bağışıklığı bulunmaktadır. Dr Ellis, virüsü yok edebilmek için tedavi yollarını araştırırken diğer taraftan da medyanın “doğru manipülasyonu(!)” ile de ilgilenmektedir. Nihai amacı ise nevi şahsına münhasır deyimi ile “öncelikle kendi teknesindekileri kurtarmak”dır. Dr. Erin Mears ise, bütün prosedürleri eksiksiz uygulamasına rağmen bu hastalığın pençesine yakalanmıştır. Diğer bir tabirle, klasik önlemler, hastalığa dair sağlam barikat işlevi görmemektedir.

İç içe geçen karakter çeşitlemelerine bayılan Hollywood’un tarifini tam karşılamasa da bahsi geçen karakterlerin bir kısmının yolu birbirleri ile kesişiyor! Bu “çok karakterlilik” de beraberinde işleyiş konusunda Sodenberg’i bile zorlayacak bir sıkıntıya sokuyor. Nitekim Sodenberg’in Salgın’ı fazla konuşkan gözükmemesine rağmen, içerisinde pek çok hikaye barındırıyor. Sosyal medyanın yaptırım gücünden, apokaliptik kaos’a; bir doktorun ahlaki muhakemesinden, kurtuluş için bir görevliyi bile esir alacak kadar ileri giden çaresiz kasabalılara kadar… Nitekim bu hikayelerin bir kısmı karşılığını layıkı ile bulurken, bir kısmı da ister istemez havada kalıyor. Bu şekilde değerlendirildiğinde Sodenberg aslında izleyiciyi, karakterlerden birinin –belki de bir kısmının- yerine koyarak olayların tamamına tanık olma fırsatını da bahşetmiyor diyebilmemiz de mümkün!

Salgın, hiç kuşkusuz, akla ilk etapta 1995 yapımı Outbreak filmini getirecektir. Fakat etkilenim listesini sadece bununla da sınırlı tutmamak gerekiyor. Jose Saramago’nun aynı adlı kitabından beyazperdeye uyarlanan Körlük, akrabalık bağlarının en sıkı olduğu filmlerden biri. Garip bir biçimde Stephen king’in Stand’inden de izler bulabilmek mümkün (en azından doğal bağışıklık mevzusu aklıma ilk etapta bu kitabı/filmi getirdi diyebilirim) ve tabi son olarak da Traffic’in farklı evrilmiş hali olarak nitelersek de teşbihte mübalağa yapmamış oluruz!

Saramago’nun Körlük’ü gibi Sodenberg’in Salgın’ı da aslında oldukça “iyimser” bir felaket filmi. Neticede “insan odaklı” sorunların yine insan dayanışması ile çözülebileceğine inanıyor Sodenberg! Filmin final kısmında da meramını açıkladığı gibi, küçük detayları gözden kaçırmanın sebep olduğu büyük çaplı felaketlerden, yine küçük detayları kullanarak kurtulabilmek mümkün oluyor!

Bütün bunlarla birlikte aslında oldukça çiğ ve donuk bir görselliğe sahip Sodenberg’in bu son filmi! Yer yer mocumentary izliyor hissine bile kapılıyorsunuz! Bu fiyakasız görsellik, son yıllarda Hollywood’un en çok prim verdiği hareketlerden biri olan “gerçekçilik takıntısına” da selam çakıyor gibi gözüküyor lakin Sodenberg’in, sisteme olan mesafesini bilen her izleyici; bu görsel tercihlerin, salt Sodenberg’in anlatısı için en doğal seçim olduğunu kabul edecektir.

Bu bol yıldızlı, bol hikayeli Salgın’ı, gönül rahatlığı ile türün lezzetli nektarlarının olduğu rafa yerleştirebiliriz! Sodenberg’in kendi tabiri ile “dersini iyi çalıştığı” ve izleyiciyi etüde tabi tutarken de yormadığı, kalibresinin izin vereceğini düşündüğümüzden de kalabalık bir film Salgın!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 23 October 2011 02:38 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Everything Must Go (2010)

alploganer — Sun, 28 Aug 2011 00:54:11 +0000

İşten atıldığı gün, karısı tarafından terk edilen bir adamdır Nick. Karısı Nick’i terk etmekle kalmayıp bütün eşyalarını bahçeye saçıp, evin kilidini de değiştirip ortadan kaybolur. Hayattan arka arkaya darbeler alan biçare karakterimiz, yakasını bir türlü kurtaramadığı alkol problemiyle de karşı karşıya aynı zamanda. Koca bir bahçe ve etrafa saçılmış eşyalarıyla bir başına kalan Nick, tüm eşyalarını da üç gün içerisinde elden çıkarmak zorundadır. Eşyalarına göz kulak olması için anlaştığı küçük Kenny, hamile karşı komşusu Samantha ve polis dostu Frank dışında bu koca dünyada kimsesi kalmayan Nick’in hayatını düzene koymaya çalışmaktan başka çaresi kalmaz.

Son dönemlerde komedi dışında bir yapımda göremediğimiz Will Ferrell, bu dram filminde muazzam bir iş çıkartmış. Aşırıya kaçmadan, dengeli ve olgun bir dram performansıyla sadece komedi oyuncusu olmadığını gösteren Ferrell’a, gösterişsiz ama doğal oyunculuğuyla Rebecca Hall, genç oyuncu Christopher Jordan Wallace ve koruyucu kollayıcı karakteriyle(polis olması da etkili olabilir bunda) Michael Pena eşlik ediyor.

Everything Must Go bildiğimiz kendini iyi hisset filmlerinden değil. “Azimle çalış, bir gün mutlaka başarırsın.” gibi bir Hollywood klişesine de yeltenmiyor. Olduğunca kendi yolunda ilerleyen, söyleyeceklerini kör göze parmak hamlelerine girmeden ifade eden ve özellikler oyuncu performanslarıyla öne çıkan bu bağımsız yapım, son dönem Amerikan bağımsız yapımlar arasında öne çıkıyor. Birçok festivalde seyircilerden olumlu tepkiler alan bu sıcak film bir buçuk saatin sonunda insanın içini huzurla dolduruyor ki bunda Will Ferrell’ın oyunculuğunun katkısı büyük. Aynı zamanda filmin senaryosunu da kaleme alan yönetmen Dan Rush’ın ilk filmi olan Everything Must Go, bağımsız yapımlardan hoşlananlar için güzel bir deneyim olacaktır. İyi seyirler.

Bu yazı alploganer tarafından 28 August 2011 01:54 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yumurcak / The Kid (1921)

fafatuka — Wed, 10 Aug 2011 23:06:20 +0000

Charlie Chaplin‘le sevimli mi sevimli bir yumurcağın bir kapının eşiğinde oturmuş hüzün ve masumeyetle karışık hallerini resmeden fotoğrafı bilmeyenimiz yoktur. Hatta izlememiş olsak bile Yumurcak / The Kid filminin konusunu çoğumuz biliyor ya da az çok tahmin edebiliyordur. Kaldı ki gerek Türk sineması içinde yapılan, özellikle Kemal Sunal‘ın 1986 yılı yapımı Garip adlı film, gerekse Hollywood’da yapılmış onlarca taklit/gönderme/esinlenme içeren filmler sayesinde kendisinin olmayan bir çocuğu sahiplenip gerçek bir babalık/annelik yapan kahramanların hikayelerine aşinayız hepimiz. İşte bu filmlerin babası diyebileceğimiz bir film 1921 yapımı, Charlie Chaplin‘in ilk uzun metraj filmi sayılan Yumurcak / The Kid‘dir.

Gerçek hayatta ilk çocuğunun doğduktan birkaç gün sonra ölmesiyle Chaplin‘in yaşadığı acı tecrübenin de izlerini taşıyan The Kid, konusunu ve sonunu biliyor ya da tahmin ediyor olsak da hem Şarlo, hem de sevimli ötesi küçük oyuncu Jackie Coogan‘ın oyunculuğu için izlenmeye değer bir film. İçerdiği Chaplinvâri mizah ve dram da bonus olarak yanında geliyor.

Gerçekten de hadi Chaplin diyelim, bizim bildiğimiz Chaplin, tipik bir Şarlo karakteriyle karşımızda. Gerçi bu sefer hınzırlıklarının, su üstüne çıkan zeytinyağlılıklarının yanında daha şefkatli taraflarını da görüyoruz; ama yumurcak’ı izlemek de ayrı bir keyif bu filmde. Özellikle camlara taş atarak kırdığı sonra da Şarlo‘nun camcı diye ortalıkta gezindiği sahnelerde, polisle bir karşılaşma sahnesi var ki büyümüş de ufalmış bu dedirtiyor. Bunun yanında, yetimhane yetkililerinin çocuğu Şarlo‘dan ayırdıkları sahnede ise asıl oyunculuğunu konuşturup nice yetişkin oyunculara taş çıkartıyor resmen. Bu sahnelerde Şarlo’nun da yüzündeki ve gözlerindeki hüznü, çaresizliği ve yavrusu alınmış aslan misali atılganlığı izleyenin içini epey burkuyor.

Bunun yanında yoksulluk içinde bulunmalarına rağmen birbirlerine sahip çıkışları, ufak şeylerden dolayı duydukları mutluluk, fakir sofrası da olsa iştahla yenen tek tür yemekler, insanın aslında mutluluk için nasıl da az şeye ihtiyaç duyduğunu düşünmesini sağlıyor. Filmin sonunda Şarlo‘nun onca yoksulluğa rağmen rüyasında mahallesini bir cennet olarak görmesi de Chaplin‘in mutluluk anlayışı hakkında epey bir ipucu barındırıyor.

Böyle hem güldürüp hem de hüzünlendiren, ama Charlie Chaplin‘in hem bize hem de Şarlo ve yumurcak’a kıyamayıp mutlu sonla bitiridiği bir film The Kid. İmdb Top 250 listesinde de en yaşlı (an itibariyle 90 yaşında) film ünvanını koruyan bu filmi, çok da değil 50 küsür dakikanızı ayırıp şöyle bir kalbinizi hareketlendirmek adına da izleyebilirsiniz.

Bu yazı fafatuka tarafından 11 August 2011 00:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Siyah Beyaz (2010)

UnjustLucifer — Wed, 20 Apr 2011 23:00:17 +0000

Bu filmi izleyebilmek için ‘’genel’’ sinema seyircisi olmanız gerektiğini düşünmemle birlikte, böyle bir kadroyu aynı barın etrafında sohbet ediyorken görme şansınız ne kadar olabilir ki?

70 yaşında ama halen 40 sene önceki kadar genç, ideallerine bağlı bir ressam, kalp krizi geçirdikten sonra sümüklü böceğiyle birlikte sakin bir hayat geçirmekte olan bir adam, mesleğini yapmaktan sıkılmış ve üzerine terk edilmiş bir doktor ve yalnızlığın canına tak ettiği zamanları iş kadını hüviyetine bürünerek unutmaya çalışan bir kadın. Bütün bu insanların hayatlarının bir bölümünü geçirdiği bir yer; Siyah Beyaz ve barın sinirli, alıngan ama dünyanın en iyi insanlarından biri olan sahibi…

İnsan ilişkilerini ve aynı zamanda farklı hayatları, farklı perspektiften bakmaya çalışan bir senaryo örneği var elimizde. Karakterlerin hayatlarını anlatırken, aslında filmdeki senaryoyu izleyiciye anlatmaktan daha çok, karakterlerin yerine kendinizi koymanızı beklemiş ve gerçek hayata adapte olmanızı isteyen bir film. Film, gerçek hayatın bütün çıplaklığıyla karşınıza getirilmeye çalışılmış ve bu yolla sizin kişiler arasındaki arkadaşlık bağının ne kadar kuvvetli olduğunu anlamanız istenmiş.

Bir saat yirmi dakikalık süre içerisinde filmin adeta durduğu sahneleri yaşamak elbette hiçbir sinema seyircisini mutlu etmez. Bazı sahnelerin diyaloglardan öylesine arındırılmış ve öylesine hareketsiz olarak bırakılmış ki, acaba bilgisayar mı takıldı? CD mi çizik tarzında arayışlara giriyorsunuz. Ama bunları düşünmek yerine, uzun bekleme sahnelerinde kişisel muhakeme yaparak devam etmeyi başarırsanız, filmden maksimum zevki alacağınıza şüphe yok.

Bir an, acaba ben şu andaki hayatımı gerçekten hak ederek ve dolu dolu mu yaşıyorum diye sorgulamanıza neden olacaktır, eminim. Ulaştığınız mertebeyi ya da oraya ulaşmak için süregelen çabanızı tekrar değerlendirmenize, yaş ilerlemiş, emeklilik zamanı gelmiş ise; acaba bu kadarı bana yeter mi, artık evde mi oturmalıyım gibisinden birçok olguyu sorgularken bulabilirsiniz kendinizi. Sadece kendinize karşı samimi olun yeter!

Konu olarak, özgün senaryo diyebileceğim bu filmi izlemek için gerçekten çok büyük sabır, zevkini alabilmeniz için sinemasever olarak film izleyen birey olmanızın şart olduğunu düşünmekteyim. Lakin ben oyuncu kadrosunu barın etrafında görmek istiyorum gibilerinden çıkılan bir yolun sonu ancak hüsran olur.

Erkan Can! Tekrar değinmek istiyorum, sinema sahnelerinde gördüğüm ve hafızama kazınan (hatırlamadıklarım için özür dilerim!) bir sahne vardır, ferrariden sarkan bir adam; gerçek hayatta kör olmayan, rol gereği kör olan ve o an için aslında kör olmamış birini bize izlettiren Al Pacino’nun ta kendisidir. Yıllar boyunca bir rolün iyi olduğuna karar vermek için bunu referans olarak kabul edip, sürekli aklımın bir kenarında bulundurmayı seçmiştim. Ama herhalde bu kekeme rolü biraz fazla ileriye gitti… En azından Türk Sinemasında…

Kararı size bırakıyorum…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 21 April 2011 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Takip / Following (1998)

fafatuka — Sun, 17 Apr 2011 14:00:58 +0000

Sinemayı “sanat” olarak görenlerin beğendikleri filmlerle, “eğlence- hoşça vakit geçirme” olarak görenlerin beğendikleri filmler arasında ortak bir küme bulunmaz çoğu zaman. Filmlerin çoğu da gerçekten ya tamamen gişeye yönelik ya da tamamen belli bir kesime hitap eder özelliktedir. Bu ikisinin ortasını bulan, yani hem sinemanın 7. sanat olduğunu unutturmayan hem de perdeye/ekrana baygın baygın baktırmayan filmler izlenesi en keyifli filmler oluyor. Çoktan kendini kanıtlamış ve artık ustalar arasında sayılan Christopher Nolan‘ın da en dikkat çekici özelliği bu sanırım: herkesin keyif alabileceği filmler yapmak; ama sinemanın dil-kurgu-görüntü-oyunculuk vb. özelliklerinin de hakkını vererek.

Takip / Following, yönetmenin düşük bir bütçeyle ve eşi dostu oynatarak 1998′de çektiği ilk uzun metraj filmi. Nolan‘ın ilk filmini çekerken olanakları o kadar kısıtlıymış ki, ekip hafta içi kendi işlerinde çalışıp hafta sonları filmi çekiyorlarmış. Ekip dediysek, Nolan zaten az olan oyuncu kadrosunu ailesinden ve arkadaşlarından oluşturmuş. Senaryosunu da kendinin yazdığı filmin kameranlığını da yine Nolan yapmış. Teknik yetersizlikten dolayı doğal ışık kullanmak zorunda kalmışlar, bu yüzden sahnelerin çoğu pencere kenarlarında ya da çatı katlarında çekilmiş. Edindiğim bilgilere göre soygun sahnesinde kullanılan paralar da fotokopiymiş. Ama ne gam, insanın içinde büyük bir yönetmen potansiyeli olmaya görsün, elde kamera hikayesinin peşinden koşmak için hiç bir engel tanımıyor.

Filmin konusundan da bahsetmek gerek; ama benim tavsiyem aynen benim gibi, hakkında hiçbir şey bilmeden filmi izlemeniz. Böylece filmin dakikalar ilerledikçe hazırladığı sürprizin tadını sonuna kadar çıkarabilirsiniz. Belki şöyle bir açıklama, tadına varacağınız keyfe dair bir ipucu verebilir: Takip / Following, Christopher Nolan’ın bir nevi Memento antremanı gibi. Memento‘yu sevmişseniz bu filmi de seversiniz, zira Takip başladığında kronolojik ilerleyen bir hikayeyle karşı karşıya olmadığınızı anlıyorsunuz. Geriye neyin önce neyin sonra gerçekleştiğini anlamak kalıyor. Eh, bu konuda biz de Memento‘dan antremanlıyız.

İllâ ki konudan dem vurmak gerekirse, filmde yazar olmaya çalışan ama yazacak bir şey bulamayan bir elemanımız var. Kendisi yapacak bir şey bulamamaktan mütevellid insanları rastgele takip etmeye başlıyor. Birgün takip ettiği birinin onu fark etmesiyle kendini alışılagelmişin dışında bir soygun silsilesinin içinde buluyor ve olaylar gelişiyor.

Sonuç olarak, elbette teknik imkanlar olarak Christopher Nolan‘ın diğer filmleriyle karşılaştırılamayacak; ama ilk film denilince akla gelebilecek kusurlardan uzak, usta bir yönetmeni müjdeleyen bir filmle karşı karşıya olduğumuzu söyleyebilirim.

Bu yazı fafatuka tarafından 17 April 2011 15:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Chloe

Buse — Mon, 05 Jul 2010 22:00:55 +0000

”Eğer aşık olduğunuz kişi size yalan söylüyorsa, gerçekleri öğrenebilmek için ne kadar ileri giderdiniz?” İşte, ‘Chloe’ filminin başlığından da anlayabileceğimiz gibi, filmin temelinde aldatma teması yatıyor. Julianne Moore’un hayat verdiği Doktor Catherine Stewart karakterinin mutlu bir yaşamı vardır. Oğlu, gençlik çağındaki Micheal’ın (Max Thieriot) ufak tefek asilikleri dışında onun için herşey oldukça iyi gitmektedir. Ama herşey kocası David’in (Liam Neeson) uçağını kaçırması ile başlar, çünkü Catherine eşinin onu başka bir kadınla aldattığından şüphelenmektedir. Bu şüphenin yarattığı üzüntü ve kırgınlıkla bir restoranın tuvaletinde şans eseri tanıştığı Chloe adındaki eskort genç kızı kullanarak, eşinin sadakatini sınamak ister. Sonuçta Chloe ile bir anlaşma yaparak eşi David’i baştan çıkarmaya çalışmasını ister ve gerçekten de şüphelendiği gibi bir senaryonun olup olmadığını anlamaya çalışır. Chloe, Catherine’in istediğini yapmaya ikna olur ve ona David ile ne yaptıklarını en ince detaylarına kadar anlatmaya başlar. Öğrendiği bu kötü gerçekle başa çıkmaya çalışan Catherine, çaresizce hayatının alt üst oluşunu izler ve daha önce sevdiğini düşündüğü şeyleri hayatında ilk defa sorgulamaya başlar.

”Chloe”, bir olay hikayesi olmasına karşın, yönetmen Atom Egoyan tarafından bir durum hikayesi olarak resmedilmeye çalışılmış. Bu gayretin de kısmen başarılı sonuçlandığını belirtmeliyim. Çünkü film tek bir konuya odaklanmış olmasına rağmen, olağanca durgun fakat izleyiciyi yormadan geçen ve adeta akışkan diyebileceğimiz bir düzende işlemekte. Filmin geneline bakıldığında gerçekten hissedilen bir yapım. Zaten filmin başladığı andan ihtibaren Julianne Moore o kadar duygulu ki, adeta bunu içimize işlettiriyor. Konuştuğu diyalogların tümünden, yüz ifadesi ve mimiklerine kadar, karakterinin yaşadığı derin hissi ve can çekişini hissedebiliyoruz. Amanda Seyfried’e gelince… Tamamiyle başka bir karakter olan Chloe portresini başarıyla çiziyor. Ve yine Chloe’nin Mean Girls’deki Karen’dan, Mamma Mia’daki Sophie’den ve Jennifer’s Body’deki Needy’den ne kadar farklı olduğu herhalde tahmin edilebilir. Karakteri her ne kadar pek de doğrucu olmasa da, anlaşılamaz bir biçimde kendini sevdirmeyi başarıyor. Filmi daha izleyemeyen filmseverler için bir ipucu da Catherine ve Chloe arasında oluşan ve birçok forma bürünen ilişkileri oluyor. Bir ”iş anlaşması” olarak başlayan bu ilişki Catherine karakterinin Chloe’ye karşı ısınmasıyla farklı boyutlara geçiyor.

Filmdeki en ilginç detaylardan biri ise Chloe’nin baskısının giderek artması ve bunun sonucunda da türünün daha çok gerilime kayması oluyor. Yönetmen Atom Egoyan konuyu sorunlu bir durum olarak yönlendiriyor. Hissedilebileceği ve anlanabilineceği gibi Catherine için daha da büyüyen bu yas zamanla yerleşik bir gerilime ve aksiyona dönüşüyor. Ancak aslında ”Chloe” filmini anlamlı ve izlenebilir kılan şey ise olayların adım adım ilerlemesi ve hiçbir şeyin anlık büyük bir şoka dayanmaması oluyor. Hatta ve hatta, neyin yaşanabilineceği ve başa gelinebileceği bilinebilinirken, bu olayları sindirmek için bolca vakte sahip seyirciler, sıkılmaksızın durumun kritiğini yapmak için bolca vakte de sahip oluyor.

Her ne kadar bağımsız filmler favori filmlerim olsa da (özellikle de Sundance ve Independent Spirit ödüllü) Chloe filmi favori filmlerimden birine aday olmaya fazlasıyla uzak. Ama yine de kimileri için severek izlenebilecek bir film olabilir. Özellikle de sonunun nasıl biteceği konusunda merak uyandıran film her ne kadar orijinal bir son ile renklendirilip bitirilmeye çalışılsa da hiç de başarılı olamadığı aşikar. Fakat yine de yönetmenin izleyicilerin ilgisini çekmek, onları daha fazlası için alıkoyarak filmin sonunda dahi harcadığı bu ekstra eforu takdir etmeden geçmemek gerektiğini düşünüyorum. Ancak oluşan çoğu başarısız karelerin de fazlasıyla etkisiz oluşu yapımın en büyük sorunu. Filmin başında salonu terketmiş bile olsanız, durağan durum hikayelerinin hepsinde olduğu gibi uzun bir tuvalet molanız, telefon görüşmeniz ya da arkadaşınızla sohbetinizden sonra sinema salonuna, yani filmin sonuna tekrar geri dönseniz dahi; anlayamadığınız ya da kaçırdığınız hiçbir şeyin olmadığını farkedebilirsiniz. Tıpkı salonu hiç terketmemişsiniz gibi…

Bu yazı Buse tarafından 06 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İtirafçı / The Informant

Ethem Sak — Sat, 31 Oct 2009 20:46:03 +0000

İtirafçı orjinal adıyla The Informant 1990′larda yaşanan bir ajanlık hikayesini konu alıyor.

Büyük bir şirket müşterilerini dolandırır, buna tanık kalmak istemeyen üst düzey müdür durumu FBI’a bildirir ve sinemaya konu olacak hikaye başlar.

Bu ihbarı yaptıktan sonra çalıştığı şirketin kirli çamaşırlarını ortaya çıkartma görevide kendisine verilmiştir. Artık müdür şirket içerisinde ajanlık görevi yapmaya başlar. Fakat acemi ajan her ne kadar iyi niyetle olaya yaklaşsada bu durumdan istifade edip kendi kasasınıda doldurmayı ihmal etmeyecektir. Sonunda her dolandırıcı gibi hapse girmesine neden olan bu ajanlık hikayesi suç ve komediyle beraber seyirciyle buluşuyor.

Warner Bros. Pictures‘in yapımcılığıyla seyirciye ulaşacak olan İtirafçı (The Informant) filminin yönetmeni Steven Soderbergh. Senaryoda ise yine Steven Soderbergh ve Kurt Eichenwald var. İtirafçı (The Informant) filminin oyuncu kadrosunda ise, Matt Damon, Melanie Lynskey, Clancy Brown, Patton Oswalt, Scott Bakula isimleri yer almakta.

İyilikmi kötü niyetmi? Bütün bunlar uzun zaman önce hesaplanıpmı yapılmıştı yoksa iyi niyetinin akabindeki fırsatlara boyunmu eğilmişti? Hepsinin cevabı 06 Kasım 2009‘da vizyonda…

İtirafçı (The Informant) filminin yaşanmış bir hikaye olması ve bu hikayede baş rolde Matt Damon’un oluşu benim için filmi daha da cazip hale getirdi diyebilirim. Matt Damon’un bugüne kadar izlediğim filmlerindeki performansı herzaman göz dolduracak kadar prfosyonelce-iyinin çok üzerinde olmuştur ve bu filmde Matt Damon ile komediyi bir arada görmek beni meraklandırıyor.

İyi seyirler…

Not: The Informant filminin yorum yazısı için buraya tıklayınız.

Bu yazı Ethem tarafından 31 October 2009 22:46 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Suretler – Surrogates

Ethem Sak — Sun, 20 Sep 2009 22:21:15 +0000

Dünya klonlanıyor haberimiz yok, o kadar tembelizki kendimizden iğrenmeyi bile aklımıza getirmedik. Neyseki tıpkısının aynısı olan kendi suretimizi taşıyan robotlar var ve katlanmak zorunda kaldığımız hereyi onlara yaptırıyoruz.

Evet yeni bir dünyaya hoşgeldiniz… Tembellikte son noktayı koyuyoruz. Öyle bir dünyaki herkesten çifter çifter var ve biz sıcak evimizde oturup kahvemizi içerken bize benzeyen, hatta tıpatıp aynı fakat robot olan dostlarımız bizim tüm sıkıcı işlerimizi yapıyor. Bu rahatlık bize neler katabilir yada neler alabilir sorusunuda Suretler (Surrogates) adlı filmde görebileceğiz.

25 Eylülde vizyona girmesi beklenen Suretler (Surrogates) adlı filmin yönetmenliğini Jonathan Mostow yapıyor ve Suretler (Surrogates) adlı filmin oyuncuları; Bruce Willis, Radha Mitchell, Ving Rhames, Rosamund Pike, ce.

FBI ajanı olan Bruce Willis ve Radha Mitchel üniversitede işlenen bir cinayeti araştırmaktadırlar. Cinayete kurban giden öğrenci hakkında tek ipucu; bahsettiğimiz gibi insanların yerlerine geçen robotların yaratıcısıyla bağlantılı olmasıdır.

Cinayetin üzerinde çalışan kahramanlarımızı Bruce Willis ve Radha Mitche, robotlarla dolu dünyada kime güvenip kime güvenemeyecekleri konusunda çelişkidedirler, çünkü artık dünya bu insan suretleriyle dolup taşmıştır.

İşin içide Bruce Willis varsa hiç kuşkusuz izlenmeye değer bir film olduğuna eminim.

Şimdiden iyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 September 2009 00:21 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Günışığı Temizleme Şirketi

Ethem Sak — Fri, 07 Aug 2009 20:49:03 +0000

Lisede amigo kızlar takımının kaptanı olan Rose Lorkowski, artık 30 lu yaşlarında ve bir çocuk sahibidir. Geçim sıkıntısınıda tek başına üzerine alan Rose’nin birde 8 yaşında oğlu vardır. Okul çağına gelen oğlunu özel okula vermeye karar veren Rose sevgilisinin tavsiyesine uyup kendine daha iyi bir iş bulmayı planlamaktadır. Bu işte sorumsuz ve günü birlik yaşayan kardeşi Norah’ıda yanına almayı başaran iki kardeşin; yeni işleri olay-suç mahali temizleyiciliğidir.

Bundan sonra Rose ve Norah’ın Sunshine Cleaning ( Gün Işığı Temizleme) adında küçük bir iş yerleri olmuştur.Hayatın zorluklarıyla şavaşırlarken bir taraftanda babalarını beladan uzak tutmaya çalışırlarken yeni bir deneyim sahibi olacaklardır.

28 Agustos 2009 da vizyona girecek olan Sunshine Cleaning ( Gün Işığı Temizleme) filminin oyuncuları; Emily Blunt, Amy Adams, Mary Lynn Rajskub, Alan Arkin, Eric Christian
Olsen, Kevin Chapman, Judith Jones, Amy Redford, Christopher Dempsey,
Ivan Brutsche…

Sunshine Cleaning ( Gün Işığı Temizleme) filminde diğer amerikan filmlerinin dışında bize daha yakın, samimiyetlerini daha içten kabullenmemizi sağlayan faktörlerde dikkatimi çekti. Klasik, vurdumduymaz, sıradışı yaşantılarını izlediğimiz filmlerin aksine Sunshine Cleaning ( Gün Işığı Temizleme) filmi daha bir birbirine bağlı ama bunu manevi olarak yaşayan bir aile olması, yani bizim gibi yaşadıkları geçmişliği unutmayan, acılarla pişmeyi öğrenen ancak tüm bunların yanında hala içinde umutları olan bir aileydi ve bu maneviyatı izlemek inanın duygularımı kabarttı.

Oyuncu kadrosunda da görüldüğü gibi yabancı olmadığımız aktör-akristler hakkında daha önce fikir sahibi olmuşsunuzdur. İzlenmesi gereken harika bir film, harika bir mücadele, aile bağları ve bir komedi. Bunları fragmanda da göreceğinize eminim.

“Bence kaçırılmamaya değer bir film”.

Şimdiden iyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 07 August 2009 22:49 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com