İkinci filmi olmasına karşın temiz bir iş çıkarmış Harris. Türe fazla bir şey kattığı söylenemez ama türün klasiklerine saygı duruşu niteliğindeki sahnelerle eskiden izlediğimiz kovboy filmlerinden aldığımız tadı hatırlatıyor film. Mekanlar, karakterler ve hatta hikayesi klasik kovboy filmi havasını hemen hissettiriyor izleyene. Oyunculuklar açısından bakarsak, Ed Harris ve oyunculuğunu çok beğendiğim Viggo Mortensen standartın üstünde oyunculuklar sergiliyorlar, Renee Zellweger ve Jeremy Irons da filmin kilit rollerinde onlara eşlik ediyorlar. Filmin en zayıf noktası olarak görünen kısmı ise senaryosu. Ed Harris’in de katkıda bulunduğu senaryo, vasatı aşan bir görüntü çizemiyor ne yazık ki.

Filmin konusuna gelecek olursak, şerifi ortadan kaybolan Appaloosa kasabasının ileri gelenleri Virgil Cole(Ed Harris) ve Everett Hitch’i(Viggo Mortensen) kasabada yeniden düzeni sağlamaları için tutarlar. Eski şerifin ortadan kaybolmasındaki en büyük şüpheli de kasabanın kötü adamı olan Randall Bragg(Jeremy Irons) olarak görülmektedir. 12 yıldır birlikte çalışan kanun sağlayıcı ikilinin ilk hedefleri Bragg’i alaşağı edip kasabada huzuru sağlamaktır. Kasabaya yeni gelen Allison French(Renee Zellweger) ise Cole ve Hitch arasında gidip gelerek ikilinin arasında bir gerilime sebep olmaya başlar.

Sinemalarda pek western filmlerine rastlamadığımız şu son yıllarda gösterime giren ender filmlerden biri Kanun Benim. Bu yüzden kovboy filmlerine özlem duyanlar için kesinlikle vakit kaybı olmayacaktır.

Bu yazı alploganer tarafından 14 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yeni bir yıla girdiğimiz ilk günlerde bu ay sinemaya dair ne var ne yok bir göz atalım istedim, bakalım Ocak ayında bizi neler bekliyor.
15-25 Mart 2012 tarihinde düzenlenecek olan 23. Ankara Uluslararası Film Festivali yarışma ve gösterim bölümleri için son başvuru tarihi 9 Ocak 2012. Toplamda 12 ödülün verileceği 23. Ankara Uluslararası Film Festivali’nde para ödülü 2.500,00 TL, başvurular 23. Ankara Uluslararası Film Festivali internet sitesinden online olarak yapılabilir.

Ocak ayında son katılım tarihi olan bir diğer etkinlik ise Hisar Kısa Film Seçkisi. Kısa filmleriyle başvuru yapmak isteyen yönetmenler için Mithat Alam Film Merkezi’nin web sayfasında katılım formu mevcut. Başvuru formuyla birlikte müracaat edilecek yer Boğaziçi Üniversitesi Mithat Alam Film Merkezi. Seçilen filmler 31 Mart-15 Nisan 2012 tarihlerinde Uluslararası İstanbul Film Festivali’nde gösterilecek.

Pera Müzesi Film Etkinlikleri 6 – 29 Ocak tarihleri arasında Cinéma Vérité Öncüler: Pennebaker ve Hegedus programı ile Cinéma Vérité tarzı kısa ve uzun metrajlı 11 belgesel film ile meraklılarıyla buluşacak. Belgesellerin toplanacağı beş ana başlık:Yeni Belgesel, Amerika Seçime Gidiyor, Doğrudan Müzik, Jean-Luc Godard ve Bir Portre.

Yönetmenliğini Raşit Çelikezer’in yaptığı ‘Can’ adlı filmle ilk kez bir Türk filminin katılacağı 28. Sundance Film Festivali 19-29 Ocak 2012 tarihleri arasında yapılacak. Amerika’nın Utah eyaletinde gerçekleştirilecek, festival ilk olarak 1978 yılında ‘Birleşik Devletler Film Festivali’ adıyla başladı, daha sonra Robert Redford tarafından kurulan Sundance Enstitüsü’ünün programına dahil oldu ve 1991 yılında Sundance Film Festivali adını aldı.Festivale 31 ülkeden 110 kısa ve uzun film katılacak.

2. kez yapılacak Yılmaz Güney Kültür ve Sanat Festivali Sinema Ödülleri için son başvuru tarihi 15 0cak 2012.

Akbank Sanat Sinema Kuşağı Ocak ayının sonuna kadar her Cumartesi saat: 17:00′da Akbank Sanat’ta sinemaseverleri ağırlayacak. Etkinliğin ana başlığı “Yakın Dönem Filmleriyle Latin Amerika’ya Bir Bakış”. Gösterimler ücretsiz olarak Akbank Sanat’ta.

Etkinlik Programı:

07 Ocak 2012, Cumartesi Gözlerindeki Sır (El Secreto de sus ojos)

14 Ocak 2012, Cumartesi Balığa Çıkmak İçin Kötü Bir Gün (Mal dia para pescar)

21 Ocak 2012, Cumartesi Santiago’nun Günleri (Dias de Santiago)

28 Ocak 2012, Cumartesi Chico & Rita (animasyon)

Bu yazı nazokiraze tarafından 03 January 2012 00:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 30 December 2011 15:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hobbit (The Hobbit: Part 1) film ile ilgili detaylı bilgi için; Hobbit (The Hobbit: Part 1)

Bu yazı Ethem tarafından 25 December 2011 14:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1942’de 300 bin Cezayirli Fransız ordusu tarafından askere alınarak savaşa sokuldu. Savaşın sonunda bağımsızlık sözü verilen Cezayirliler canla başla savaştı. Alman işgaline karşı direnen halk zafere kavuşurken verilen sözler  Generel De Gaulle’in göstermelik reform girişimlerinden ibaret kalınca Cezayir halkı Ferhat Abbas ve Messali Hac grupları önderliğinde birleşti ve sokaklara dökülüp ‘yaşasın özgürlük’,  ‘hakların eşitliği’ sloganları attılar. Bunun üzerine halkın üzerine rastgele ateş açan Fransız ordusunun bu tavrı göstericileri kontrolden çıkardı ve ortalık mahşer yerine döndü.71 Fransız’a karşın 45.000 Cezayirli işte böyle katledildi.

Setif katliamı Cezayir özgürlük hareketinin başlangıç noktası oldu. Bu tarihten sonra silahlı mücadele başladı ve özellikle Ulusal Kurtuluş Cephesi (FLN) kendi içerisinde yapılanarak Fransızlara karşı etkili bir direniş gösterdi. Buna karşılık Fransız askerleri Cezayir halkına uyguladığı şiddeti artırdı. Sokakları, evleri basıp her yaştan siviller öldürülüyor, hapse atılıyor, giyotine sokuluyordu. Tarihin gördüğü en çirkin katliam hiçbir hukuksal kaide gözetilmeden uygulanıyordu. Bu zülüm 1962 yılına kadar devam etti. Cezayir 1962’de bağımsızlığını kazandığında yaklaşık 1.5 milyon insanını kaybetmiş bir halktı. Nüfusun %16’sına karşılık gelen bu sayı  bir ulusun gördüğü en yüksek insan kaybıydı.

Bütün bu tarihsel gerçeklere rağmen, Cezayir asıllı Fransız yönetmen Rachid Bouchareb’in 63. Cannes Film Festivali’nde  Fransızlara karşı Cezayir halkının verdiği mücadeleyi anlattığı filmi  ‘Hars La Loi’  gösterime girdiğinde Fransızların tepkisine maruz kalmaktan kurtulamadı. Öyle ya Cumhurbaşkanları Sarkozy’nin dediği gibi dedelerinin günahlarından masum Fransızlar mı suçlu olacaklardı? Şarka demokrasi dersi vermek gerektiğinde kibirli bilgiçler  gibi böbürlenen ‘horoz’lar kendi tarihlerine ‘Fransız’ kalmaktan öte gidemiyorlardı.

138 dakikalık sağlam bir film ‘Hars La Loi’. Cezayir direnişinde babaları öldürülmüş, anneleri ile Fransız banliyösünde özgürlük savaşı veren üç kardeşin hikayesi… Vietnam’da Fransızlar için savaşan büyük kardeş Messaoud, özgürlük direnişinin başı Abdel-Kader ve küçük kardeş Said’in Ulusan Kurtuluş Cephesi FLN’yi örgütleyip Fransızlara karşı başkaldırılarını anlatan filmde lider rolündeki Abdel-Kader’in gözlükleriyle Malcolm X ‘e benzemesi filme ayrı bir tat katmış. Said rolünde karşımıza çıkan  Jamel  Debbauze ise oyunculuğuyla göz dolduruyor. Görsellik olarak harika işler çıkaran yönetmen, sağlam kurgusuyla da unutulmayanlar arasına girebilecek düzeyde bir film yapıyor.2011 Oscar’a ‘yabancı Film’ kategorisinde aday gösterilen ‘Hars La Loi’  tarih sayfalarında unutturulmaya çalışılan sömürgeci batının gerçek yüzünü yeniden  hatırlattığı için çok önemli. Filmde Albay Faivre’nin sözü ile aslında herşey özetleniyor: ’Onları ele geçirebiliriz ama savaşı kazanmalarına engel olamayız.’ Ve Fransız bayraklarının görünümüyle başlayan film yeşil beyaz Cezayir bayrağının dalgalanmasıyla sona eriyor. Yitip giden yaşamlar Cezayir halkının zihninde yaşarken, Zinedine Zidane gibi Cezayirli torunlar Fransız işgalcilerinin idolleri oluyor.

Özgürlük,  avuçta tutulan güvercinin durumu aslında. O en çok gökyüzüne havalanacağı günü beklerken özgür.

Bu yazı ömer KALAFATCI tarafından 24 December 2011 00:02 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gazeteci Michael Lewis’in Oakland A baseball takımı ile gerçek bir başarı öyküsünün anlatılacağı film aynı adlı kitaptan uyarlanmış durumda.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 17:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İç içe geçen hayatlar diye klişe bir anlatım oluştu ya son yıllarda modern sinemada. Tam da öyle bir film bu. 5 karakter var parça parça anlatılan, yolları yavaş yavaş kesişen. Hepsinin ölüm ile ilintili durumları söz konusu. Ölüm gibi ciddi bir meseleyi absürd denebilecek öğelerle, zekice yazılmış senaryosu ve sağlam kurgusuyla öyle bir yedirmiş ki Onur Ünlü izleyenin bir daha izleyesi geliyor. Bazı sahnelerde kahkaha attım bazılarında ise boğazım düğümlendi. Bir garip film yani anlayacağınız.

Bu filmde Ahmet Kaya var, trenler var, kedi var, silah var, ilk aşk var, yalnızlık var, şiir var, halk oyunları var, cinayet var. Ne yok ki? Kendine has bir adam Onur Ünlü ve bu film çok özgün. Benzeri yok evet. Cıvıklığa kaçmadan güldürebilen, drama damarından ama asla duyguları sömürmeden hüzünlendiren üstelik ticari kaygı da gütmeyen bir film Beş Şehir.

Hikaye çok enteresan görünmüyor ama aslında oldukça sert, etkili ve inandırıcı. Yönetmenin kişisel beceresi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşımış bana kalırsa. Hatta yer yer fantastik bir biçime dönüştürmüş. O kadar ince espiriler, öyle güzel göndermeler var ki yönetmeni sarılıp öpesim geldi. Özellikle finale doğru iyice kendine bağladı beni film. Bir kaç sahnede içim sızladı, mizahi yönü sonlara doğru azalsa da sonuca güzel bir şekilde ulaştı. Kıssadan hisse filmi çok beğendim. Türk sinemasında değişik bir soluk arayanlara ayrıca tavsiyemdir.
Bu arada yönetmenin son filmi “Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi”ni ayrıca merak etmekte ve vizyon tarihini dört gözle beklemekteyim. Diğer Onur Ünlü filmlerini de bu arada seyretmiş olucam şüphesiz.
Ayrıca Onur Ünlü’nün kolon kanserine yakalandığını okumuştum. Kendisine acil şifalar diler ve bir an önce iyileşerek böyle fantastiko şukela eserlere devam etmesini arzu ederim.

Geçmiş Olsun

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 19 November 2011 08:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği “seçim” savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. 2 Yolda

3 gün içerisinde 144 bin kişinin izlediği “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı sinema filmi için “Valla ben seyrettim, film güzel” diyen yönetmen Serdar Akar, Behzat Ç. nn 2. sini çekeceğini açıkladı.

İlk filmi için söylenen “Dizinin bir bölümünün uzun hali gibi olmuş” yorumlarına ise, “Biz ekip olarak bu sorunun içinden çıkamadık. Ne yaparsan dizi gibi oluyor, ne yaparsan sinema filmi gibi oluyor? Kalıcı olacağı için filmde sadece fazladan bir özen oluyor ister istemez. Seyirci için de benim için de psikolojik bir şey ikisi arasındaki fark” diye yanıt verdi.

Lord of the Rings Yüzükleri Türkiye’de

Warner Bros ile 3 yıllık anlaşma yapan Goldaş, seri film olan Yüzüklerin Efendisi’nin (Lord of the Rings) temalı yüzükler üretecek. Türkiye’de piyasaya çıkacak olan yüzükler, Yüzüklerin Efendisi filmindeki objelerin altın ve gümüş mücevherat olarak tasarlanacak.

Bu yazı Ethem tarafından 04 November 2011 01:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

ANJELİKA AKBAR’DAN 35 ROMANTİK BESTE!

Anjelika Akbar; yüreklere kazınacak bir aşk hikâyesini anlatan “Beni Unutma” filminin müziklerine imza attı. Akbar; hiç beklemedikleri bir anda yolları kesişen ve birbirlerine büyük bir aşkla bağlanan iki gencin konu edildiği “Beni Unutma” için toplam 35 eser besteledi.

2005 yılında gösterime giren “Takva” filminin yönetmeni Özer Kızıltan’ın, “Beni Unutma” adlı ikinci filminin müziklerini, ünlü besteci Anjelika Akbar besteledi. Oyuncu kadrosunda Mert Fırat, Açelya Yılhan, Tuba Ünsal, Ünal Silver, Aliye Uzunatağan ve Kenan Ece’nin yer aldığı filmin yapımcılığını, Ferzan Özpetek filmlerinin de yapımcısı olan AFS Film üstlendi. Senaryosu Burak Göral’a ait filmde, Akbar’ın bestelediği 35 eser yer alıyor.

Eserleri, filmin senaryosuna göre besteleyen başarılı sanatçı, filmdeki her ana karakter için farklı bir tema belirledi. Filmin müziğinin çerçevesini oluşturan bu temaların birçok farklı enstrümantal uyarlamalarını yapan Akbar, aynı temayı trajik, romantik, eğlenceli veya hüzünlü biçimlerde kullandı. Karakter temalarının yanı sıra, önemli sahneler için de özel besteler oluşturan sanatçı, uzun veya kısa tüm bestelerinin birbirine bağlı ve birbirlerinin devamı olduğunu belirtiyor. Besteleriyle adeta bir senaryo yazan Akbar, eserlerini, filmin her sahnesine göre özel olarak uyarladı.

Bestelerinde, enstrüman olarak, ünlü mimar Nevzat Sayın’a ait antika piyanoyu da özel efektler için kullanan Anjelika Akbar, bu piyano ile ilgili yıllardan beri kurduğu hayalini de gerçekleştirmiş oldu. Akbar ayrıca, öngörüsüne çok güvendiğini belirttiği ünlü yönetmen Ferzan Özpetek’in özel ricası üzerine, bestelerinden birinin dokusunda Türk perküsyonları kullandı.

Senaryoyu okumasının ardından, bir buçuk ay gibi kısa bir sürede tüm bestelerini tamamlayan Anjelika Akbar; “Beni Unutma” “soundtrack” albümünü, Kasım ayında piyasaya çıkarmaya hazırlanıyor.

Bu yazı Ethem tarafından 25 October 2011 00:07 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sonunda pilot olmayı başaran beş gencin eğitim dönemindeki zorlukları, aileleri, dostluk arkadaşlıkları, sevgilileri kısacası yaşadıkları herşeyi gözler önüne seren bir film

Bu yazı Ethem tarafından 21 October 2011 18:27 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öyle ki sayfalarca şey anlatmak yerine kısa’ca bir söz söylersin, seni dinleyen kulaklara, anlayan zihinlere sayfalar açtırırsın. Mesela onlarca yıllık ömründe kısa’cık bir an yaşarsın, o andan ibaret kalır ömrün. Yine hani çok güzel iki çift göz görürsün, kısa’cık bakarsın, o kısa’cık bakışa, o iki çift göze meftun olur, hapsedersin saatlerini, günlerini.. Kısa’cık bir isyan büyür içinde ama öyle kocaman bir haykırışa dönüşür ki kısarsın duymak istemediğin her ne ses varsa!

Değil midir ki her şeyde makbul olan öz’dür, ziyaretin bile mesela kısa olanı.. Söze geldikçe özden uzaklaşılır, söz söyledikçe özdeki güzellik yitirilir. Öyle ki hayatımız; kısa’ca yaşadığımız anların bıraktığı izlerden ibaret değil midir?

Sinemada da kısa’ca söylenmiş sözler vardır. Kısa’ca anlatılmış hikayeler, açılmış yaralar.. Kısaca atılmış kahkahalar ve dökülmüş gözyaşları vardır. Kısa Film olarak sesleniriz; bu kısa boylu, süresi fakir ama yüreği kocaman ve içerdiği manaları alabildiğince zengin çocuğa.

Kendimi bildim bileli, ya da kendimi bilmeye çalıştığımdan beri özel bir ilgi duyarım kısa filmlere. Kim bilir belki kısa oluşundan, saatlerimi almayışındandır. Ya da amatörce ele alınan kameralara, kim hangi niyetle nasıl hikâyeler resmettiğini merakımdan dolayıdır. Belki de ifade edişlerin en yalın ve öz/gün bir şekilde güzelleşen görünüşlerine duyduğum sempati yüzündendir. Her ne olursa olsun benim için özel bir ilgiye layıktır bu kısa film alanı..

Ya da hayatı profesyonellikten uzak amatörce yaşamayı sevdiğimden dolayı mıdır acaba? Amatör bir yazar,[amatör] bir senarist, [amatör] bir sinemacı, [amatör] bir müzisyen, [amatör] bir fotoğrafçı, [amatör] bir sporcu olarak… Yani bu amatör ruhumdan dolayı mı kısa filmler bana daha samimi geliyor? Kim bilir.. Belki.. Ya da kesinlikle.. Ama şuna da eminim ki amatör olarak yapılan her şey profesyonel olarak yapılanlardan çok daha fazla keyif vermektedir. Bir tek işini profesyonel olarak yapmaya çalışırsın ondan da pek keyif aldığın söylenemez.
İşte, değil mi ki kısa filmler de çoğunlukla amatör ruhludur. Acemice tutulur elde kamera. Ve bu acemilik siner her bir saniyeye. Yalnız bu ayıplanası bir amatörlüğü ya da acemiliği değil bilakis samimiyet ve doğallıkla beslenmiş asilce bir duruşu ifade eder. Öyle ki bu asalet ve samimiyet, paranın, egonun, çıkar ve kaprislerin olduğu popüler kültürün, bu sektörün dinamiğinde ve bileşenlerinde yer etmemesi için müthiş bir savaş vermektedir.

Evet, sinemanın amatör yönüdür kısa filmler. Öyle büyük yatırımlar istemeden az bir masrafla hazırlanıp gişe kaygısından uzak serbestçe görücüye çıkabilen filmler. Hikayelerimize, hayallerimize görüntü elbisesini giydirerek sinema dünyasının dar ve kenar sokaklarına saldığımız yaramaz çocuklarımız.. Tıpkı küçük bir çocuğun sokaklarda düşe kalka koşturup hayatı öğrenmesi gibi kısa filmlerimizde devasa sinema sektörü içinde düşe kalka ilerler, samimiyetle..

Madem kısa’ca dedik, sözü de fazla uzatmadan kısa keselim. Kelimelerle bestelemeye çalıştığımız bu kısa yazımızı da bu sektör içerisinde alın teri döken, samimiyetle ve içtenlikle kendini bu sektöre adayan sinemacılar için çalalım. Yani bu yazı da onlar için gelsin.

Sinemanın fakir ama gururlu genç delikanlısı kısa filmler hakkında dilim döndüğünce bahsedip naçizane bu sektöre bir katkı sağlamak istedim. Ve bir gün bende kısa’ca hikayelerimi resmedip , bu sektöre dahil olabileceğim imkana kavuşmayı kendimce ümit ediyorum..

Kısa’ca ve hoşça kalın..
Muhabbetle..

İletişim:
m.ikbal.uzun@hotmail.com

http://twitter.com/#!/MikuI_I

Bu yazı MikU tarafından 18 October 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 17:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 13:23 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Masallar kuşkusuz birçoğumuzun hayatında önemli bir yere sahiptir. Çocukken dinlediğimiz masalların etkisini dile getirmek elbette kolay değil, onlarla uyur, onlarla hayal kurar, onlarla karmaşık dünyayı anlamaya çalışırdık. Masallarla büyüdük sonuçta, belki de ilk karakter filizlerimizi onlarla attık. Kaf Dağına, anka kuşuna, konuşan böceklere, gökyüzüne uzanan bitkilere onlarla inanırdık. İyiler hep iyi, kötüler hep kötü olurdu bu masallarda ve hemen hepsi mutlu sonla biterdi. Öyle veya böyle sonuçta biterdi ama bitmesin isterdik. Hep sürsün hatta bizi de içine alıp öyle devam etsin isterdik, masalın bir kahramanı olup diğerleriyle çeşitli maceralara atılmayı umardık. Bulutların üstünde zıplayalım, denizin dibinde koşalım, yüksek köprülerden atlayalım ama yaralanmayalım diye hayal ederdik. Nihayetinde biz büyüdük ama masallar hiç bitmedi.

İşte bu masallar gibi olan The Fall için karakterler üzerinden gidersek film iki ana karaktere sahip. Aksiyon filmlerinde bolca oynayıp, yüzü neredeyse hiç görünmeyen düblör Roy (Lee Pace ki kendisini Pushing Daisies dizisinden de hatırlayacaksınız.) bu karakterlerden ilki. Sevdiğin kızın gözüne girebilmek için yüksek bir köprüden gözünü kırpmadan aşağı atlayıp ayağını kırsa da tek düşüncesi rezil olduğu ve kızı asıl başrol oyuncusuna kaptırdığıdır. Tüm bu olanlar yetmezmiş gibi bir de kırık ayağıyla hastanede tıkılıp kalan Roy’un hayatı küçük Alexandria (Catinca Untaru) ile tanışmasıyla birlikte sıkıntılı halinden biraz da olsa sıyrılır. Diğer ana karakterimiz olan Alexandria ise kırık koluyla hastanede girilmedik delik bırakmayan haylaz bir çocuktur, zamanla küçük kızın hastanedeki en büyük eğlenceleri yeni tanıştığı Roy’dan masallar dinlemek ve onunla vakit geçirmek olmaya başlar. Bir süre sonra bu masallar ikisinin de sığınmak isteği yerler olur.

Büyüklere masallar tadında bir film The Fall. Hiç bitmesin dedirten, eskiden dinlediğimiz masallar gibi yer yer hüzünlendirip yer yer güldüren bir yapım. Roy’un dinlemeye doyulmayacak masal anlatımı, küçük Alexandria’nın saflığı, şirinliği, iki “yaralı” kişinin birbirine kenetlenmesi, ihtişamlı bir masal ve gözyaşları eşliğinde tamamlanan final. Sonuç olarak tatminkar oyunculukları, nostaljik havası ve farklı kültür esintilerinin kattığı tadın yanında muazzam bir görsel şölen sunan The Fall,  tekrar tekrar izlemekten keyif alınacak bir film.

Alternatif Yazı: The Fall

Bu yazı alploganer tarafından 13 October 2011 00:21 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mesela güleriz, ince bir espriyle şahlanan kahkahalarımıza engel olamadan.
Ağlarız mesela, yüreğe çarpan ve ruhumuzu sarsan acı bir haberle.
Mutlu oluruz, başarmanın, ulaşmanın, yaşamanın verdiği heyecanla.
Korkarız da aynı zamanda, yalnızlığın karanlığın sessizliğin ve bilinmezliğin çaresiz bakışlarıyla.

Tüm bu duygular ki insan olmanın nişanı, var olduğumuzun işaretidir. Bedenin yaşaması için nefes alması gibi, ruhu da yaşatan bu duyumsamalardır.

Zihnimizin kategoriksel düşünme biçimiyle, sorgulayan yanlarıyla, bizde açığa çıkardığı etkiye göre bu duyguları bir takım sınıflamalara sokarız. Korku, üzüntü, öfke gibi ruhumuza kara düşüren ve bizi yıpratan duygularımızı olumsuz duygular olarak ifade etme yolunu seçerken; mutluluk, sevinç, neşe gibi ruhumuza bahar getiren duygularımızı ise olumlu olarak ifade etmekteyiz.

Mutlu olmayı bir yaşam biçimi olarak benimseyebilirken korku, hüzün gibi duygulardan olabildiğince uzak durmaya çalışırız. Olumsuz olarak ifade ettiğimiz duyguların bizi yıprattığını psikolojimizi bozduğuna inanırız. Ama bilmeyiz ki belki de mutlu olmaktır insanı en çok yıpratan duygu! Belki de mutluluğa saklanmıştır nice acı gerçekler.

Hayat zıtlıkla kaimdir der kadim kitabımız, bizlere can veren RUH. Öyle ki hayatta ikiliğe sıkışmış birlik mevcut. Tüm varlığı kendinde eriten bir TEK?lik. Zikrettiğimiz bu duyguların hepsi de aslında gece ile gündüzün takibi misali, birbirini belli bir yörünge de takip etmektedir. Ve sabitlikten uzak her an değişen yapısı ile ruhumuza tek bir duygunun hakim olması mümkün değildir. Her şey yolunda gidiyor derken, mutsuz olmamız için hiçbir sebep yokken bile ruhumuzda hüküm süren bu mutluluğumuz, kendisini hüzünlendirecek bir sebep aramaya koyulur. Çünkü yukarıda ifade etmeye çalıştığım gibi, tüm duygular, tüm zıtlıklar aslında özünde BİR?dir. Çok mutlu olduğumuz anda bilmeliyiz ki mutsuzluğun, hüznün kapısını çalmak için elimizi kaldırmışızdır. İnsan varoluşunu sorgulamak gibi amansız bir çıkmaza dahi refah seviyesini en üst düzeyde yaşadığı anda başlar.

Tüm bu ?duygu?sal açıklamaların ardından gelelim insanı iliştirdiğimiz iğnemizin ucunu sinemaya dokundurmaya. Gelelim bu ?duygu?sallığı sinemaya nakşetmeye.

Yukarıda ifade etmeye çalıştığımız açıklamalardan hareketle, yaşamaktan kaçındığımız, varlığından hoşnut olmadığımız ve olabildiğince uzak durmaya çalıştığımız bir takım olumsuz duygularımızın Beyazperde de beğeniye dönüştüğünün bilmem farkında mısınız?

Korkularından kurtulmak için para ödeyen bir neslin, korkmak için para veren bir türüyüz.
Sinema öyle bir toprak ki ektiğimiz olumsuz duyguların meyvesini beğeni olarak sunuyor bize.

Biz değil miyiz ki, perdeden yansıyan psikopat seri katillere hayranlıkla iç geçiren.
Değil miyiz korkmak için para ödediğimiz, vakit ayırdığımız filmlere kendimizi zorlarcasına korkmaya çalışan.
Yalnızlığı en hissel biçimiyle bize sunan filmlere melankolik yanaklarımızı okşatan.
Şahit olduğumuz en ağır dramlarda gözyaşı ayinleriyle bu sihirli perdeye gözbebeklerimizi kurban veren. ..

Peki neden?. Hüzünlenmek ağlamak kızmak korkmak için neden kendimizi kapalı salonlara atarız? Olamadıklarımızın hayalini resmettiği yahut yapamadıklarımızı gözlerimizin önüne serdiği için olabilir mi? Yoksa içimizde bir yerlerde saklanmış mazoşist yanımızı gıdıklamak için mi?

Çağımızın efsunlu kutusudur Sinema. Hislerimizi dönüştüren rüyamızın perdesidir. İfade edemediklerimizin en estetik ve güçlü sesidir. Ve varoluşumuzun mekanik nefesidir. Ve her şeyin ötesinde bir masaldır. İnsanlığın masalıdır. Ve insan ki masalın bütününü dinlemek ister. Bütünüyle ister. Bu yüzden korkmak ister, biraz ağlamak biraz kızmak ister. İnsan her şeyin ötesinde önce insan olduğunu bilmek ister.
Elbet sizlerinde bu ufak tespit kabilinde ki soru ve görüşlere mantıklı bir cevabınız vardır. Ben içimi döktüm sadece, bir tez ortaya sunmaktan ziyade muhabbet ikliminden ufak bir esintiydi benim ki, ola ki aklınıza gelecek istisnai gerçeklerinizin acımasız fırtınasıyla bu iklimi tarumar etmeyiniz.
Daha çok korkup daha çok ağladığımız, kahkahalarımızı ve neşemizi katladığımız, SEYİR dolu günlere?

Bu yazı MikU tarafından 10 October 2011 00:04 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Elinden geleni yapsa da başarısız olan bir çocuk, çevresinden git gide dışlanmakta. Dışlanmışlığın verdiği acıyla da hayal dünyasına iyice kapanmakta…

Sonunda ailesinin başarısızlığını kabul etmesiyle soğuk bir yurdun odasında kendisini bulan çocuk hayal dünyasını da karartır. Resim yapmaz olur, boyalarına bakmaz olur, etrafındakilerle konuşmaz… Ama öğretmenlerinin yine ağır suçlamalarıyla karşı karşıya kalmaya devam eder. Kaçıncı sınıfa gelmiştir hala okuyamaz, yazamaz, basma kalıp düşünceye ayak uyduramaz…

Bir gün resim hocalarının yerine gözetmen bir hoca gelir. Özgür bırakır çocukları, yaratıcılıklarını tetikler. Ama tek bir kişi boynu bükük önünde duran bembeyaz kağıda hüzünlü gözlerle bakmaktadır. Farkeder gözetmen öğretmen onu, çevresine duyarlı olan her insanın fakedeceği gibi. Boş durmaz öğretmen, arar tarar araştırır. Sonunda çocuğun ailesine ulaşır…

Yazmam devamını… Yazıp da böyle harika bir filmi “nasılsa okudum konusunu falan, izlemesem de bir şey olmaz” dedirtmem ben. İzlemezseniz pişman olacağınız bir film çünkü.

Filmi izlerken göz yaşlarıma engel olamadığım gibi çoğu yerde de kahkahalarımla gözlerimden yaş geldi. Nasıl denir yer yer güldüren yer yer ağlatan bir film işte bu. Dram dozu yerinde olduğu gibi bilgiyi de dozunda vererek izleyiciyi sıkmayan bir film. Eğlendirirken düşündüren, düşündürürken eğiten, öğreten bir film bu.

Müzikleriyle aklınızda yer edecek bir film. Bir eğitimciye hayran olmanıza neden olacak bir film… Eğitim sistemimizi tekrar gözden geçirmemiz gerektiğini hissettirecek bir film.

Aamir Khan yine yapmış yapacağını dedirtti bu film bana. Ne zaman Aamir’in bir filmini izlesem göz yaşlarıma engel olamam. Gözyaşlarıma engel olamadığımdan geçtim oldukça da iyi vakit geçiririm.

Peki minik oyuncumuz İshaan’a ne demeli :) O nasıl bir üstün performanstır öyle beni kendine hayran etti filmin sonunda. Darsheel Safary eğer yanımda olsaydı kesinlikle sevgi pıtırcığı yapardım ben onu.

Böyle bir film kaçmaz tekrar diyorum. Ben bu kadar geç izlediğim için pişmanım. Siz de pişman olmak istemiyorsanız “İZLEYİN”

Şimdiden iyi seyirler.

Ha unutmadan filmin tüm müziklerini de dinleyin. Bu müzik ziyafetini kaçırmamalısınız. Benden söylemesi. Elçiye zeval olmaz.

Bu yazı leithycat tarafından 07 October 2011 00:10 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Hakkında;

Bir ihbar üzerine parkta bir ceset bulunur. Bu cesedin otopsi sonucu diri diri gömüldüğü ortaya çıkar. Ceset yaşlı, emekli polis annesine aittir.
Olay çözülecek suçlu bulunacak fakat…

Emekli polis, teşkilât içinde Avarel Memduh olarak bilinmekte, suçu üstlenen kişi ise kendisine Red Kit demektedir. Behzat Ç., Harun, Akbaba ve Hayalet’ten oluşan ekibiyle beraber Red kit’in suç ortakları olan Gorbaçov Hasan ve Pembo’ya ulaşmaya çalışacaklardır.

Filmin Künye Bilgileri İçin…

Bu yazı Ethem tarafından 04 October 2011 00:04 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Anlamsızlığın hüküm sürdüğü düşünce topraklarında nice anlamlar filizlenir kimi zaman. Tadından yenmeyen nice fikir meyveleri peydah olur ansızın. Gerçek ile hayal arasında ki çizgi kadar yakın ve uzaktır anlam ile anlamsızlığın arası. Anlama çabasıyla geçen ömürlerimizin ihtiyarlığıyla bükülürken belimiz, çoğu zaman kendimizi umarsızca içine bıraktığımız ve gerçekliğin o çok ciddi suratından, zaman ve mekân kelepçelerinden kaçtığımız dünyadır hayallerimiz, düşlerimiz, düşüncelerimiz. Yanımıza bir valiz, bir çanta ve hatta ceketimizi bile almadan çekip gidebileceğimiz diyarların adıdır Saklı Perdelerimiz.

Akıl, Düşünce, Zihin, Beyin, Kafa, Gönül, Kalp, Ruh… Her ne derseniz deyin, içimizde bir dünya saklı. Ve bir perde. An ile, anında görüntü bulan, an ile yaratılan nice düşünce, hikaye, olay… Yansır Saklı Perdemize. Ve kimse bilmez ve izlemez Senin Zat’ından ve Seni Yaratan’ın Zatın’dan başka. Her ne kadar iki izleyici varmış gibi görünse de, özünde Tek bir seyircisi olan filmlerdir. Oynayan da O’dur, Oynatan da… Yazan, çizen, yönetende O’dur. Kudret O’ndadır ki bu saklı perdelerimizin bileni, işiteni, göreni ve belki de yöneteni O’dur.

Akıl, Düşünce, Zihin, Beyin, Kafa, Gönül, Kalp, Ruh… Her ne derseniz deyin, içimizde bir dünya saklı. Ve bir perde. Öyle bir perde ki, küçücük bedenlerimizde sonsuzluk kadar derinleşen ve sonsuzluk kadar büyüyen bir perde. Gücünü, kaynağını, İlhamını Başı ve Sonu olmayan Yaratan’ın Ruhundan alan bir perde.

Ve sinema perdesi… Saklı Perde’min farkına vardıktan sonra nedense çok basit gelmeye başladı bana dış dünyanın perdeleri. Hikayeleri sınırlı. Zaman kafesi içinde başlayan ve biten, belli bir mekan ile çerçevelenmiş gösterimler. Fantastik ve bilim kurgu türlerinin dışında gerçeklikle paralelleştirilen gösterimler… Ki zaten sinema perdesi de, insan denilen yönetmenin, insan denilen oyuncunun, insan denilen senaristin, saklı perdesinden açığa çıkan ve zahire yansıyan küçük bir parçasıdır. Sinema perdeleri ki saklı perdelerimizin dublörleridir. Değil mi ki; bizi en çok korkutan filmler, bizi en çok üzen, bizi en çok güldüren filmler, evvela bir insanın saklı perdesinde hayat bulmuş ve gösterime girmiştir, diğer tüm insanlardan habersiz. Değil mi Lord Of The Rings ve o temanın bütününü ifade eden Orta Dünya, önce Tolkien’in hayal perdesinde canlanmış ve o nefes aldığı sayıya denk gelen seanslarında orta dünyanın o harika havasını hayatı boyunca teneffüs etmiş, ayaklarını uzatarak seyretmiştir. Ve belki de nice saklı perdelerde Orta Dünya kadar güzel hikayeler, sinema perdesine aktarılmadan kaybolup gitmiştir, bizlerden habersiz!

İlginçtir Saklı Perdelerimiz.
Dünyanın en seksi kadınlarıyla sevişiriz, kadınlar bilmez.
En ayıp günahlara girer, yüzümüzü kızartacak suçlar işleriz, yüzümüz kızarmaz, yüzümüz bilmez.
En fantastik hayallerle dünyayı kurtaran bir kahraman oluruz, halk bilmez.

En saçma düşüncelerimize sınırsızca ve özgürce bir illüzyonist gibi hareket kazandırırız, sihirbazlar bilmez.
Uçarız, kaçarız, bulutları halı yapar yürürüz, yatak yapar yatarız, bulutlar da bilmez…
Evet ilginçtir saklı perdelerimiz, mesela bu makalemin her harfine sinen manalar uzun zamandır benim saklı perdemde an be an yaşananlardır.

Ve hani Cennet dedikleri bir yer varmış ya, orda, uzakta, gitmesek de görmesek de.. Ki bence bu cennet denilen yer, saklı perdelerimizde kaynayan hayallerimizin, dünya denilen kafesten, zaman ve mekan kelepçelerinden sıyrılıp da sonsuzlukta anlam kazanan diyarın adı ../ mı?..

Anlamsızlık hüküm sürdü biraz, anlamsızlık ağır bastı biraz bu yazımda. Gerçeklik denilen can sıkıcı, can yakan dünyadan biraz kaçmak, sizleri de yanıma alıp kaçırmak için. Bazen anlamsız şeyler yapmak da gerekir zannımca. Ki çoğu zaman anlamsızlığın gölgesinde anlam bulur çoğu düşünce, hayal ve gerçek.

Evet, bu makalemi anlayanlara selam olsun. Anlamayanlara iki defa selam olsun, onlar ki daha özel kimseler. Ve bi zahmet anlamayanlar, anlayanlara anlatsın ve anlayanlarda anlamayanlara anlatmasın.
Öyle işte, yine görüşürüz…
Muhabbetle…

Bu yazı MikU tarafından 27 September 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi izlemeye başladığımda içimden umarım Hasat Zamanı kadar kaliteli bir filmdir cümlesi geçiyordu. Ama nafile, içimde kurduğum cümlenin sonu bu mudur yani oldu.

Filmin giriş sahnesi sizi farklı bir film izleyeceğinize ikna etse de, sonlara doğru klasikleşmiş başı, sonu belli olmayan, konusu başta farklı sonda farklı, kendini kaybetmiş bir filmle karşı karşıya kalıyorsunuz. Çoğu sahnede öff aman yaaa, ne saçmalıyor bunlar ya gibi cümleler kurmanız oldukça olası.

Çocuk karakterimiz Dusty Burwell’in yüzünü sadece filmin sonunda görüyoruz. Filmin tüm kurgusu neredeyse Dusty Burwell üzerine odaklı ama yüzünün sadece filmin sonunda gösterilmesinin sebebi de filmin sonuna  kadar izlenmesini sağlamak olarak gördüm. Siz ne düşünürsünüz bilemem.

Diğer oyunculara gelecek olursak, Kelen Coleman’ın ilk başlarda oyunculuğunun eğreti durduğunu düşünüyor insan ama sonrasında, paranoyaklaşarak sağı solu araması ve sert çıkışları sayesinde iyi bir iş çıkardığı kanaatine vardırıyor. Sonrasında sırada Kelen Coleman’ın kocası karakterinde Tim Rock var. Tim Rock’ın oyunculuğuna çok fazla birşey söylemek istemiyorum, çünkü dikkat çekici bir rolde değildi.

Neyse demem o ki filmi eğlenceli vakit geçireyim, az biraz korkayım, az biraz gerileyim diye izleyecekseniz, İZLEMEYİN!!!

Zaman kaybı.

Bu yazı leithycat tarafından 22 September 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sıradan bir köyde….

Sıradan insanlar arasında….

Sıradışı bazı şeyler oldu…”

P….  İlçesinin P……  alışveriş merkezinde 7:30 seansında sadece 2 kişi vardı.Film 87 dakika sonra sona erdi. Bunlardan T.K.T isimli şahıs filmin kurmaca olduğunu düşünürken U.T. isimli kişi bu filmdeki olaylara gülerek de olsa inandığını söyledi.Ancak iki şahısın da hemfikir olduğu ve kafalarını kurcalayan bir soru vardı.Bu izledikleri şey neydi?

İDDİALAR ve GÖRÜŞLERİM

Öncelikle, bu bir film değildir!!!. (En azından yapımcıların iddiası bu yönde). Bu belgeseli 2 senede tamamladıklarını ve zar zor arşivlerden çıkardıkları belgeleri kullanarak  ayrıca kasetlere dayanarak yaptıklarını söylüyorlar. Ortada ölümler,ölenlerin yakınlarının röportajları ve 3 tane kaset var.

Peki bu izlediğimiz açıklanamayan olay hakkında gerçek kanıtlara dayanan haberleri görmemize rağmen bu film bizi korkutuyor mu? Eğer ki Karadedeler fragmanını izlediyseniz bu olay ilginizi çekmiş ve oradaki bazı sahneler “acaba gerçek mi?” sorusunu size sordurtmuştur. Şunu söylemeliyim ki sadece fragmanları izleyenler merak etmesinler çünkü zaten izlenecek değerde olan sahnelerin büyük kısmı fragmanlarda. 87 dakika boyunca sıkıntıdan patlıyoruz,arada ilginç bulduğumuz sahnelerle kendimizi avutmaya çalışıyoruz.

“Özetle Hikâye”

Hakkı B. Adlı gazeteci K.. ilinin D… köyüne esrarengiz olayı araştırmak için gider ve orada 11 gün geçirir. Sonra kamerasını 14 yaşındaki Erdinç adındaki çocuğa bırakıp cinleri çekmesini isteyerek İstanbul’a döner. Geri döndüğünde Komutan A.S. tarafından sorgulanır ve ondan çocukla ailesinin öldüğünü ve ölümlerinin  kameraya kaydedilmiş olduğunu öğrenir.

_Bu olaya inanalım mı?_

Peki neden ben bu konuşan köylülerin, kamerayı 127 saat filmindeki James Franco gibi kullanan gazetecinin, sorgulamadaki olayların gerçekçiliğine inanmadım? Öncelikle gözden kaçmayacak şekilde bir sahtelik var. Köydeki sıradan insanların yüzlerinin çoğu kapanmış ve kapanmasının nedeni belki de şu olabilir; İnsan inanmadığı şeyleri söylerken farklı bakar. (Yakınlarının isteği üzerine yüzleri kapatıldı demelerine pek inanmadım) Seslerinden bir şeylerin yanlış olduğunu anlamamız daha zor olsa da, rol yapamamaları hemen onları ele veriyor. Bu olayları geçirdikleri iddia ettikleri köylüler palavra anlatırmış gibiydiler, saçmalıyorlar ve arada sırada gülüyorlardı. Fragmanlardaki şeytan görünür cin görünmez diyen kadın ve yanındakilerin yüzleri kapalı ancak filmde yüzleri görünüyordu.

Kamera saçma sapan kullanılmış ve gerçekçi görünmesi için bazı uğraşlar verilmiş. Resimlerin ters dönmesi, sandalyelerin düşmesi, ocaktaki ateşin yanıp sönmesi, tencere kapağının hareket etmesi, kapanan kapılar, arada sırada çıkan anlık karartılar vs… Erdinç adlı çocuğun gerçekçi çığlığı tüm bu belgesel filmin izlenebilir kısımlarıydı. 89 dakikalık filmde korkmamızı sağlayacak ani gürültüler dışında bir şey bulamadık.  Tabi son dakikaları ayrı tutmak gerekir. Bize içine cin girdiğine inandırmaya çalıştıkları çocuk (yani Erdinç) sonunda tüm ailesini tüfeği iki kez ateşleyerek  öldürüyor. Ailesi en az 6-7 kişi olmasına rağmen bu iki ateşin sonunda hepsinin ölmesi ve Erdinç’in kapıya gazetecinin ismini kanla yazdıktan sonra (Arapça yazıyor) içindeki cinin çıkmasıyla ölmesi bu filmin en ilginç olayıydı ki biz nasıl 2 ateşle öldüklerini çözemedik (Tüfekte 2 kurşun olsa 2+2=4). Neyse canım çocuğun içine cin girdiğine inandık ama bu ölüme inanmadık olmasın hadi buna da inandık.

En basit insan gözünün bile göreceği bu kurmaca hareketler bizi kandırmadı. Ama… bu olayın gerçek olduğuna dair deliller olduğunu, bu kasetlerin gerçekten olduğunu, bu olayın sorgusunu yapan askerin delirip intihar ettiğini söyleyen bu araştırmacılara karşı bir şey söyleyemeyeceğim. Benim elimde kanıt yok, zaten o yüzden merak ettim ve izledim. Benim elimdeki tek kanıt artık izlediğim belgesel film ve ben bu filme başlıkla da dalga geçtiğim Blair Cadısı çakması yakıştırması yapmak istiyorum. Bunun uydurmaca olduğunu düşündüğümden söylüyorum tabi ki bir çok filme benzetilebilir. (Örn:”The Village”) Eminim ki bu film tartışılırsa ileride bunun kurmaca olduğu ortaya çıkacaktır. Ancak söylediğim gibi, bu kadar uzun bir yazı yazmamın bile mucize olduğu bu belgesel film beni kafamı karıştıran sorulara yönlendirmeyi başarsa da sıkıcı olması ve içinde pek bir şey bulamamam yüzünden çok yetersiz olduğunu düşündürüyor. Tekrar söylemeliyim ki bu filmin yapımcıları bu filmin belgesel olduğu konusunda ısrarcılar ve hiçbir ticari amaçları yokmuş. Takdir tabi ki sizlerin ancak bana sorarsanız paranızı bu filme harcamayın.

SONUÇ:

Turkish Blair Witch Project “Failed” :D. Umarım bu tür ilgi çekici, korkutan konular bulununca daha iyi değerlendirilir. Türk korku filmi olarak aklımıza artık gülmediğimiz iyi hazırlanmış bir şeyler getirmek istiyoruz. En azından gerçek olduğu dedikosunu iyi yaydıktan sonra filmde kendini bu kadar ele veren sahneler olmasın.

Not: Sonunda pek dikkat etmesemde “Bu filmdeki kişiler ve olaylar hayal ürünüdür” şeklinde bir yazı geçtiği söyleniyor. Sonundaki yazıları okuyacak kadar etkilenmedim ama öyleyse bu filmin vay haline :D..

Bu yazı T.K.T tarafından 18 September 2011 15:29 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2011 01:26 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dünyanın en eski film festivali olan Venedik Film Festivali, 31 Ağustos 2011’de George Clooney’in yönettiği “The Ides of Mach” adlı film ile başlamıştı. Bu yıl 68. si düzenlenen festivalin “Altın Aslan” ödülleri belli oldu.

Yönetmenliğini Alexander Sokurov’un (Rus) üstlendiği “Faust” adlı film diğer 21 filmi geride bırakarak Altın Aslan’a laik görüldü.

Gümüş Aslan ödülünün anlamı olan “En İyi Yönetmen” ödülü ise “People Mountain People Sea” filmiyle Shangiun Cai’ye (Çin) gitti.

Otoritelerce de beklenilen, “Shame” filmindeki oyunculuğuyla “En İyi Erkek Oyuncu”  ödülü Michael Fassbender’ın, “En İyi Kadın Oyuncu” ödülü ise “Taao Jie” filminden Deanie Yip’in oldu.

Bunun yanısıra festivaldeki “Özel Ödül” ise Emanuele Crialese’nin yönetmenliğindeki , Terraferma filmine laik görüldü.

Festivale bu yıl Türkiye’den hiçbir film boy göstermedi. Ancak Venedik Film Festivali’ndeki “İlk Eser” kategorisinde jüride Serra Yılmaz ismi yer aldı.

Önceki Haber.

Bu yazı Ethem tarafından 12 September 2011 01:13 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Beklenen kasırga sebebiyle otistik kardeşi ile birlikte yaşadığı evin pencere ve kapıları dışarıdan tahtalarla kapatılmışken,evde oldukça vahşi bir kaplan dolaşmaktadır ve olaylar gelişir :).Evet annelerinin intiharı sonrasında otistik kardeşine bakmak zorunda kalan genç bir kızın üvey babası tarafından eve salınan vahşi bir kaplan ile verdiği ölüm-kalım mücadelesinin anlatıldığı ‘Burning Bright‘ oldukça başarılı bir film.Belki sonu en baştan belli ama en azından gerçek bir kaplanla çekilmiş ve sahneler oldukça gerçekçi.(İMDB puanı:5.7)

2010 yapımı ‘Playing House’ oldukça klişe konuya sahip, sırf vakit geçirmek için izlenebilecek vasat bir film.Yakın arkadaşlarıyla birlikte yaşayan evli bir çift ve arkadaşlarının sevgilisinin eve taşınmasıyla başlayan cinayetler filan.(İMDB puanı:3.1)

Kendimi Resident Evil ile Supernatural dizisinde hissetmemi sağlayan ‘Stake Land‘ kaos içerisindeki şehirde bir vampir avcısından vampir avlamayı öğrenen genç bir adamın hikayesini anlatıyor.Gerçi vampir dedikleri şey daha çok zombiyi andırıyordu ama neyse.(İMDB puanı:6.7)

Bu yazı nazokiraze tarafından 06 September 2011 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 29 August 2011 17:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nereden çıktı bu yazı? Elbette otururken hayal edip, daha sonra biraz bir şeyler yazım diye değil, Kaybedenler Kulübünü izledim. Evet, o hani her sahnesi erotik olan, gençlerimizi içkiye ve sigaraya yönelten çarpık yapılı film var ya o işte…

Bırakın filmi falan, bazıları onlarca bazıları yüzlerce ben ise binli rakamlar kadar film izliyorum her sene. Hepimiz hayatımızın belli alanlarında mutlaka film izlemişizdir değil mi? Sinemalara önce büyüklerimizin elimizden tutmasıyla, daha sonra kız arkadaşımızla ve arkadaşlarımız giderek filmler izledik. Kimilerimiz sinemayı bir kültür öğesi olarak kabul ederken, kimileri sevgilisiyle yiyişmek için en nezih ortam olarak kabul etti. Ama daha sonralarında teknoloji sayesinde artık o filmleri bedavaya izleme şansımız oldu ve rahatladık. Şimdi neden bu kadar gereksiz bir giriş yaptım değil mi?

Biraz hafızamı yoklamama izin verin. Cinsel içerikten bahsediyoruz değil mi? Peki, o zaman artık sokaktaki amcamın bile diline dolanan ‘’Hollywood’’ yapımları çok mu ahlaklı ki cinsel içerikten bu kadar bahsedip rahatsız oluyoruz? Kendinize bir yol olarak gördüğünüz, bakmadan asla film izlemediğiniz IMDB’nin top 250 listesinde bulunan kaç filmde ‘’cinsel’’ içerik yok, hiç düşündünüz mü?

Ailecek yapılan ‘’film’’ aktivitelerin kutsal olduğuna sizi kim inandırdı? Böyle bir inanışa sahip misiniz cidden? Ailecek açık film izlenmeyeceğini; porno’dan bahsetmiyorum elbette; size kim gösterdi, kim böyle olması gerektiğini söyledi? Elbette bizler biraz daha kapalı, biraz daha geleneksel bir tutum sergiliyoruz, kendini tatmin etme eğiliminin literatürdeki ismini söylemekten bile utanan bir toplum olarak… Etrafta yayınlanan filmlerin çoğunun altındaki yorumları okuyorum ve cidden nasıl bir çıkmazda olduğumuza şahit oluyorum. ‘’Aileyle birlikte izlenmez’’ nasıl bir kavramdır cidden çok merak ediyorum. Aileyle izlenmesi gereken filmlerin listesi, kuralları her kimdeyse, kesin olarak daha ortaya çıkartmamış demektir ki bu kadar zor durumlara sokuyoruz kendimizi. Hayatımızın belirli alanlarında kendimizi sokmak zorunda olduğumuz kalıplardan birini de filmleri izlerken yaşıyoruz. Yazık.

Elbette ki hayatımızın farklı alanlarında cinsellik içeren dizilere ya da filmlere tepkimizi koyma durumunda hissediyoruz kendimizi çünkü gereğinden fazla kapalıyız bu tür olaylara. Şöyle biraz daha geniş açıdan bakmak istiyorum. Aşırı klasik bir örnek olacak ama Fatmagül’ün Suçu’nu izleyenlere sesleniyorum, siz orada tecavüze uğramış bir kadının hayatını izliyorsunuz. Yayınlandığı zaman, günün en iyisi olarak ekranlarda boy gösteren Muhteşem Yüzyıl dizisini herhalde sadece +21 yaşındaki izleyicilerin ya da +30 izleyicilerin izlenme oranlarını alarak yansıttıklarını düşünmüyorsunuz değil mi? Bu bahsettiğim diziler ‘’prime time’’ olarak nitelendirilen saatlerde yayınlanıyor ve ailecek izlenmiyor mu? Haydi, Muhteşem Yüzyıl başladı, kapatalım diyen var mı cidden?

Asıl konu bir filmde cinselliğin olup olmamasından daha fazla sizin neyi gördüğünüzdür, daha doğrusu neyi görmek istediğinizdir. Filmlerde ya da dizilerde açık olarak nitelendirilen sahnelere takılıyorsanız elbette bir şey söyleyemem, kişisel düşüncedir beğenidir ama bunda biraz tutarlılık göstermek gerekiyor. Şöyle bir toparlama yapalım. Hayatınca Jessica Alba’nın filmlerini, onun iyi oyuncu olduğunu, sinema tarihine geçecek dört-beş performansı olduğu için izleyen kaç tane Türk seyirci vardır? İsim A ya da B fark etmez, örnekleri ben burada durmadan çoğaltabilirim ama soruya cevap ne yazık ki bulamadım henüz. Ya da herhangi bir kadın oyuncunun çıplak sahnesinin olduğu filmi, kaç kişi adı için, kaç kişi işlediği konu için izledi? Yapmayın, siz filmlere bakarak sadece cinsellik görüyorsanız sizin sorununuz elbet. Bilinçaltınıza ayıp diye attığınız cinsellikten kaynaklanıyor, başka bir şey değil…

Sinemayı her seferinde ilerlere taşımak, farklılaştırmak gerektiğinden bahsediyoruz. Farklı konular sadece cinsellik öğeleriyle bağdaştırmak yanlış olur elbette ve açıkça bende belirtmek isterim ki, güzel ya da sağlam denebilecek filmlerin cinselliği ön plana koyarak var olmasına tamamen karşıyım. Bu benim kapalı bir izleyici ya da cinselliğe karşı olduğumu değil, aksine sinemayı destekleyen bir seyirci olduğumu gösterir diye düşünüyorum. Lakin bu yazıyı yazmamda bana esin kaynağı olan ‘Kaybedenler Kulübü’’ filminde de bundan daha fazlası yoktu. Filmde asla cinselliği bir öğe, bir kaçış noktası olarak kullanmamalarına rağmen çok çok ağır eleştiriye maruz kaldığının farkına vardım.

Bu kadar ufak denilebilecek ayrıntılara takılarak, yok efendim çocukların izlemesi sakıncalı, yanlış şeyler öğreniyorlar ve yanlış yönlendiriyorlar diyene kadar, sinemasal açıdan hiçbir değer taşımayanve sadece halkı güldürmek için yapılan, sinemaya katkısı minimum düzeyde olan filmler üzerine biraz daha fazla konuşmak gerekmez mi sizce? Alın size farklılaşma, alın size çeşitlilik. Teşekkür ediyorum ki, İngilizce dilinde ‘’fuck’’ sözcüğünden daha ileri düzeyde, daha anlamlı küfürler ne yazık ki yok. Ama zengin Türkçemiz sayesinde, filmlerde kullanılan bu sözcüklerin bu kadar batması ise diğer bir nokta. Altyazılarda her filmde ‘’fuck’’ kelimesinin Türkçe anlamını defalarca okurken sorunmuş gibi gözükmüyor ama iş Türkçe olarak söylenmesine gelince aşırıya mı kaçınılmış oluyor? Çok merak ediyorum, filmlere bu açıdan bakabilenler, gerçek hayatta ne kadar temiz, duru ve yalın bir Türkçe konuşuyorlar. Hepsi edebiyatçı değil mi?

Kimseyi zorla yeniliklere açamazsınız ya da bu şekilde davranmasını sağlayamazsınız bunun bilincinde olarak söylemek isterim ki, bazı durumlar vardır ki olayı bir bütün olarak ele almak gerekir ve bunu yaparken de tutarlı olmak gerekir. Yabancı ya da yerli olarak ayır edip, onların ki tamam, ama Türkiye’de böyle bir şey olamaz, ben kabul etmiyorum dememeliyiz. Buradan toplumsal mesaj vererek ‘’ yeniliklere açık olun’’ gibi bir kalıptan asla bahsetmiyorum ama en azından yapılan esere saygı göstermek gerektiğini düşünüyorum. Beğenmemiş olabilir, hatta hiç bir şey anlamamış bile olabilirsiniz, ama saygı göstermesini bilmemiz gerekiyor.

Allah sizi standartlıktan ayırmasın inşallah!

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 August 2011 00:26 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kapımıza kutu bırakmışlar, şaka mı bu?

Gerçekten uzunca anlatmayacağım bu filmi.Tartışmaya açık bir film. Evet işte başlıkta görüldüğü üzere bir gizemli ortamın içindeyiz.Bu noktada bir an nedendir bilmiyorum aklıma Jumanji filmi geldi. Belki de filme bir kalıp bulmaya ve onu başkalarıyla karşılaştırmaya çalıştım.Hatırlarsanız başrolünde Robin Williams’ın olduğu film gerçekten de bizi gizemli bazen korku dolu bazen de eğlenceli bir dünyaya soktu.Zarlarla oynanan basit bir oyun gibi görünen jumanji’nin yarattığı gizemi hatırladım.Bu gizemli hava bu düğmeli kutunun pek fazla önemsenmeyip bir şaka olarak nitelendirilmesiyle azalıyor ve bir sonraki gizemli sahneye kadar belirli bir seviyede içimizde hoş bir duygu bırakıyor.

Kadının ayağındaki özrü gördük,Yarım yüzlü adamı gördük,görmez olaydık..

Aman Tanrım!  Bir gizem daha, kadının ayağına ne olmuş böyle?  Bu soruyu sormanız sizi ilerde sinir edebilir. Nedeni şu;  öğrendiğimiz cevap bu filmin gizemine yakışmadı ve benim tek düşündüğüm şey “ eee,  bana ne bundan” oldu. Ama bu benim düşüncem.İşte filmin anahtar adamı geldi;Arlington Steward.Bu adam başta yine bir gizem içinde bize haberini verdikleri ,öldükten sonra dirilen ve şu evlere kutu bırakma işlerini yapan hasta arkadaşımız. Bu filmin gizemine yakışan cinsten tavırları ile hemen konuya giriyor.Adamın kafasının yarısı yok , artık Norma adındaki hikayemizin ev kadını kahramanının içinde bulunduğu şoku düşünün.Adamımız zaten zor günler geçiren aileye 1 milyon bırakacakmış.Hem de karşılıksız.Tabi tamamen karşılıksız değil.Hiç tanımadıkları, muhtemelen dünyanın öbür köşesindeki birisi ölecek.Bu tipte adamdan daha ne kadar iyi bir teklif alabilirdik ki?Adam bavulunu da alıp gidiyor,kendinden emin,tam olarak “siz almazsanız almayın başka kurban mı yok?” tavırlarıyla uzaklaşıyor.

Karar verildi,adamla birlikte para geldi, yalnız kutu gitti,hem de hiç tanımadıkları bir aileye..

Parayla saadet olmaz lafını zorla gözümüze soktular bu filmde anlayacağınız.İş işten geçti,ailemiz aksiyonun ve gizemin içine girdi,para kabul edildi.Yani bizim Norma düğmeye bastı.Arlington Steward kutuyu hiç tanımadıkları bir aileye götüreceğini söylerken bizimkiler yaptıkları yanlışın farkına vardı muhtemelen ancak iş işten geçmişti.İlerde parayı geri vermek isteseler de bu artık kabul edilmeyecek.Ailemiz Norma ve Arthur Lewis çifti endişe içinde günler geçiyorlar.Çocukları Walter ne olduğuna anlam veremiyor ancak ilerde annesinin düğmeye basmasının getireceği kötülüklerin kurbanı olacak.Film ilerledikçe Arlington Steward’ın başına gelenlerle ilgili daha çok şeyler öğrenmekle beraber onun yapabildiklerine hayret ediyoruz. Filmde çok hoş bir şekilde neden kutu kullanıldığı anlatılıyor,işte o sözler;

-Efendim sormamda bir sakıncası yoksa,neden kutu kullanıyorsunuz?

-Eviniz bir kutu.Arabanız tekerlekleri olan bir kutu.İşinize gidiyor,ve oradan evinize dönüyorsunuz.Evinizde bir kutuya bakıyorsunuz.Ruhunuzu yıpratıyor.Aynı zamanda başka bir kutu olan vücudunuz kaçınılmaz olarak bozuluyor.Ta ki çürümek için girdiğiniz son kutunuza kadar.

Bu konuşmalar filmin vermeye çalıştığı mesajdı belki de.Ne olursa olsun en can alıcı ve anlamlı sahnelerden birisiydi.

Oyuncular

Cameron Diaz-Norma Lewis rolünde bizi sıradan bir ev kadını olduğuna ikna ediyor.Bu kadına nedense iyi yada kötü oynuyor diyemiyorum.Ama bu filmde ondan beklediğinizi veriyor.

James Marsden-Arthur Lewis rolünde klasik bir baba rolünde iyi oynamış.Onun tüm film boyunca gerçekten işi iyi götürdüğüne inanıyorum.Belki de tipi sinemaya çok uygun olduğu için bu kadar başarılı.Onun X-men de pek öne çıkamaması kendi suçu değil,Hugh jackman’ın wolwerine rolüne tam uyması ve muhtemelen hep bu filmle hatırlanacak olmasıdır.Ama bu adamı ben gözlüklü halde görünce superman’ e ne zaman dönüşecek diye bekliyorum.Adamın tipinde bir süper kahramanlık var.

Frank Langella-Arlington Steward rolünde gizemli adamı oynuyor.Onu gizemli yapan filmde sadece yüzünün yarısının olması değil,tam anlamıyla  gizemli davranmasını biliyor.Bu adam bu tarz rollerde gerçekten sorunsuz oynuyor ve bunu tekrar gösteriyor.

Sonuç

Film bize ilk yarısında ne verdi? Gizem dolu bir olay.Cevaplarını bekleyen sorular.Ancak 2.yarısı hiçte beklediğim gibi değildi açıkçası.Bu ailenin başına gelenler bana alacakaranlık kuşağı içindeymişler izlenimini verdi.Yarattıkları gizemler açığa çıkarken seyirci olarak gerçekten kafamıza yatan bir sonuç çıkaramadık.Belki filmden bir sonuç çıkartmadan sadece bir film gibi izlemeye çalışsak gizemli hoş bir film olarak gözümüze girerdi.Mesela bu ailenin diğerlerinden farklı olduğu izlenimini verip sonra da diğerleriyle aynı kaderi paylaşmaları bize bu filmin sadece bu kutu gizemini anlatmaya çalıştığı izlenimini veriyor.Yani önemli olan şu yada bu aile değil.Bir kutu var ve düğmesine basılmamalı.Eğer basılırsa  “işte bakın bir ailenin başına neler geldi” diye göstermek için yapılmış bir film gibi.Peki o zaman ona göre değerlendirirsek fena olmadığını söyleyebiliriz.Ancak sadece kutu üzerinden ise bu kadar cevaplanamayan sorulara rağmen yarattığı bu gizem için iyi denilebilir.Bana göre ise ikisinin ortasında bir yerde bırakmışlar filmi.Sonuç nedir derseniz sonuç yok.Alacakaranlık kuşağı serilerini izler gibi izlerseniz sorun yok.(gerçi onlarda sürpriz ve güzel sonuçlar vardır ama..)Diğer türlü kafanıza gelen soruların çoğunun yanıtını alamayacaksınız.

Bu yazı Selin tarafından da değerlendirilmiştir. Alternatif kritik için…

Bu yazı T.K.T tarafından 17 August 2011 00:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şans eseri bulduğum Sivrisinema ailesine katıldığım 28 Temmuz 2010 yılından beri 1 yılı geride bırakmışım. Her ne kadar tarihi ve yazıyı aynı zaman denk getirmeye çalışsam da, bir takım aksaklıklardan dolayı bu isteğimi gerçekleştiremedim. Lafı uzatmaya gerek yok; 100. yazıya yakışacağına inandığım bir film ile bu işi tamamlayalım.

Türk sinemasının gelmiş geçmiş en iyi romantik-dram filmini izledim…

‘’ Bazen yanından geçer kaderin, fark edemezsin. Bazen bir ömür ararsın onu, ama bulunmaz.’’

Yazıya başlarken ne yazacağımı bilemediğim zamanlar enderdir. Mutlaka geyik bir şekilde ya da filme ağır giydirme yaparak başlarım ki en basit yolu budur. Ama bazen öyle bir an gelir ki, öyle derin ve yoğun şeyler hissettirmiştir ki film sana bakar bakar kalırsın beyaz sayfaya…

Konuyu kısaca açıklamak isterim; doğumlarından itibaren hayatlarının farklı evrelerinde yolları kesişen Özgür ve Deniz den bahsediyoruz. Bir yandan bu hikâyeleri izlerken, bir yandan da güncel zamanda ki karşılaşmalarını ve tanışmalarına şahit oluyoruz. Türkiye’nin 70’li, 80’li, 90’lı ve 2000’li yıllarını ziyaret ederek, o yılların artık unutulmaya yüz tutmuş popüler kültür öğelerinden, müziklerinden, yaşam biçimlerinden ve alışkanlıklarından besleniyor. “Aşk Tesadüfleri Sever” pek çok gerçek hikâyeden yola çıkılarak derlenmiş olaylar bütünüyle; İstanbul’dan Ankara’ya yaptığı özlemli yolculuğun içinde izleyiciye doyurucu, duygusal, yıllarca akıllardan çıkmayacak bir aşk filmi olduğunu düşünüyorum.

Şöyle başlayım; bazı filmler vardır, öylesine klişedir ki her şeyi tahmin edebilirsiniz ve karşısına oturduktan 15-20 dakika sonra film bittiği zaman neler olacağını hatta çoğu zaman hangi küfürleri edeceğinizi bile hazırlarsınız. Bende böyleyim, yıllardın yoğun bir şekilde film izlemenin, bende oluşturduğu erozyonlardan biri de filmi yüzde yüz olarak yaşayamadan kaynaklanır. Sonunu tahmin etme oyunları, eleştirmeci bir gözle bakma beni çoğu filmden yeteri kadar zevk alamamaya kadar götürdü. Durum böyle olunca da biraz ‘’kolay beğenmez’’ hüviyetine büründüm. Elbette bir şeyler yapmak gerekiyordu. Bunu örneklendirmek istersek eğer; 50 yaşından sonra ‘’sex’’yapma çabası diyebiliriz ya da farklı şeyler; bir zamandan sonra artık filmlerde ki farklılıkları aramaya başladım.

Bende biliyorum, bu film klişe senaryo üzerine kurulmuş çok iyi bir film olabilir. Tamam, kabul ediyorum diyalogları bir o kadar bilindik, hareketler bir o kadar rutin olabilir. Ama işte bu noktada söylemeye cesaret edemediğimiz bir nokta var. Çoğumuz bu noktayı asla itiraf edemezler, söylemeye korkarlar. ‘’duygular’’. İşin içine duygular girdiği zaman olay farklılaşır, aynı bu filmde olduğu gibi. Ne anlatmaya çalıştıklarını hissetmeye çalıştım, olaya hangi pencereden baktıklarını, aynı zamanda geçmişten bu güne karakterlerin ne gibi zorluklarla mücadele ettiğini görmeye çalıştım, belki de gerçekten öyle yapmasaydım, izledikten sonra kenara atacağım bir film daha olacaktı. Ama olmadı.

Bu kadar tesadüf olur mu? Hiç mi tesadüf yaşamıyorsunuz hayatınız da? Bir başarınız ya da elde ettiğiniz hiçbir şey mi tesadüf değil? Bir saniye burada bir yavaşlayalım mı? Kim size bu filmin ‘’ yaşanmış gerçek bir hikâye olduğunu söyledi ki? Zaten burada anlatılmak istenen ‘’hayatta tesadüfler olabilir ‘’ değil ki… En azından baştan bir önyargı oluşturmamak gerekiyor.

Sadece Deniz’in ve Özgür’ün penceresinden bakmak zorunda değilsiniz. Kendinize indirgeye bileceğiniz noktalar da yok değil. Tesadüflerden de bu kadar konu açmışken, acaba bazı şeyler cidden tesadüf olarak mı kalmalı yoksa, öyle olduğuna inanıp onların peşinden mi gitmelisiniz? Bu soruyu sormaya başladığınız anda filmin sonu gelmiş demektir. Yıllarını! Sinemaya verip, her dram-romantik filmi izlemiş ve bu film üzerine inanılmaz yorumlar yapan arkadaşların düşündüğü gibi, film beklenen bir sonla bitmeyi reddediyor.

Mutlaka, ama mutlaka izleyin. İzledikten ya da bu yazıyı okuduktan sonra, içinizde bu filmden mutlaka ufak kırıntılar bulacaksınızdır.

Alternatif olarak Biblou’nun aynı film yazısını inceleyebilirsiniz. Bu arada;…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 16 August 2011 01:22 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genç bilim adamının maymunlar üzerindeki çalışmalarında maymunlardan birisi deneye hızla cevap vermeye başlayınca  bilim adamı onu herkesten korumak için evine alır fakat bu, yeni bir ırkın başlangıcına neden olur.

Bu yazı Ethem tarafından 31 July 2011 23:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mattie Ross adında 14 yaşında küçük bir kız… Soyguncular, katiller, korkaklar ve daha bir çokları….. Aslında bu macera hiç başlamayabilirdi eğer kızımız her kız gibi kırılgan ve ondan beklenildiği gibi davransaydı… Şimdi ise başından geçen bu macerayı hayatı boyunca unutmayacaktır.

Filmimizin Hikâyesi…

Mattie’nin  babası Frank Ross,  yanında çalışan işçilerden biri tarafından öldürülmüştür. İşçinin adı Tom Chaney’ dir. Mattie’nin babasından 2 kaliforniya altınını ve bir at çalarak ortadan kaybolmuştur. Bu adam bu cinayeti belki de hiç işlemezdi eğer arkasından gelecek olan bu küçük kızı hesaba katabilseydi.  Gerçekten film boyunca göreceksiniz ki bu kızla ters düşmek hiç de kolay değil …

Kahramanlarımız …

Tom Chaney denen adamın peşine düşmek için bize bir şerif gerek. En iyi şerif kim?  Daha doğrusu sizce intikam dolu bir kız için en uygunu olanı nasıl biridir?  Cevap:  Rooster Cougborn.  “Acıması yok. Müsamaha göstermez. Korku nedir bilmez. Şişenin dibini bulmaya bayılır.”  Filmi izleyen biri olarak onu seçmesine şaşırmadım doğrusu.. Filmdeki kızla ilk karşılaşma anı hala aklımda (daha doğrusu adamımız tuvaletteyken ki konuşmalara karşılaşma denirse ) .

Filmde bu adamın izini sürerken bir başka karakterimiz daha yardıma koşacak. Adamımız bu Cougborn denilen çetin cevize göre daha kibar ve asil duruyor. Onun adı LaBoeuf ,ancak onları filmdeki karakterleri açısından  karşılaştırmamız gerekirse Cougborn ağır basar. LaBoeuf , Cougborn tarafından alaya alınan hikayeler anlatan kızın babasının katilini yakalayıp payına düşeni almak isteyen bir Teksas korucusudur.

Nasıl Bir Film?

Artık Tom Chaney’ in peşine düşecek takımımız hazır (arada sırada dağılsalarda). Şanslı Ned Pepper ve çetesinin peşine düşüp çete üyelerinden Tom Chaney’ i bulmak için zorlu bir yolculuğa çıkıyorlar. Buradan sonra yaşadıkları olaylar gerçekten izlenilmesi gereken bir macera, bu macerayı izlerken emin olun kötü bir oyunculuk görmeyeceksiniz. Özellikle Rooster Cougborn rolündeki Jeff Bridges bana sorarsanız tam bu rol için yaratılmış. Ancak diğer oyuncular  da gerçekten rollerinin hakkını veriyorlar. Fazla görünmese de Şanslı Ned rolundeki Barry Pepper kötü adam rolünde gerçekten çok iyi.

Bu film tam bir dram değil bana göre..Kızın başından geçenler ne kadar acı olursa olsun filmde bizi ağlatmak için yapılmış bir sahne yok.Filmin macera kısmı o kadar ağır basıyor ki filmin sonuna kadar neler olacağını merak ediyorsunuz.Ayrıca tam bir western filmi,benim son zamanlarda izlediğim en gerçekçi olanı ve tüm karakterleriyle sizi kendine çeken bir yapısı var.

Sonuç…

Film sadece bu kızın başından geçen olayları anlatıyor olabilir ancak macerayı birlikte yaşadıkları kişilerin öyle sıradan insanlar olmaması ve kızımızın da sıradan bir kız olmaması bize izlememiz için yeterli malzemeleri veriyor. Coen kardeşlerin yönetmenliğini yaptığı “True Grit” iyi bir western ve macera filmi izlemek isteyenler için kaçırılmaması gereken bir film..

Bu yazı T.K.T tarafından 16 July 2011 10:08 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Takii, çocuklarının kaza geçirmesine kadar yolunda giden herşey değişir ve alt üst olur. Paranormal olayların başlamasıyla beraber korku dolu anlar da başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 19 June 2011 19:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Alejandro González Iñárritu filmlerini biraz hatırlayalım. 21 Gram, Babel, Amores Perros gibi, daha çok yolları kesişen insanların filmlerini yapıyor ve kendine bu şekilde hayran bırakmıştı. Ama elbette Tim Burton gibi artık kusma evrelerine bizi getirmişti. Aynı tarzın yaratıcısı olarak hatırlanmak bir yana, sıkmaya başlamıştı. Başına oturduğum zaman, bu filminde onlardan biri olacağını düşünmüştüm ama izlemeye başladıktan yarım saat sonra düşüncelerin boşa çıktığını fark ediyorsunuz. Bu sefer ki filmi tek bir oyuncunun üzerine kurduğunu anlamanız fazla zaman almıyor. Ama elbette Inarritu olduğunu vurgulamak istermişçesine farklı anda ilerleyen ama birbirleriyle alakalı olan bir sürü sahne izliyorsunuz. Söylenmesi gereken şu ki, bu sefer dengeyi gerçekten çok güzel ayarlamış ve inanılmaz bir seyir zevki çıkmış ortaya.

Bu harika filmi babasına atadığını öğrendiğimde saygım bir kat daha arttı diyebilirim. Hazır yola buradan çıkmışken; filmin başlangıcı olan inanılmaz diyaloga dikkat çekmek gerekiyor. Uzun zamandır izlediğin en harika film başlangıçlarından biri. Kullanılan sahne ve kelime seçimleri gerçekten inanılmazdı. Daha ilk dakikasından esir alan filmi iki saat otuz beş dakika boyunca sıkılmadan izliyorsunuz. Her gereksiz gibi gözüken ki aslında her biri diğerinden önemli ayrıntıları inceleyerek derin düşünceler havuzunda kayboluyorsunuz. Barcelona şehrini turistik aktivitelerinden, Messi’sinden çok çok daha derinlerinden inceleme şansı buluyorsunuz. Herşey normal hayatta gözüktüğü kadar rahat ve geniş olmadığını anlamanıza yardımcı oluyor. Kendi ülkelerini bırakıp gelen insanların ne şartlar altında, ne tür işlerde çalıştırıldığına şahit oluyorsunuz.

Başlangıçtan itibaren müthiş bir kurguyu takip ediyorsunuz ki zaten Inarritu filmlerinde bu gelenekselleşmiş bir durum olduğundan ötürü bu konu hakkında fazla konuşmamıza gerek yok. Lakin sahne seçimlerinin ne kadar doğru olabileceğin, de söylememe gerek yoktur. Javier Bardem; Uxbal rolüyle kariyerinin en karakterlerinden birini; belki de oynadığı baba rolüyle en iyisini ortaya çıkartmış diyebilirim. Aslında üzerinde biraz konuşmak gerekirse; elbette en iyisi değil ama role yüklenen anlamın çok büyük olmasından dolayı bunu diğerlerinden ayırmak gerektiğini düşünüyorum. Özellikle çocuklarıyla olan diyaloglarına dikkat çekmek gerekiyor. Zavallı, sert ve mücadeleci kişiliğinin altında yatan tatlı baba…

Hayatın karanlık ve dramatik yönünü gözler önüne seren; son zamanlarda izlediğim en ‘’gerçek’’ filmdi Biutiful. Bu gerçekliği filmin sonunda koruyabilecekler mi acaba diye sorgularken gereken cevap bir tokat gibi geldi. İzleyenler ya da izlemeyenler; mutlu bir son beklemeyin. Bu filmin mutlu sonla bittiğini düşünmenizi istemiyorum çünkü olamazdı. Ancak böyle bir son bu film için uygun, bu kadar profesyonel bir oyunculuk ancak bu filmi

Sonlandırabilirdi.

Teşekkürler ve tebrikler sana Inarritu. Barcelona’nın arka sokaklarından bize yaşam adına ir pencere açtığın için… Hayatın asla magazinden, dedikodudan ve tozpembe yaşamdan luşmadığını, sinemanın abartılı aksiyon sahnelerinden, muhteşem görsel efektlerden oluşmadığını hatırlattığın, film senaryosunun nasıl yazılacağını öğrettiğin için…

Aynı film Fatih Alper Özen tarafından da yayınlanmıştır…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 June 2011 02:24 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin en dikkat çeken özelliği ülkelerinin en iyi mühendislik okuluna giden 3 gencin yaşadıklarının paralelinde işlenen eğitim sistemine eleştirel yaklaşımdır. Okula sonradan gelen Rancho kısa zamanda okulda en dikkat çeken öğrenci olmuştur. Fakat en çok da Raju ve Farhan’ın ilgisini çekerek kısa zamanda 3 kişi olmuşlardır. Mühendis olmayı çok isteyen ve pratik zeka olan Rancho, Raju ve Farhan’la birlikte derslerde hocalarını komik duruma düşürmekten ve onları eleştirmekten oldukça keyif alırken bir anda filmin renkli karakterlerinden idealist rektörün kısa zamanda okuldan atmayı istediği öğrencilerin başlarına geçmiştir bu üçlü. Aralarına Rancho’nun aşık olduğu rektörün kızı Pia’da eklenince Hint filmlerinin klasiği kısa müzikaller başlar. Üniversite öğrenimleri bitince ortalıktan kaybolan Rancho’yu yıllar sonra bulan Farhan, Raju ve Pia’nın şaşırmadığı tek şey şudur ki; Rancho yaşadığı yeri yine bambaşka bir hale çevirmiştir.

Genel anlamıyla 3 Idıots duygusal ve komedi sıfatlarını layıkıyla taşıyabilecek bir filmdir. Amerikan ve Avrupa filmlerinin arasında boğulanlara oksijen tüpüdür. Sanırım ki filmde birkaç kez birden başlayan kısa müzikaller de Hint filmlerinin olmazsa olmazıdır. 3 saate yakın süren Hint filmlerine duyulan önyargının kırılışıdır filmin sonundaki kritikle (hemen kendine 2 yakın arkadaş seçip ‘kendinize gelin oğlum’ demeniz muhtemel:). Ayrıca da filmdeki müziklerden en dikkat çekeni olan ‘All izz well’in defilmden sonra dile dolanmaması da zor gibi gözüküyor.

Bollywood’un prensi olarak görülen Aamir Khan ise filmde muhteşem bir performans göstermiştir. 1965 doğumlu olan oyuncu filmde üniversite öğrencisini hiç yadırganamazcasına oynamıştır. Oyuncunun diğer filmleri de tavsiye edilir ve mutlu seyirler dilenir:)

Bu yazı alperserdarr tarafından 16 June 2011 01:34 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatı son derece sakin olarak ilerleyen, zamanında farklı hayallerle İstanbul’a gelmiş ama daha sonralarında yazar olmaya karar veren karakterimiz, bir gece barda sonlara kalan sarhoş kızı evine götürmek zorunda kalır.

Yukarıda yazmak istediğim sekans aslında filmin özeti değil, filmin direkt başlama sahnesi olarak da düşünülebilir. Bu ilginç karşılaşmadan sonra biranda değişen hayatlar, harika müzikler eşliğinde ve inanılmaz duygu yüklü sahneler eşliğinde bize sunulmuş.

Harika, aslında bir o kadar da tahmin edilebilir bir senaryoyu uygun görmüşler ne yazık ki. Filmin yön değiştirme ve duygunun en yoğun olarak verildiği sahneleri öylesine belli ederek zevki kaçırmışlar ki… Elbette ki yoğun duygu anında asla göze batmayacak bir ayrıntı olarak gözükebilir ama yazma nedenim beni normalden biraz fazla rahatsız etmesi.

Duygusallığı ön plana çıkartmanın en güzel yollarından birinin, yalnız olarak yaşayan bir kişiye bir anda denk gelen yaşam dolu kızın daha sonra ortadan kaybolması ya da o kişinin, kızı kaybetmesi olarak öngörsek de, daha fazlasını bulabileceğimiz bir yapıttan bahsetmeye çalışıyorum. Hayada dair verilen mesajlar, insanlar arasında gerçeklesen ilişkileri de bolca eleştirmekten kaçınmamışlar.

Filmin benim için en büyük olumsuzluğunun yanında islenen konunun bu denli duygu ve ağır dram yüklü olması hayranlık uyandırıcı. Bildiğimiz birbirini seven iki kişinin aptal hikayesini izlemek yerine bu filme olan olayları ve açıları derinden paylaşıp, o hissi yakalamaya çalışıyorsunuz.

Kullanılan mekanların yani sıra araya giren müziklerin etkisi çok çok büyük olmuş. Gereken yerde verilmek istenilen mesaj çok daha rahat aksettirilebilmiş diye düşünüyorum. Kotu ve gereksiz bir örnek olmasının yanında, ayni Issız Adam’daki gibi iki kişinin üzerinde yoğunlaştırılan film, oyuncuların doğallıkları ve iyi performanslarıyla beraber değer kazanmış diyebilirim. Keşke yan rollerdeki arkadaşlara biraz daha vasıf yüklenseydi keşke de bizde e hadi bırak bunu asıl sahneye geç demeseydik.

Son derece duygusal olduğunu düşündüğüm filmin sonunda gelen kelimelerin tıkanma hissiyatını çok seviyorum. Demek ki film bana istediğimi verdi. Ortada bu kadar konuşulduğuna baya deydi. İyi seyirler.

Aynı film, yazarımız Sevilay Aydın tarafından da değerlendirilmiştir.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 June 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

The Dark Knight Rises’dan İlk Fotoğraf

Batman serisinin son filmi olan The Dark Knight Rises’ın ilk tanıtımı yapıldı.

The Dark Knight Rises filminin henüz ilk haftasında Batman hayranlarına müjdeli haber Christopher Nolan’dan geldi. Tom Hardy‘nin canlandırdığı Bane karakterinin fotoğrafı paylaşıma sunuldu.

Bane karakterinin ilk resmi The Dark Knight Rises’ in facebook sayfasında ve @TheFireRises adlı Twitter hesabında görüntülendi.

The Dark Knight Rises filminin tanıtım yazısı…

“Karayip Korsanları” 5. Filmine Hazırlanıyor

Karayip Korsanları: Gizemli Denizlerde (Pirates Of The Caribbean: On Stranger Tides) filmi ülkemizde 19 Mayıs 2011 de vizyona girmesiyle beraber yeni filmin sinyallerini vermeye başladı bile.
Yeni filmin senaryosunun hemen hemen ortada olduğunun ve yönetmeninin de belli olduğu sinyalleri verilmiş bile.

Çağan Irmak ve Yeni Filmi “Dedemin İnsanları”

Çağan Irmak’ın kendi yaşam öyküsünden uyarladığı Dedemin İnsanları filminin çekimleri mayıs ayının sonlarına doğru Girit’de başlayacak, Gökçeada, Milas, Bodrum ve Söke ile devam edecek olan film, Temmuz ayınında sonunda sona erecek.

Filmde, on yaşında bir çocuk ile dedesinin hayatı, ailesi ve ülkesinin geçirdiği büyük değişimi anlatıyor.

Dedemin İnsanları’nda Çetin Tekindor, Hümeyra, Zafer Algöz, Yiğit Özşener, Gökçe Bahadır, Mert Fırat, Ezgi Mola, Mehmet Ali Kaptanlar, Sacide Taşaner, Ünal Silver, Ushan Çakır, Serkan Genç, Yiğit Arı ve Durukan Çelikkaya rol alacak.

Uluslararası Dersim İnsan Hakları Film Festivali

20-29 Mayıs 2011 tarihleri arası “Uluslararası Dersim İnsan Hakları Film Festivali”, bu yıl ilk kez sineması olmayan Tunceli’de üç salon açarak gerçekleştirilecek.
Uzun yıllar sürmesi amaçlanan organizasyonda yerli ve yabancı sinemaların yanı sıra belgeseller, kısa filmler, söyleşiler, çocuk filmleri ve dersimli yönetmenlerin filmleriyle sinemaseverlere geniş bir yelpaze sunuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 23 May 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Görüşmeyeli uzun zaman oldu. Bunun mahcubiyetiyle tekrar karşınızdayım.

Denzel Washinton hayranı olarak seçimlerimde hep öncelikli sırayı ona vermişimdir. Kendisi bundan ne kadar gururlanır bilmem ama ben onun filmlerini izlerken aldığım hazzı başka eserlerde her zaman  alamıyorum .Ve eğer dramı tavan yapmış, aynı zamanda heyecan yaratan bir film izlemek istiyorsanız bu filmi size şiddetle tavsiye ediyorum.

John Q. Archibal fabrikadan aldığı maaşla ailesini geçindirmeye çalışan bir işçidir. Tüm dünyası eşi ve biricik oğludur. Maddi sıkıntılara rağmen mutlu olan ailenin hayatları oğullarının aniden hastalanmasıyla altüst olur. Hastanede yapılan müdahale sonrasında kalbinin normalinden 3 kat daha büyük olduğu ve acilen kalp nakli olması gerektiği söylenir.

Fakat John Q. nun sağlık sigortası bu ameliyatı karşılamaz. Ya hayatı boyunca bir arada görmediği ve göremeyeceği bu meblağı bulacak, yada sisteme karşı bir savaş başlatacaktır .

Bir baba evladı için neler yapabilir…

Bu film mutlaka arşivinizde olmalı. İyi seyirler.

Bu yazı Asya tarafından 21 May 2011 00:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Anthony Zimmer’a dönersek, 2005 yapımı sade ama insanı rahatlatan sadelikte bir Fransız filmidir kendisi. Yvan Attal ve Sophie Marceau gibi uluslarası üne sahip iki Fransız oyuncuyu başrollerinde izlediğimiz film, Fransa’nın Nice kentini de arka fona çok güzel bir şekilde oturtmuş. Yönetmen koltuğunda ise Largo Winch filmiyle de hatırlayacağınız Jérôme Salle oturuyor.

Konusuna gelirsek; Anthony Zimmer, uyuşturucu kaçakçılığı, kara para aklama gibi birçok suçtan aranan bir suçludur. Karısı Chiara‘nın (Sophie Marceau) da yardımıyla uzun süredir saklanmaktadır Zimmer. Bir gün Chiara bir mektup alır. Mektuba göre ondan kocasına benzer birini bulup, bulduğu kişiyi polislere kocasıymış gibi göstermesi istenmektedir. Bir anlamda, estetik ameliyat olan kocasının tanınmamasından faydalanıp bütün bu olaylardan sıyrılmasını sağlayacaktır. Chiara da kendisine kurban olarak trende gördüğü François Taillandier‘ı (Yvan Attal) seçer. François farkında olmasa da büyük bir belaya bulaşmıştır artık. Ve başına gelen bu olayları tatlı(!) bir tesadüften ibaret görmektedir.

The Tourist filmini hala izlememiş ve inatla izleme niyetinde iseniz veya izledikten sonra hayal kırıklığı yaşamış ve bu hayal kırıklığını nasıl telafi ederim diye düşünüyorsanız, suç ve komedinin güzel bir harmanı olan Anthony Zimmer’ı bir deneyin derim ben. Gerisi size kalmış, iyi seyirler.

Bu yazı alploganer tarafından 20 May 2011 00:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kelebeğin meşhur teorisini duymayanınız kaldı mı bilmiyorum. Hani şu bir kanat çırpışıyla fırtınalar koparan küçük, sevimli ve rengarenk kelebeğimiz. Bu teoriyi duymamışsanız bile; KELEBEK ETKİSİ adı altında, bu teorinin bir yansıması, beyazperdedeki bir izdüşümü sayılabilecek KELEBEK ETKİSİ adlı filmi izlemişsinizdir. Zira sinema sahasında göz koşturan herkesin sıkça rastlayabileceği popüler filmlerden bir tanesidir. Yine de hadi diyelim ki ne filmden haberiniz var ne teoriden, o zaman şunu söylememe izin verin: burada ne işiniz var?  Bir kültür standardı olabilecek sinema sitesindesiniz ve hem bilimden hem kültürden bîhabersiniz. İşin esprisi bir yana hadi yine de diyelim gerçekten bîhabersiniz, birine bakıp çıkacağım mantığıyla ya da tesadüfen buradasınız. En yalın haliyle ve en yaygın kullanım şekliyle bu kuramı sizin için ifade edelim: “Çin’de kanat çırpan bir kelebek ABD’de bir fırtınaya neden olabilir”. Evet teorinin en basit formülize edilmiş sözel ifadesi budur.

Kelebek Etkisi adı altında kuramsallaşan bu görüşün; aslında daha geniş çaplı, bir varoluş açıklaması da olan KAOS KURAMI’NIN bir parçası olduğu bilinmelidir. Korkmayın şimdi bir de KAOS KURAMI’NI açıklayacak değilim. Ama bir iki cümle ile ifade etmekte yarar görüyorum zira yazımın anlam bütünlüğünü sağlamam gerek. KAOS KURAMI’NIN temel esprisi ise; her düzenin ardında bir kaosun var olduğu gerçeğine dayanır. Tabi benim anladığım kadarıyla. Yani düzeni oluşturan temel bileşimlere, diğer anlamda arka planına mercek tuttuğumuzda karşımıza çok kompleks bir yapının çıktığını görürüz. Bununla ilgili bilim diyarında verilen en çarpıcı örneklerden biri; sigara dumanının bir odada almış olduğu şekildir? Yani içenlerimiz de, içmeyip de görenlerimiz de, görmeyip de duyanlarımız için bir şey diyemeyeceğim, iyi bilirler, içilen bir sigaranın dumanı kapalı bir mekanda belli bir şekle bürünür. İşte o dumanın o garip şekilleri oluşturmasının arkasında yatan binlerce değişkenin olduğundan bahsedilir. Örneğin; odadaki hava akımı… Odanın sıcaklık seviyesi gibi birçok etkenin var olduğu ve o şeklin oluşmasını sağlayan oranların çok hassas olduğu söylenir ki, en ufak bir oran değişikliğinde dumanın şeklinin de değişeceği… Aslında aynı durum insanı oluşturan temel bileşenler yani genler için de söz konusu ama bu noktaya biraz sonra değineceğiz.

Tüm bu açıklamalar; Kelebek Etkisi, Kaos Kuramı, Kelebek Etkisi filmi ve bunun yanında bu bağlamda var olan benim fark etmeyip de, sizin dikkatinizi çeken yayınlar ki Benjamin Button’un Tuhaf Hikayesi filminde yer alan KADER’e vurgu yapan kaza sahnesi, bunun yanında Heroes adlı dizide geçmişe gitme gücüyle, geleceği değiştirmeye çalışan sempatik çekik gözlü kahramanımızın bu anlamda çekilmiş bölümleri, yine bu yazımızın anlaşılmasında size ışık tutacaktır.

Şimdi gelelim asıl meselemize, tüm bu kuramlar, teoriler ve filmlerle ne anlatmak istiyorum, açıkçası ben de çok bilmemekle beraber, bağlayacak bir yer bulabilmenin ümidiyle yazıyorum bakalım, hayırlısı. Yine şaka bir yana vurgulamak ve altını çizmek istediğim asıl görüşüm, bir sigara dumanına şekil veren temel etmenler bile onlarca değişken yapının ürünüyken, ortaya çıkan bir filmin arka planında o filmi oluşturan on binlerce değişkenin olduğunu görebilmektir. Ve burada Sinema Sanatının belli bir noktadan sonra kendini tekrarlama gibi bir problemle karşılaşabilmesinin muhtemelliği üzerine kendimce bir takım görüşler beyan etmektir.

Öncelikle şu belirtilmelidir ki; kameraya dokunan her bireyin parmak izi; o kameraya yansıyan görüntüleri özel kılar, kendine özgü kılar. Yine aynı şekilde senaryo yazımında klavyenin tuşlarına ve kaleme dokunan her parmak izi, o hikayeyi o senaryoyu özel ve kendine özgü kılar. Bir daha tekrarı asla olmayacağı gerçeğini ortaya çıkarır. Biz zannederiz ki Allah bizim parmak izlerimizi ayrı ayrı kişiye özel yaratmıştır. Evet ama bana göre bu ayrılık ve farklılık somut anlamdaki parmak izinin yanında; o parmağın dokunduğu maddi manevi her alanı kapsamaktadır. Yani parmak izlerimiz bize özeldir ve o parmakları oluşturan ellerimiz ve o ellerimizden çıkan her ürün bize özeldir. Hikmetle söylenmiş bir söz ki; aynı ırmakta iki kez yıkanılmaz… Binlerce yıl önce aynı gerçeğe parmak basan bu filozof; zamana da göz kırparak varlığı oluşturan milyonlarca değişkenin aynı şartlar altında tıpatıp aynı şekle bürünemeyeceğini de ifade etmiştir.

Mesela, aile içi şiddetin yansıtıldığı çok başarılı olmuş bir filmde, yönetmenin bu başarıyı sağlamasında çok farklı değişkenlerin var olduğunu müşahede edebiliriz. Babasından çocukken yemiş olduğu bir tokat, onda kelebek etkisi yaratmış olabilir. Yine aynı şekilde babasının annesine uyguladığı şiddet… Şu unutulmamalıdır ki bugünkü var olan benliğimiz, geçmişte yaşadığımız her saniyenin, her anın ve her olayın ortaya sunmuş olduğu bir üründür. Ve bugüne kadar yaşadığınız saniyeleri, anları ve olayları varın siz hesap edin, ve siz de bir kelebek misali bu kaosa bir kanat çırpın bakalım.

Yine bu noktada gen bilimine salça olmazsak gen(d)imize ihanet etmiş oluruz. Gen, insanı oluşturan, bugün var olan şeklimiz şemailimizi belirleyen en küçük yapı değerleri ve bilimsel ifadesi ile şifreleridir. İnsan belki de yaratılmışların içinde en muazzam ve en karmaşık yapıya sahip varlıktır. Her insanın burnunu, kaşını, gözünü hatta parmak izine kadar her ayrıntısını bu genler belirler. Ve ne tuhaftır ki milyonlarca üretimi yapılan bu insanoğlunun her biri kendine has bir bakışa sahiptir. Her şeyiyle birbirinin aynısı olan iki insan yan yana getirmek imkânsızdır. İşte bu farklılığı sağlayan, bu düzenin arkasındaki kaostur. Yani karmaşa. Binlerce değişken. Yine bir insanda gen sayısının ki hatta yapılarının dahi aynı olduğu söylenir, değişkenliği sağlayan ise o binlerce genin sıralaması. Şimdi bu noktada bütünsel olarak düşündüğümüzde kelebek etkisi, kaos kuramı ile insanı oluşturan genler arasında açıklayıcı bir bağlantının var olduğunu görebiliriz.

Peki sadece gen dediğimiz yapı insanda mı mevcuttur? Bilimi bilmem fakat bilimin hala açıklamada aciz kaldığı bir İnsan olan ben derim ki; gen dediğimiz yapı varlığı oluşturan her zerrede mevcuttur. Belki ismen farklı kelimelerle ifade ediliyordur, orasını bilemem. İşte bu noktada Sinemanın da genleri olduğu vurgusunu yapmak istiyorum. Aynı şekilde ortaya konan her filmin kendine özgü bir gene sahip olduğunu, o filmi oluşturan binlerce değişkenin var olduğunu, bu sebeple sinemanın özünde hiçbir zaman kendini tekrar etme gibi bir problemle karşılaşmayacağını, var olan benzerlik ve taklidin yaradılışın temel kanunlarından olduğunu ifade etmeliyim. Ne zaman ki insanlar tıpatıp aynı doğar, aynı şartlarda büyür, aynı değerlerin oluşturduğu saatleri ve olayları yaşar, parmak izleri dahi aynı olur, işte o zaman aynı film çıkar.

Ayrıntısal ve mantıksal olarak bu doğru fakat insani olarak bu derece ayrıntılı görebilmemiz mümkün değil, yani ortaya çıkan filmlerin zamanla kendini tekrar etmesi, monotonlaşması, birbirine benzemesi sorunu bu şekilde çözülmesi ve açıklanması doğru değil, diyenler, karşı görüş belirtecek olanlar olabilir. Ben de derim ki; eğer böyle bir problem çıkmış yahut çıkarsa bu sinemanın kendini tekrar etmesi değil, insanlığın artık kendini tekrar ediyor olmasıdır, bu sinemanın tıkanması değil, bizzat insanlığın tıkanmış olduğunun göstergesidir.

Konu uzun, karmaşık, fakat vurgulamak istediğim temel düşüncelerin az çok oturduğunu düşünüyorum. Sinemanın Genlerine dair ileriki zamanlarda yine bazı yazılar kaleme alabiliriz.
Şimdi bazılarınız bu yazıya burun kıvıracak ya, ahh ahh bir bilseler bu kelimeler, bu düşünceler bu cümleler bir araya gelip bir makale olabilmesi için ardında ne kaoslar yaşandı, odamın hava akımından, karnımın açlık derecesi, oturduğum koltuğun rahatlığından, küçükken çöp kovasından fırlayıp da yüzümü tırmalayan kedinin tırnaklarına kadar… Akıl almaz… Milyonlarca değişkenin oluşturduğu bir bütünüz, sakın ola kendinizi hafife almayın ;) Muhabbetiniz, Sevginiz daim olsun…

FRAGMAN

VARLIĞIN FİNALİNDE BİR YETİM

“Her şeyini paylaşıyor, dağıtıyor. Tebessümünü kimseden esirgemiyor. Ne var ki fikirleri tehlikeli!”
[The Message, Çağrı Filminden]

Varlık denen filmde sona yaklaşılmıştı. Sonlar yaşanıyordu. Bilinmezliğin Son Elçisi ve SIR’rın son kadim damlası yürekleri ıslatacaktı. Belki de ısıtacak hatta yakacaktı. O’nun YOK’luğunda VAR’lık için hep bir şeyler eksik kalıyordu. Boynunu büküyordu, tıpkı kendi yetimliği gibi o da yetim bırakıyordu can bulanları, cana bulananları. Neyse ki VARLIK filminin final sahnesi için çekimler hazırdı ve 40 yaşında İqra dedi ve titredi her zerresi.
Titredi insanlık.
Titredi kainat.
OKU’du Varlığı.
OKU’du insanı..
OKU’du evreni.
YARATAN RABBİNİN ADIYLA…

Yönetmen Koltuğunda şöyle bir doğruldu. Ve artık tamam dedi, Cebrail hiç bu kadar huzurla tebessüm etmemişti ve yükledi omzuna iqra’yı. Tuttu HİRA’nın yolunu…

Mustafa AKKAD’ın ÇAĞRI’sına kulak veren MikU, kaleminin rengiyle, elleri titreye titreye, yüreği yetmese de; O’na dokunmaya çalıştı. PEK YAKINDA…

Bu yazı MikU tarafından 17 May 2011 00:36 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Fatih’in fedaisi olarak da tanımlanan Kara Murat, ilk olarak 1971 yılında Rahmi Turan’ın kaleminden Günaydın gazetesinde ortaya çıkmıştı. Sonrasında 1974 de dergi ile sevenlerine ulaşan Kahramanımız, sinema hayatına Cüneyt Arkın ile başlamıştı.

Önce romanlardan ve dergi, oradan da sinemaya geçen Kara murat, şimdi ise teknolojiyle beraber yeniden karşımızda.
Fransız aktör ve kareografist Cyril Raffaelli filmin aksiyon kareografisini ve danışmanlığını yapıyor. Başrollerde Fatih Usta’nın oynadığı filmin fragmanı çekilmeye başlamış bile. Dünya çapında satış ve pazarlaması, Centre Media ve Şebeke Creative Team yürütülecek olan Kara Murat Mora’nın Ateşi, Türkiye’de Aralık 2011′de sinema izleyicisine ulaşacak.

Matt Damon Yönetmen ve Baba oluyor

Matt Damon, oyunculuktan sonra yönetmenliğe ulaşan eli, 1997 yılında arkadaşı olan Ben Affeck ile beraber yazdıkları Can Dostum (Good Will Hunting) ile En iyi Özgün Senaryo Dalında Oscar kazanmasıyla şimdide yönetmenliğe uzandı.

Bu uğurda Warner Bros. dan “Father Daughter Time: A Tale of Armed Robbery and Eskimo Kisses” isimli film satın alınmış bile. Kızıyla birlikte sırra kadem basan bir babanın hikayesinin geçeceği filmde Matt Damon’un yönetmen ve başrol olacağı söylenmekte.

Harry Potter Ve Ölüm Yadigarları Bölüm 2 Türkçe Fragman

David Yates yönetimindeki filmin oyuncu kadrosunda Helena Bonham Carter, Robbie Coltrane, Tom Felton, Ralph Fiennes, Brendan Gleeson, Richard Griffiths, John Hurt, Jason Isaacs, Helen McCrory, Bill Nighy, Miranda Richardson, Alan Rickman, Maggie Smith, Timothy Spall, Imelda Staunton, David Thewlis, Julie Walters ve Bonnie Wright yer alıyor.

Filmin Fragmanı…

Quentin Tarantino ve Yeni Projesi

Quentin Tarantino’dan ilginç bir haber ve paylaşmak gerek… Tarantino’nun son filmi olarak duyurulan fakat henüz netleşmemiş olan bir film,  ”Django Unchained”. Film 1966 tarihli spaghetti western ‘Django’dan esinlenmiş. Bundan önce ise Tarantino, Sukiyaki Western Django’da oynamıştı.

Filmle ilgili tek kesin olay ise, Soysuzlar Çetesi‘ndeki Oscar ödüllü aktör Christoph Waltz’ın oluşu.

Bu yazı Ethem tarafından 13 May 2011 13:30 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle iyi bir iş bulmakla ve başarılı olmakla işe başlayan Babou, bu işte de pürüz çıkarınca yaklaşan düğün için kendince bir hediye bulması geekmektedir.

Bu yazı Ethem tarafından 30 April 2011 23:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yeşilçam’ın yıldızları, ‘Yeşilçam uyanıyor’ sloganıyla harekete geçerek yasal haklarını Sinema Oyuncuları Meslek Birliği BİROY’a devretti. BİROY, sanatçılar adına, telif alamadıkları yaklaşık 2 bin filmin televizyonlarda yayınlanmasının durdurulması için, perşembe günü başvuruda bulunacak.

Dava kazanılırsa Türk sinema tarihinden sayısız film, oyunculara telif ödenmediği için yayınlanamayacak.

BİROY’a haklarını devreden sanatçılar arasında Halil Ergün, Kadir İnanır, Nur Sürer, Aytaç Arman, Nejat İşler, Nurgül Yeşilçay, Uğur Polat, Yılmaz Erdoğan, Demet Akbağ, Özkan Uğur gibi isimler var. BİROY, 1995 öncesi çekilmiş ve hakları yapımcılarda olan yaklaşık 2 bin sinema filminde rol alan sanatçıların haklarını takip edecek.
NTV

Bu yazı Ethem tarafından 28 April 2011 00:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mert Fırat ve İlksen Başarır ikilisi, “Başka Dilde Aşk”tan duyarlılıklarına, vicdanlarına aşina olduğumuz yazan-yöneten-vücuda getiren bir ekip. Bu kez, vicdanımızın en kör noktasını hedef alıyorlar: ensest. Filmin konusundan ziyade işlenişinden ve hayranlık uyandıran duyarlılığından bahsetmeli. Çoğunlukla, fakirlik, cehalet gibi kavramlarla ilişkilendiririz ensesti Uzakta, kötü-kaba-cahil insanların gerçekliğidir o; beyaz yakaların, antreman yapılan yüzme havuzlarının, lunaparktaki mutlu çocukların dünyasına ait değildir sanki. Film ,bilerek ve isteyerek, hikayeyi zaman ve mekandan soyutlayarak, ana karakterleri tam orta yerde ve aklımızdakinin çok uzağında sunuyor bize. Babanın şairliği, titizliği, akşamları belgesel izlemesi kafamızdaki kötü-kaba-cahil üçlemesini yerle bir ederken, bir yandan da enseste bir sebep yüklememizi zorlaştırıyor.

Bir başka alkışlanacak tavır ise suistimale yönelik kullanılabilecek hiçbir görüntüye yer verilmemesi. Her şey kapılar ardından, kesik kurgu ve imalarla gösteriliyor. Yine de hiçbir şey, babanın son şiiri kadar vurucu anlatmıyor yaşananları: “Sevgi paramparça..”

Belki “içim kaldırmaz, izleyemem” diyorsunuz bu film için; belki de “yok artık, ahlaksızlığı film yapmışlar” diyen uyku bandını takmışlardansınız. Sizin için bu filmden sonra da hiçbir şey değişmeyecek. Ama belki de ağlayarak Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Huzur”unu, hem de nasıl güzel okuyan Sevgi için belki tünelin ucunda küçük bir ışık gözükecek. Ne olursa olsun, bu filmi izleyin..

Bu yazı deniz_mat tarafından 10 April 2011 15:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

KULLANILACAK MALZEMELER : Münferit sevimli hayvanlar, bol bol dans, bir miktar hareket, bir tutam dostluk, barış ve kardeşlik dersi, bolca 3D ve kaçınılmaz mutlu son!

HAZIRLANIŞI : Öncelikle sevimli hayvan baş karakterlerimiz olan, aynı zamanda türünün son halkası , nesli tükenme tehlikesi ile karşı karşıya kalan “Blu” adındaki mavili papağan alınır. Önce en sevimli hali ile bize sunulan bu papağan, avcılar tarafından yakalanarak ana vatanından çooook uzağa, Minnesota’ya sürüklenir. Burada kendisini yoldaş belleyen bakıcısı ile mutlu mesut yaşamaktadır. Derken “papağanın soyunun son iki temsilcisinden biri olduğu ve Jewell adındaki dişisi ile çiftleşmesi gerektiği” patlak verir. Sonrasında işin içine “kaçak tropikal kuş avcıları” atılarak bir müddet iyice karıştırılır. Papağan dostlarımız Blu ve Jewel ayrı tabaklara konarak bir süre mikrodalga fırında ısıtılır.
Gel gelelim kendisini arayan sahibi de mikserde ruh eşini bulmuş fakat döndürme işi tamamlandıktan
sonra her an mikrodalga fırına atlamaya can atmaktadır.

Bu noktada tarifimize çeşitli baharatlar eklemek, spesyelimizi –en azından küçük izleyiciler için- daha lezzetli kılacaktır. Bu sebeple ayrı bir kap çıkarılır ve sırasıyla “karnaval arka fonu”, muazzam görsel tasarımlar ve pek iyi yazılmamış olmasına rağmen, hedef kitlesinin (15-) takip rotasını keyiflendirecek yan karakterler eklenir. Bu arada mikrodalga fırına göz atılır. Eveeet! Papağanlarımız da kıvama gelmiş. Fırından çıkarıp bir süre beklemeye bırakılır. Sorun değil ne de olsa Blu’nun uçabilmek gibi bir meziyeti mevcut değil! Ama o da ne. 2 dakika fırına bakmaya gittik her şey dağılmış vaziyette! Örneğin masanın üzerine “bir yanda karnaval, diğer yanda yoksulluk” dip notunu kim iliştirdi! Peki ya koca koca harflerle yazılmış fakat yarısı da silinmiş olan bu beylik “özgürlük – tutsaklık” gevelemeleri ne ola ki? Hehhh! Bu da yetmezmiş gibi hamurun kıvamı da biraz bozulmuş. Öyle sanıyorum ki şeker dozunu biraz daha arttırırsak (sevimli animasyon karakter kat sayısı) işi biraz kotarabiliriz!

Şimdi de sırasıyla Blu’nun aşık olması, uçmayı öğrenmesi ve nihayetinde de sahibini bularak mutlu mesut bir biçimde paketlenerek raflara dizilmesi gerekiyor. Bazı şeyler biraz hızlı mı gelişti nedir? O halde hiiiiç heyecan yapmanıza gerek yok. Eldivenlerinizi çıkarıp rahat bir nefes alabilirsiniz. Çünkü tarifin seyir listesi siz elinizi sürseniz de sürmeseniz de aynen bu şekilde noktalanacak. Fakat unutmayın ki tarifimize oldukça fazla şeker ekledik. Bu şeker miktarı elbette ki küçüklerin dişlerini çürütüp onları şişmanlatmayacaktır; fakat yetişkinler için mide yorgunluğuna sebebiyet vereceğini de unutmamak gerekiyor…Son Tahlilde…Afiyet “Şeker” Olsun…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 10 April 2011 02:25 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film kısaca, Üvey babası tarafından akıl hastanesine kapatılan genç bir kızın kaçış planı olarak başka bir evrene geçip kendisini buradan kurtarmanın planını yapacaktır.

Kadroda birbirinden güzel aktristlerin oluşu filme bir hayli reklam ve albeni kazandırmış olduğu ortada. Senaryo hakkında açıklayıcı bir bilgi verilmemesine rağmen büyük ilgi toplayan Sucker Punch
adlı film Aksiyon, Fantastik, Gerilim ve Gizem türünde seyretmekte.

25 Aralık 2010 de Abd’de, 15 Nisan 2011 de Türkiye’de vizyona girmesi  bekleniyor.

Bu yazı Ethem tarafından 10 April 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Severek izlediğim ve takip ettiğim Belçika sinemasına ait çok güzel ve özel bir film olduğunu düşünüyorum. İnternette film hakkında neredeyse hiç yorum yapılmamış ve ortalıkta fazla dolaşan bir film olmamasına anlama veremedim, lakin eğer sıralama yapmak istesem; Belçika sineması klasmanında çok üst sıralara koymak isteyeceğim bir film.

Konu olarak film, kızını kaybeden bir babanın, kızını bulma çabaları. Şehirde başlayan ve daha sonra biraz ileriye sararak; ıssız bir köyde devam eden konumuz, aniden ortaya çıkan esrarengiz bir kızla yollarının kesişmesi ve daha sonra gelişen akıl almaz olaylar.

Geçmişten sahneler vererek başlayan filmde; Tom kızıyla çok mutlu olan doktor bir babadır. Kızıyla birlikte gayet mutlu olarak yaşadıklarını anlıyoruz ve sonra birden ileriye sarıyoruz olayı. On sekiz ay sonrasına gidiyoruz ve asıl hikayeyi anlamaya çalışıyoruz. Şehirde kaybettiği kızını bulmak için fotoğraflarla dolaşan babamız, esrarengiz bir kıza rastlamasıyla birlikte hikâyemiz başka bir boyut kazanıyor ve mekân tamamen değişiyor. Takip ettiği kızın köyüne gidiyoruz ve hikâyemize sürekli eklenen, hatta bir süre sonra biraz ‘’Yalan Rüzgârı’’ tadında devam eden filmimize aynı zamanda heyecan da geliyor.

Charlotte gerçekten, Charlotte mu? Bir dakika, ben emin olamadım…

Filmin genel hatlarıyla gerçekten tatmin edici bir yapıt olarak çıkıyor karşımıza. Baştan sona itibaren anlatılmak istenen olayı size hissettiriyor ve aslında olayı çözebilmeniz için farklı zamanlarda çok belirgin ipuçlarını da olaya eklemiş. Ama filme öylesine kaptırmanız mümkün ki, bu noktaları kaçırarak filmin sonuna kadar devam edebilme ve aynı zamanda sonunda şok olmanızı da mümkün kılmışlar. Şahsen, verilen onca kopyadan sonra, asıl olayın ne olduğunu anlamak çok zor olmadı.

Her ne kadar senaryonun güçlü olduğundan bahsettiysem de, aslında anlatılmak istenilen olayın üzerine daha iyi gidebileceklerini düşünüyordum. Bunun olmamasının iki nedeni var diyebilirim; anlatılan hikâyenin gereğinden fazla yavaş ilerlemesi ve gereksiz sahnelerin biraz fazla olması. Öylesine alakasız sahneler var ki, filmden kopma noktasına kadar sürüklüyor izleyiciyi.

Sonuna kadar birçok maceraya ve birçok gizeme gebe olan filmin sonu kesinlikle çok tatmin edici olarak kurgulanmış. Olayları farklı olarak biteceğini düşünüyorken, beklenmeyen son ve biraz heyecanı arttırmak istersen iki adamın çöküşünden bahsedebilirim.

Belçika sinemasını her daim sevmişimdir ve bu seferde çok tatmin edici bir film izlediğimi söyleyebilir ve bu filme rahatlıkla kefil olabilirim. Kızını kaybeden ve daha sonra bulmaya çalışan baba filmleri senaryolarını ele aldığım zaman da, izlediğim en derli toplu senaryolardan biri olduğunu, her ne kadar gereksiz sahneler olsa da, her ne kadar anlamlandırılması imkânsız sekanslar oluşturulmaya çalışılsa da; söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesi gereken bir filmden bahsettim. İyi Eğlenceler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 24 March 2011 02:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Se7en**

Aslında klip yönetmeni olan Fincher, ilk film deneyimi Alien 3 ile büyük hüsrana uğradı. Kolay değildi tabi serinin ilk iki filmi Alien ve Aliens, iki usta yönetmen Ridley Scott ve James Cameron tarafından çekilmişti. Bu yüzden beklenti büyüktü. Film, özel efektleri ile Oscar^® adaylığı aldı ama gişede beklentiyi karşılayamadı ve eleştirmenler tarafından topa tutuldu. Bütün bunlara rağmen yönetmen üç yıl sonra Andrew Kevin Walker’ın (Girişteki Ölü Adam) DVD, VCD vb. satan meşhur mağaza zinciri Tower Records’ta çalışırken yazdığı uyarlama olmayan ilk senaryosu Se7en’ı çekti.

Se7en’ın konusu kısaca şöyle; Dünyadaki ilahi adaleti sağlamak için İncil’de bahsi geçen yedi ölümcül günahı işleyenleri “sanatsal” yöntemlerle öldüren bir seri katil şehre dehşet saçmaktadır. Onun peşine düşen iki cinayet masası dedektifi vardır. Biri Dedektif Somerset (Morgan Freeman). Emekliliğine yedi gün var. İşinden, yaşadığı şehirden bıkmış ve insanlara olan inancını yitirmiş. Diğeri ise göreve yeni başlamış genç Dedektif Mills (Brad Pitt ). Kendini kanıtlama isteğiyle dolu, enerjik, ukala ve öfkeli. İki dedektif yağmurun hiç durmadığı yedi günde, umutsuz bir şehirde çok zeki olan katilin peşindeler ve hiçbir şey tahmin edildiği gibi değil. . .

1- İlk Günah: Oburluk

Sinema tarihinin en iyi jeneriğiyle başlıyor film. Merak uyandırıcı bu jenerikte katilimizin cinayetleri planladığı defterlerden bazı kısımlar gösteriliyor bize ve ardından yağmurlu bir pazartesi günü ile giriş yapıyoruz karanlık şehre. Somerset ve Mills olay yerine geliyorlar. Karanlık ve izbe bu yerde kocaman bir masanın önünde, en az o masa kadar büyük bir adamın sandalyeye bağlı cesedini görüyoruz. Önünde kusmuk dolu bir kova var ve etrafa yayılmış iğrenç bir koku. Bu sarsıcı sahne ile katilimiz, dedektiflere ilk mesajını da vermiş oluyor.

“Cehennemden aydınlığa giden yol uzun ve zorludur.”

2- Açgözlü Seyirciye Nafile İpuçları

Film ilerledikçe verilen ipuçları ile katilin kim olduğunu harıl harıl düşünseniz de bir türlü bulamıyorsunuz tabi ki. Hatta kafanız karışıyor ve kontrol hiçbir şekilde “sizin tarafınıza” geçmiyor. Böylece filmin başından sonuna kadar “kurban” konumunda kalmış oluyorsunuz. Hatta dedektiflerin ruh haline ortak oluyor ve her şeyi saran karanlığın içine hapsoluyorsunuz.

3- Tembellik Etmemiş Oyuncular

Katilin peşindeki polislerin bize hiç de yabancı gelmediğini hemen anlayabiliriz aslında. Yaşlı, tecrübeli ve soğukkanlı bir dedektif ve ona yardım etmesi için görevlendirilen genç, bütün karanlıkları aydınlatabileceğini düşünen ve kendini kanıtlamak için yanıp tutuşan başka bir dedektif. Birbirlerinin tam anlamıyla zıttı ama birbirlerini tamamlayan iki karakter. Polisiye film türünün bu klişesini Fincher filmde çok iyi kullanmış. Tabi bunda Brad Pitt ve Morgan Freeman’ın kimyasının tutması da önemli bir etken.

Filmin diğer önemli oyuncusu da tabi ki Kevin Spacey^***. Kendisini çok az gördüğümüz ama buna rağmen suratındaki o buz gibi ifadeyle ve müthiş oyunculuğuyla hafızalarımıza kazınmıştır.

Ufak bir not: John Doe karakteri için başlangıçta düşünülen isim Kevin Spacey değilmiş! Bu rol için düşünülen isim REM grubunun solisti Michael Stipe imiş. Müzisyen bu rolün sinemaya adım atmak için gayet uygun olduğunu düşünüyormuş. Fakat plak şirketi son anda yeni bir tura çıkmalarını isteyince, rolü geri vermek zorunda kalmış (Tanrıya şükürler olsun ki!). Sonrası malum, Kevin Spacey, John Doe rolünün sahibi oluyor.

Gwyneth Paltrow’da filmde Dedektif Mills (Brad Pitt )’in karısı Tracy’yi canlandırıyor. Paltrow psikolojisi bozuk, yalnız bir kadını kendine has oyunculuğu ile oynarken aklıma gelen tek şey; Bu rol için Gwyneth Paltrow’dan başkası düşünülemezdi oluyor.

4- İsimsiz Şehirde Gururlu Bir Anne

Filmin geçtiği şehir hakkında herhangi bir bilgi verilmiyor bize, son derece karanlık, kasvetli ve yağmurun durmaksızın yağdığı isimsiz bir şehir burası sadece. Bildiğimiz tek şey bilmediğimiz bu şehirde her geçen gün bir cinayet işleniyor olması. Olayların geçtiği şehir ve David Mills’in karısıyla birlikte yaşadığı ev birbirine çok benziyor. İkisi de son derece kasvetli ve umutsuz. Trenlerin öfkeli sesleri eşliğinde sarsılan ev, bu duruma alışmaya çalışan Mills ve Tracy’nin arasındaki sarsılmış ilişkilerinin bir metaforu sanki. Mills’in evde beslediği köpeklere duyduğu aşırı sevgi, bebek hasretini anlatıyor. Tracy’nin hamileliğini gizlemesi ve ne yapacağına karar verene kadar da Mills’e söylememesi filmin sonunda boğazımıza düğümlenen bir yumru gibi karşımıza çıkıyor.

5- Dehşet Birazcıkta Şehvet

Filmin bir sahnesinde Somerset ve Mills barda oturup sohbet ederler. Bu sahne filmin felsefi açıdan en önemli kısmıdır. Somerset, Mills’e katili yakaladıklarında hiçbir şeyin değişmeyeceğini söylüyor. Mills ise katili yakalamanın büyük iş olduğunu, o yakalandığında her şeyin çözüleceğine inanıyor. Film ilerledikçe Mills ve Somerset arasındaki anlaşmazlıklar artıyor tıpkı Somerset’in yorgunluk belirtileri gibi. Mills de kendini bir anda bu içinden çıkılmaz seri katil davası ile ailevi problemler arasında buluyor. Buna en güzel örnekte Mills’in evinde; Mills, Tracy ve Somerset’in birlikte yediği yemektir. Buradaki gergin hava gerçekten sinir bozucu türdendir.

Katil cinayetlerine devam ederken, olay yerlerinde bıraktığı bir takım işaretlerin, polislere bir sonraki cinayetin nerede olacağına dair ipuçları verecek cinsten olması ve buna rağmen yakalanamaması katilin son derece zeki biri olduğunu ispatlıyor. Katilin amacı sadece kurbanları öldürmek değil. Zaten cinayetlerin işleniş biçiminden bunu anlıyoruz. Ona göre etrafta o kadar çok günahkâr var ki bunlara birinin son vermesi gerekiyor. Ve Tanrı’nın onu seçtiğini düşünüyor, cinayetlerde bu yüzden bir çeşit vaaz gibi. Kurban hangi günahı işlediyse cezasını bu günahla ödüyor. Katilimizi hiç cinayet işlerken görmüyoruz. Ne zaman dedektifler bir ceset buluyor işte bizde o zaman görüyoruz mesajlarla süslenmiş ölü bedenleri. Bu da filmin sonuna kadar merakımızı ayakta tutuyor. Kurbanlar gerçektende dehşet verici şekillerde öldürülüyor. Tıpkı şehvet günahını işlemiş fahişenin ölümü gibi.

6- Kıskananları Çatlatacak Cinsten Sürpriz Final

İki dedektif katili yakalayacakları sırada ellerinden kaçırırlar ve onu tekrar nasıl bulacaklarını düşünürlerken, her tarafı kanlar içinde polis merkezinin kapısından John Doe girer. İşte film bu beklenmedik sahne ile beklenmedik finale doğru yol almaya başlar. Katil teslim olur ve diğer iki cesedin nerede olduğu bir şartla göstereceğini söyler. Şartı dedektifleri oraya kendisi götürecektir. Mills, Somerset ve Doe arabayla olay yerine giderken bir helikopterde onları takip etmektedir. Bu sahnede Kevin Spacey harika bir monolog ile rolünün hakkını sonuna kadar verir. Saat 7’de elektrik kulelerinin olduğu uçsuz bucaksız araziye geldiklerinde film hiç unutamayacağımız bir şekilde son bulur.

7- Son Sözü Öfke Söyler

Filmin sonunda Dedektif Somerset’in öfkeli ve bitmiş adama bakıp ta dediği gibi;

“Ernest Hemingway şöyle yazmış: Dünya güzeldir ve uğruna savaşmaya değer. İkinci bölümüne katılıyorum.”

Akrabalık Bağı: Angel Heart

Alan Parker’ın 1987 tarihli “Angel Heart” ve David Fincher’ın 1995 tarihli “Se7en” filmi polisiyenin iki farklı türünün örnekleri. Angel Heart özel dedektif öyküsü, Se7en ise cinayet masası öyküsü. İki filmde, iliklerinize kadar işleyen kasvetli atmosferi ve gerilim dozu yüksek sahneleri ile sizi avucunun içine alıp merakınızı sürekli diri tutarak çarpıcı bir şekilde sonlanıyor.

* Titreyen neonlu yazılar ilk kez se7en filminin jeneriğinde kullanılmıştır.

** 1996 – En iyi Kurgu Oscar Adayı.

*** Kevin Spacey’nin kendi isteği üzerine jenerikte adı geçmemiştir.

Filmden Replik

Her sokak köşesinde, her evde, ölümcül bir günah görüyoruz ve

hoş görüyoruz. Hoş görüyoruz çünkü sıradan, çünkü olağan.

Sabah, öğle ve aksam hoş görüyoruz. Hayır, artık olmaz.

Ben örnek oluyorum ve yaptığım şey şaşırtacak, incelenecek ve

izlenecek… Sonsuza dek…

John Doe

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 18 March 2011 14:49 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yaptıkları program zaman içinde hem onların hem de dinleyenlerin hayatını değiştirecektir. Programın şöhreti hızla yayılırken Kaan ve Mete eski hayatlarına aynen devam ederler. Her gün başka kadınlarla yalnızlığını gidermeye çalışan Kaan, aradığı aşkı Zeynep’de (Ahu Türkpençe) bulur ve aralarındaki hayat görüşü farklılığına rağmen bu aşkı tutkuyla yaşamaya çalışır;… Bu arada herkesin ‘kendi kaybını’ bulduğu ‘Kaybedenler Kulübü’, toplumun farklı kesiminden insanları biraraya getirerek adeta bir ‘ortak mahalle’ de buluşturur.

Kendi yalnızlıklarıyla bile dalga geçen, sisteme her gün başkaldıran, hayatın kıyısında yaşayan Kaan ve Mete’nin renkli hayatlarını yansıtan programın tutkunları, ‘Kaybedenler Kulübü’nün üyeleridir artık…

Kaynak

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 01:48 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com