İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2.Dünya Savaş’ında Sicilya’da kocasını askere gönderdikten sonra haber alamayan Malena (Monica Belluci), dul kalmıştır. Güzelliğiyle, şehirdeki erkeklerin, dikkatini çeker ve genç, yaşlı, çocuk demeden tüm erkeklerin hayal ettiği bir hanımefendi olur. Bunu fark eden Malena, güzelliğinden faydalanarak isteklerini yaptırır. Ergenliğe yeni giren ve yeni duygular öğrenmeye başlayan Renato(Guiseppe Sulfaro), arkadaşlarının etkisiyle başladığı aşk serüvenini, herkesten gizli yaşar. Asıl konunun, kadın olduğu bir film.
Guisseppe Tornatore, İtalyan sinemasının usta yönetmenlerinden biri ve bu yapıtında da, ustalığını izleyiciye gösteriyor. Herşeyden önce sinema, bir anlatım sanatıysa, bunu başarıyla ve hakkıyla yerine getiren bir sanatçı. Cennet Sineması’ndan sonra, çektiği filmler çok ses getirmese de elde ettiği başarı onu uzun yıllar ayakta tutmaya yetecek.

Film müziklerinde kendi ülkesinden Ennio Mariccone ile çalışıyor. Başarılı bulduğum müzikleri ise filmde çok tatlı bir etki bırakıyor. Bazı sahnelerde, olayların kötü olmasına karşın, müziğin olay karşısında yaşananları haklı olduğunu veren bir etkisi var ki, o sahnenin heyecan verdiğini söyleyebilirim.

Monica Belluci, Guiseppe Sulfaro ikilisinin eksen karakter olduğu filmde oyunculukları göz doduruyor. Bir kadının hayatı, bir çocuğun ergenliğe girişi, bir ailenin yaşam sıkıntılarının yanında bir de 2. Dünya Savaşının yaşattıklarını anlatan filmde, doğru oyuncuların doğru karaktererle bütünleşmesi ve yan karakterlerinde performanslarının çok iyi olması, filmden keyif almamızı sağlıyor.
Sinema severer olarak, aşk, psikoloji, savaş gibi derin konuarı harmanlayarak önümüze koyan Tornatore, bu güzel yapıtıyla, izleyiciye daha da yakınlaşıyor. Yetenekli olduğunu düşündüğüm ve böyle sosyal konuları birleştirerek, ortaya koyduğu eserler ne kadar sıradan gelse de, aslında işlenişi bakımından kendini özgü bir tadı olduğunu düşünüyorum. Final sahnesinde dahi, izleyiciyi ayakta tutan Tornatore, çok farklı bir son yapmasa da, seyirciye tebessüm ettiriyor.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 22 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hemen hemen Zombieland (2009) ve Sosyal Ağ (2010) filmlerinin başrol aktristi Jesse Eisenberg üzerine kurulu bir film 30 Minutes Or Less. Bu saydığım filmlerinde de izlediğimiz  gibi Jesse Eisenberg’in fevkulade bir performans sergilediği kanısında değilim. Bu 3 filminde senaryo ve kurgu filmi izlememi sağladı. 30 Minutes Or Less filminde Jesse Eisenberg’ten ziyade Nick Swardson’un performansı görmeye değerdi diye düşünüyorum. Her ne kadar yan rolde yer alsa da filmdeki favori oyuncum Nick Swardson oldu. Aynı şekilde Zombieland filminde de Woody Harrelson filmi renklendiren isimdi.

Film ile alakalı yazıyı uzatmaya gerek yok diye düşünüyorum. Karşınızda bir komedi filmi var ve 30 Minutes Or Less;

İzleyenler için eğlenceli ve kesinlikle zaman kaybı niteliğinde olmayan bir film. İzlemeyenler ise fazla üzülmesin, çok şey kaybetmediniz.

Bu yazı Ethem tarafından 11 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 05 October 2011 00:22 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 29 August 2011 17:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İşten atıldığı gün, karısı tarafından terk edilen bir adamdır Nick. Karısı Nick’i terk etmekle kalmayıp bütün eşyalarını bahçeye saçıp, evin kilidini de değiştirip ortadan kaybolur. Hayattan arka arkaya darbeler alan biçare karakterimiz, yakasını bir türlü kurtaramadığı alkol problemiyle de karşı karşıya aynı zamanda. Koca bir bahçe ve etrafa saçılmış eşyalarıyla bir başına kalan Nick, tüm eşyalarını da üç gün içerisinde elden çıkarmak zorundadır. Eşyalarına göz kulak olması için anlaştığı küçük Kenny, hamile karşı komşusu Samantha ve polis dostu Frank dışında bu koca dünyada kimsesi kalmayan Nick’in hayatını düzene koymaya çalışmaktan başka çaresi kalmaz.

Son dönemlerde komedi dışında bir yapımda göremediğimiz Will Ferrell, bu dram filminde muazzam bir iş çıkartmış. Aşırıya kaçmadan, dengeli ve olgun bir dram performansıyla sadece komedi oyuncusu olmadığını gösteren Ferrell’a, gösterişsiz ama doğal oyunculuğuyla Rebecca Hall, genç oyuncu Christopher Jordan Wallace ve koruyucu kollayıcı karakteriyle(polis olması da etkili olabilir bunda) Michael Pena eşlik ediyor.

Everything Must Go bildiğimiz kendini iyi hisset filmlerinden değil. “Azimle çalış, bir gün mutlaka başarırsın.” gibi bir Hollywood klişesine de yeltenmiyor. Olduğunca kendi yolunda ilerleyen, söyleyeceklerini kör göze parmak hamlelerine girmeden ifade eden ve özellikler oyuncu performanslarıyla öne çıkan bu bağımsız yapım, son dönem Amerikan bağımsız yapımlar arasında öne çıkıyor. Birçok festivalde seyircilerden olumlu tepkiler alan bu sıcak film bir buçuk saatin sonunda insanın içini huzurla dolduruyor ki bunda Will Ferrell’ın oyunculuğunun katkısı büyük. Aynı zamanda filmin senaryosunu da kaleme alan yönetmen Dan Rush’ın ilk filmi olan Everything Must Go, bağımsız yapımlardan hoşlananlar için güzel bir deneyim olacaktır. İyi seyirler.

Bu yazı alploganer tarafından 28 August 2011 01:54 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yer yer Jeff Daniels’e destek olmaya çalışırken, karısına karşı vurdumduymazlığı insanı çıldırtacak kıvamda delirtebiliyor. Fakat bu demek değildir ki ortada kötü birşeyler var. Karakteri gereği Jeff Daniels, biraz uçuk biraz kaçık olmalıydı ve bunu yaptı.

Film konusu ve işleyişi hakkında hiçbir açıklama yapmak istemiyorum. Şayet ana konuyu öğrenmek isterseniz önceki Paper Man tanıtım yazımıza göz atabilirsiniz.

Ondan önce…

Bu filmi seçmemizdeki nedenlerden birisi, aynı filmde Ryan Reynolds, Emma Stone ve Jeff Daniels’ın olmasıydı. Şahsen, Ryan Reynolds filmleri bana her zaman keyif verdiğinden bu seçimimin başrolündeydi. ” Kesinlikle, Belki (Definitely, Maybe)” ve “Sadece Arkadaş (Just Friends)” filmlerini izlemenizi önerirken beni de kendisine bağlayan filmleri olduğunu ekleyip Zombieland filminde ilk kez gördüğüm Emma Stone’nin sempatikliği dışında sanatsal bir etkisi yoktur üzerimde. Açıkcası o şeker haline bir artı daha katsa da halen sempatik güzel olarak kalıverdi gözümde… Ve 3. İsim Jeff Daniels… Salak ile Avanak (Dumb And Dumber) filminden de hatırlayacağımız bir aktör, her neyse uzatmıyorum, çünkü…

Karşınıza öyle bir karakter çıkıyor ki, film boyunca ara ara görünüp gözlerindeki sıcaklık, karakterindeki iyilik ve eşine olan bağlığı ile göstermiş olduğu mükemmel performans sayesinde artık dikkatimi tamamiyle çekmiş durumda. Pardon, kim mi bu? Tabiki ailesi için endişeli ve temkinli bakışları yansıtıp filmin tuzu biberi olan Lisa Kudrow…

İlk defa bu kadar farkına vardığım Lisa Kudrow ile beraber Emma Stone’yi de ilk defa dram sahnelerken görme şansını da yakalamış oluyorsunuz. Üzücü tek bir haberim var, Ryan Reynolds’dan diğer filmlerindeki akıcılığı beklemeyin.

Ve yazımı bitirmeden filmden bir alıntı;

“Richard yalnızlığını kutsal bişiy olarak görüyordu, hakkıyla kazandığı bir şeref madalyası gibi.

O’nu, hayattan koruyan bir pelerin gibi. Yalnızlık demek, O demek. Bu hali çevresindekilerin O’nu küçük görmelerine neden oluyordu. Richard’da farkındaydı dünyaya ışık saçmıyordu, belki hiç bişiy vermeyip hiç bişiy de almadığı içindi. Ama sonuçta bu artık dayanılmaz bir hal almıştı. Bulabileceği arkadaşlar ya hayaliydi yada soyları tükeniyordu. Richard artık bunların yetmeyeceği bi noktada duruyordu.

Sonra bir kızla tanıştı, kız cana yakın hüzünlüydü, ve O’na kendi yalnızlığını hatırlatacak şekilde yalnızdı. Bir kızın kaybetmemesi gereken şeyleri kaybetmişti. Bildikleri vardı, Richard’ada öğretti. Richard dediki “Belki arkadaşlık denen şey budur”… Belki…

Bir anlık bişiydi. Daha yeni başlamıştı. Ama O, birkaç uzun kış günü boyunca kız O’na çok şey vermişti. Hayatına devam etmesine yeterdi bunlar. Peki O kıza ne vermişti? Bir sayfa dolusu cümle. Belki çok şey değildi. Ama Emy için “yeter” diye okunuyordu.”

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 26 July 2011 00:34 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 25 June 2011 19:54 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kimi filmler vardır ki anlamak için can çekişir ve yorulursunuz. Kimi filmler vardır ki öylesine karışık olur ki hem anlamak için can çekişir hem de filmi çözmek için mahvolursunuz. Kimi filmler de öylesine yavaştır ki, bir yerden sonra refleksler yavaşlar, malamlalar başlar ve kapatırsınız.

Yukarıda saydıklarım eğer hoşunuza gidiyorsa mutlaka Jarmusch’u çok seveceksiniz. Ama yukarıda yazdığım duyguları daha önce hiç yaşamadıysanız demek ki J.’u daha
önce hiç izlemediniz. Bu zevki tatmanız gerekiyor.

Yıllarca adeta Don Juan gibi yaşamış, kadınların kalbini çalmış ve daha sonra onlara bağlanamamış bir adamın hikâyesini izliyorsunuz. Hayatında hiçbir anlam kalmamış Don, adeta fotosentez yaparak yaşamaktadır. En son kız arkadaşı onu terk ettikten sonra pembe bir mektup alır. Mektupta; onun 19 yaşında bir oğlunun olduğu yazmaktadır. Ama ne mektubu gönderenin ismi vardır, ne de o kişiye ait bir adres. Durum böyle olunca Don’a çözülmesi gereken bir gizem kalır? Mektubu kim yolladı?

Klasikleşen Jarmusch filmleri gibi başlıyor ve öyle de ilerliyor. Son derece ruhsuz ve adeta mimiklerini bile oynatmaya üşenen Bill Murray’i izliyoruz film boyunca. Son derece durgun sahnelerin birbirini takip ettiği, neredeyse hiç diyalogun kullanılmadığı, içinde metaforların olduğu, bazı parçaları seyircinin birleştirilmesinin istendiği belli olan bir seyahat filminden bahsediyorum.

Film boyunca Don’un yalnızlığı ve çaresizliğine tanık oluyorsunuz. Hayatında önemsemediği şeylere aslında ne kadar önem verdiğini gören bir adamın gizemli bir mektupla yaptığı yolculuğu izliyorsunuz. Kamera çekimlerinin ne kadar etkileyici olduğunu söylememe gerek yok sanırım. Sanki her durakta gördüklerimiz, seyrettiklerimiz aynı havasını yaratmayı başarmışlar.

Bahsettiğimiz seyahatin sonunda ise; izleyiciyi konuya dâhil eden kısma giriyoruz. Film teorik olarak başladığı yere dönüyor ama adamın iç dünyasını çözmek tamamen seyirciye kalıyor. Hiç sevmediğim bir şekilde; acaba film hakkında neler yazmışlar diye bir sürü film sitesinden yararlandım. Filmi anlamadığını, inanılmaz yavaş ilerlediğini söyleyen arkadaşlara sesli olarak güldüğümü belirteyim. Jarmusch filmlerini daha önceden seyretmemiş biri şu filme sayfalarca küfür edebilir, hatta ve hatta film bittikten sonra arkadaşlarına ‘’ lan böyle film mi olur, sonu yok ‘’ tarzında söylemlerde bulunabilir. Babacan tavırlarla anlarım ve saygı gösteririm, çünkü gerçekten öyle. Sevmeyen bir kişinin asla izleyemeyeceği, biraz kafa yormak istemeyenin asla anlayamayacağı bir sonla bitiyor film.

The Limits of Control; Broken Flowers, Coffee and Cigarettes, Ghost Dog, Dead Man, Night on Earth, Stranger than Paradise, Down by Law.

Yukarıda saydığım filmlerden en az iki tanesini izlemenizi isterim karar vermek için. Çok aşırı uzun filmler olmamakla beraber, Limits of Control haricinde hepsi biraz kafa yorunca anlaşılabilecek tarzda olduğunu söyleyebilirim.

İyi Seyirler… Keşke hep böyle filmler olsa, izledikten sonra doyamasak…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 13 June 2011 01:20 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lezbiyen bir çiftin uzun bir birliktelikten sonra biyolojik baba sayesinde çocuk sahibi olduktan sonraki hikayelerini anlatan konusu kimilerine göre, yani aynı tercihi yapanlara göre bulundukları durumu perçinlemesi beklense de, kimilerine göre de bu tarz homoseksüel yaşamın iyi yada kötü yönlerini ele almaları beklense de aslında her ikisini de kıvamında bırakıp başka bir konuya değinmiş; Aile olmak ve donör spermiyle çocuk yapmak. Tabiki sonrası…

Politika yapıp lezbiyen, gay, biseksüel, transeksüel vs gibi cinsel tercihini etik olmayan yönde kullananların felsefelerini geçiyorum.

Normal bir çiftin bile zorlandığı bir muessese de bireylerin özgür tercihini yapıp hemcisi ile birlikte olması, bunu çevrendekilere kabul ettirebilmek yada kabulu hoş bir mekanda yaşamak işin kolay tarafı sanırım. Peki ya işin içerisine çocuklar eklenirse ve durum kötüye gidiyorsa? Aile olabilmek burada başlıyor.

Filmin başında herşey yolunda gözükse de, izleyici olarak (İtiraf edin) bizi seyretmeye teşfik eden lezbiyen bir çiftin aile oluşu ve birliktelikleri zamanla çocukların da kafasını karıştırıyor ve seyircinin de merak ettiği sorular gelmeye başlıyor.

Benim de dikkatimi çeken bir sahnenin hemen ardından ailenin oğlu Laser (Josh Hutcherson) beynimi okurcasına kafamdaki soruyu soruyor…
Filmin başlarında lezbiyen çift uyumaktansa film seyretmeyi tercih eder ve kasedi seyre koyulurlar. Çiftler konuşurken filmden kareler gelmesiyle merakım tavan yapar… İzledikleri filmde homoseksüel erkeklerin cambazlıkları sergileniyordur.
Şimdi, ortada lezbiyen bir çift var ve homojen erkekler izlenmekte! Laser bunun nedenini sorsa da film içerisinde net bir yanıt alamamıştır. Hala merak ediyorum…
Homoseksüel çiftler, normal ilişkileri kendilerinden tamamen men eder mi? Bu tür ilişkilerde karı-koca seçimi yapılır mı? Daha derine, duygusal anlamda bir kaç soru ve dahası…

Biyolojik baba Paul (Mark Ruffalo) ile tanışmalarından sonraki zamana, lezbiyen çiftin karamsarlığına yol açacak anlara kadar giden filmin en çok sevdiğim tarafı da kapı arkalarındaki konuşmalarıydı. Bu durumu yaşayan insanların akıllarından geçenleri, kaygıları ve kıskançlıklarını dışa vurmaları İki Kadın Bir Erkek (The Kids Are All Right) filminin en doğal anlarıydı. Bununla birlikte Paul’un çekici bir kız arkadaşı olmasına rağmen çocukları tanımasından sonra Jules’e (Julianne Moore) aşık oluşunun babalık hissinin ne kadar yoğun bir duygu olduğunu göstermesi de gözden kaçmamalı.

Performans bakımından tadına doyulmayan filmin lezbiyen çiftleri Julianne Moore ve Annette Bening aynı dalda Altın Küre’ye aday gösterildi ve ödülü Annette Bening kazandı. Aynı zamanda Mark Ruffalo aynı film ile Oscar’a aday gösterildi.

Farklı bakış açısı arayanları, farklı dünyaları tanımak istenleri, film türü olarak komedi denilsede ciddi ve samimi bir film bekliyor. İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 12 June 2011 01:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ya iyi bir dost değilseniz! Bu da bir olasılık değil mi? Her şeyi itiraf etmeye ne dersiniz? (Ronny’den esinlenip O’nun gibi konuştum)

Herkesin olduğu gibi Kevin James’in de (Isaac Backman) iyi bir dostu vardır, Vince Vaughn (Ronny Valentine). Kötü alışkanlıkları olsa da yanından ayrılmayan, sürekli gözünün üzerinde olması gerekse de bir an olsun bencillik yapmayan iki sıkı dost. Mesleğinin zirvesine harika bir adım atacakları telaşlı bir vakittir. Her şey Ronny’nin ikna edici konuşma tarzı ve Isaac’ın hünerli ellerine kalmıştır… Deyim yerindeyse “Ramak” kalmıştır.

Hayat bu ya, her güzel olan şey olduğu yerde kalıyor ve özel meselelerden dolayı bu keyifli günlere gölge düşüyor. Ronny büyük bir çıkmazda kalıyor, daha doğrusu ikilemde kalan Ronny, bir şey itiraf etmesi gerektiğini düşünür ve bunu dostu Isaac için yapması gerektiğini adı gibi biliyordur. Ronny’in film içerisinde söylediği gibi, “gerçek dostlar dürüsttürler” ve acı da olsa Ronny bunu başarması gerektiğinin farkındadır.

Kısacık ömrünüzde, o kısacık hayatımızı paylaştığınız çocukluk arkadaşlarımızın ortadan kaybolması gibi değil, artık yetişkinsiniz ve her şey sizin elinizde, birazda şans. O an dostunuzun yanında olmayı düşünmekten başka bir şey aklınızdan geçmemeli…

Filmde Ronny ve Isaac’ın dostluklarını, iki erkeğin aralarındaki samimiyeti ve aralarındaki bağı göreceksiniz. Daha çok Ronny karakteri ile anlatılan bu bağ, bazı sırların ortaya çıkmasıyla kendisini oldukça çelişkiye sokacaktır fakat bildiği tek şey olan dürüstlükten ödün vermeyen iyi bir dosta şahit olacaksınız.

Kevin James’in “Hepsi” diyemesem de bütün filmlerini izlemişimdir. Yaman Çelişki (The Dilemma) filminde her zaman ki Kevin James vardı. Ve söylediğim gibi iki dostun bağını anlatacak olan Vince Vaughn idi.Vince Vaughn, performansı ve replikleriyle, filmi her ne kadar çıkmazda olsa da bırakmadan izlemenizi sağlıyor. Yardımcı rollerde olan aktristler Jennifer Connelly ve Winona Ryder oyuncu olarak değil, çift olarak Ronny ve Isaac’a yakışmadığını düşünüyorum. Karşımda harika iki çift yoktu diyebilirim. Filme bakmadan senaryoyu okusaydık, kesinlikle “Sıradan” diyebilecekken, film sonrası bu lafı men ediyorum. Aksine Kevin James’in elinden geleni ardına koymayan dostane performansı ile Vince Vaughn’ın çelişki içerisindeki kararlılığı filmi izlenir yapmış. Birden çok samimi mesajlarıyla filmden ayrılabildim.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 07 June 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk filmi biraz geç, hatta baya bir geç izleme şansım oldu. Hollywood’un sinemasındaöylesine mantıksız, öylesine gereksiz komedi filmleri izledikten sonra, bunun da onlardanbiri olduğunu düşünmem bunda en büyük etkendi. İlk filmi izledikten sonra düşüncelerimtamamen değişti. Öylesine bir film yapmışlardı ki, artık komedi deyince direk Hangoverismini zikreder oldu insanlar. Herkes kendi yaşadığı, sarhoş olduktan sonra hatırlamadıklarıgecelere ‘’Hangover’’ ismimi takar, bu şekilde etrafta anlatır oldu.

Neyse ki Part II haberi beklenenden çabuk geldi. Gişede ve DVD-CD-BluRay satışlarındapatlama yapan, hatta Altın Küre’ye aday olup ödül kazanan ilk filmin ikincisi iple çekilirkonuma geldi. Önce L.Neeson gibi bir isimden bahsettiler ama daha sonralarında PaulGiamatti filme dâhil oldu. Konuyu bu sefer Bangkok da çekeceğiz dediler, çok büyük ilgiçektiler ve sonunda film geldi.

Süper bir başlangıç sahnesi… Yine bizimkiler “Hangover” vaziyetinde, bir otelin çatısında.Ve hikâye en başından başlıyoruz. Zach G. faktörü daha ilk saniyelerde o kadar belli ki..

Sinemadan sonra biraz etraftaki tepkilere bakmak gerekiyor. Kimileri ilk film gibi olmadığınısöylüyorlar. Bence de öyle. Çünkü asla ve hiçbir zaman; çekilen ikinci film, birincinin yerinitutamaz. Ben bunu savunuyorum; sinema tarihi boyunca da ‘’ Yüzüklerin efendisi ‘’ hariçhiçbir sinema filminde ikincinin adından daha fazla söz edildiğini de hatırlamıyorum.

İlk senaryoyu biraz restore edip, daha fazla aksiyon daha fazla espri koyarak seyri hoş bir filmçıkartmışlar. Zaten amacımız neydi ki giderken? Gülmek eğlenmek değil mi? Yoksa siz bufilme bir sanat yapıtı olarak mı bakmaya, o şekilde değerlendirmeye çalışanlardan mısınız? Ozaman size geçmiş olsun demek istiyorum. İşiniz çok.

İlk filmi izleyip, doyamadıysanız, zekice esprilerle gülmeye ihtiyacınız varsa vakitkaybetmeden gitmeniz gerekiyor. Gerçekten harika olmuş…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 06 June 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Anthony Zimmer’a dönersek, 2005 yapımı sade ama insanı rahatlatan sadelikte bir Fransız filmidir kendisi. Yvan Attal ve Sophie Marceau gibi uluslarası üne sahip iki Fransız oyuncuyu başrollerinde izlediğimiz film, Fransa’nın Nice kentini de arka fona çok güzel bir şekilde oturtmuş. Yönetmen koltuğunda ise Largo Winch filmiyle de hatırlayacağınız Jérôme Salle oturuyor.

Konusuna gelirsek; Anthony Zimmer, uyuşturucu kaçakçılığı, kara para aklama gibi birçok suçtan aranan bir suçludur. Karısı Chiara‘nın (Sophie Marceau) da yardımıyla uzun süredir saklanmaktadır Zimmer. Bir gün Chiara bir mektup alır. Mektuba göre ondan kocasına benzer birini bulup, bulduğu kişiyi polislere kocasıymış gibi göstermesi istenmektedir. Bir anlamda, estetik ameliyat olan kocasının tanınmamasından faydalanıp bütün bu olaylardan sıyrılmasını sağlayacaktır. Chiara da kendisine kurban olarak trende gördüğü François Taillandier‘ı (Yvan Attal) seçer. François farkında olmasa da büyük bir belaya bulaşmıştır artık. Ve başına gelen bu olayları tatlı(!) bir tesadüften ibaret görmektedir.

The Tourist filmini hala izlememiş ve inatla izleme niyetinde iseniz veya izledikten sonra hayal kırıklığı yaşamış ve bu hayal kırıklığını nasıl telafi ederim diye düşünüyorsanız, suç ve komedinin güzel bir harmanı olan Anthony Zimmer’ı bir deneyin derim ben. Gerisi size kalmış, iyi seyirler.

Bu yazı alploganer tarafından 20 May 2011 00:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle iyi bir iş bulmakla ve başarılı olmakla işe başlayan Babou, bu işte de pürüz çıkarınca yaklaşan düğün için kendince bir hediye bulması geekmektedir.

Bu yazı Ethem tarafından 30 April 2011 23:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dedikodu bir yana, benim bu yazıda anlatacaklarım Türkiye’de korku filmlerinin neden yapılamadığı değil. Biliyorum, yazıya öyle çok bilmiş bir edayla (Eda da kim?) başladım ama ben o eleştiriyi yapabilecek ne alt yapıya sahibim ne de yeteneğe (ama bu siteden birkaç şey öğrenmiştim bir ara). Tek isteğim güzel bir korku filmini izleyebilmek artık [iç geçirme efekti gelecek buraya]. En son küçükken Süt Kardeşler’deki Gülyabani‘den çok korktuğumu hatırlıyorum. Hemen pencereye koşup perdeleri çekmiştim. Yıllar sonra aklımda kalan Büyü filmini ilgiyle izlemiştim, fakat örnek vermek gerekirse Cin’in tecavüzünde gerilmem gerekecekken tahrik oldum malesef. Bunu yönetmenin başarısızlığına bağlıyorum, benim hormonal dengelerime değil. Demek istediğim şu ki, gerilim sesleri yersiz kullanıldığında ya da yapay olduğu belli olduğunda kamera açılarının mükemmel olması bile bir şeye yaramıyor, ki Büyü’de açılar da berbattı. Biraz daha alttan çekmeliydi yönetmen, çok şey kaçırdım. Korkutmak için korku filmi çekmenin yan etkileri bu olsa gerek. Bence her film psikolojik bir gerilim yaratmalıdır, ekrana aniden bir şey fırlatıp korkutmaya çalışmadan önce. Bekletmeli, bekletmeli, bekletmeli, düşünceleri zihinde canlandırdıktan sonra zihindekini ekrana beklenmedik şekilde yansıtmalıdır. Tahmin edilebilir korku filmlerinde insanlar zaten kendilerini düşüncelerinde gelecek olana hazırlamış oluyorlar malesef. Psikoloji sınavım çok iyi geçti bu arada. Ah, yine ahkam kesmeye başladım çok biliyormuş gibi. Özür dilerim.

Türk sinemasında uzun yıllar korku filmlerine el atılmamasının ardından (o yıllarda erotizmimiz gelmişti de üzerinize afiyet) milenyum çağında kaliteli senaryolar ve/veya çekim teknikleri bu alışkanlığı kırmaya çalışıyor. Bu akımın öncülüğünde isyankar ve yenilikçi beyinler yer alıyor ve beklentilerimiz gittikçe artmaya başlıyor böylece. İşte tam bu noktada gelişmeye başlayan korku sinemasına darbeyi biz vurmuş oluyoruz. Beklenti. Beklentiyle sinema salonlarını doldurunca, çığlık çığlığa kalma zorunluluğunun olduğunu düşününce filmlerin vasat olduğunu fısıldamaya başlıyoruz eve giderken. “Bu mu lan korku filmi dediğin?” diyen adama biri de çıkıp “sen daha iyisini yap da görelim” diyemiyor, çünkü o da aynı fikirde anasını satim. Beyaz perdenin bu kadar hem gerçekçi olmasını bekleyen hem de “ne de olsa film, ancak bu kadar olur” algısı taşıyan başka millet var mıdır bilmiyorum. Ben ne biliyorum ki zaten.

Yapımcılar baktılar ki korku filmlerinde para yok, korku-komedi sektörüne el atmaya başladılar. Öksüz ve gelişmeye aç olan korku sektörünün büyük kitlelere hitap edememesinin tek sebebi bu yapımcılar değil. Sinemada film izlemeyi sadece boş zaman aktivitesi, hobi veya eğlence olarak lanse eden medyanın aslında sanat icra edildiğini hatırlatmaması da büyük bir sorun. Ama benim korkum geldi, birileri acilen sanata katkıda bulunsun lütfen. Gel gör ki “ben mi kurtarıcam bu memleketi” akımı benim de bilincimde yer etmeye başladı yavaş yavaş. O zaman bitsin bu yazı, ben de kurtulayım siz de. Şaka maka, korku-komedi’ye ben de mi el atsam acaba?

Bu yazı rahmetli tarafından 30 April 2011 00:01 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nathalie, parasız olduğunu görerek Sandrine’e yardım etmek için evine davet ediyor. Ve ilk soruyu Sandrine sorarak başlıyor: “O kadar insan seni izlerken nasıl rahat olabiliyorsun?” Fazla merakın iyi olup olmadığını bilmeyerek kendini Nathalie’nin cümlelerine uyarken buluyor, yatakta kendini keşfetmeye çalışıyor. Örnek aldığı kadın onu izlerken ve hafif iltifatlar kondururken hayatlarının değişeceğini bilmiyor.

Birlikte yaşamaya başlarlar. “Düzgün” bir iş bulup idare edeceklerini düşünüyorlardı. Ama hayat düzgün değildi ki. Gün geçtikçe Sandrine, Nathalie’nin rüzgarına daha da fazla kapılıyordu. Başkasının izleme fikri ona hem tatmadığı hazları hem de adrenalini hissettiriyordu. Bu rüzgarı fırtınaya dönüştürüp cazibelerinin aslında her şeyi elde etmeleri için hazırda bekleyen bir güç olduğu üzerine anlaşırlar. Değerlendirmek için avlayacakları erkeklere ihtiyaç vardı sadece, ve onların paralarına. Başka hiçbir şeylerine değil, hiçbir şeylerine. Ne aşklarına, ne sevgilerine…

Sandrine’in şeffaf hayatına karşılık Nathalie kendinden emin ve gizemli bir kadın imajını filmin sonlarına kadar devam ettiriyor. Sandrine’e kadın olmanın ve hayatı seksin ucunda döndürmenin derslerini veren Nathalie hiç ummadığı bir “şeyin” içinde buluyor kendini. “Beterin beteri var” diyerek filmdeki kadın üstünlüğünü yerle bir eden Fabrice Deville, Christophe rolüyle kadınların ruhlarına sahip olan gizemli, yakışıklı ve seksi bir patronu oynuyor.

İlginç bir geçmişi olan Christophe’un kendine özgü felsefesi film ilerledikçe daha da karmaşık bir hale bürünüyor, ve genişliyor. Kız kardeşine olan cinsel ve ruhsal bağı Nathalie ile Sandrine’i yönetirken kullanmayı sevdiği mükemmel bir oyuncak halini alıyor. Adı geçen dört kişinin arasındakinin sadece cinsellikten ve oyunlardan ibaret olduğunu düşündünüz değil mi? Daha da fazlası var filmde.

Jean-Claude Brisseau, Cannes’da eleştirmenlerin özel ödülüne layık görüldüğü bu filmiyle size estetik ve sürükleyici bir görsel şölen sunuyor. Fantastik boyutlarda abartıya kaçmamayı seçerek cinselliği çekili kılan kadrajlara imza atıyor ve çoğu insanı, gerçekte yaşananları fantezi dünyasına yansıtarak güzelce kandırıyor :)

“Yaşarken hepimiz zincirlenmiş Tanrılar gibiyizdir, çoğu zaman gerçek özgürlüğü tatmaya korkarız.”

Sevgiler.

Not: +18 bir içeriğe sahip.

Bu yazı rahmetli tarafından 19 March 2011 02:46 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

100 yıllık bir geçmişe sahip, tarihi Jellystone doğa parkında, duvarına “İnim İnim Güzel İnim” levhasını çakarak, içerisinde türlü konforu sağladığı yuvasında arkadaşı Bobo ve onun minik kaplumbağasıyla birlikte yaşayan akıllı ayımız Yogi, tüm enerjisini parka pikniğe gelen insanların yemek sepetlerini aşırmak için harcamaktadır. Zira orman içinde vahşi hayvanlar gibi avlanmak ona göre değilken meyveli pasta ve söğüş et gibi işlemden geçirilmiş yiyeceklere bayılmaktadır. Sepetleri uzaktan kumandalı yöntemlerle elde etmek için çeşitli düzenekler kurması, park korucusu Bay Smith’i zor durumda bırakırken Jellystone Parkı için hain planları olan bir vali sahneye çıkar. Park tarım alanı yapılarak gelir elde etmek için yokedilme tehlikesi ile karşı karşıyadır. Korucu Smith, Ayı Yogi ve Bobo parkı kurtarmak için planlar yaparken, bir belgesel çekimi için Jellystone’a gelmiş olan Rachel isimli genç bir kadın onlara yardım edecektir..

Ayı Yogi’nin klasik hikayesinden hareketle 3 boyutlu bilgisayar karakterleri ile gerçek mekan ve oyuncuların birleştirildiği filmin zaman zaman eğlenceli fakat aynı zamanda ne olacağını çok iyi bildiğiniz için sıkıcı da olabilen bir hali var. Kolayca yazılmış ve çabucak kurgulanmış, montajlanmış gibi. Korucu Smith ve Rachel konuşurken karşı planda Ayı Yogi ve Bobo’yu gördüğünüz bir sahne yana döndüğünde sevimli karakterlerimizin yok olduklarını görebiliyorsunuz mesela. Filmin dublajına gelince fragmanında duyup güldüğümüzden farklı cümlelerle konuşuyordu karakterler ve Ayı Yogi’nin hitap tarzına çok yakışan “efem” kelimesi bile vurgulanmıyordu.

Bu dermeçatma haliyle ticari kaygılarını ortaya sermekten başka bir şey yapmayan filmin ne miniklere ne de yetişkinlere hitap ettiğini düşünüyorum. Up, Nightmare Before Christmas, Stuart Little, Toy Story v.b. çok daha iyi örnekler varken maalesef hiç şansı yok.

Bu yazı Biblio tarafından 19 February 2011 01:08 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Harem adlı filmde bir isim daha var ki… Kösem Sultan’ın oğlu İbrahim’e hediye ettiği cariyeyi, Turhan Sultan’ı canlandıracak olan Monica Bellucci. Hal böyleyken filmin konusu da bu oyuncu üzerinden, yani Turhan Sultan’ın 1641 de akıncılar tarafından kaçırılıp Kösem Sultan’a teslim ediliş ve devam hikayesinin anlatılıyor.

Rolü için Osmanlı İmparatorluğuyla ilgili kitaplar okuyan Monica Bellucci’nin yanısıra, İsmail Hacıoğlu ile “Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak” adlı filmde de oynamış olan İtanyan aktrist Claudia Cardinale’ de filmin oyuncuları arasında.

Harem adlı film, 15 Ekim 2011 de Türkiye’de vizyona girecek.

Bu yazı Ethem tarafından 14 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dram, gerilim tarzındaki filmin yönetmeni Gilles Marchand. Senaryoda ise yine Gilles Marchand ile beraber Dominik Moll ismi yer almaktadır.

Filmin kadrosunda ise;
Melvil Poupaud, Grégoire Leprince-ringuet, Louise Bourgoin, Pauline Etienne, Patrick Descamps ve Swann Arlaud oynuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 December 2010 21:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Strause Kardeşlerin el birliği ile hayat verdikleri ilk sinema projeleri olan Yukarıdaki Tehlike’nin, hatırıma ilk olarak Homeros’un Oddsey’ini yoldan çıkartmaya çalışan “sirenlerin” hikayesini getirmesi çok da saçma değil sanırım. Her ne kadar ana karakterimiz Jarrod’ın içinde bulunduğu durumu, Oddysey’in dirayeti ile bir tutmak yanlış olsa da; karşımızda -hiç olmassa kof bir bilimkurgu örneği olmamak için didinen bir yapım olduğunu söylemek yerinde olur. Hedeflediğinin ne kadarını başarabildiği ise aslen yazımızın gerçek konusunu oluşturmakta.

Strause Kardeşler onlarca blockbusterın görüntü yönetmenliğine ya da efektlerine el atmış bir ikili. Uzun süredir kamera ardında yaşadıkları bu makyajlama deneyimini, kendi bağımsız filmleri ile taçlandırmak istemeleri de alkış isteyen bir hareket. Her ne kadar hikayesi ve görsel altyapısı ile “Dünyalar Savaşı”, “District9″ ya da “Cloverfield” gibi örneklerin rotasını izlese de aslında zincirlerini bir yerde kırmak için didindiğini de göz ardı etmemek lazım. Elbette sarfedilen her eforun olumlu sonuçlar doğurmayacağını da dipnot olarak eklemek lazım. Nitekim Strause Kardeşler’in bu çabaları zaman zaman iç bayan bir denemeye dönüşmüş…Nasıl mı?

Multi milyoner dostunu ziyarete giden Jarrod’un vermiş olduğu sınav az buz bir sınav değil. Herşeyden önce kendisi lükse pahaya alışmamış bir karakter. Plazalarda gününü gün eden milyarder arkadaşından sıcak bakmadığı bir teklif alıyor. Bununla birlikte kız arkadaşının hamile olduğunu öğreniyor. Tahmin edebileceğiniz gibi Jarrod’da hazırlıksız yakalananlardan…Bütün bunların bir ev partisi çorbasında karıştırılarak izleyicinin ağzına bir kaşık uzattığınızda, alacağı tat Cloverfield’ın tutturduğu kıvama eş değer. (Burada amacım kesinlikle “bu film şundan şundan çakmadır.” lafını savurmak değil)

Derken ilk temasımız gerçekleşir. Bilinmeyen parlak mavi ışık huzmeleri kurban olarak ev partisinin “en abazan” bireyini etkisi altına alır. Bir sonraki aday ise Jarrod olmuştur. Fakat Jarrod bu temastan kurtulmayı başarır. Söylediğine göre bu ışıklar “karşı konulamayacak kadar” güzeldir…Evet evet tıpkı Sirenlerin Tatlı Sesi gibi.

Gelgelelim bu dakikadan sonra herşey paldır küldür gelişir. Gidelim mi yoksa Kalalım mı? ikilemi çerçevesinde binanın içinde bir o yana bir bu yana gezinen karakterlerimiz, Amerikan Hava Kuvvetleri’nin kurtarma çabalarına da birebir tanık olurlar. Film içerisinde Jarrod ve tayfasının, askerler tarafından kaç defa “kıl payı” kurtarıldığını saymaya çalışmanız da ziyadesi ile faydasız!

Tıpkı District 9′ın trajik karakteri Wikus Van De Merwe gibi bir başkalaşıma da maruz kalıyor. Neyse ki adını koymadığımız bu süreç finalde biraz “sıradışı” bir şekilde sonuçlanarak; filmin mantık hataları ile dolu ve son dönem kurgu-bilim örneklerini az da olsa bilen izleyiciler için “klişe” kelimesinin kalibresini milimi milimine dolduran senaryosunun biraz olsun anlam kazanmasını sağlıyor.

Yine de Yukarıdaki Tehlike’nin bu karma yapısının amacına hizmet edebilmesi için bir devam filmi uğruna kaza kurşunu sıkmak şart mıydı diye sormadan da edemiyor insan. Görsel maharetlerini sergilemekten çekinmeyen yönetmenlerin, ellerinin uzanamadığı konularda biraz daha yardım almalarının çok büyük faydaları olabilirmiş. Hiç değilse Independence Day görmüş bir kuşağın, saçmalama sınırlarına ve artık yıprana yıprana bağışıklık kazanmış sinirlere sahip olduğunu göz önünde tutarak, mantık hatalarını ellerinin tersi ile itip “eğlenceli” bir film yapma fırsatları bile olabilirmiş.

Sözün özü şudur ki yarı mekanik – yarı organik böceğimtrak uzaylı dostlarımız arasında Jarrod bir nevi Neo olarak yola devam mı edecek yoksa olağan bir gişe tatminsizliği sonucunda;”size herşeyi açıklayan bir son hazırladık kalanını sizler kurcalayın.” cümlesinin arkasına mı sığınılacak? Bu soruların cevabını da zaman verecek… Herkese iyi seyirler…

Filmin SuperFrooog tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 04 December 2010 03:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslında hedef sadece Moses değildir. CAI nın eski çalışanları olarak, emekliliğiyle beraber yanında getirdikleri gizli sırlar nedeniyle suikastçilerin ortak hedefi haline gelmişlerdir.

An itibariyle bir takım haline gelen eski kadro, artık CAI ın asıl amacını açığa kavuşturmanın peşinde olacaklardır.

Kadroda birbirinden harika isimlerin olduğu “Onlara kısaca RED diyorlar” adlı film 15 Ekim 2010 da vizyonda.
Filmin oyuncu kadrosunda;
Morgan Freeman, Bruce Willis, John Malkovich, Karl Urban, Julian McMahon, Helen Mirren, Mary-Louise Parker, Brian Cox, James Remar, Richard Dreyfuss, Ernest Borgnine, Jonathan Walker, Michelle Nolden, Jake Goodman, John Stead ve Neil Whitely gibi isimler yer almakta.

Yönetmen Robert Schwentke. Senaryoda ise Cully Hamner, Jon Hoeber, Erich Hoeber ve Warren Ellis yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 15 October 2010 01:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kuzey ve Güney Kore arasındaki “köprü” yıllardır sahitlik ettiği düşmanlığın başka bir boyutuna tanık olmaktadır şimdi.

Kuzey Kore tarafında; Güney tarafindan kısacık bir köprü aracılığıyla çekilen sınırdan geçerek, Güney’li askerlerin Kuzey Kore Garnizonu’na saldırıp, 2 askeri öldürmesiyle, büyük bir kaos baş gösterir.

Her iki tarafinda iddiaları bambaşkadır. Üstelik, iki devlet arasında, kaşınmaya her daim hazır, açık, kanayan ve bir türlü iyileşmeyen bir yara mevcutken bu durumun meydana gelmesi, hem Kuzey, hem de güney için bulunmaz nimettir. Hal böyleyken; ortaya atılan senaryolar, her iki taraftan alınan yeminli ifadeler ve en önemlisi iki tarafin arasında yeni bir savaşın başlamamasını sağlamak ve denge kurmak adına, İsveç ve Isviçre’den bir tarafsız bilirkişi gönderilir. Amaç, gerçeği ortaya çıkararak, savaş ihtimalini ortadan kaldırmaya çalışmaktır. Ne yazik ki, her iki tarafinda, verdigi yeminli ifade ; gerçekten çok uzak, aksine sanki gercegi örtbas etmek ister gibidir.

Film, klasik uzakdoğu filmleri gibi ağır bir film. Ancak izlerken, o ambiyansa kendinizi verebilirseniz, sıkılmadan sonuna dek izleyebilirsiniz. Ağır bir film olması dolayısıyla, dikkatinizi de zaman zaman dağıtması olası. Çok sıradan bir kurgu gibi görünse de, insanların düzene karşı çıkarak, bir arada , ortak paydayı bölüşebileceğini yansıtması dolayısıyla ; hoş bir filmdi.

Sgt. Lee Soo-hyeok rolu ile, İris [2009], G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009), I Come with the Rain (2009), The Good, The Bad, The Weird (2008), Hero (2007), Once in a Summer (2006), A Bittersweet Life (2005), Three Extremes – segment “Cut” (2004),Everybody Has Secrets (2004), Addicted (2002), Bungee Jumping of Their Own (2001) gibi yapımlarla oyunculuğuna doyamadığımız Byung-hun Lee.

Filmin yönetmeni, uzakdoğu sinemasının kült yapımlarından Old Boy (İhtiyar Delikanlı-2003)’un yönetmenliğini yapan Chan -wook Park. Oldboy ve birkaç yapımdan sonra; Chan-wook Park filmleri izlemeye de karar vermiş bulunuyorum. Biraz da yönetmen sinemasi’na el atmanın faydalarını sizinle de paylasacağım

Filmi izleyelim mi diyenlere de; bence izleyin derim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 17 July 2010 14:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Balthazar Blake, (Nicolas Cage) usta bir sihirbazdır ve görünüşte sıradan birisiymiş gibi izlenim versede aslında gizli potansyeli olan Dave Stutler’ (Jay Baruchel) da himayesi altına alacaktır.
Artık beraber karanlık güçleri durdurmak için çalışacaklardır.
Dave, sihirbaz çırağı olma aşamasındaki eğitimini tamamlamak için, şehri kurtarmak ve kızın gönlünü fet etmek için epey cesarete ihtiyacı olacaktır.

Sihirbazın Çırağı (The Sorcerer’s Apprentice) adlı film 16 Temmuz 2010 da vizyona giriyor.
Filmin oyuncu kadrosunda Nicolas Cage, Jay Baruchel, Alfred Molina, Teresa Palmer, Monica Bellucci ve Toby Kebbell isimleri yer almmakta. Filmin kadrosu oldukça ilgi çekici.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İzlemekten keyif aldığım bu iki komedyeni bir arada izleme lüksüne daha önce nail olamamıştım, hemen aldım izledim. Film kurgusu efektler falan yok öyle birşey. Oldukça sade, belkide sıkılabilme ihtimalinizin bile olduğu sıradan bir film. Yaa sıradan?
O kadar sırada bir senaryosu vardı ki Envy adlı filmin, 10 kişiden 9′u onda kendisini bulabilir diye düşünüyorum. Yaşamamışsa bile filmdeki büyük çelişki gayet net ve ortada olduğundan dürüst düşünürsek verilecek cevap seçeneğinin fazla olmadığını itiraf ederiz.

Ben Stiller ve Jack Black gibi yapmasakta (Belki daha ılımlı, belki daha fena?) Tim Dingman?ın (Ben Stiller) aklından geçenler eminim herkesin aklından geçecek olan muhtemel çelişkilerdir. Film hakkında bir açıklama yapmak istemiyorum, çünkü söylediğim gibi oldukça basit ama tecrübe konusu olabilecek bir senaryo.
Şunuda eklemek isterim; tecrübe derken fazla umuda kapılmanızıda istemiyorum, bilindik bazı küpeler kulağımızda o kadar uzun zamandır durur ki taşıdığımızı bile hissetmeyebiliriz. İşte bazı değerleri, insanlık adına yapılması gereken davranışları anımsamamız adına yazılmış ve tabiki eğlenceli bir filmi izliyoruz.

Senaryonun anlamlı dokunuşlarından o kadar bahsetmişimki, filmi izlememizin asıl nedeninin komedi olduğunu unutup izlenmeyecekler listesine atmanıza sebep olabilirmiyim diye düşünüyorum…

İzlemek isteyen, kulağının hafiflediğini düşünen ve gülmek isteyenlere…

Envy adlı filmi Barry Levinson yönetmiş. Filmin oyuncu kadrosunu karakterleriyle beraber
verelim.
Ben Stiller (Tim Dingman), Jack Black (Nick Vanderpark), Amy Poehler (Natalie Vanderpark), Rachel Weisz (Debbie Dingman), Ariel Gade (Lula Dingman), Christopher Walken (J-Man) ve Sam Lerner (Michael Dingman)…
İyi seyirler?

Bu yazı Ethem tarafından 30 June 2010 21:55 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat insanı nerelere götürür nerelerden susuz getirir. En olmayacak şeylere katlanmak ya da kaderin cilvesine boyun eğmek zorunda kalıp nelere kadir olur hayat. Her ne kadar kesinlikle-katiyen kabul etmeyeceğiniz bir hayatı veya davranışı sergileyen insanlara bile empati yapmak. Mecburiyetin getirdiği sıkıntılardan dolayı kaç seçenek kalır ki önümüzde? Hayat bu gibi sınavlarla dolu bir bilmece sanki ve hepsinin cevabını bildiğimiz bir bilmece. Cevabını biliyoruz çünkü hepsinde karşımızdakini incitmeden geçebileceğimiz bir çok yol olur. Cevabını veremememizin nedeni ise o anki olaya katlanamamamız, kabullenmememiz olmalı.

Biraz da filmin konusundan bahsedelim.

Birbirlerini hiç sevmeyen iki komşudan birisi olan Walt Koontz (Robert De Niro), kaza sonucu konuşma yeteneğini kaybetmesi üzerine doktorun verdiği konuşma terapisini düzenli olarak yapmak zorunda kalır. Bu terapiyi evinde devam etmek isteyen Walt’ın yardımına eşcinsel komşusu  Rusty (Philip Seymour Hoffman) yetişir. Neyse ki taş fırın erkeğimiz kendi tabularını yıkmış ve eşcinsel komşusu Rusty ile istemese de arkadaş olmayı tercih etmiştir.   Rusty’le beraber düzenli olarak şarkılar söyleyerek hem tedavisini devam ettirmiş hem de Rusty’nin mecburiyetten dolayı iç dünyasını tanıma fırsatını bulmuştur. Halbuki ne kadar iyi bir komşusu olduğunun farkına varan Walt kendisine yeni bir arkadaş edinmiştir.

Oyuncular; Robert De Niro, Philip Seymour Hoffman, Barry Miller, Christopher Bauer

Bu yazı Ethem tarafından 24 June 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu adamın öyle bir tarzı var ki, hani ya çok sevilen ya da nefret edilen enteresan tipler vardır ya, Roberto Benigni’yi de eğer bir kere sevmişseniz, hangi filmin içine oturursa otursun zevkle izlersiniz o filmi. Tam aksine ona gıcık kaptıysanız -ki ben bu nasıl olur pek bilemesem de :)- her hali, bütün o abartılı mimikleri, jestleri tek tek gözünüze batar, izlemeniz işkenceye dönüşebilir sanıyorum. Bu arada Pinokyo için demeyeceğim ama Hayat Güzeldir, Kar ve Kaplan gibi o nefis filmleri de güme gitmiş olur tabii.

Pinokyo’yu ayırdım çünkü gerçekten çok keyifli olmasına karşın bu bir koleksiyon filmi aynı zamanda. İtalyan komedyenin üslûbunun hastası değilseniz izlemeseniz de olur. Konu zaten mâlum, marangoz Geppetto Usta, kiraz ağacından bir kukla yapar ve ona Pinokyo ismini verir, bu kuklacık iyi kalpli ama haylaz mı haylaz bir velet olarak canlanır ve evden kaçar. Gezdiği, oynadığı yerlerde saflığı yüzünden başına gelmedik kalmaz ama hep bir şekilde kurtulur, en sonunda Mavi Orman Perisi gerçek bir çocuk olması için ona yardım edince, Pinokyo da uslanır ve babası Geppetto’nun yanına döner.

Ülkesinin masalını perdeye şanına yakışır şekilde yansıtmış Roberto Benigni. Yüzlerce farenin çektiği, gümüş pırıltılı arabasıyla dolaşarak gecelere ışık saçan Mavi Peri (Nicoletta Braschi), zıpır bir şekilde taklalar atarak evine gelen tahtadan oyduğu oğluna, ekmek kırıntılarını birleştirerek başlık yapan Geppetto, Pinokyo’yu yoldan çıkarıp, elindeki paraları almak isteyen Kurnaz Tilki ile Kör Kedi ve masalın diğer karakterleri, rengarenk dekorlarla bezenmiş bu sevimli filmde yerlerini almışlar.

İtalyan masalı dedim Pinokyo’ya ama buna itiraz eden birileri de yok değil. Meşhur tiyatrocumuz Ayla Algan yavrucağın hem kız, hem de bize ait bir masalın kahramanı olduğunu üzerine basa basa vurguluyor söyleşilerinde. “Ay ve Gün” isimli masalda bir marangoz, çocuğu olmadığı için  uzun saçlı bir kız kuklası yapıyor ve onu evinin penceresine koyuyor, oradan geçen kralın oğlu da onu gerçek sanarak tahta-kıza aşık oluyor ve evlenmek istiyor. Marangoz korkusundan onun bir kukla olduğunu söyleyemiyor ve muhafızlarla birlikte saraya giderken kızı nehre atıyor. Peşinden kurtarmak için atlıyorlar ama kuklanın takma saçı çıkınca kız, ay ve gün gibi ortada kalıyor.” Haçlı seferlerinde gelenlerin bu masalımızı da alıp götürdüğünü söylüyor Ayla hanım, o hoş sesiyle.

Bizden esinlenerek mi yazmışlar, Carlo Collidi yalancı bir adam mıydı bilemiyoruz ama Pinokyo’nun bir de burun mevzu var, elbette. Filmde, hikayenin aslında olduğu gibi çok üzerinde durulmuyor klasik yalan-burun ilişkisinin. Halbuki küçük tahta-oğlanın masalından bahsedince akla ilk gelen şey bu olur hep. Çocukken burnun uzamış yahut başından dumanlar çıkıyor derlerdi ya hani, masalın kökeni hakkındaki söylenene inanacak olursak, bir çocuğa yalan söylememesi gerektiğini kendinde örnekleyerek öğretme çabası, Carlo’nun veciz masalını yazmasına benziyor.

Her halukârda, bu meşhur masaldan izlenilesi bir film yapmış Roberto Benigni. Günümüz sinemasında eğlenceli digital efektlerle burnu bir uzayıp bir kısalan, tembellikten kulakları eşek kulaklarına dönen Pinokyo’nun filmi, onu sevenler için güzel bir görsel şölen niteliğinde. Benigni’nin hayal dünyasından keyif alanlardansanız Pinokyo’sunu izlemeden olmaz diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 25 May 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Teknolojinin ilerlemesi ile beraber insan gücüne ihtiyacın iyice azaldığı günümüz dünyasında ileriki yıllarda buna paralel olarak insan zekasının da gerileyebileceği gerçeği her zaman kafaları karıştırmakta. Ancak dünya ekonomi pazarı bunu düşünmemize de engel olmayı hedefleyip, istediğini renkli, zevkli ve keyifli tuşlarla başarma yolunda emin adımlarla ilerliyor.

Gelecek nesil, artık hayal gücü kullanmaya gerek duymayacak kadar tehdit altında olabilir mi? Şimdi hangi çocuk, elleriyle gezdirdiği arabaları birbirine tokuşturarak kusursuz kurgusunu aklında canlandırmak suretiyle oynamayı, pc başında hazır efektlerle süslenmiş, ses, görüntü ve çarpışmaya tercih ediyor?

Hala düşünebiliyorsak şimdilik herşey yolunda gibi… Peki ya bu teknolojinin uç boyutları nerelere varacak? İşte sorumuzun cevabı eğlenceli bir şekilde karşımızda… Ve uç bir başlıkla “Bir Soğan Filmi”…

“Ne alaka?” demiştim fakat bu komedi filmini izledikten sonra mantıklı geldi. Mantık yoktu çünkü “Enter Enter” (Bunu filmi izleyince onaylayacaksınız…)

“Bir Soğan Filmi” filmi, hemen hemen bir stüdyoda haberler arasında geçmekte. Ele alınan ana konu, teknolojinin insanoğlunu nasıl zombi haline getirdiğiyle ilgili. Artık sıradan birşey olarak seyredilen film, eğlenceli ve komik olmasının yanında, gelecekle alakalı mesajlar da içeriyor.

Bol komedi ve insanoğlunu ti ye alan Bir Soğan Filmi (The Onion Movie) filminde Horoz Avcısı diye bir adam belirir, hepimizin yakından tanıdığı Tuzak, Kara Şafak, Adalet Şavaşcısı ve Ölümcül Silah vs filmlerindeki sert karakterinide yanına alıp karşımıza çıkan, yakın dövüş sanatı severlerin de hayranı olan Steven Seagal, filme ayrı bir bir renk katıyor. (Filmi izleme nedenlerimden birisi.)

Filmi izlerken sonuna kadar eğlendiğimi söylemeliyim. Sizlerin de eğleneceğine emin olduğum için tuhaf afişli bu absürt filmi tavsiyelerim arasına alarak paylaşmak istedim. Umarım en az benim kadar keyif alırsınız.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 23 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

28 Mayıs 2010 da vizyona girecek olan Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) adlı animasyon filminin yönetmeni Mike Mitchell’dir. Senaryoda Tim Sullivan, Josh Klausner ve Darren Lemke yer almakta.
Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) animasyon filminin seslendirme kadrosunda ise, Mike Myers, Cameron Diaz, Antonio Banderas, Eddie Murphy ve Justin Timberlake isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 May 2010 03:15 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charlie Fineman (Adam Sandler) işte böyle birisidir. Anne ve babasını küçük yaşta kaybetmiştir. Eşini ve üç küçük kızını ise yakın zamandaki bir uçak kazasında yitirmiştir. Bütün bu olanlar ondaki dayanma gücünü sıfıra indirmiştir. Artık hayatta tutunabilecek tek bir dalı bile kalmayan Charlie bütün olanları unutmayı tercih etmiştir.(Her ne kadar bu tercih doğrudan onun elinde olmasa da) Tek yaptığı kulaklığını takıp, müzik dinleyerek dış dünyadan kopmak, orada olanlara kulaklarını tıkamak olmuştur. Ve öyle ki günün birinde karşına çıkan eski oda arkadaşı Alan Johnson?ı (Don Cheadle) bile tanımamıştır. Fakat bu karşılaşma belki de onun için hayatı yakalamanın yeni bir fırsatıdır. Tekrar hayata dönme fırsatı yakalayan Charlie bu fırsatın üstüne gitmeye başlar. Yeniden arkadaş olan bu iki insan giderek birbirlerini daha iyi tanımaya başlar ve yaşam zorluklarını görürler. Johnson her ne kadar Charlie için bir çıkış yolu olsa bile, aslında o da bir yerden hayatı yakalamaya çalışan biridir. Yakın zamanda babasını kaybetmiş, karısıyla arasında anlam veremediği zıtlıklar oluşmuştur. Aslında bu arkadaşlık her ikisi içinde bir kurtuluş yolu olmuştur. Tabi bir de hayata başka bir yerden tutunmaya çalışan Donna (Saffron Burrows) vardır. O da doktor Johnson?a her fırsatta muayeneye gelen ve her gelişinde ona asılan umutsuz bir kadındır. Kocası tarafından aldatıldıktan sonra yaşama tutunma dengesini kaybeden Donna da kurtuluşu Johnson?da arar. Bu üç insanın kesişme noktası psikiyatr Angela (Liv Tyler) olur. Belki hepsi de dertlerine deva olacak kişi olarak Angela?yı görmüştür. Her biri yapabilecekleri en iyi şey olan hayatı yakalamanın yollarını aramaktadırlar.

Uzun kıvırcık saçlarıyla pek alışılmadık bir oyunculukla karşımıza çıkan Adam Sandler, sadece komedi oyuncusu olmadığını gösteriyor bu filmde. Mütevazi oyunculuğuyla gönülleri fetheden Don Cheadle doktor Johnson rolünde. Onlara, her sahnede o müthiş yüz ifadesiyle kendisinin masum olduğuna inandıran Saffron Burrows, genç ama ne yaptığını bilen psikiyatr Liv Tyler ve kocasını arayan eş Jada Pinkett Smith eşlik ediyor.

Hayatı yakalamanın yollarını arıyorsanız ya da arayan insanların dramlarına tanık olmak istiyorsanız bu film tam sizin için. İyi seyirler?

(Ayrıca alternatif olarak; ?Reign Over Me?)

Bu yazı alploganer tarafından 12 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Altın kural, komedi filmlerinde senaryoya pek önem verilmez, maksat her zamanki gibi eğlenebilmek… Sonrasında seyrine daldığım Zombieland adlı film, başından sonuna kadar keyifle takip etmemi sağlayacak kadar eğlenceliydi.

Woody Harrelson pek takip ettiğim bir aktör değildi fakat bu filmde biraz olsun ısındığımı biliyorum artık. Ayrıca Emma Stone filmin en iyi performans sergileyen ismiydi. Woody Harrelson’un tecrubesine nazaran daha akıcıydı. Komedi filmi de olsa Woody Harrelson’un, abartılı el kol hareketleri hiç bir umursamazın yapmayacağı kadar sıradışıydı. Filmden soğumamı sağlayabilirdi belki ama en başından beri Jesse Eisenberg ve dış sesi filmi takip etmemdeki en büyük rolü üstlendi. Oyunculuğu iyiydi fakat komedi ve romantizmin arasında kalmış, her iki köşeye de vuramadığım bir durum söz konusu oldu. Alın siz vurun:)

(Aşağıdaki paragraf genel bir görüştür)
Birde küçük kardeş vardı ki farkındaysanız artık komedi adı altında ahlak kuralları esnemiş ve özellikle yaz mevsiminde çekilen filmler iyice genleşmiş bir hale geldi. 12-13 yaşında bir çocuğun silah tutmasından cinsel olaylara karşı soğukkanlı hareketleri ve artık bunların köşe bucağında olmalarından hiç haz etmiyorum.
Hani “Seçim sizin, dileyen izlesin” politikasını savunan kitlenin geçmişi de bu kadar esnek değildi yani. Bir yerden başlarsın, benimsersin-alışırsın ve esnersin.
(Bitti)

Neticede Abigail Breslin’ın canlandırdığı karakterin silah tutmasındaki mantık, silah tutacak başka kimsenin kalmamasıydı.

Filmi anlatmaya gerek yok sanırım. Eğlenceli ve seyri güzel, keyifli bir komedi. Altın kuralımızı da unutmuyoruz:)

Şunu eklemeden geçemeyeceğim… Tamamen komedi yüklü Zombieland filminin ilerleyen yarısında bir sahne geliyor… Eğlencenin tozunu attırmış, gülmek için diyaframınızı zorlamış bir halde iken başınıza gelebilecek en kötü şey aniden ağlamaklı bir hal içerisinde olmaktır sanırım. (Dikkat göz yaşı) İşte tam bu esnada film karakterleri bir odada toplanır ve geçmişten bir anı ile duygularınızı su yüzüne çıkartır. Güzeldi.

Vaktiniz varsa kesinlikle izleyin.

Bu yazı Ethem tarafından 11 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Herkesin, hatta dünyanın bildiği bir isim Mr. Bean (Rowan Atkinson) diye komedinin yüz karası, sıradan ve iğrenç mimikleriyle espri yapmaya çalışan adamın en az bir filmini izlemiş olan bizler, ne oldu da Cem Yılmaz gibi bir aktörü beğenmemeye başladık ve eleştirel olabildik? Hani Cem Yılmaz fanlarından ya da müptelası değilim ama adamcağızın yaptıkları ortada ve yapacakları da. Şu anki durumundan uç bir boyuta geçemeyeceğini biliyoruz, fakat diliyoruz. Peki ya ne istiyoruz? Bundan önceki filmlerinde olduğu gibi film öncesi bir eleştiri bir çamur banyosu ve hemen ardından gişede yer bulmak = iğne aramak.

Fevkalade demiyorum ama ne izleyeceğimi bilmemle beraber şuna dikkat ediyorum, Cem Yılmaz’ın komedi tarzındaki filmlerinden G.O.R.A ve A.R.O.G.’u izleyen herkesin tanıdığı fakat başka bir karaktere bürünmüş olan bir Osmanlı izledik. Dikkat ederseniz filmlerin hepsindeki espri anlayışı, mimikler ve olaylara verilen tepkiler bile Cem Yılmaz’ın sevdiğimiz, güldüğümüz yönü değil miydi? Peki ne istedik de beğenmeyen kitleyi oluşturuverdik? Muhteşem bir western filmi bekleyenler mi vardı, yoksa silahların az patlaması mı bizi kamçılayamadı?

Silah olsa vahşet, küfür olsa dehşet. Evet küfür de vardı argo da. Ama bu değil miydi tanıdığımız Cem Yılmaz’ın canlandırdığı karakteri? Bundan önceki 2 filminde de aynı tarz vardı. Tam bir sokak jargonuyla konuşup, bir fırlama gibi el-kol hareketleri (bende sokak jargonu yaptım:D) ve karşınızda Cem Yılmaz değil..! Her akşam eve dönüşte karşınıza çıkan tiplerden birisi, belki de mahallenin abisi…

(Sahneden bir kare aklıma gelir) Gülüyorum… Neyse… Aklıma geldikçe tekrar güldürecek kadar çok sıkı yerler vardı:)
Enine boyuna anlatıp keyif tadınızı bozmaktansa hem filmle hemde izleyiciyle ilgili konuşmak daha faydalı olur düşüncesiyle kısa geçmek istiyorum.
Filmin konusu malum… Önceki tanıtım yazımda da belirttiğim gibi Yahşi Batı filminde eski yüzleri (Süleyman Turan ve Yılmaz Köksal) görme fırsatını biz seyirciye yaşatan Yahşi Batı ekibine bu güzel jestlerinden dolayı bir kez daha teşekkür etmek isterim.

Birkaç abartı dışında (fincan ve altlığını çıkartmak vs) filmin komedi tarafı gayet keyifli ve eğlenceliydi. Aslına bakarsanız komedinin yanında birçok atıfta bulunulması beğenimi kazanmalarına ayrıca sebep oldu. Atılabilecek en yumuşak taş, şakayla karışık olandır ve bunu çok iyi başarmışlar. Sonra…
Filmde beğenmediğimi belirttiğim abartılar dışında Demet Evgar’ın görünüşü beni hayal kırıklığına uğrattı gibi. Demet Evgar, gerek oyunculuğuyla olsun gerekse güzelliğiyle ilgi çeken ve başarılı bir aktris ise;

a) Neden bu özellikleri daha çok su üzerine çıkartılmadı?
b) Bir kadının kovboy olması kadınlığından mı alıkoyuyor?

Oysa Demet Evgar gibi hem güzel hem sevimli hemde çekici bir baayan, böyle bir kadroda (tek kadın oyuncu diyeceğim) daha çok romantik olamasa da çekici olabilirdi. Diye düşünüp cahillik adına mutasyona uğradığımı düşünmenizi de istemem doğrusu:) Şahsi görüşümdür, arz ederim.
Ehh böylesine eğlenceli bir filmi aynı tadında anlatmaya çalıştım. Umarım keyif almışsınızdır.

Elalemin hayali süper böceklerini izlemeyin diyemem ama, yerli filmlere de ilgi gösterirsek ve değer verirsek bir gün biz de elalem olabiliriz. Diye düşünüp mutasyonumu tamamladım sanırım :S

Bu yazı Ethem tarafından 09 May 2010 00:02 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 09 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yaşamışızda ya da yakın çevremizde içten içe kavrulan arkadaşlarımızın isyan mertebesinde gün be gün yükseldiğine tanık olmuşuzdur. Ne kadar kötüdür ki atomlarınıza ayrılsanız dahi, her bir tanesinden aynı sevgi pıtırcığı çıkacak kadar sevgiyle doldurduğunuz insanın sizi bu yönünüzle tanıyamayıp, bir zeytin dalının altında sus pus kalıp incinir korkusuyla ve çaresizce yanında olmanın verdiği hazzı yaşıyor olabilmek. Sonunda sizin de isyan edip gidebilme ihtimaliniz olmadığı gibi okuma ihtimali olmasa bile orta sayfalara dahi ilan-i aşk feryadınızı yazmanın sonunda onu kaybedebilme riskini alamamak. Kaybetme korkusuyla arkadaşlıktan öte bir diyaloğun mümkün olmadığını düşünüp her şeye rağmen şükredecek kadar sadakat içerisinde yaşamak, ne kötü… Şayet buna yaşamak denilirse. Fakat itiraz ediverir o tertemiz yürek, “Yaşamak bu” der, çünkü artık yaşamak demek, ne olursa olsun O’nun yanında olabilmek demektir, eşittir (=) Aşk.

Filmimizin konusunu da açıklamış olduğumu düşünüyorum. Buna ilaveten, her şey iki iyi arkadaş pozisyonunda devam ederken Chris Barender (Ryan Reynolds) kendini aşar ve isyan içerisinde bulunduğu duruma daha fazla katlanamaz. 10 yıl sürecek olan bir kaçışla ortadan kaybolur. Sonra geri döner ancak bu bir intikam dönüşü müdür yoksa pişman oluş mudur? Bunu filmle beraber göreceğiz ;)

Ya siz aynı durumla çebelleşiyor olsaydınız ve uzun bir aradan sonra kozlar sizin elinize geçmişken geriye sevdiğiniz insana gösteriş olsun ve ne kaçırdığını görsün diye mi dönerdiniz?  Yoksa “O eski halimden eser yok şimdi, ızdırap içinde yalnızım yalnız” deyip yeniden sevdiğiniz insanı kazanmaya mı çalışırdınız?

Bu yazı Ethem tarafından 02 April 2010 00:03 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kadro güzel, ortam sıcaklık ve ciddi bir hayran kitlesi var, e hadi o zaman bekleneni yapalım demiş olmalılar ki çokda iyi yapmışlar. Türkiye’yi karış karış gezip tiyatro yapılamadığından hayranları için yapılabilecek en güzel jesti yapmışlar. Çokda iyi yapmışlar. Buna zil çalınır :).

Teşekkür ediyoruz.

Filmin orjinal sitesindeki sayfasından da bir alıntıyla ve kısa künye ile yazımızı bitirelim.

Türk sinemasında denenmemiş bir anlatım dilini kullanan BKM Mutfak ekibi, dokuz ayrı öyküyü ve film türünü tek filme sığdırarak bir ilki gerçekleştirmenin peşinde.
BKM Mutfak?ın hayal gücüyle, sinemanın olanaklarının birleşiminden oluşan Çok Filim Hareketler Bunlar 2010?da vizyonda?

Senaryo; Eser Yenenler, Oğuzhan Koç, Zeynep Koçak, İbrahim Büyükak, Murat Eken, Metin Yıldız, Şahin Irmak, Büşra Pekin
Yönetmen; Ozan Açıktan
Görüntü Yönetmeni; Ahmet Sesigürgil
Oyuncu Kadrosu; BKM Mutfak Oyuncuları
Yapımcı; Necati Akpınar

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 22 March 2010 00:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dış ses;
“Evvel zaman içinde 1796″
Film başlangıç repliği;
“Anne çok soğuk
Evet cok soğuk Will
Ateşe bir odun daha at
Başka odun kalmadı anne
Merak etme anne Ceyk yakında dönecektir, doktor içinde paramız olacak”

Diye acıklı bir şekilde başlayan Çılgın Kardeşler (The Brothers Grimm) filmi, ilerleyen sürelerde de aynı masalımsı anlatımla devam ediyor fakat mahsum çocukların başlangıç replikleri, dram adına sadece giriş bölümünde kalıp eğlenceye doğru geçiş yapıyor. Bir kaç bilindik masalı bir araya toplayan filmde çılgın fasülyelerin büyüyüşünden tutunda saçlarını uzatan kuledeki kıza, zehirli elmayla uykuya dalan pamuk prensesden tutunda bir kaç ciddi film alıntıları ve kurt adama kadar bir çok hikayeyi bir arada paylaşan komedi-macera türü bir film.
Efendim, filmin kısa konusuna geçip neyle karşılaşacağınız hakkında ufak bir açıklama yapalım…
Kardeşlerdir diye tahmin edilemeyecek kadar birbirine zıt olan biri gerçekçi kişiliğe sahip Will (Matt Damon) ve diğeride hayalperest kardeşi Jacob (Heath Ledger)’dur. Ülkede cadı avcısı olarak nam salmış iki kardeş, nerede bir mistik felaket yada lanet varsa hakkından gelmekte üzerlerine yoktur. Girdikleri her maceradan yüzünün akıyla çıkan Grimm kardeşlerin sütten çıkan ak kaşık olmadıklarını hemen görüyoruz. Kurdukları tezgahlarla köylüleri kandırıp para kazanan Grimm kardeşlerin son macerası hiçte kendi tezgahlarına benzememektedir.
Fransızların işgali altındaki Almanya’da geçen filmde Fransızların tehtidiyle gizemli bir olayı çözmek zorunda kalacaklardır.
Biraz bildik sahneler, biraz sıkıcı çünkü böyle bir kadro ve bu kadar profosyonel oyuncuları görünce böyle bir film beklemiyorsunuz ama, nihayetinde eğlenceli bir film Çılgın Kardeşler (The Brothers Grimm). Grimm Kardeşler.

Beklediğim gibi bir film değildi. Matt Damon’un bu kadar sıradan bir filmde oynayabileceği ihtimalinede yer vermediğim için beklentilerime cevap veremedi diyelim.
“Filmin Adamı” diye bir seçeneğim olsaydı kesinlikle Heath Ledger cevabını verirdim çünkü en inandırıcı ve sürükleyici karakterdi. Sonra, Monica Belluci’de filmin sonlarında olsada renk kattığı ortadaydı ki Monica Belluci hayranları adına artı bir puan oldu:)

2005 yapımı Çılgın Kardeşler (The Brothers Grimm) filminin yöetmeni Terry Gilliam. Senaryoda Terry Gilliam ve Tony Grisoni isimleri yer almakta. Filmin oyuncularınıda karakterleriyle verip bitirmek istiyorum::)
Matt Damon (Will Grimm), Heath Ledger (Jake Grimm), Monica Bellucci (Kraliçe Mirror), Jonathan Pryce (DElatombe), Lena Headey (Angelika) ve Peter Stormare (Cavaldi).

Bu arada film dışı olacak ama; Matt Damon’un bir filmi varki belirtmek ve uyarmak istediğimden yazıyorum, filmin adı Dogma. Hayatınızdan bıkmadıysanız izlemenizi tavsiye etmiyorum. Matt Damon bu filmde başrol değil ve filmde birbirinden yetenekli oyuncuların olmasına rağmen ki sakın oyuncu kadrosuna bakıpta aldanmayın çok kötü bir film. Bu filmi yazma gereksinimi bile duymuyorum. Bu yüzden buraya ekleyip geçmek en güzeli diye düşündüm. Yazsaydım bile kesinlikle vasat filmlerde olurdu.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 20 March 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ciddi Bir Adam (A Serious Man)’daki kahramanımız Larry de film boyunca bu soruyla uğraşır. Uğraşır zira, rutinin dibine vurmuş sıradan bir hayat yaşadığını sanırken çalıştığı üniversitede zayıf not alan bir öğrencisinin üstü kapalı rüşvet teklifiyle karşılaşmış, eşinin boşanma isteğiyle şaşırmış, bir aile dostlarıyla eşinin mercimeği fırına verip neredeyse yemeği yakmak üzere olduklarını öğrenip şok olmuştur. Oğlunun ergenliğe giriş dersleri, kızının ailesinin kapsama alanı dışına çıkmış hareketleri, kardeşinin yanlarına taşınmasıyla başlayan tuvalet kuyrukları ve tam terfi beklerken üniversite yönetim kuruluna gönderilen aleyhte mektuplar hepsinin üzerine tuz biber ne ki, acı sos ekler. Gittikçe daha bir girdap içine gömülen Larry, son glup gluplarını demeden, dermanı mensup olduğu dinin din adamlarında arar. Fakat bu kutsal arayışta bile Larry’nin şansı yaver gitmez.

Coen kardeşlerin şahıslarına münhasır filmleri Ciddi Bir Adam (A Serious Man), yukarıdaki paragrafı okurken bile hafakanlar geçirebilecek siz sinemaseverlere (bir de yazanı düşünün) anlaşıldığı üzre keyifli bir seyir sunmuyor, en azından biraderlerin tarzlarına uzak olanlara. Çünkü absürdlüğü şiar edinmiş bu iki biladerin filmleri patlamış mısır tadında değildir, ya da şöyle diyelim, patlamış mısır tadındadır ama mısırların kabukları habire boğazınıza takılır. Siz de film boyunca dil kaslarınızı geliştirirsiniz kabuğu çıkarmak için.

Ciddi Bir Adam (A Serious Man) da bu tarzın dışına çıkmış bir film değil, dolayısıyla herkesin sevebileceği bir film de değil. Bu sevememe ihtimali, filmde fazlasıyla yahudilik argümanları kullanıldığı ve yahudilik kültürüne ait detaylara göndermeler yapıldığı için de yükselmekte. Yanlış anlaşılmaya, filmde yahudilik var diye demiyorum, o kültürü bilmediğimiz için filmi anlamamız zorlaşıyor demek istiyorum.

Ama ortak paydalarda buluşmak da mümkün çoğu zaman. Larry inançlı biri ve inancında ciddi olmaya çalışıyor. Yaşadığı sorunları çözmek için mesela bir psikologdan değil din adamlarından medet umuyor. Tanrının neden bütün bunları kendisine yaşattığın bulmaya çalışıyor.  Başına gelenlere şaşkın çünkü “Ben hiçbir şey yapmadım ki!” diyor. Bu bağlamda inancı sorgulama  değil de yaşadıklarını inancıyla bağdaştırma bazında Larry’nin içinde bulunduğu durumla empati kurmamız olanaksız değil. Herşeyin üst üste gelmesi de yaşamımızda rastlamadığımız bir durum değil aynı zamanda.

Bundan sonrasında filmin Larr’ye, dolayısıyla izleyene verdiği cevabı konuşmak gerekir sanırım. Şöyle ki gerek Larry’nin görüştüğü din adamlarını gerek  filmin genelinde anlattıklarını göz önüne alırsak “bütün bunların anlamı nedir?” sorusunun bir cevabı yok! Hayat böyle işte diyor film. Fazla kurcalama, olayları büyütme. Olduğu gibi kabul et ve ona göre davran. Çünkü bütün bunların cevabını tam olarak bilmenin kesin bir yolu belki de hiç yok zaten. Ha , ille de cevap mı istiyorsun, o zaman ilk rahibin dediği gibi, bakış açını değiştir. Olaylara karşı perspektifini değiştirirsen, onlar da başka türlü görünür. Bu olmaz dersen, al sana bir öneri daha, hani “ben hiçbir şey yapmadım ki!” deyip duruyorsun ya, bir şeyler yap!

Bu yazı fafatuka tarafından 18 March 2010 01:16 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin kahramanı sevdiği erkeği elde etmek için bu tarihi bekler bu 29 şubat günü sevdiği erkeğin yanında olup ona evlenme teklifi edecektir. Fakat herşey yolunda gitmyebilir.
Aslına bakarsanız senaryo biryerlerden hatırlayabileceğiniz kadar size yakın duruyor fakat işin içine komedi olunca ne olursa olsun sosu farklı oluyor.

Yönetmenliğini Anand Tucker’in yaptığı Aşka Yolculuk (Leap Year) adlı filmin senaryosu Deborah Kaplan ve Harry Elfont’a ait. Filmin oyuncu kadrosunda ise Amy Adams, Matthew Goode, John Lithgow, Kaitlin Olson ve Adam Scott rol alıyor.

Aşkın nereden geleceği belli olmuyor ancak aşkı bitirmemek ve onu kalbimizde bir ömür boyu muhafaza etmek inanın bizim elimizde. Yeterki buna emin olun, sevdiğinize ve bir ömür boyu sevebileceğinize kesin bir dille “Evet” yanıtını verin. Bir günlüğüne bile İrlandalı olmanıza gerek yok. Yeterki kendiniz olun ve sevginiz adına yaptığınız herşeyi gönül rahatlığıyla, içinizden gelerek yapın…;)

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 17 March 2010 04:03 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir vampir furyasıdır almış başını giderken düpedüz araya kaynamak bu olsa gerek. Hani uzak doğunun fantastik havada kalma, karada salto atma gibi atraksiyonlarını vampirlerin yapması daha bir mantıklı oluverir cesaretiyle yapılsaymış kendimi avutur filmden de birşey beklemeden seyri keyfimin ocağına incir ağacını kendi ellerimle dikmeyebilirdim. Fakat filmi mantığa uygun yapalım derken normal filmlerde kullanılan oradan oraya uçuş sahneleri fazlaca değil, desemde fazla umutlanmayın. Daha akla güzel, insancıl ama güçlü vuruşlarla seyirciye yem atılmış ama bunun gargarası dahi çekilmezdi. Ben çektim siz çekmeyin:/

Kimin ne olduğunun önemi yokmuş gibi vampir talebe çocuğunun onlarca hemcinslerini harcayışındaki özelliği hiç dikkate alınmamış. Ayrıca Amerikalı ikinci talebe kızımızında olağan dışı yaratıklara karşı soğuk kanlılığı, neden niçin sorularına aldırmaksızın okula kılıçla gelen ve kısa zamanda arkadaş olarak benimsediği talebe kişiye karşıda pek kayıtsızdı.

Bir ara “Budamı vampir” der oldum ama doymasın salaklığına ki film boyunca birkaç kez ağlayıp sızlayışı beyin hücrelerimin toplu intiharını önlemiş oldu.

Okunuşu gayet hoş, afiş ve fragmanları oldukça çekici olan filmimizin normal seyrinde aksiyon izleyeceğimiz belirtilirken ortaya vampirlerin atası, en yaşlı ve en güçlü yaratık çıkmazmı… Görüpte gülmeyene vampir derim ben:/

Vampirlerin duayeni yaratık ortaya çıkar çıkmaz komediye dönen, adeta seyirciye manrak bir hava katan minyon yaratık (Cidden minyon) elde etmek istediği odunu alıp kaçarken, ardından da salya sümük takip edilmektedir. Durun olay var! Sonunda çıkmaza giren ve elindeki odunu (Amerikalı talebe) bırakmak zorunda kalır ve uçmaya başlar:/ Bunadığını düşündüğümüz için fazla üzerine gitmedik.

Neticede sizde bunamadıysanız ve bu yazımı okursunuz umarım. Şayet okumayanlar var ise ve sonradan okuma şansı yakalamışsanız bu filmi izleyerek adı gibi son vampir filminizi seyretmiş olursunuz.

İyi seyirler:) Puhuhaha…

Bu yazı Ethem tarafından 16 March 2010 04:08 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Neşeli Hayat’ı, filmi aldıktan bir kaç hafta sonra izleme şansını yakalayabildim. Keşke daha erkenden izleyip bu hissiyatı daha önceden üzerime kondursaymışım diye iç çektim.

İç çektirici bir filmdi. Öyle ki film, bir konudan veya hissettirdiği bir iki manevi duygudan ibaret değil. Bir çok yaşanmış ya da kulağa küpe takılmış da unutmuşuz diyebileceğimiz duygularla, maneviyatlarla dolu. BKM ekibini mutfağın dışında ilk kez bu kadar beğendim. Bunun nedeni de ekip elemanlarının Neşeli Hayat’ta sadece vesilelerde yer alması ve Yılmaz Erdoğan’da yoğunlaşılmasıydı ki, bir filmi film boyunca yüzü gülmeden, asık bir suratla seyri izlenilebilir bir hale getirebilmek ancak bir ustanın bakışlarında saklı olabilirdi.

Film boyunca Rıza kadar isyan edebilmek, Rıza ile yıkılıp Rıza ile çabalama hissiyatına seyirciyi sokabilmek bence büyük bir meziyet sahibi olabilmektir. İlk defa değil ama bu filmde Yılmaz Erdoğan’ı yeniden takdir ediyorum.

Not: Tüm kalbimle.

En başta, yoksulluğun verdiği çaresizliğine mi yanarsınız yoksa alnının teriyle çabalayıp yine de olduğu yerde sayışına mı, ve sonra iyi niyetin verdiği zarara mı yanacaksınız yoksa  iyi kalpli insanların “Hayır” deme özürlülüğüne mi? Hepsi ayrı bir renk, hepsi ayrı bir sokak gibi girip girip çıktım düşüncelerime. Düşündüm ya bazen “off” dedim yakındım biraz Rıza’nın durumunu küpe yaptım, acıttı kulağımı. Bazen “hadi artık bu sefer olsun” dedim azmettim, kapıda durdum Rıza ile vardiye değiştim “Ho hoo” dedim “Bu işi başaralım”.

Sıcaktı yani Rıza konuşurken içinizin yandığını da hissediyorsunuz, Rıfat susunca donuyor, Rıza sık olmasa da gülünce tebessüm ediyorsunuz ama gülmüyorsunuz, mutlu sonu görebilecek miyiz endişesiyle bekliyorsunuz.
Hani birşey söyleyeyim, sert bakışların bıyık altlarında bir tebeüssüm olur ya gülersin de belli edemezsin çünkü hayat acı, gülmeye gelmiyor biliyosunuz ve içten içe sevinseniz bile “yuppii” diyecek kadar garantiye alamıyorsunuz yüksek sesli kahkahalarınızı. Elden ayaktan düşünce hesabı sorulur diye garanti olmayan gülüşlerinizi yarınlara saklıyorsunuz. Onun gibi birşey hissettim ama Rıza gülsün istedim, yeter artık çıkarcı dünyanın sahte bakışlarından sıkıldım, ruh ilacı gibi geldi Neşeli Hayat, yatmadan iki saat önce aldım şurubumu, uyudum.

Bir sahne vardı ki Rıza’nın biyografisini yazmak isteseydim aynı sahnedeki replikleri kullanman yeterliydi sanırım.

Kapıda noel baba kılığında duran Rıza’nın sakalına aniden bir çocuk asılır ve kaçar.

3 yıl aradan sonra Rıza akşamdan kalmadır ve ağzından argo bir kelime çıkar. Sonra çalıştığı dükkanın tezgahtarına pişmanlığını dile getirir…
Rıza – Hiç noel babaya yakışacak hareket miydi bu ya.
Ama işte o da aniden sakalımı çekince…
Haylaz…

Bu kadar olurdu yani. Yılmaz Erdoğan şefkatiyle harmanlanmış, Rıza’nın en kötü anında ağzındna çıkan bir kelamdı, aslında filmi 3-5 saniyede anlatabilen en güzel kelimelerdi. Sonundaki “Haylaz” kelimesi o an itibariyle iyi niyetliliğin en büyük kanıtı, en büyük insanlıktı aslında.

Son olarak; Yılmaz Erdoğan’ı, sonra da eşi rolündeki Büşra Pekin’i kutlamak istiyorum. Ve sonrasındaki sıcak ve rolünü abartmadan olduğu gibi seyirciye yansıtabilen BKM ekibinin hepsi çok iyiydiler yanlız, Ersin Korkut’un filmdeki karakteriyle kendi olağan duruşu pek etkilemedi beni. Hem o saç şekli neydi öyle. Komik.
Her neyse cıvımadan izleyeceğimiz, ufak tebessümlerle süslenmiş ve KESİNLİKLE izlemenizi tavsiye ettiğim bir film oldu Neşeli Hayat.

Filmin künye bilgileri, ilk fragmanı ve diğer resimleri için Buraya…

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2010 22:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ay Lav Yu adlı filmin yönetmen ve senaryosunda Sermiyan Midyat ismi yer almakta.
12 MArt 2010 da vizyona girecek olan Ay Lav Yu adlı filmin oyuncuları ise; Sermiyan Midyat (İbrahim), Kathie Gill (Jessica), Steve Guttenberg (Christopher), Mariel Hemingway (Parmela), Meray Ülgen (Yusuf), Josh Folan (Danny), Aysenil Şamlıoğlu (Xate), Fadik Sevin Atasoy (Zişan), Ayça Damgacı (Fehime), Sener Kökkaya (behçet), Erdoğan Tuncel (Ubeyd), Nazlı Tosunoğlu (Gule) ve Nihal Menzil (Rukiye).

“Aşk her yerde yazıldığı gibi okunur”
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 10 March 2010 05:07 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Eşrefpaşalılar filminin yönetmeni Hüdaverdi Yavuz. Senaryoda Burak Tarık yer almakta. Filmin oyuncuları ise, Turgay Tanülkü, Sinan Albayrak, Deniz Özpınar, Hüseyin Soyaslan, Sermiin Hürmeriç ve Burak Tarık.

Filmin özet bilgileri orjinal sitesi olan esrefpasalilar.com.tr adresinden alınmıştır.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2010 16:27 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 28 February 2010 02:52 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mary and Max’in methini bir hayli okumuş, iyi bir stop-motion animasyon olduğunu yazıp çizilenlerden anlamıştım. Nihayet dün filmi izleyebildim, yazıp çizilenler azmış diye biraz da ben ekleyeceğim düzülen methiyelere.

Önce filmin konusuyla ilgili azıcık bilgi vereyim. Efendim, Mary Avustralya’da yaşayan sekiz yaşındaki sevimli mi sevimli bir kızcağız. Yalnız kendisinin ne denli şirin olduğunun farkında değil, zira sosyal yaşamdan ve de ailesinden kopuk bir baba ve alkolik bir anneden oluşan çekirdek ailesinde ona özgüvenini kazandıracak bir çitlemlik hareket dahi yok. O da alnındaki kahverengi doğum lekesini alınyazısıyla karıştırıp hayatını hep kahve tonlarında yaşayacağını sanmakta.  Günlerden birgün, telefon rehberinde rastgele bulduğu bir adrese mektup yazmasıyla hem kendisinin hem de mektup yazdığı Max’in yaşamına renk katacağını bilmiyor tabii küçük kızımız. New York’ta tek başına yaşayan Max ise, asperger sendromundan ve obeziteden muzdarip kırklı yaşlarında bir adamcağız. Hiç tanımadığı birinden aldığı mektup önce onu panik ataklara soksa da elinden geldiği kadar Mary’nin mektuplarını cevapsız bırakmamakta. İkili arasındaki bu mektup alışverişine bir de değişik biçimlerde ve türlerde çikolatalar da eşlik ediyor ki filmin tadına tat katıyor.

Genel anlamda hikayenin iskeleti  bu şekilde ayakta dururken,   anatomisini incelediğimizde oldukça hoş ayrıntılarla, duygu yüklü  görüntülerle ve en önemlisi sevgiye aç bir çift yürekle karşılaşıyoruz. Bu iki yürek, yekpare atışları zaman zaman sekteye uğrasa da gerçek dostluğun; mesafe, cinsiyet, yaş, fiziksel görünüm ya da kusurlara aldırmaksızın yürekleri ısıtacak yegane şey olduğunu kanıtlıyor.

Yönetmen Adam Elliot’un sanırım ilk uzun metraj filmi olan Mary and Max, bir hayli güldüren ama kahkalarımızın diyetini ödetirmişcesine  bir o kadar da yürek burkan, herkese ki bazı filmleri herkese tavsiye etmem, ama herkese gönül rahatlığı, yürek sıcaklığı ve de akıl berraklığı ile tavsiye ettiğim harika bir film arkadaşlar. Mutlaka izleyin, bakın mutlaka diyorum!

Bu yazı fafatuka tarafından 24 February 2010 10:44 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim, 1960?lı yılların Paris?inde Julia Child adında boyuna posuna kurban olunası Amerikalı bir kadın, kendine uğraş arar dururken, yemek yemeği çok sevdiğinden mütevellid aşçılık kursuna yazılır, ki yurdumuzda bu mesleği icra edenlere hâlâ ?ahçı? diyen dillerine biber sürülesicelere  rastlanmaktadır. Kısa sürede kurstaki tek kadın kursiyer olarak tüm erkek AŞÇI adaylarını geçen Julia, yemek kitabı hazırlayan iki gurmeyle de tanışınca bir yemek kitabı yazmak için takım arkadaşlarıyla beraber kolları sıvar. Sonunda azmin elinden elbette ne taş, ne de aş kurtulur ve Julia kocasıyla beraber Amerika?ya döndüklerinde Amerikan mutfağını ve de mutfaktaki kadınları en çok etkileyen isimlerden biri olur.

İlk hikayemiz bu minval üzere seyrederken 2002 yılında Queens?e yeni tanışan bir çiftimizi görürüz. Sosyal yardım danışmanlığı yapan Julie Powell, kocasıyla beraber bir yandan yeni evlerine alışmaya bir yandan da kendine seveceği bir uğraş bulmaya çalışmaktadır. Tesadüfe bakın ki Julie?nin de hayatta yapmaktan en çok zevk aldığı şey yemek yapmaktır. Yıllar önce yazılmış Julia Child?ın yemek kitabını baz, Julia Child?ı da kendine idol alan Julie, yemek kitabındaki tüm tarifleri bir yıl içinde pişirerek sonuçlarını bir blogla insanlarla paylaşmaya karar verir. Bu uğurda evliliğinin selametini de riske atan Julie, sonunda hedefine ulaşabilecek ve en önemlisi hâlâ hayatta olan Julia Child?a hayranlığının hakkını verebilecek midir? Ki yurdumuzda bu tip cümlelerle okuyucuda merak uyandıracağını sanan, klavye tuşlayan parmaklarına yapıştırıcı sürülesicelere hâlâ rastlanmaktadır.

Julie & Julia?da Meryl Streep ve Amy Adams, baş rol olup da beraber sahnesi olmayan nadir filmlerden birinde yer almaktalar. Amy Adams, herzamanki sevimliliğiyle çok da azimli bir çaba gerektirmeyen bir rolle karşımızda. Ben  Günışığı Temizleme Şirketi?nde (Sunshine Cleaning) kendisini daha çok beğenmiştim mesela. Meryl Streep ise,  gerçek Julia Child?ı bilmeyenler için abartılı zannedilebilecek ama yutupta falan Julia Child?ın vidyolarını izleyenler için neredeyse gerçeği gibi olmuş bir Julia Child olarak arz-ı endam edip, üstüne üstlük bu rolüyle oskarlarda da en iyi kadın oyuncu olarak adaylık çıkarıyor. Akademinin yaşanmış hikayelerden çekilen filmleri ve yaşamış kişilere bürünen oyuncuları ne kadar sevdiğini düşünürsek, bu seneki en iyi kadın oyuncu ödülünde Meryl Streep?in şansı bir hayli fazla bence.

Tutkusu olan insanlara hep gıptayla bakmışımdır. Hevesli olmaktan, deneyip de görelim bakalımcılıktan bahsetmiyorum; öyle bir şey olacak ki uğrunda saatlerce, yıllarca çalışmak, nice engelleri aşmak işten bile gelmeyecek. Julie & Julia?nın en sevdiğim tarafı da buydu, bana içindeki tutkuyu farkına varıp bunu ortaya çıkaran ve bu uğurda hiç pes etmeyen iki insanı gösterdi. İş içimizdeki cevheri farkına varabilmekte? Farkına varanlara ne mutlu?

Bu yazı fafatuka tarafından 22 February 2010 18:33 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Arkadaşımın Aşkı (My Best Friend’s Girl) ingilizce yazında ne kadar fiyakalı oldu değilmi:) İyi yada kötü bir ürünün albenisi ne kadar iyiyse o kadar çok satar. Reklam, afiş, ön tanıtım ve en önemliside yemeğin malzemesi.

Arkadaşımın Aşkı (My Best Friend’s Girl) filminin malzemesini süsleyen oyuncular gayet başarılı ve profosyonel bir kadrodan oluşuyor. Dane Cook, Kate Hudson, Jason Biggs ve Alec Baldwin isimleri başlı başına albeniydi.

Albeniydi, çünkü bu isimleri bir arada gördüğüm için beklentilerimde buna eşdeğer yüksekti. Komedi adına pek birşey bulamadığım yetmiyormuş gibi senaryosunu yazmışcasına vefakar dostların beklenen mutlu sonunu hiç bir süpriz yaşamadan izlemiş oldum. Başlarda gayet ilgi çekici ve sıra dışı olduğunu düşünüyorsunuz fakat son yarım saat beklentilerinizin içinizde kaldığının farkına varıyorsunuz.

Filmin konusu şöyle; Dustin’in (Jason Biggs) kendisine göre kesinlikle hayatındaki kadın Alexis’dir (Kate Hudson). Fakat Alexis pekde oralı olmamakla beraber hala birşeyler arayışı içerisindedir ve bu durum Dustin’i deli etmekte, ancak kendisinin meleği olduğunu düşündüğü içinde pes etmemektedir. Ama nafile.

Bunu bir türlü başaramayan Dustin, sonunda ev arkadaşı Tank’den (Dane Cook) yardım almak zorunda kalacaktır. Zorunda kalıyor çünkü Tank, erkeklerin türlü yollarla ayarlayamadıkları hayallerindeki kadınları önce kendine aşık ediyor, sonrada nefret etmelerini sağlayarak o kişiye geri dönmelerini sağlıyordur. Tank gibi ukala, düşüncesiz ve pislik birisiyle beraber olduktan sonra hatun kişinin aklı başına geliyor ve Tank’ı parayla tutan kişiye sımsıkı bağlanıyordur.

Hal böyleyken Dustin gibi dürüst birisinin bu tip düzenbazlıkla hayatının kadınını etkilemek istemez fakat daha fazla beklemektense bir an önce Alexis’e sahip olma düşüncesi daha cazip gelmiştir.

Tank planını yapar, işe girişir ve Alexis’i kendisine aşık eder. Fakat planın dışında birşey gelişiyordur. Evet tahmin ettiğiniz gibi Tank  birisine aşık olur ama bu en olmayacak kişiyle, ev arkadaşının kız arkadaşıyla olur. Bir yandan pişmanlık bir yandan aşk ateşiyle yanan Tank sonunda herkesin mutluluğunu düşünerek Alexis’in karşısında dayanılmayacak iğrençlikler yaparak Dustin’e dönmesini sağlamak istemektedir ama aşk aşk aşk.

Gönül ferman dinlemiyor.

Yönetmenliğini Howard Deutch’u yaptığı filmin senaryosunda Jordan Cahan yer almakta. Filmin yapımcılığını üstlene isimler ise Dane Cook, Adam Herz, Barry Katz, Doug Johnson ve Guymon Casady.

Filmin oyuncularınıda karakterleriyle beraber verip bitiriyoruz.

Dane Cook (Tank), Kate Hudson (Alexis), Alec Baldwin (Professor Turner), Jason Biggs (Dustin), Lizzy Caplan (Ami) ve Diora Baird (Rachel) .

Her ne kadar skıldığımı söylesemde toplamda eğlenebildiğim için filmin sonuna kadar gelebildim.
“Vaktim var, izlerim” diyorsanız, umarım yardımcı olabilmişimdir. Ehh o zaman banada “İyi seyirler” demek düşer:) …

Bu yazı Ethem tarafından 21 February 2010 14:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com