Hayatı son derece sakin olarak ilerleyen, zamanında farklı hayallerle İstanbul’a gelmiş ama daha sonralarında yazar olmaya karar veren karakterimiz, bir gece barda sonlara kalan sarhoş kızı evine götürmek zorunda kalır.

Yukarıda yazmak istediğim sekans aslında filmin özeti değil, filmin direkt başlama sahnesi olarak da düşünülebilir. Bu ilginç karşılaşmadan sonra biranda değişen hayatlar, harika müzikler eşliğinde ve inanılmaz duygu yüklü sahneler eşliğinde bize sunulmuş.

Harika, aslında bir o kadar da tahmin edilebilir bir senaryoyu uygun görmüşler ne yazık ki. Filmin yön değiştirme ve duygunun en yoğun olarak verildiği sahneleri öylesine belli ederek zevki kaçırmışlar ki… Elbette ki yoğun duygu anında asla göze batmayacak bir ayrıntı olarak gözükebilir ama yazma nedenim beni normalden biraz fazla rahatsız etmesi.

Duygusallığı ön plana çıkartmanın en güzel yollarından birinin, yalnız olarak yaşayan bir kişiye bir anda denk gelen yaşam dolu kızın daha sonra ortadan kaybolması ya da o kişinin, kızı kaybetmesi olarak öngörsek de, daha fazlasını bulabileceğimiz bir yapıttan bahsetmeye çalışıyorum. Hayada dair verilen mesajlar, insanlar arasında gerçeklesen ilişkileri de bolca eleştirmekten kaçınmamışlar.

Filmin benim için en büyük olumsuzluğunun yanında islenen konunun bu denli duygu ve ağır dram yüklü olması hayranlık uyandırıcı. Bildiğimiz birbirini seven iki kişinin aptal hikayesini izlemek yerine bu filme olan olayları ve açıları derinden paylaşıp, o hissi yakalamaya çalışıyorsunuz.

Kullanılan mekanların yani sıra araya giren müziklerin etkisi çok çok büyük olmuş. Gereken yerde verilmek istenilen mesaj çok daha rahat aksettirilebilmiş diye düşünüyorum. Kotu ve gereksiz bir örnek olmasının yanında, ayni Issız Adam’daki gibi iki kişinin üzerinde yoğunlaştırılan film, oyuncuların doğallıkları ve iyi performanslarıyla beraber değer kazanmış diyebilirim. Keşke yan rollerdeki arkadaşlara biraz daha vasıf yüklenseydi keşke de bizde e hadi bırak bunu asıl sahneye geç demeseydik.

Son derece duygusal olduğunu düşündüğüm filmin sonunda gelen kelimelerin tıkanma hissiyatını çok seviyorum. Demek ki film bana istediğimi verdi. Ortada bu kadar konuşulduğuna baya deydi. İyi seyirler.

Aynı film, yazarımız Sevilay Aydın tarafından da değerlendirilmiştir.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 June 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Derviş Zaim’in üçlemesinin 2. filmi olan “Nokta”, hikâye bakımından tam bir Zaim filmi dedirtse de ödüllü bir yönetmenin ustalığını kullanamadığı bir film olarak kalmış. Usta bir hattatçı olan Fuat Başar’ın, senaryoya katkıları çok fazla. Böyle sanatsal bir film için sadece okumak, araştırma yapmak yetmiyor. Ustalardan da faydalanmak işin bir sırrı. Türkiye’de, sembollerle gerçeği birleştiren usta yönetmenlerden biri olan Derviş Zaim’in, üçlemesinin ilk filmi, Cenneti Beklerken de Minyatür Sanatını, Nokta filminde Hat Sanatını, Gölgeler ve Suretler filminde Gölge Oyunları Sanatını temel alarak ortaya çıkardığı yapıtlarda birbirinden farklı lezzetlerin olduğunu anlıyorsunuz. Zaim’in sinema anlayışı, sadece keyif almak değil, aynı zamanda düşünmek ve yaşamak; anlamak ve anlamlandırmak olduğunu, eserlerinde görüyoruz.

Konusu çok farklı. Tarih, din, sanat ve durmadan devam eden bir hikâye. 13. yy’da, Moğolların saldırısına karşı gelmek isteyen halk. Bir hattatçı ve talebesi, Tuz gölüne “Af’allahü anh” (Allah onları bağışlasın) yazıyor. “nun” harfinin noktası için mürekkep bitiyor. Talebesi mürekkebi döküyor. Yanlışlıkla döküldüğünü söylüyor ama daha sonra isyankâr konuşmalarından bilerek döktüğü anlaşılıyor. Tabii, bunu anlamak için biraz düşünmemiz gerekiyor. Sadece konuşmalara değil, hikâyeye de bakmamız şart. “Allah onları bağışlasın” sözüne inanmıyor. 13. yy’dan günümüze kadar gelen hikâyede yapılan yorum ise düşündürücü; “Emrettiler. Yaptım. Allah’ın o barbarları affetmesini istemediğim için o noktayı koymadım” demişse hoca diye düşünüyorlar. Talebesi, şehre mürekkep almaya gittiği sırada Moğolların baskını sonucu öldürülen hocasının yazdığı yazıyı Moğolların yok ettiğini anlar. O yazıyı bularak, “nun” harfinin noktasını koymak için durmadan arar ve aklını kaybeder. Ve bu hikâye yüzyılları aşar… Bir adam; suç işler. Kendini suçlu hisseder. Azap çeker, acı çeker. Kendini affettirmek için çırpınır…

Tuz gölünün bembeyaz yapısından, güneşin doğal ışığından faydalanan Zaim, çekimlerde ustalığını konuşturamamış. Tek mekân kullanılarak çekilmiş. Işığı kullanmayı becerememiş. Kamera açılarını ayarlarken çok fazla basite kaçmış. Geçişlerde, gökyüzünü ve tuz gölünü kullanmış. Sanatsal bir yapıt olmasına rağmen, etkileyici ve düşündürücü sözlerin çok az olması filmi biraz sığlaştırıyor. Karşılıklı tartışmalar ve konuşmalarda oyuncuların tam olarak yaşanması gereken duyguyu sağlayamaması filmin tesirini biraz daha azaltıyor. Çekim olarak bizleri tatmin etmese de, konusu, sanatsal yaklaşımı ve düşündürücü sözleriyle tatminkâr olabiliyoruz.

Oyuncuları görüntü olarak uygun fakat canlandırdıkları rollerde inandırıcılıkları yok. Ahmet (Mehmet Ali Nuroğlu), bazı sahnelerde güzel, bazı sahnelerde yokları oynuyor. Tam ifade edemiyor duygularını. Selim (Serhat Kılıç), Hoca (Hikmet Karagöz), Hamdullah Hoca (Şener Kökkaya), biraz daha etkili olabilirlerdi görüşünü ve bir filmde oyuncuların önemini vurguluyorlar.

Müziklerin yapımcısı Mazlum Çimen, özel olarak çalıştığını ve bu çalışmalarının karşılığını filmin görselliği, hikâyesinin yanında müziğin ne kadar önemli olduğunu öğretiyor. Özellikle son sahnedeki müzik bir müddet hafızalardan çıkmıyor. Sahnelerde kullanılan müzik, olay örgüsüne çok yakışıyor. Filmin merakını arttıran müzikler izleyiciyi heyecanlandırıyor.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 08 May 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Zonguldak’ın 1930′lu yıllarında geçmektedir. Yönetmen Zeki Demirkubuz, “Kendini çirkin zanneden bir kadının kıskanma duyguları üzerine kurulu senaryo, çirkinliğin güzelikten intikamı” olarak tanımlıyor.

Herşey bir baloda, Seniha’nın Mükerrem’e karşı olan kıskançlık duygularının ortaya çıkmasıyla başlamaktadır.

06 Kasım 2009‘da vizyona girmesi beklenen Kıskanmak adlı filmin senaryo, kurgu ve yönetmen koltuğunda Zeki Demirkubuz oturuyor. Sanat yönetmeni Nilüfer Çamur Giritlioğlu ve görüntü yönetmeni Emre Erkmen. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Nergis Öztürk, Serhat Tutumluer, Berrak Tüzünataç, Bora Cengiz, Hasibe Eren, Nihal Koldaş, Ferdağ Işıl, Mustafa Uzunyılmaz, Reyhan İlhan, Serdar Orçin, Rafi Emeksiz, Birsen Dürülü isimleri var.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 29 October 2009 03:28 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com