İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Belgesel tarzında yapılmış (aslında alakası olmayan) ama daha önce görmediğimiz fakat varlığından haberdar olduğumuz olayların anlatıldığı filmleri gerçekten çok seviyorum. Özellikle bu filmler doğa üstü olaylar ya da uydurma senaryolar değil de gerçek olaylar ise ve üstüne birde Hollywood dışındaki (klasikleşmiş) konuları ele alıyorsa işte o zaman benim aldığım keyif bir kat daha artıyor. Krema olarak da film çok başarılı ise işte o zaman keyfime diyecek bir şey yok.

17 yaşındaki genç kızın hayatıyla başlıyoruz. Gündelik hayattan sonra biraz daha derinlere dalarak kızın hayallerini ve yaşadıkları sorunlarla başa çıkma yöntemlerini izliyoruz. Artık yaşadığı hayattan hiçbir beklentisinin kalmadığını ve komple bir değişime ihtiyacı olduğunu anladıktan sonra fırsat bir anda ayağına geliyor. Kolombiya dan Amerika’ya uyuşturucu taşımacılığı yapacağını öğrendiğimizde biraz afallıyoruz ama gerçekten böyle hayatların olduğunu da biliyoruz. Filmin tamamı bu konu üzerinde ilerliyor ve asla sıkmadan parça parça olayların her ayrıntısını izleme şansınız oluyor.

Elbette konudan daha başka bir şeyler de olmalı bu filmde değil mi? Dram? Elbette ki dram öğesi olmadan düşünülemezdi. Maria dahil olmak üzere taşıyıcılık yapan bu kafiledeki diğer kızların hayatlarından ufak kesitlerle asıl konuyu birleştirerek devam eden film, karakterlerin analizlerini ve içinde bulunduğu zor durumu çok iyi bir şekilde anlatmış. Olayın New York kısmına gereğinden fazla özen gösterilen filmin gerçeklikten biraz uzaklaştığını söyleyebilirim ama bir bütün olarak harika çalışıyor.

Sevdiğim diğer bir olay ise, sanki bir gizlilik var filmde. Anlatılmak istenen konu ve kamera o kadar amatör bir şekilde çekilmiş ki, adamın birinin elinde kamerayla onları gizlice takip ettiği kanısına varmak çok da zor değil. Olayın asıl doğallığını ve yeteri kadar etkileyici olan bu filmi daha da derinlere işler hale getirmiş ve bir yerden sonra artık seyirci-film ayrımının kalmadığını, karşınızdakinin bir bütün olduğu kanısına varıyorsunuz. Gerçekten çok etkileyici…

‘’Böyle olaylar var mı ya’’ dediğiniz noktada, tam bitmesi gereken yerde film bitiyor. Sonunun o kadar tatmin edici olduğunu söyleyemem ama aklıma başka türlü bitirmek gelmedi. Amaçlar uğruna hareket ediliyorsa, hayaller varsa her ne şekilde olursa olsun onları takip etmeli ve ne pahasına olursa olsun fırsat bir kere geldiğinde onu değerlendirmemiz gerektiğini bir kere daha hatırladım kendi adıma. Gecenin geç saatlerinde uyutmayacak ama uykuyu da açmayacak cinste olan bu filmi izlediğim için kendimi şanslı sayıyorum ve mutlaka tavsiye ediyorum.

Bitirmeden, Kolombiyalı Catalina Sandino Moreno’ya bi saygı göstermeden edemedim.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 01 February 2012 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İnsanların suçu yoktur savaşlarda
tek suçlu varsa o da garip politika
bir yere varılmaz bu boş kafalarla
sınırlar yalnız duvardaki haritada

Rashit’in “Çok Mu Zor” adlı bu şarkısının sözlerinden sonra bu yazıyı bitirsem aslında bütün filmin bi resmini çekmiş olurum sanırım. Tıpkı bu parçalanın sözlerindeki gibi, dize dize, kelime kelime anlatılan aynı. Neden bu zulüm diye sorup durdum kendime? Neden insan toprak, ırk, din, farklılık gibi durumları bahane ederek öldürür ötekini ya da neden kendisine benzemeyenleri ortadan kaldırarak mutlu olmaya çalışır?

Hotel Rwanda filmini tipik bir Amerikan film endüstrisi üretimi bir yapımı olarak bekliyodum. Bu sebeple uzun zamandan beri hakkında oldukça olumlu şeyler duymama rağmen izlemeyi erteliyordum. Fakat geçenlerde “Sinemada İnsan Hakları” ile ilgili filmleri yorumlayan çok sevdiğim bir sinema eleştirmenin bu filmi listenin en tepelerine koyduğunu görünce izlemeye koyuldum. Ruanda’da 90′lı yıllarda yaşanan iç savaş ile ilgili seneler önce TV’de yanılmıyorsam Çoşkun Aral’ın bir programını izlemiştim ve o gece gerçekten uyuyamamıştım. Birbirine düşürülen iki farklı ama neredeyse aynı ırkın savaşı. Evet yanılmadınız bu birbirine düşürmeyi o bölgedeki sömürgesini devam ettirmek isteyen, paradan ve güçten başka hiçbir şey düşünmeyen çok çok uygar, gelişmiş, modern bir Avrupa devletinin hükümeti yapıyor.

Film 90′ların ortasında Ruanda’da Hutu ve Tutsi kabilelerinin gergin kutuplaşmalarının görüntüleriyle açılıyor. Ruanda’da Belçika merkezli bir otel zincirinin müdürü konumundaki Paul Rusesabagina’nın gerçek hikayesi bu film. İşini iyi yapan, yardımsever ve dürüst bir aile babası Paul. Karısı ise sözde düşman ilan edilen kabileden birisi. İç savaşın başlaması ile azınlık olanlar diğer kabile ve hükümete bağlı askerler tarafından katledilmeye başlanıyor. Adamımız ise çalıştığı otele bir zincir otel olmasına rağmen komşuları tanıdıkları, turistleri kısaca yardıma ihtiyacı olan herkesi almaya çalışıyor fakat Birleşmiş Milletlerin adamları geri çeklinice bir başına kalıyor. Ülkedeki kaos ve savaş ortamı kıtlağa, susuzluğa yol açıyor. Tüm imkansızlıklara rağmen soykırımın önüne geçmek için eşiyle birlikte mücadele veriyor. Katledilmek istenen bir halkı otele tıka basa yerleştiriyor adeta. Milisler durumu öğrenince ise hem kendisinin hem de ailesinin hayatı ciddi anlamda tehlikeye giriyor. Filme gerçekten insanı içini sızlatan sahneler var.

Filmin hikayesini gerçek ve yaşanmış bir katliamdan alması bir yana böyle bir olay yaşanamamış bile olsa bizi inandıracak kadar etkili bir anlatıma ve yalınlığa sahip. Ayrıca film boyunca Birleşmiş Millet’lerin acizliği, Belçika’nın o yıllardaki hükümetinin kan ve acıdan beslenen iğrenç politikasını, Fransa gibi güçlü bir ülkenin başkanın korkakça ve bencilce açıklamalarını, belki de yaşanmış en büyük soykırımlardan birini tüm insanların evlerinde TV’lerden izleyip yazık dedikten 10dk sonra hepsinin unuttuğumuz gerçeğini yüzümüze yüzümüze vuruyor. Evet özellikle bu TV’de izledikten hemen sonra unutmamız olayını filmde çarpıcı bir şekilde dile getiriyor bir gazeteci. Ben filmi izledikten sonra aslında dünyada yaşanan bütün bu tip cinayetlerde hepimizin payı olduğunu düşünüyorum. Göz yumuyoruz. Unutuyoruz
Bu arada bunu söylemek kanımı donduruyor ama iç savaşın yaşandığı o yıllarda ülkede 3 ay gibi bir sürede 800.000 kişi ölüyor.

Hotel Rwanda’nın başrol oyuncusu gerçek bir kahramana can vermiş. Don Cheadle’ı bu rolüyle asla unutmayacağım. Albert Camus’un da dediği “Yaşayacaksan kahramanca yaşayacaksın”. Onlarca insanı para pul itibar hatta kendi ailesini, canını bile düşünmeden feda eden bir adam bu bahsettiğimiz. Ama asıl önemli olan ise bu kahramanı merkez alarak dünyada neler olup bittiğini bir belge niteliğinde asla unutulmayacak bir şekilde beynimize kazıyan eleştirisel bakış açısı. Gerçekten bu kadar korkmadan dünya devlerine giydiren bir yapım son yıllarda izlememiştim.
Aynı zamanda bu filmi izlerken gözyaşlarımı tutamadığımı da belritmem gerek. Çok acıtan bazı sahneler mevcut zira.
Bu film insanlığın kimler tarafından nerelere götürüldüğüne dair enfes bir tecrübe. Hotel Rwanda unutulmaz bir sanat eseri.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 23 January 2012 00:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Siz hiç egosu tavan yapmış zengin bir ukalanın saçmalıklarını diğer hikaye içeren filmlerdeki gibi aynı heves ile izler miydiniz? Yada bir dirhem köpek eti yiyebilmek için saatlerce bir it in peşinden kovalayan bir insanın biyografisini izlemek ister misiniz? İzlemekten çok yapımcı olarak bu riske girer misiniz?

Şayet insanların ortak duygularına parmak basamıyorsanız, o hikaye yaşayan kişiyede kalır. Bunun yanında manevi duygular içeren, insan olmak adına özlü anlamları olan yada hayat mücadelesini hemen hemen bizim de yaşadığımız bazı sıkıntılardan sonra kazanan bir insanın dramatik hikayesi vs izlemek daha caziptir.

Ama öyle bir nokta vardır ki, bu hayat hikayelerinin beğenilmesindeki en büyük faktör, insanların empati yapabilmelerini sağlıyor olabilmesidir.

Şimdi… 127 Saat sonra…

İlk başta kendini beğenmiş ve pekte sorumluluk sahibi olmayan Aron Ralston‘un eğlence adına yaptıklarını ve bunu yaparken eğleniyor olduğunu görmek zaman kaybı mı? diye düşünmeme neden olurken, filmin güzel olduğu yönündeki yorumların hatrına seyrizulme devam ettim. Beğenmedim değil fakat beklediğim film değildi bu. Aslında bunun nedeni; yaşanmış bir durum olmasına rağmen adamımızın olaydan önceki hayatına dair hiç bir hikaye sergilenmemesiydi. Daha fazla empati yapabilmem ve daha çok benimseyebilmem için buna ihtiyacım oluyor. Öncelikle kahramanımızın kişiliğini analiz edip sonrasında  ona göre değerlendirme yapmak isterdim ama…

Film, adamımızın kolunun sıkışmasıyla yeniden renklenince ve saydığım unsurları unutup duruma adapte olunca artık zulüm olmaktan çıkıp bir kurtarma planını yapmanıza kadar içerisine alıyor sizi. Haliyle aynı mekanda devam eden film, adamımızın kafayı yeme noktasına gelmesinden tutun da kurtuluş anındaki ve sonrasındaki performansıyla başta düşündüğüm tüm olumsuz etkileri hiç saymama yetiyor.

“İyi bir filmdi” diyebilirim çünkü birkaç karede James Franco‘nun (Aron Ralston) veremediği tepkiler normal bir insanın yapabileceği bir şey değildi.  ”Bu kadar soğuk kanlılık olamaz” diyor ve bence, “Daha iyi olabilirdi” ile bitiriyorum…

Alternatif Kritikler;

127 Hours [2010]

127 Saat / 127 Hours (2010)

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2012 10:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İç içe geçen hayatlar diye klişe bir anlatım oluştu ya son yıllarda modern sinemada. Tam da öyle bir film bu. 5 karakter var parça parça anlatılan, yolları yavaş yavaş kesişen. Hepsinin ölüm ile ilintili durumları söz konusu. Ölüm gibi ciddi bir meseleyi absürd denebilecek öğelerle, zekice yazılmış senaryosu ve sağlam kurgusuyla öyle bir yedirmiş ki Onur Ünlü izleyenin bir daha izleyesi geliyor. Bazı sahnelerde kahkaha attım bazılarında ise boğazım düğümlendi. Bir garip film yani anlayacağınız.

Bu filmde Ahmet Kaya var, trenler var, kedi var, silah var, ilk aşk var, yalnızlık var, şiir var, halk oyunları var, cinayet var. Ne yok ki? Kendine has bir adam Onur Ünlü ve bu film çok özgün. Benzeri yok evet. Cıvıklığa kaçmadan güldürebilen, drama damarından ama asla duyguları sömürmeden hüzünlendiren üstelik ticari kaygı da gütmeyen bir film Beş Şehir.

Hikaye çok enteresan görünmüyor ama aslında oldukça sert, etkili ve inandırıcı. Yönetmenin kişisel beceresi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşımış bana kalırsa. Hatta yer yer fantastik bir biçime dönüştürmüş. O kadar ince espiriler, öyle güzel göndermeler var ki yönetmeni sarılıp öpesim geldi. Özellikle finale doğru iyice kendine bağladı beni film. Bir kaç sahnede içim sızladı, mizahi yönü sonlara doğru azalsa da sonuca güzel bir şekilde ulaştı. Kıssadan hisse filmi çok beğendim. Türk sinemasında değişik bir soluk arayanlara ayrıca tavsiyemdir.
Bu arada yönetmenin son filmi “Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi”ni ayrıca merak etmekte ve vizyon tarihini dört gözle beklemekteyim. Diğer Onur Ünlü filmlerini de bu arada seyretmiş olucam şüphesiz.
Ayrıca Onur Ünlü’nün kolon kanserine yakalandığını okumuştum. Kendisine acil şifalar diler ve bir an önce iyileşerek böyle fantastiko şukela eserlere devam etmesini arzu ederim.

Geçmiş Olsun

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 19 November 2011 08:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 18 November 2011 01:29 tarihinde yazıldı. 19 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çiçek satan Fikret ile başlayalım. Fikret roman mahallesinden, okuma yazması çat pat olsa da okula hiç gitmemiş. Geliri düzgün bir iş arıyor ama pek şansı yok. Dış görünüşü ve tahsilli olmayışı onu 1-0 mağlup başlatıyor. Filmin genelinde Fikret’i iş ararken ya da yaşıtı arkadaşlarıyla takılırken görüyoruz. Gayet namuslu, dürüst birisi. Çalmıyor,çırpmıyor ama sahip olduğu sosyal statü gereği hayatı zor geçiyor ki bunu sorunlarını biraz olsun unutmak için girdikleri bir teknoloji marketi sahnesinde çok güzel bir şekilde yansıtmış yönetmen. Zira böyle bir kaç olaya bizzat tanık olmuşluğum var. Evet üstü başı maalesef bir standarın altında olan insanların dışarı atıldığı modernizm harikası mağazalarımız var bizim.

Dolmuş şöförü Umut ise karısı ile maddi açıdan sıkıntılı bir evlilikleri olduğuna şahit oluyoruz. Umut ve eşi, özellikle eşinin ısrarları doğrultusunda başka bir eve geçmek istemektedirler. Fakat kira fiyatlarının Umut’un kazancına göre yüksek olması sorun yaratır. Maddi yaşamlarındaki açmaz direkt olarak geleceklerini tehdit eder. Burada sanki biraz kadını suçlu gibi görürüz. Çünkü erkek iyi kötü tüm gücü ile çalışıp elinden geleni gerçekleştirirken kadının ona maddi anlamda yardımcı olmadığını ve buna rağmen daha iyi bir hayata karşı isteklerini de törpülemediğine şahit oluruz.  Evlilikleri yarım kalacak gibidir.

Trafik polisi Murat bir arkadaşıyla bekar hayatı yaşar. Çoğu meslektaşı gibi oldukça milliyetçidir.Maddi açıdan en sorunsuz karakterdir. Murat’ın birincil sorunu yalnızlıktır. İnternet aracılığıyla yalnızlığını gidermeye çalışır, sosyal hayatı gittiği spor salonundan ibarettir. Klavye başında kadınlarla iletişim sorunu yaşamayan Murat bu bayanlarla yüzyüze geldiğinde ise ciddi anlamda anlatacağı birşeyi yoktur. Sıkıcıdır ve kendine güveni çok azdır fakat taramalı tüfekli fotolarını annesine yollarken herkesin gözünde bir kahraman olarak görünmek ister.

Bu üç karakter yukarıda yüzeysel olarak anlattığım hikayeleri tüm bu ortak sayılabilecek sorunlarına ve zorluklara rağmen bir isyan bayrağını asla açmazlar. Aksine iş,eğitim,barınma,sosyal yaşam gibi görevlerini belli ki yerine getirememiş devletlerine bağlılıklarını astıkları bayraklarıyla, törenlere katılımlarıyla gösterirler.

Sonuçta ne mi oluyor? Olan yine insanın kendisine oluyor. Her tarafımızda çiçek satan umutsuz gençler, boşanmayla biten mutsuz evlilikler, asosyal devlet memurları ve asla kaybolmayan milliyetçiliğimiz. Bu işte bir yanlışlık yok mu?

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 17 November 2011 12:07 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği “seçim” savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. 2 Yolda

3 gün içerisinde 144 bin kişinin izlediği “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı sinema filmi için “Valla ben seyrettim, film güzel” diyen yönetmen Serdar Akar, Behzat Ç. nn 2. sini çekeceğini açıkladı.

İlk filmi için söylenen “Dizinin bir bölümünün uzun hali gibi olmuş” yorumlarına ise, “Biz ekip olarak bu sorunun içinden çıkamadık. Ne yaparsan dizi gibi oluyor, ne yaparsan sinema filmi gibi oluyor? Kalıcı olacağı için filmde sadece fazladan bir özen oluyor ister istemez. Seyirci için de benim için de psikolojik bir şey ikisi arasındaki fark” diye yanıt verdi.

Lord of the Rings Yüzükleri Türkiye’de

Warner Bros ile 3 yıllık anlaşma yapan Goldaş, seri film olan Yüzüklerin Efendisi’nin (Lord of the Rings) temalı yüzükler üretecek. Türkiye’de piyasaya çıkacak olan yüzükler, Yüzüklerin Efendisi filmindeki objelerin altın ve gümüş mücevherat olarak tasarlanacak.

Bu yazı Ethem tarafından 04 November 2011 01:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mesela güleriz, ince bir espriyle şahlanan kahkahalarımıza engel olamadan.
Ağlarız mesela, yüreğe çarpan ve ruhumuzu sarsan acı bir haberle.
Mutlu oluruz, başarmanın, ulaşmanın, yaşamanın verdiği heyecanla.
Korkarız da aynı zamanda, yalnızlığın karanlığın sessizliğin ve bilinmezliğin çaresiz bakışlarıyla.

Tüm bu duygular ki insan olmanın nişanı, var olduğumuzun işaretidir. Bedenin yaşaması için nefes alması gibi, ruhu da yaşatan bu duyumsamalardır.

Zihnimizin kategoriksel düşünme biçimiyle, sorgulayan yanlarıyla, bizde açığa çıkardığı etkiye göre bu duyguları bir takım sınıflamalara sokarız. Korku, üzüntü, öfke gibi ruhumuza kara düşüren ve bizi yıpratan duygularımızı olumsuz duygular olarak ifade etme yolunu seçerken; mutluluk, sevinç, neşe gibi ruhumuza bahar getiren duygularımızı ise olumlu olarak ifade etmekteyiz.

Mutlu olmayı bir yaşam biçimi olarak benimseyebilirken korku, hüzün gibi duygulardan olabildiğince uzak durmaya çalışırız. Olumsuz olarak ifade ettiğimiz duyguların bizi yıprattığını psikolojimizi bozduğuna inanırız. Ama bilmeyiz ki belki de mutlu olmaktır insanı en çok yıpratan duygu! Belki de mutluluğa saklanmıştır nice acı gerçekler.

Hayat zıtlıkla kaimdir der kadim kitabımız, bizlere can veren RUH. Öyle ki hayatta ikiliğe sıkışmış birlik mevcut. Tüm varlığı kendinde eriten bir TEK?lik. Zikrettiğimiz bu duyguların hepsi de aslında gece ile gündüzün takibi misali, birbirini belli bir yörünge de takip etmektedir. Ve sabitlikten uzak her an değişen yapısı ile ruhumuza tek bir duygunun hakim olması mümkün değildir. Her şey yolunda gidiyor derken, mutsuz olmamız için hiçbir sebep yokken bile ruhumuzda hüküm süren bu mutluluğumuz, kendisini hüzünlendirecek bir sebep aramaya koyulur. Çünkü yukarıda ifade etmeye çalıştığım gibi, tüm duygular, tüm zıtlıklar aslında özünde BİR?dir. Çok mutlu olduğumuz anda bilmeliyiz ki mutsuzluğun, hüznün kapısını çalmak için elimizi kaldırmışızdır. İnsan varoluşunu sorgulamak gibi amansız bir çıkmaza dahi refah seviyesini en üst düzeyde yaşadığı anda başlar.

Tüm bu ?duygu?sal açıklamaların ardından gelelim insanı iliştirdiğimiz iğnemizin ucunu sinemaya dokundurmaya. Gelelim bu ?duygu?sallığı sinemaya nakşetmeye.

Yukarıda ifade etmeye çalıştığımız açıklamalardan hareketle, yaşamaktan kaçındığımız, varlığından hoşnut olmadığımız ve olabildiğince uzak durmaya çalıştığımız bir takım olumsuz duygularımızın Beyazperde de beğeniye dönüştüğünün bilmem farkında mısınız?

Korkularından kurtulmak için para ödeyen bir neslin, korkmak için para veren bir türüyüz.
Sinema öyle bir toprak ki ektiğimiz olumsuz duyguların meyvesini beğeni olarak sunuyor bize.

Biz değil miyiz ki, perdeden yansıyan psikopat seri katillere hayranlıkla iç geçiren.
Değil miyiz korkmak için para ödediğimiz, vakit ayırdığımız filmlere kendimizi zorlarcasına korkmaya çalışan.
Yalnızlığı en hissel biçimiyle bize sunan filmlere melankolik yanaklarımızı okşatan.
Şahit olduğumuz en ağır dramlarda gözyaşı ayinleriyle bu sihirli perdeye gözbebeklerimizi kurban veren. ..

Peki neden?. Hüzünlenmek ağlamak kızmak korkmak için neden kendimizi kapalı salonlara atarız? Olamadıklarımızın hayalini resmettiği yahut yapamadıklarımızı gözlerimizin önüne serdiği için olabilir mi? Yoksa içimizde bir yerlerde saklanmış mazoşist yanımızı gıdıklamak için mi?

Çağımızın efsunlu kutusudur Sinema. Hislerimizi dönüştüren rüyamızın perdesidir. İfade edemediklerimizin en estetik ve güçlü sesidir. Ve varoluşumuzun mekanik nefesidir. Ve her şeyin ötesinde bir masaldır. İnsanlığın masalıdır. Ve insan ki masalın bütününü dinlemek ister. Bütünüyle ister. Bu yüzden korkmak ister, biraz ağlamak biraz kızmak ister. İnsan her şeyin ötesinde önce insan olduğunu bilmek ister.
Elbet sizlerinde bu ufak tespit kabilinde ki soru ve görüşlere mantıklı bir cevabınız vardır. Ben içimi döktüm sadece, bir tez ortaya sunmaktan ziyade muhabbet ikliminden ufak bir esintiydi benim ki, ola ki aklınıza gelecek istisnai gerçeklerinizin acımasız fırtınasıyla bu iklimi tarumar etmeyiniz.
Daha çok korkup daha çok ağladığımız, kahkahalarımızı ve neşemizi katladığımız, SEYİR dolu günlere?

Bu yazı MikU tarafından 10 October 2011 00:04 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir gün kasabaya özel yeteneklerin sergilendiği bir sirk gelir ve bundan sonra Victor ve arkadaşlarının tek hayali buna benzer bir gösteri yapmaktır. Fakat işiniçerisinde kasabanın belası Freddy Frogface girince işler biraz zorlaşacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 24 September 2011 18:22 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 24 September 2011 18:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 02 September 2011 00:34 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 31 August 2011 01:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm

Tv ekranlarından takip ettiğimiz Behzat Ç. Adlı dizi film bilindiği gibi büyük bir kitleye kendisini sevdirmiş durumda. Başrollerinde Erdal Beşikçioğlu’nun oyadığı dizi, şimdilerde sinema filmi  olarak izleyicisinin karşısına çıkmaya hazırlanıyor.

28 Ekim 2011’de sevenleriyle buluşacak olan “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı  filmin ilk afişi yayınlandı.
Filmin konusu ve fragmanı ilerleyen günlerde yayınlanacak.

“Yangın Var” Karadeniz’de

Yönetmenliğini Murat Saraçoğlu’nun yaptığı Yangın Var adlı film Trabzon’dan Diyarbakır’a itfaiye aracını teslim almaya gelen İtfaiyeci Koşman’ın dönüş yolunda, sürpriz misafir Asya ile yaşadığı macera dolu yolculuğu konu alıyor.

Şimdilerde Rize Belediyesi’nin de katkılarıyla Rize Meydanı’nda, Orta Camii’de ve Özel Şar Hastanesi’nde çekimler devam etmekte. Sıcak, doğal ve yardımsever bir yapısı olan Rize halkının da ara ara rol aldığı Yangın Var filmi, 05 Ağustos’tan itibaren Trabzon Çayırbağı’na taşınacak. 10 Ağustos’ta ise çikim aşamasının bitmesi planlanmakta.

Başrollerini Osman Sonant ve Nesrin Cavadzade’nin paylaştığı Yangın Var filminde oyuncuların arasında  Yavuz Bingöl, Erkan Can, Şerif Sezer, Settar Tanrıöğen, Gaffur Uzuner ve Metin Yıldız gibi ünlü oyuncular da var.

Bu yazı Ethem tarafından 05 August 2011 00:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

En azından ben filmlere karşı böyle davrandığımı söyleyebilirim. Film sona erdikten sonra ise; elde kalanları bir değerlendirmek gerekir. The Hit List’i izledikten sonra size kalan tek şey C.Gooding Jr.’ın performansı  oluyor.

Filmin konusu çok büyük önem arz etmiyor lakin filmin başında zaten olacaklar belli. Filmin konusunu anlamak için yapılacak en güzel aktivite, karakterlerle empati kurmaya çalışmak olacaktır. Aksiyon filmi olarak adlandırılmasına karşın ağır bir ilerleyişinin olması baya ilginçti. Aksiyonu sahne sahne hissedebiliyorsunuz ama buna karşın filmden kopmuyorsunuz.

Elbette ‘’gizem’’ dediğimiz, devamlılık adına çok önemli olan bir ögenin, daha filmin başında kaybolması biraz üzücü…

İzleyince daha rahat idrak edebiliyorsunuz ki, aslında film gerçekten ‘’bitik’’. Şöyle anlatmaya çalışayım, daha önce kiralık katilleri konu edinen birçok film izlemişsinizdir mutlaka. Bu onlardan biraz daha farklı olma yolunda ilerliyor. Bence çok başarılı bir yapım olmamasına karşın diğerlerinden kesinlikle daha başarılıydı. Ama şöyle bir durun var.

Malzemeye çok büyük ihanet edilmiş, yönetmen filmi katletmiş diyebiliriz. Buraya, şöyle olsa, böyle olsa diye yazamıyorum ne yazık ki, ama alternatif son, alternatif geçişler diye boş bir kâğıda sıralama yaparsak mutlak bir a4 sayfa rahatlıkla dolacaktır.

Üzerinde en fazla konuşulması gereken noktaya gelelim. C.Gooding Jr. Filmin yıldızı. Yukarıda bahsettiğim üzere, kiralık katilin etrafı temizleme filmlerini yıllar boyunca izledik. Öncelerinde sadece katillerin oradan oraya koşarak adam öldürme sahnelerini izlerken, bir yerden sonra katillere özel misyonlar yüklendi. Daha sonra katillerimiz sıradanlıktan çıkarak, her biri kendine özgü karakterler oldu, kendi rutinleri ve kendine özel hareketleri ve mimiklerinin olduğunu gördük. Mesela en beğendiklerimden biri kesinlikle No Country for Old Man filminde J.Bardem’in canlandırdığı karakter olacaktır. Bakışları, hareketleri son derece orijinaldi.

‘’şaka yapsaydım, komik olur muydu? ‘’

Hayata küsmüş ve artık kaderini bekleyen elden düşme kiralık katil olarak çıkıyor karşımıza. Zavallı durumdaki adamımızla tanışma sahnesi ve orada geçen diyaloglar uzun süre aklımdan çıkmayacaktır sanırım. Yürümesi ve ‘’cool’’ tavırlarıyla kesinlikle kendine orijinal bir karakter yaratmış. Her şeyden önce, oyunculuk performansı olarak da inanılmaz bir iş sergilemiş. Şu karakteri green screen önüne koyarak, arka planı temizleyerek çok iyi bir oyunculuk dersi videosu olarak düzenleyebiliriz.

Film, bazılarımız için sıkıcı, bilindik olduğundan ötürü çok zevk vermeyecektir ama C.Gooding Jr. İçin izlenmeye değer diyebilirim. Zaten kısa olan filme mutlaka bir şans vermelisiniz.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 July 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mattie Ross adında 14 yaşında küçük bir kız… Soyguncular, katiller, korkaklar ve daha bir çokları….. Aslında bu macera hiç başlamayabilirdi eğer kızımız her kız gibi kırılgan ve ondan beklenildiği gibi davransaydı… Şimdi ise başından geçen bu macerayı hayatı boyunca unutmayacaktır.

Filmimizin Hikâyesi…

Mattie’nin  babası Frank Ross,  yanında çalışan işçilerden biri tarafından öldürülmüştür. İşçinin adı Tom Chaney’ dir. Mattie’nin babasından 2 kaliforniya altınını ve bir at çalarak ortadan kaybolmuştur. Bu adam bu cinayeti belki de hiç işlemezdi eğer arkasından gelecek olan bu küçük kızı hesaba katabilseydi.  Gerçekten film boyunca göreceksiniz ki bu kızla ters düşmek hiç de kolay değil …

Kahramanlarımız …

Tom Chaney denen adamın peşine düşmek için bize bir şerif gerek. En iyi şerif kim?  Daha doğrusu sizce intikam dolu bir kız için en uygunu olanı nasıl biridir?  Cevap:  Rooster Cougborn.  “Acıması yok. Müsamaha göstermez. Korku nedir bilmez. Şişenin dibini bulmaya bayılır.”  Filmi izleyen biri olarak onu seçmesine şaşırmadım doğrusu.. Filmdeki kızla ilk karşılaşma anı hala aklımda (daha doğrusu adamımız tuvaletteyken ki konuşmalara karşılaşma denirse ) .

Filmde bu adamın izini sürerken bir başka karakterimiz daha yardıma koşacak. Adamımız bu Cougborn denilen çetin cevize göre daha kibar ve asil duruyor. Onun adı LaBoeuf ,ancak onları filmdeki karakterleri açısından  karşılaştırmamız gerekirse Cougborn ağır basar. LaBoeuf , Cougborn tarafından alaya alınan hikayeler anlatan kızın babasının katilini yakalayıp payına düşeni almak isteyen bir Teksas korucusudur.

Nasıl Bir Film?

Artık Tom Chaney’ in peşine düşecek takımımız hazır (arada sırada dağılsalarda). Şanslı Ned Pepper ve çetesinin peşine düşüp çete üyelerinden Tom Chaney’ i bulmak için zorlu bir yolculuğa çıkıyorlar. Buradan sonra yaşadıkları olaylar gerçekten izlenilmesi gereken bir macera, bu macerayı izlerken emin olun kötü bir oyunculuk görmeyeceksiniz. Özellikle Rooster Cougborn rolündeki Jeff Bridges bana sorarsanız tam bu rol için yaratılmış. Ancak diğer oyuncular  da gerçekten rollerinin hakkını veriyorlar. Fazla görünmese de Şanslı Ned rolundeki Barry Pepper kötü adam rolünde gerçekten çok iyi.

Bu film tam bir dram değil bana göre..Kızın başından geçenler ne kadar acı olursa olsun filmde bizi ağlatmak için yapılmış bir sahne yok.Filmin macera kısmı o kadar ağır basıyor ki filmin sonuna kadar neler olacağını merak ediyorsunuz.Ayrıca tam bir western filmi,benim son zamanlarda izlediğim en gerçekçi olanı ve tüm karakterleriyle sizi kendine çeken bir yapısı var.

Sonuç…

Film sadece bu kızın başından geçen olayları anlatıyor olabilir ancak macerayı birlikte yaşadıkları kişilerin öyle sıradan insanlar olmaması ve kızımızın da sıradan bir kız olmaması bize izlememiz için yeterli malzemeleri veriyor. Coen kardeşlerin yönetmenliğini yaptığı “True Grit” iyi bir western ve macera filmi izlemek isteyenler için kaçırılmaması gereken bir film..

Bu yazı T.K.T tarafından 16 July 2011 10:08 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat çölünde, ipin ucu sık sık elimizden kaçar. İsteğimiz dışında fütursuzca esen rüzgarlarla savrulup gideriz sürekli. Yapılan tonlarca plana rağmen, menzilinde yer almak istediğimiz hedeften sık sık uzaklaşırız. Fakat saat ayarlarımızı sürekli kurcalar, akrep ve yelkovanın peşinden durmadan koşarız. Yakalama umudumuz olmadığı halde üstelik…Fakat bütün bu aksaklıklara rağmen, takvimlerimize çarpı atmaktan vaz geçemeyiz. Hayat ile aramızdaki bu zamansal mesafe açıldıkça koşmaya devam etmeyi sürdürebiliyorsak eğer, “Umut” adındaki o hınzır çocuğa çok şey borçluyuz demektir.

Yabancılara bakışımız da, hedeflerimiz gibi muğlaktır aslında. Dostluk, barış ve kardeşlik mesajları savurdukça daha fazla öteleriz birbirimizi…Şiddete hayır dedikçe daha da asabileşiriz. Yaşadığımız çelişkiler, Bağdat Cafe’deki o minyatür mozaikte de yer bulur kendisine. Çünkü az sayıdaki mensubuna rağmen Bağdat Cafe’de her görüşten, her inanışta ve her türlü farklı zevke sahip insan bulunmaktadır. Bir kaçıştır Bağdat Cafe…Diğer taraftan da bir nevi çıkışsızlık…

Cafe, tam bir curcunadır aynı zamanda…Masalsı bir kesit…Hareketten ve hareketlilikten yoksun olmayan, dünya gibi durmadan dönüp kafası allak bullak olan bir şiir…Tuvalinde her skaladan renklere yer veren cömert bir zevkin ürünü olan bir resim…Karmaşık bir melodi dansının bile, kulağa uyumlu geldiği bir müzik…Bağdat Cafe bizizdir…Arkadaşlarımız…Ailemiz…Sevdiklerimiz ve nefret ettiklerimiz…hatta…Korktuklarımız…

Cafe’ye bir “yabancı” olarak adım atan ve terkedildiği çöle adımını attığı ilk andan beri fazla seçeneği yokmuş gibi görünen Jasmin’in dansıdır aynı zamanda…önce kendi rengini bulan, sonrasında ise, kurumuş çöl kumunun üzerine alelade ektiği tohumlarda açan rengarenk çiçekler ile Cafe’yi boyayan, etine dolgun bir melektir Jasmin. Sihirin egemenliğinde, sıkıntıdan ve kıstırılmışlıktan tamamı ile arınmış bir hayata direksiyon kırarken, etrafındaki insanları da kendisi ile birlikte değişime sürükleyen, onları heyecanlandıran kanatsız bir melek…

Yönetmen Percy Adlon’ın orta çaplı filmografisinin en samimi filmlerinden biridir Bagdad Cafe…İçe işlerken, göz yaşı döktürmek gibi bir derdi olmayan, samimiyeti asla elden bırakmayan lirik bir hikayedir Hesaplanmış açıları ve her daim aşırı hesaplılığa burun kıvıran planları ile birlikte, oldukça keyifli bir yolculuktur aynı zamanda. Kilometreler yerine ruh katmanlarını ve insanlar arasındaki görünmez bağların şeritlerini sindire sindire kat ettiğimiz bir yolculuk.

Bir birini tanımayan ve ön yargılar ile tıka basa doldurulmuş günümüz insanını, bir süre sonra birbirinden kopamayan bir aile haline getirebilmek, pratikte cıvıl cıvıl bir ütopya olarak görülse de, Adlon, bu temenninin rüyanın ötesine geçebileceğini söylüyor…Hem de olabilecek en içten biçimde!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 30 June 2011 00:44 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Takii, çocuklarının kaza geçirmesine kadar yolunda giden herşey değişir ve alt üst olur. Paranormal olayların başlamasıyla beraber korku dolu anlar da başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 19 June 2011 19:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

The Dark Knight Rises’dan İlk Fotoğraf

Batman serisinin son filmi olan The Dark Knight Rises’ın ilk tanıtımı yapıldı.

The Dark Knight Rises filminin henüz ilk haftasında Batman hayranlarına müjdeli haber Christopher Nolan’dan geldi. Tom Hardy‘nin canlandırdığı Bane karakterinin fotoğrafı paylaşıma sunuldu.

Bane karakterinin ilk resmi The Dark Knight Rises’ in facebook sayfasında ve @TheFireRises adlı Twitter hesabında görüntülendi.

The Dark Knight Rises filminin tanıtım yazısı…

“Karayip Korsanları” 5. Filmine Hazırlanıyor

Karayip Korsanları: Gizemli Denizlerde (Pirates Of The Caribbean: On Stranger Tides) filmi ülkemizde 19 Mayıs 2011 de vizyona girmesiyle beraber yeni filmin sinyallerini vermeye başladı bile.
Yeni filmin senaryosunun hemen hemen ortada olduğunun ve yönetmeninin de belli olduğu sinyalleri verilmiş bile.

Çağan Irmak ve Yeni Filmi “Dedemin İnsanları”

Çağan Irmak’ın kendi yaşam öyküsünden uyarladığı Dedemin İnsanları filminin çekimleri mayıs ayının sonlarına doğru Girit’de başlayacak, Gökçeada, Milas, Bodrum ve Söke ile devam edecek olan film, Temmuz ayınında sonunda sona erecek.

Filmde, on yaşında bir çocuk ile dedesinin hayatı, ailesi ve ülkesinin geçirdiği büyük değişimi anlatıyor.

Dedemin İnsanları’nda Çetin Tekindor, Hümeyra, Zafer Algöz, Yiğit Özşener, Gökçe Bahadır, Mert Fırat, Ezgi Mola, Mehmet Ali Kaptanlar, Sacide Taşaner, Ünal Silver, Ushan Çakır, Serkan Genç, Yiğit Arı ve Durukan Çelikkaya rol alacak.

Uluslararası Dersim İnsan Hakları Film Festivali

20-29 Mayıs 2011 tarihleri arası “Uluslararası Dersim İnsan Hakları Film Festivali”, bu yıl ilk kez sineması olmayan Tunceli’de üç salon açarak gerçekleştirilecek.
Uzun yıllar sürmesi amaçlanan organizasyonda yerli ve yabancı sinemaların yanı sıra belgeseller, kısa filmler, söyleşiler, çocuk filmleri ve dersimli yönetmenlerin filmleriyle sinemaseverlere geniş bir yelpaze sunuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 23 May 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Roma’da başlayan öykümüzün kahramanı Attilio, üniversitede şiir eğitmenliği yapan sevimli, biraz dağınık, dalgın bir adam ve yine edebiyat üzerine çalışan Vittoria’ya her gece rüyasında onunla evlendiğini görecek kadar aşık. Vittoria ise bu deli dolu aşka karşılık vermeyerek “imkansız” damgasını vuran, ciddi bir kadın.  Roberto Benigni’nin gerçek hayattaki karısı Nicoletta Braschi, ağırbaşlı ve mantığıyla hareket eden Vittoria rolüne çok yakışmış. İtalyan sanatçının meşhur “Hayat Güzeldir” filminde olduğu gibi, bu filmde de karı-koca birlikte çok uyumlu görünüyorlar.

Attilio’nun “Kar ve Kaplan” adındaki kitabı basıldığı ve çok beğenildiği sıralarda, Vittoria da Paris’te yaşayan Irak’lı bir şairin (Fuad rolünde Jean Reno) biyografisini hazırlamaktadır. Savaş başlamadan ülkesine dönmek isteyen Fuad’la birlikte Amerika’nın işgali altındaki Irak’a gider ve oradaki saldırılarda başından yaralanır, komaya girer..  ”Sevdiği kadının ölümü tüm dünyanın ölümü demektir.” Attilio için.. Vittoria’nın ölümün eşiğinde olduğunu haber alır almaz onun yanına gitmek için yola çıkar.  Bu gözüpek adamın aşkını hayata döndürebilmek için yaptıkları ile devam eden film sürpriz bir şekilde nihayet buluyor.

Şiirden bahis açıldığında akan sular durur bende. Biraz “Ölü Ozanlar Derneği”ndeki o heyecan dolu ders sahnesini anımsatsa da Attilio’nun verdiği şiir dersi nefisti. Ya, kızlarına şairliği anlatırken kullandığı tabir nasıl bir anlatım güzelliğiydi öyle? “Kalpleri titrediğinde başka insanların da kalplerini titretebilen insanlar olmalı..”

Roma’da, geceyarısı evine giren yarasayla nazik bir şekilde konuşarak onu dışarı çıkmaya ikna eden sıradışı kahramanımız, filmin ilerleyen bölümlerinde, Vittoria’nın hastalığına ilaç bulmak için Bağdat’ın dışına çıkınca bir çadırın yanına çökmüş iki deve görüyor. Develerden birine binerek daha hızlı yol almak isteyen Attilio’nun onlarla sohbeti hayli komikti. Yine hastanede, bir seyyar satıcıdan aldığı berber koltuğuna uyumak için yerleşirken Vittoria’ya söylediği cümle beni çok güldürdü.

İçerdiği mantıksal kopukluklara, kurgusal hatalara ve suya sabuna dokunmayan savaş anlatımına inat, Roberto Benigni’nin dilinden bu muazzam sinemasalı izlerken, büyüsüne kapılıp gitmemek için, insanın taştan bir kalbi olması gerek. “Kar ve Kaplan” gerçeği ve düşü kesin çizgilerle ayırt edebilenler için mutlaka izlenmesi gereken, eşsiz bir film.

Bu filmin Lavinya Öz tarafından yazılmış yorumu için buraya bakabilirsiniz.

Bu yazı Biblio tarafından 28 April 2011 00:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde güçlü ve kendini beğenmiş Thor, bu kibirliliğinden dolayı dünyaya, insanların arasında yaşamaya yollanmıştır.
Thor’un dünyası, Asgard’da elbet kendisini sevmeyen Tanrılar da ardından tüm kötülükleri dünyaya yollayacaklardır.
Kibir ve kendini beğenmişliği bir kenara bırakıp insanlar ve dünya için şavaşan Thor, gerçek bir kahaman olurken, aslında bir kahraman olmanın sorumluluklarını da keşfedecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 22 April 2011 17:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ferhan Şensoy ve Bülent Kayabaş’ın sorgulama sahnesi ile başlayan “Pardon”da, filmin devamında ne tarz gülünç olaylarla karşılaşacağımızın sinyali verilmekte ve içinde bulunduğumuz mevcut düzeni de bizler sorgulamaya itilmekteyiz farkında olmadan. Daha sonra Rasim Öztekin ve Ali Çatalbaş’ın da katılımıyla tamamlanan üçlü, anlayamadıkları bir şekilde kendilerini hapishanede bulur ve her duruşma gününde özgürlüklerine kavuşacakları ümidiyle hayatlarına orada devam ederler. Fakat geçen zaman ümitlerini yavaş yavaş mağlubiyete sürükler ve tam da kaderlerini kabullendiklerini sırada, ömürlerinden boş yere alınan altı yıl üçer ay da devlet tarafından bir “Pardon” ile telafi edilir. Yahut edildiği sanılır.

Filmdeki üçlünün ayrı ayrı yakalanışlarından, hapishanedeki maceralarına ve filmde yer alan müziklere kadar hemen her sahnede kahkahalarımıza biraz da hüzün katıyoruz hep. Sinop Cezaevi’nde geçen olaylarda, bıkkın kahramanlarımız izleyicileri Sinop Cezaevi’ne ithafen Sabahattin Ali tarafından yazılmış ve Edip Akbayram tarafından seslendirilmiş ünlü şiirlerden “Aldırma Gönül” ile hüzünlendirirken, Erol Evgin’in “İbadetim” şarkısı ile de aşka itiyorlar.

“Güldürürken düşündürmek.” tabirine hayat verdiğini düşündüğüm filmdir benim “Pardon”.

İyi seyirler :)

Bu yazı Ecem Keskin tarafından 11 April 2011 15:05 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aile içi şiddet; çocuklara uygulanan şiddet ve klasik olarak insanların birbirine uyguladığı şiddet konulu filmleri izledik, üzerine bir sürü yorumlar yaptık. Ama bu sefer ki film bunların çok çok üstünde bir konuyu işliyor. Rahatsız olabilirsiniz uyarısını bu noktadan itibaren yapmam gerektiğini hissediyorum.

Mutlu bir aileye sahip olduğunu düşünen bir anne, ensest ilişki kurbanı bir kız ve bütün bu olaylara şahit olan erkek kardeş, filmin tamamını oluşturuyor. İçinde erotik sahneleri de bulunduran bu film baştan aşağı dram ve aile içi ilişkinin ağır dramını yansıtmaya çalışıyor.

Hafif bir başlangıç olarak; filmin çekildiği ortamdan bahsederek filme biraz daha yakından bakalım. İngiltere’nin denize yakın bir kasabasında çekilen film, yıllar boyunca bize İngiltere’nin lanse edildiği, bol gri tonları, bir türlü güneşi göremediğimiz gökyüzü ile birlikte sunulmaya çalışılmış. Ağır ama bir o kadar da derinden verilmeye çalışılan müzik ile bütünlüğü, birbirini izleyen ağır ve diyaloglardan sıyrılmış sahneler izliyor. Harika denilebilecek bir kurguya sahip olan film, daha ilk sahneden seyirciyi kendisine bağlamayı başarıyor diyebilirim.

Bu tarzı çok fazla görmediğim(iz)den dolayı, başlangıçta yönetmenin ‘’ilgi çekme’’ dediğimiz olayı çok iyi yaptıklarını ve ondan sonra biraz merak öğesi ekleyerek filmi daha ilgi çekici bir hale getirdiğini söyleyebilirim. Konuya giriş, biraz şok ile karışık şekilde olmasına karşın film tüm gizemini koruyor ve ilerledikçe arkasında bir takım soru işaretleri bırakıyor. Verilmek istenen duygunun dışında, bazı sahneleri kendi süzgecinizden geçirerek yorumlanız ve o şekilde idrak etmeniz isteniyor.

Buraya kadar bahsettiklerim, filmin bütününe yönelik genel yargılar olduğundan dolayı; çok büyük bir önemi olduğunu düşünmüyorum çünkü asıl üzerine konuşulması gereken işlediği konu…

Herkesin izleyebileceği tarzda bir konusunun olmadığını düşünüyorum ki film bolca erotik sahneler sunarak bu yargıyı destekliyor. Bir babanın kızıyla olan ilişkisinin tüm çıplaklığıyla izleme fırsatı bulabileceğimiz film, insanı gerçekten çok değişik duygulara yönlendiriyor. Her şeyden önce film, sanki erkek kardeşin perspektifinden anlatılıyormuş gibi bir hava yaratılmaya çalışılmış. Olaylardan en fazla etkiyi görenin o olduğu hiç kuşkusuz. Bir an kendinizi yerine koyuyorsunuz. Böyle bir durumu gören ve bununla baş etmek zorunda olan bir insanın psikolojisini yaşamak, ancak kendinizi kızın yerine koymakla eş değer tutulabilir.

Ailenin her hareketi ve her olay karşısında ki tutumu gözler önüne serilmiş. Sahne seçimlerinin böyle bir konuyu ancak bu kadar iyi anlatabileceğini düşünüyorum. Karakterlerin aralarında olabildiğince az konuşması sayesinde; size düşünecek daha fazla zaman sağlanmış ve bir nevi sessizliğin bu filmi anlatması hedeflenmiş. Filme konu olanların psikolojilerini dikkatli olarak incelemek gerekiyor. İtiraf anlarında ya da bu konu açıldığı zaman ortaya çıkan tepkilerin neler olacağını inceleme fırsatı buluyor ve bunun üzerine gerçekten kafa yoruyorsunuz. Acaba ben…

Daha fazla film hakkında konuşarak; gerçekten yaşanması ve izlenmesi gerektiğini düşündüğüm bu filmi daha fazla ortaya sermek istemiyorum. Her ne kadar geniş anlamda burada bahsetmeye çalıştıysam bile, ilk sahne olan; araba kazasından itibaren ortada cevaplanması gereken o kadar fazla soru var ki…

Tekrar söylemek ve toparlamak gerekirse; son derece rahatsız edici bir konusu olmasına rağmen tam anlamıyla bir şaheser olduğunu söyleyebilirim. Nedeni inanılmaz efektlerin ya da inanılmaz bir konusunun olması değil elbette; bu denli hassas ve önemli bir konuyu her açıdan yansıtabilmesidir. Gözler bir an olsun C.Farrell’ı aramıyor çünkü filmde kendisini figüran olarak kullandıklarından dolayı bu konuda herhangi bir beklentiye girmemeniz gerekiyor. İzlemenizi ve üzerine düşünmenizi tavsiye ediyorum, uzun süre unutamayacağınız bir film olacağını düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 11 April 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film kısaca, Üvey babası tarafından akıl hastanesine kapatılan genç bir kızın kaçış planı olarak başka bir evrene geçip kendisini buradan kurtarmanın planını yapacaktır.

Kadroda birbirinden güzel aktristlerin oluşu filme bir hayli reklam ve albeni kazandırmış olduğu ortada. Senaryo hakkında açıklayıcı bir bilgi verilmemesine rağmen büyük ilgi toplayan Sucker Punch
adlı film Aksiyon, Fantastik, Gerilim ve Gizem türünde seyretmekte.

25 Aralık 2010 de Abd’de, 15 Nisan 2011 de Türkiye’de vizyona girmesi  bekleniyor.

Bu yazı Ethem tarafından 10 April 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 00:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“ Yıl 1925 Kral 5.George dünya halkının çeyreğine hükmetmekte. İkinci oğlu olan York Dükü’nden Wambley , Londra’daki şölenin kapanış konuşmasını yapmasını rica etmiştir. ”

York Dükü olan George VI.(Prens Albert olarak da bilinir) bu anlamlı günde büyük bir kalabalığın önüne çıkacak ve radyodan da tüm dünyaya duyurulacak olan konuşmasını yapmaya gidecektir. Kendisinin tam adı  : Albert Frederick Arthur George’dur.Konuşmasına 2 dakika kaldığında  konuşma yapacağı yere çağırılıyor. İşte bu dakikadan itibaren George VI ile birlikte heyecanlanmaya başlıyoruz. Sanki ilkokulda ilk defa insanların önünde konuşma yapacakmışız gibi hissediyorsunuz. Yavaş yavaş konuşma yapacağımız yere yaklaşmaktayız. Radyonun yeni yeni kullanılmaya başlandığı bu yıllarda radyonun olduğu her eve York Dükü’nün konuşması ulaşacaktır. York Dükü Wembley Stadında binlerce kişinin önünde konuşma yapmaya hazırlanıyor. (İşin aslı, mikrofonun yanında bulunan kırmızı ışığın 3 kez yanıp sabit kalacağı ve böylece yayına geçilmesinin mümkün olacağı anın hiç gelmemesini ümit eder bir havada bekliyor) 3…. 2….. 1…. Ve işte artık konuşma yapma zamanı geldi.

KISACA HİKÂYE..

Kralın 2 oğlu vardır. Şu an konuşmasını yaparken kekelemekte olan küçük oğlu York Dükü Albert ve skandal yaratarak tahtı kardeşine bırakan büyük oğlu VIII. Edward(Windsor Dükü Prens Edward olarak da bilinir.) Edward çok rahat ancak sorumsuz bir karakterdir.Babaları olan Kral’ın ölümü halinde tahta çıkması kesindir.Ancak Kral kekeme olan oğlunun hiçbir zaman yüzüne söylemese de daha cesur ve taht için daha uygun olduğunu bilir.York Dükü çocukluk döneminde yaşadığı bazı kötü olaylarla gelişen kekemeliğinden sonra kendine güven duymamaya başlamıştır.Kendisinin Kral olma ihtimalinden korkan ve her konuşmasının onun için bir işkenceye dönüşmeye başladığı  bu adam, bu durumundan kurtulmak için yardım almaya başlar.

YAZARIN FİLM ÖNCESİ YAŞADIKLARI

Hikâyemiz işte bundan sonra asıl şeklini almaya başlıyor. Zoraki Kral’ın yazarı  David Seidler, çocukken yaşadığı kötü olaylardan sonra kekelemeye başladı.Aynı dönemde VI.George(York Dükü)’un kekemeliğinin üstesinden gelmesi ona ilham verdi.Yazar bu dönemi şöyle hatırlıyor: “Burada Kral olan bir kekeme vardı ve söylediği her hecenin herkes tarafından dinlendiği bir radyo konuşması yapmak zorundaydı ve yine de oldukça tutku ve çarpıcılık ile yaptı”.İşte bu şekilde hikâyeyi yazmaya başladı ve Kral hakkında daha çok bilgi edindi. York Dükü’nün konuşmasını düzelten ve ona birçok konuşmasında destek olan Lionel Logue ile ilgili bilgileri zor olmasına rağmen edindi ve Kral ile arasındaki ilişkiyi de hayal gücüyle anlamaya çalıştı.

OLAYLAR….

Filmde, Logue ile bizim kekeme olan Kral adayı arasında geçen ilişkiyi izlemek gerçekten ayrı bir zevk oluyor. Kendisi aslında doktor olmayan Logue , bu tür olaylara psikolojik açılardan yaklaşarak o dönemde pek az rastlanan bir tedavi şekli uyguluyor.Logue’un eşit şartlar prensibi Kral adayının zoruna gitse de zamanla o da bu sıra dışı yöntemlere alışarak Logue’a saygı duyuyor ve arkadaş oluyorlar.Sadece aile arasında kullanılan Bertie ismini Logue’dan duymaya alışıyoruz ve tabi York Dükü’de zamanla buna alışıyor.II.Dünya savaşı öncesi bu arkadaşlık Bertie’nin özgüvenini kazanmasını ve İngiliz halkının bir simgesi haline dönüşmesini sağlıyor.

NASIL BİR FİLM?

Bu hikâyenin muhtemelen en çarpıcı yönü bir Kralın asil olmayı bir kenara bırakıp kendi hayatını hiç tanımadığı sıradan bir insana açması ve ondan yardım beklemesidir. Ve aslında kendisinin içinde bulunduğu durum onu nasıl aciz bir hale getirmiş bunu gerçektende çok iyi anlatıyor. Bu filmi izlerken usta oyunculuğun nasıl olduğuna şahit olacaksınız.Özellikle Oscar’lı oyuncu Colin Firth ve terapisti rolündeki Geoffrey Rush gerçekten izlenesi bir performans sergiliyorlar.

FİLMİN SONU

“ 1944 yılında Kral 6.George, Lionel Logue’u Kraliyet Şövalyeleri’nin komutanı olarak göreve getirdi. Minnettar bir kraldan gelen bu yüksek unvan Lionel’i hükümdara sundukları şahsi hizmetlerin mükâfatlandırıldığı tek şövalye birliğinin bir mensubu kıldı. Tüm savaş konuşmalarında Lionel kralın yanında oldu. Radyo konuşmalarıyla birlikte,6.George milli direncin sembolü oldu. Lionel’la Bertie ömürlerinin sonuna kadar arkadaş kaldılar. ”

Filmi izlemeden önce kazandığı Oscar ödüllerini bir sıralayalım:

* En İyi Film: “Zoraki Kral”

* En İyi Yönetmen: Tom Hopper (Zoraki Kral)

* En İyi Özgün Senaryo: “Zoraki Kral” David Seidler

* En İyi Erkek Oyuncu: Colin Firth (Zoraki Kral)

Bundan sonra artık izleyip yorumunuzu kendiniz yapın.Ben bu filme 10 üzerinden 8 veriyorum.Kazandığı bazı Oscar ödülleri birçokları için sürpriz olmuş bir film.Ancak övgüleri hak eden bir çalışma olmuş …….

Not: Gerçek Kralın konuşmalarına baktım. Kendisinin kekelediğini bu konuşmalardan anlayamıyoruz ancak konuşmalarında bir gariplik olduğunu sezebiliyoruz. Merak edenler için  kralın konuşmasını içeren link ekledim.

Bu yazı T.K.T tarafından 10 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nedir bu 13 sayısından çektiğimiz!

Ya da 13 sayısının bizden çektiği nedir?!

Eski kültürlerde uğursuzluğuna inanılan bir sayının günümüze kadar etkisini sürdürmesi çok ilginç. İnsanlar bu sayının uğursuzluğuna o derece inanıyorlar ki yabancı ülkelerin birçok otelinde 13 sayısını taşıyan oda ve 13. kat yok. Sinemada da fazlasıyla kullanılan bu sayı genellikle korku filmlerinin afişlerini süslüyor. En çok bilineni sizinde tahmin edeceğiniz gibi Friday the 13th (13. Cuma) filmi. 13 sayısının, kullanıldığı daha birçok film var elbette. Thir13en Ghosts (13 Hayelet), The Thirteenth Floor (13. Kat) gibi… Ama benim size bahsetmek istediğim film, adı 13 Tzameti olsa da onüçgillerden farklı bir yerde tutulmayı fazlasıyla hak ediyor…

Babası Temur Babluani gibi kendi de bir yönetmen olan Gela Babluani senaryosunu da kendi yazdığı ilk filmi 13 Tzameti ile gerçekten büyük bir başarı elde etti. Film, 2005 Venedik Film Festivali’nde “En İyi İlk Film” Ödülü ve 2006 Sundance Film Festivali’nde “Jüri Özel Ödülü” kazandı. Ayrıca bu iki önemli ödülün dışında uluslararası festivallerde daha pek çok ödül aldı. Filmi etkileyici kılan en büyük özellik ise şüphesiz siyah-beyaz çekilmiş olması. Şayet renkli çekilseydi insanlar üzerinde bu derecede etkili olabileceğini hiç sanmıyorum. Çünkü filmin siyah-beyaz renkleri, sizi huzursuz eden karamsar atmosferi daha da etkileyici kılıyor.

Bölüm 1: Kulak Misafiri

Bir Fransız sahil kasabasında yaşayan Gürcü kökenli Sébastien (George Babluani), göçmen ailesine katkıda bulunmak için çatı tamiri yapan bir gençtir. Bir çiftin evlerinde çalışmaya başlar.  Sébastien çatıyı tamir etmeye başladığı sıralarda, ev sahibi Bay Godon’un arkadaşı ondan para istemeye gelir. Bay Godon ona gelecek olan önemli bir zarftan bahseder. Sébastien ise çatılarına açtığı delikten onların konuşmalarına kulak misafiri oluyordur.

Bay Godon’un Arkadaşı: Bir günde o kadar para mı kazanıyorsun?

Bay Godon: İşi tamamlayabileceğime emin değilim.

Bay Godon’un Arkadaşı: Geçen sefer sorun çıkmamıştı.

Bay Godon: O geçen seferdi!

Bizi şüpheye düşüren bu diyalogdan kısa bir zaman sonra evin morfin bağımlısı sahibi Bay Godon aşırı dozdan ölür. Bunun üzerine Sébastien parasını alamaz ve tesadüfen el arabasına düşen önemli zarf ile emeğinin karşılığını almak için gizemli bir yolculuğa çıkmaya hazırlanır.

Bölüm 2: Gizemli Yolculuk

Zarfın içinde, bir tren bileti ve önceden ödenmiş otel rezervasyonu vardır. Sébastien nereye varacağı belli olmayan bu yolculuğa çıkarken hiç tereddüt etmez. Saçlarını kestirir ve soluğu tren garında alır. Bu süre zarfında fark etmese de sürekli polisler tarafından izleniyordur. Akşam olduğunda otele varır. Gece yarısı çalan telefonu açtığında tuhaf bir ses ona gardaki emanet dolabında bekleyen başka bir biletten bahseder ve dolabın şifresini söyledikten sonra telefonu kapatır. Dolaptan bir tren bileti, az miktarda para, gideceği yerin adresi ve kare şeklinde bir kartona yazılmış “13” sayısı çıkar.

Trenden indikten hemen sonra bir taksiye atlayıp kâğıtta yazan adrese gider. Burası hiç beklediği gibi bir yer değildir. Çünkü taksi onu dört yol ağzının kesiştiği bir yerde bırakmıştır. Sébastien meraklı gözlerle etrafa bakarken az sonra bir araba gelip karşısında durur. Şoför koltuğunda oturan adam ona “13” sayısını gösterir. Sébastien da aynısını yapar ve adam eliyle ona arabaya binmesini işaret eder.

Sébastien artık geri dönüşü olmayan bir yola girdiğinin farkında değildir…

Bölüm 3: Son Durak

Ve Sébastien artık son durağa gelmiştir. Önce bir harabeye getirilip üstü didik didik aranır. Sonra başka bir arabaya bindirilerek çok büyük ve gösterişli bir eve getirilir. Ardından da bir odaya sokulup kapı üzerine kapatılır. Bir sürü sonra odaya iki yaşlı adam girer. Onun bekledikleri adam olmadığını gördüklerinde şaşırırlar. Ama bu o kadar da önemli değildir. Artık geri dönüşü yoktur. Ona üzerinde 13 sayısının olduğu eski bir tişört verirler ve o andan itibaren Sébastien onların gözünde artık bir insan değildir.

O sadece Numara 13’tür…

***

Sébastien rolünde izlediğimiz George Babluani’nin tutarsız oyunculuğu beni yer yer rahatsız etmedi değil. Bazen çok iyi bir performans sergilerken bazen deyim yerindeyse çuvalladığı oluyor. Söylemeden edemeyeceğim. Neredeyse filmin her yerinde görebileceğiz bakışı bir müddet sonra kafanıza kazınıyor. Ben buna bir isim verdim: Babluani Çekmek^**. Kafayı aşağı doğru eğ ve biraz omzuna yatır; sonrada karşındakini süzerek bak.

Ayrıca ilk oyunculuk deneyimini abisinin yönetiminde gerçekleştirmesi gerçekten onun için büyük bir şans. Zaten bir röportajında şöyle diyor;

“Abim tarafından yönetilmek pek eğlenceli değildi. Ama sette rahat olmamı sağladı.”

Filmde George Babluani dışında ön plana çıkarılmış başka bir oyuncu yok. Ama Jacky’i (6 Numara) oynayan Aurélien Recoing, buz gibi mimikleri ve psikopatça tavırları ile filmin sonlarında George Babluani’den rol çalmayı başarıyor.

Bu film aslında adaletsiz düzene bir eleştiri niteliğinde. Sébastien neredeyse açlık sınırında yaşarken, ucunda çok para olabilecek bir yolculuğa, kendisini neyin beklediğini bilmeden ve sonunu hiç düşünmeden atılabiliyor. Sonunda da ortaya canını koymaya zorlanıyor. Parayı da “şansı” varsa kazanabilecek. Sébastien’ın etrafında ki 12 kişiden farkı onlar gibi buraya isteyerek ve sonuçları bilerek gelmemiş olması. Sadece para kazanma arzusunun ve biraz da merakın onu bu yola ittiği. Ama diğerleri, bu “küçük” insanlar belki de ömürleri boyunca aç yaşadılar ve artık değersiz gördükleri canlarını ortaya koyarak para kazanmayı arzuluyorlar. Etrafta ise onları birer “oyuncu” olarak gören bahisçiler var. Aslında “oyuncu” kelimesi biraz hafif kalıyor. Çünkü onları insan olarak bile görmüyorlar. Ölmeleri de zerre umurlarında değil. Sadece onlara para kazandırdıkları müddetçe önemliler.

Sonuç olarak, çocukluğunu savaş, şiddet ve baskı altında geçiren bir yönetmenin kendi yaşamından da izler taşıyan, karanlık dünya’da geçen gerçekçi bir film 13 Tzameti^*…

*Tzameti, Gürcü dilinde on üç anlamına geliyor.

**Clark Gable’in unutulmayan bakışı: Clark Çekmek.

Önemli Not: 2010 yılında bu filmin yeniden çevrimi 13 adıyla gösterime girmişti ve Gela Babluani, Greg Pruss ile senaryosunu yazdığı filmin tekrardan yönetmen koltuğuna oturmuştu. Neden böyle saçma bir şey yaptığına hala anlam verebilmiş değilim. Birçok ünlü oyuncu (Jason Statham, Mickey Rourke, Ray Winstone, Michael Shannon, 50 Cent…) ve daha büyük bir bütçeyle çektiği bu yeniden çevrim ile son derece ruhsuz bir film ortaya koymuş maalesef. Hatta ilkinin berbat bir kopyası desem daha doğru olur.

Sakın izlemeyin!

Filmden Replik

İnsan bir kez doğar ve bir kez ölür.

Başka bir şey olmaz. İşin felsefesini düşün.

Sen Schopenhauer’in soyundan geliyorsun.

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 09 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tek derdi kocaman bir bal küpüne düşmek olan Winnie ve arkadaşlarının bakalım bu sefer başlarına ne gelecek.

Bu yazı Ethem tarafından 06 March 2011 17:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Özgür(Mehmet Günsur) ve Deniz’in (Belçim Bilgin) hayatları boyunca birbirine değip uzaklaşan hikayeleri Ankara’da bir hastanede aynı gün doğmalarıyla başlıyor. Çocukluk ve ilk gençlik yıllarından sonra Deniz, oyunculuk yapmak isteğiyle, Özgür ise kendi fotoğraf stüdyosunu kurmak için İstanbul’a geliyorlar. Bir deneme çekiminden dönerken sokaktaki sergi afişinde kendi çocukluk fotoğrafını gören Deniz, sergiye giderek Özgür’le tanışıyor ve tesadüfler silsilesi halindeki film zamanla geçmişe dönerek yavaş yavaş çözülüyor.”

“Aşk Tesadüfleri Sever”in genel atmosferinden hoşlansam da, anlattığı çocukluktan başlayan aşk hikayesinin sağlam temellere yaslanmadığını ifade etmem lazım. Deniz ve Özgür’ün arasında doğru dürüst bir paylaşım bile yoktu aslında. Karşılıklı konuşur, ağlaşır veya gülüşürlerken iki yabancı gibiydiler. Filmin bu ana hikayesinde daha önce üzerinden defalarca geçildiği için eskimiş aşk sözleri ve hallerini de sıkça görmeniz mümkün. Öte yandan Deniz karakterinin çocukluğunu oynayan Reyhan Asena Keskinci’nin doğal tavırları ve şirinliği, Altan Erkekli-Şebnem Sönmez (Özgür’ün anne-babası) ve Hüseyin Avni Danyal-Ayda Aksel’in (Deniz’in anne-babası) usta oyuncululukları ile seyirciyi halden hale sürüklemeleri gerçekten görülmeye değer. Bilhassa Deniz’in çocukluk fotoğraflarının başına gelenleri öğrendiğimiz sahne çok dokunaklıydı. Yönetmen Ömer Faruk Sorak’ın, Özgür karakterini oluştururken prototip olarak seçtiği fotoğrafçı Mehmet Turgut ciddi anlamda damgasını vurmuş filme. Özgür’ün stüdyo-evinin duvarlarını kaplayan fotoğraf çalışmaları enfes, Balat’taki kurgulanan bu ilginç mekanın filme kattığı dramatik fon ve Deniz’in beyaz elbisesiyle uçtuğu tiyatro oyunu harikuladeydi. Zaten Aşk Tesadüfleri Sever’in en etkileyici tarafı fotoğraf, tiyatro gibi sanatlara dokunduğu noktalardı bana göre.

Neyi değil nasıl anlattığıysa önemli olan, Aşk Tesadüfleri Sever bu anlamda sınıfı geçiyor. İzlerken üzerine çok fazla düşünmeden, büyülenebileceğiniz bir film.

Popüler Türk Sineması için görsellik adına çıtayı yükselttiğini de söyleyebiliriz. Gidin, görün, kararı kendiniz verin diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 03 March 2011 14:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu durumdan tek başına kurtulamayacağının farkına varan Özgür, kolpacı arkadaşlarından yardım ister.

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2011 01:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hilary Swank’ın genç bir acil servis doktorunu canlandırdığı 2011 filmi The Resident’da Swank dışında Supernatural’den tanıdığımız Jeffrey Dean Morgan yer alıyor. Kiralık ev arayan, sevgilisinden yeni ayrılmış genç kadın ve onun evsahibi çevresinde gelişen olayların anlatıldığı klasik saplantılı kişi ve kurbanı konulu film bana göre abartı derecede güzel değil, ancak kabul edilmesi gereken bir şey varsa o da böyle filmlerin son dakikalarının hep kaçma, kovalama sahnesi ile dolu olduğundan dolayı heyecan verdiğidir.

Bu arada filmin son sahnesine kadar bunları yapan kişi kimdir, necidir, niye yapmaktadır şekli soru işaretleriyle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz haberiniz olsun. Oscar ödülü almış bir oyuncunun filmidir, her türlü gideri vardır diye şevkle beklerseniz havanızı alırsınız, çünkü film vasat gerilim filmlerden farksız sevgili dostlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 28 February 2011 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

100 yıllık bir geçmişe sahip, tarihi Jellystone doğa parkında, duvarına “İnim İnim Güzel İnim” levhasını çakarak, içerisinde türlü konforu sağladığı yuvasında arkadaşı Bobo ve onun minik kaplumbağasıyla birlikte yaşayan akıllı ayımız Yogi, tüm enerjisini parka pikniğe gelen insanların yemek sepetlerini aşırmak için harcamaktadır. Zira orman içinde vahşi hayvanlar gibi avlanmak ona göre değilken meyveli pasta ve söğüş et gibi işlemden geçirilmiş yiyeceklere bayılmaktadır. Sepetleri uzaktan kumandalı yöntemlerle elde etmek için çeşitli düzenekler kurması, park korucusu Bay Smith’i zor durumda bırakırken Jellystone Parkı için hain planları olan bir vali sahneye çıkar. Park tarım alanı yapılarak gelir elde etmek için yokedilme tehlikesi ile karşı karşıyadır. Korucu Smith, Ayı Yogi ve Bobo parkı kurtarmak için planlar yaparken, bir belgesel çekimi için Jellystone’a gelmiş olan Rachel isimli genç bir kadın onlara yardım edecektir..

Ayı Yogi’nin klasik hikayesinden hareketle 3 boyutlu bilgisayar karakterleri ile gerçek mekan ve oyuncuların birleştirildiği filmin zaman zaman eğlenceli fakat aynı zamanda ne olacağını çok iyi bildiğiniz için sıkıcı da olabilen bir hali var. Kolayca yazılmış ve çabucak kurgulanmış, montajlanmış gibi. Korucu Smith ve Rachel konuşurken karşı planda Ayı Yogi ve Bobo’yu gördüğünüz bir sahne yana döndüğünde sevimli karakterlerimizin yok olduklarını görebiliyorsunuz mesela. Filmin dublajına gelince fragmanında duyup güldüğümüzden farklı cümlelerle konuşuyordu karakterler ve Ayı Yogi’nin hitap tarzına çok yakışan “efem” kelimesi bile vurgulanmıyordu.

Bu dermeçatma haliyle ticari kaygılarını ortaya sermekten başka bir şey yapmayan filmin ne miniklere ne de yetişkinlere hitap ettiğini düşünüyorum. Up, Nightmare Before Christmas, Stuart Little, Toy Story v.b. çok daha iyi örnekler varken maalesef hiç şansı yok.

Bu yazı Biblio tarafından 19 February 2011 01:08 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Harem adlı filmde bir isim daha var ki… Kösem Sultan’ın oğlu İbrahim’e hediye ettiği cariyeyi, Turhan Sultan’ı canlandıracak olan Monica Bellucci. Hal böyleyken filmin konusu da bu oyuncu üzerinden, yani Turhan Sultan’ın 1641 de akıncılar tarafından kaçırılıp Kösem Sultan’a teslim ediliş ve devam hikayesinin anlatılıyor.

Rolü için Osmanlı İmparatorluğuyla ilgili kitaplar okuyan Monica Bellucci’nin yanısıra, İsmail Hacıoğlu ile “Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak” adlı filmde de oynamış olan İtanyan aktrist Claudia Cardinale’ de filmin oyuncuları arasında.

Harem adlı film, 15 Ekim 2011 de Türkiye’de vizyona girecek.

Bu yazı Ethem tarafından 14 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dağa tırmanmak için yola çıkan Aron Ralston, dağda ii kayanın arasına sıkışacaktır. Hikayeyi hikaye yapan durum ise, Aron’un büyük soğuk kanlılığıyla bu tehlikeli durumdan kurtarış çabasıdır.

Filmin rahmetli tarafından yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 23:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

12 dalda aday gösterilen ‘King Speech’ filmi en fazla adaylık kazanan film olarak ilk başarısını göstermiş oldu. King Speech filmini Coen kardeşlerin “True Grit” filmi 10 adayla, “The Social Network” ve “Inception” filmleride 8′er adaylıkla Oscar’a adaylıklarına girmiş oldu.

27 Şubat 2011 de düzenlenecek olan töreninin sunuculuğunu James Franco ve Anne Hathaway yaparken, Oscar meraklıları da  NTV ve CNBC kanallarından canlı olarak izlenebilecekler.

Tüm Kategori ve Adaylar;

En İyi Film:
The Social Network
Black Swan
The King’s Speech
The Fighter
Inception
The Kids are All Right
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter’s Bone

En İyi Yönetmen:
Darren Aronofsky, Black Swan
David O. Russell, The Fighter
Tom Hooper, The King’s Speech
David Fincher, The Social Network
Coen Brothers, True Grit

En İyi Erkek Oyuncu:
Javier Bardem “Biutiful”
Jeff Bridges “True Grit”
Colin Firth “The King’s Speech”
Jesse Eisenberg “The Social Network”
James Franco “127 Hours”

En İyi Kadın Oyuncu:
Annette Bening “The Kids Are All Right”
Nicole Kidman “Rabbit Hole”
Jennifer Lawrence “Winter’s Bone”
Natalie Portman “Black Swan”
Michelle Williams “Blue Valentine”

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Christian Bale “The Fighter”
John Hawkes “Winter’s Bone”
Jeremy Renner “The Town”
Mark Ruffalo “The Kids Are All Right”
Geoffrey Rush “The King’s Speech”

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:
Amy Adams “The Fighter”
Helena Bonham Carter “The King’s Speech”
Melissa Leo “The Fighter”
Hailee Steinfeld “True Grit”
Jacki Weaver “Animal Kingdom”

En İyi Animasyon:
How to Train Your Dragon – Chris Sanders ve Dean DeBlois
The Illusionist – Sylvain Chomet 
Toy Story 3 – Lee Unkrich

En İyi Görüntü Yönetimi:
Black Swan – Matthew Libatique
Inception – Wally Pfister
The King’s Speech – Danny Cohen
The Social Network – Jeff Cronenweth
True Grit – Roger Deakins

En İyi Orijinal Senaryo:
Another Year: Mike Leigh
The Fighter: Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception: Christopher Nolan
The Kids Are All Right: Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King’s Speech: David Seidler

En İyi Uyarlama Senaryo:
127 Hours, Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3, Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit, Joel Coen, Ethan Coen
Winter’s Bone, Debra Granik, Anne Rosellini
The Social Network, Aaron Sorkin

En İyi Yabancı Film:
Biutiful (Meksika)
Dogtooth (Yunanistan)
In a Better World (Danimarka)
Incendies (Kanada)
Outside the Law (Cezayir)

En İyi Belgesel (Uzun):
Exit through the Gift Shop
Gasland
Inside Job
Restrepo
Waste Land

En İyi Belgesel (Kısa):
Killing in the Name
Poster Girl
Strangers No More
Sun Come Up
The Warriors of Qiugang

En İyi Sanat Yönetimi:
Alice in Wonderland, Robert Stromberg, Karen O’Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1, Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception, Guy Hendrix Dyas, Larry Dias ve Doug Mowat
The King’s Speech, Eve Stewart, Judy Farr
True Grit, Jess Gonchor, Nancy Haigh

En İyi Kostüm:
Alice in Wonderland, Colleen Atwood
I Am Love, Antonella Cannarozzi
The King’s Speech, Jenny Beavan
The Tempest, Sandy Powell
True Grit, Mary Zophres

En İyi Makyaj:
Barney’s Version, Adrien Morot
The Way Back, Edouard F. Henriques, Gregory Funk ve Yolanda Toussieng
The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey

En İyi Kurgu
Black Swan Andrew Weisblum
The Fighter Pamela Martin
The King’s Speech Tariq Anwar
127 Hours Jon Harris
The Social Network Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Müzik:
How to Train Your Dragon, John Powell
Inception, Hans Zimmer
The King’s Speech, Alexandre Desplat
127 Hours, A.R. Rahman
The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross

En İyi Şarkı:
Coming Home – Country Strong
I See the Light – Tangled
If I Rise – 127 Hours
We Belong Together – Toy Story 3

En İyi Görsel Efekt:
Alice in Wonderland, Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas ve Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 Tim Burke, John Richardson, Christian Manz ve Nicolas Aithadi
Hereafter, Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojanski ve Joe Farrell
Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb
Iron Man 2, Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright ve Daniel Sudick

En İyi Ses:
Inception, Richard King
Toy Story 3, Tom Myers ve Michael Silvers
Tron: Legacy, Gwendolyn Yates Whittle ve Addison Teague
True Grit, Skip Lievsay ve Craig Berkey
Unstoppable, Mark P. Stoeckinger

En İyi Ses Miksaj:
Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick
The King’s Speech, Paul Hamblin, Martin Jensen ve John Midgley
Salt, Jeffrey J. Haboush, Greg P. Russell, Scott Millan ve William Sarokin
The Social Network, Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick ve Mark Weingarten
True Grit, Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff ve Peter F. Kurland

Bu yazı Ethem tarafından 27 January 2011 04:51 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Inception filminden sonra sinemaya gitmeme orucumu Av Mevsim?ine giderek bozdum. Hak eden bir film olacağını düşünüyordum. Beklentileri, bu denli özenli kurulmuş bir oyuncu kadrosunu göz önüne alarak biraz fazla yüksek tuttuğumu zannediyorum.

Filmin konusunu artık izleyen ve izlemeyen herkes biliyordur sanırım. Bir cinayet vardır ve bunu çözmeye çalışan 3 polisin hem olay üzerindeki incelemelerini hem de kendi hayatlarında ki zorluklarıkonu almaya çalışmışlar.

Filmi izlerken tam olarak her şeyin farkına varamadığımı düşünüyorum. Çünkü oyuncu kadrosu o denli büyük isimlerden oluşuyor, film daha salonlara gelmeden aylar öncesinden öylesine bir reklam yapıldı ki, gerçekten çok büyük bir yapım olacağını düşünmüştüm. Ama beklentilerimi tamamıyla karşılamadığını yazının sonlarına doğru açıklamak üzere şimdi biraz filmden bahsedelim. Bir cinayet olduğu aşikâr ve bunu çözmeye çalışan 3 polisin hayatını inceliyoruz bir nevi. Karakteristik özelliklerinin yanı sıra kendi özel hayatlarında ki değişime de değinilmeye çalışılmış ve ortaya ilginç, daha önce izlemediğim tarzda bir senaryo ortaya çıkmış.

Senaryo daha önce görülmemiş olsa bile, o kadar fazla zayıf noktası var ki! Burada filmi izlemeyenlerden özür dileyerek biraz bu konuya değinmek istiyorum.

Her şeyden önce, cinayeti işleyen adamın gücünün ve çapının ne kadar geniş olduğunu öğreniyoruz. Ben bunu idrak ettiğim anda aklım hemen bir soru geldi. Bu kadar zeki, bu kadar ince planlar yapan bir adam neden öldürdüğü cesedi parçalayarak öylece ortaya atıverir? Şimdi tekrar düşünelim. Filmin sonunda her noktanın ne kadar ince hesaplandığını ve harika bir senaryo olduğunu düşünüyorsunuz, normal çünkü insan yapısı olarak; bizler en son ne gördüysek onu hatırlıyoruz. Film bittikten sonra kimse başa tekrar dönerek ??bu hikaye nerede başladı??? diye sorgulamıyor. Ben bunu denedim, farkındayım filme yapılan bir ??kıllık?? olarak algılayabilirsiniz ama yapım çok önemli, ya da öyle olduğu bize söyleniyor. Hikaye sanki sırf cinayet olsun diye oraya yerleştirilmiş ve onun üstünde oynamalar yapılmış havası verdi bana. Filmin sonunda, e bu adam bu cesedi ortaya bırakmasa, kimse zaten kızı iplemediğine göre biz böyle bir filmi izlemeyecektik dedim ve konu orada kapandı. Bundan daha kötü ne olabilir?

Oyunculardan bahsedelim biraz. Şen, Yılmaz ve Yalabık gerçekten çok üst düzeyde bir performans göstermişler. Özellikle Cem Yılmaz?ı izlemek ayrı bir zevk olarak karşımıza çıkıyor. Normalde ne kadar komik bir adam olduğunu göz önüne aldığımız zaman, filmdeki ??deli?? rolünü çok iyi analiz ederek gereğine uygun hareketlerde bulunmasına rağmen filmin belli kısımlarında bizi gene de güldürmeyi başarmış. Usta, Şener Şen ise başlarda ele aldığı kontrolü ortalara doğru kaptırsa da filmin kapanışını onunla birlikte yapıyoruz. Onu izlemek gerçekten çok büyük bir zevk haline geldi. Çetin Tekindor ise ağır adam rolünü çok güzel oynamış. Bu karakter için ondan daha iyi bir isim düşünemiyorum.

Peki, asıl soruyu sormak istiyorum. Cinayeti kim çözdü ve oyuncuların rolleri burada neydi? Şöyle tekrar düşünelim. C.Yılmaz?dan başlamak istiyorum. Hikaye de ki Cem Yılmaz?ın rolü neydi basit bir polislikten ve aile hayatına dâhil olmamızdan başka? Peki, Yalabık karakterinin rolü ve cinayetin çözülmesinde ki etkinlik neydi? Daha da ileriye gitmek istersem, Şen?in rolü neydi? Ben 3 ünün de çözdüğü bir şey bulamadım ne yazık ki. Filmin kopma anından sonra yukarıdan zeplinle inmiş gibi bir anda gelen fazla bilgiler ve ellerine düşen bu bilgileri değerlendiren 2 polisten bahsediyorum neyazık ki. Evet, şöyle biraz daha dikkatli, hatta çok dikkatli olarak incelediğimiz zaman aslında hikâyenin kendi kendine çözüldüğüne şahit olacaksınız. Bu yazıyı okuduktan sonra tekrar düşünün. Kanıtlar, ölü
beden, yok olan tanıklar, patlayan silahlar? Hikâye çözüldü.

Tüm bunları düşündüğümüzde, Av Mevsimi iyi bir film olarak Türk Sinema tarihinde ki yerini alacaktır diye düşünüyorum. Bu senaryo ne yazık ki filmi efsane yapmaya yetecek kadar iyi değildi. Ama filmi herkes çok beğendi, ya da beğenenlerin sayısı bir o kadar fazla. Neden mi? Türk sinemasında ben yılda 2-3 den fazla ??owwwwww?? diyebileceğim kalitede film izlemiyorum ne yazık ki. Durum bu olunca bizim beklentilerimiz öylesine düştü ki Av Mevsimi filmi ve burada yaratılmaya çalışılan gizemli öykü bize çok ilginç geldi ve en azından daha önce az denenmiş bir kurgu olarak gözüktü. Durum bu olunca iyiler arasına biraz düşünmeden, biraz da fazla aceleci davranarak koyduk belki de. Beğenmediğim, hatta yerden yere vurduğum Hollywood yapımlarını yıllar boyunca biraz fazla izledik ve beklentileri o kadar yukarıya çektiler, bizlere öyle yapımlar izlettirmeyi başardılar ki, Türkiye yapımı olan Av Mevsimi filmi bize artık çekici gelmiyor. Bu iki şıktan birini seçmek sizin tercihiniz. Çitamı çok yukarıda, yoksa biz onu fazla aşağıya mı çektik?

Sonuç olarak; eğer biraz daha genel bir pencereden bakmaya çalışırsam iyi derecede denilebilecek bir film izledim. Ama [ne yazık ki] kendi koşullarımıza göre güzel bir film izledik, Cem Yılmaz?ın akıllardan uzun süre gitmeyecek görüntülerini görme şansına, aynı filme Tekindor ve Şen gibi 2 ustayı aynı karede görme şansına eriştik. Biraz fazla gereksiz olarak ayrıntılara değinmek zorunda kaldım yazıda istemsiz olarak ama bu kadar ses getiren bir filmi bu şekilde incelemek daha objektif olacaktır diye düşündüm.

İyi Seyirler.

Film daha önce tanıtım yazısı dahil olmak üzere 3 kez paylaşılmıştır.

Av Mevsimi tanıtım yazısı… Av Mevsimi ilk paylaşım… Av Mevsimi ikinci paylaşım…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 25 January 2011 01:47 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tron Legacy filminin oyuncu kadrosundaysa Jeff Bridges, Michael Sheen, John Hurt, Olivia Wilde, Garrett Hedlund, Beau Garrett, James Frain, Amy Esterle, Serinda Swan, Brandon Jay Mclaren ve Bruce Boxleitner  isimleri mevcut.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2011 00:49 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin yönetmeni Will Gluck. Senaryoda Bert V. Royal, görüntü yönetmenni Michael Grady. 17 Eylül 2010 da ABD’de vizyona girecek olan filmin müziği ise Brad Segal ismine ait. Film, Türkiye’de Easy A  31 Aralık 2010 da vizyona giriyor…

Son olarak Easy A filminin oyuncu kadrosunu Emma Stone, Amanda Bynes, Alyson Michalka, Penn Badgley, Cam Gigandet, Stanley Tucci, Malcolm McDowell, Dan Byrd, Lisa Kudrow, Patricia Clarkson ve Thomas Haden Church isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 31 December 2010 21:47 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 December 2010 10:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yazıya nasıl başlayacağımı bilemediğim ender zamanlardan biri. Yazmak istediğim ya da söylemek istediğim o kadar fazla şey var ki ama hangi sırayla nasıl anlatacağımı bilemediğimden dolayı tıkanıp kalma durumları baş gösteriyor. Filmin özetiyle bir şeyler karalamaya başlayayım;

Çöplerin içinde bulunan bir ceset… İstanbul Gazi mahallesinde işlenmiş bir cinayet. Öldürülen gencin ağabeyi güneydoğuda yaptığı askerliğini yeni bitirmiş, geri dönmekte. Kardeşinin katilini bulmak için harekete geçtiğinde cevaplanması zor sorularla dolu bir başka savaşın içine sürüklenmektedir. Gerçeğin arayışı içinde iz sürerken, kaybedilen şeyin sadece kendi kardeşinin hayatı olmadığını görecektir.

Filmde geçen şeyler bana çok göre çok doğal olan bizim sıradan günlük hayatımıza benzeyen şeylerle çok ortak noktaları var. Allı pullu bir çocukluk geçirmediyseniz süslü püslü mahallelerde büyümediyseniz film size biraz daha sıcak gelecektir kanaatindeyim. Diğer türlü izleyenlere hikâye gelebilir amma velâkin gerçek olan da budur. Türkiyenin içinde 3 kesim var gözümde; 1.si Birçoğunuzun veya çoğumuzun görmediği ayrı bir Türkiye daha sosyete yaşamlar daha allı pullu hayatlarla süslenmiş yaşamlar. Türkiye?nin %5 veya %10′luk bir kesimini oluşturan %60-65 bir kesim ki orta halli kesim genelde rastlayabileceğimiz insanlar ve %20-25′likte bir kesim var ki varoş semt diye tabir edilen bizimse Allah’ın unuttuğu kurtulamamış bölge dediğimiz semtler. Bence bu semtlerden güzel bir örnekti filmde kullanılan ağır dil sizi rahatsız etmesin ağır gelenlere Serdar Akar filmlerini tavsiye ederim asıl doğallık asıl ağır dil nasıl olur orda daha iyi anlarlar.

Ortamı ve yaşananları çok güzel anlatan bir film olduğu gibi aynı zamanda kendi içinde bir gizem yaşatmayı da başarıyor. Aklıma gelen ve hatırlayabileceğim bir tane mantık hatası var filmde. Şu anda buradan bunu anlattığım zaman filmin konusunu çözebileceğiniz bir ipucu vermiş olacağımdan dolayı ne yazık ki söyleyemiyorum ama bahsetmek istediğim sahne Kerim’in neden bıçaklandığı. Gerisini sorgulamak ya da anlamak sizlere kalmış artık.

Filmi izledikten sonra bir kere daha kanaat getirdim biz dram filmi çekebiliyoruz arkadaş biz dram filmlerini hakikatten layığıyla yapabiliyoruz. Ama bu demek değildir ki hepimiz birer Çağan Irmak olup her filmin sonunda aptal gibi ağlayalım sonra da dram filmlerimiz inanılmaz falan gibilerinden düşünelim. Hayır! Bizim içimizde, Türkiye olarak gereğinden fazla dram zaten barınıyor. Bunları bu tarz filmler yaparak açığa; mantıklı senaryolar kurarak göstermenin öneminden bahsediyorum daha fazla. Şu filmi izleyenler; hanginiz senaryonun bu tarz bir sonla biteceğini tahmin ettiniz? Sanmıyorum…

İsmail Hacıoğlu; kendisini çok beğenerek izliyorum. 2008 yılında çekilmiş bir film ve Hacıoğlu bu zamandan sonra yaptığı filmlerde gene aynı başarıyı gösterdi. Çok genç olmasına karşın çok büyük projelerde büyük roller alarak yerini sağlamlaştırdı. İleride çok farklı yerlerde görebileceğimiz gibi aynı zamanda umarım Haluk Bilginer gibi yurt dışı projelerinde kendisini görme imkânına sahip oluruz.

Sonuç; çok çok güzel bir film olmasının yanında işlediği konuyla da dikkat çekiyor. Gerektiği ilgiyi ve övgüyü hak etmeyen filmlerden biri olarak görüyorum. Mutlaka ama mutlaka izlenmesini tavsiye ettiğim, zaten süre olarak da fazla uzun olmadığından dolayı sizi asla baymayacak, ilgiyle izletecek aynı zamanda sonuyla da hayretler içinde bırakabilecek bir yapım.

İyi Seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 22 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Paris, ışıkların ve gecenin şehri? Şehrin acımasız suç dünyasında, artık yaşlanmakta olan mafya patronu Claude Corti güce susamış adamlarını kontrol altında tutabilmek için olabildiğince sert davranmak zorundadır. Hızla arabalar, ağır uyuşturucular ve pahalı kadınlardan oluşan bu krallıkta, asıl patron paradır ve Corti kendisine sadık olanları cömertçe ödüllendirmekten çekinmez. Ancak para ve gücün satın alamayacağı tek şey güvendir. Corti, adamlarından birinin kendisine ihanet ettiğini anlarsa, ölüm ona sunacağı en hafif cezadır. İnsanın kanını donduracak kadar gerçekçi bir film olan ?Crime Insiders?, yoğun şiddet içeren ancak görsel estetiği yüksek sahneleri ile Paris?in acımasız mafya dünyasına sarsıcı bir biçimde gözler önüne seriyor.

Başladığı andan itibaren bir keşmekeş, bir karışıklık sarıyor sarmalıyor her yerinizi. Tamam, filmlerde karışıklık güzeldir, hatta bazen karmaşa yaratmak ilginin artmasına yol açar, hadi bakalım nasıl çözecekler diye ama bu kadar da olmamalı. Bırakın konuyu anlamayı karakterler kim, kim kiminle neden çalışıyor anlamak imkânsız. Dürüst olayım; ben ilk 35 dakika filmde konusu geçen mafya babası kim anlamadım, hani o derece bir karışıklık var. Peki, ya film bittikten sonra? Konu buymuş tarzında mal mal bakışlar eşliğinde kapatıyorsunuz ekranı ve bir bardak su içmeye ya da çay demlemeye mutfağa gidiyorsunuz.

Anlatılmaya çalışılan ne mi? Durmadan iş bağlayan, birilerini öldüren, birbirlerinin kuyusunu kazan, bunun yanında bol miktarda fahişe tüketen özelliksiz suç işleyen insanlar, bu kadar. Peki, toplamda mesele nedir? “Bu âlemde kimseye güvenmeyeceksin!” Filmin özetini size çıkarttım, oldubitti.

Biraz daha ileriye gidip, şimdi derste bile görüyoruz, çıplaklık ve soyunma arasında fark var mıdır? Evet, vardır. Madem ikisi arasında fark varsa filmlerde kullanılan çıplak sahne diye kibar bir şekilde tabir edebileceğimiz durumları da ayırmak gerekiyor. Bir aşk filmi olur, birbirinden hoşlanan iki insan yatağa girer ve erotizm yaşarlar. Bir ileri safhası, birbirlerini seven iki insan yatağa girer ve sevişirler, ama bize tamamını izletilmez. Çarşaf örtülür, ya da ön sevişmeden sonraki kısım kesilir, sabah olur. Ama bu nedir? Tanışma, ön sevişme, boşalmaya kadar giden yolu izlemek zorunda mıyım? Tamam, mafya filmlerinde ya da aksiyon filmlerinde hep olur ama bu aksiyon ya da mafya filmi falan değildi, bu bildiğiniz erotik film. Her şeyin meydanda olduğu sahnelere gerek yok ilahla, ama bir kullanım adabı vardır. Karşı değilim, ama belirtmeleri gerekiyor, ayarlamaları gerekiyor. Resmen filmin önüne geçmiş bu sahneler? Zaten ortada bir filmde yok ya neyse.

Mafya, şiddet, kan, seks olsun da yüzeysel olsun diyenler buyurun sizi buradan alayım. Kesinlikle boşa geçen bir 110 dakikadan ve birbirinden gereksiz sahnelerden bahsediyorum. Gerçekten zaman kaybı bir filmmiş. En azından değişik yerler, değişik oyuncuları izledim diye kendime gaz vermekten başka yapılacak bir şey yok.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 December 2010 02:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Strause Kardeşlerin el birliği ile hayat verdikleri ilk sinema projeleri olan Yukarıdaki Tehlike’nin, hatırıma ilk olarak Homeros’un Oddsey’ini yoldan çıkartmaya çalışan “sirenlerin” hikayesini getirmesi çok da saçma değil sanırım. Her ne kadar ana karakterimiz Jarrod’ın içinde bulunduğu durumu, Oddysey’in dirayeti ile bir tutmak yanlış olsa da; karşımızda -hiç olmassa kof bir bilimkurgu örneği olmamak için didinen bir yapım olduğunu söylemek yerinde olur. Hedeflediğinin ne kadarını başarabildiği ise aslen yazımızın gerçek konusunu oluşturmakta.

Strause Kardeşler onlarca blockbusterın görüntü yönetmenliğine ya da efektlerine el atmış bir ikili. Uzun süredir kamera ardında yaşadıkları bu makyajlama deneyimini, kendi bağımsız filmleri ile taçlandırmak istemeleri de alkış isteyen bir hareket. Her ne kadar hikayesi ve görsel altyapısı ile “Dünyalar Savaşı”, “District9″ ya da “Cloverfield” gibi örneklerin rotasını izlese de aslında zincirlerini bir yerde kırmak için didindiğini de göz ardı etmemek lazım. Elbette sarfedilen her eforun olumlu sonuçlar doğurmayacağını da dipnot olarak eklemek lazım. Nitekim Strause Kardeşler’in bu çabaları zaman zaman iç bayan bir denemeye dönüşmüş…Nasıl mı?

Multi milyoner dostunu ziyarete giden Jarrod’un vermiş olduğu sınav az buz bir sınav değil. Herşeyden önce kendisi lükse pahaya alışmamış bir karakter. Plazalarda gününü gün eden milyarder arkadaşından sıcak bakmadığı bir teklif alıyor. Bununla birlikte kız arkadaşının hamile olduğunu öğreniyor. Tahmin edebileceğiniz gibi Jarrod’da hazırlıksız yakalananlardan…Bütün bunların bir ev partisi çorbasında karıştırılarak izleyicinin ağzına bir kaşık uzattığınızda, alacağı tat Cloverfield’ın tutturduğu kıvama eş değer. (Burada amacım kesinlikle “bu film şundan şundan çakmadır.” lafını savurmak değil)

Derken ilk temasımız gerçekleşir. Bilinmeyen parlak mavi ışık huzmeleri kurban olarak ev partisinin “en abazan” bireyini etkisi altına alır. Bir sonraki aday ise Jarrod olmuştur. Fakat Jarrod bu temastan kurtulmayı başarır. Söylediğine göre bu ışıklar “karşı konulamayacak kadar” güzeldir…Evet evet tıpkı Sirenlerin Tatlı Sesi gibi.

Gelgelelim bu dakikadan sonra herşey paldır küldür gelişir. Gidelim mi yoksa Kalalım mı? ikilemi çerçevesinde binanın içinde bir o yana bir bu yana gezinen karakterlerimiz, Amerikan Hava Kuvvetleri’nin kurtarma çabalarına da birebir tanık olurlar. Film içerisinde Jarrod ve tayfasının, askerler tarafından kaç defa “kıl payı” kurtarıldığını saymaya çalışmanız da ziyadesi ile faydasız!

Tıpkı District 9′ın trajik karakteri Wikus Van De Merwe gibi bir başkalaşıma da maruz kalıyor. Neyse ki adını koymadığımız bu süreç finalde biraz “sıradışı” bir şekilde sonuçlanarak; filmin mantık hataları ile dolu ve son dönem kurgu-bilim örneklerini az da olsa bilen izleyiciler için “klişe” kelimesinin kalibresini milimi milimine dolduran senaryosunun biraz olsun anlam kazanmasını sağlıyor.

Yine de Yukarıdaki Tehlike’nin bu karma yapısının amacına hizmet edebilmesi için bir devam filmi uğruna kaza kurşunu sıkmak şart mıydı diye sormadan da edemiyor insan. Görsel maharetlerini sergilemekten çekinmeyen yönetmenlerin, ellerinin uzanamadığı konularda biraz daha yardım almalarının çok büyük faydaları olabilirmiş. Hiç değilse Independence Day görmüş bir kuşağın, saçmalama sınırlarına ve artık yıprana yıprana bağışıklık kazanmış sinirlere sahip olduğunu göz önünde tutarak, mantık hatalarını ellerinin tersi ile itip “eğlenceli” bir film yapma fırsatları bile olabilirmiş.

Sözün özü şudur ki yarı mekanik – yarı organik böceğimtrak uzaylı dostlarımız arasında Jarrod bir nevi Neo olarak yola devam mı edecek yoksa olağan bir gişe tatminsizliği sonucunda;”size herşeyi açıklayan bir son hazırladık kalanını sizler kurcalayın.” cümlesinin arkasına mı sığınılacak? Bu soruların cevabını da zaman verecek… Herkese iyi seyirler…

Filmin SuperFrooog tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 04 December 2010 03:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Bir Sinan Çetin filmi, Kağıt…”

Özgürlük kavramını anlamını, kötü yaşanmış yada muhtemel kötü yönleriyle ele alan, kısıtlamanın ne kadar basit bir şekilde insan üzerine teneffüs ettiğini açıklayan, aslında bir nevze bizleri azarlayan bir film, Kağıt.

Fragmanda da örnek verildiği gibi bir zeytin tanesinin tadından mahrum kalacak olmanın verdiği kısıtlamanın nelerle sonuçlanabileceği ortada. Güzelde bir soruyla bitirmiş Sinan Çetin… Ya kayıtsız mahrum kalacaksın, ya o tadı unutacaksın. Peki ya özgülük? O tat, bir kağıt üzerinde yazılı bir şekilde damaklarından alınızsa, o zaman ne yapacaksın?

Aslında Kağıt, yasaların ta kendisi bir yerde… Herşey, yani özgülük, kurallar, maddeler bile kağıt üstünde olduktan sonra… İsimler değişir ama her karakter, prosedürü aynı kağıt üzerinden takip eder…

Özgürlüğünde yazılı bir şeklimi var?

17 Aralık 2010 da vizyona girmesi beklenen filmin yönetmen ve senaryosu Sinan Çetin’e ait. Oyuncu kadrosunda ise; Ayşen Gruda, Öner Erkan, Asuman Dabak, Zafer Ergin, Irmak Ünal, Zeynep Beşerler, Ahmet Mekin, Mazlum Çimen, Fatoş Seğmen, Bahar Sarak, Metin Cantimur ve Uğur Bilgin isimli ye almakta…

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2010 01:14 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin yönetmeni ve senaristi Daniel Barnz. Beastly adlı filmin bahsettiğimiz albenileri Vanessa Hudgens, Neil Patrick Harris ve Mary-kate Olsen. Diğer oyuncular ise;
Alex Pettyfer, Peter Krause, Erik Knudsen, Lisa Gay Hamilton, Dakota Johnson, David Francis ve Gio Perez.
Film 19 Kasım 2010 da vizyona giriyor.

Bu yazı Ethem tarafından 12 November 2010 01:40 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir sosyoloji öğretmenimiz var ve öğrencilerimize proje verir, yıllık projesi gibi bir şey. Herkes den dünyayı değiştirebilecek bir fikir bulmasını ve bunu uygulaması ister. Öğrencimiz Trevor ise, striptiz kulüplerinde, kumarhanede çalışan annesiyle birlikte yaşamaktadır. Okulda bu projeyi fazla ciddiye alır ve bir şeyler düşünmeye başlar. Bir insana iyilik yaparak onu borçlandırmak ve daha sonra bu iyilik yaptığı kişinin 3 kişiye daha yardım etmesini sağlamaya çalışmak ister. Böylece dünyada bazı şeyleri değiştirebileceğine inanır. İmkânsız mı? Trevor McKinney (Haley Joel Osment), aksini iddia ediyor.

Film başladığı anda bizlere bir olay gösteriyor. Olayın sonunda bir adam, gazeteci bir oğlana Jaguar marka arabasının anahtarını atıyor ve gazetecimiz anlamadan da olsa kabul ediyor. Daha sonra araştırmak istiyor bu işin aslı nedir diye ve tam bu anda film 4 ay geriye doğru gidiyor. Mükemmel olarak kurgulanmış film işte o anda başlıyor. Olayları yavaş yavaş işlemeye başlıyorlar.

Filmde anlatılmak istenen birçok şey var aslında, önemli olan bunların hangisini anlamak istediğiniz. Örnek olarak vermem gerekirse, dünyanın aslında değiştirilemeyecek bir yer olmadığından başlayarak, bir şey yapacağımız zaman onun sonuçlarını düşünerek hareket etmemek gibi birçok noktaya parmak basılmış ve güzel bir dram yaratılmış. O kadar kararında olarak yaratılmış ki, biz dramdan etkilenmiyoruz, oradaki işlenen konunun hassasiyetinden ve anlatılmaya çalışılan olay-mesajdan daha çok etkileniyoruz. Filmin geneline hâkim olan bir durum olduğundan dolayı baya takdir ettim.

Filmin akışını çok güzel kurgulamışlar yukarıda söylediklerimin dışında. Mantıksız gibi görünen hiçbir şey yok gibi duruyor. Sadece filmde olmaya çalışan bir ilişkiye şahit oluyoruz. İzlediğiniz zaman daha iyi anlayacaksınız ki filmin o noktası biraz fazla zorlama olmuş. Aslında neden zorlama olduğunu bir şekilde ifade etmeye çalışayım. Hani günlük ilişkilerde de böyledir ya, çıkan çiftler çok kavga ettikleri zaman aradaki bazı şeyler yaralanır ve sürekli git-gel başlar. İşte o noktadan sonra ilişki zorlamaya girmiştir. Filmde de buna benzer bir olay görüyoruz.

K.Spacey neler yapmış öyle? Başlangıçta onu gördüğünüz zaman bir anda bu kim ikilemi yaşıyorsunuz yüzündeki yaradan sonra. Ama ayrıntılara takılmamak gerek, film boyunca öylesine üst düzey bir oyunculuk sergilemiş ki, yanına yaklaşılacak türden değil. Sakinliği, gerektiği zaman utangaçlığını sergilemede ki üst düzey yeteneği ve konuşma tarzıyla seyirciyi adeta üstüne kilitlemeyi başarmış. Sorgulamak istediğim tek şey ya da daha doğrusu ikilemde kalabileceğim, bazıları için K.Spacey’in performansı filmden daha akılda kalıcı olabilir. Böyle bir durumun olmasını gerçekten istemem.

Filmin sonu… Belki de en fazla tartışılması gereken, üstünde en fazla konuşulması gereken noktası diye düşünüyorum. Genele hâkim olan sakin ve sıralı akış bir anda öyle bir şekilde tepe taklak oluyor ki, ekrana kilitlenip kalma dediğimiz olayı burada gerçekleştirmişler. Bu sonuçtan her şeyi çıkartabilirsiniz. Mesaj vermek istemiş olabilirler, her davaya atlama mesajı olabilir, biz Türklerin inanılmaz Türkçemizde klasik olarak kullandığımız söz olan ”pisipisine gitmek” kavramını burada kullanabilirsiniz, ne koysanız olacak gibi. Nasıl anlatılır ki, gerçekten seyrettiğim en vurucu sonlardan bir tanesine daha şahit oldum. Sırf o an ki duyguları tekrar yaşamak için bir kere daha izlerim ve aynı şekilde izleyip, kalabilirim.

Filme süper bir başlangıç yapmışlar, 4 ay geriye almışlar. Biz o 4 ay’ı izlerken, 4 ay sonraki olaya kadar bir bağlama söz konusu. İnanılmaz kurgu buradan geliyor. Daha sonra senaryonun eşsizliğinden bahsederek filmin sonuna kadar ilerliyoruz. Karakterler hakkında yeteri kadar konuştuk zaten. K.Spacey’nin inanılmaz oyunculuk performansında sona geldiğiniz zaman bu filmi mutlu sonla bitmesini öngörmüş olabilirsiniz ama her şey bu kadar tozpembe değil ne yazık ki…

Hoş bir film ortaya çıkmış gerçekten. Konu itibari ile biraz basit(klasik) olabilir ama sanırım ara sıra bu basitlikleri izlememiz gerekiyor. İzlemediyseniz, gerçekten çok fazla şey kaybedeceğiniz filmlerden biri?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 November 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com