İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çiçek satan Fikret ile başlayalım. Fikret roman mahallesinden, okuma yazması çat pat olsa da okula hiç gitmemiş. Geliri düzgün bir iş arıyor ama pek şansı yok. Dış görünüşü ve tahsilli olmayışı onu 1-0 mağlup başlatıyor. Filmin genelinde Fikret’i iş ararken ya da yaşıtı arkadaşlarıyla takılırken görüyoruz. Gayet namuslu, dürüst birisi. Çalmıyor,çırpmıyor ama sahip olduğu sosyal statü gereği hayatı zor geçiyor ki bunu sorunlarını biraz olsun unutmak için girdikleri bir teknoloji marketi sahnesinde çok güzel bir şekilde yansıtmış yönetmen. Zira böyle bir kaç olaya bizzat tanık olmuşluğum var. Evet üstü başı maalesef bir standarın altında olan insanların dışarı atıldığı modernizm harikası mağazalarımız var bizim.

Dolmuş şöförü Umut ise karısı ile maddi açıdan sıkıntılı bir evlilikleri olduğuna şahit oluyoruz. Umut ve eşi, özellikle eşinin ısrarları doğrultusunda başka bir eve geçmek istemektedirler. Fakat kira fiyatlarının Umut’un kazancına göre yüksek olması sorun yaratır. Maddi yaşamlarındaki açmaz direkt olarak geleceklerini tehdit eder. Burada sanki biraz kadını suçlu gibi görürüz. Çünkü erkek iyi kötü tüm gücü ile çalışıp elinden geleni gerçekleştirirken kadının ona maddi anlamda yardımcı olmadığını ve buna rağmen daha iyi bir hayata karşı isteklerini de törpülemediğine şahit oluruz.  Evlilikleri yarım kalacak gibidir.

Trafik polisi Murat bir arkadaşıyla bekar hayatı yaşar. Çoğu meslektaşı gibi oldukça milliyetçidir.Maddi açıdan en sorunsuz karakterdir. Murat’ın birincil sorunu yalnızlıktır. İnternet aracılığıyla yalnızlığını gidermeye çalışır, sosyal hayatı gittiği spor salonundan ibarettir. Klavye başında kadınlarla iletişim sorunu yaşamayan Murat bu bayanlarla yüzyüze geldiğinde ise ciddi anlamda anlatacağı birşeyi yoktur. Sıkıcıdır ve kendine güveni çok azdır fakat taramalı tüfekli fotolarını annesine yollarken herkesin gözünde bir kahraman olarak görünmek ister.

Bu üç karakter yukarıda yüzeysel olarak anlattığım hikayeleri tüm bu ortak sayılabilecek sorunlarına ve zorluklara rağmen bir isyan bayrağını asla açmazlar. Aksine iş,eğitim,barınma,sosyal yaşam gibi görevlerini belli ki yerine getirememiş devletlerine bağlılıklarını astıkları bayraklarıyla, törenlere katılımlarıyla gösterirler.

Sonuçta ne mi oluyor? Olan yine insanın kendisine oluyor. Her tarafımızda çiçek satan umutsuz gençler, boşanmayla biten mutsuz evlilikler, asosyal devlet memurları ve asla kaybolmayan milliyetçiliğimiz. Bu işte bir yanlışlık yok mu?

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 17 November 2011 12:07 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği “seçim” savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. 2 Yolda

3 gün içerisinde 144 bin kişinin izlediği “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı sinema filmi için “Valla ben seyrettim, film güzel” diyen yönetmen Serdar Akar, Behzat Ç. nn 2. sini çekeceğini açıkladı.

İlk filmi için söylenen “Dizinin bir bölümünün uzun hali gibi olmuş” yorumlarına ise, “Biz ekip olarak bu sorunun içinden çıkamadık. Ne yaparsan dizi gibi oluyor, ne yaparsan sinema filmi gibi oluyor? Kalıcı olacağı için filmde sadece fazladan bir özen oluyor ister istemez. Seyirci için de benim için de psikolojik bir şey ikisi arasındaki fark” diye yanıt verdi.

Lord of the Rings Yüzükleri Türkiye’de

Warner Bros ile 3 yıllık anlaşma yapan Goldaş, seri film olan Yüzüklerin Efendisi’nin (Lord of the Rings) temalı yüzükler üretecek. Türkiye’de piyasaya çıkacak olan yüzükler, Yüzüklerin Efendisi filmindeki objelerin altın ve gümüş mücevherat olarak tasarlanacak.

Bu yazı Ethem tarafından 04 November 2011 01:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Elinden geleni yapsa da başarısız olan bir çocuk, çevresinden git gide dışlanmakta. Dışlanmışlığın verdiği acıyla da hayal dünyasına iyice kapanmakta…

Sonunda ailesinin başarısızlığını kabul etmesiyle soğuk bir yurdun odasında kendisini bulan çocuk hayal dünyasını da karartır. Resim yapmaz olur, boyalarına bakmaz olur, etrafındakilerle konuşmaz… Ama öğretmenlerinin yine ağır suçlamalarıyla karşı karşıya kalmaya devam eder. Kaçıncı sınıfa gelmiştir hala okuyamaz, yazamaz, basma kalıp düşünceye ayak uyduramaz…

Bir gün resim hocalarının yerine gözetmen bir hoca gelir. Özgür bırakır çocukları, yaratıcılıklarını tetikler. Ama tek bir kişi boynu bükük önünde duran bembeyaz kağıda hüzünlü gözlerle bakmaktadır. Farkeder gözetmen öğretmen onu, çevresine duyarlı olan her insanın fakedeceği gibi. Boş durmaz öğretmen, arar tarar araştırır. Sonunda çocuğun ailesine ulaşır…

Yazmam devamını… Yazıp da böyle harika bir filmi “nasılsa okudum konusunu falan, izlemesem de bir şey olmaz” dedirtmem ben. İzlemezseniz pişman olacağınız bir film çünkü.

Filmi izlerken göz yaşlarıma engel olamadığım gibi çoğu yerde de kahkahalarımla gözlerimden yaş geldi. Nasıl denir yer yer güldüren yer yer ağlatan bir film işte bu. Dram dozu yerinde olduğu gibi bilgiyi de dozunda vererek izleyiciyi sıkmayan bir film. Eğlendirirken düşündüren, düşündürürken eğiten, öğreten bir film bu.

Müzikleriyle aklınızda yer edecek bir film. Bir eğitimciye hayran olmanıza neden olacak bir film… Eğitim sistemimizi tekrar gözden geçirmemiz gerektiğini hissettirecek bir film.

Aamir Khan yine yapmış yapacağını dedirtti bu film bana. Ne zaman Aamir’in bir filmini izlesem göz yaşlarıma engel olamam. Gözyaşlarıma engel olamadığımdan geçtim oldukça da iyi vakit geçiririm.

Peki minik oyuncumuz İshaan’a ne demeli :) O nasıl bir üstün performanstır öyle beni kendine hayran etti filmin sonunda. Darsheel Safary eğer yanımda olsaydı kesinlikle sevgi pıtırcığı yapardım ben onu.

Böyle bir film kaçmaz tekrar diyorum. Ben bu kadar geç izlediğim için pişmanım. Siz de pişman olmak istemiyorsanız “İZLEYİN”

Şimdiden iyi seyirler.

Ha unutmadan filmin tüm müziklerini de dinleyin. Bu müzik ziyafetini kaçırmamalısınız. Benden söylemesi. Elçiye zeval olmaz.

Bu yazı leithycat tarafından 07 October 2011 00:10 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

En azından ben filmlere karşı böyle davrandığımı söyleyebilirim. Film sona erdikten sonra ise; elde kalanları bir değerlendirmek gerekir. The Hit List’i izledikten sonra size kalan tek şey C.Gooding Jr.’ın performansı  oluyor.

Filmin konusu çok büyük önem arz etmiyor lakin filmin başında zaten olacaklar belli. Filmin konusunu anlamak için yapılacak en güzel aktivite, karakterlerle empati kurmaya çalışmak olacaktır. Aksiyon filmi olarak adlandırılmasına karşın ağır bir ilerleyişinin olması baya ilginçti. Aksiyonu sahne sahne hissedebiliyorsunuz ama buna karşın filmden kopmuyorsunuz.

Elbette ‘’gizem’’ dediğimiz, devamlılık adına çok önemli olan bir ögenin, daha filmin başında kaybolması biraz üzücü…

İzleyince daha rahat idrak edebiliyorsunuz ki, aslında film gerçekten ‘’bitik’’. Şöyle anlatmaya çalışayım, daha önce kiralık katilleri konu edinen birçok film izlemişsinizdir mutlaka. Bu onlardan biraz daha farklı olma yolunda ilerliyor. Bence çok başarılı bir yapım olmamasına karşın diğerlerinden kesinlikle daha başarılıydı. Ama şöyle bir durun var.

Malzemeye çok büyük ihanet edilmiş, yönetmen filmi katletmiş diyebiliriz. Buraya, şöyle olsa, böyle olsa diye yazamıyorum ne yazık ki, ama alternatif son, alternatif geçişler diye boş bir kâğıda sıralama yaparsak mutlak bir a4 sayfa rahatlıkla dolacaktır.

Üzerinde en fazla konuşulması gereken noktaya gelelim. C.Gooding Jr. Filmin yıldızı. Yukarıda bahsettiğim üzere, kiralık katilin etrafı temizleme filmlerini yıllar boyunca izledik. Öncelerinde sadece katillerin oradan oraya koşarak adam öldürme sahnelerini izlerken, bir yerden sonra katillere özel misyonlar yüklendi. Daha sonra katillerimiz sıradanlıktan çıkarak, her biri kendine özgü karakterler oldu, kendi rutinleri ve kendine özel hareketleri ve mimiklerinin olduğunu gördük. Mesela en beğendiklerimden biri kesinlikle No Country for Old Man filminde J.Bardem’in canlandırdığı karakter olacaktır. Bakışları, hareketleri son derece orijinaldi.

‘’şaka yapsaydım, komik olur muydu? ‘’

Hayata küsmüş ve artık kaderini bekleyen elden düşme kiralık katil olarak çıkıyor karşımıza. Zavallı durumdaki adamımızla tanışma sahnesi ve orada geçen diyaloglar uzun süre aklımdan çıkmayacaktır sanırım. Yürümesi ve ‘’cool’’ tavırlarıyla kesinlikle kendine orijinal bir karakter yaratmış. Her şeyden önce, oyunculuk performansı olarak da inanılmaz bir iş sergilemiş. Şu karakteri green screen önüne koyarak, arka planı temizleyerek çok iyi bir oyunculuk dersi videosu olarak düzenleyebiliriz.

Film, bazılarımız için sıkıcı, bilindik olduğundan ötürü çok zevk vermeyecektir ama C.Gooding Jr. İçin izlenmeye değer diyebilirim. Zaten kısa olan filme mutlaka bir şans vermelisiniz.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 July 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mattie Ross adında 14 yaşında küçük bir kız… Soyguncular, katiller, korkaklar ve daha bir çokları….. Aslında bu macera hiç başlamayabilirdi eğer kızımız her kız gibi kırılgan ve ondan beklenildiği gibi davransaydı… Şimdi ise başından geçen bu macerayı hayatı boyunca unutmayacaktır.

Filmimizin Hikâyesi…

Mattie’nin  babası Frank Ross,  yanında çalışan işçilerden biri tarafından öldürülmüştür. İşçinin adı Tom Chaney’ dir. Mattie’nin babasından 2 kaliforniya altınını ve bir at çalarak ortadan kaybolmuştur. Bu adam bu cinayeti belki de hiç işlemezdi eğer arkasından gelecek olan bu küçük kızı hesaba katabilseydi.  Gerçekten film boyunca göreceksiniz ki bu kızla ters düşmek hiç de kolay değil …

Kahramanlarımız …

Tom Chaney denen adamın peşine düşmek için bize bir şerif gerek. En iyi şerif kim?  Daha doğrusu sizce intikam dolu bir kız için en uygunu olanı nasıl biridir?  Cevap:  Rooster Cougborn.  “Acıması yok. Müsamaha göstermez. Korku nedir bilmez. Şişenin dibini bulmaya bayılır.”  Filmi izleyen biri olarak onu seçmesine şaşırmadım doğrusu.. Filmdeki kızla ilk karşılaşma anı hala aklımda (daha doğrusu adamımız tuvaletteyken ki konuşmalara karşılaşma denirse ) .

Filmde bu adamın izini sürerken bir başka karakterimiz daha yardıma koşacak. Adamımız bu Cougborn denilen çetin cevize göre daha kibar ve asil duruyor. Onun adı LaBoeuf ,ancak onları filmdeki karakterleri açısından  karşılaştırmamız gerekirse Cougborn ağır basar. LaBoeuf , Cougborn tarafından alaya alınan hikayeler anlatan kızın babasının katilini yakalayıp payına düşeni almak isteyen bir Teksas korucusudur.

Nasıl Bir Film?

Artık Tom Chaney’ in peşine düşecek takımımız hazır (arada sırada dağılsalarda). Şanslı Ned Pepper ve çetesinin peşine düşüp çete üyelerinden Tom Chaney’ i bulmak için zorlu bir yolculuğa çıkıyorlar. Buradan sonra yaşadıkları olaylar gerçekten izlenilmesi gereken bir macera, bu macerayı izlerken emin olun kötü bir oyunculuk görmeyeceksiniz. Özellikle Rooster Cougborn rolündeki Jeff Bridges bana sorarsanız tam bu rol için yaratılmış. Ancak diğer oyuncular  da gerçekten rollerinin hakkını veriyorlar. Fazla görünmese de Şanslı Ned rolundeki Barry Pepper kötü adam rolünde gerçekten çok iyi.

Bu film tam bir dram değil bana göre..Kızın başından geçenler ne kadar acı olursa olsun filmde bizi ağlatmak için yapılmış bir sahne yok.Filmin macera kısmı o kadar ağır basıyor ki filmin sonuna kadar neler olacağını merak ediyorsunuz.Ayrıca tam bir western filmi,benim son zamanlarda izlediğim en gerçekçi olanı ve tüm karakterleriyle sizi kendine çeken bir yapısı var.

Sonuç…

Film sadece bu kızın başından geçen olayları anlatıyor olabilir ancak macerayı birlikte yaşadıkları kişilerin öyle sıradan insanlar olmaması ve kızımızın da sıradan bir kız olmaması bize izlememiz için yeterli malzemeleri veriyor. Coen kardeşlerin yönetmenliğini yaptığı “True Grit” iyi bir western ve macera filmi izlemek isteyenler için kaçırılmaması gereken bir film..

Bu yazı T.K.T tarafından 16 July 2011 10:08 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ferhan Şensoy ve Bülent Kayabaş’ın sorgulama sahnesi ile başlayan “Pardon”da, filmin devamında ne tarz gülünç olaylarla karşılaşacağımızın sinyali verilmekte ve içinde bulunduğumuz mevcut düzeni de bizler sorgulamaya itilmekteyiz farkında olmadan. Daha sonra Rasim Öztekin ve Ali Çatalbaş’ın da katılımıyla tamamlanan üçlü, anlayamadıkları bir şekilde kendilerini hapishanede bulur ve her duruşma gününde özgürlüklerine kavuşacakları ümidiyle hayatlarına orada devam ederler. Fakat geçen zaman ümitlerini yavaş yavaş mağlubiyete sürükler ve tam da kaderlerini kabullendiklerini sırada, ömürlerinden boş yere alınan altı yıl üçer ay da devlet tarafından bir “Pardon” ile telafi edilir. Yahut edildiği sanılır.

Filmdeki üçlünün ayrı ayrı yakalanışlarından, hapishanedeki maceralarına ve filmde yer alan müziklere kadar hemen her sahnede kahkahalarımıza biraz da hüzün katıyoruz hep. Sinop Cezaevi’nde geçen olaylarda, bıkkın kahramanlarımız izleyicileri Sinop Cezaevi’ne ithafen Sabahattin Ali tarafından yazılmış ve Edip Akbayram tarafından seslendirilmiş ünlü şiirlerden “Aldırma Gönül” ile hüzünlendirirken, Erol Evgin’in “İbadetim” şarkısı ile de aşka itiyorlar.

“Güldürürken düşündürmek.” tabirine hayat verdiğini düşündüğüm filmdir benim “Pardon”.

İyi seyirler :)

Bu yazı Ecem Keskin tarafından 11 April 2011 15:05 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aile içi şiddet; çocuklara uygulanan şiddet ve klasik olarak insanların birbirine uyguladığı şiddet konulu filmleri izledik, üzerine bir sürü yorumlar yaptık. Ama bu sefer ki film bunların çok çok üstünde bir konuyu işliyor. Rahatsız olabilirsiniz uyarısını bu noktadan itibaren yapmam gerektiğini hissediyorum.

Mutlu bir aileye sahip olduğunu düşünen bir anne, ensest ilişki kurbanı bir kız ve bütün bu olaylara şahit olan erkek kardeş, filmin tamamını oluşturuyor. İçinde erotik sahneleri de bulunduran bu film baştan aşağı dram ve aile içi ilişkinin ağır dramını yansıtmaya çalışıyor.

Hafif bir başlangıç olarak; filmin çekildiği ortamdan bahsederek filme biraz daha yakından bakalım. İngiltere’nin denize yakın bir kasabasında çekilen film, yıllar boyunca bize İngiltere’nin lanse edildiği, bol gri tonları, bir türlü güneşi göremediğimiz gökyüzü ile birlikte sunulmaya çalışılmış. Ağır ama bir o kadar da derinden verilmeye çalışılan müzik ile bütünlüğü, birbirini izleyen ağır ve diyaloglardan sıyrılmış sahneler izliyor. Harika denilebilecek bir kurguya sahip olan film, daha ilk sahneden seyirciyi kendisine bağlamayı başarıyor diyebilirim.

Bu tarzı çok fazla görmediğim(iz)den dolayı, başlangıçta yönetmenin ‘’ilgi çekme’’ dediğimiz olayı çok iyi yaptıklarını ve ondan sonra biraz merak öğesi ekleyerek filmi daha ilgi çekici bir hale getirdiğini söyleyebilirim. Konuya giriş, biraz şok ile karışık şekilde olmasına karşın film tüm gizemini koruyor ve ilerledikçe arkasında bir takım soru işaretleri bırakıyor. Verilmek istenen duygunun dışında, bazı sahneleri kendi süzgecinizden geçirerek yorumlanız ve o şekilde idrak etmeniz isteniyor.

Buraya kadar bahsettiklerim, filmin bütününe yönelik genel yargılar olduğundan dolayı; çok büyük bir önemi olduğunu düşünmüyorum çünkü asıl üzerine konuşulması gereken işlediği konu…

Herkesin izleyebileceği tarzda bir konusunun olmadığını düşünüyorum ki film bolca erotik sahneler sunarak bu yargıyı destekliyor. Bir babanın kızıyla olan ilişkisinin tüm çıplaklığıyla izleme fırsatı bulabileceğimiz film, insanı gerçekten çok değişik duygulara yönlendiriyor. Her şeyden önce film, sanki erkek kardeşin perspektifinden anlatılıyormuş gibi bir hava yaratılmaya çalışılmış. Olaylardan en fazla etkiyi görenin o olduğu hiç kuşkusuz. Bir an kendinizi yerine koyuyorsunuz. Böyle bir durumu gören ve bununla baş etmek zorunda olan bir insanın psikolojisini yaşamak, ancak kendinizi kızın yerine koymakla eş değer tutulabilir.

Ailenin her hareketi ve her olay karşısında ki tutumu gözler önüne serilmiş. Sahne seçimlerinin böyle bir konuyu ancak bu kadar iyi anlatabileceğini düşünüyorum. Karakterlerin aralarında olabildiğince az konuşması sayesinde; size düşünecek daha fazla zaman sağlanmış ve bir nevi sessizliğin bu filmi anlatması hedeflenmiş. Filme konu olanların psikolojilerini dikkatli olarak incelemek gerekiyor. İtiraf anlarında ya da bu konu açıldığı zaman ortaya çıkan tepkilerin neler olacağını inceleme fırsatı buluyor ve bunun üzerine gerçekten kafa yoruyorsunuz. Acaba ben…

Daha fazla film hakkında konuşarak; gerçekten yaşanması ve izlenmesi gerektiğini düşündüğüm bu filmi daha fazla ortaya sermek istemiyorum. Her ne kadar geniş anlamda burada bahsetmeye çalıştıysam bile, ilk sahne olan; araba kazasından itibaren ortada cevaplanması gereken o kadar fazla soru var ki…

Tekrar söylemek ve toparlamak gerekirse; son derece rahatsız edici bir konusu olmasına rağmen tam anlamıyla bir şaheser olduğunu söyleyebilirim. Nedeni inanılmaz efektlerin ya da inanılmaz bir konusunun olması değil elbette; bu denli hassas ve önemli bir konuyu her açıdan yansıtabilmesidir. Gözler bir an olsun C.Farrell’ı aramıyor çünkü filmde kendisini figüran olarak kullandıklarından dolayı bu konuda herhangi bir beklentiye girmemeniz gerekiyor. İzlemenizi ve üzerine düşünmenizi tavsiye ediyorum, uzun süre unutamayacağınız bir film olacağını düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 11 April 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film kısaca, Üvey babası tarafından akıl hastanesine kapatılan genç bir kızın kaçış planı olarak başka bir evrene geçip kendisini buradan kurtarmanın planını yapacaktır.

Kadroda birbirinden güzel aktristlerin oluşu filme bir hayli reklam ve albeni kazandırmış olduğu ortada. Senaryo hakkında açıklayıcı bir bilgi verilmemesine rağmen büyük ilgi toplayan Sucker Punch
adlı film Aksiyon, Fantastik, Gerilim ve Gizem türünde seyretmekte.

25 Aralık 2010 de Abd’de, 15 Nisan 2011 de Türkiye’de vizyona girmesi  bekleniyor.

Bu yazı Ethem tarafından 10 April 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Severek izlediğim ve takip ettiğim Belçika sinemasına ait çok güzel ve özel bir film olduğunu düşünüyorum. İnternette film hakkında neredeyse hiç yorum yapılmamış ve ortalıkta fazla dolaşan bir film olmamasına anlama veremedim, lakin eğer sıralama yapmak istesem; Belçika sineması klasmanında çok üst sıralara koymak isteyeceğim bir film.

Konu olarak film, kızını kaybeden bir babanın, kızını bulma çabaları. Şehirde başlayan ve daha sonra biraz ileriye sararak; ıssız bir köyde devam eden konumuz, aniden ortaya çıkan esrarengiz bir kızla yollarının kesişmesi ve daha sonra gelişen akıl almaz olaylar.

Geçmişten sahneler vererek başlayan filmde; Tom kızıyla çok mutlu olan doktor bir babadır. Kızıyla birlikte gayet mutlu olarak yaşadıklarını anlıyoruz ve sonra birden ileriye sarıyoruz olayı. On sekiz ay sonrasına gidiyoruz ve asıl hikayeyi anlamaya çalışıyoruz. Şehirde kaybettiği kızını bulmak için fotoğraflarla dolaşan babamız, esrarengiz bir kıza rastlamasıyla birlikte hikâyemiz başka bir boyut kazanıyor ve mekân tamamen değişiyor. Takip ettiği kızın köyüne gidiyoruz ve hikâyemize sürekli eklenen, hatta bir süre sonra biraz ‘’Yalan Rüzgârı’’ tadında devam eden filmimize aynı zamanda heyecan da geliyor.

Charlotte gerçekten, Charlotte mu? Bir dakika, ben emin olamadım…

Filmin genel hatlarıyla gerçekten tatmin edici bir yapıt olarak çıkıyor karşımıza. Baştan sona itibaren anlatılmak istenen olayı size hissettiriyor ve aslında olayı çözebilmeniz için farklı zamanlarda çok belirgin ipuçlarını da olaya eklemiş. Ama filme öylesine kaptırmanız mümkün ki, bu noktaları kaçırarak filmin sonuna kadar devam edebilme ve aynı zamanda sonunda şok olmanızı da mümkün kılmışlar. Şahsen, verilen onca kopyadan sonra, asıl olayın ne olduğunu anlamak çok zor olmadı.

Her ne kadar senaryonun güçlü olduğundan bahsettiysem de, aslında anlatılmak istenilen olayın üzerine daha iyi gidebileceklerini düşünüyordum. Bunun olmamasının iki nedeni var diyebilirim; anlatılan hikâyenin gereğinden fazla yavaş ilerlemesi ve gereksiz sahnelerin biraz fazla olması. Öylesine alakasız sahneler var ki, filmden kopma noktasına kadar sürüklüyor izleyiciyi.

Sonuna kadar birçok maceraya ve birçok gizeme gebe olan filmin sonu kesinlikle çok tatmin edici olarak kurgulanmış. Olayları farklı olarak biteceğini düşünüyorken, beklenmeyen son ve biraz heyecanı arttırmak istersen iki adamın çöküşünden bahsedebilirim.

Belçika sinemasını her daim sevmişimdir ve bu seferde çok tatmin edici bir film izlediğimi söyleyebilir ve bu filme rahatlıkla kefil olabilirim. Kızını kaybeden ve daha sonra bulmaya çalışan baba filmleri senaryolarını ele aldığım zaman da, izlediğim en derli toplu senaryolardan biri olduğunu, her ne kadar gereksiz sahneler olsa da, her ne kadar anlamlandırılması imkânsız sekanslar oluşturulmaya çalışılsa da; söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesi gereken bir filmden bahsettim. İyi Eğlenceler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 24 March 2011 02:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı SuperFrooog tarafından 21 March 2011 02:55 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 00:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nedir bu 13 sayısından çektiğimiz!

Ya da 13 sayısının bizden çektiği nedir?!

Eski kültürlerde uğursuzluğuna inanılan bir sayının günümüze kadar etkisini sürdürmesi çok ilginç. İnsanlar bu sayının uğursuzluğuna o derece inanıyorlar ki yabancı ülkelerin birçok otelinde 13 sayısını taşıyan oda ve 13. kat yok. Sinemada da fazlasıyla kullanılan bu sayı genellikle korku filmlerinin afişlerini süslüyor. En çok bilineni sizinde tahmin edeceğiniz gibi Friday the 13th (13. Cuma) filmi. 13 sayısının, kullanıldığı daha birçok film var elbette. Thir13en Ghosts (13 Hayelet), The Thirteenth Floor (13. Kat) gibi… Ama benim size bahsetmek istediğim film, adı 13 Tzameti olsa da onüçgillerden farklı bir yerde tutulmayı fazlasıyla hak ediyor…

Babası Temur Babluani gibi kendi de bir yönetmen olan Gela Babluani senaryosunu da kendi yazdığı ilk filmi 13 Tzameti ile gerçekten büyük bir başarı elde etti. Film, 2005 Venedik Film Festivali’nde “En İyi İlk Film” Ödülü ve 2006 Sundance Film Festivali’nde “Jüri Özel Ödülü” kazandı. Ayrıca bu iki önemli ödülün dışında uluslararası festivallerde daha pek çok ödül aldı. Filmi etkileyici kılan en büyük özellik ise şüphesiz siyah-beyaz çekilmiş olması. Şayet renkli çekilseydi insanlar üzerinde bu derecede etkili olabileceğini hiç sanmıyorum. Çünkü filmin siyah-beyaz renkleri, sizi huzursuz eden karamsar atmosferi daha da etkileyici kılıyor.

Bölüm 1: Kulak Misafiri

Bir Fransız sahil kasabasında yaşayan Gürcü kökenli Sébastien (George Babluani), göçmen ailesine katkıda bulunmak için çatı tamiri yapan bir gençtir. Bir çiftin evlerinde çalışmaya başlar.  Sébastien çatıyı tamir etmeye başladığı sıralarda, ev sahibi Bay Godon’un arkadaşı ondan para istemeye gelir. Bay Godon ona gelecek olan önemli bir zarftan bahseder. Sébastien ise çatılarına açtığı delikten onların konuşmalarına kulak misafiri oluyordur.

Bay Godon’un Arkadaşı: Bir günde o kadar para mı kazanıyorsun?

Bay Godon: İşi tamamlayabileceğime emin değilim.

Bay Godon’un Arkadaşı: Geçen sefer sorun çıkmamıştı.

Bay Godon: O geçen seferdi!

Bizi şüpheye düşüren bu diyalogdan kısa bir zaman sonra evin morfin bağımlısı sahibi Bay Godon aşırı dozdan ölür. Bunun üzerine Sébastien parasını alamaz ve tesadüfen el arabasına düşen önemli zarf ile emeğinin karşılığını almak için gizemli bir yolculuğa çıkmaya hazırlanır.

Bölüm 2: Gizemli Yolculuk

Zarfın içinde, bir tren bileti ve önceden ödenmiş otel rezervasyonu vardır. Sébastien nereye varacağı belli olmayan bu yolculuğa çıkarken hiç tereddüt etmez. Saçlarını kestirir ve soluğu tren garında alır. Bu süre zarfında fark etmese de sürekli polisler tarafından izleniyordur. Akşam olduğunda otele varır. Gece yarısı çalan telefonu açtığında tuhaf bir ses ona gardaki emanet dolabında bekleyen başka bir biletten bahseder ve dolabın şifresini söyledikten sonra telefonu kapatır. Dolaptan bir tren bileti, az miktarda para, gideceği yerin adresi ve kare şeklinde bir kartona yazılmış “13” sayısı çıkar.

Trenden indikten hemen sonra bir taksiye atlayıp kâğıtta yazan adrese gider. Burası hiç beklediği gibi bir yer değildir. Çünkü taksi onu dört yol ağzının kesiştiği bir yerde bırakmıştır. Sébastien meraklı gözlerle etrafa bakarken az sonra bir araba gelip karşısında durur. Şoför koltuğunda oturan adam ona “13” sayısını gösterir. Sébastien da aynısını yapar ve adam eliyle ona arabaya binmesini işaret eder.

Sébastien artık geri dönüşü olmayan bir yola girdiğinin farkında değildir…

Bölüm 3: Son Durak

Ve Sébastien artık son durağa gelmiştir. Önce bir harabeye getirilip üstü didik didik aranır. Sonra başka bir arabaya bindirilerek çok büyük ve gösterişli bir eve getirilir. Ardından da bir odaya sokulup kapı üzerine kapatılır. Bir sürü sonra odaya iki yaşlı adam girer. Onun bekledikleri adam olmadığını gördüklerinde şaşırırlar. Ama bu o kadar da önemli değildir. Artık geri dönüşü yoktur. Ona üzerinde 13 sayısının olduğu eski bir tişört verirler ve o andan itibaren Sébastien onların gözünde artık bir insan değildir.

O sadece Numara 13’tür…

***

Sébastien rolünde izlediğimiz George Babluani’nin tutarsız oyunculuğu beni yer yer rahatsız etmedi değil. Bazen çok iyi bir performans sergilerken bazen deyim yerindeyse çuvalladığı oluyor. Söylemeden edemeyeceğim. Neredeyse filmin her yerinde görebileceğiz bakışı bir müddet sonra kafanıza kazınıyor. Ben buna bir isim verdim: Babluani Çekmek^**. Kafayı aşağı doğru eğ ve biraz omzuna yatır; sonrada karşındakini süzerek bak.

Ayrıca ilk oyunculuk deneyimini abisinin yönetiminde gerçekleştirmesi gerçekten onun için büyük bir şans. Zaten bir röportajında şöyle diyor;

“Abim tarafından yönetilmek pek eğlenceli değildi. Ama sette rahat olmamı sağladı.”

Filmde George Babluani dışında ön plana çıkarılmış başka bir oyuncu yok. Ama Jacky’i (6 Numara) oynayan Aurélien Recoing, buz gibi mimikleri ve psikopatça tavırları ile filmin sonlarında George Babluani’den rol çalmayı başarıyor.

Bu film aslında adaletsiz düzene bir eleştiri niteliğinde. Sébastien neredeyse açlık sınırında yaşarken, ucunda çok para olabilecek bir yolculuğa, kendisini neyin beklediğini bilmeden ve sonunu hiç düşünmeden atılabiliyor. Sonunda da ortaya canını koymaya zorlanıyor. Parayı da “şansı” varsa kazanabilecek. Sébastien’ın etrafında ki 12 kişiden farkı onlar gibi buraya isteyerek ve sonuçları bilerek gelmemiş olması. Sadece para kazanma arzusunun ve biraz da merakın onu bu yola ittiği. Ama diğerleri, bu “küçük” insanlar belki de ömürleri boyunca aç yaşadılar ve artık değersiz gördükleri canlarını ortaya koyarak para kazanmayı arzuluyorlar. Etrafta ise onları birer “oyuncu” olarak gören bahisçiler var. Aslında “oyuncu” kelimesi biraz hafif kalıyor. Çünkü onları insan olarak bile görmüyorlar. Ölmeleri de zerre umurlarında değil. Sadece onlara para kazandırdıkları müddetçe önemliler.

Sonuç olarak, çocukluğunu savaş, şiddet ve baskı altında geçiren bir yönetmenin kendi yaşamından da izler taşıyan, karanlık dünya’da geçen gerçekçi bir film 13 Tzameti^*…

*Tzameti, Gürcü dilinde on üç anlamına geliyor.

**Clark Gable’in unutulmayan bakışı: Clark Çekmek.

Önemli Not: 2010 yılında bu filmin yeniden çevrimi 13 adıyla gösterime girmişti ve Gela Babluani, Greg Pruss ile senaryosunu yazdığı filmin tekrardan yönetmen koltuğuna oturmuştu. Neden böyle saçma bir şey yaptığına hala anlam verebilmiş değilim. Birçok ünlü oyuncu (Jason Statham, Mickey Rourke, Ray Winstone, Michael Shannon, 50 Cent…) ve daha büyük bir bütçeyle çektiği bu yeniden çevrim ile son derece ruhsuz bir film ortaya koymuş maalesef. Hatta ilkinin berbat bir kopyası desem daha doğru olur.

Sakın izlemeyin!

Filmden Replik

İnsan bir kez doğar ve bir kez ölür.

Başka bir şey olmaz. İşin felsefesini düşün.

Sen Schopenhauer’in soyundan geliyorsun.

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 09 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İncir Reçeli, aynı konuya ve isme sahip 2009 yapımı bir kısa filmin uzun metraja uyarlanmış hali olarak karşımıza çıkıyor. Bu kez filmin yönetmen koltuğunda, kısa filmde Metin karakterini canlandıran Aytaç Ağırlar bulunmakta.

Filmin hem senaristi hem yönetmeni olan Ağırlar, ilk yönetmenlik deneyimini de bu filmle yaşıyor. Kimilerine göre sıradan bir öyküsü ve arabesk bir anlatımı varmış gibi görünse de, filmin bence çok orijinal sahneleri de bulunuyor.

Öncelikle karakterlerden bahsetmekte fayda var. Sezai Paracıkoğlu’nun canlandırdığı Metin, 30’lu yaşlarda, hayatını televizyon programına skeç yazarak kazanan bir senarist. Bunun yanında da film senaryoları yazıyor, fakat hayat bu ya yazdığı senaryoların hiç biri yapımcılar tarafından onay görmüyor ve uçak yapmak için kullanılan kâğıt parçalarından başka anlam kazanmıyor. İçkiyi de çok seven Metin, sık sık gittiği barda çılgın Duygu’yla tanışır. Hayatının dönüm noktası da burada başlar. Melike Güner yani Duygu, Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ın Clementine Kruczynski ile benzerlikler göstererek özgünlükten biraz yoksun bir karakter olduğunu gösteriyor. Güner, iyi bir oyuncu olmasına rağmen bu filmde ters giden bir şeyler var gibi. Oyuncumuz, ya karakterle kendini özdeşleştirmiyor, bir zorlama var sanki ya da karakter çok kalıp; eklenecek hiçbir şey kalmıyor Güner’e. Paracıkoğlu’na bakıldığı zaman rolünün hakkını veriyor, tabiri yerindeyse cuk oturmuş. İçimizden biri olmak için elinden geleni yapmış, çok çalışmış.

Duygu’nun ömrü boyunca taşıdığı ve onu aşktan uzaklaştıran sırrı, bu aşk önünde de engel olmaya devam ediyor. Biraz arabeske kaçan, damardan giren bir öykü gibi olsa da; klişe değil, gerçekçi. Dramı dozunda kısacası. İmkânsız aşkı, günümüz koşullarında izleyiciyle buluşturmayı başarıyor film. Sev… Çok sev ama asla dokunma!

Bir insan severken nelerden vazgeçebilir? Sevdiğinden vazgeçebilir mi mesela? Ya da vazgeçmek zorunda kalabilir mi kendine rağmen? Gitsen için yanacak; gitmesen onu yakacaksın der gibi her şey…

“Sana dokunmak, ölüme inat gibi…” Bu replik, filmi birazcık özetliyor gibi aslında.Senaryodaki etkileyici sözler, sinemadan çıktıktan sonra zihninizi kurcalayarak sizi düşünmeye itiyor.

‘’-Bedenin bu kadar ucuz mu bilemedim.” / “- Asıl ucuz olan ne biliyor musun; beş kuruş vermeden savurduğunuz yargılarınız!’’ İnsanlar hakkında peşin hüküm verirken ne kadar da acımasız olabiliyoruz, bencilce düşünüp sabit fikirlerimizin esiri oluyoruz ve sonuçlarını çok ağır ödüyoruz.

Kimi sahnelerde o kadar ince ve naif bir anlatım var ki ağızlarda hoş bir tat bırakıyor. Kullanılan kamera açıları, sahneleri daha da anlamlı hale getiriyor sanki. Özellikle durakta otobüs bekledikleri sahnede kullanılan simgesel, küçük detaylar; bunun gibi başka bir sahnede çırılçıplak oturup birbirinin sadece tenine, ruhuna dokundukları sahne tadından yenmiyor, bitmesin istedim resmen.

Aytaç Ağırlar’ında bir televizyon programında söylediği gibi hakikaten oyuncuların etinden sütünden yararlanmış yönetmen. Sezai Paracıkoğlu’nun sesi ve söylediği şarkı, film vizyona girmeden önce sanal ortamda en çok tıklanan video olmayı başarmış ve dinleyenleri etkiliyor, inceden inceye de reklam yapıyor aslında.

Fakat film gişede biraz sıkıntı yaşıyor gibi. Bir çok sinema salonunda gösterime girmemesi bir tarafa, girdiği salonlarda da talebin az olduğu da 11:00-13:00 seanslarının olması hak ettiği değeri alamayacağı düşüncesi uyandırıyor ben de. Başka filmlerle mukayese etmedim İncir Reçeli’ni; bu durum ne bu filmi yüceltir ne de diğer filmleri yerer. Her film kendi içinde güzeldir.

İşin özü, izlenebilmeye değer bir film olduğunu düşünüyorum. Klasik, sıradan aşk filmlerinden sıkılanlar ve biraz da görsellik olarak değişik bir şeyler arayanların izlemesi gerektiği bir film.

Sevilay AYDIN/Antalya-2011

Bu yazı Sevilay AYDIN tarafından 04 March 2011 01:00 tarihinde yazıldı. 16 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hilary Swank’ın genç bir acil servis doktorunu canlandırdığı 2011 filmi The Resident’da Swank dışında Supernatural’den tanıdığımız Jeffrey Dean Morgan yer alıyor. Kiralık ev arayan, sevgilisinden yeni ayrılmış genç kadın ve onun evsahibi çevresinde gelişen olayların anlatıldığı klasik saplantılı kişi ve kurbanı konulu film bana göre abartı derecede güzel değil, ancak kabul edilmesi gereken bir şey varsa o da böyle filmlerin son dakikalarının hep kaçma, kovalama sahnesi ile dolu olduğundan dolayı heyecan verdiğidir.

Bu arada filmin son sahnesine kadar bunları yapan kişi kimdir, necidir, niye yapmaktadır şekli soru işaretleriyle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz haberiniz olsun. Oscar ödülü almış bir oyuncunun filmidir, her türlü gideri vardır diye şevkle beklerseniz havanızı alırsınız, çünkü film vasat gerilim filmlerden farksız sevgili dostlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 28 February 2011 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu film,

• Montreal Film Festivali’nde Grand Prix Ödülü’nü kazanır.
• Belçika’nın 2008 yılında Oscar Adayı olur.
• İstanbul Film Festivali kapsamında gösterilip Uluslararası Film Eleştirmenleri Birliği tarafından FIPRESCI Ödülü’ne layık görülür.

Bu hangi film diye merak mı ediyorsunuz?

Cevap veriyorum: Ben X^*.

Etkileyici bir müzik ve Archlord oyununun görüntüleri ile hazırlanmış hoş bir jenerik ile başlar film. Parlak zırhlı ve keskin kılıçlı bir şövalye, beyaz atını dörtnala koşturuyordur Archlord dünyasında. Sonra kamera bilgisayarın ekranından yavaşça uzaklaşır ve bize odayı gösterir. Archlord oyununun posterleri, maketleri ve figürleri ile süslenmiş bu odada, oyunu oynayan karakterimizi (Ben) görürüz kısa bir an ve iç sesini duyarız. Kimsenin onu anlamamasından yakınır. Ardından kadraja bir kadın girer. Bu Ben’in annesidir (Marijke Pinoy). Röportaj havasındaki bu sahnede Ben’in annesi “Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.” der. Daha filmin başında bu şüphe uyandıran sahne bizi büyük bir merak içerisinde bırakır.

Acaba ne olmuştur da Ben’in annesi bunu diyordur?

Gus Van Sant’ın Elephant adlı filmi Amerika’da hala yaygın olan, öğrencinin kendi okulunu silahla basma vakasının içine sokmuştu bizi. Film ilerledikçe Ben X’te de olayın bu noktaya varabileceğini düşünmeye başlıyorsunuz. Ben, okulda bir grup serseri çocuğun zorbalıklarına maruz kalarak “öteki”leştirilir. Çünkü Ben’de (Greg Timmermans) Asperger Sendromu (otizmin bir şekli) vardır. Bu yüzden Ben, çevresine sadece ayrıntı odaklı bakabilen, bütüne ulaşmakta zorlandığı için de bedensel ve duygusal tepkilerinde hep gecikmeler yaşayan bir gençtir. Özellikle yönetmeni bu noktada tebrik etmek gerekiyor. Ben’in gözünden diğer insanları bize gösterirken, hep suratlarının bir bölümüne odaklanıyor. Mesela kulağına, dudaklarına, gözlerine… Bu da Ben’in bakış açısını biraz olsun anlamamızı sağlıyor. Otistik birinin iç dünyasını görselleştirmenin yanı sıra, sadece Belçika’nın ve otistiklerin değil tüm dünyanın ve genç neslin hayata bakışına dair izlerde sunuyor film.

Ben, otistiktir yani diğer insanlara göre o yarım bir insandır. Sanal dünyada ki karakteri ile eksik yönlerini tamamlar. Her sabah 5:45’te uyanıp 6:33’e kadar aynı oyunu oynar. Sekseninci seviye gibi üst bir düzeye eriştiği, Archlord adlı bilgisayar oyununda yarattığı karakter ile kendi iç dünyası birbirine çakışır. Çünkü Archlord’da 80. seviyede saygı duyulan bir şövalyedir. Gerçek hayatta ise kimsenin umursamadığı hatta sürekli alay konusu olan aciz bir insandır. Bu yüzden her türlü olayı oyunla özdeşleştirerek düşünür. Mesela onu sürekli rahatsız eden Bogaert (Titus De Voogdt) ve Desmet’i (Maarten Claeyssens) Archlord’da yolunu kesen Troller olarak ya da kendisi hakkında atıp tutan doktoru bir iskelet olarak görür. Aynada saçını düzeltirken oyunda ki karakterin tipini değiştirdiği kutucuğu düşünür mesela ve bizde o kutucuğu ekranda görürüz. Bu anlamda filme yer yer serpiştirilmiş oyun görüntüleri ve animasyonları ile gözümüze sokmadan sürekli bir bilgisayar oyunu içindeymişiz gibi renk ve doku yaratmayı başarmış yönetmen. Bu da yine Ben’i anlayabilmemiz için önemli bir etken oluşturuyor.

Kamera kullanımı, görsel yönetim ve kurgu gibi oyunculuklar da oldukça başarılı. Özellikle ilk oyunculuk deneyimi olan Greg Timmermans, (Bana tipi yüzünden Tobey Maguire’yi anımsatıyor.) Ben karakterini fazlasıyla benimsemiş gibi gözüküyor. Ayrıca oyunculuğu hiç göze batmıyor ve gerçekten çok inandırıcı. Ben’in Archlord Dünyasındaki Şifacısı Scarlite’i oynayan Laura Verlinden ise filmin sonlarına doğru ortaya çıksa da güzelliği ile akıllarda kalmayı başarıyor.

Scarlite.

Kendisi filmin sonuna doğru arz-ı endam etse de filmdeki en önemli karakter aslında. Ben’in oyunda tanıştığı Scarlite belki de onun tek arkadaşı ve sırdaşıdır. Ona âşık olması da kaçınılmazdır. Bir gün artık Ben, bütün bu baskılara, küçük düşürülmeye dayanamaz ve her şeyi Scarlite’e anlatır. Birlikte bir plan yaparlar. Ertesi gün Scarlite ona bir video mesaj gönderir. Mesajda yarın trenle yanına geleceğini söylüyordur. Evde ki hesap çarşıya uymaz Bogaert ve Desmet onun telefonunu aldıkları gibi mesajı da görürler. Ertesi gün Ben, onlardan önce tren istasyonuna gitmek için hızlı hareket etmek zorundadır. O günden sonra Ben’in ve çevresindekilerin hayatında önemli değişiklikler olacaktır…

Film boyunca ara ara Ben’i tanıyan herkesin bir röportaj görüntüsünü izleriz. Hepsi Ben, hakkında bir şeyler söylerler. Sınıf arkadaşları, öğretmenleri, müdürü, babası… Bu görüntülerin Ben’in yaptığı planla ilgisi olduğunu sizde tahmin etmişsinizdir. En başta Annesinin söylediği şeyi hatırlayalım.

“Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.”

Evet, böyle demişti Ben’in annesi. Ama neden?

Yoksa…

KARAR: Film, sürpriz sonun işaretini vermeden ve merakınızı ayakta tutarak ilerliyor. Sona yaklaşırken sizi şaşırtıyor ve final sahnesiyle de şok ediyor.

* Flamanca’da “Ben Bir Hiçim” anlamına geliyor.

Filmden Replik

Hiç mutlu olmamıştım.

Ama hiç bu kadar mutluda olmamıştım.

Ben

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 27 February 2011 04:28 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Harem adlı filmde bir isim daha var ki… Kösem Sultan’ın oğlu İbrahim’e hediye ettiği cariyeyi, Turhan Sultan’ı canlandıracak olan Monica Bellucci. Hal böyleyken filmin konusu da bu oyuncu üzerinden, yani Turhan Sultan’ın 1641 de akıncılar tarafından kaçırılıp Kösem Sultan’a teslim ediliş ve devam hikayesinin anlatılıyor.

Rolü için Osmanlı İmparatorluğuyla ilgili kitaplar okuyan Monica Bellucci’nin yanısıra, İsmail Hacıoğlu ile “Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak” adlı filmde de oynamış olan İtanyan aktrist Claudia Cardinale’ de filmin oyuncuları arasında.

Harem adlı film, 15 Ekim 2011 de Türkiye’de vizyona girecek.

Bu yazı Ethem tarafından 14 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dağa tırmanmak için yola çıkan Aron Ralston, dağda ii kayanın arasına sıkışacaktır. Hikayeyi hikaye yapan durum ise, Aron’un büyük soğuk kanlılığıyla bu tehlikeli durumdan kurtarış çabasıdır.

Filmin rahmetli tarafından yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 23:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

12 dalda aday gösterilen ‘King Speech’ filmi en fazla adaylık kazanan film olarak ilk başarısını göstermiş oldu. King Speech filmini Coen kardeşlerin “True Grit” filmi 10 adayla, “The Social Network” ve “Inception” filmleride 8′er adaylıkla Oscar’a adaylıklarına girmiş oldu.

27 Şubat 2011 de düzenlenecek olan töreninin sunuculuğunu James Franco ve Anne Hathaway yaparken, Oscar meraklıları da  NTV ve CNBC kanallarından canlı olarak izlenebilecekler.

Tüm Kategori ve Adaylar;

En İyi Film:
The Social Network
Black Swan
The King’s Speech
The Fighter
Inception
The Kids are All Right
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter’s Bone

En İyi Yönetmen:
Darren Aronofsky, Black Swan
David O. Russell, The Fighter
Tom Hooper, The King’s Speech
David Fincher, The Social Network
Coen Brothers, True Grit

En İyi Erkek Oyuncu:
Javier Bardem “Biutiful”
Jeff Bridges “True Grit”
Colin Firth “The King’s Speech”
Jesse Eisenberg “The Social Network”
James Franco “127 Hours”

En İyi Kadın Oyuncu:
Annette Bening “The Kids Are All Right”
Nicole Kidman “Rabbit Hole”
Jennifer Lawrence “Winter’s Bone”
Natalie Portman “Black Swan”
Michelle Williams “Blue Valentine”

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Christian Bale “The Fighter”
John Hawkes “Winter’s Bone”
Jeremy Renner “The Town”
Mark Ruffalo “The Kids Are All Right”
Geoffrey Rush “The King’s Speech”

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:
Amy Adams “The Fighter”
Helena Bonham Carter “The King’s Speech”
Melissa Leo “The Fighter”
Hailee Steinfeld “True Grit”
Jacki Weaver “Animal Kingdom”

En İyi Animasyon:
How to Train Your Dragon – Chris Sanders ve Dean DeBlois
The Illusionist – Sylvain Chomet 
Toy Story 3 – Lee Unkrich

En İyi Görüntü Yönetimi:
Black Swan – Matthew Libatique
Inception – Wally Pfister
The King’s Speech – Danny Cohen
The Social Network – Jeff Cronenweth
True Grit – Roger Deakins

En İyi Orijinal Senaryo:
Another Year: Mike Leigh
The Fighter: Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception: Christopher Nolan
The Kids Are All Right: Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King’s Speech: David Seidler

En İyi Uyarlama Senaryo:
127 Hours, Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3, Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit, Joel Coen, Ethan Coen
Winter’s Bone, Debra Granik, Anne Rosellini
The Social Network, Aaron Sorkin

En İyi Yabancı Film:
Biutiful (Meksika)
Dogtooth (Yunanistan)
In a Better World (Danimarka)
Incendies (Kanada)
Outside the Law (Cezayir)

En İyi Belgesel (Uzun):
Exit through the Gift Shop
Gasland
Inside Job
Restrepo
Waste Land

En İyi Belgesel (Kısa):
Killing in the Name
Poster Girl
Strangers No More
Sun Come Up
The Warriors of Qiugang

En İyi Sanat Yönetimi:
Alice in Wonderland, Robert Stromberg, Karen O’Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1, Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception, Guy Hendrix Dyas, Larry Dias ve Doug Mowat
The King’s Speech, Eve Stewart, Judy Farr
True Grit, Jess Gonchor, Nancy Haigh

En İyi Kostüm:
Alice in Wonderland, Colleen Atwood
I Am Love, Antonella Cannarozzi
The King’s Speech, Jenny Beavan
The Tempest, Sandy Powell
True Grit, Mary Zophres

En İyi Makyaj:
Barney’s Version, Adrien Morot
The Way Back, Edouard F. Henriques, Gregory Funk ve Yolanda Toussieng
The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey

En İyi Kurgu
Black Swan Andrew Weisblum
The Fighter Pamela Martin
The King’s Speech Tariq Anwar
127 Hours Jon Harris
The Social Network Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Müzik:
How to Train Your Dragon, John Powell
Inception, Hans Zimmer
The King’s Speech, Alexandre Desplat
127 Hours, A.R. Rahman
The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross

En İyi Şarkı:
Coming Home – Country Strong
I See the Light – Tangled
If I Rise – 127 Hours
We Belong Together – Toy Story 3

En İyi Görsel Efekt:
Alice in Wonderland, Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas ve Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 Tim Burke, John Richardson, Christian Manz ve Nicolas Aithadi
Hereafter, Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojanski ve Joe Farrell
Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb
Iron Man 2, Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright ve Daniel Sudick

En İyi Ses:
Inception, Richard King
Toy Story 3, Tom Myers ve Michael Silvers
Tron: Legacy, Gwendolyn Yates Whittle ve Addison Teague
True Grit, Skip Lievsay ve Craig Berkey
Unstoppable, Mark P. Stoeckinger

En İyi Ses Miksaj:
Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick
The King’s Speech, Paul Hamblin, Martin Jensen ve John Midgley
Salt, Jeffrey J. Haboush, Greg P. Russell, Scott Millan ve William Sarokin
The Social Network, Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick ve Mark Weingarten
True Grit, Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff ve Peter F. Kurland

Bu yazı Ethem tarafından 27 January 2011 04:51 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Inception filminden sonra sinemaya gitmeme orucumu Av Mevsim?ine giderek bozdum. Hak eden bir film olacağını düşünüyordum. Beklentileri, bu denli özenli kurulmuş bir oyuncu kadrosunu göz önüne alarak biraz fazla yüksek tuttuğumu zannediyorum.

Filmin konusunu artık izleyen ve izlemeyen herkes biliyordur sanırım. Bir cinayet vardır ve bunu çözmeye çalışan 3 polisin hem olay üzerindeki incelemelerini hem de kendi hayatlarında ki zorluklarıkonu almaya çalışmışlar.

Filmi izlerken tam olarak her şeyin farkına varamadığımı düşünüyorum. Çünkü oyuncu kadrosu o denli büyük isimlerden oluşuyor, film daha salonlara gelmeden aylar öncesinden öylesine bir reklam yapıldı ki, gerçekten çok büyük bir yapım olacağını düşünmüştüm. Ama beklentilerimi tamamıyla karşılamadığını yazının sonlarına doğru açıklamak üzere şimdi biraz filmden bahsedelim. Bir cinayet olduğu aşikâr ve bunu çözmeye çalışan 3 polisin hayatını inceliyoruz bir nevi. Karakteristik özelliklerinin yanı sıra kendi özel hayatlarında ki değişime de değinilmeye çalışılmış ve ortaya ilginç, daha önce izlemediğim tarzda bir senaryo ortaya çıkmış.

Senaryo daha önce görülmemiş olsa bile, o kadar fazla zayıf noktası var ki! Burada filmi izlemeyenlerden özür dileyerek biraz bu konuya değinmek istiyorum.

Her şeyden önce, cinayeti işleyen adamın gücünün ve çapının ne kadar geniş olduğunu öğreniyoruz. Ben bunu idrak ettiğim anda aklım hemen bir soru geldi. Bu kadar zeki, bu kadar ince planlar yapan bir adam neden öldürdüğü cesedi parçalayarak öylece ortaya atıverir? Şimdi tekrar düşünelim. Filmin sonunda her noktanın ne kadar ince hesaplandığını ve harika bir senaryo olduğunu düşünüyorsunuz, normal çünkü insan yapısı olarak; bizler en son ne gördüysek onu hatırlıyoruz. Film bittikten sonra kimse başa tekrar dönerek ??bu hikaye nerede başladı??? diye sorgulamıyor. Ben bunu denedim, farkındayım filme yapılan bir ??kıllık?? olarak algılayabilirsiniz ama yapım çok önemli, ya da öyle olduğu bize söyleniyor. Hikaye sanki sırf cinayet olsun diye oraya yerleştirilmiş ve onun üstünde oynamalar yapılmış havası verdi bana. Filmin sonunda, e bu adam bu cesedi ortaya bırakmasa, kimse zaten kızı iplemediğine göre biz böyle bir filmi izlemeyecektik dedim ve konu orada kapandı. Bundan daha kötü ne olabilir?

Oyunculardan bahsedelim biraz. Şen, Yılmaz ve Yalabık gerçekten çok üst düzeyde bir performans göstermişler. Özellikle Cem Yılmaz?ı izlemek ayrı bir zevk olarak karşımıza çıkıyor. Normalde ne kadar komik bir adam olduğunu göz önüne aldığımız zaman, filmdeki ??deli?? rolünü çok iyi analiz ederek gereğine uygun hareketlerde bulunmasına rağmen filmin belli kısımlarında bizi gene de güldürmeyi başarmış. Usta, Şener Şen ise başlarda ele aldığı kontrolü ortalara doğru kaptırsa da filmin kapanışını onunla birlikte yapıyoruz. Onu izlemek gerçekten çok büyük bir zevk haline geldi. Çetin Tekindor ise ağır adam rolünü çok güzel oynamış. Bu karakter için ondan daha iyi bir isim düşünemiyorum.

Peki, asıl soruyu sormak istiyorum. Cinayeti kim çözdü ve oyuncuların rolleri burada neydi? Şöyle tekrar düşünelim. C.Yılmaz?dan başlamak istiyorum. Hikaye de ki Cem Yılmaz?ın rolü neydi basit bir polislikten ve aile hayatına dâhil olmamızdan başka? Peki, Yalabık karakterinin rolü ve cinayetin çözülmesinde ki etkinlik neydi? Daha da ileriye gitmek istersem, Şen?in rolü neydi? Ben 3 ünün de çözdüğü bir şey bulamadım ne yazık ki. Filmin kopma anından sonra yukarıdan zeplinle inmiş gibi bir anda gelen fazla bilgiler ve ellerine düşen bu bilgileri değerlendiren 2 polisten bahsediyorum neyazık ki. Evet, şöyle biraz daha dikkatli, hatta çok dikkatli olarak incelediğimiz zaman aslında hikâyenin kendi kendine çözüldüğüne şahit olacaksınız. Bu yazıyı okuduktan sonra tekrar düşünün. Kanıtlar, ölü
beden, yok olan tanıklar, patlayan silahlar? Hikâye çözüldü.

Tüm bunları düşündüğümüzde, Av Mevsimi iyi bir film olarak Türk Sinema tarihinde ki yerini alacaktır diye düşünüyorum. Bu senaryo ne yazık ki filmi efsane yapmaya yetecek kadar iyi değildi. Ama filmi herkes çok beğendi, ya da beğenenlerin sayısı bir o kadar fazla. Neden mi? Türk sinemasında ben yılda 2-3 den fazla ??owwwwww?? diyebileceğim kalitede film izlemiyorum ne yazık ki. Durum bu olunca bizim beklentilerimiz öylesine düştü ki Av Mevsimi filmi ve burada yaratılmaya çalışılan gizemli öykü bize çok ilginç geldi ve en azından daha önce az denenmiş bir kurgu olarak gözüktü. Durum bu olunca iyiler arasına biraz düşünmeden, biraz da fazla aceleci davranarak koyduk belki de. Beğenmediğim, hatta yerden yere vurduğum Hollywood yapımlarını yıllar boyunca biraz fazla izledik ve beklentileri o kadar yukarıya çektiler, bizlere öyle yapımlar izlettirmeyi başardılar ki, Türkiye yapımı olan Av Mevsimi filmi bize artık çekici gelmiyor. Bu iki şıktan birini seçmek sizin tercihiniz. Çitamı çok yukarıda, yoksa biz onu fazla aşağıya mı çektik?

Sonuç olarak; eğer biraz daha genel bir pencereden bakmaya çalışırsam iyi derecede denilebilecek bir film izledim. Ama [ne yazık ki] kendi koşullarımıza göre güzel bir film izledik, Cem Yılmaz?ın akıllardan uzun süre gitmeyecek görüntülerini görme şansına, aynı filme Tekindor ve Şen gibi 2 ustayı aynı karede görme şansına eriştik. Biraz fazla gereksiz olarak ayrıntılara değinmek zorunda kaldım yazıda istemsiz olarak ama bu kadar ses getiren bir filmi bu şekilde incelemek daha objektif olacaktır diye düşündüm.

İyi Seyirler.

Film daha önce tanıtım yazısı dahil olmak üzere 3 kez paylaşılmıştır.

Av Mevsimi tanıtım yazısı… Av Mevsimi ilk paylaşım… Av Mevsimi ikinci paylaşım…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 25 January 2011 01:47 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin yönetmeni Will Gluck. Senaryoda Bert V. Royal, görüntü yönetmenni Michael Grady. 17 Eylül 2010 da ABD’de vizyona girecek olan filmin müziği ise Brad Segal ismine ait. Film, Türkiye’de Easy A  31 Aralık 2010 da vizyona giriyor…

Son olarak Easy A filminin oyuncu kadrosunu Emma Stone, Amanda Bynes, Alyson Michalka, Penn Badgley, Cam Gigandet, Stanley Tucci, Malcolm McDowell, Dan Byrd, Lisa Kudrow, Patricia Clarkson ve Thomas Haden Church isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 31 December 2010 21:47 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dram, gerilim tarzındaki filmin yönetmeni Gilles Marchand. Senaryoda ise yine Gilles Marchand ile beraber Dominik Moll ismi yer almaktadır.

Filmin kadrosunda ise;
Melvil Poupaud, Grégoire Leprince-ringuet, Louise Bourgoin, Pauline Etienne, Patrick Descamps ve Swann Arlaud oynuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 December 2010 21:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Bir Sinan Çetin filmi, Kağıt…”

Özgürlük kavramını anlamını, kötü yaşanmış yada muhtemel kötü yönleriyle ele alan, kısıtlamanın ne kadar basit bir şekilde insan üzerine teneffüs ettiğini açıklayan, aslında bir nevze bizleri azarlayan bir film, Kağıt.

Fragmanda da örnek verildiği gibi bir zeytin tanesinin tadından mahrum kalacak olmanın verdiği kısıtlamanın nelerle sonuçlanabileceği ortada. Güzelde bir soruyla bitirmiş Sinan Çetin… Ya kayıtsız mahrum kalacaksın, ya o tadı unutacaksın. Peki ya özgülük? O tat, bir kağıt üzerinde yazılı bir şekilde damaklarından alınızsa, o zaman ne yapacaksın?

Aslında Kağıt, yasaların ta kendisi bir yerde… Herşey, yani özgülük, kurallar, maddeler bile kağıt üstünde olduktan sonra… İsimler değişir ama her karakter, prosedürü aynı kağıt üzerinden takip eder…

Özgürlüğünde yazılı bir şeklimi var?

17 Aralık 2010 da vizyona girmesi beklenen filmin yönetmen ve senaryosu Sinan Çetin’e ait. Oyuncu kadrosunda ise; Ayşen Gruda, Öner Erkan, Asuman Dabak, Zafer Ergin, Irmak Ünal, Zeynep Beşerler, Ahmet Mekin, Mazlum Çimen, Fatoş Seğmen, Bahar Sarak, Metin Cantimur ve Uğur Bilgin isimli ye almakta…

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2010 01:14 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genç bir çiftin everinde yaşadıkları doğaüstü olaylaı kameraya kaydemesiyle başlayan Paranormal Activity’nin yönetmeni Tod Williams. Senayo Oren Peli ve Michael R. Perry isimleine ait.

Genç çiftimiz Katie Featherston ve Gabriel Liotta’nın evlerinde korkutucu olaylar deam ediyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 October 2010 04:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslında hedef sadece Moses değildir. CAI nın eski çalışanları olarak, emekliliğiyle beraber yanında getirdikleri gizli sırlar nedeniyle suikastçilerin ortak hedefi haline gelmişlerdir.

An itibariyle bir takım haline gelen eski kadro, artık CAI ın asıl amacını açığa kavuşturmanın peşinde olacaklardır.

Kadroda birbirinden harika isimlerin olduğu “Onlara kısaca RED diyorlar” adlı film 15 Ekim 2010 da vizyonda.
Filmin oyuncu kadrosunda;
Morgan Freeman, Bruce Willis, John Malkovich, Karl Urban, Julian McMahon, Helen Mirren, Mary-Louise Parker, Brian Cox, James Remar, Richard Dreyfuss, Ernest Borgnine, Jonathan Walker, Michelle Nolden, Jake Goodman, John Stead ve Neil Whitely gibi isimler yer almakta.

Yönetmen Robert Schwentke. Senaryoda ise Cully Hamner, Jon Hoeber, Erich Hoeber ve Warren Ellis yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 15 October 2010 01:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenimiz James Cameron Avatar izleyicisinin büyük bir bölümünün Pandora Gezegenine doyamadığına dair tepkiler almış ve  8 dakikalık ek bölümüyle tekrar vizyona sunmaya karar vermiş. Ne de iyi etmiş:d

Bu ek bölümde yeni tasarlanmış canlılar yeni mekânlar ve aksiyon sahneleri olacağı söyleniyor. İlk filminin 2 milyonun üzerinde yaptığı hâsılatı geçer diye düşünüyorum. Pandora gibi hayalin ötesinde güzellikte bir yerde kim olmak istemez ki.27 Ağustos’ ta ABD, 15 Ekim 2010 da ise Türkiye ‘de vizyona giriyor.

Eklemeliyim ki filmimiz 2010 Oscar ödül töreninden 4 heykelcikle döndü. Şöyleki

En iyi görüntü yönetmeni (Mauro Fiore),sıradışı görsel efektler, En iyi sanat yönetmeni, En iyi sinematografi?

Bence Zoe Saldana? da ödül almalıydı. Performansı çok etkileyiciydi. Her nekadar oynadığı bölümler  animasyon da olsa ki hatırlarsanız  ımax teknolojisiyle çekilmişti yani animasyonu da canlandıran yine filmin oyuncularıydı. Ve bu konuda zoe saldana’nın neytiri’ye kattığı ruh bambaşka bir etki yaratmıştı. Ama böyle bi kategori yok ne yazık ki.

Her zaman kısa ve öz yazayım diye başlıyorum ama çene yaylarım gevşek doğuştan olmadı yine.

Daha kısa bir yazıda buluşmak üzere diyerek mahcup ayrılıyorum karşınızdan.

SEVGİLERİMLE

Bu yazı Asya tarafından 12 October 2010 18:15 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı alploganer tarafından 02 October 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

11 yaşında genç ve güzel bir kızın aşk ve ölümle tanışmasını anlatan dramatik, duygu yüklü bir film.

Camino (Nerea Camacho) hayatın m zorluklarına, engellere ve karanlık endişelere aldırmayacak kadar neşeli, güler yüzlü ve hayata dolu dolu bakabilen ve bu hayat tarzı sayesinde mutlu olmayı fazlasıyla başarabilen hat dolu genç bir kızdır. Aşkla tanışması hiçte zor olmamış, yaşının verdiği tüm güzellikleri tatmaya başlamıştır. Taki ölüm ile tanışıncaya dek.

Bakalım hayata dolu dolu, sımdıkı sarılabilen Camino, ölümn pençesinden kurtarabilecekmidir.

Başrollerini Nerea Camacho’nun oydığı e hemen hemen tek kişilik performans tarzında olan Camino adlı filmin yönetmen ve senaristi Javier Fesser.

17 Eylül 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda ise; Nerea Camacho, Carmen Elías, Mariano Venancio, Manuela Vellés ve Ana Gracia.

Belki hayatımızın değerini ve yaşadığımız güzellikleri tekrar görmek, sevdiklerimize sıkı sıkı sarılmak adına izlemeliyiz.

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2010 22:32 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hollywood?dan sıkıldıysanız alın tam size göre bir kaçış filmi. Ortalıkta bu filmi daha önce duyduğunuzu sanmıyorum, duymuş olsanız bile afişinden dolayı bir daha bakmazsınız herhalde. Konusunu hemen özetlemeye çalışarak başlayalım; Juan hamile karısından ayrılır ve gardiyan olacağı hapishaneye gider. Aslında işe ertesi gün başlayacaktır ama bugünden gezmeye gelmiş gibi bir durum var. Daha sonra bir anda tavandan bir parça düşer ve herkesin dikkatini üstüne toplar. Tam bu sırada azılı suçlumuz Malamadre kaçmaya çalışır ve başarır. Daha sonra tahmin edeceğiniz gibi isyan çıkar. Tabii isyan sırasında gardiyanlar onu revire götürmek yerine 211?nolu hücrede bırakınca artık oda bir gardiyan değil suçlu olmuştur. Tabii ki hayatta kalmak için.

Neresinden başlayım? Her zaman olumsuzu söylemek huyum olduğundan; gerçekten çok etkileyici bir film olmuş ama bazı şeyleri görmezden gelmek gerekiyor. Mesela bir kapı var ki direk film adına söylüyorum, cennete açılıyor. Gardiyanların girip çıktığı kapıdan gayet rahatlıkla dışarı çıkılabilir filmde ama bunu hiç göstermemişler. Çok belirgin bir hata gibi gözükmesine karşın, ancak çok dikkatli bakıldığında fark edilebiliyor. Filmin başında görüyorsunuz ve daha sora bir daha kareye girmiyor o kapı. Atlanmış ayrıntılardan biri belki de. İkinci sorun, film görüntüleri neden bu kadar basit. Hadi HD?si yok desek, benim izlediğim BDRip?ti ve gayet 19luk ekranda izledim bir hata yoktu. Yok, yok film basit olarak gösterilmiş, ayrıntılardan yoksundu. Ha bu film adına bir eksi mi, aksine bu daha tamamlayıcı bir parça olarak gözüktü bana. Sonuçta siz filme görüntüsünün ne kadar net olduğu oranda güzel ya da kötü demiyorsunuz, bu tarz bir filmin böyle biraz daha ”eskitilmiş” tarz bir görüntüye sahip olması bence daha güzeldi. Bu yüzden bunu bir eksi olarak saymaktan şu anda vazgeçtim.

Hoşuma gitmeyen yanlarını söyledikten sonra iyi yanları da söylemek gerekiyor. Senaryosu bir kere özgün bir senaryo olduğundan dolayı filmi çok sevdim. Tamam, biraz saçma gelebilir yok artık tarzında serzenişlerde bulunabilirsiniz bazı yerlerde ama tabiî ki asla da olmayacak şeylerden de bahsedilmiyor burada. Sonuçta ilk başta adamlarında söylediği gibi ” böyle bir şey olacağını kim hesap edebilir? ” Şimdi filmi izlerken, arkadaşım prosedürler var, takip et onu yap şunu yap demek kolay tabiî ki ama öyle her şey göründüğü gibi değil, olmuyor işte. Gayet güzel düşünülmüş ve izlerken büyük keyif alıyorsunuz. Sadece ortaya aksiyon koymamışlar, hatta bir yerden sonra ??acaba koymayı mı unuttular?? tarzında bir düşünce alıyor. Ama şöyle ifade etmeye çalışayım, amaç aksiyon kesinlikle değil bu filmde. Juan’ın ailesiyle alakalı olanları izlemek pek hoş değildi açıkçası, ama eğer bir değerlendirme yapıyorsak bence filme gayet güzel oturmuş. Hani nasıl anlatmak gerekiyor tam olarak bilemedim şu anda. Aslında aksiyon yok diyorsunuz ama aksiyon sahnelerinin doğurduğu dram sahneleri var. Ben bunu açıklamaya çalıştıkça daha da batıracağımdan dolayı siz iyisi mi filmi izleyin.

Malamadre ve Juan’ın oyunculukları üst seviyede. Özellikle psikopat rollerini oynamak zordur kanımca ama L.Tosar bunu çok basit bir işmiş gibi yapmış. Aksiyon anlarındaki panik seviyesi ve aynı şekilde A.Ammann oyunculuğu süperdi. Avrupa yapımlarında bildik ve görmekten usandığımız (belki de) yüzlerin kullanılmasının yerine daha çok bilmediğim, bilinmeyen oyuncuların kullanılmasına her zaman bayılmışımdır. Benim için filme bambaşka bir hava katıyor.

Sonuç olarak aksiyon filmiyle drama koşullarını kusursuz olarak harmanlamış bir film var. Ortaya gerçekten şu anda anlatamayacağım, ancak ”hayret” diye değerlendirebileceğim bir film çıkmış. Uzun zamandır Avrupa sineması izlemiyordum ama bu gerçekten o kadar gereksiz Hollywood filmi arasında ilaç gibi geldi. İnternetten şöyle biraz baktım, bu filmin çok miktarda ödülü de varmış. Sonuna kadar hak ediyor. Belki de en zor kısmı not verme kısmı olacaktır. Özgün bir senaryo, iyi oyunculuğun hakkı 10/7.8 olur.

Mutlaka izleyin ve izlettirin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 15 September 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Orjinal adı Tinker Bell and the Great Fairy Rescue olan filin yönetmeni Bradley Raymond. Senayoda Rob Muir, Bradley Raymond ve Bob Hilgenberg isimleri yer almakta.

Türkiye’de 17 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Tinker Bell ve Peri Kurtaran / Tinker Bell and the Great Fairy Rescue adlı filmin  yapımcısı Helen Kalafatic ve Margot Pipkin.

Bu yazı Ethem tarafından 14 September 2010 00:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

?Mother and Child?, bir kürtaj filmi aslında. Film boyunca üç beklenmedik hamilelikle karşılaşıyoruz, ama kürtaj bir kez ima ediliyor sadece..İma edildiği anda da esas kadınlardan biri ? Elizabeth Joyce- ortalığı yıkıyor, ?bana bu hakareti edemezsin? altmetniyle..Doktorun kürtajı önermesi, hamile komşusunun kocasıyla birlikte olan Elizabeth için en ağır ithamlardan biri oluyor..Beklenmedik hamilelikler için tek çözüm evlatlık vermek..Evlatlık vermenin ? ve verilmenin- ağır psikolojik yükü ile çöken kadınlar, bir erkek ya da bir bebek sayesinde huzuru buluyorlar..Bağımsız ve başarılı, kendi sözcükleriyle ?ekonomik özgürlüğüne sahip? Elizabeth bile ancak hamile kaldığında daha sağlıklı iletişim kurmaya başlıyor. Bebeği uğruna kariyerini yarıda bırakıyor, doğumda bayıltılmayı reddediyor.

Bir başka kadın, on dört yaşındayken Elizabeth?i doğurup evlatlık veren annesi ise ancak meslektaşıyla evlenince gülümsemeye başlıyor. Çocuk sevgisi öyle bir şey ki, temizlikçisinin ?hırsız? diye suçladığı kızını bile benimsiyor. Kendi içsel bütünlüğünü tamamlayamamış bir kadın görüyoruz sürekli..Evlatlık verdiği kızının babasını unutamamış, annesiyle sağlıklı bir iletişim kuramamış, ilgi duyduğu erkeği her fırsatta tersleyen, kısacası ?arızalı? bir kadını izliyoruz, ta ki arabada müstakbel eşine ?evlatlık? acısını anlatıp, hemen ardından evleninceye kadar..Tüm ?arıza?larından kurtulan, kocasıyla yatakta mutlu mesut kitap okuyan bir kadına dönüşüyor hemen..Evlenen kadının ?kurtuluşu?nu izliyoruz hayretle..Öte yandan, patronuyla duygusal olmasına ramak kalan bir ilişki yaşayan, komşusunun kocasıyla yatan, başarılı avukat Elizabeth?i de bebeği kurtarıyor bu hayattan..Ne de olsa ya bebek ya da erkek, kadınların can simidi..

Gelelim üçüncü kadına ve üçüncü bebeğe..Lucy, kocasına bir bebek verebilmek için evlatlık arayışına giriyor..Kocası onu, kendi bebeğini istediğini söyleyerek yarı yolda bıraksa da, Lucy pes etmiyor. Inarritu?dan bekleyeceğimiz bir yol kesişimi ile Elizabeth?in bebeği Lucy?i buluyor. (Denk düşen deri renklerinden bahsedersek fesatlık mı yapmış oluruz acaba?) Lucy, evlatlık meselesinin en merak edilen noktasına değinmeye çalışırken annesi tarafından susturuluyor. (- Onu sevemiyorum! ? Dünyadaki tek anne sen misin? Alışacaksın!) Bir yıl sonra Lucy?nin gerçekten alıştığını görüyoruz, bu da zihnimizdeki en karanlık noktayı aydınlatıyor ? kadınlar çocuklarını severler, kan bağı olmasa bile..

Kadın-çocuk ilişkisini ele alışı açısından oldukça klişe ve maalesef muhafazakar bir film ?Mother and Child?. Oysa ki Inarritu?nun yapımcı köşesindeki ismine, Ron Garcia?nın Gabriel Garcia Marquez?den alınma genlerine bakınca daha farklı bir film bekliyor insan.. Kadınların hayatlarının çocukları ve erkekleriyle anlam bulması; kariyerin, başarının yalnızlaştırıcı ve izole edici etkisi oldukça ortalama ve klişe anlatımlar artık..Elizabeth?in kızının evlatlık alan Lucy ve Elizabeth?i evlatlık veren annesini aynı sokakta yaşaması ise Inarritu kesişimlerinin sıkıcılaşmaya başladığının kanıtı..Filmi, kader eksenine oturtunca, senaryoya daha az iş düşüyor tabii ki. İzleyicinin sorularını ?kader? diyerek geçiştirmek büyük isimlere yakışmıyor.

Özetle, ?Mother and Child?, evlatlık meselesini irdeliyor. Bunu yaparken de kadınların depresif hallerine bebek ve erkek gibi iki ortalama çözüm sunarak izleyicinin içini rahatlatıyor. Kürtajın, ?teklif edilmesi bile imkansız? bir alternatif olarak gösterilmesi filmin durduğu yeri de kolayca görmemizi sağlıyor. Kadınlar sahip oldukları mucize ile yetinmeliler diyen bir film, ne de olsa hiçbir başarı, evliliğin ya da çocuğun yol açtığı gülümsemeyi yaratamıyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 August 2010 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, akıl hastanesine kapatılmış bir otoyol gişesi memuresi olan Yoon-jeong Choi ‘nin; onu ziyarete gelerek yazı dizisi hazırlamayı planlayan Bilimsel Köse yazıları yazarı Ho Lim ‘in arasındakı roportajla başlıyor.

Yoon-jeong durumu öylesine gercekçi anlatıyor ki, bilimsel olarak kanıtlanamayan hiç bir şeye inanmayan gazeteci, not alıyormuş gibi görünerek otoyol gişesi memuresinin hikayesini dinliyor.

Yoon jeong, 4 yıl önce, gişelerinin yakınında patlama sonucu içinde bulunan tüm mahkümlarla birlikte, 1 kişi hariç herkesin öldüğü patlamadan sonra, kurtulan mahkümün cesedi bulunamayınca, seri katil olan bu kişinin de öldüğünün ilan edildiğini, aslında bu kişinin bir kadın olduğunu, cinsiyetini de , bir gece vardıyasında, geciş için gişeye yaklaşan arabadan uzanan kadın eli ile kendisine teslim edilen geçiş biletinin kanlı olmasından sonra hatırladığı detaydan anladığını, polislere verdiği ifade de durumu izah ettiğini söylüyor.

4 sene sonra , aynı tarihte , yani 29 Şubat’ta, gişenin yakınındaki başka bir gişede yeniden bir cinayet işleniyor. Yoon-jeong, cinayet gecesi , tıpkı 4 sene öncesinde olduğu gibi, tüm gişelerin ve merkez binanın ışıklarının söndüğünü söyleyip, aslında elektriklerin hiç kesilmediğini söleyen çalışma arkadaslarının ifadesinden sonra, şüpheli konumuna düşüyor. Ve, elektrik kesintisinden sonra teslim aldığı kanlı bilet onu öylesine bir buhrana sürüklüyor ki, Yoon jeong, artık bir insomnia (uykusuzluk hastaliği) hastası ve kesinlikle karanlık korkusu olan biri haline geliyor.

Çok başarılı bulmadim ben filmi. Zaten , son yıllarda izlediğim ve “helal olsun, adamlar yapmış” dediğim bir korku-gerilim filmi çıkaramadı Güney Kore.

Fakat yine de, bu türü sevenlerdenseniz, biraz da, korku filmlerindeki mantık hatalarıyla dalga geçerek korkunuzu bastırmaya çalışanlardansanız, film tam size göre diyebilirim…

Bu yazı KanesHiro tarafından 21 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Amerikan rüyasının kâbustan ibaret olan diğer yüzünü gözler önüne seren Hector Babenco imzalı 1987 yapımı bu dramatik film, William Kennedy’nin Pulitzer ödülüne layık görülen romanından sinemaya uyarlanmış.

Dram içinde dram olan bir filmden bahsediyorum. Yukarıda konusunu paylaştığım filmi 2 saat 20 dakika boyunca izlemenin ne denli zevkli bir şey olduğunu anlatmak istiyorum artıları ve eksileriyle. Film, hakkında konuşulmayı hak ediyor. Uzun zamandan beri arşivimde duruyordu ve nihayet izleme fırsatı bulduğumdan dolayı artık çok mutluyum.

1930′ların Amerikasın da geçen bir dram hikâyesi olduğundan film inanılmaz derecede yavaş ilerleyen bir film. Yavaş ilerlemesini eksi bir özellik olarak düşünmedim, çünkü olayları ayrıntılarıyla işlemeye çalışmışlar. Sadece filmi izlerken değil, diyalogları dinlerken bile sokakta yaşanan açlık ve sefaletlerini anlayabiliyorsunuz. Yırtık dökük kıyafetler, yemek bulma savaşı, soğuk ve daha fazlası olabilecek kavramları, sadece diyaloglardaki zavallılığı dinleyerek anlayabiliyorsunuz.

Filmin konusu sokakta yaşayan ve birbirini sevdiğini anladığımız 2 insandan bahsediyor, hayatla olan mücadelelerinden ama konu biraz havada kalmış gibi. Filmde burada belki de asla bahsedilmemesi gerektiği kadar mantıksal hata gördüm. Bunlar yüzünden siz konudan kopuyorsunuz ve anlatılmak istenen o mükemmel havayı bir türlü alamıyorsunuz. Bunun nasıl bir şey olduğunu şu anda buradan tam olarak ifade edemesem bile, eğer filmi izlerseniz eminim sizde aynı duygulara kapılacaksınızdır. Sürekli bulamadığınız bir parça eksik gibi geliyor.

”Underrated” film; yani beklediği ilgiyi göremeyenler sınıfına almak istiyorum. 87′li yıllarda ya da biraz daha eski zamanlarda Amerikalılar dram filmlerinde mutlu son görmek isterdi, aslında mutlu son görmeyi kim istemez ki? Türk sineması filmlerinde de genelde kavuşan sevgililer, kötü adam öldükten sonra hayatına devam eden ve evlenen âşıklar, film boyunca kavuşamayıp ta son sahnede mutlu olan çiftleri görmüşüzdür hep. Sonu bu film gibi biten filmlerin o zamanlarda çok rağbet görmediğini söyleyebilirim.

Asıl bahsedilmesi gereken şey; konudan ve filmden çok daha yukarılarda bir şey olarak gördüm. Filmi izleme amacımı şu anda zaten sizlere açıklamış oldum. Açık söyleyeyim, 1930 yılındaki bu dram hikâyesi bana hiçbir şey katmadı. Daha çok ” bakın görün, 1930?lar böyleydi” gibilerinden bir yansıması oldu bana. Ama bu filmi hayatınızda 1 kere sadece Streep ve Nicholson için izlemek zorundasınız. Hangisinden başlayalım önce?

Streep; tam 16 kere Oscar’a aday olmanın ne demek olduğunu çok merak ediyorum. 11 kere NBA şampiyonu olabilir, 6 kere En Değerli Oyuncu ödülü ya da 8 kere sayı kralı olabilirsiniz. Ama 16 kere Oscar adaylığını bir şekilde açıklayamıyorum. 1988 yılında en iyi kadın oyuncu ödülüne aday bir performansı izledik. Kendisinin daha öncelerinde Oscar’a aday olan 5-6 performansını izlemiştim. Ama bu rol açık ara en iyisi, hatta kariyerinin en iyisi olmuş. 37?38 yaşlarında bir kadının; alkolik bir kadının portresini çizmiş Streep. Aksayarak yürümesinden bahsetmiyorum film boyunca; sıcak bir yer bulduğu zaman bize oranın sanki dünyanın en rahat yerini anlatmasını, kızdığı zaman öfkesini nasıl dışarıya vurduğunu ve çevresindeki insanları bir o kadar rencide ettiğini; kendi çıkarlarını korumadan ve aynı zamanda kendisinden daha zor durumda kalanlara gösterdiği merhameti izledik. Tek kelimeyle inanılmaz bir karakter koymuş ortaya, mutlaka izlenmesi gerekiyor. Şu son yıllarda Oscar performanslarını izledikten sonra, artık bazı şeylerin ne kadar basit! Elde edildiğini görmek gerçekten beni üzüyor.

Nicholson; aynı Streep gibi sokaklarda dolaşan ve bir nevi ”özgürlük” savaşçısı rolüne bürünmüş. Karakterindeki güçlü duruş, eskiden gelen ve yaşadığı bir acıyla bereber birden korkak olan ama aslında bir o kadar güçlü olan bir adamın portresi. Yemek bulduğu zaman paylaşması ve pişmanlığını dile getiren sahneler iyiydi, ama daha inanılmazını izlemek istiyorsanız filmin ortalarına doğru ilerlemesini beklemeniz gerekiyor. Aşağılayıcı konuştuğu zaman ki sakinliği ve surat ifadesini görebiliyorsunuz, hayranlık uyandırıcı. Mezar başında söylediklerini duyduğunuz zaman ise bir anda duruluveriyorsunuz ve o an oradan, yanı başından izlediğinizi sanıyorsunuz. Tabiî ki bizler Nicholson’un daha ne filmlerini izledik, ama bunu da bir yere not almak gerekiyor.

Sonuç; film olarak değil, sıkıldığınız bir zaman; acaba iyi oyuncu performansları nasıl olur gibi bir arayışa girdiğiniz zaman mutlaka izlenmesi gereken bir film. Elbette vardır ama ben hatırlamıyorum; daha önce 2 oyuncunun böylesine uyumlu olduğu ve böylesine inanılmaz performanslar verdiği bir filmi izlememiştim. Biraz sıkıcı, ama sıkıcı filmlerden bile zevk alırım diyenleri bu tarafa bekliyorum. İyi seyirler.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 August 2010 15:33 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Jean-Dominique, Elle dergisinin popüler editörüdür. İstediği birçok şeye sahip olan Dominique, hayatının en güzel döneminde geçirdiği bir beyin kanaması sonucu istemediği bir şeye sahip olur:kendi bedeninde esareti yaşamak. Tamamen felç geçiren Dominique sadece tek gözünü kullanabilmektedir, onun dışında vücudunda hükmedebildiği tek bir organı dahi yoktur. Başlarda birçok kişi onun bu durumuna çok üzülür. Eski karısı, çocukları, arkadaşları onu zaman zaman görmeye gelir.  Fakat zamanla insanlar normal hayatlarına geri dönmeye başlarlar. Dominique?in ise dünyayla iletişim kurmasını sağlayan tek şey farklı şekilde dizayn edilmiş bir alfabedir. Göz kırpmalarla ve bu alfabenin de yardımıyla diğer kişilerle iletişim kurmaya başlar. Bu onun için bir umut kıvılcımıdır. Ve sağlıklı iken anlaştığı bir yayıneviyle tekrar bağlantı kurulmasını ister. Çünkü artık kendi hayatını kitaba dönüştürmek için gereken gücü kendinde görmeye başlamıştır. Yayınevinin gönderdiği yardımcı kızla kitap çalışmalarına başlayan Dominique, uzun süredir kimseye hissetmediği kadar kendine yakın  hisseder Claude adındaki bu kızı. Artık tek istediği bir an önce onunla beraber kitabını tamamlamaktır.

2007 yapımı bu fransız filmi gerçek bir yaşam öyküsünden yola çıkılarak çekilmiş. Jean-Dominique Bauby?nin kendi hayat hikayesini anlattığı Kelebek ve Dalgıç Giysisi adındaki kitabı dünya çapında birçok dile çevrilmiş ve büyük yankı yapmıştı. Bunun üzerine yönetmen Julian Schnabel Jean-Dominique Bauby?nin hayatını filme dönüştürmeye karar vermiş ve meydana getirdiği filmle de onun içdünyasını, psikolojini, düşüncelerini beyazperdeye yansıtmış ve bunu da büyük bir başarıyla yapmıştır. Son dönemin en başarılı psikolojik-dram filmlerinden olan Kelebek ve Dalgıç?ı izlerken umuda doğru bir yolculuk yapmanız kuvvetle muhtemeldir.

Bu yazı alploganer tarafından 18 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu arada Mehdi’nin oğlu Adem ile Rahim’in kızı Filiz arasındaki tutkulu aşk, aralarından geçen sınır çizgisi nedeniyle iyice imkansızlaşır.

Filmin özeti bu kadar, buradan sonra bahsedilecek tek şey herhalde oyunculardır. Film bir hikâye tadında geçiyor, bu Sinan Çetin’in bir filmi nasıl dağıtabilirim çabalarından kaynaklanıyor olsa gerek. Hazır yeri gelmişken; kendisi bu filmle beraber piyasada bir çıkış yakaladı, daha doğrusu yakaladığını düşünüyorum ama ondan sonra bunun kadar ses getirebilecek başka bir eserini ben ne yazık ki görmedim, ama sizler için komiser Komser Şekspir diyelim.

Hak ettiği ilgiyi göremedi tarzında konuşmalara girmek için yaşımın uygun olmadığını düşünüyorum çünkü film çıktığında 11 yaşında olan biri bunu doğal olarak ayırt edemez. Ama şunu diyebilirim ki, yıllar sonra ortalıkta Türk sinemasında neler vardı tarzında bir sohbet açıldığı zaman sonlarda ismi zikredilen bir film olması üzücü bir durum gibi geldi bana.

Oyuncu kadrosu tek kelimeyle inanılmaz. Kemal Sunal’ın (aptal) filmlerini izleyerek büyüdüğümü söyleyeyim. Evet, gerçekten çoğu aptal filmlerdi diye düşünüyordum eskiden, ama onu anlamanın bir olgunluk meselesi olduğunu idrak etmek gerekiyormuş, ben bunu anladım ve geç de olsa idrak ettim. 1999 yılındaki Propaganda’yı izleyince (2.kere izlemek gerekiyordu, lakin film eski, ben yeniyim) ne kadar özel bir seviyede oyuncu olduğunun da farkına varıyorsunuz. Şu filmi gerçekten yeni nesillere izlettirmek gerekiyor. Şöyle anlatayım, Depp’in kendine has bir tarzı var, ağız-dudak kombinasyonu, eller kollar kısacası bir vücut dili var hangi rolde olursa olsun, Sunal’da böyle biri. Geçmişte izlediğimiz filmlerindeki gülmeler, koşarken kollarını vücudunun bir parçası değilmiş gibi kullanması, yürümesi ve düşünürken gözlerini sol yukarıya doğru tutup ağzını genişletmesi vb mimikler onun has tarzı. Muhteşemdi. Ali Sunal ve M.Akpınarda bir o kadar iyilerdi.

Ş.Şen, Bilginer, Tekindor gibi ustaların yanında, günümüz sinemasında onu da izlemeyi ve bu isimlerin yanında görmeyi çok isterdim ustayı. Bir kere daha saygıyla anmamız gerekiyor onu.

Filmden daha çok Sunal’dan bahsettiğimin farkındayım ama filmi ancak izleyerek anlaşılabilecek bir tarzı olduğunu daha öncede söylemiştim. En kısa zamanda 1 kere daha, izlemediyseniz mutlaka, izlettirmediyseniz mutlaka izlettirmeniz gereken bir film. Türk sinemasında benim için, (anlamış olarak) bir Propaganda gerçeği de var.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 17 August 2010 01:11 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Cara, mahkeme için psikolojik danışmanlık yapan bir psikayatristdir. Hastalarından biri bölünmüş bir kişiliğe sahiptir. Cara, hastasının kişiliklerinin birer cinayet kurbanı olduğunu keşfeder. Bunun üzerine idealist doktor, zamana karşı yarışarak cinayetlerin esrarını hastası ile gerçekleştirdiği seanslarda çözmeye çalışır.

Gerçek ile fantastik dünya arasında gidip gelen bir film izledim. Şöyle açıklamaya çalışayım, ilk önce normal hayattan kesitler geliyor önümüze. Bir psikolojik hasta var ve bu kişide kişilik bölünmesi olduğuna karar veriliyor. Ama daha sonra film ilerledikçe bu olayın 2 kişiden ibaret olmadığını ve çoklu kişilikleri yansıttığını anlıyorsunuz. Buraya kadar olan sahneler için filmin ilk yarısı diyebiliriz rahatlıkla. Buraya kadar tamamen gerçek dünyadan bir kesit sunmuşlar.

Daha sonra bir geçiş yapıldığını görüyorsunuz. Bu sefer olayımız biraz fizikötesi dünyaya geçiyor ve başka öğeleri tanıyoruz ve daha sonrada özelliklerini kavrıyoruz. Burada yapılan çok önemli bir geçiş var. Hastamız kısa bir süre için unutulmuş havası yaratıldı bende. Hani futbol izlerken bazen deriz ya ?? Hasan sahada mı belli değil ?? diye, işte bir ara hastayı kaybetmişler. İşin daha fenası bir ara kendi kendinize sorgulamaya başlıyorsunuz acaba o?na ne oldu ve hikâyeye nereden dâhil olacak diye? Ama öyle bir giriş yapmayı başarmış ki…Gerçek dünya ile fantastik öğelerin bulunduğu zaman arasında geçiş hastamız açısından yeteri kadar iyi değildi, ama en azından konuyu güzel bağlamaları buradaki eksi tarafı artıya doğru biraz daha yaklaştırıyor, tatmin edici diyebiliriz.

Son olarak konuşulması gereken herhalde oyuncu performanslarıdır. Jonathan Meyers?ı daha önce From Paris with Love filmiyle hatırlıyorsunuz. Orada ki performansının da ne kadar dikkat çekici olduğuna daha önce değinmiştim. Hatta bıraktığı bıyık sayesinde, mimiklerin bir ara J.Depp?e ne kadar benzediğinden bile bahsetmiştim. Bu filmde de dikkat çeken bir oyunculuk performansına imza atmış. Özellikle biraz gerektiğinden fazla kopya vermenin pişmanlığını yaşarken; içinde yaşadığı çoklu kişilikler sırasındaki değişik hal-durum hareketlerini dikkatle izlemek gerekiyor. J.Moore ise inançlı bilim insanı rolünde gayet iyiydi her zamanki gibi onu izlemek zevkti.

Sonuç olarak psikoloji, gerilim, dram öğelerini birleştiren bir film olmuş. Başlarda herhalde sonucu bilimsel olarak açıklanacak tarzında bir düşünce içine girmişken filmin gittiği yön bir anda tamamen değişiyor ve doğal olarak beklentilerinizi yükseltiyorsunuz ve konsantrasyon seviyesiyle beraber acaba sonunda nereye gidecek diye düşünmeye başlıyorsunuz. Seyir zevkini arttıran bir diğer faktörde bu olsa gerek. Normalde bu tarz filmleri fazla sevmem ama bu film yaptıklarıyla, Meyers?de oynadığı oyunculukla ilgimi fazlasıyla çekti. Tavsiye ederim.
Notum 10/7.6

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 15 August 2010 03:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çok beklentiyle izlemeye başlayıp, ortalara doğru baydığım filmlerden biri oldu. Cain And abel dizisindeki performansı sayesinde tanıdığım, yamuk burunlu, çokta çekici olmamasına rağmen , aklmda yer eden Hyeon-jun Shin için izledim.

Hyeon-joon (Hyeon-jun Shin) bir takım sakarlıklar dışında işini soğuk kanlılıkla yapan kiralık bir katildir. Jin-yeong ise, hayattan bezmiş, intihara meyleden ama tıpkı Hyeon-joon gibi talihsiz hareketler yüzünden bir turlu olemeyen genc bir kadindir.

Jin yeong, metro durağında kendini trenin önüne atmak istese de, başarılı bir zıplayış yapamadığı için , ölemez(!).. Akabinde, metrodan çıkıp kaldırımda yürürken, ufak bir araba kazasına tanık olsa da yürümeye devam eder. Kazaya karışan bilin bakalim kimdir? :) Tabi ki bizim kiralık katilimiz Hyeon-joon..

Neyse efendim, kiralık katilimize bir iş(!) gelir. Zengin bir adamı , gece uykusundayken öldürecektir. Ama o da ne ! mekana vardığnda, uykuda olan bir adam değil, bizim Jin-yeong’dur…

Birbirileriyle tanışmaları bu şekilde olan ikilinin , sakarlıklar ve dengesizliklerle dolu ilişkilerini konu alan filmin yönetmeni; Kiss Me, Kill Me ile ilk yönetmenlik deneyimini yaşayan Yang Jong-Hyun.

Vaktiniz varsa, izleyebilirsiniz.

Bu yazı KanesHiro tarafından 14 August 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hikâye kısmında fazla elle tutulur bir yan yok aslında. Biraz haksızlık ederek söylüyorum belki de ama bana öyle geldi açıkçası. Fakat anlatım tarzı çok etkileyici olmuş. 1 saat 42 dakikalık süresi boyunca sürekli değişik şeyler göstererek sizi ayık tutmayı başarmışlar filmde. Bu değişik anlatış tarzına birde filmin çoğunda ortalıkta çıplak dolaşan Ricci’nin performansı eklenince izlenmesi zevkli bir film olmuş.

Filmde size sorgulatmak istedikleri bazı noktalar var. Mesela ben bunları size biraz saymak isterim, belki film hakkında biraz daha dikkat çekmeyi başarabilirim. Bazı rutinlerimiz var, mesela birileri gelmeden önce morgda, cenazecimiz sürekli bir iğne yapıyor cesetlere. Ya da filmdeki hareketlilikten kaynaklanarak; cesetler kaçacakları zaman adam neden kaçamayacaklarını bilmesine rağmen apar topar geri dönüyor. Ve belki de en çok sizi düşündürecek olan nokta; bir ceset; aynaya baktığı zaman kendini ceset olarak görebiliyor ama nasıl ”hoh” deyince aynaya buhar çıkartabiliyor?

Yukarıdakileri filmi sorgulamak için değil, lütfen yanlış anlaşılmasın sadece biraz daha ilgi uyandırmak için yaptım. Sonuçta sıradan bir filmden bahsetmediğimi yukarıda da söylemiştim. Bu tarz şeyler yaparak her daim seyircinin ilgisini açık tutarak filmden kopulmaması sağlanmış. Burada gerçek bir başarı var bence. Filmde neyin gerçek, neyin senaryo olduğunu anlamıyorsunuz. Güzeldi.

Oyuncu performansları gayet güzeldi. Suratını sanki bir duvara çarpmış ama hayatına o şekilde devam eden Justin Long’u beğeniyorum. Liam Neeson zaten son zamanlarda benim mutlaka izlenmesi gerektiğini düşündüğüm aktörler listemde ilk 3 de. Bu kadar soğuk bir karaktere ve role ancak bu adamı koyarsanız başarıya ulaşacaksınızdır. Çok çok yerinde ve doğru bir seçim olmuş. C.Ricci ise filmin daha öncede söylediğim gibi baş tacı olmuş, ya da onun gibi bir şey. Her ne kadar oyunculuk adına ortaya fazla bir şey koyduğunu söyleyeme semde, diğer ortaya koyduklarıyla başarılı gibi…

Psikolojik-Gerilim tarzında bir film olmuş. Sadece bir film olarak bakmazsak eğer aslında hayatın ne kadar anlamsız olduğunu ve bizlerin kendi yaşamlarımızı ne kadar basit olarak mahvettiğimiz felsefesine de dayandırmak istemişler. Kızla, cenazeci arasındaki son diyaloglarda bunu açıkça görebilirsiniz. Kız hayatından pişman ve nasıl düzelteceğini bildiği halde kendini mutsuz eden şeyleri yapmaya devam etmiş. Kısacası mutlu olmak için bir çaba göstermiyorsanız, o zaman ölmeye mahkûmsunuz arkadaşım gibilerinden bir sonuç çıkartırsam kendi adıma fazla yanlış olmaz. Son olarak bir diyalog vermek istiyorum ve yazıyı burada bitiriyorum.

İzlenmesi tavsiye edilen bir film benim adıma. Sinemalara gelir mi? Ne zaman gelir orasını bilemem ama yakaladığınız yerde izleyin.

Kadın: Neden ölüyoruz?

Adam: Hayati değerli kılabilmek için.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 13 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, çiftin iktidar savaşıyla sürüp gidiyor ve zaman zaman işler çığrından çıkıyor. Aynı evin içinde birbirinin gözünü oymaya çalışan karı-kocanın türlü planlarından ibaret hikayeyi biraz absürt buldum açıkçası. Oliver rolünde Michael Douglas ve Barbara rolünde Katherine Turner’ın gençliklerini izlemek ilginç olsa da, bana göre alt tarafı bir didişme filmi. Harbin şiddeti onu ilginç kılmıyor.

Filmin yönetmeni Danny De Vito, Oliver’in danışmanı olarak filmde hikayeyi bize anlatıyor aynı zamanda. Warren Adler’ın aynı isimli romanından uyarlanmış Güllerin Savaşı, ismini 15. yüzyıl İngilteresi’nde Lancester ve York hanedanları arasında vuku bulmuş bir iç savaştan alıyor. İki taraf da kendilerini sembolize edecek birer gül seçmiş, Lancaster hanedanı kırmızı gülü, York’lar ise beyaz gülü yakalarındaki armada taşımayı uygun görmüşler.  Barış amaçlı bir evlilikle noktalanan bu savaşın kırmızı-beyaz iki gülden oluşan bir de amblemi olduğu rivayet edilmekte.

İsmi hoş ve anlamlı fakat Güllerin Savaşı, gerçek hayatta sık sık görebileceğimiz türden bir benlik kavgasının zamanın gerisinde kalmış filmi denilebilir. Bilhassa Michael Douglas yahut diğer başrollerden birine hayran değilseniz, izlerken hayli sıkıcı bulabilirsiniz, benim gibi.

Bu yazı Biblio tarafından 11 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yalan söylenilmeyen bir dünyada kişisel çıkarı için yalan söyleme fırsatı yakalayan bir kişinin komik hayatını içeriyor filmimiz. Evet, daha önce karşılaşmadığımız bir senaryo ve daha önce hiç rastlamadığımız, gün içinde belki birden fazla kez yaptığımız bir olayı; yalan söylemeyi işleyen bir film.

Hemen konuya giriş yapalım. Değişik bir yerden başlamak istiyorum bu sefer. Öncelikle normal hayatınızda hiç yalan söylemeden yaşamaya çalışmanın ne kadar zor olduğunu gördüm. Herhalde bunu kendi hayatımıza uygulamaya çalışırsak bir o kadar zor olacaktır. Sürekli gerçekleri söylemek, bazen işlerimizi zorlaştırır, bazen yapılabilecek şeyleri imkânsız hale getirir. Ama filmin konusu bu değil ki? Bir hata olmadı, gerçekten, aynı filmden bahsediyoruz ama benim özellikle dikkat çekmek istediğim bir nokta var. Açık konuşmak istiyorum, ben bu noktayı ya anlamadım, ya da gerçekten beyin gücüm bunu anlamaya yetmedi. Peki, ya sorun filmdeyse?

Yalan söylemenin ne demek olduğunu bir düşünelim. Filmde de buna kendi çaplarında bir açıklama getirmeye çalışıyorlar. ”Olmayan bir şeyi, olmuş ya da varmış gibi göstermeye yalan denir”. Evet, buraya kadar gayet başarılı ilerliyorsunuz ama o zaman filmde yaptıkları şey nedir? Farklı bir filmi bize kilitlemedilerse ya da ben farklı bir şey izlemediysem filmde her şeyi pat diye söyleyen bir kitle görüyorum. Burada benim adıma bir karmaşa açığa çıktı. Yalan söylememek; her şeyi pat diye söylemek midir? Hadi uygulamalı olarak düşünelim ve daha sonra bu koyuyu kapatalım.

Bir restorana gittiniz ve bir bayanın masasına oturdunuz. Sohbet ettiniz, laf lafı açtı derken size ben güzel miyim diye sordu? Sizin vereceğiniz cevap işte burada hayati önem taşıyor kavramsal olarak. Hayır değilsin derseniz eğer ki o bayan güzelse işte o zaman yalan söylemiş olursunuz. Ama hikâyeyi başa saralım tekrar ve oynatmaya başlayalım. Masada oturuyorsunuz ve gayet açık bir konuşma filmde olduğu gibi, pat pat her şeyi söylüyorsunuz ve bir anda ” ben seninle sex yapmak istiyorum”… Şimdi bunun neresi yalan söylememek oluyor ki? Çözemedim, hatta bir bağlantısını bile bulamadım. Sonuçta muhabbet içinde gece senle yatmak ya da yatmamak konusunda bir konu geçmediyse, bir soru gelmediyse, benimle yatmak için çok mu çirkinim tarzında bir konuşma da yok?

Yalanın keşfi doğru ama ortada yalan söyleyen insanlar yok ki. Ortada her şeyi ”pat” diye söyleyen insanlar var. Bunların dışında zorlama bir film olduğunu düşünüyorum. Ortaya koymak istedikleri yüzünden; yalan söylemeyen insanlar yaratacağım derken çok yapmacık ve ne olduğu belirsiz diyalogların arkasına saklanan bir film ve bu doğallıkla sizi güldürmeye çalışan bir yapım.

J.Garner’ın bu filmde işini de tam olarak çözemedim. Ne kadar alakasız bir rolde, ne kadar alakasız bir şekilde oynadıysa; daha fazla bir şey söyleyemiyorum bile? Sürekli aynı yüz ifadelerinde ve sürekli aynı hareketleri kullanarak ve bunların her sahneye uyum sağlayacağını düşünmüşler herhalde ama baya yanılmışlar. Evet, konunun daha önce yapılmamış bir şey olması ve izlendikten sonra hoşa giden bir film ama kesinlikle amacına ve ismine hizmet etmiyor. Kendini izlettiği konusunda hak vereceğim tabi ki, bunu da eklemeden geçmek olmaz.

İzleyin, belki hoşunuza gider, belki benim gibi çok derinlemesine düşünmeden zevk alabilirsiniz filmden. Not vermeye gerek duymadım, lakin çok düşük olacağından şevk kırmak istemem.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 10 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kalıyorsunuz izledikten sonra. Kendinize tek bir soru sormanız gerekiyor; Ben bu filmi izledikten sonra, acaba ucuzlaşan Türk sinemasının sonunu dram-dram ve dram ile bağlayarak ağlatma çabasından nasibimi almış bir izleyici olarak filmi beğendim mi? Yoksa oyunculara, filmin atmosferine daha doğrusu büyüsüne kapılıp ta sonunda ağladım ve bu film hak ettiği ilgiyi göremedi mi?

Konusu; Köyüne varan Yılmaz?ın hasret kaldığı yuvası paramparça olmuş, bebekliğinden beri görmediği altı yaşındaki oğlu Umut ise kendisine yabancılaşmıştır. Üstelik kader henüz en büyük oyununu oynamamıştır. Yılmaz Umut?la yeniden yakınlaşırken bu kez oğlunu tümüyle yitirme tehlikesiyle karşı karşıya gelir. Umut ile çıktığı zorlu macerası Yılmaz?ı çocukluktan beri görmediği eski bir arkadaş, bir otelin veteran sakinleri ve karşılık veremediği bir aşk ile buluşturur. Daha sonra artık organ nakli kaçınılmaz olmuştur ve Yılmaz tam anlamıyla bir babalık yapmak zorundadır…

Hemen eleştirilere başlamak istiyorum. Film başlangıçta gayet güzel ilerliyor. Hani belli bir senaryo kalıbının içinde gidiyor, baba-oğul gayet güzel işlemişler. Ama olay İstanbul?a taşındıktan sonra filmde böyle bir şeyler yok gibi. Bir şeyler eksiliyor sanki filmden, biraz yapmacıklık geliyor. Biraz daha derinlemesine incelerseniz eğer filmi, olayların sanki tamamen rastlantı sonucu oluştuğu havasına kapılıyorsunuz. Bir anda hastalık geliyor, sonra tefeci, organ, kız, yurtdışı, kalp filan derken garip duygulara kapılıyorsunuz. Tam olarak burasını anlamlandıramadım. Fazla üstünden durmamak gerekiyor belki de. Açıkçası film hakkında şöyle böyle diye konuşmak istemiyorum, biraz konuya genelden girmem gerektiğini düşünüyorum.

Film biter bitmez filmler hakkında ”ağzı olanın” yorum yazdığı sitelere girdim ve okuduklarım karşısında hayretler içinde kaldım. ”Babam ve Oğlum” filmiyle karşılaştıranlar mı olmamış, Çağan Irmak filmlerinden kopya çekilmiş sonu var mı diyen olmamış, Türk sinemasının yozlaştığından bahseden mi olmamış? Bunları okuduktan sonra benim yukarıda yazdığım minik eleştiriyi artık kimse okuyup, umurunda olmaz herhalde!

Bizde böyle bir inanış var arkadaş, ben gerçekten anlamıyorum. Şimdi elinde süper bir film var evet Babam ve Oğlum gerçekten inanılmaz güzel bir filmdi ama bu filmi nasıl onunla karşılaştıracak kadar cahil olabiliyoruz. Tamam, bir an benimde aklıma geldi ama filmler tamamen farklı bir yolda ilerliyor. Tamam dersin 2 filmde de baba ve oğul var evet, biri başka bir hastalık, biri ilik nakli gerek. Çeşitli zorluklar vb tamam filmler benziyor ama 2 sinin karşılaştırılabileceği hadi tamam bunu da yapalım, babam ve oğlum daha iyi diyelim. Ama nasıl olurda Umut filmine Babam ve Oğlum filminin ”çakması” deniliyor? Kopyası muamelesi yapanları gerçekten kınıyorum.

Burada her baba olsa bunu yapardı, ne kadar büyük bir olay geyikleri açıp ta kaliteyi düşürmeye gerek görmüyorum. Ama son bir şey söylemek istiyorum bu tartışmalı film hakkında. Bilmiyorum filmi izlediniz mi, ya da izleyecek misiniz ama ben şu konuya bir dikkat çekiyorum. Sağlıklı olan bir hastanın, bir bedel karşılığında (ki bu bedel oğlu ya da 400bin Euro, her neyse) kendini bir nevi öldürmesi geliyor. Sonuçta dolaylı olarak evet oğlunu kurtarmak istiyor, bunu inkâr etmiyorum fakat kendi oğluna ilik veremiyor filmden anladığımız kadarıyla, e ama adam kalbe karşılık onun oğlunun hayatını kurtarıyor. Sonuçta adam canından oluyor, oğlu yaşıyor ve mafya babasının da oğlu yaşıyor.

Filmin içini dışına çıkarttım burada farkındayım ama daha fazla uzatma niyetinde değilim. Burada biraz filmi dağıtmışlar gibi. Toparlanmayacak bir noktada.. Severim, içinde dram olan filmleri severim ama belirli bir kalite seviyesini tutturabilmişlerse. Bütün film boyunca aynı Selim ”surat” Erdoğan’ı izlemek işkence gibi geldi. Suratına bakan seyirci daha film başlamadan çocuk öldü sanır. Zeynep Tokuş’un burada ne işi olduğunu bana anlatana ödül vereceğim demek isterdim. Ama bütün bunlara rağmen film gene de izlenebilir bir durumda. Yukarıda biraz fazla eleştirdim, şu anda bunun diyetini ödüyorum gibi gözükmek asla istemiyorum ama gerçekten öyle. Sonuçta benim yaptığım biraz fazla ince bakmak belki de. Genel olarak notum 10/7.8, evet bir Türk filmi için kolay kolay verilmeyecek bir not, ama izlenmeye değer tabi ufak eksikleri görmezden gelmek şartıyla…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 August 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sessiz sakin kendi halinde film yapmak içten gelen bir ustalık ister bana göre. Lost in Translation da tam böyle bir film. Kendi halinde, gayet insani, günlük şeylere güldüren, duru bir film. Hayalet avcıları serisi ile  çok sevdiğim Bill Murray’i yaşlanmış da olsa o dingin ifadesiyle perdede görmek beni ayrı sevindirdi. Soffia Coppola bu sakin filmine sakin yüzler aramış belli ki. Scarlett Johannson da donuk ve abartısız oyunculuğuyla kronik bir mutsuzu kusursuz oynamış. Eşinin işi yüzünden bir haftalığına Tokyo’ya gelen mutsuz ve sıkılmış genç kadın Charlotte hiç de tarzı olmayan bir adamla evlenmiş, ne aradığından çok da emin olmayan genç kadındır.  Aslen bir aktör olan Bob Harris ise sırf para kazanmak adına bir Japon reklamında oynamak için ülkeye gelmiştir. Bob Harris de ünlü kimliğinin yanında, tam evli ve çocuklu erkek hayatı da yaşayan, kendi hayatına ait sorunları gayet kabullenmiş olgun bir adamdır. Vakitlerinin çoğunu otelin lobisinde geçiren bu iki insan birbirine yakınlaşır. Standart hayatlarını sürdürmenin sıkıcılığından kaçmak için çok da eğlenceli bir şehir olmayan Tokyo’da birbirlerine arkadaşlık eden yaşça ve tarz olarak çok farklı olan iki insanın üzerinden hepimizin günlük yaşantısında yaşadığı ertelenen sıkıntı ve mutsuzlukları güldürerek, düşündürerek anlatan Soffia Coppola, bu kıvrak ama dingin senaryo ile 2004 yılında en iyi özgün senaryo dalında Oscarı kazandı.

İsmini “çeviride kaybolan anlamdan” alan film, bu pek de kapalı kutu ismi filmin içine dağıttığı Japonca tercüme sahneleriyle seyirciye çok eğlenceli bir şekilde anlatıyor. Milyonlarca Japonca kelime duyan Bob çeviri karşılığında iki kelime alınca,zaten sevemediği Tokyo’da iyice içsel sorgulamalara dalıyor. İşte Soffia’nın filme yakıştırdığı ismin gönderme yaptığı alt metin tam da bu! İnsanlar hayatları hakkında kendi iç dilleriyle çok şeyler düşünürler ama çoğu zaman bunu başka birine tercüme ederken o düşündüğümüz anlamlar kayboluverir. Düz dümdüz basit şeylerden bahsedermiş gibi oluverirsiniz!

İşte Bob’da, Charlotte da böyle normal insanlar… Sizi sıkıp temposuz geldiyse, bu sakin filmi bir de bu açıdan izleyin… İçinizdekilerden  bir şeyler bulabilirsiniz.

Bu yazı Selin tarafından 07 August 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dünyanın orta yerinde aşk için ağlıyorum. Dükkandaki filmlerin arasında bu dramatik adı gördüğümde hiç tereddütsüz almıştım. İsminin daha önce kulağıma çalındığını hayal meyal hatırlıyorum.

Filme dair pek çok his uyandıran o cümle.. ?Aşk için ağlamak? katıksız acıyı çağrıştırırken.. Bunu ?dünyanın orta yerinde? yapmak bir meydan okuyuşa benziyordu. ?Dünya? aşkın büyüklüğüne, ne denli evrensel bir duygu olduğuna işaretse.. Dünyalar kadar sevmek.. Çok sevmek. Hikayenin derinliği belki de bu tabirde gizliydi. ?Dünyanın orta yerinde?, uluorta bir yalnızlık.. Kelimelerde bir yarıda kalmışlık hali.. En güzel yerinde acıyla kesilen, bitmeyen bir hikaye.

Ağır bir kaybın ardından sol yanında çırpınan şeyin paramparça olmasıyla.. En baştan kavrulmak üzere yüreğin yenilenmesi. Ağlarsın, elinden hiçbirşey gelmez, başka bir şey gelmez. Kuytu bir köşede, yahut ?dünyanın orta yerinde?, renkler görüntüler birbirine karışıp ızdırabı iliklerine kadar hissedince.. Avuntu uzak bir hayalse ağlar insan.

Sadece isminin bile insanı derinden sarsmaya yettiği bu dokunaklı filmi başından sonuna kadar ağlayarak izledim dersem yalan olmaz. Aslında hiç bilinmedik, görülmedik bir hikaye değil. Zaten bir yerde tüm aşk hikayeleri birbirine benzemez mi?

İki ayrı zaman dilimde geçen film etkileyici bir sahneyle açılıyor; yarı loş bir hastane odası, gece, yağmurun şiddetli hışırtısına karışan konuşmalar.. Rüzgarın uğultusu gibi bir ses, bitkin bir tonlamayla yaklaşmakta olan tayfundan ve yola çıkmaktan bahseden genç bir kız ile delikanlı. Gitmek istedikleri yerin Avustralya Uluru?daki dünyanın merkezi kabul edilen kaya olduğunu anlarız sözlerinden.

Şimdiki zamana geldiğimizde.. Ritsuko evi toplarken, çocukluk hırkalarından birinin cebinde bir kaset bulur. Ölmeye çok yakın birinin cümleleri vardır kasette.. Ritsuko bu mesajın, nişanlısı Sakutaro?nun ilk gençlik aşkı Hirose Aki?ye ait olduğunu anlar. O zamanlar, henüz küçük bir kızken bu kasetleri iki sevgilinin arasında taşıdığını hatırlar. Son kasedi Sakutaro?ya veremediği için suçluluk duyarak onu terk eder, doğduğu kasabaya döner.

Ardından gelen Sakutaro, ailesinin yaşadığı eve giderek Aki ile birbirlerine mesajlarını içeren kasetleri alır, hatıralarla dolu kasabanın sokaklarında dolaşırken dinler. Aki ile yaşadıklarını başından sonuna hatırlar. Aki, 17 yaşında lösemiden ölmüştür. Sakutaro ise yaptığı kalpsiz bir şakadan dolayı kendini sorumlu hissederek, bu ölümü bir türlü kabullenememektedir. Genç adam adım adım geçmişiyle yüzleşirken, yaşadığı anın ayırdına varmasıyla film nihayete erer..

Kyouichi Katayama?nın romanından Japon yönetmen Isao Yukisodo’nun filme aldığı hikayenin başrollerini Masami Nagasawa (Hirose Aki), Takao Osawa (Sakutaro), Kou Shibasaki (Ritsuko) paylaşıyor. ?Dünyanın Orta Yerinde Aşk İçin Ağlıyorum?, Uzakdoğu dram filmleriyle alakadarsanız sevebileceğiniz, biraz Türk filmi tadında acıklı bir film. Harikulâde değil belki ama izlemeye değer.

Bu yazı Biblio tarafından 07 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin konusunu burada uzun uzun anlatmaya gerek yok, merak ediyorsanız okumayın filmi izleyin direk. Film hakkında kendi düşüncelerimi ve görüşlerimi burada paylaşmanın daha iyi olacağını düşündüm. Ama kısaca anlatmak gerekirse; rüyaları kontrol etme üzerine bir film diyelim ve geçelim hemen.

Film başladığı anda ufak ısınma turları atan Formula 1 arabalarına benziyor. Yer yer şöyle ileriye doğru kendini itekleyerek arkasından neler geleceğini size hissettirmeye çalışıyor. Daha sonra asıl konuya geliyorsunuz. Kahramanımız Cobb?un eve tekrar dönebilmek için yapması gereken bir dizi zor görev vardır; insanların rüyalarıyla oynamak.

Nolan?ın daha önce birçok filmini izledik, daha doğrusu kendisi izlettirdi bizlere yaptığı enfes filmler ve içinden çıkılamayacak senaryolarla. Başka yönetmenlerin elinde mahvolabilecek bir senaryoyu bizlere bu denli sunduğu için gerçekten ona teşekkür etmemiz gerekiyor. Diğer filmleriyle herhangi bir karşılaştırmaya girmek istemiyorum, hepsinin yeri elbette ayrıdır ama bu sefer biraz daha fazla görsel efekt kullanımı ve senaryonun anlaşılabilirliğini arttırma çabaları var gibiydi. Filmi beğendiysem, komple olarak beğendim. Şu en iyiydi ya da şu böyleydi diye teker teker saymak istemiyorum çünkü her sayacağım şey bir bütünün parçaları olacaktır ve bunları birbirinden ayrı olarak konuşmak bir o kadar gereksiz olacaktır. Tabiî ki övgüyü hak edenlerden biraz daha fazla bahsedilir mesela görsek efektler.

Görsel efekt demişken, pahalı ve lüks binaların, mis gibi yolların teker teker nasıl yok olduğunu ve harcandığını gördükçe mest oluyorsunuz. Yavaş çekimlerde fırlama efektleri, hareket efektleri tek kelimeyle inanılmaz olmuş. Herkes efekt kullanabilir ama efektleri bu denli kusursuz bir şekilde kullanılmasına ben daha önce şahit olmamıştım, hadi filme yalakalık yapmayalım, daha önce gördüğüm en iyi 3 arasında diye belirteyim. Sanki binalar parçalandıkça, pencereler patladıkça daha fazlasını görmek isteyen bir çocuk gibi yerinizde duramıyorsunuz, bu şöleni daha fazla izlemek istiyorsunuz. Teknik yapım üst seviyedeydi gerçekten.

Geriye dönüp baktığımız zaman son yıllarda inanılmaz hâsılat yapan ya da adından konuşturan kaç film hatırlıyorsunuz. Ben bunu kendime sorduğum zaman her seferinde 1 den fazla kere C.Nolan isminin geçmesi beni gerçekten rahatsız etmedi hiç. Tekrar soruyu değiştirip de, son yıllarda hatırladığınız en sıra dışı ve ilginç konu neydi diye baktığınız zaman gene akla gelen isimler arasında Nolan. Çünkü düşünülemeyeni yapmak ve sonunda inanılmaz bir şekilde bağlamak ki bu bağlama genelde seyircinin eline un şeker ve süt verip, gerisini yapması beklenen bir biçimde oluyor; harika bir durum. Nolan yapımlarında ne yazık ki ele yüze bulaştırılan senaryo, sonu bitmek bilmeyen filmler ve bittiği zaman hadi kalkın evde kedinin mamasını koymamız lazım gibilerinden umutsuz sonlar yaşamıyorsunuz.

Bu filmden sonra bir kere düşündüm ki; C.Nolan sinema olayını çok üst bir seviyeye taşıdı. Gerek yapım, gerek fikir olayını ve bunu sadece fikirde bırakmayıp sinemaya aktarmayı ve daha inanılmaz olanı bunu yaparken filmde en ufak bir mantık hatası bulamamızı sağlamasıyla çitayı çok üst seviyede bir noktaya koydu. Daha önce insanlığın beğenisine sunulmuş olan filmlerin hepsinden bir kademe daha üstün belki de. Hatta biz ??sanat tarihi!??? olayını biraz fazla koruma isteğinden ve belki de gereğinden fazla abarttığımızdan dolayı Godfather, Shawshank ya da Pulp Fiction gibi filmlerin üstüne gül koklamıyoruz. Fight Club, gibi yapımların arkasına sığınarak her yerde halen yaşatmaya çalışma sebebi arıyoruz. Belki de herkes tarafından beğenildiğinden, inanılması güç geldiğinden dolayı otoriteye karşı gelme isteğimiz uyanıyor ve bu film için en iyisi diyemiyoruz. Hatta komedi sınırlarını zorlayarak ??Oxford vardı da ben mi gitmedim?? tarzında İbrahim Tatlıses açıklamalarına sığınarak teknoloji o zamanlar olsa, o adamlar neler yapardı diyen bir kesim oluştu (Teşekkürler J. Camaron). Hele yapılan iyi bir işe çomak sokmaya bayılanları saymıyorum bile. Diyaloglar kötü, Matrix?den çalıntı sahneler var vb… Belki de sinemaya başladığından beri sevdin filmi artık benimsemiş olmandan dolayı onun üstüne bir şey göremiyorsun. Shawshank benim en çok beğendim komple filmdi izlediğim 2003 yılından beri. Ama artık en beğendiğim film olarak kalabilecek mi?

Filmin sonu hakkında konuşmamız gerekiyor birazda. Burası zaten tamamen ayrı bir hikaye olarak göze çarpıyor. Filmi beğenmiyorum diyen bir izleyiciye daha rastlamadım ama rastlarsam neden sevmediğini ya da beğenmediğini sormak isterdim. Acaba bizim gördüğümüz ve beğendiğimiz hangi noktasını beğenmedi, ya da biz acaba filmden etkilendik de o noktayı mı kaçırdım acaba diye. Belki de bunun nedeni sonunu tam olarak bilemediğiniz filmleri sevemediğimizden olabilir, ama böyle bir durumdaysanız bile sadece izledim diyebilmek adına bir kere izlemeniz gerekiyor.

Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe, Cillian Murphy, Tom Hardy, Ellen Page, Marion Cotillard, Joseph Gordon-Levitt, Tom Berenger ve Michael Caine gibi seçkin oyunculardan kurulu bir kadrosu var. Yönetmenlerin seçtiği oyuncular vardır ki L.DiCaprio da Nolan?ın adamı olarak gösterilebilir. Biraz eleştiri yapmak gerekiyorsa, böyle bir filme sanki biraz fazla masum kalmış gibi. Şu satıra gelene kadar aslında DiCaprio?nun ??Hitman?? konulu filmlerde oynayabileceğini düşünüyordum ama bu kadar temiz bir ifadeyle sanırsam olacak iş değil. J.G.Levitt artık oldu. 2007 yılında onu ilk defa izlediğimde ??ileride çok büyük projelerde oynayacak bir duruma gelecek?? demiştim yazımda (referans gösteremiyorum) ve o duruma şu anda geldi. Oynadığı proje çok büyük ve yaptıkları da ortaya çıktı. Bu arada; Cotillard?ın İngilizcesinin ne kadar akıcı olduğuna dikkat edeniniz oldu mu bu ara?

Her ağızdan çıkan ??inanılmaz film?? lafına yönelik kendi adıma belirtmekten asla çekinmeyeceğim bir nokta var. Tartışmalı olarak gelmiş geçmiş en iyi film olarak kabul edilebilir, ya da bundan daha iyisi yapılabilir mi diye tartışılır ama etrafta film hakkında o kadar fazla şey konuşulup söylendi ki, bir kısmına kulak tıkasanız bile, mecburu bulunduğunuz (Msn, Facebook) gibi ortamlardan mutlaka bir şeyler okumuşumdur. Bu okuduklarım çerçevesinde mecbur olarak beynimin yarattığı bir beklenti vardı, çok üst seviyede olan bir beklenti. Filmi izleyip, sindirdikten sonra rahatlıkla söyleyebilirim ki benim bütün beklentilerimi karşılayamadı, ama bu kadarı bile gerçekten çok iyiydi.

Artık yazının sonuna gelmiş bulunmaktayım. Çok keyifli bir 2 saat 20 dakikanın ardından, keyifli bir yazının da sonuna geldim. Yılda kaç tane böyle film geliyor ya da kaç film bunun kadar hatırda kalır oluyor? Yıllar boyu çok film izledim, izlediniz. Tarih boyunca insanlığın beğenisine sunulmuş ve çoğu izleyici için artık fenomen kabul edilmiş filmlerin de büyük çoğunluğunu izlemiş bir sinemasever olarak; bu yapıma 10/9.4 vermek yeterli olacaktır. Hayalimdeki not 9,7- 9,8 gibi bir şeyler vermekti ama o kadar değil, Nolan?a bir deneme şansı daha veriyorum?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 06 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ghost Dog’un hayatına yön veren iki şey var. Hagakure: The Way of the Samurai isimli kitap, onun yaşam tarzını belirliyor. Yıllar önce hayatını kurtaran yerel bir mafya adamı ise onun bir sonraki görevini belirliyor. Samuray kodlarına göre yaşayan münzevi adam, hayatını kurtaran adama sadakati nedeniyle onun bir silahına dönüşmüş durumda.

Bu filmi anlatmak da filmi anlamak kadar zor ne yazık ki şu durumda ama başlamak gerek. Şuradan başlayım, bir adam güvercinlerle yaşıyor ve yukarıda söylendiği üzere hayat felsefesi olarak samuray tarzıyla yaşıyor. Silahları çıkartıp geri sokması, araya sıkıştırdığı normalde anlamsız gibi ama hayat felsefesi olarak önemli mesajlar veren vecizeler görüyorsunuz. Başkarakterimizin özelliklerinin yanında bir de filmde hip-hop felsefesi de takılan bir katilimiz var.

Jarmusch filmlerini izlemenin bir zevk olduğunu düşünüyorum çünkü tarzı çok ilginç. Metaforlar üstüne birçok film yapmış bir yönetmen son zamanlarda ve eskiden de (1999 yılında) bunların izlerini görebiliyorsunuz. Ama bunlar genel olarak üstünde düşünülecek şeyler olmuyor, mesela neden her CD yi koyduğunda sesi 21′e kadar açtığını ya da güvercinle gelen notu neden 3 kere katlayıp yediğini (bunun daha geniş versiyonu The Limits of Control [2009] filminde sergilenmiş) asla bilemiyorsunuz çünkü yükleyecek bir anlamınız yok, neden 21? Bu filmde gelecek filmleri hakkında bir ön çalışma gibi birşey olduğunu düşünüyorum. C.Nolan’ın Memento’dan önce Following’le denemelerde bulunması gibi bir şey…

Son bölümde ise kendisini küçükken kurtaran ve onun hayat felsefesi edinmesini sağlayan adam için sahiplenme içgüdüsünde bulunuyor ve temizliğe başlıyor. Normalde Jarmush filmlerinde fazla diyalog olmazdı, ya da en azından bu tarz denemelerinde fazla konuşma olmazdı ama bu sefer baya bir konuşmaya yer vermiş…

F.Whitaker?dan bahsetmeye gerek yok. O suratındaki anlamsız ”nötr” duruş gerçekten çok ilginç. O kadar süre aynı şekilde ve ritimde boş boş bakmayı nasıl başarıyor anlayabilmiş değilim. Şu role bakıyorum, yıllar sonra bile ondan daha iyi yapabilecek biri yok sanırsam. Tam bir katil tutumu var, evet samuray de olabilir o kadar kıvrak vs desek aynı zamanda hip-hop kültürünü de yansıtabilecek özelliklere sahip filmde örgülü saçlarıyla. Gerçekten filmin bir seviye yukarı çıkmasındaki 1 numaralı etken Whitaker olmuş ne yazık ki film ya da konusu değil.

Sonuç olarak benim için tamamen ortada kalınmış bir film ne yazık ki. Bitiş sahnesi çok dramatik ve film boyunca işlenen olaylar da bir o kadar garip. Bir filmi izlerken size bir şeyler katsın istersiniz ya da gerçekten kötü bir filmse sizden bir şeyler götürsün ki arkasından rahatça küfür edebilelim istersiniz. Burada 2 sinide yapamamak gerçekten bir bilinmezlik olarak kalmış. Tam olarak ne olduğuna karar veremediğimden not da vermeye gerek yok.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com