“Ya bu nasıl rezalettir yaaaa!!!” diye bağıran kadın, “ben böyle rezil saçma sapan, ruh sıkan gerzek bir ‘şey’ izlemedim! Böyle şey mi olur ya getirdikleri filme bak! Bizden başka hangi enayi gider ki bu filme?” diyerek sayıp sövmeye başladı filme. Biz genellikle bu tarz çıkışlara, yağmur altında yürürken bir arabanın üzerimize çamur sıçratmasıyla, maaş günümüzün aksatılmasıyla falan başvururuz. Ama para verdiğimiz bir filmin kötü çıkmasının cinayet sebebi olması, durumumuzun belki de Kenan kadar vahim olduğunun bir göstergesi.

Alışveriş Merkezi Sinemalarının, salon sinemaları ile farkını sorup duranlar, yukarıdaki basit olaydan yola çıkarak rahatlıkla ayrımı yapabilirler (tabii bunca zamandır yapmayı akıl etmemişlerse o ayrı bir yazının konusu olur) “AVM’lerin yapış yapış yağ kokan ve alışverişi yaptık, Burger King’de midelere abanalım sonra da bir film izler eve döneriz” mantalitesi, önümden 3-4 adım ileride yürüyen bu yağlı çift dışında nicelerini de film kültürüne tüküren birer canavara çevirdi.

Gişe Memuru’nun ana karakteri Kenan’da bu tüketim zincirinin başka bir halkası aslında. Birilerinin rahat rahat tüketebilmesi için mekanikleşen bir birey. Metropol insanının yağlı dişleri ile çiğneyip çiğneyip tükürdüğü bir birey aynı zamanda…Onun alışveriş merkezlerini mesken tutan ve her ihtiyacını orada karşılama derdindeki “çakma entellerden” en önemli farkı, rotasının sadece iş ve ev arasına sıkışıp kalması.

Babasının hastalığı ve kısıtlayıcılığı, kendisi için bir tabut görevi gören gişe içine tıkılmış mesleği, Kenan’ın hayatını tam bir hapishaneye döndürmüş. Fakat o yine de dışarıdan bakan biri için, bütün koşulları baştan kabullenmiş, tepkisiz ve sinik bir insan. Özgüveni belki de yıllaaaar önce ruhundan sıyrılıp kayıplara karışmış.

Fakat bütün bu içe kapanıklığı, münferit halüsinasyonlar ve kendi kendine konuşma nöbetleri ile bozuluyor. Takdir budur ya, bu durum onun Afar adındaki ücra bir gişeye sürülmesine –ya da tahin edilmesine- yol açıyor. Kalabalıklar içinde yalnız kalmaya alışmış olan Kenan, bu sükunette, daha da yalnızlaşıyor ve tutunmaması gereken hayallere tutunup olmayacak dualara amin diyor.

Hem etrafındaki insanların yaklaşımı hem de yaptığı işin boğuculuğu sebebiyle Kenan, insanlardan daha da uzaklaşıyor. Kendine bir meşgale bulmak adına, babasının eski Opel marka arabasını tamir etmeye girişiyor. Gündüz süregelen rutin çarkını, geceleri de arabayı onararak döndürüyor. Öyle ki araba bir noktadan sonra Kenan için saplantı haline gelmeye başlıyor. Tıpkı aynı model araba ile her gün gişenin önünden geçen güzel kadının saplantı haline geldiği gibi…

Tolga Karaçelik’in ilk yönetmenlik denemesi olan Gişe Memuru, her izleyicinin kaldırabileceği bir film değil. Yine de sinemamızda pek de sık denenen bir tür olduğunu söylersek yanlış olur. 47. Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde En İyi Görüntü Yönetmeni (Ercan Özkan), En İyi Erkek Oyuncu (Serkan Ercan) ve En İyi İlk Film Ödülleri’ni kucaklayıp götüren filmin, İstanbul film Festivali’ndeki seansları da seyirci akınına uğramıştı.

Fakat hatırlatmakta fayda var ki bir filmin bandrolüne kazınanlar ile bir filmden bir izleyici olarak beklediğimiz şeyler çok farklı şeylerdir. Bir de söz gelimi anneler gününde annenize bir hediye alıp, bir fast food zincirinde mideleri doldurup gitmek gibi bir niyetiniz varsa, çok büyük bir hazımsızlık çekeceğinizi garanti edebilirim…İyi Seyirler…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 28 May 2011 00:51 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mert Fırat ve İlksen Başarır ikilisi, “Başka Dilde Aşk”tan duyarlılıklarına, vicdanlarına aşina olduğumuz yazan-yöneten-vücuda getiren bir ekip. Bu kez, vicdanımızın en kör noktasını hedef alıyorlar: ensest. Filmin konusundan ziyade işlenişinden ve hayranlık uyandıran duyarlılığından bahsetmeli. Çoğunlukla, fakirlik, cehalet gibi kavramlarla ilişkilendiririz ensesti Uzakta, kötü-kaba-cahil insanların gerçekliğidir o; beyaz yakaların, antreman yapılan yüzme havuzlarının, lunaparktaki mutlu çocukların dünyasına ait değildir sanki. Film ,bilerek ve isteyerek, hikayeyi zaman ve mekandan soyutlayarak, ana karakterleri tam orta yerde ve aklımızdakinin çok uzağında sunuyor bize. Babanın şairliği, titizliği, akşamları belgesel izlemesi kafamızdaki kötü-kaba-cahil üçlemesini yerle bir ederken, bir yandan da enseste bir sebep yüklememizi zorlaştırıyor.

Bir başka alkışlanacak tavır ise suistimale yönelik kullanılabilecek hiçbir görüntüye yer verilmemesi. Her şey kapılar ardından, kesik kurgu ve imalarla gösteriliyor. Yine de hiçbir şey, babanın son şiiri kadar vurucu anlatmıyor yaşananları: “Sevgi paramparça..”

Belki “içim kaldırmaz, izleyemem” diyorsunuz bu film için; belki de “yok artık, ahlaksızlığı film yapmışlar” diyen uyku bandını takmışlardansınız. Sizin için bu filmden sonra da hiçbir şey değişmeyecek. Ama belki de ağlayarak Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Huzur”unu, hem de nasıl güzel okuyan Sevgi için belki tünelin ucunda küçük bir ışık gözükecek. Ne olursa olsun, bu filmi izleyin..

Bu yazı deniz_mat tarafından 10 April 2011 15:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kısa zamanda ailede huzursuzluk baş gösterecek ve evin kızının huzursuzluğu ve ardından babalarının vefatıyla birlikte aile içinde yeni bir sır ortaya çıkacaktır.

Bu sır, omuzlarda taşınabilecek kadar ağır bir sırdır. Bu sır neydi acaba?

Bu yazı Ethem tarafından 19 March 2011 05:16 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Zonguldak’ın 1930′lu yıllarında geçmektedir. Yönetmen Zeki Demirkubuz, “Kendini çirkin zanneden bir kadının kıskanma duyguları üzerine kurulu senaryo, çirkinliğin güzelikten intikamı” olarak tanımlıyor.

Herşey bir baloda, Seniha’nın Mükerrem’e karşı olan kıskançlık duygularının ortaya çıkmasıyla başlamaktadır.

06 Kasım 2009‘da vizyona girmesi beklenen Kıskanmak adlı filmin senaryo, kurgu ve yönetmen koltuğunda Zeki Demirkubuz oturuyor. Sanat yönetmeni Nilüfer Çamur Giritlioğlu ve görüntü yönetmeni Emre Erkmen. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Nergis Öztürk, Serhat Tutumluer, Berrak Tüzünataç, Bora Cengiz, Hasibe Eren, Nihal Koldaş, Ferdağ Işıl, Mustafa Uzunyılmaz, Reyhan İlhan, Serdar Orçin, Rafi Emeksiz, Birsen Dürülü isimleri var.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 29 October 2009 03:28 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com