“Bir şirkette muhasebe şefi olarak çalışan Güven’in hikâyesini anlatıyor. Mutlu bir evliliği olan Güven’in rutin hayatı, ofise yeni gelen bölüm şefi Arzu tarafından biraz merak ediliyor ve olmadık şekillerde araştırmaya başlanıyor. Ötye yanda ev sahibinin oğlu, Güven’in oturduğu evi yıktırmak üzere bir müteahhitle anlaşmak üzeredir ve evden çıkmasını istemektedir. Muhasebe elemanı olan Haydar ise şirket paralarını zimmetine geçirmektedir. Daha sonralarında Arzu’nun merakının artmasıyla olaylar bir üst safhaya taşınıyor ve Güven iyice köşeye sıkışmaya başlar.”

Karakterlerin günlük hayatından sıra sıra kesitler sunarak devam eden filmin en büyük eksikliği belki de duygu öğesi. Ortada çok mutlu bir durum yok, olmadığı kesin ama Kıraç’ın dışında hiç kimse de böyle bir ifade yok. Genel olarak yağmurlu, karalık ve puslu ortamlarda çekilen filmin ağır olması beklendiği gibi biraz da duygulara dokunması, hitap etmesi istenir. Ama filmimizde bundan eser yok.

Bağlantılı bir film olduğunu ve sonunda hikâyelerin bağlanacağını yazmam, spoiler verdiğim anlamına gelmiyor çünkü zaten ortalardan itibaren hikâyeler biraz biraz kesişmeye başlıyor. Güven’in hayatının nasıl bu hale geldiğini merak etmeniz ve bunu filmin sonuna kadar saklamayı başarmaları filmin belki de elde tutulabilecek olan tek kısmı. En azından elimizde merak öğesi var diyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz.

Konusu itibariyle klişe diyaloglar ve ilişkilere çok fazla yer vermiş. Bunu çok ince bir ayrıntı olarak görecek olursak, Avrupa sineması ve Hollywood birleştirme senaryoları 2000’li yılların başlarında çokça kullandılar. İlk başlarda sadece deneme olarak gözüken bu tarz daha sonralarında biraz daha oturdu ve cidden çok sağlam birleştirme senaryolar ortaya çıktı. İyi örneklerini çokça izlediğimden ötürü buradaki hikâyenin zorla birleştirildiği göze çarpıyor. Zaten filmin son 15 dakikasını göstermeseler, sanırım kimse şikâyet etmez. Nasıl bittiğini sorunca da ‘’ salondan çıktım, film halen devam ediyor ‘’ tarzında bir yanıt alabilirsiniz.

Güzel bir deneme olmasına karşın ne yazık ki boşa gitmiş emekten daha fazlası değil. Baştan itibaren bütünlüğü yakalayamadıklarından dolayı filmin sonunda olması gereken ‘’woooww’’ tarzındaki duygu boşalmaları yerini ‘’ tamam bu da bitti eee ‘’ tarzında veryansınlar bırakıyor ne yazık ki. Güven Kıraç’ın bu kadar üst düzey performansı bile filmi kurtarmaya yetmemiş hatta daha acı olan filmin ne kadar rezil olduğu akıllarda kalıcı olacaktır, harika performans değil.

Sonuç olarak izleseniz de olur, izlemeseniz de olura kadar gelmiş. Türk tarzı birleştirme hikaye ancak bu kadar olur demek istemiyorum, en azından dünyayı geriden takip etsek bile, daha iyi örnekler görmek istediğimi belirtiyorum.

İyi Seyirler.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Zonguldak’ın 1930′lu yıllarında geçmektedir. Yönetmen Zeki Demirkubuz, “Kendini çirkin zanneden bir kadının kıskanma duyguları üzerine kurulu senaryo, çirkinliğin güzelikten intikamı” olarak tanımlıyor.

Herşey bir baloda, Seniha’nın Mükerrem’e karşı olan kıskançlık duygularının ortaya çıkmasıyla başlamaktadır.

06 Kasım 2009‘da vizyona girmesi beklenen Kıskanmak adlı filmin senaryo, kurgu ve yönetmen koltuğunda Zeki Demirkubuz oturuyor. Sanat yönetmeni Nilüfer Çamur Giritlioğlu ve görüntü yönetmeni Emre Erkmen. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Nergis Öztürk, Serhat Tutumluer, Berrak Tüzünataç, Bora Cengiz, Hasibe Eren, Nihal Koldaş, Ferdağ Işıl, Mustafa Uzunyılmaz, Reyhan İlhan, Serdar Orçin, Rafi Emeksiz, Birsen Dürülü isimleri var.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 29 October 2009 03:28 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com