Nathalie, parasız olduğunu görerek Sandrine’e yardım etmek için evine davet ediyor. Ve ilk soruyu Sandrine sorarak başlıyor: “O kadar insan seni izlerken nasıl rahat olabiliyorsun?” Fazla merakın iyi olup olmadığını bilmeyerek kendini Nathalie’nin cümlelerine uyarken buluyor, yatakta kendini keşfetmeye çalışıyor. Örnek aldığı kadın onu izlerken ve hafif iltifatlar kondururken hayatlarının değişeceğini bilmiyor.

Birlikte yaşamaya başlarlar. “Düzgün” bir iş bulup idare edeceklerini düşünüyorlardı. Ama hayat düzgün değildi ki. Gün geçtikçe Sandrine, Nathalie’nin rüzgarına daha da fazla kapılıyordu. Başkasının izleme fikri ona hem tatmadığı hazları hem de adrenalini hissettiriyordu. Bu rüzgarı fırtınaya dönüştürüp cazibelerinin aslında her şeyi elde etmeleri için hazırda bekleyen bir güç olduğu üzerine anlaşırlar. Değerlendirmek için avlayacakları erkeklere ihtiyaç vardı sadece, ve onların paralarına. Başka hiçbir şeylerine değil, hiçbir şeylerine. Ne aşklarına, ne sevgilerine…

Sandrine’in şeffaf hayatına karşılık Nathalie kendinden emin ve gizemli bir kadın imajını filmin sonlarına kadar devam ettiriyor. Sandrine’e kadın olmanın ve hayatı seksin ucunda döndürmenin derslerini veren Nathalie hiç ummadığı bir “şeyin” içinde buluyor kendini. “Beterin beteri var” diyerek filmdeki kadın üstünlüğünü yerle bir eden Fabrice Deville, Christophe rolüyle kadınların ruhlarına sahip olan gizemli, yakışıklı ve seksi bir patronu oynuyor.

İlginç bir geçmişi olan Christophe’un kendine özgü felsefesi film ilerledikçe daha da karmaşık bir hale bürünüyor, ve genişliyor. Kız kardeşine olan cinsel ve ruhsal bağı Nathalie ile Sandrine’i yönetirken kullanmayı sevdiği mükemmel bir oyuncak halini alıyor. Adı geçen dört kişinin arasındakinin sadece cinsellikten ve oyunlardan ibaret olduğunu düşündünüz değil mi? Daha da fazlası var filmde.

Jean-Claude Brisseau, Cannes’da eleştirmenlerin özel ödülüne layık görüldüğü bu filmiyle size estetik ve sürükleyici bir görsel şölen sunuyor. Fantastik boyutlarda abartıya kaçmamayı seçerek cinselliği çekili kılan kadrajlara imza atıyor ve çoğu insanı, gerçekte yaşananları fantezi dünyasına yansıtarak güzelce kandırıyor :)

“Yaşarken hepimiz zincirlenmiş Tanrılar gibiyizdir, çoğu zaman gerçek özgürlüğü tatmaya korkarız.”

Sevgiler.

Not: +18 bir içeriğe sahip.

Bu yazı rahmetli tarafından 19 March 2011 02:46 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gunther Strobbe, ilerleyen yıllarda yazar olacak ve bu ruh yapısına sahip bir zibididir. Gençlik yıllarında yazıya döktüklerini olgun yıllarındaki sesiyle ve daha olgun düşünceleriyle izleyiciye aktarır. İçindekileri, zamanında dışa yansıtamadıklarını okur sesindeki garip tonla. Evet, ses tonu güzel olabilir, hatta çocukluğu da güzel olabilir ama büyüdüğünde o kadar çirkinleşeceğini kimse tahmin etmemiştir muhtemelen. Bu yüzden sanırım afişlerde büyümüş halini kullanmamışlar :)

Delikanlılığın kitabını yazan (!) amcaları ve babası işi gücü olmayan, sürekli içen, boş işlerle uğraşan, gereksiz yarışmalarla şan salmayı bi bok zanneden it sürüsü. Aileyi ayakta tutansa anneleri, Gunther’in babaannesi yani. Yazımın ağzını bozan filmde bolca küfrün arasında kadınların da aşağılandığı çok açık, neyse ki anneler biraz olsun yüceltilmiş. Guntherse hayatındaki iki kadından da nefret etmektedir: annesi ve karısı. Neden lanetlediğini filmde görmek daha güzel olacaktır.

Açıkçası ilginç topluluklara sadece filmlerde şahit olarak, bunlar da var mı diye düşünen biriyim. Şahit olmak istediklerimle birlikte iyi ki o yıllarda, orada yaşamamışım dediğim filmler de oluyor. Bu filmde ikilemde kaldım. Eğlencenin bol olduğu, derdin tasanın olamayacağını düşündürüyor izlediğiniz aile. Her şeyin para olmadığını algılayabiliyorsunuz ve en önemlisi aile denen olgunun birbirine kenetlenen bireylerden ibaret olması gerektiğini görüyorsunuz. Tabii ki huzur olduğu söylenemez çünkü bu kadar dengesiz insanın aile içi huzuru sağlaması neredeyse imkansız. Film, iki zıt olguyu bir araya getirmeye çalışmış. Birey olarak çok değersiz olan insanlar aileye sahip çıkmayla beraber sağlam bir karakteri sahiplenmeye başlıyor. Gunther bunun en iyi temsilcisi filmde. Dürüstlüğünden ödün vermeyen ve aile bireylerini satmayan duruşu çöplükte krallığı yaşatıyor ahaliye.

Alkolün bir aile yapısını nasıl temelden etkilediğini farklı bakış açılarıyla zenginleştirerek anlatan ve dramla komedinin birleştiği EĞLENCELİ bir Belçika, Hollanda ortak yapımı olan, ama yaş sınırı bir hayli yüksek film, 29. Uluslararası İstanbul Film Festivali’nde Altın Lale Uluslararası Yarışma Ödülü’nü kazanmıştı. Özellikle afişten daha “fazlasını” gördüğünüzü garanti edebilirim. Yıh yıh. Ciddileşmek gerekirse, benim filme pozitif yaklaşmamın sebebi yazarın kullandığı betimlemeler ve ruh halini yansıtan cümleleri. Yolculuk üzerine bahsedilenler, hayatı değerlendiren cümleler not alınabilecek kadar güzel, ilham verici. Örnek vererek büyüyü yaşamadan bozmak istemiyorum, kendiniz deneyin.

Dayanamıcam: “Kadını ve çocuğunu terk ettiğin zaman pisliğin teki olursun. Bunun nedeni, kadını hamile bırakmadan önce terk edecek kadar pislik olamayışındır.”

Sevgiler,
İyi seyirler.

Not: Film festival festival gezdiğinden dolayı Türkiye’ye iki yıl sonra gelmiş 14 Ocak 2011′de vizyona girmişti. Şu an birkaç sinemada hala gösterimde, eğer beyaz perdede izlemek isterseniz.

Bu yazı rahmetli tarafından 25 January 2011 04:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lisbeth Salander (Noomi Rapace), dünyevi karanlığı paylaşan bireylerden yalnızca biri. Babasının annesine olan tacizleri, tecavüzleri ve şiddeti bir gün dayanılamaz hale geldiğinde, onu benzin döküp yakmaya çalışarak geleceğini gölgeye bırakıyor. Akıl almaz yasadışı bir örgütün üyesi olan babası, Lisbeth’in 12 yaşında akıl hastanesine kaldırılmasını sağlar ve tacizci bir doktorun eline bırakır.

Yılları üstünden nasıl attığını bilemediğiniz ejderha dövmeli kız, hayata isyankar bir bakış açısıyla yaklaşır haldedir. Bunu makyajı ve giyim tarzıyla çekinmeden dışarı yansıtıyor. Ama dışarı yansıtmayı sevmediği iç dünyasında çok zeki biridir. Başarısını bilgisayar hackleme üzerinde yıldızlandırıp hayatını kazanırken hiç tahmin edemeyeceği bir soruşturmanın içinde bulur kendini. Mikael Blomkvist (Michael Nyqvist) adlı yazar bu soruşturmada Lisbeth’in yardımı için onun kapısına kadar gider.

Blomkvist ise idalist bir yazar olup Millenium adlı bir dergide yöneticilik yapmaktadır. Dergi büyük ve gizli yolsuzlukları, düzenbazlıkları, sahtecilikleri açığa çıkarıp insanların ilgisini çekmektedir. Dört kişilik bir ekipten oluşan dergi, her türlü gizlenmeye çalışan bilgiyi açığa çıkarmak için tek vücut olarak çalışıyor. Bunu yaparken de tüm tehditlere göğüs germek zorunda kalıyorlar. Kimi sağ kalmayı başaramıyor.

Soruşturmanın ne olduğunu ve nasıl çözüldüğünü anlatıp film hakkında ipucu vermek istemiyorum. Zaten Lisbeth’in hayatı bu filmle sona ermiyor. Film, Stieg Larsson adlı İsveçli bir yazarın üçleme romanlarından İsviçre’nin beyaz perdesine yansıtılmıştı. Serüven ilk olarak The Girl With The Dragon Tattoo (Ejderha Dövmeli Kız) filmi ile başlıyor, ardından The Girl Who Played with The Fire ve The Girl Who Kicked Hornet’s Nest serileri ile de son buluyor. Aslında film dördüncü ile devam ettirilebilirdi, fakat yazar üç romanını dahi bastıramadan vefat ediyor. Ne yazık ki yakaladığı bu başarıya tanıklık edememiş. 2009 yılında üçlemeyle sinemayla buluşan filmler, kitleler tarafından büyük bir beğeni kazandı. İlk filmlerinde 4 ödül kazanarak bu başarıyı taçlandıran ekibin yönetmeni Niels Arden Oplev. Devam filmlerinde ise aynı yönetmen görev almamış. Bu da demek oluyor ki devamlarının aksine farklı bir yönetmenin tadına bakacaksınız.

Lisbeth’in imajı ve oyunculuğu izlenmeye değer. Biseksüel bir hatun olması sanırım izleyip yorumladığım filmlerin çoğunun ortak noktalarından biri. Bilerek seçmiyorum, tamamen tesadüf :) Demek ki ‘farklı’ bakış açısına sahip olan ve sıradanlığı takip etmeyen filmler daha ilgi çekici oluyor. Gelecekte ne olacağını tahmin edebileceğiniz filmin aynı zamanda kitapları da mevcut, daha çok detaya inebilmek için onlara göz atabilirsiniz. Mesela ben hala neden ejderha dövmesi yaptırdığını bilmiyorum, bu yüzden kitaplarda bu sorunun cevabını arayacağım. Belki de cevabı yoktur…

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 11 July 2010 20:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Zaman ilerlerken iki genç kız birbirlerinin hayatında yer almaya karar veriyorlar. Aşk mı bu? Bilemiyorum. Ama çok güçlü bir bağ olduğu kesin, ayrılmak istemedikleri de. Nadia, Martha ve kendi için hayatının akışını engel olanları ortadan kaldırarak ilerliyor. Güzelliği ve cazibesi ise en büyük kozu. Baskın karakteri ve istediğini yapan deli havası cabası. Martha ise sadece izlemekle yetiniyor. Kendi içinde Nadia’yı yaşatıyor, yaşamaya çalışıyor. Sonuna, sonunu getirene kadar…

Nadia, Danai Skiadi, üstün bir performans sergiliyor mimikleri ve duruşuyla. Ani ifade değişiklikleriyle ruh halinin nasıl bir durumda olduğunu çözmekte zorlanıyorsunuz. Keşke zihnini okuyabilsem diyerek empatinin aslında kolay bir şey olmadığını görüyorsunuz. Martha’yı seviyor mu yoksa kullanıyor mu? Belki de Martha’ya ihtiyacı yoktur hiç, içindeki eksik duyguları tamamlamak için bir ruha ihtiyaç duyuyordur. Onu kendi olduğu için seven, onu anlamak isteyen. Nadia, Martha’yı seviyorsa eğer neden önüne gelen her kişiyle onu aldatıyor, onun gözünün önünde. Belki de fuhuştan gelen bir alışkanlık, normallikti onun için. Peki pişman mı? Kim bilir. İpucu varsa eğer siz keşfetmek isteyeceksiniz filmi izlerken.

Martha, Katerina Tsavalou, hayattan bezgin ve artık insanlara o kadar uzaklaşmış biri ki yüzündeki gülümsemeyi bile taklit ediyor. Yine inanılmaz bir performans: genç yaşında, duygusuzca ve sadece para için onlarca erkekle birlikte olan, içinde pembe bir dünya barındırıp simsiyah bir hayata sahip olan birini canlandırırken bunu siz de hissediyorsunuz. Hissizseniz bile bir nebze olsun kıpırdama olacaktır, filmi sonuna kadar izlerseniz. Nadia onun için bir kurtuluş kapısı, aydınlığa çıkan. En azından Martha onu öyle görmek istiyordu. Kendini Nadia’ya bırakıp onu takip ediyordu, sevgisiyle. Ve filmin başından sonuna kadar iç sesiyle eşlik ederken birini aynı anda hem sevip hem nefret etmenin nasıl bir duygu olduğunu tarif etmeye çalışıyor. Belki biz bunun ne demek olduğunu bilmiyoruz günlük hayatımızda ya da derinlemesine yaşıyoruz. Bu iki kutbun tek bir bünyede toplandığı mutluluk arayışında genç bir kız. Masum. Ama ne kadar ve kim kadar?

Yönetmen Dennis Iliadis, Aleka Laskou‘nun kitabını sinemaya uyarlarken sizi bazen filmin içine çekiyor bazen de tepeden izlemenizi sağlıyor. Filmde çok başarılı fotoğraflara imza atan yönetmen, film çekilirken halen daha oyunculuk bölümünde okuyan öğrencilerle gerçek bir sinama filmi ortaya çıkarmış. Doğal yetenekleri ekranda parlatan yönetmen filmde seks sahnelerinin sayısını sanırım biraz abartmış, ya da bazen çok banel boyutlara kaçırmış. Fakat bir çoğu duygunun yansıtılması için gerekenlerdi diye düşünüyorum.

Kıskandım. Hayır, ırkçı filan değilim fakat Yunan filminin bu kadar başarılı olması ve özgür ruha sahip olması ‘bizim neyimiz eksik?’ diye düşündürüyor. İfadeler, düşünceler, seksüel ayrımlar. Bunlar olması gerekirsen, seks neden hep göz kapatılarak izlenilmesi gereken bir olay olarak sinemamızı rehin almış bilemiyorum. Ama yavaş yavaş ortadan kalkıyor. Diye umuyorum, görüyorum. Umarım yakında soyutlaştırabiliriz.

Filmi eğer sadece seksten ibaret görüyorsanız, sinemaya uzun bir süre ara verin, soluklanın, tatile çıkın, kendinize iki üç tokat atın. Sonra bir daha izleyin. Filmin piskopatlığı sizi de saracaktır…
Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 16 May 2010 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yalnız ve gizemli bir adam düşünün. Ve bu adamla bağlantıları kuran daha da gizemli insanlar düşünün… Her bir bağlantıda farklı bir konu ele alınıyor. Müzik, film, bilim gibi…
Bu film size alışılagelenlerin dışında bir senaryo sunuyor. Seyircinin umduğunu anlatmaya çalışmayıp kendi felsefesinde kavruluyor. Daha doğrusu içindeki felsefeyi “açıklama” çabası gütmeden beyaz perdeye yansıtıyor. Filmde hiçbir karakterin ismi yok, geçmiyor da. “Garson, müzisyen, sürücü…” gibi sıfatlardan öteye gidemiyorsunuz.

“Aksiyonsuz bir aksiyon” filmi olaran tanımlanan bu filmde tüm konu Yalnız Adam etrafında dönüyor. Film boyunca bu adam kimdir, neyin nesidir, amacı ne, nasıl bir insan sorularına cevap arıyorsunuz. Ama belki de hiçbirinin cevabını bulamıyorsunuz :) Çünkü bu film size kendini anlatmaya çalışmıyor. İçindeki karakterler gibi kendi de bir gizeme sahip değil mi?

Benim tattığım çok farklı bir tecrübe olmuştu izlediğimde. İki kere izledim felsefesini çözebilmek adına, fakat yine de kendi yorumlarımdan öteye gitmedi açıkçası. Her insanın izlerken farklı sonuçlar, yorumlar elde edebileceği nadir filmlerden biri olduğuna kanaat getirdim.

Bahsi geçen bu gizemli adam filmin sonunda birini öldürüyor. Ama o noktaya gelene dek sanki ruhunu temizliyormuşçasına hayatın ilginç yönlerini belirgin hale getiriyor. Sanatla ruhunu besliyor. Düşünün, bir katilsiniz, birini öldüreceksiniz ve birkaç sınamadan geçiyorsunuz. Seks? I-ıh yok. Silah? Hayır, silaha karşı bir katil olmalısınız. Ruhunuz ise bir katil gibi kirli değil. Ee o zaman, bu adam bir katil değil sanırım “dava adamı” dedirten de bu olmuştu zaten. Filmin sonu bu düşüncemi daha da belirginleştirdi.

Onlarca korumanın ruhu bile duymadan öldüreceği kişinin odasına girdiğinde “nasıl girdin buraya?” sorusuna  ”I used my imagination” (hayal gücümü kullandım) cevabını vermesi bu sıkı disiplinin sonucu olsa gerek…

Sonuç olarak, bu filmi tatmin olmak adına izlemeyin. Yani bir sahneden bir “sonuç” çıkmasını ummayın. Her ne kadar böyle desem de, filmin amacı olmadığını düşünmeyin sakın. Amacı var, fakat sizin sorularınıza cevap vermek değil. Sanatla yoğunlaşan, kendi içinde farklı bağlar yaratan, bu bağlarda farklı gizemler taşıyan bir film. Gizemli diye bahsi geçen filmlerin gizemi aslında korumadığını düşünürsek aslında, bu film gerçek bir gizeme sahip. Bu yüzden tecrübe edilmesi taraftarıyım :)

Bu arada bu bahsi geçen herifin her içecek içişinde sadece espresso içmesi, ve iki tane ayrı fincanda iki espressoyu aynı anda istemesi sinir bozucu gelebilir, aman dikkat :P

Sevgiler.

(ooo baksanıza filmi saat 10.10′da eklemişim, kim düşünüyordu bakayım beni? keh keh…)

Bu yazı rahmetli tarafından 10 February 2010 10:11 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Valere (Belen Fabra) 28 yaşında oldukça çekici bir kadın olmasının yanısıra iyi eğitimli ve yöneticilik yapan bir genç kadındır. Seksde aradığı herşeyi bulmak isteyen Valere arzuları ve isteklerini özgürce yerine getirmekte ve her defasında yeni bir maceraya sürüklenircesine seksi yaşamaktadır. Bu tür maceralar her ne kadar hoşuna gitsede hayatında bazı olumsuzluklarada yol açmaktadır. Fakat bu işi hastalığa dönüştürecek kadar bağımlı hale getirdiğinden bir türlü maceralarını sonlandıramıyor, her defasında ve her istediğinde farklı kişilerle birlikte olmaktadır.

Valere’nin amacı kariyerinin üst noktalarına tırmanmak, bunu yaparkende cinselliği özgürce yaşamaktır. Bu hayat tarzı Valere’yi fahişeliğin uç noktalarına kadar taşıyacak, normalde insanlarda bulamadığı sıcaklığı, samimiyeti sevişmelerde tadacaktır.

Bir Kadının Seks Günlüğü (Diary Of A Sex Addict – Diario De Una Ninfomana) adlı filmin oyuncu kadrosunu karakter ve gerçek isimleriyle sıralayıp herkese iyi seyirler diliyorum.

Belen Fabra (Valere), Leonardo Sbaraglia (Jaime), Llum Barrera (Sonia), Geraldine Chaplin (Abuela de Valere), Angela Molina (Cristina), Pedro Gutierrez (Hassan), Jose Chaves (Pedro), Jorge Yaman (Ínigo), Antonio Garrido (Giovanni), Jaume Garcia Arija (Alessandro), David Vert (Alex), Javier Coromina (Harry), Judith Diakhate (Cindy), Natasha Yarovenko (Mae), Laura De Pedro (Isa)

Bu yazı Ethem tarafından 15 June 2009 21:12 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com