Şimdi bir de diğer açıdan bakalım. Sıradan bir gün. Evinizde oturuyor, televizyon izliyorsunuz. Çalan telefona aldırış etmiyorsunuz, ama o çalmaya devam ediyor; ta ki karınız eve gelip, cevap verene kadar. Yirmi yıldır görmediğiniz oğlunuzdan haber var. Telefondaki sesten, O’nun hastanede olduğunu ve beyin tümörü teşhisi konduğunu öğreniyorsunuz. Film bu kez, Henry Sawyer (J.K. Simmons) ve eşi Helen Sawyer’ın (Cara Seymour) gözünden bu şekilde başlıyor.

Fakat benim bu söylediklerimi sonradan öğreniyorsunuz filmde. Başta ne bir açıklama, ne de bir özet var yaşanmışlıklarla ilgili. Hiçbir şey bilmeden, nostaljik bir havada filmi izledikçe öğreniyorsunuz ve filmin geneline yayılan dram havası size eşlik ediyor. Belki bu dram en koyusundan değil, fakat sizi yeterince bağlıyor filme ve karakterlere.

Film, Olivier Sacks‘ın The Last Hippie adlı denemesinden, Gwyn Lurie ve Gary Marks tarafından uyarlanmış; baba Henry Sawyer ve oğlu Gabriel’in arasındaki baba-oğul ilişkisini sorgularken, beyin tümörü olan Gabriel’in iyileşme sürecinde müziği bir araç olarak kullanmasını anlatıyor. Böylece hem 70 ve 80’lerin Beatles, Rolling Stones, Bob Dylan ve Grateful Dead şarkılarıyla eğleniyor, hem de insanın içini ısıtan bir hikâye izlemiş oluyoruz. Zaten filmin ismi de Grateful Dead‘in The Music Never Stopped isimli şarkısından geliyor.

İlk olarak uzun sakallarıyla karşımıza çıkan Gabriel; 60’ların sonunda evden ayrılıyor, sebebiyse o yıllardaki çoğu gencin evden ayrılma sebepleriyle aynı. Hiçkimse onu anlamıyor. Babası onun yaşam şeklini, müziğini ve siyasi görüşlerini sevmiyor. Bir de o yıllarda yaşanan Vietnam Savaşı’na bakışta, iki kuşak arasındaki büyük fark etkili bu ayrılıkta. Şimdi geçen yaklaşık yirmi yıldan sonra, hastahanede, sokaklarda kaldığı her halinden belli olan Gabriel’i; babası ve annesi evden ayrıldığından beri ilk kez görüyor. Fakat bir sorun var. Ne yazık ki Gabriel’in hafızası uzun bir zaman dilimini silmiş ve yeni hiçbir bilgiyi hafızasına kaydedemiyor.

Gabriel’in dünyaya ilk tepki verişi döneme ait olmayan bir şarkıyla oluyor: Fransa milli marşı… Bu bir umut, babası ve annesi için. Çocukluğundan beri müzikle hep içiçe olmuş, hatta ailesinden de yeterli destek görmüş bu konuda. Babası da tam bir müzik hastası ve Gabriel ile aralarında geliştirdikleri, “Bu şarkıyı ilk kez ne zaman duydum, biliyor musun?” cümlesi ile başlayan bir oyunları var. Müzikle hayata geri dönmesinden itibaren, Henry oğlunu iyileştirme çabasına girişiyor. Araştırmalarında bir makaleye rastlıyor. Ve yolu müzik terapisti Dianne Daley (Julia Ormond) ile kesişiyor. Dianne, Gabriel’e eski hatıralarının geri gelmesi için yardım ediyor, bunu da Rock şarkılarıyla yapmaya çalışıyor.

İşte bu “İlk kez ne zaman duydum?” oyunundan yola çıkarak, Gabriel’e çeşitli şarkılar dinletmeye başlıyorlar ve gün geçtikçe verdiği tepkiler artıyor. Tepkilerle birlikte yeniden dilleniyor, konuştukça da hikâyeyi öğreniyoruz. Hikâyelerin çoğunu babanın gözünden gördükten sonra, olayların iç mekanizması Gabriel’in kendi hafızasından eklemelerle anlaşılıyor.

Bir babanın kelimenin tam anlamıyla, canından çok sevdiği oğlunu geri kazanmak için neler yapabileceğini izliyoruz, ilerleyen bölümlerde. Müziğinden –ki bu Henry için yaşamı demek- dahi vazgeçebilen bu babaya saygı duymamak elde değil. Filmin baba-oğul arasında taraf tutmayarak ilerlemesi de bir başka güzel yanı.

İlk yönetmenlik denemesiyle karşımızda olan Jim Kohlberg yapımcılıktan gelen biri. The Music Never Stopped‘da olağanüstü bir iş çıkarmış demek biraz abartı olur. Ama bence hiç de sırıtmıyor, ben ilk filmiyim yönetmenin diye.

J.K. Simmons‘ı bugüne kadar ilk kez bir başrolde izledim. Spider-Man, Juno, Extract, Thank You for Smoking, The Jackal, The Mexican, Up in the Air gibi filmlerde çok da sahnesi olmamasına rağmen her zaman akılda kalmayı başarmış bir aktördür. Bu cümleden de anlaşılacağı üzere bir çok filmde rol almıştır. Ayrıca onu televizyon dizilerinde görmekten de çok sıkılmıştım. The Music Never Stopped‘da onun yapabileceklerini çok daha iyi görüyoruz. Zaten Simmons ve Lou Taylor Pucci filmin tüm yükünü sırtlıyorlar. Bu arada Taylor’u daha önce hiç izlememiştim, ya da farketmemiş olabilirim. Bu yüzden karşılaştırabileceğim bir performansı yok. Bir gerçek var, o da iyi bir oyun çıkarmış. Cara Seymour yine bir anne rolüyle karşımızda. Ben başka tür bir rolünü hatırlamıyorum zaten. O, bu dünyaya anne rolünü oynamak için gönderilmiş. Tabi çok iyi yazılmış bir karakter olmamasından dolayı, filmde adeta yok olmuş. Ayrıca Dr. Diane Daley (Julia Ormond) de öne çıkan karakterlerden.

Paylaşmadan edemeyeceğim bir nükte var, bitirirken. Hastahaneden çıkarken, Gabriel,annesi ve müzik terapisti arasında geçen konuşma:

-Hazır mıyız?

+İlaçları aldım.

-Çantayı da ben aldım.

*Beyin tümörü de bende.

Çok uzattım farkındayım. Alışkanlık haline gelmeyecek söz veriyorum. Bu yüzden son olarak; yaşanmış pişmanlıkları, geri dönüşü olmayan keşkeleri ve bir nebze de olsa o pişmanlıkların giderilmeye çalışılmasını anlatan, dram severlerin kesinlikle izlemesi gereken bir yapım. Daha önce hiç dinlememiş olmama rağmen Grateful Dead hayranı olmamı sağlayan bu filmi bence, müziği hayatının bir parçası olarak gören ve müziği meslek edinmiş herkesin izlemesi gerekir.

“Müzik ruhun gıdasıdır.” bunu biliyorduk, aynı zamanda tedavi de edebiliyormuş. Nasıl mı? İzleyin de, görün diyorum…

Bu yazı MuTe tarafından 12 February 2012 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çiçek satan Fikret ile başlayalım. Fikret roman mahallesinden, okuma yazması çat pat olsa da okula hiç gitmemiş. Geliri düzgün bir iş arıyor ama pek şansı yok. Dış görünüşü ve tahsilli olmayışı onu 1-0 mağlup başlatıyor. Filmin genelinde Fikret’i iş ararken ya da yaşıtı arkadaşlarıyla takılırken görüyoruz. Gayet namuslu, dürüst birisi. Çalmıyor,çırpmıyor ama sahip olduğu sosyal statü gereği hayatı zor geçiyor ki bunu sorunlarını biraz olsun unutmak için girdikleri bir teknoloji marketi sahnesinde çok güzel bir şekilde yansıtmış yönetmen. Zira böyle bir kaç olaya bizzat tanık olmuşluğum var. Evet üstü başı maalesef bir standarın altında olan insanların dışarı atıldığı modernizm harikası mağazalarımız var bizim.

Dolmuş şöförü Umut ise karısı ile maddi açıdan sıkıntılı bir evlilikleri olduğuna şahit oluyoruz. Umut ve eşi, özellikle eşinin ısrarları doğrultusunda başka bir eve geçmek istemektedirler. Fakat kira fiyatlarının Umut’un kazancına göre yüksek olması sorun yaratır. Maddi yaşamlarındaki açmaz direkt olarak geleceklerini tehdit eder. Burada sanki biraz kadını suçlu gibi görürüz. Çünkü erkek iyi kötü tüm gücü ile çalışıp elinden geleni gerçekleştirirken kadının ona maddi anlamda yardımcı olmadığını ve buna rağmen daha iyi bir hayata karşı isteklerini de törpülemediğine şahit oluruz.  Evlilikleri yarım kalacak gibidir.

Trafik polisi Murat bir arkadaşıyla bekar hayatı yaşar. Çoğu meslektaşı gibi oldukça milliyetçidir.Maddi açıdan en sorunsuz karakterdir. Murat’ın birincil sorunu yalnızlıktır. İnternet aracılığıyla yalnızlığını gidermeye çalışır, sosyal hayatı gittiği spor salonundan ibarettir. Klavye başında kadınlarla iletişim sorunu yaşamayan Murat bu bayanlarla yüzyüze geldiğinde ise ciddi anlamda anlatacağı birşeyi yoktur. Sıkıcıdır ve kendine güveni çok azdır fakat taramalı tüfekli fotolarını annesine yollarken herkesin gözünde bir kahraman olarak görünmek ister.

Bu üç karakter yukarıda yüzeysel olarak anlattığım hikayeleri tüm bu ortak sayılabilecek sorunlarına ve zorluklara rağmen bir isyan bayrağını asla açmazlar. Aksine iş,eğitim,barınma,sosyal yaşam gibi görevlerini belli ki yerine getirememiş devletlerine bağlılıklarını astıkları bayraklarıyla, törenlere katılımlarıyla gösterirler.

Sonuçta ne mi oluyor? Olan yine insanın kendisine oluyor. Her tarafımızda çiçek satan umutsuz gençler, boşanmayla biten mutsuz evlilikler, asosyal devlet memurları ve asla kaybolmayan milliyetçiliğimiz. Bu işte bir yanlışlık yok mu?

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 17 November 2011 12:07 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mesela güleriz, ince bir espriyle şahlanan kahkahalarımıza engel olamadan.
Ağlarız mesela, yüreğe çarpan ve ruhumuzu sarsan acı bir haberle.
Mutlu oluruz, başarmanın, ulaşmanın, yaşamanın verdiği heyecanla.
Korkarız da aynı zamanda, yalnızlığın karanlığın sessizliğin ve bilinmezliğin çaresiz bakışlarıyla.

Tüm bu duygular ki insan olmanın nişanı, var olduğumuzun işaretidir. Bedenin yaşaması için nefes alması gibi, ruhu da yaşatan bu duyumsamalardır.

Zihnimizin kategoriksel düşünme biçimiyle, sorgulayan yanlarıyla, bizde açığa çıkardığı etkiye göre bu duyguları bir takım sınıflamalara sokarız. Korku, üzüntü, öfke gibi ruhumuza kara düşüren ve bizi yıpratan duygularımızı olumsuz duygular olarak ifade etme yolunu seçerken; mutluluk, sevinç, neşe gibi ruhumuza bahar getiren duygularımızı ise olumlu olarak ifade etmekteyiz.

Mutlu olmayı bir yaşam biçimi olarak benimseyebilirken korku, hüzün gibi duygulardan olabildiğince uzak durmaya çalışırız. Olumsuz olarak ifade ettiğimiz duyguların bizi yıprattığını psikolojimizi bozduğuna inanırız. Ama bilmeyiz ki belki de mutlu olmaktır insanı en çok yıpratan duygu! Belki de mutluluğa saklanmıştır nice acı gerçekler.

Hayat zıtlıkla kaimdir der kadim kitabımız, bizlere can veren RUH. Öyle ki hayatta ikiliğe sıkışmış birlik mevcut. Tüm varlığı kendinde eriten bir TEK?lik. Zikrettiğimiz bu duyguların hepsi de aslında gece ile gündüzün takibi misali, birbirini belli bir yörünge de takip etmektedir. Ve sabitlikten uzak her an değişen yapısı ile ruhumuza tek bir duygunun hakim olması mümkün değildir. Her şey yolunda gidiyor derken, mutsuz olmamız için hiçbir sebep yokken bile ruhumuzda hüküm süren bu mutluluğumuz, kendisini hüzünlendirecek bir sebep aramaya koyulur. Çünkü yukarıda ifade etmeye çalıştığım gibi, tüm duygular, tüm zıtlıklar aslında özünde BİR?dir. Çok mutlu olduğumuz anda bilmeliyiz ki mutsuzluğun, hüznün kapısını çalmak için elimizi kaldırmışızdır. İnsan varoluşunu sorgulamak gibi amansız bir çıkmaza dahi refah seviyesini en üst düzeyde yaşadığı anda başlar.

Tüm bu ?duygu?sal açıklamaların ardından gelelim insanı iliştirdiğimiz iğnemizin ucunu sinemaya dokundurmaya. Gelelim bu ?duygu?sallığı sinemaya nakşetmeye.

Yukarıda ifade etmeye çalıştığımız açıklamalardan hareketle, yaşamaktan kaçındığımız, varlığından hoşnut olmadığımız ve olabildiğince uzak durmaya çalıştığımız bir takım olumsuz duygularımızın Beyazperde de beğeniye dönüştüğünün bilmem farkında mısınız?

Korkularından kurtulmak için para ödeyen bir neslin, korkmak için para veren bir türüyüz.
Sinema öyle bir toprak ki ektiğimiz olumsuz duyguların meyvesini beğeni olarak sunuyor bize.

Biz değil miyiz ki, perdeden yansıyan psikopat seri katillere hayranlıkla iç geçiren.
Değil miyiz korkmak için para ödediğimiz, vakit ayırdığımız filmlere kendimizi zorlarcasına korkmaya çalışan.
Yalnızlığı en hissel biçimiyle bize sunan filmlere melankolik yanaklarımızı okşatan.
Şahit olduğumuz en ağır dramlarda gözyaşı ayinleriyle bu sihirli perdeye gözbebeklerimizi kurban veren. ..

Peki neden?. Hüzünlenmek ağlamak kızmak korkmak için neden kendimizi kapalı salonlara atarız? Olamadıklarımızın hayalini resmettiği yahut yapamadıklarımızı gözlerimizin önüne serdiği için olabilir mi? Yoksa içimizde bir yerlerde saklanmış mazoşist yanımızı gıdıklamak için mi?

Çağımızın efsunlu kutusudur Sinema. Hislerimizi dönüştüren rüyamızın perdesidir. İfade edemediklerimizin en estetik ve güçlü sesidir. Ve varoluşumuzun mekanik nefesidir. Ve her şeyin ötesinde bir masaldır. İnsanlığın masalıdır. Ve insan ki masalın bütününü dinlemek ister. Bütünüyle ister. Bu yüzden korkmak ister, biraz ağlamak biraz kızmak ister. İnsan her şeyin ötesinde önce insan olduğunu bilmek ister.
Elbet sizlerinde bu ufak tespit kabilinde ki soru ve görüşlere mantıklı bir cevabınız vardır. Ben içimi döktüm sadece, bir tez ortaya sunmaktan ziyade muhabbet ikliminden ufak bir esintiydi benim ki, ola ki aklınıza gelecek istisnai gerçeklerinizin acımasız fırtınasıyla bu iklimi tarumar etmeyiniz.
Daha çok korkup daha çok ağladığımız, kahkahalarımızı ve neşemizi katladığımız, SEYİR dolu günlere?

Bu yazı MikU tarafından 10 October 2011 00:04 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lezbiyen bir çiftin uzun bir birliktelikten sonra biyolojik baba sayesinde çocuk sahibi olduktan sonraki hikayelerini anlatan konusu kimilerine göre, yani aynı tercihi yapanlara göre bulundukları durumu perçinlemesi beklense de, kimilerine göre de bu tarz homoseksüel yaşamın iyi yada kötü yönlerini ele almaları beklense de aslında her ikisini de kıvamında bırakıp başka bir konuya değinmiş; Aile olmak ve donör spermiyle çocuk yapmak. Tabiki sonrası…

Politika yapıp lezbiyen, gay, biseksüel, transeksüel vs gibi cinsel tercihini etik olmayan yönde kullananların felsefelerini geçiyorum.

Normal bir çiftin bile zorlandığı bir muessese de bireylerin özgür tercihini yapıp hemcisi ile birlikte olması, bunu çevrendekilere kabul ettirebilmek yada kabulu hoş bir mekanda yaşamak işin kolay tarafı sanırım. Peki ya işin içerisine çocuklar eklenirse ve durum kötüye gidiyorsa? Aile olabilmek burada başlıyor.

Filmin başında herşey yolunda gözükse de, izleyici olarak (İtiraf edin) bizi seyretmeye teşfik eden lezbiyen bir çiftin aile oluşu ve birliktelikleri zamanla çocukların da kafasını karıştırıyor ve seyircinin de merak ettiği sorular gelmeye başlıyor.

Benim de dikkatimi çeken bir sahnenin hemen ardından ailenin oğlu Laser (Josh Hutcherson) beynimi okurcasına kafamdaki soruyu soruyor…
Filmin başlarında lezbiyen çift uyumaktansa film seyretmeyi tercih eder ve kasedi seyre koyulurlar. Çiftler konuşurken filmden kareler gelmesiyle merakım tavan yapar… İzledikleri filmde homoseksüel erkeklerin cambazlıkları sergileniyordur.
Şimdi, ortada lezbiyen bir çift var ve homojen erkekler izlenmekte! Laser bunun nedenini sorsa da film içerisinde net bir yanıt alamamıştır. Hala merak ediyorum…
Homoseksüel çiftler, normal ilişkileri kendilerinden tamamen men eder mi? Bu tür ilişkilerde karı-koca seçimi yapılır mı? Daha derine, duygusal anlamda bir kaç soru ve dahası…

Biyolojik baba Paul (Mark Ruffalo) ile tanışmalarından sonraki zamana, lezbiyen çiftin karamsarlığına yol açacak anlara kadar giden filmin en çok sevdiğim tarafı da kapı arkalarındaki konuşmalarıydı. Bu durumu yaşayan insanların akıllarından geçenleri, kaygıları ve kıskançlıklarını dışa vurmaları İki Kadın Bir Erkek (The Kids Are All Right) filminin en doğal anlarıydı. Bununla birlikte Paul’un çekici bir kız arkadaşı olmasına rağmen çocukları tanımasından sonra Jules’e (Julianne Moore) aşık oluşunun babalık hissinin ne kadar yoğun bir duygu olduğunu göstermesi de gözden kaçmamalı.

Performans bakımından tadına doyulmayan filmin lezbiyen çiftleri Julianne Moore ve Annette Bening aynı dalda Altın Küre’ye aday gösterildi ve ödülü Annette Bening kazandı. Aynı zamanda Mark Ruffalo aynı film ile Oscar’a aday gösterildi.

Farklı bakış açısı arayanları, farklı dünyaları tanımak istenleri, film türü olarak komedi denilsede ciddi ve samimi bir film bekliyor. İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 12 June 2011 01:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Severek izlediğim ve takip ettiğim Belçika sinemasına ait çok güzel ve özel bir film olduğunu düşünüyorum. İnternette film hakkında neredeyse hiç yorum yapılmamış ve ortalıkta fazla dolaşan bir film olmamasına anlama veremedim, lakin eğer sıralama yapmak istesem; Belçika sineması klasmanında çok üst sıralara koymak isteyeceğim bir film.

Konu olarak film, kızını kaybeden bir babanın, kızını bulma çabaları. Şehirde başlayan ve daha sonra biraz ileriye sararak; ıssız bir köyde devam eden konumuz, aniden ortaya çıkan esrarengiz bir kızla yollarının kesişmesi ve daha sonra gelişen akıl almaz olaylar.

Geçmişten sahneler vererek başlayan filmde; Tom kızıyla çok mutlu olan doktor bir babadır. Kızıyla birlikte gayet mutlu olarak yaşadıklarını anlıyoruz ve sonra birden ileriye sarıyoruz olayı. On sekiz ay sonrasına gidiyoruz ve asıl hikayeyi anlamaya çalışıyoruz. Şehirde kaybettiği kızını bulmak için fotoğraflarla dolaşan babamız, esrarengiz bir kıza rastlamasıyla birlikte hikâyemiz başka bir boyut kazanıyor ve mekân tamamen değişiyor. Takip ettiği kızın köyüne gidiyoruz ve hikâyemize sürekli eklenen, hatta bir süre sonra biraz ‘’Yalan Rüzgârı’’ tadında devam eden filmimize aynı zamanda heyecan da geliyor.

Charlotte gerçekten, Charlotte mu? Bir dakika, ben emin olamadım…

Filmin genel hatlarıyla gerçekten tatmin edici bir yapıt olarak çıkıyor karşımıza. Baştan sona itibaren anlatılmak istenen olayı size hissettiriyor ve aslında olayı çözebilmeniz için farklı zamanlarda çok belirgin ipuçlarını da olaya eklemiş. Ama filme öylesine kaptırmanız mümkün ki, bu noktaları kaçırarak filmin sonuna kadar devam edebilme ve aynı zamanda sonunda şok olmanızı da mümkün kılmışlar. Şahsen, verilen onca kopyadan sonra, asıl olayın ne olduğunu anlamak çok zor olmadı.

Her ne kadar senaryonun güçlü olduğundan bahsettiysem de, aslında anlatılmak istenilen olayın üzerine daha iyi gidebileceklerini düşünüyordum. Bunun olmamasının iki nedeni var diyebilirim; anlatılan hikâyenin gereğinden fazla yavaş ilerlemesi ve gereksiz sahnelerin biraz fazla olması. Öylesine alakasız sahneler var ki, filmden kopma noktasına kadar sürüklüyor izleyiciyi.

Sonuna kadar birçok maceraya ve birçok gizeme gebe olan filmin sonu kesinlikle çok tatmin edici olarak kurgulanmış. Olayları farklı olarak biteceğini düşünüyorken, beklenmeyen son ve biraz heyecanı arttırmak istersen iki adamın çöküşünden bahsedebilirim.

Belçika sinemasını her daim sevmişimdir ve bu seferde çok tatmin edici bir film izlediğimi söyleyebilir ve bu filme rahatlıkla kefil olabilirim. Kızını kaybeden ve daha sonra bulmaya çalışan baba filmleri senaryolarını ele aldığım zaman da, izlediğim en derli toplu senaryolardan biri olduğunu, her ne kadar gereksiz sahneler olsa da, her ne kadar anlamlandırılması imkânsız sekanslar oluşturulmaya çalışılsa da; söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesi gereken bir filmden bahsettim. İyi Eğlenceler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 24 March 2011 02:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 00:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tek derdi kocaman bir bal küpüne düşmek olan Winnie ve arkadaşlarının bakalım bu sefer başlarına ne gelecek.

Bu yazı Ethem tarafından 06 March 2011 17:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Karanlıkta yazan, yaşayan ve seven bir adam, bir yazar. Bundan 14 yıl önce Lanzarote adasıda geçirdiği korkunç trafik kazasında sadece görme yeteneğini değil, Lena’yı yani hayatının kadınını da kaybetmişir. O günden sonra kendi adını bir daha kullanmaz ve senaryo yazarken kullandığı takma adı Harry Caine ismiyle hikâyeler yazmaya devam eder.

Her şeyden önce Almadaovar gerçeğinden bahsetmem gerektiğini düşünüyorum. Kendisi, benim yeni keşfettiğim ve eserlerini izlemeye başladığım bir yönetmen diyebilirim. Tarzı genel olarak dram olan ama ara sıra kendi tarzının dışına çımaktan çekinmeyen bir yönetmen. Bu sefer biraz daha trajikomik bir hikâye yarattı, araya bolca dram koymuş ve gerçekten seyir zevki çok yüksek bir Penelope filmi olmuş diyebilirim.

Hikâye şimdiki zaman ve bundan 14 sene öncesiyle birlikte başlıyor. Aslında ilk bakışta klasik geçmiş ve şu anda ki zamanı aynı anda başlatan ve daha sonra bunları bir yerde kesiştiren filmlerdenmiş gibi geliyor. Değil! Gerçekten sizi kandırmasın, bu sefer ki bambaşa olacak. Şu anda kör olan adamımızın geçmişteki hikâyesinden bahsediyor. Daha çok eski yaşananlar üzerinde duruluyor ve bu zamana kadar ayrıntılı bir şekilde anlatılıyor. Burada dikkat çekilmesi gereken bir konu anlatımı ne kadar akıcı ve yalın olduğudur. İnanılmaz derecede sade bir anlatıma, gereken her ayrıtıyı sığdırmak gerçekten çok büyük bir yetenek ve bunu başarıyla yapmışlar. Bir an olsun bir boşluğa düşmemek, eski-yeni arasında ki geçişlerde kaybolmamak…
Ortada önce mecburiyetle başayan bir aşk temasıdan daha sonra, iki insanın birbirini ölesiye sevmesinden bahsediyoruz. İki farklı konseptide bir arada işlemeyi ve bunlar arasındaki geçiş de çok güzel ayarlamış Almadaovar. Caine ve Lena arasıda ki aşkın yansıma stiline bayıldım. Başbaşa kaldıkları anlarda verilen sahne görüntüleri ve kullanılan mekânları müzikle harmanlama şekli insana huzur veriyor. Hazır bunlardan bahsetmişken zaman zaman uzayan diyalogları izleyiciye bir şiir dinletisi havası verdiğini söylemeden geçmek istemiyorum. Bir bütünün her bir parçasına ayrı bir değer verip, hepsini ince ince işlemiş ve ortaya çok keyifli bir film çıkmış diyebilirim buraya kadar.

Ama elbette her şey bu kadar sakin ve rutin gidemez. Bize çok etkileyici bir son gerekiyor. Etkileyici sonunda çok iyi bir şekilde ayarlandığını düşünmekteydim ki, burada ne yazık ki biraz hayal kırıklığı yaşadım. Son sahnelere biraz fazla entrika karışmış. Bir türlü bitmek bilmeyen sahnelerin arka arkaya gelmesinden kaynaklanan bir sıkıntı var gibi geldi bana. Düzen burada biraz bozulmuş şaşkınlık üstüne şaşkınlık verme isteği, sanki filmi bitirememesine yol açmış gibi geldi. İnsan ne yazık ki nasıl başladığını değil nasıl bittiğini hatırlayan bir varlık olduğundan dolayı bunu da buraya iliştirmek benim görevim…

Sonuç; harika hazırlanmış ve kurgulanmış bir aşk filmi olarak değerlendirmemizin yanında aynı zamanda kendine has stiline uygun olarak, bir o kadar dram kokan bir film. P.Cruz başrolde çok fazla seyirciyle buluşmasa da diğer oyuncuların harika performansları sayesinde çok sağlam bir film olduğunu söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesini tavsiye edeceğim, benzerlerinden çok çok daha kaliteli bir yapıt olduğunu söyleyerek yazıyı burada bitirelim. İyi seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 March 2011 01:17 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Harem adlı filmde bir isim daha var ki… Kösem Sultan’ın oğlu İbrahim’e hediye ettiği cariyeyi, Turhan Sultan’ı canlandıracak olan Monica Bellucci. Hal böyleyken filmin konusu da bu oyuncu üzerinden, yani Turhan Sultan’ın 1641 de akıncılar tarafından kaçırılıp Kösem Sultan’a teslim ediliş ve devam hikayesinin anlatılıyor.

Rolü için Osmanlı İmparatorluğuyla ilgili kitaplar okuyan Monica Bellucci’nin yanısıra, İsmail Hacıoğlu ile “Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak” adlı filmde de oynamış olan İtanyan aktrist Claudia Cardinale’ de filmin oyuncuları arasında.

Harem adlı film, 15 Ekim 2011 de Türkiye’de vizyona girecek.

Bu yazı Ethem tarafından 14 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dağa tırmanmak için yola çıkan Aron Ralston, dağda ii kayanın arasına sıkışacaktır. Hikayeyi hikaye yapan durum ise, Aron’un büyük soğuk kanlılığıyla bu tehlikeli durumdan kurtarış çabasıdır.

Filmin rahmetli tarafından yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 23:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2011’in en iddialı filmlerinden biri sayılan “Bir Avuç Deniz”; izleyenleri alt üst edecek beklenmedik bir aşk öyküsü! Reklam filmleriyle tanınan Leyla Yılmaz’ın yazıp yönettiği filmin başrollerini Engin Altan Düzyatan ve Berrak Tüzünataç paylaşıyor. Filmde, usta oyuncular Ayda Aksel ile Can Gürzap‘ın yanı sıra, son dönemin parlayan isimleri Zeynep Özder, Tuğrul Tülek, Ahu Yağtu canlandırdıkları karakterler ve oyunculuklarıyla dikkat çekecek.

“Bir Avuç Deniz”, aşkın, kimsenin göstermeye cesaret edemediği yönünü gözler önüne sererek izleyenleri şaşırtacak. Herkesin kendinden veya yaşadıklarından izler bulacağı film, muhteşem görüntüleri kadar güçlü diyaloglarıyla da öne çıkıyor.

Filmin toplam 120 kişilik bir ekiple 6 hafta süren çekimleri Göcek, İstanbul ve Rodos’ta gerçekleştirildi. İstanbul’un “zengin” hayatını anlatan filmde çok sayıda lüks araç, tekne ve birbirinden şık kostümler kullanıldı. Film için Tarabya’daki Alman Konsolosluk Malikaneleri müzeye dönüştürüldü. Negatif çekilen filmin görsel efektleri Emre Şan tarafından yapılıyor.

“Bir Avuç Deniz”, Türkiye’nin kendine ait jenerik müziği ve jenerik görüntüsü olan ender filmlerinden bir tanesi. Filmin, Avrupa çapında ünlü Türk kompozitör Sabri Tuluğ Tırpan tarafından bestelenen müzikleri; ismi şimdilik gizli tutulan dünyaca ünlü bir orkestra tarafından seslendirilecek. Tema müzikleri dışında pek çok ünlü Türk grubunun da katıldığı filmin en büyük müzikal sürprizi, senaryoyu bizzat okuyup onay veren, Pearl Jam grubunun “Indifference” şarkısıyla filme katılması.

Fikri Görsel Sanatlar’ın yapımcısı olduğu ve 11 Mart 2011 tarihinde gösterime girecek olan “Bir Avuç Deniz”in dağıtım şirketi Cinefilm.

Film Künyesi

Oyuncu ve Karaklerler

Filmdeki Karakterlerin Biyografileri…

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

12 dalda aday gösterilen ‘King Speech’ filmi en fazla adaylık kazanan film olarak ilk başarısını göstermiş oldu. King Speech filmini Coen kardeşlerin “True Grit” filmi 10 adayla, “The Social Network” ve “Inception” filmleride 8′er adaylıkla Oscar’a adaylıklarına girmiş oldu.

27 Şubat 2011 de düzenlenecek olan töreninin sunuculuğunu James Franco ve Anne Hathaway yaparken, Oscar meraklıları da  NTV ve CNBC kanallarından canlı olarak izlenebilecekler.

Tüm Kategori ve Adaylar;

En İyi Film:
The Social Network
Black Swan
The King’s Speech
The Fighter
Inception
The Kids are All Right
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter’s Bone

En İyi Yönetmen:
Darren Aronofsky, Black Swan
David O. Russell, The Fighter
Tom Hooper, The King’s Speech
David Fincher, The Social Network
Coen Brothers, True Grit

En İyi Erkek Oyuncu:
Javier Bardem “Biutiful”
Jeff Bridges “True Grit”
Colin Firth “The King’s Speech”
Jesse Eisenberg “The Social Network”
James Franco “127 Hours”

En İyi Kadın Oyuncu:
Annette Bening “The Kids Are All Right”
Nicole Kidman “Rabbit Hole”
Jennifer Lawrence “Winter’s Bone”
Natalie Portman “Black Swan”
Michelle Williams “Blue Valentine”

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Christian Bale “The Fighter”
John Hawkes “Winter’s Bone”
Jeremy Renner “The Town”
Mark Ruffalo “The Kids Are All Right”
Geoffrey Rush “The King’s Speech”

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:
Amy Adams “The Fighter”
Helena Bonham Carter “The King’s Speech”
Melissa Leo “The Fighter”
Hailee Steinfeld “True Grit”
Jacki Weaver “Animal Kingdom”

En İyi Animasyon:
How to Train Your Dragon – Chris Sanders ve Dean DeBlois
The Illusionist – Sylvain Chomet 
Toy Story 3 – Lee Unkrich

En İyi Görüntü Yönetimi:
Black Swan – Matthew Libatique
Inception – Wally Pfister
The King’s Speech – Danny Cohen
The Social Network – Jeff Cronenweth
True Grit – Roger Deakins

En İyi Orijinal Senaryo:
Another Year: Mike Leigh
The Fighter: Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception: Christopher Nolan
The Kids Are All Right: Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King’s Speech: David Seidler

En İyi Uyarlama Senaryo:
127 Hours, Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3, Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit, Joel Coen, Ethan Coen
Winter’s Bone, Debra Granik, Anne Rosellini
The Social Network, Aaron Sorkin

En İyi Yabancı Film:
Biutiful (Meksika)
Dogtooth (Yunanistan)
In a Better World (Danimarka)
Incendies (Kanada)
Outside the Law (Cezayir)

En İyi Belgesel (Uzun):
Exit through the Gift Shop
Gasland
Inside Job
Restrepo
Waste Land

En İyi Belgesel (Kısa):
Killing in the Name
Poster Girl
Strangers No More
Sun Come Up
The Warriors of Qiugang

En İyi Sanat Yönetimi:
Alice in Wonderland, Robert Stromberg, Karen O’Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1, Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception, Guy Hendrix Dyas, Larry Dias ve Doug Mowat
The King’s Speech, Eve Stewart, Judy Farr
True Grit, Jess Gonchor, Nancy Haigh

En İyi Kostüm:
Alice in Wonderland, Colleen Atwood
I Am Love, Antonella Cannarozzi
The King’s Speech, Jenny Beavan
The Tempest, Sandy Powell
True Grit, Mary Zophres

En İyi Makyaj:
Barney’s Version, Adrien Morot
The Way Back, Edouard F. Henriques, Gregory Funk ve Yolanda Toussieng
The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey

En İyi Kurgu
Black Swan Andrew Weisblum
The Fighter Pamela Martin
The King’s Speech Tariq Anwar
127 Hours Jon Harris
The Social Network Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Müzik:
How to Train Your Dragon, John Powell
Inception, Hans Zimmer
The King’s Speech, Alexandre Desplat
127 Hours, A.R. Rahman
The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross

En İyi Şarkı:
Coming Home – Country Strong
I See the Light – Tangled
If I Rise – 127 Hours
We Belong Together – Toy Story 3

En İyi Görsel Efekt:
Alice in Wonderland, Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas ve Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 Tim Burke, John Richardson, Christian Manz ve Nicolas Aithadi
Hereafter, Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojanski ve Joe Farrell
Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb
Iron Man 2, Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright ve Daniel Sudick

En İyi Ses:
Inception, Richard King
Toy Story 3, Tom Myers ve Michael Silvers
Tron: Legacy, Gwendolyn Yates Whittle ve Addison Teague
True Grit, Skip Lievsay ve Craig Berkey
Unstoppable, Mark P. Stoeckinger

En İyi Ses Miksaj:
Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick
The King’s Speech, Paul Hamblin, Martin Jensen ve John Midgley
Salt, Jeffrey J. Haboush, Greg P. Russell, Scott Millan ve William Sarokin
The Social Network, Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick ve Mark Weingarten
True Grit, Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff ve Peter F. Kurland

Bu yazı Ethem tarafından 27 January 2011 04:51 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tron Legacy filminin oyuncu kadrosundaysa Jeff Bridges, Michael Sheen, John Hurt, Olivia Wilde, Garrett Hedlund, Beau Garrett, James Frain, Amy Esterle, Serinda Swan, Brandon Jay Mclaren ve Bruce Boxleitner  isimleri mevcut.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2011 00:49 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 December 2010 10:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yazıya nasıl başlayacağımı bilemediğim ender zamanlardan biri. Yazmak istediğim ya da söylemek istediğim o kadar fazla şey var ki ama hangi sırayla nasıl anlatacağımı bilemediğimden dolayı tıkanıp kalma durumları baş gösteriyor. Filmin özetiyle bir şeyler karalamaya başlayayım;

Çöplerin içinde bulunan bir ceset… İstanbul Gazi mahallesinde işlenmiş bir cinayet. Öldürülen gencin ağabeyi güneydoğuda yaptığı askerliğini yeni bitirmiş, geri dönmekte. Kardeşinin katilini bulmak için harekete geçtiğinde cevaplanması zor sorularla dolu bir başka savaşın içine sürüklenmektedir. Gerçeğin arayışı içinde iz sürerken, kaybedilen şeyin sadece kendi kardeşinin hayatı olmadığını görecektir.

Filmde geçen şeyler bana çok göre çok doğal olan bizim sıradan günlük hayatımıza benzeyen şeylerle çok ortak noktaları var. Allı pullu bir çocukluk geçirmediyseniz süslü püslü mahallelerde büyümediyseniz film size biraz daha sıcak gelecektir kanaatindeyim. Diğer türlü izleyenlere hikâye gelebilir amma velâkin gerçek olan da budur. Türkiyenin içinde 3 kesim var gözümde; 1.si Birçoğunuzun veya çoğumuzun görmediği ayrı bir Türkiye daha sosyete yaşamlar daha allı pullu hayatlarla süslenmiş yaşamlar. Türkiye?nin %5 veya %10′luk bir kesimini oluşturan %60-65 bir kesim ki orta halli kesim genelde rastlayabileceğimiz insanlar ve %20-25′likte bir kesim var ki varoş semt diye tabir edilen bizimse Allah’ın unuttuğu kurtulamamış bölge dediğimiz semtler. Bence bu semtlerden güzel bir örnekti filmde kullanılan ağır dil sizi rahatsız etmesin ağır gelenlere Serdar Akar filmlerini tavsiye ederim asıl doğallık asıl ağır dil nasıl olur orda daha iyi anlarlar.

Ortamı ve yaşananları çok güzel anlatan bir film olduğu gibi aynı zamanda kendi içinde bir gizem yaşatmayı da başarıyor. Aklıma gelen ve hatırlayabileceğim bir tane mantık hatası var filmde. Şu anda buradan bunu anlattığım zaman filmin konusunu çözebileceğiniz bir ipucu vermiş olacağımdan dolayı ne yazık ki söyleyemiyorum ama bahsetmek istediğim sahne Kerim’in neden bıçaklandığı. Gerisini sorgulamak ya da anlamak sizlere kalmış artık.

Filmi izledikten sonra bir kere daha kanaat getirdim biz dram filmi çekebiliyoruz arkadaş biz dram filmlerini hakikatten layığıyla yapabiliyoruz. Ama bu demek değildir ki hepimiz birer Çağan Irmak olup her filmin sonunda aptal gibi ağlayalım sonra da dram filmlerimiz inanılmaz falan gibilerinden düşünelim. Hayır! Bizim içimizde, Türkiye olarak gereğinden fazla dram zaten barınıyor. Bunları bu tarz filmler yaparak açığa; mantıklı senaryolar kurarak göstermenin öneminden bahsediyorum daha fazla. Şu filmi izleyenler; hanginiz senaryonun bu tarz bir sonla biteceğini tahmin ettiniz? Sanmıyorum…

İsmail Hacıoğlu; kendisini çok beğenerek izliyorum. 2008 yılında çekilmiş bir film ve Hacıoğlu bu zamandan sonra yaptığı filmlerde gene aynı başarıyı gösterdi. Çok genç olmasına karşın çok büyük projelerde büyük roller alarak yerini sağlamlaştırdı. İleride çok farklı yerlerde görebileceğimiz gibi aynı zamanda umarım Haluk Bilginer gibi yurt dışı projelerinde kendisini görme imkânına sahip oluruz.

Sonuç; çok çok güzel bir film olmasının yanında işlediği konuyla da dikkat çekiyor. Gerektiği ilgiyi ve övgüyü hak etmeyen filmlerden biri olarak görüyorum. Mutlaka ama mutlaka izlenmesini tavsiye ettiğim, zaten süre olarak da fazla uzun olmadığından dolayı sizi asla baymayacak, ilgiyle izletecek aynı zamanda sonuyla da hayretler içinde bırakabilecek bir yapım.

İyi Seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 22 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tuna Kiremitçi’nin “Git Kendini Çok Sevdirmeden” kitabı ve 1996 yılında “Kumdan Kaleler” grubuyla birlikte çıkarmış olduğu “Denize Doğru” isimli albümü sayesinde bir sempati doğdu kendisine karşı.Bu filmi izlemeye başlamadan önce kendisinin ismini duyunca bir heyecan oluştu bende. Ama ne yazık ki gerçekler acıdır, hayalleri bırakıp bir an önce filme dönmek gerekiyor.

Film klasik bir Türk aşk filminin bütün özelliklerini taşıyor. Birbirine âşık olan bir çiftimiz var ve evlenmek üzere. Ama her şey bu kadar basit olmamalı diyerek araya Can’ın en yakın arkadaşı düğün öncesinde giriverir. Almanya?da çalışıyordur ve nikah şahidi olmak üzere Türkiye’ye gelir. Can’ın en yakın arkadaşına, sevgilisinin resimlerini göndermesinden sonra hayat onun için daha zor gitmeye başlamıştır. Zaten anne ve babasının erken ölümü yüzünden genç yaşta hayata küsen Ilgaz, bu olaydan sonra Aybige’ye âşık olmuştur. Araya intihara meyilli abisi giriyor ve işler iyice karışıyor.

Filmi hem beğendim hem beğenmedim. Aslında burada konumuz olmayan bir şeylerden bahsetmek istiyorum. Filmdeki durumda kalan binlerce örnek var ayrıca benim şahit olduğum durumlarda var. Buradan anlaşılıyor ki en kıymetli şeyi asla en sevdiğiniz kişiye emanet etmemeniz gerekiyor. Buradan da yola çıkarak film hakkında söylenebilecek tek şey Brezilya pembe dizisi tadında bir film yaptıkları.

Çok yüzüseysel konuşmaların arkasına saklanan, bir anda değişen ortam şartları, çok gereksiz alan kullanımları filmin seyredilebilirliğini ne yazık ki baya bir düşürmüş. İzlerken şartların bir anda değiştiğini, kararların çabuk alındığına şahit oluyorsunuz. Bazı filmlere biz akıcı değil izlerken sıkılıyoruz diyoruz ama bu sefer de film kaçıyor gibi. Yakalamaya çalışıyorsunuz ama nafile, zaten süresi 1 saat 30 dakika olduğundan her şeyi çok çabuk bir şekilde yakalamak ve uyum sağlamak durumundasınız.

Aşk?ın, tutkuyla bağlılığın insana neler yaptıracağını bilen bizler ise Ilgaz?ın sessiz çığlıklarına şahit oluyoruz. Seçiminin yanlışlığı üzerine ensesine bir tokat atmak üzere bekliyoruz ama nafile? Sessiz sedasız binip uzaklaşıyor öyküden Ilgaz. Sinemamızın romantik film, aşk filmi yapma hevesi yeniden özellikle Issız Adam sonrası patlama yapmışken, tuhaf bir deneme olarak kalıyor Adını Sen Koy.  Selvi Boylum Al Yazmalım?larla, Vesikalı Yarim?lerle, Sevmek Zamanı ile büyümüş bizler, bu sessizliği kırmak istiyoruz. Ama romantik film anlayışımızda ki oluşan hasarlardan dolayı bir türlü ideale yaklaşamamamız bizim canımızı yakan kısım oluyor her seferinde.

Sonu hakkında söylenebilecek şey ise kocaman bir belirsizlik. İşlenen konuyu ortada öylece bırakıp kaçmışlar. Hiç tatmin edici bir film olduğunu söyleyemem. Güzel bir deneme, ama konunun klişe olmasından ve üstüne fazla bir şey katılamayacak olmasından dolayı kaybediyor birazda. Ayrıca, Melis Birkan; gerçekten Issız Adam’la alakası olmaksızın çok yapmacık kalmış rolünde. Elbette ekrana koyduğu şirinlik takdir ediliyor ve hatta çoğu kişi onun tatlılığına kanıp geri kalan parçaları göz ardı edebiliyor ne yazık ki.

İzlemeseniz de olur, izleseniz de, seçim sizin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mustafa?nın örnek bir yaşamı vardır. İyi bir işi mükemmel bir eşi dünya güzeli bir çocuğu vardır. Fakat bu eşsiz yaşamı bir kazayla aniden darmadağın olur. Karısı yabancı bir adamla trafik kazası geçirmiş ve hayatını kaybetmiştir. Sır dolu yabancı ise hastaneye kaldırılır.

Mustafa karısının adamla olan ilişkisini öğrenince çılgınca bir plan yapar. Taksi şoförü Fikret?i kaçırıp şehirden uzak bir yere götürür, böylece karısının gizli yaşamı hakkındaki detayları zorlada olsa öğrenecektir. Fakat bu gerilim dolu ilişki sonucu kendi hakkında da bazı gerçeklerin farkına varacaktır. Ve olaylar kısa sürede kontrolden çıkar.

Neresinden başlamak gerekiyor? Gerçekten çok üst düzey bir film olmuş başlangıç olarak. Senaryoyu çok iyi kurgulamışlar ve anlatım gerçekten çok akıcı. Filmin bazı anlarında acaba ne oluyor, neden bunu yapıyorlar diye sorguladığınız bir an bile olmayacaktır eminim. Her şey özenle yerleştirilmiş ve bu düzen çerçevesinde izlediğiniz gördüğünüz her olayın bir nedeni var.

Yukarıda kendimce değiştirdiğim film ismi; filmde iki tane asıl olaydan bahsediyor. Birincisi Mustafa?nın kişiliğinde ki sorunları inceliyoruz. Geçmişinden bu yana bir takım takıntılarının, acılarının olduğunu anlatmaya çalışmışlar ve bu şekilde hayatını sürdürmeye çalışırken başına başka bir olayın daha gelmesi her şeyi iyice içinden çıkılmaz bir hale getiriyor. Analizleri iyi yaparak, karakterin davranışlarından geçmişte ne tarz bir sorunla karşılaştığını tahmin etmek bile bu noktada bir mutluluk veriyor. Filmin ilerisi hakkın da bilgiye sahip olmayı genelde sevmem ama bu filmde işler biraz değişiyor. İzleyerek görmeniz en sağlıklı olanı?

Filmi neden bu kadar geç izledim? Açıkçası buna verilebilecek bir cevabım yok. Herkes Çağan Irmak deyince aklımıza Issız Adam, Babam ve Oğlum gibi artık millete, bütün bir vatana mahal olmuş filmler geliyor. Şu filmi, gerçekten film izliyorum diyen arkadaşlarımın çoğundan duyabildim. Piyasada öyle ahım şahım bir tanıtımı olmadı. Hakkında çok konuşulan bir yapım olduğunu ve aynı zamanda bu filmi çok büyük kitlelerin izlediğini de sanmıyorum. Kısacası baya kenarda köşede kalan bir film olduğuna kanaat getirdim. Ama şu kadarını söyleyebilirim, işlenen konu olarak Issız Adamı zaten bu kategoriye dâhil etmeden söylüyorum ki, Babam ve Oğlum kadar hakkında konuşulması gereken bir film.

Fikret Kuşkan ve Nejat İşler hakkında konuşulması gerekiyor. Fikret Kuşkan hakkında söylenebilecek fazla bir şey yok. Babam ve Oğlum filmiyle beraber ona olan hayranlığım artmaya başlamıştı. Bunun dışında birkaç projede daha izleme fırsatım oldu. Daha önce bu filmi izleme şansım olsa mutlak olarak bu sürecin tam tersi işlemiş olacaktı ama saygım bir kat daha arttı bu filmle beraber. Nejat İşler yardımcı rolde gibi gözüküyor ama çok iyiydi. Söylemek istediğim bir şey var. Filmdeki rol yüklemeleri konusunda biraz karmaşa olmuş gibi. Şimdi bu ne demek? Ben niye saçmalıyorum? Bizim filmimizdeki taksici rolü gereği bu kadar güçlü bir adamın yanında biraz çekingen olmalı. Ama aslında her şeyi bilen bir tek o olduğundan dolayı o kadar da güçsüz durmamalı. İşler bu role gitmemiş. Öylesine bir ifadesi, öylesine bir bakışı var ki, işler ne zaman tersine dönecek diye bekliyorsunuz. Nejat İşler?e ??abi, yapma, etme?? tarzında sakin konuşmalar ve acındırma ifadeleri gitmiyor. Oyunculuk olarak üst seviyede ama yaratılmaya çalışılan karakter olarak olmamış diyebilirim.

Irmak acaba ne zaman bir filmin sonunda ağlatmadan bitirecek ve bize biraz rahat verecek? Şu filmi daha önceden görmüş olsam büyük olasılıkla Issız Adam filminden birkaç kat daha fazla nefret etme durumuna gelecektim. Her filmin sonunda mutlaka biraz dram yaratmak özellikle böyle giden bir filmin sonunda dram yaratmak güzeldir ama bu kadar bariz yapılmasına karşıyım. Karşılıklı konuşmalarla, tamamen bütün filmin dramını birkaç sahnede çözmeye çalışmak ve ağlamalı bol sahneleri artık hoş görmüyorum. Hele ki bunu yapan bir yönetmen, bunu istisnasız her filminde yapmaya çalışıyorsa artık nefret ediyorum. Tüm bunlara rağmen filmin inanılmaz bir sonu var kabul etmek gerekiyor. Bütün parçaların birleştiği, her şeyin baştan beri neden böyle olduğunu anlatan kısa ama öz bir son.

Mutlaka izlenmesi gereken, izlerken sizi hapseden bir film yapmışlar. Tavsiye ediyorum ve en sevdiğim filmler listesinde hatırı sayılan bir noktaya koyacağımı belirtmek istiyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Strause Kardeşlerin el birliği ile hayat verdikleri ilk sinema projeleri olan Yukarıdaki Tehlike’nin, hatırıma ilk olarak Homeros’un Oddsey’ini yoldan çıkartmaya çalışan “sirenlerin” hikayesini getirmesi çok da saçma değil sanırım. Her ne kadar ana karakterimiz Jarrod’ın içinde bulunduğu durumu, Oddysey’in dirayeti ile bir tutmak yanlış olsa da; karşımızda -hiç olmassa kof bir bilimkurgu örneği olmamak için didinen bir yapım olduğunu söylemek yerinde olur. Hedeflediğinin ne kadarını başarabildiği ise aslen yazımızın gerçek konusunu oluşturmakta.

Strause Kardeşler onlarca blockbusterın görüntü yönetmenliğine ya da efektlerine el atmış bir ikili. Uzun süredir kamera ardında yaşadıkları bu makyajlama deneyimini, kendi bağımsız filmleri ile taçlandırmak istemeleri de alkış isteyen bir hareket. Her ne kadar hikayesi ve görsel altyapısı ile “Dünyalar Savaşı”, “District9″ ya da “Cloverfield” gibi örneklerin rotasını izlese de aslında zincirlerini bir yerde kırmak için didindiğini de göz ardı etmemek lazım. Elbette sarfedilen her eforun olumlu sonuçlar doğurmayacağını da dipnot olarak eklemek lazım. Nitekim Strause Kardeşler’in bu çabaları zaman zaman iç bayan bir denemeye dönüşmüş…Nasıl mı?

Multi milyoner dostunu ziyarete giden Jarrod’un vermiş olduğu sınav az buz bir sınav değil. Herşeyden önce kendisi lükse pahaya alışmamış bir karakter. Plazalarda gününü gün eden milyarder arkadaşından sıcak bakmadığı bir teklif alıyor. Bununla birlikte kız arkadaşının hamile olduğunu öğreniyor. Tahmin edebileceğiniz gibi Jarrod’da hazırlıksız yakalananlardan…Bütün bunların bir ev partisi çorbasında karıştırılarak izleyicinin ağzına bir kaşık uzattığınızda, alacağı tat Cloverfield’ın tutturduğu kıvama eş değer. (Burada amacım kesinlikle “bu film şundan şundan çakmadır.” lafını savurmak değil)

Derken ilk temasımız gerçekleşir. Bilinmeyen parlak mavi ışık huzmeleri kurban olarak ev partisinin “en abazan” bireyini etkisi altına alır. Bir sonraki aday ise Jarrod olmuştur. Fakat Jarrod bu temastan kurtulmayı başarır. Söylediğine göre bu ışıklar “karşı konulamayacak kadar” güzeldir…Evet evet tıpkı Sirenlerin Tatlı Sesi gibi.

Gelgelelim bu dakikadan sonra herşey paldır küldür gelişir. Gidelim mi yoksa Kalalım mı? ikilemi çerçevesinde binanın içinde bir o yana bir bu yana gezinen karakterlerimiz, Amerikan Hava Kuvvetleri’nin kurtarma çabalarına da birebir tanık olurlar. Film içerisinde Jarrod ve tayfasının, askerler tarafından kaç defa “kıl payı” kurtarıldığını saymaya çalışmanız da ziyadesi ile faydasız!

Tıpkı District 9′ın trajik karakteri Wikus Van De Merwe gibi bir başkalaşıma da maruz kalıyor. Neyse ki adını koymadığımız bu süreç finalde biraz “sıradışı” bir şekilde sonuçlanarak; filmin mantık hataları ile dolu ve son dönem kurgu-bilim örneklerini az da olsa bilen izleyiciler için “klişe” kelimesinin kalibresini milimi milimine dolduran senaryosunun biraz olsun anlam kazanmasını sağlıyor.

Yine de Yukarıdaki Tehlike’nin bu karma yapısının amacına hizmet edebilmesi için bir devam filmi uğruna kaza kurşunu sıkmak şart mıydı diye sormadan da edemiyor insan. Görsel maharetlerini sergilemekten çekinmeyen yönetmenlerin, ellerinin uzanamadığı konularda biraz daha yardım almalarının çok büyük faydaları olabilirmiş. Hiç değilse Independence Day görmüş bir kuşağın, saçmalama sınırlarına ve artık yıprana yıprana bağışıklık kazanmış sinirlere sahip olduğunu göz önünde tutarak, mantık hatalarını ellerinin tersi ile itip “eğlenceli” bir film yapma fırsatları bile olabilirmiş.

Sözün özü şudur ki yarı mekanik – yarı organik böceğimtrak uzaylı dostlarımız arasında Jarrod bir nevi Neo olarak yola devam mı edecek yoksa olağan bir gişe tatminsizliği sonucunda;”size herşeyi açıklayan bir son hazırladık kalanını sizler kurcalayın.” cümlesinin arkasına mı sığınılacak? Bu soruların cevabını da zaman verecek… Herkese iyi seyirler…

Filmin SuperFrooog tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 04 December 2010 03:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Chung-dong Jang (Jun-ho Jeong) sıradan bir trafik polisidir. Cinayet Masası dedektifi olma hayalini gerçekleştirmek için eline süper bir firsat geçer. Yakalanmaları için uzun yıllardır çalışma yürülmesine rağmen başarıya ulaşmayan bir göreve, Kwang-seop Ahn (Sang Jung Kim )’in çetesine gizli görevle , polis teşkilati tarafindan sızdırılır.
Bu sırada, çete de boş durmamış, işe yaramasa bile, polis teşkilatına sızabilecek eğiteme sahip tek kişi olan Jung-dae Lee (Woong-in Jeong)’yi teşkilata sokmuştur bile. Jung-dae, yetenekleriyle, polis şefinin güvenini kazanırken, gizli operasyonlar servisinden Cha Se-rin (Go Eun Han )’le de aşk yaşamaya başlamıştır. Ve elbette Jung-dae; kendi çetesine sızmış olan köstebeğide araştırmakta ve kim olduğunu bulmaya çalışırken, çetesinin yakın zamanda yapacağı büyük anlaşma öncesi polise yakalanmasını da önlemeye çalışmaktadır.

Film, komedi-aksiyon türünde, her iki türü de içiçe tutabilmiş filmlerden biri. İlk yarıda komedi ağırlığı verilmiş filmden azda olsa sıkılabilirsiniz. Özellikle komedi ağırlıklı filmleri tercih etmeyenler için (benim gibi) bu durum, ikinci yarıda yerini tamamen aksiyona bırakan film için bir sanş halini alıyor.

2009′un çok ses getiren ve raiting konusunda hayli başarılı olan G.Kore dizisi IRIS’ten hatırlayacağımız Jun-ho Jeong; trafik polisi rolünde karşımıza çıkıyor. Özellikle çeteye sızma aşamasındaki performansı, IRIS dizisini izlemiş kitle için biraz sarsıcı olabilir. Zira , oynaması gereken rol, IRIS’in kötü niyetli ajan rolündeki Jeong’a pek uymamış diyebilirim. Genel olarak filmdeki performansını değerlendirdiğimde yine de başarılı buldum.

Ayrıca; altyazı çevirisi yapan gurubun , yaz aylarının da gelmesiyle içine girdiği rehavet durumu yüzünden son 3 bölümünü çevirmekte pek hevesli görünmedikleri belli oluyor.

G.Kore dizisi Boom-nal’dan hatırlayacağımız Go Eun Han’da filmde gizli operasyonlar departmanındaki dedektifi canlandırıyor. Bu kızda iş var arkadaşlar. Oynadığı birkaç yapımı daha izlediğimde, zannediyorum ki, izlemediğim film ve dizilerini de seyretmeye başlayacağım.

Vakit varsa, yapacakta bir işiniz yoksa, filmi izlemenizi tavsiye ederim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 19 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi uzun zamandır bekliyordum ve nihayet izleme fırsatı buldum. Baştan itibaren şöyle söylemek istiyorum, biraz beklentim vardı filmden ama fazla değildi. Sonuçta trailer izlemiyorum desem de, merak ettiğim filmlerin acaba konusu nedir diye okumuyor da değilim. Okuduktan sonra herkes de oluşabileceği gibi bir takım beklentiler bende de oluştu ve hemen izlemeye koyuldum. Şimdi filmimiz;

Yakın bir gelecekte yapay organların üretimi ve satışı mümkün hale gelmiştir. Afrika’daki savaştan dönen Remy ve Jake bir şirkette Repo Men yani organ alan hastaların, şirkete olan borçlarını ödeyememeleri durumunda bu 2?li gidiyor ve ne pahasına olursa olsun organları geri söküyor. Rutin bir geri alma işleminde ortalık bir anda karışıyor ve Repo Men?lerimizden bir tanesine organ nakledilmek zorunda kalınıyor. Zaman geçtikçe borçları ödenmeyince Jake, repo men görevini üstlenmek üzere arkadaşı Remy’nin peşine düşer ve ortalık karışıyor. İçinde yer yer dram öğelerinin yer aldığı bir aksiyon filmine dönüşür.

Yukarıda belirttiğim gibi içinde hem aksiyon sahneleri, hem de dram öğelerini; teknolojik hayat ve güncel hayatı birleştiren izlenmesi hoş bir film oluşmuş öncelikle bunu söyleyelim. Daha sonra bu tarz filmlerin genel yapısından kaynaklanan ve benim inancıma göre asla önüne geçilemeyecek ve sorgulanması gereken bazı şeylerin olduğunu düşünüyorum. Eğer bu yazıyı biraz filmi ”kritik” etmek amacıyla yazıyorsak, işte bahsetmemiz gereken noktalardan birine geliyorum.

Çok merak ettim, neden herkesin organa ihtiyacı var gibi bir hava oluşturmak istemişler? Tamam, anlıyorum konu zaten bunun üstüne, herkes bu şirkete gelerek neden organ ihtiyacını karşılamak istiyor? O zaman hemen ardından bir soru daha sormak istiyorum. Neden yapay organ? Tamam, teknoloji inanılmaz bir derecede ilerlemiş olduğunu bize zaten gözümüze soka soka gösterdiler tamam ama sıkıntı bence burada başlıyor. Bunun geniş bir nedeni olmalı. Neden bu kadar geniş çapta bir organ yetmezliği-eksikliği oluşmuş? Sağlıksız beslenmeden sağlam organ mı kalmıyor? Radyasyondan dolayı herkesin organları mı yamuluyor? Hele sahnelerden birinde Beth vücudundaki parçaları saydıkça ben kendi içimden ” Terminatör filmine hoş geldiniz, perde 5 ” dedim. Burası biraz mantık dışı kalmış ki şu anda film benim düşüncelerime göre mantıkların dışına çıktı zaten. Hadi çıkmadığını varsayarak objektif bir biçimde yazmaya devam edersek, buranın biraz fazla abartıldığını söylemek istiyorum. Hatta daha iyisini söyleyeyim, fazla sorgulamayın.

İyi yanlarına gelelim hemen, öncelikle konunun orijinal olması gayet güzel. Orijinal diyorum kendi adıma çünkü bu tarz bir filmi daha önce izlememiş olmam bu filmi yeteri kadar orijinal yapıyor gözümde. Daha sonrası konunun belirli bir seyir halinde devam etmesi, yer yer dram öğelerinin dâhil olduktan sonra olayların bir anda hızlanması ama daha sonra tekrar normal seyir durumuna dönmesi gayet güzel olarak ayarlanmış. Sürekli aksiyon da bir yere kadar! Film tahminen 2 saat gibi bir süreyi kapsıyor (bakmadan söylüyorum). Bu 2 saat süresinde biten çekirdeğimin üstüne kola içmek için kalktığımı çıkartırsak hareket etmek istemiyor insan. Sürekli olay örgüsü devam ediyor, sahne üstüne sahneler devam ediyor ve kısacası hani kimyada bir terim vardır ya ”akışkan”, işte bu filmde aynen böyle olmuş…

J.Law ve F.Whitaker. F.W hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında. En iyiler ya da bayıldıklarım demiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında ama onun bütün filmlerini indirip izlemeye başladıkça gözümdeki seviyesi yavaş yavaş yükselişe doğru geçti. Filmi eğer izlemediyseniz dikkat edin, ya da izlediyseniz hatırlarsınız, ne kadar orijinal bir gülüş halinin olduğunu fark ettiniz mi hiç? Ya da yeri geldiği zaman sanki topuktan iğne yemişçesine donuk olarak bakabiliyor? Bunun dışında, dram gereken sahnelerde o yarım kapalı gözüyle attığı bakışları ve konuşurken hani rahat ”nigga” denilen hal ve ruhiyatı bize ne kadar doğal olarak yansıttığına dikkat edin lütfen. J.L ise, Sherlock Holmes’den sonra iyi oyunculuk performanslarına devam ediyor, kendisi çok sevdiğim ve beğendiğim bir aktör olmamasına rağmen, iyi iş çıkartmış.

Bu kadar yazdıktan sonra artık ufak bir spoiler vermenin zamanı geldi değil mi? Şurayı okurken filmin sonundaki Bath ve Law sahnesini (ne yaptıklarını söylememi beklemeyin!) heyecanla bekleyeceğini şu anda hisseder gibiyim. Lütfen filmi indirdikten sonra gidip en sonunu izlemek gibi bir hata yapmayın. Çünkü hazır yeri gelmişken burada belirteyim, film beklenmedik bir şekilde bitiyor. Burada bazı kısımları 2 ye ayıracağını düşünüyorum. Benim gibi sonu tatminkâr bulmuş ama filmin vasat olduğunu düşünenlerin sayısı kadar bu düşünceye bir o kadar da karşıt olacak seyirci kitlesini düşünüyorum. Kendi adıma söylemem gerekirse olmuş.

Sonuç; izleyin bir şey kaybetmezsiniz. Değişik bir konu ne de olsa, 2 saat gibi bir süre fazla uzun da değil. Yukarıda saydığım konuların dışında filmde göze batan bir mesele yok. Türkiye?de sinemalara geldi mi, ne zaman gelecek bilmiyorum ama aksiyon-dram birleşiminin denendiği bu filmi izleyebilirsiniz.

Notum 10/7.6

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 28 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Simon, tehlikeli bir trafik kazası geçirir ve gözlerini hastanede açtığında geçmişinden iki senenin zihnini terketmiş olduğunu farkeder. Tanımadığı bir kadınla evlidir, erkek kardeşi bilmediği bir şekilde öldürülmüştür ve genç adam sevdiği bir başka kadın olduğunu öğrenir. Kime, neye inanacağını şaşırmış bir haldeyken, kendini bu kayıp zamanın öncesinde bulur ve kaybettiği süre içinde neler olup bittiği yavaş yavaş çözülür..

Sıkıca sarılıp düzgünce açılan bir film var karşımızda. Seyircisini fazla yormadan merakını ayakta tutmayı başarıyor. Yalnız zamanda geçiş için kullandıkları yöntem -özellikle  Simon’un bunu zorladığı sahnede iyice açığa çıkıyor bu- çok basitçe kurgulanmıştı. Bir de geçmişe gittiğinizde bir şeylere müdahale edip edemeyeceğiniz konusu var ki, Lost’ta bunu gözümüze soka soka kalıplaştırdıklarından olacak bu filmdeki önermeler çok da ilginç gelmedi bana. Daha fazlasını yazıp filmin sonunu anlatmayayım isterseniz.

Öncesinde benzerlerini izlemediyseniz (ki bu çok düşük bir ihtimal tabii) “İçimdeki Ben” başlangıç adına iyi bir seçim olabilir. Güzel film.

Bu yazı Biblio tarafından 27 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Park Chang-yi (Lee Byung-hun) acımasız, duygusuz bir adamdır. Aynı zamanda çok kişinin de katilidir. Tren ile ulaştırılmak üzere teslim edilen Bir haritayı, alarak; Mancurya?daki bir başka mafya babasna götürmekle görevlidir. Fakat işin alengirli yanı; Chang-yi haritayı teslim eder gibi yapıp, aslında trende çalarak; hırszlık süsü verecek ve Emri aldığı kişiye geri getirecektir.

Bu haritanın içeriğinde ne olduğu bilinmemekle birlikte, çok kıymetli olduğu her halinden bellidir. Chang-yi tren yoluna kurduğu tuzakla, treni durdurduğu esnada hiç beklemediği bir olay olup bitmektedir. Haritanın değerinden haberi olmayan ve biraz da sarsak olan Yoon Tae-goo (Kang-ho Song) treni soyup soğana çevirmekle meşguldur. Çaldığı değerli eşyaların arasında harita da vardır. Trende çıkan arbededen kaçmayı başaran Yoon Tae-goo?nun peşine düşmeye hazırlanan Chang-yi, yıllardır usanmadan izini süren Park Do-won (Woo- Sung Jung) ile karşılaşır.

Bu kez birbirinin peşine düşmüş 2 haydut ve 1 hırsız arasında kovalamaca başlar. Mevzu bununla da bitmez, haritanın peşinde Japon Ordusu da olunca, şenlik kaçınılmaz bir hal alır.
Eski filmlerini bilen bilir, ancak 2010?da çok başarılı ve daha önce de yorumladığım The Secret Reunion filminin çılgın dedektifi Kangho-Song bu filmde de karşımızda. Tuhaf (Weird) hırsız rolünde izleyeceğiniz Kang-ho Song beni gülmekten kırdı geçirdi diyebilirim. İlk kez komik-sakar ve tuhaf bir adam rolünde izledim Kang-ho song?u. Ve çoook yakıştırdım bu rolü ona.

2009?da Amerika-Çek Cumhuriyeti ortak yapımı olan G.I. Joe: The Rise of Cobra filminde ?Fırtına Gölge? rolüyle izlenen; benim genellikle Playboy, çapkın, uçarı erkek rollerini yakıştırdığım, İris Dizisinin efsane Güney Kore Ajanı Lee Byung-hun bu filmde ?kötü adam? rolünde. Bu filmle, o fazla şekili (kemikli) suratıyla mikromimik dediğimiz anlık ve herkesin farkedemeyeceği yüz ifadesiylede gayet başarılı olduğunu bana kanıtladı Lee Byung-hun. Zaten kendisini ben ve bizzat kendim(!) Temmuz 2010 itibariyle, tüm filmlerini izlemekte olan biri oldugumdan, hazir filmi de yeni izlemisken, taze taze ballandirayim sitiyorum size. Ama bu sefer de, filmin ?iyi adam?i Park Do-won(Woo-sung Jung)?a ayip olacak diye korkuyorum. Onu, Musa The Warrior ve en cok begenilen filmi More Than Blue flmiyle hatirlayabilirsiniz. Aksiyon ve dramalarin kesinlikle basarili oyuncularindan biri Woo-Sung Jung. Filmdeki iyi adam rolu ise uzerine tam otumus. Chang-yi?nin pesine dusup Hayalet Pazari denen mekanda, Byeong-choon(Je-mun Yun)?un adamlari ve elbette Chang-yi ile savastigi sahneler kesinlikle aksiyon adina basarili sahnelerdi. Ozellikle ipe dolanarak , oradan oraya ucup durmasi, kendisini az-cok izlemeyi sevenleri de ucuracak cinsten.

Filmin yonetmeni, Lee Byung Hun?la yaptigi A Bittersweet Life filmi ile animsayacaginiz, ardindan, sinemanin efsane yonetmenlerinin ortak calismasi olan ve kult filmler arasinda Oldboy?dan sonra yerini alan Three Extrems filmi gelen ve son olarakta, cokca bilinen A Tale of Two Sisters filminin usta Yonetmeni Ji-woon Kim. Kendisini kocaman opuyor , 2010?daki filmini merakla bekledigimi belirtirken yanaklarindan minciriyorum.
Izleyelim mi diye soran varsa hala, fena bir bakis firlatiyorum ayrica.

Bu yazı KanesHiro tarafından 19 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aksiyon, gerilim, şuç, ceza ve güzel bir kadın Angelina Jolie. Sıkı bir kovalamaca, önceden düşünülmüş hamleler ve cesaret isteyen bir karmaşanın içinde kaybolmadan hedefe ulaşabilmek. İftira sonucu köstebek pozisyonunda olan çekici ajanımız Evelyn Salt’ın (Angelina Jolie) başı oldukça derttedir ve bu suçlamadan anca kendi kurallarıyla kurtulabilecektir. Bunu yaparken aynı zamanda eşinide korumak zorunda kalan Evelyn Salt kendini temize çıkartmaya çalışacaktır.

Albenisi fazla olan Salt filminin klasik bir senaryonun dışına çıkmadan tamamen ticari amaçlı bir film olduğunu düşünüyorum. Angelina Jolie ve teknoloji en iyi silahlardan birisi olsa gerek. Bunun dışında Angelina Jolie’nin hayranlarının avantajı, kendisini sarışın ve kumral halde görme şansları olacak.

Salt filminin yönetmeni Phillip Noyce, senaryosu Brian Helgeland ve Kurt Wimmer (Kitap). Salt filminin oyuncu kadrosunda ise Angelina Jolie,Liev Schreiber,Chiwetel Ejiofor,Towanda Underdue ve Gaius Charles isimleri yer almakta.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 12 July 2010 00:53 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Süreyi başlattıktan sonra giden gözcünün ardından,adaylar masalarının üzerindeki sınav kağıtlarının numaraları yazması haricinde tamamen boş olduğunu farkederler. İlk şoku atlattıktan sonra sorunun ne olduğunu araştırmaya başlamalarıyla bu kapalı oda bilmecesi yavaş yavaş çözülerek hikaye devam eder..

Filmin başında görüşme için hazırlandıklarını gördüğümüz kısa anları saymazsak, tamamı tek mekanda geçen bir film olarak “Exam” benzerleri içinde kalitesiyle dikkat çeken bir yapım. Ritmik bir şekilde iniş çıkışlar yapan psikolojik gerilim atmosferi, izleyicinin heyecan ve merakını ayakta tutmayı başarırken, “O filmi ben filanca dakikada çözmüştüm.” benzeri egosantrik söylemlerden de hoşlanıyorsanız biraz daha dikkat kesilmeniz yeterli oluyor.

Küp ve Testere gibi klostrofobik etkili filmlerden, kurbanların adaylara dönüşmesi ve odadan çıkışın elenme şartına bağlı olarak serbest olmasıyla ayrılan “Sınav”, aslında bir vahşet filmi olmadığını söylüyor bize. Sona geldiğimizde herşeyin (senaryoya göre) makul bir izahı olması, dördü erkek dördü kadın adayların her birine konumlarına uygun olarak takılan lakaplar, bu zor denemede açığa çıkan gerçek karakterler bu tarz filmlerde görmeye alıştığımız öğeler olsa da film, sağlam kurgusu ve iyi oyuncularıyla ayrıcalığını kanıtlıyor.

Jimi Mistry’nin aksanına ve mimiklerine bir parantez açarsak, küstah ve atak görünümünün arkasında bir korkağı besleyen Kahverengi rolünde gayet başarılıydı. Keza Adar Beck, çok şey biliyor görünen asab bozucu psikolog olarak kutuda yerini alırken, Luke Malby hırslarını kontrol edemeyen grup lideri Beyaz kıyafetinde iyi iş çıkarıyordu.

Simon Garrity’nin hikayesinden, Stuart Hazeldine’in yazıp yönettiği İngiliz yapımı “Exam”,beklentilerinizi boşa çıkarmayan türden, film izlerken zihnini yormayı sevenler için birebir, kaliteli bir oyun niteliğinde. Zekice tasarlanmış bu filmi mutlaka izleyin.

Bu yazı Biblio tarafından 11 July 2010 02:29 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İzlemekten keyif aldığım bu iki komedyeni bir arada izleme lüksüne daha önce nail olamamıştım, hemen aldım izledim. Film kurgusu efektler falan yok öyle birşey. Oldukça sade, belkide sıkılabilme ihtimalinizin bile olduğu sıradan bir film. Yaa sıradan?
O kadar sırada bir senaryosu vardı ki Envy adlı filmin, 10 kişiden 9′u onda kendisini bulabilir diye düşünüyorum. Yaşamamışsa bile filmdeki büyük çelişki gayet net ve ortada olduğundan dürüst düşünürsek verilecek cevap seçeneğinin fazla olmadığını itiraf ederiz.

Ben Stiller ve Jack Black gibi yapmasakta (Belki daha ılımlı, belki daha fena?) Tim Dingman?ın (Ben Stiller) aklından geçenler eminim herkesin aklından geçecek olan muhtemel çelişkilerdir. Film hakkında bir açıklama yapmak istemiyorum, çünkü söylediğim gibi oldukça basit ama tecrübe konusu olabilecek bir senaryo.
Şunuda eklemek isterim; tecrübe derken fazla umuda kapılmanızıda istemiyorum, bilindik bazı küpeler kulağımızda o kadar uzun zamandır durur ki taşıdığımızı bile hissetmeyebiliriz. İşte bazı değerleri, insanlık adına yapılması gereken davranışları anımsamamız adına yazılmış ve tabiki eğlenceli bir filmi izliyoruz.

Senaryonun anlamlı dokunuşlarından o kadar bahsetmişimki, filmi izlememizin asıl nedeninin komedi olduğunu unutup izlenmeyecekler listesine atmanıza sebep olabilirmiyim diye düşünüyorum…

İzlemek isteyen, kulağının hafiflediğini düşünen ve gülmek isteyenlere…

Envy adlı filmi Barry Levinson yönetmiş. Filmin oyuncu kadrosunu karakterleriyle beraber
verelim.
Ben Stiller (Tim Dingman), Jack Black (Nick Vanderpark), Amy Poehler (Natalie Vanderpark), Rachel Weisz (Debbie Dingman), Ariel Gade (Lula Dingman), Christopher Walken (J-Man) ve Sam Lerner (Michael Dingman)…
İyi seyirler?

Bu yazı Ethem tarafından 30 June 2010 21:55 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yo-han’in babası ve Mi-ho’nun annesi bir dizi olay sonrası hayata veda ederler. Zamanın dedektifi Dong-Su ise , ölümlerin kesinlikle cinayet olduğuna inanmış ve bu uğurda, araştırma yaparken tek evladını olay mahallinde ölüme götürmüştür. Aradan 14 yıl gecer.. Geçer ama, Dong-Su işin peşini bırakacak gibi değildir. Kanıtlayamasa da , cinayet zanlılarını açığa çıkarıp , evladının acısını yaşayarak emekli olma düşüncesindedir.

Film çok akıcı, çok seri ve uzun. Fakat yapım ciddi anlamda kaliteli. Oyuncuları ilk kez izleme şansım oldu, Goo Su (Yo-han) kesinlikle çok çok çok başarılıydı.

Kurgu yönünden de kalitesi ve başarısı tartışılmaz bir Kore yapımı olmuş. Filmin senaristlerine ise ayrıca bir tebrik göndermek gerek, çok vurucu tıradlarla dolu bir film senaryosuna imza atmışlar.

Filmde beni tek rahatsız eden; Mi-Ho’nun, yo-han’dan “son” isteği idi. Zaten, Yo-han’in da , Mi-Ho’nun isteğini yerine getirirken kullandığı mimikler herseyi özetledi.

Bence filmde sevdiği ile birlikte olmak isteyen bir insanın yanı sıra, sevdiğinin “belirsiz” bir geleceğe dair planlarını da anlamlandıramayan ve bundan büyük bir boşluk duyan bir insanı da anlatıyor.

Dedim ya, kurgu olarak flashbacklere sıkca yer verilip, olayları zincirlemişlerse de, filmin akıcı ve seri şekilde işlenmiş olması benim kafamı toparlamamda zorluk çıkardı.

Genel hatları ile, kesinlikle tavsiye edecegim filmlerden.

Bu yazı KanesHiro tarafından 22 June 2010 21:18 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 20 June 2010 19:40 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

18 Hazıran 2010 da vizyona girecek olan filmin yönetmenliğini Jon Wright yapıyor. Senaryoda Stephen Prentice var.
Filmin oyuncu kadrosunda ise; Alex Pettyfer, Sophie Wu, April Pearson, Larissa Wilson, Tom Hooper, Georgia King, Christopher Shepherd, Dimitri Leonidas, Calvin Dean, Mary Nighy, Olly Alexander, Peter Amory, Roger Ashton-griffiths, Ruby Bentall ve Tom Hopper isimleri yer almakta…

Bu yazı Ethem tarafından 18 June 2010 19:49 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hatırlayacağımız gibi Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi bir çok ünlü kahramanlarla dolu ve artık The Avengers adlı filmde hepsini bir arada görme şansımız var.

Bu arada yönetmen Zak Penn’in The Avengers filminden önce çıkan ve çıkacak olan Marvel kahraman filmlerinin sonunun birbiriyle alakalı olması istenmiş çünkü sonunda The Avengers filmiyle tüm kahramanlar alakalı bir şekilde bir araya gelecektir. Hatırlayacağınız gibi Hulk II: The Incredible filminin sonunda Iron Man görülmüştü, işte bu da The Avengers filminin yavaş yavaş birleşiyor olduğunu göstermekte. Film için kesin bir tarih olmamasıyla beraber 04 Mayıs 2012 de yayınlanması hedefleniyor.
Şimdiden sabırsızlanıyorum.

Yukarıdaki fragman, afiş ve resimler fanlar tarafından hazırlanmıştır. Filmin orjinal fragman ve resimleri değildir.
Gelişmeler geldikçe haberdar etmeye çalışacağız.
Teşekkürler.

Bu yazı Ethem tarafından 15 June 2010 03:55 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kick Ass

Film bu söylemle yola çıkıyor. Aksiyon komedi tadında olan Kick-Ass adeta klişe yıkıcı bir film. Sanki senarist oturmuş bu tarz filmlerin klişe sahnelerini önüne dizmiş ve “ben bunları yıkarak nasıl bir film ortaya koyabilirim” demiş gibi düşünüyor insan filmi izlerken. Film bir hayli hızlı bir şekilde başlıyor. Aksiyonun komediyle müthiş harmanlanmasına şahit olduğunuzu düşünürken film birden drama bağlıyor. .

Gibi gözükse de bir yandan klişe yıkmaya devam ediyor. Bir yandan da “evet ya, aslında ben de hep bi kahraman olmak istemişimdir.” dedirtmeye başlıyor. Lise çağlarında bir gencin kendisinin hiçbir özelliği olmadığını fark edip “ben niye kahraman olmuyorum.” demesiyle başlıyor her şey. Önce kıyafetini ayarlıyor, sonra suçluların arasına atıyor kendini. Ne kadar dayak yese de artık o bir süper kahramandır.

Farklı bir film olan Kick-Ass?in yönetmenlik koltuğunda Matthew Vaughn oturuyor. Oyuncu kadrosu ise şöyle: Aaron Johnson, Lyndsy Fonseca, Mark Strong, Chloe Moretz ve Nicolas Cage.

Filmin ilginç bir yanı da yapımcılardan birinin Brad Pitt olması.

Klasik kahraman filmlerinden sıkılanlar için güzel seyirlik bir film olan Kick-Ass, izleyenlere keyifli dakikalar vaat ediyor.

Bu yazı alploganer tarafından 05 June 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin kısaca konusu ise;
Elsa (Sarah Polley) ve Clive (Adrien Brody) hiçte etik olmayan ve sonunu hayal bile edemedikleri mucizevi bir deney üzerinde çalışmaktadırlar. Genetik birleşimler konusunda uzman olan iki bilim adamı, hayvan ve insan genlerinin birleşiminden oluşan bir canlı türü ortaya çıkartmışlardır.
Haliyle çocukları gibi olan bu canlıya Dren ismini vermişlerdir fakat Dren, gün geçtikçe bir kadına benzemeye başlayacak ve zamanla büyüyerek tehlikelere açık veya tamamen bir tehlike haline gelecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 03 June 2010 15:39 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Afişinde bu aile sizin aileniz mealinde sıcak bir cümle yazmışlar. Evet, bir aile filmi fakat çok farklı bir kültürden, enteresan bir bileşim halinde yaşayan anne-baba, üç çocuk mevcut bu ailenin içinde.

Film evin büyük oğlunun, artık çok yaşlanmış olan köpeklerini veterinerde ölüme teslim etmesi ve sonrasında evden ayrılmasıyla başlıyor. Albert (Pio Marmai) dedesinin apartmanında bir odaya taşınıyor. Ailenin bireyleri bu uzaklaşmaya ilginç tepkiler veriyorlar. Anne (Zabou Breitman) diğer çocuklarına “Zaten hepiniz gideceksiniz, ben de bir okula başlayayım bari” diyor, babanınsa (Jacques Gamblin) pek bir şey umurunda değil gibi. İkinci erkek evlat Raphael (Marc-Andre Grondin) bir hayalperest. Gerçek hayattan kopuk, müziğe kendini adamış bir çocuk. En küçükleri Flora (Deborah François) ise asi bir genç kız olarak yetişiyor.

Oyuncular birbirinden cazibeli ve iyi, renkler-mekanlar gayet hoş ama hikayenin içi türlü belirsizliklerle dolu. Gerçek bir aile hissi vermiyor insana. Annenin büyük oğlunun evden ayrılmasına çok üzülmüş gibi görünürken yanında kalan çocuklarına boşvermesi tuhaf bir ayrıntı. Başlarda hiç anlaşamayan, çok alakasızmış gibi duran kardeşler, aniden birbirlerine korumacı ve ilgili tavırlar sergiler hale gelince, pek inandırıcı gelmiyor açıkçası.

Her bölümünde bir karakteri ele alarak onun yaşadıkları üzerinden ailede olup biteni anlatmaya devam ediyor film. Cüz’i miktarda içerdiği sembolizm ve kişilerin psikolojik travmalarına ara ara şöyle bir dokunup geçmesi yetmiyor maalesef. Sonunda da hepsi birden ehlileşiyorlar sanki.

Yalnız ailenin iki numarası Marc-Andre Grondin için birkaç şey daha söylemek lazım. 1984 doğumlu, Kanadalı genç oyuncu, hayal aleminde yaşayan Raphael rolünde alakaya değer bir oyunculuk çıkarıyor. Keskin yüz hatları ve ince bıyıklarıyla Johnny Depp’e benzer bir ayrıcalığa sahip Marc-Andre, film boyunca uzun saçlarını palmiye modeli de dahil türlü abuk hallere sokmuş olsa da, sırf çekik kahverengi gözlerinde pırıldayan tılsım için bile izlenebilir.

Fazla Fransız’vari havalardaki The First Day of the Rest of Your Life’ın, uç noktalara varabilen bir serbestlik anlayışı var. Bazı filmlerde hiç sırıtmadan eriyen bu hal, ona yakışmamış. Gene de bu garip ailenin hayatına bir göz atmak isterseniz, buyrun diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 01 June 2010 03:10 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu adamın öyle bir tarzı var ki, hani ya çok sevilen ya da nefret edilen enteresan tipler vardır ya, Roberto Benigni’yi de eğer bir kere sevmişseniz, hangi filmin içine oturursa otursun zevkle izlersiniz o filmi. Tam aksine ona gıcık kaptıysanız -ki ben bu nasıl olur pek bilemesem de :)- her hali, bütün o abartılı mimikleri, jestleri tek tek gözünüze batar, izlemeniz işkenceye dönüşebilir sanıyorum. Bu arada Pinokyo için demeyeceğim ama Hayat Güzeldir, Kar ve Kaplan gibi o nefis filmleri de güme gitmiş olur tabii.

Pinokyo’yu ayırdım çünkü gerçekten çok keyifli olmasına karşın bu bir koleksiyon filmi aynı zamanda. İtalyan komedyenin üslûbunun hastası değilseniz izlemeseniz de olur. Konu zaten mâlum, marangoz Geppetto Usta, kiraz ağacından bir kukla yapar ve ona Pinokyo ismini verir, bu kuklacık iyi kalpli ama haylaz mı haylaz bir velet olarak canlanır ve evden kaçar. Gezdiği, oynadığı yerlerde saflığı yüzünden başına gelmedik kalmaz ama hep bir şekilde kurtulur, en sonunda Mavi Orman Perisi gerçek bir çocuk olması için ona yardım edince, Pinokyo da uslanır ve babası Geppetto’nun yanına döner.

Ülkesinin masalını perdeye şanına yakışır şekilde yansıtmış Roberto Benigni. Yüzlerce farenin çektiği, gümüş pırıltılı arabasıyla dolaşarak gecelere ışık saçan Mavi Peri (Nicoletta Braschi), zıpır bir şekilde taklalar atarak evine gelen tahtadan oyduğu oğluna, ekmek kırıntılarını birleştirerek başlık yapan Geppetto, Pinokyo’yu yoldan çıkarıp, elindeki paraları almak isteyen Kurnaz Tilki ile Kör Kedi ve masalın diğer karakterleri, rengarenk dekorlarla bezenmiş bu sevimli filmde yerlerini almışlar.

İtalyan masalı dedim Pinokyo’ya ama buna itiraz eden birileri de yok değil. Meşhur tiyatrocumuz Ayla Algan yavrucağın hem kız, hem de bize ait bir masalın kahramanı olduğunu üzerine basa basa vurguluyor söyleşilerinde. “Ay ve Gün” isimli masalda bir marangoz, çocuğu olmadığı için  uzun saçlı bir kız kuklası yapıyor ve onu evinin penceresine koyuyor, oradan geçen kralın oğlu da onu gerçek sanarak tahta-kıza aşık oluyor ve evlenmek istiyor. Marangoz korkusundan onun bir kukla olduğunu söyleyemiyor ve muhafızlarla birlikte saraya giderken kızı nehre atıyor. Peşinden kurtarmak için atlıyorlar ama kuklanın takma saçı çıkınca kız, ay ve gün gibi ortada kalıyor.” Haçlı seferlerinde gelenlerin bu masalımızı da alıp götürdüğünü söylüyor Ayla hanım, o hoş sesiyle.

Bizden esinlenerek mi yazmışlar, Carlo Collidi yalancı bir adam mıydı bilemiyoruz ama Pinokyo’nun bir de burun mevzu var, elbette. Filmde, hikayenin aslında olduğu gibi çok üzerinde durulmuyor klasik yalan-burun ilişkisinin. Halbuki küçük tahta-oğlanın masalından bahsedince akla ilk gelen şey bu olur hep. Çocukken burnun uzamış yahut başından dumanlar çıkıyor derlerdi ya hani, masalın kökeni hakkındaki söylenene inanacak olursak, bir çocuğa yalan söylememesi gerektiğini kendinde örnekleyerek öğretme çabası, Carlo’nun veciz masalını yazmasına benziyor.

Her halukârda, bu meşhur masaldan izlenilesi bir film yapmış Roberto Benigni. Günümüz sinemasında eğlenceli digital efektlerle burnu bir uzayıp bir kısalan, tembellikten kulakları eşek kulaklarına dönen Pinokyo’nun filmi, onu sevenler için güzel bir görsel şölen niteliğinde. Benigni’nin hayal dünyasından keyif alanlardansanız Pinokyo’sunu izlemeden olmaz diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 25 May 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aşk Zamanı (In the mood for love) [2000] filminin finalinde de bu cümle vardı. Ve bu cümle beni çok etkilemişti.

Hayal gücünün kuvveti ile bir hikaye yazan, aslında salt cümle başına 100 HKG doları kazanmak için yazan bir köşe yazarıdır Mr. Chow ( Tony Leung ). Zamanında birine aşık olmuş ( Gong Li ) ancak beraber olamamıştır. Bu sebeple Singapore’dan Hong Kong’a , o meşhur iç savaş döneminde geri gelir. Sevdiğini de ardında bırakarak. HKG’da yeni bir hayat başlamıştır onun için. Hikayelerine kattığı kahramanlar, bir süre sonra hayatına giren-çıkan kadınlar ve kendisi ekseninde dönen olayları da kapsamaya başlar. (Bir yazar için bulunmaz bir firsattır aslında bu .) Gazeteye yazdığı bir hikayeye “2046″ adını verir. Bu sayının anlamını sadece kendisi bilmektedir. Aslında Mr. Chow ( Tony Leung ) biraz da hayattan bezmiş, sevdiği kadını unutamamış fakat yoluna devam etmek zorunda olduğundan klasik bekar erkek modunda yaşayan sıradan biridir. Ve …Çapkındır da… Hiç bir ilişkisinin nihayete ermemesi, uzun sürmemesi ise, onun birazda “umursamaz-değer bilmez” hale gelmesinden ( sevdiği kadına kavuşamamanın verdiği ruh hali) kaynaklanmaktadır.

Filmde çok fazla action beklenmemelidir. Ancak hikayenin akışı, filmin akışından daha hızlıdır. Özellikle Zhang Ziyi’nin vizore giyişiyle birlikte başlayan o şarkıya film boyunca devam eden o keman ağırlıklı melodiler, o klasik müziğin sarhoş eden notaları… Filmin içine çekiyor sizi. Film boyunca yaşananları, o kemanın eşlik ettiği melodilerle izlemenin verdiği tadı, aynı zamanda Gong Li’nin o asil duruşunda, o bitmiş tükenmiş ama hala içinde “kadınlığını” taşıyan hallerinde, Zhang Ziyi’nin o meşhur ” aradığını bulamayan hafif meşrep kadın” havasında, Tony Leung’un “sırlarını fısıldayarak bir ağaç kovuğu arayışı”nda bulacaksınız. Ben buldum.

Ahh..! Bir de pansiyon sahibinin o “vakur” ve “gurur” dolu hali… Özel hayatını kimsenin bilmesini istemediğinden, eski mesleği dolayısıyla sevdiği opera şarkılarının sesini sonuna kadar açarak kızıyla yaptiği ağız dalaşları…

Her ne kadar kimine göre ağır akan bir nehiri anımsatan havada sürsede , 2046 aslında her izleyenin hayatından bir “süreç”i anlatabilen bir film.

Görmek ve bakmak.

Bakarsanız, kendinizi görebilirsiniz….

Bir kere, hepsinden öncesi ;

Yönetmen : Kar Wai Wong
Senaryo : Kar Wai Wong
Yapımcı : Kar Wai Wong

Bu adam yapmışsa, izlememek sinemamsi cehalet (!) olur….;)

Puan: 10/10

Bu yazı KanesHiro tarafından 23 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 22 May 2010 00:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde ikisi de mevcut fakat ortada klasik anlamda bir hikaye yoktu. Eğer izleyecekseniz ne anlattığını boşvermeniz gerek. Aynı plana uzun bir süre, sakince bakabilirim, hemen hemen hiç diyalog olmaması da problem değil diyorsanız, o zaman Sylvia’yı bulacağımız şehrin kapılarını yavaş yavaş açabiliriz.

Görüntüler, gündelik hayatın sukûnet içinde aktığı Strasbourg sokaklarına ait. Genç bir ressamla (Xavier Lafette) beraber 6 yıl önce bu kentte tanıştığı Sylvia adındaki genç bir kadını arıyoruz. Kaldığı otelde, sabah uyanıp yatağın içinde uzun uzun düşünürken, yahut bir cafede oturup etrafında gördüklerini eskiz defterine geçirirken zaman öylesine yavaş ilerliyor ki, siz de onunla beraber düşüncelere dalabilir, o resimlerini çizerken mutfağa giderek kendinize bir çay demleyip dönebilirsiniz. Bir şey kaçırmamak için her dakikasını izlemek zorunda hissettiğimiz filmlerin aksine Sylvia’nın Şehrinde bizzat yaşıyor gibiyiz.

Jose Luis Guerin’e filmi için neden Strasbourg’u seçtiği sorulunca, bu Fransız şehrinde daha önce hiç film çekilmediğini ve yayalar, bisikletler ve tramvaylardan oluşan trafiğiyle şehrin kendine has, müzikale yakın bir ritmi olduğunu söylüyor. Strasbourg’u “Bir kadının hayaletleriyle doldurmak için ideal bir kent.” olarak tanımlayan İspanyol yönetmen, ağırlıkla açık mekanlarda çekilen filmde herhangi bir figüran grubu da kullanmamış.

Sylvia’nın şehrinde geçirilen birkaç saat, nefis enstantanelerden oluşan bir fotoğraf sergisini adım adım gezmeye benzer bir his bırakıyor insanın dimağında. Tabii, sinemanın bildik kalıplarından hayli uzakta duran bir film izlemek isterseniz..

Bu yazı Biblio tarafından 22 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Rahmetli Ahmet Uluçay’ın 2004 yılında çektiği ilk ve maalesef son uzun metraj filmi olan Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak, yönetmenin hayatının bir çeşit biyografisi gibi. Tıpkı yönetmenin küçükken izlediği filmlerden sonra sinemaya gönül vermesi, hatta arkadaşıyla beraber köylerinde film oynatmaya çalışmasına benzer bir öyküsü var filmin. Yazın köylerinin yakınındaki bir kasabada karpuzcunun yanında çalışan Recep ile bir berber dükkanında çırak olan Mehmet sinema sevdasıyla yanıp tutuşan iki yurdum gencidir. Başlıca uğraşları kasaba sinemasından atılmış film negatifleri toplayıp kendi yaptıkları film makinesinde bunları oynatmaya çalışmaktır. Bunun için akıllarına gelen her yolu denerler ama negatifteki adamlar bir türlü ?gımıldamamaktadır?. Bunun yanı sıra Recep, kasabada gördüğü bir kıza tutulmuştur ki artık sadece iki şey için dua etmektedir: ?Adamlar gımıldasın, Nihal’i anası bana versin.?

Temelde bu iki motif üzerine ilerleyen film, hikayesinin sade ama içtenliği kadar o zamana kadar hiçbir oyunculuk deneyimi olmayan iki amatör başrol oyuncusunun başarısıyla da dikkati çekiyor. İsmail Hakkı Taslak ve Kadir Kaymaz, isimlerini ilerde başka filmlerde duyururlar mı emin değilim ama yaptıkları bu tek işle bile bir çok kişinin adlarını bilmelerini sağladıkları bir gerçek.

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filmini izlerken, filmin gösterdiği naifliğe aynıyla karşılık verilirse filmin tadına daha iyi varılacağı kanaatindeyim. Öykü olarak sıradışılığı, kurgu olarak olağanüstülüğü yok filmimizin; ama samimiyet derseniz, ufak detaylardaki hoşluklar derseniz, çocuk saflığında yaşanan bir sevda derseniz sizi fazlasıyla memnun edecek bir film.

Filmi bütünüyle çok beğenmekle beraber özellikle dikkatimi çeken ve filme ayrı bir hoşluk katan sahneler var. Bu sahneler yönetmen Ahmet Uluçay’ın hem senaryoda hem de yönetimde, yaşasaydı ne güzel işler yapacağının habercisi niteliğinde. Mesela, iki kafadarın yaptıkları projeksiyon makinesini sakladıkları yere giderken, akşam alacasında geçtikleri ürkütücü bir sokak görürüz. Aynı ürkütücülük Recep’in annesinin, film negatiflerini yaktığı dış mutfakta da karşımıza çıkar. Aslında ne sokak o denli tekinsiz ne de mutfak korkunçtur. Yönetmen, söz konusu yerlere iki ergenin gözüyle bakmaktadır; karanlık insanların bulunduğu sokaklar, kaynar kazanlarda büyülerin yapıldığı mutfaklar.

Bir başka güzel sahne de mahallenin delisinin projeksiyon makinesini çalıştırmaya çalıştıkları geceden aklında kalanlarla çevresini bir sinema şeridini izlermiş gibi yaptığı sahne. Başka bir filmde böyle bir anlatım var mıdır bilemiyorum, çok akıllıca geldi bana.

Filmin senaryosunun olaylardan çok diyaloglarla güçlendirilmiş. Böyle olunca kahramanların nasıl biri olduklarını söylediklerinden, davranışlarından anlamamız gerekiyor elbette. Bu bağlamda Ahmet Uluçay’ın bu filmdeki baş kahramanlarını iyi tahlil ettiğini söyleyebilirim. Mesela;

UCUNDAN AZCIK İSPİYON (SPOILER)

Sevdiği kızın annesi saçlarına iltifat edince hemen bir tarak ve bir ayna alan Recep’in, saçları kesildikten sonraki perişan hali tam da olması gerektiği gibiydi. Birgün saçlarının en beğenilen özelliği olabileceğini kavrayan(!)/ sanan bir ergen, aynı gün sona ermeden saçlarından olursa ne düşünür, ne hale gelir? İşte bu hüzünlü ama aynı zamanda gülümseten bir sahneydi.

ACIMADI Kİ, ACIMADI Kİ…

Ahmet Uluçay’dan çektiği birkaç kısa filmle birlikte sadece bu film kaldı yadigar. Ama öyle bir film ki, güzelliğine nice onlarca film çekenler erişemedi.

Bu yazı fafatuka tarafından 21 May 2010 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Daha önce dizi yönetmenliği yapmış Allen Coulter?in ilk uzun metrajı olan Beni Unutma, erkek kardeşinin intiharı sebebiyle aile ilişkileri ve hayatı kötüye giden Tyler (Robert Pattinson) ile henüz 11 yaşındayken annesi gözlerinin önünde öldürülen Ally (Emilie de Ravin) ?nin yaşadığı aşk üzerine kurulmuş, romantik ama acı hikâyeli bir dram özünde. Bu ilişki üzerinden ebeveyn çocuk ilişkisini de değiniyor film. Fakat bunu klasik zengin ve ilgisiz baba, alkolik mutsuz baba gibi karakterlerin üzerine yükleyerek olayı daha çok baba-çocuk ilişkisi üzerine kaydırıyor. Filmin ilk yarısındaki biraz üstü kapalı, sakin ve huzurlu anlatım filmi seyirciye sevdiriyor. Anlatımdaki bu hafif gizem ve araya serpiştirilen sanatsal replikler  birbiriyle gayet uyumlu ilerliyor.

007 kariyerinden sonra, Pierce Brosnan?ı üç çocuklu bir aile babası rolünde izlemek doğrusu değişik gelebilir. Fakat ilgisiz zengin babayı canlandırdığı için, yaşına rağmen düzgün fiziği ve hoş takım elbiselerle film boyunca donuk ama olması gereken bir oyunculuk sergiliyor. Pek popüler başrol oyuncumuzdan da çok şey beklememek gerek tabi, aslında abartısız oyunculuğu, İngiliz olmasına rağmen hiç rahatsız etmeyen Amerikan aksanıyla bence gayet başarılı fakat daha çok ?ekran yüzü? olarak ünlenmesi ile Robert Pattinson?un yönetmenler tarafından biraz da fotomodel havasında kullanıldığını düşünüyorum. Hal böyle olunca da çok ağır karakter oyunculuklarında gezinmesi pek mümkün olmuyor. Hâlbuki Bu popülariteden önce rol aldığı Little Ashes/Küçük küller adlı bağımsız filmde, Salvador Dali?nin hayatından bir kesiti canlandırmış ve bu cüretkâr rolün altından bence başarıyla kalkmıştı.

İkinci yarıda klasik inişli çıkışlı sevgili hikayesine dönen filmin son dakikaları,herkesin birbirine kenetlendiği,sorunların çözüldüğü bir huzur ortamına dönüşüyor ki,bu huzurdan gerilip,sonun kötü biteceğini hissediyorsunuz.Yani ne vardı bu da iyi bitseydi derken,akıllıca bir ipucuyla finalin o olduğuna açıkçası inanamıyorsunuz.Kabul,şaşırtıcı bir final ama bu final bu film için çok mu gerekliydi??? Bence hiç değil.

Sen git güzelce bir başlangıç yap, sakin ve hüzünlü dram havasını yakala, Robert Pattinson?u film boyunca güzel karelerden göster, hayranlarını mutlu et, finalde de git Amerikan trajedisine unutmayacağız mesajı gönder, saygı gösterisinde bulun? Ne gerek vardı?

(Filmin diğer fragmanı ve ön tanıtım bilgileri buradadır.)

Bu yazı Selin tarafından 18 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Danimarkalı yönetmen Christopher Boe?nin ilk uzun metrajı Reconstruction, ?isli sisli pis puslu? kuzey kenti  Kopenhag?da çekilmiş deneysel bir film.

Fotoğrafçı Alex (Nikolaj Lie Kaas), kız arkadaşı Simone (Maria Bonnevie). Yazar August (Krister Henriksson) ve karısı Aimee.  Film bu dört kişinin birbirine değen ilişkileri üzerine kurulmuş.  Alex, kız arkadaşıyla çıktığı yemekten dönerken, trende Aimee?yi görür. Simone?a bir şey söylemeden, ilk görüşte etkilendiği kadının peşinden gider. Bir barda oturur, konuşurlar. Birbirlerini uzun zamandır tanıyormuş gibidirler. Alex, geceyi Aimee?nin kaldığı otelde geçirdikten sonra döndüğünde, evini yerinde bulamaz, komşuları, babası ve kız arkadaşı onu tanımamaktadır. Alex?i bilen tek kişi bir gece önce karşılaştığı Aimee?dir..

Böyle kısaca anlatıldığında konu açısından çok da sıradışı bir hali yok fakat diyaloglar ve üzerine basa basa seyirciye hissettirilen kurgusu açısından değişik bir filmdi. Açık açık ? Bu yalnızca bir film. Bir kurgu. Ama yine de acıtır..? diyen yazar August?un ağzından karakterler tanıtılırken, filmde giyecekleri kıyafetlerin masalarda sergilenmesi de bu kurgu hissini pekiştiriyordu.

Onunla karşılaşmadan önce, rüyasında Aimee?yi görüyor Alex.  Barda genç kadının ona söyledikleri de buna işaret ediyor, ?Eğer ben senin rüyan isem, sen de benimsin demektir.? Alex?in söylediğine göre Aimee, kız arkadaşı Simone?dan daha güzel değil, ?Öyle kırılgan ki onu incitmekten çok korktum.? diyor arkadaşına rüyasını anlatırken. O, sadece yeni bir heyecan, peşinden gidilecek uçarı bir düş. Simone ise halihazırdaki, hep var olacağına güvenilen kadın.

Duyduğu ani tutkuyla, Alex?in şekilsel manada da altüst olan dünyasında, ona yardım edebilecek yegane kişi, Aimee. Fakat genç adam onun kayıtsız şartsız sadakatinden emin mi? Filmin sonunda, Orpheus ve Eurydice efsanesi baz alınarak kurgulanan ?test? sahnesi de, Alex?in Aimee?ye olan güvenini sorguluyor.

Reconstruction, koyu-kasvetli havası, metaforları, sembolist anlatımıyla öylesine izlenebilecek bir film değil.  Perdeye yansıyan gerçeğe yakın ilişkilerin hissettirdiği acıdan endişeniz yoksa, dolaylı kurgusunun ardındaki gizemi çözmek hoşunuza gidecekse buyrun diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 17 May 2010 15:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şu an için bile yani oturup bu filmi kaleme alırken dahi filmi sonuna kadar izleyebilmiş olmanın hayreti içerisindeyim. Sadece öldürmeye programlı karakterlerin olduğu filmlere pek sıcak bakmam çünkü. Ama filmdeki sürükleyicilik beni buna mecbur etti. Sonunun başından belli olduğu filmlerden değil bir kere, fakat aynı başarı filmin sonu için söylenemez. izlenen bir yığın atraksyondan sonra “Ne oldu… Bittimi şimdi?” diye kalabilirsiniz.

Filmi izlerken yarışmacıları yönlenirmek ve takip etmek için kurdukları sisteme hayran kalmıştım. Aynı teknoloji, suçu teşvik etmek için değilde engellemek için kullansalar inanın çok daha güzel bir dünyada yaşayabiliriz.

Biraz benimle paralel düşünüyorsanız bu kadar para ve teknoloji neden böyle bir turnuva için harcanır diye düşünebilirsiniz. Özellikle kendinizi durgun hissettiğiniz günlerde izleyebilirsiniz. Filmin enerjisi size yansıyacaktır.

İyi seyirler.

(Filmin cast, ekip ve diğer fragmanına buradan bakabilirsiniz.)

Bu yazı Asya tarafından 17 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi dümdüz özetleyecek olursak Albay Aldo Raine (Brad Pitt) liderliğindeki Yahudi çetenin Nazilere açtığı savaş ve buna paralel ilerleyen bir intikam operasyonunu konu alıyor diyebiliriz. Ama alt anlatımdan gidersek Film ikinci Dünya savaşına tamamen kurgusal bir intikam hikâyesiyle yaklaşan, tarihi öven filmleri alaya alan, içinde özellikle sinema sektörüne ve filmin geçtiği döneme sert eleştiriler gönderen bir masal.

Film başından sonuna, hatta isim seçiminden başlayarak, çok komplike göndermeler içeriyor. Tarantino?nun en sevdiği filmlerden birisi olan Enzo G Castellari?nin ?Baterdi senza gloria? adlı filminin İngilizce çevirisi ?Inglorious Bastards?tır. İki filmin konu olarak birbirleriyle hiç alakası olmamasına rağmen,1978 yapımı filmin de tarihe olan alaycı yaklaşımı nedeniyle Tarantino?nun film ismine esin kaynağı olmuştur. Tarantino?nun kullandığı isimdeki yazım hataları ise (Inglourious kelimesindeki fazladan ?u? ve alt orta sınıfın yazdığı haliyle bastErd kelimesi)adeta filmin çok dilli yapısına bir gönderme niteliğinde. Filmde özellikle Brad Pitt?in canlandırdığı Albay Aldo Raine karakteri üzerinden Amerikalılar?ın İngilizce?den başka dil bilmediği,hatta bazen İngilizce?yi bile doğru konuşamadıkları eleştirisi de çok net hissediliyor zaten. Bu çok-dilli savaş ortamında, ikinci bir dili konuşamayan bir sürü Yahudi, Fransız, Amerikalı, Fransız ve Alman arasında SS subayı Albay Landa?nın Almanca, İngilizce, Fransızca hatta İtalyanca?yı büyük akıcıkla konuşması ise bu karakterin genelden zıtlığını iyice vurguluyor.

Filmin, politiklerin tansiyonunu yükselten, çok sert açılış sahnesinde belki de filmin içindeki tarihsel tek gerçek mesaj olan ?herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret? alt metniyle çok yönlü eleştirel tarzı hemen anlaşılıyor. Bunun haricinde 5 bölümlük bir anlatımdan ibaret filmin zaten ilk bölümünün girişinde, evvel zaman içinde kalbur zaman içinde Naziler, Fransa?ya girmişken tarzı bir ifadeyle, izleyeceklerimizin tamamen kurgusal bir tarih masalı olduğunun altı çiziliyor.

Tarantino hemen hemen tüm filmlerinde, yeni oyuncu keşifleri, popülerliğini kaybetmiş oyunculara yeni kan vermesiyle dikkat çeker. Soysuzlar Çetesinde de Christoph Waltz?ın söz söylenemeyecek kadar mükemmel performansını izlerken büyük keyif alıyorsunuz, maalesef filmde başrolü göğüsleyen Brad Pitt?i açık ara farkla gölgede bırakıyor. Shosanna Dreyfus rolündeki Melanie Laurent ise yepyeni bir yüz, kadınsız bir savaş filminde hiç de sakil durmayan bir oyunculuk sergiliyor. Brigitte von Hammersmark rolüyle aslen de Alman olan Diane Kruger?in karşımıza çıkması ise çok zekice.

Dikkat !!! yazının bu kısmı filmi izlemeyenler için ipuçları içermektedir.

Tarantino, kurduğu bu masalsı öyküde, savaş ortamının vahşet ve şiddetini her zamanki gibi çok sanatsal, dâhiyane bir şekilde izleyiciye aktarıyor. Bu savaşın ardından Yahudilerin intikam fantezisini ?sinema operasyonu? adıyla tüm Nazileri toplayıp film galasında yakma fikriyle, bugüne kadar Hollywood?da çekilmiş onlarca Yahudi soykırımı temalı filmlerde işlenen acı ve yenilmişlik temalarına alternatif bir son, sıkı bir cevap gönderiyor. Amaç intikamsa, heralde en güzel intikam böyle olurdu. Bu sonun sinema salonunda olması ise ?sinemanın en büyük propoganda aracı? olmasından kaynaklanıyor. Aynı zamanda da Tarantino sinema aşkını özellikle de Avrupa sinemasına olan aşkını filmlerinde hep kullanmıştır bu filmde de adeta haykırıyor. O dönemde propoganda filmleri çekimini teşvik eden hatta adeta şart koyan Goebbels?in kötü filmini, film içinde karşımıza seren yönetmen bir bakıma o dönem sinemanın ideoloji uğruna feda edilmesine de sert bir eleştiri yapmış oluyor. Sinemanın hazırlık aşamasında Shosanna Dreyfus tarafından edilen ?biz filmleri oyuncuları ile değil yönetmenleri ile hatırlarız? repliği ise genel geçer Amerikan filmlerinin oyuncular üzerinden prim yaptığı imasından başka bir şey değil. Tarantino?nun açık açık sinema sektörüne açtığı bu yaylım ateşi, politik eleştirmenlerce filmin açılış sahnesi baz alınarak tabi ki sertçe eleştiriliyor. Başta da belirttiğim gibi Albay Landa?nın ?herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret? konulu monologu,(biraz daha derine inecek olarsak Nazilerin Yahudilere olan nefreti, genellikle tüm insanların sıçanlara olan nefretine benzetilerek, sıçan nefreti üzerinden somutlama yapılıyor ve bu nefretin sebepleri aranıyor? )tümüyle alaycı, gerçek dışı ve absürd bu filmin en ciddi ve en temel mesajı. Tarantino bu mesajı filmin tam da başında vererek durduğu eleştirisel noktayı ilk sahneden belli ediyor. Albay Landa ile Lapadite ?in karşılıklı konuşmasından ibaret bu sahne, Tarantino?nun bütün ustalığını, kendine has kamera açılarını ve görsel detaylarını yansıtıyor. Bu sahne o kadar özel o kadar önem verilerek çekilmiş ve bu anlatım öyle güzel süslenmiş ki, bu mesajı kaçırmak adeta imkânsız hale geliyor. Hal böyle olunca da eleştirmenlere saldırı yolları açılıyor.

Tabi Tarantino, sinema sektörüne böyle sert eleştiriler gönderirken, sinema eleştirmenlerini de unutmuyor, ?sinema operasyonu? kadrosundaki Archie Hicox ( Michael Fassbender) Alman sineması üzerine uzmanlaşmış, hatta bu konuda kitaplar yazmış bir sinema eleştirmeni rolünde karşımıza çıkıyor. Ancak Alman filmleri üzerine uzman olmasına rağmen, Almanlara has el kol jestlerine aşina olması gerekirken, üç sayısını işaret ederken korkunç bir hata yaparak, bütün ekibin ölümüne ve operasyonun sekteye uğramasına neden oluyor.(bu sahne filmde detayına hayran kaldığım en keyifli sahnelerden birisidir.)

Yani Tarantino, ikinci dünya savaşını anlatan bir savaş filmi çekmekten ziyade,böyle bir film üzerinden iğneyi kendimize batıralım dercesine sinema eleştirisi yapıyor.

Bu yazı Selin tarafından 16 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film genel olarak izlenebilir tadında idi. Başrol oyuncularının performansları beni memnun etti diyebilrim. Özellikle Ji Hyun Woo ve Im Jung Eun iyi birer ikili olmuşlar.

Film görsel açıdan da fena değildi. Yönetmen görselliği filme yayabilmiş. Müzikleri hoş ve kulağı tatmin edici cinstendi. izlenesi bir film kısaca.

Bu yazı KanesHiro tarafından 15 May 2010 15:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Zatoichi?de; gözleri görmeyen, geçimini masörlük ve kumar ile kazanan Zatoichi’nin Takeshi Kitano) hikâyesi anlatılmakta. Sakin ve mütevazi bir hayat sürdüren Zatoichi?nin hayatı; arkadaşı Shinkichi (Taka Gadarukanaru) ile bir kumarhanede tanıştığı sıra dışı iki kız kardeş (Okinu/ Yuuko Daik ile Osei/ Daigorô Tachibana) tarafından beklenmedik bir şekilde, intikam ve kin dolu bir hayata dönüşür, birden kendini kasabanın baş belası olan Ginzo?nun (Ittoku Kishibe) baş düşmanı olarak bulur.
Aslında, O; sadece bir masör ya da kumarbaz değildir. Gözleri görmediği halde türünün tek örneği olan çok iyi bir kılıç kullanıcısıdır.
Öğrenir ki Ginzo kendisine; çok acımasız, etrafındakileri kırıp geçiren, çok iyi kılıç kullanabilen Hattori (Tadanobu Asano) isimli bir samurayı korunmak amaçlı tutmuştur.
Gün gelir bu iki samurayın yolları kesişir.

Takeshi Kitano?nun hem yazıp, hem yönetip, hem de oynadığı 116 dakikalık bu filmi; kötü bir intikam filmi olarak düşünmeyin sakın. Film benim ?türsüz? ismini verdiğim cinsten bir film.
Yani; içinde herkese hitap edecek şekilde her şey var.
Keiichi Suzuki?nin müziklerini yaptığı filmin, özellikle, müzikal son sahnesi; defalarca izlenebilecek güzellikte.

Alternatif olarak filmin diğer bir değerlendirmesini görmek için buraya…

Bu yazı Lavinya Oz tarafından 15 May 2010 01:22 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hee-won Kang, küs olduğu kıza duygu sömürüsü ve intihar tehdidi ile onunla çıkması için baskı yapar. Fakat bu arada Eungyu ile de hangi aralıkta kanka olmuşlardı onu da anlamadım, ikisinin bir müzik grubu var. Filmin adını taşıyor. Doremifasollasido…. anlamadığım bir nokta da, madem bu iki çocuk bu kadar kankalar, o zaman neden kankasının kız arkadaşını zorluyor kendisiyle çıkması için. Film ilerlerken öğreneceğimiz sebebi göz önüne aldığımda bile tamamen geçersiz bir sebep Hee-won Kang’in kızı çıkmaya zorlaması.
Sonra bir baktım film başka bir boyuta taşındı. Finale yakın, çok alakasız bir durum ortaya çıkıi ki, gülsem mi, HD’de harcadığım yere mi üzülsem bilemedim. Finale doğru meydana gelen durumu senaristler ve yönetmen toplamda 15-20 dakika da çözdürüverdiler. Bu daha da saçma hale getirdi kurguyu.

Filmi bu kadar yerdim ama; oyunculuklar için de bir iki kelime etmeliyim.
Bu film, GeunseokJang’un 2. , Ye-ryeon Cha’nin ise ilk izlediğim filmi. Geun Seok’un performansı yerindeydi, zaten liseli bir duruşu var normalde de. Ye-ryeon ise, çirkin bir kız olmakla birlikte, mimiklerini hemen hemen iyi kullanıyordu.

Film az biraz da olsa müzik katkılı olduğu için , kendini izletti bana. Fakat müziğin de suyunu çıkarmışlar. Şarkı başlıyor, ama bitmek bilmiyor.. Bu kadar uzun şarki söylettirilir mi yahu. Müzikal değil ki bu. Klasik liseli filmi..

Velhasil kelam, filmen bir nane anlamadım. Yani filmden zevk almadım ( Salak değilim, tabi anladım da )
isteyen izlesin.

Bu yazı KanesHiro tarafından 12 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charlie Fineman (Adam Sandler) işte böyle birisidir. Anne ve babasını küçük yaşta kaybetmiştir. Eşini ve üç küçük kızını ise yakın zamandaki bir uçak kazasında yitirmiştir. Bütün bu olanlar ondaki dayanma gücünü sıfıra indirmiştir. Artık hayatta tutunabilecek tek bir dalı bile kalmayan Charlie bütün olanları unutmayı tercih etmiştir.(Her ne kadar bu tercih doğrudan onun elinde olmasa da) Tek yaptığı kulaklığını takıp, müzik dinleyerek dış dünyadan kopmak, orada olanlara kulaklarını tıkamak olmuştur. Ve öyle ki günün birinde karşına çıkan eski oda arkadaşı Alan Johnson?ı (Don Cheadle) bile tanımamıştır. Fakat bu karşılaşma belki de onun için hayatı yakalamanın yeni bir fırsatıdır. Tekrar hayata dönme fırsatı yakalayan Charlie bu fırsatın üstüne gitmeye başlar. Yeniden arkadaş olan bu iki insan giderek birbirlerini daha iyi tanımaya başlar ve yaşam zorluklarını görürler. Johnson her ne kadar Charlie için bir çıkış yolu olsa bile, aslında o da bir yerden hayatı yakalamaya çalışan biridir. Yakın zamanda babasını kaybetmiş, karısıyla arasında anlam veremediği zıtlıklar oluşmuştur. Aslında bu arkadaşlık her ikisi içinde bir kurtuluş yolu olmuştur. Tabi bir de hayata başka bir yerden tutunmaya çalışan Donna (Saffron Burrows) vardır. O da doktor Johnson?a her fırsatta muayeneye gelen ve her gelişinde ona asılan umutsuz bir kadındır. Kocası tarafından aldatıldıktan sonra yaşama tutunma dengesini kaybeden Donna da kurtuluşu Johnson?da arar. Bu üç insanın kesişme noktası psikiyatr Angela (Liv Tyler) olur. Belki hepsi de dertlerine deva olacak kişi olarak Angela?yı görmüştür. Her biri yapabilecekleri en iyi şey olan hayatı yakalamanın yollarını aramaktadırlar.

Uzun kıvırcık saçlarıyla pek alışılmadık bir oyunculukla karşımıza çıkan Adam Sandler, sadece komedi oyuncusu olmadığını gösteriyor bu filmde. Mütevazi oyunculuğuyla gönülleri fetheden Don Cheadle doktor Johnson rolünde. Onlara, her sahnede o müthiş yüz ifadesiyle kendisinin masum olduğuna inandıran Saffron Burrows, genç ama ne yaptığını bilen psikiyatr Liv Tyler ve kocasını arayan eş Jada Pinkett Smith eşlik ediyor.

Hayatı yakalamanın yollarını arıyorsanız ya da arayan insanların dramlarına tanık olmak istiyorsanız bu film tam sizin için. İyi seyirler?

(Ayrıca alternatif olarak; ?Reign Over Me?)

Bu yazı alploganer tarafından 12 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

?War is a drug” (savaş bir nevi uyuşturucudur) gibi protest sayılabilecek bir alt başlıkla başlayan, Akademi ödüllerinde senenin bütün iyi filmlerine tozunu attırıp geçen, ödül kazanan ilk kadın yönetmen olarak Kathryn Bigelow’u tarihe geçiren Ölümcül Tuzak?ı izledikten sonra açıkçası nasıl hissedeceğimi bilemedim. Kaybeden diğer filmlere üzülmeli miyim yoksa politika karşıtlığı mı yapıyorum?

Sezar’ın hakkını Sezar’a vermek lazım başta. Film üzerinde gerçekten çok emek var, ses, görüntü, efekt, kamera kullanımı bakımından eline su dökülecek türden değil. Tertemiz görüntüler  var ve kurgusal mekanlar çok başarılı. Öyle görüntü kalabalığı olan gürültülü bir aksiyon filmi değil, insanı parmak uçlarına kadar  geren basbayağı bir savaş filmi Ölümcül Tuzak. Senaryo yazarı Mark Boal’un bu kadar ayrıntılı bir senaryo yazması ise hiç tesadüfi değil, zira kendisi bizzat Irak’ta görev almış bir olay yeri gazetecisi. Bu yüzden senaryoya çok hakim olmuş ve yarı belgesel kıvamında, tadından yenmez bir iş çıkarmış karşımıza.

Film, üç Amerikan askerinden kurulu bomba imha timinin Iraktaki 45 günlük görevlerine kamera çeviriyor. Hassas ve eğitimli Amerikan askerlerinin bombacıyı elinde cep telefonuyla fark etmelerine rağmen insan öldürmemekteki ısrarları üzerine bomba teknisyeni patlayan bomba yüzünden ölünce, tabura psikopata bağlamış, daha önce de Afganistan?da bulunduğunu ilk sözlerine sokuşturuveren bir imha teknisyeni geliyor.
Yeni ekip bu hafif deli teknisyen eşliğinde şehirdeki bombaları imhaya başlıyor. Bütün bunlar çok tamam, yerli yerinde ama hikayenin alt metni bana şöyle bir durum hissettirdi:
Bakın biz Amerikalılar güvenliği sağlamak için buradayız. Arkadaşımızın ölümüne sebep olacak bombayı patlatan adamı bile öldürmekten tereddüt ettik. Biz Iraklılar’ı öldürme taraftarı hiç değiliz. Biz zaten taraf değiliz. Iraklı küçük Beckham’la sıcak dostluk kuran hafif çatlak bomba teknisyeni, görevde çocuğun cesedine yerleştirilmiş bombayı görünce yıkılıyor, cesedi patlatmak yerine bombayı minik cesetten çıkartıyor ve cesedi Iraklılara teslim ediyor. Bu sahne mükemmele yakın gerçeklikte. Amerikalı asker bunu yaparken, yine Iraklılarla iletişim kurmaya çalışan psikolog asker ayağının altındaki bombanın patlatılmasıyla havaya uçuyor. Bu sahne de mükemmel gerçeklikte. Biz de duygusalız, film de duygusal olabiliyor. Peki, gerçekten öyle miyiz?

Ama bir taraftan da çöl ortasında bu üç askerin yakaladıkları, yüzleri gözleri sarıklı adamların aslında Amerikalı oldukları anlaşıldığında söylenen replik ise:”Hey dostum aynı tarafın adamlarını yakaladınız? Hani taraf değildiniz siz?

Ama yok bu filmde alt metin aramayalım derseniz, savaş filmi işte yememiş içmemiş çalışmışlar, görsel bakımdan seyirciyi doyurmuşlar, hatta temiz yüzlü Jeremy Jenner bile hafif çatlatmış rolüne yakışmış, o kadar çok işini seviyor ki çoğu savaş filminde olduğu gibi göreve dönen asker finalini gülümseyerek yapıyor. Hem de 365 günlük yeni göreviyle… Devam filmi gelir mi dersiniz?

not:Hurt locker, imha edilecek bombanın patlaması sonucu alınan yara anlamına geliyormuş.

Bu yazı Selin tarafından 11 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Altın kural, komedi filmlerinde senaryoya pek önem verilmez, maksat her zamanki gibi eğlenebilmek… Sonrasında seyrine daldığım Zombieland adlı film, başından sonuna kadar keyifle takip etmemi sağlayacak kadar eğlenceliydi.

Woody Harrelson pek takip ettiğim bir aktör değildi fakat bu filmde biraz olsun ısındığımı biliyorum artık. Ayrıca Emma Stone filmin en iyi performans sergileyen ismiydi. Woody Harrelson’un tecrubesine nazaran daha akıcıydı. Komedi filmi de olsa Woody Harrelson’un, abartılı el kol hareketleri hiç bir umursamazın yapmayacağı kadar sıradışıydı. Filmden soğumamı sağlayabilirdi belki ama en başından beri Jesse Eisenberg ve dış sesi filmi takip etmemdeki en büyük rolü üstlendi. Oyunculuğu iyiydi fakat komedi ve romantizmin arasında kalmış, her iki köşeye de vuramadığım bir durum söz konusu oldu. Alın siz vurun:)

(Aşağıdaki paragraf genel bir görüştür)
Birde küçük kardeş vardı ki farkındaysanız artık komedi adı altında ahlak kuralları esnemiş ve özellikle yaz mevsiminde çekilen filmler iyice genleşmiş bir hale geldi. 12-13 yaşında bir çocuğun silah tutmasından cinsel olaylara karşı soğukkanlı hareketleri ve artık bunların köşe bucağında olmalarından hiç haz etmiyorum.
Hani “Seçim sizin, dileyen izlesin” politikasını savunan kitlenin geçmişi de bu kadar esnek değildi yani. Bir yerden başlarsın, benimsersin-alışırsın ve esnersin.
(Bitti)

Neticede Abigail Breslin’ın canlandırdığı karakterin silah tutmasındaki mantık, silah tutacak başka kimsenin kalmamasıydı.

Filmi anlatmaya gerek yok sanırım. Eğlenceli ve seyri güzel, keyifli bir komedi. Altın kuralımızı da unutmuyoruz:)

Şunu eklemeden geçemeyeceğim… Tamamen komedi yüklü Zombieland filminin ilerleyen yarısında bir sahne geliyor… Eğlencenin tozunu attırmış, gülmek için diyaframınızı zorlamış bir halde iken başınıza gelebilecek en kötü şey aniden ağlamaklı bir hal içerisinde olmaktır sanırım. (Dikkat göz yaşı) İşte tam bu esnada film karakterleri bir odada toplanır ve geçmişten bir anı ile duygularınızı su yüzüne çıkartır. Güzeldi.

Vaktiniz varsa kesinlikle izleyin.

Bu yazı Ethem tarafından 11 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Marcel Proust “Aşk masallardaki lanetler gibidir. Büyü bozulana dek elden hiçbir şey gelmez.” der ve bazıları da buna inanır.. Hayatının kontrolünü ele almaktansa, alışmış olduğun geçmişe sığınmak her zaman daha kolaydır çünkü. “Ma Vie En L’air”, bu güvenli sığınağa takılıp kalan genç bir adamın hikayesini anlatıyor; Yann Kerbec.

Kişisel yaşantılarından ilham alarak hikayeyi yazan ve yöneten Rémi Bezançon, Yann rolü için fiziken de kendisine çok benzeyen Vincent Elbaz’ı özellikle seçmiş. Oyuncu, Rémi’nin mimik ve hareketlerini, filmdeki karakterine ustaca uygulayınca yönetmen bundan çok etkilendiğini ifade ediyor. Uçmaktan ölesiye korkmaları, biri hayali bu üç adamın ortak yönü ve filmin de çıkış noktası olmuş
Annesini, uçak yolculuğu esnasında, kendisini dünyaya getirirken kaybeden Yann, otuzlu yaşlarda bir uçuş eğitmeni. Babasıyla geçirdiği, güzel çocukluğundan kalan Ludo(Gilles Lellouche) adında yakın bir arkadaşı var. Yann’ın tabiriyle “akşamları yemek verdiği tombul bir kedi” gibi olan Ludo, sevgilisi kapı dışarı ettiği için gelip onun evine yerleşiyor. Film boyunca Yann’ın hayatındaki dönüm noktalarının tamamını etkileyen bu “tombul kedi”, aynı zamanda hikayenin en eğlenceli karakteri diyebilirim. Özellikle bütün gün salondaki kanepede uzanıp, hayvan belgeselleri izlerken yaptığı yorumlar çok komikti.

Ludo’yla gittikleri bir ev partisinde Charlotte’la tanışan Yann, “hayatının kadını” testini geçen bu kızla üç hafta süren bir duygusal ilişki yaşar. Charlotte’un Avustralya’ya gidişinden bir süre sonra, uçuş korkusu yüzünden onu ziyarete gidemeyince ayrılırlar. Çocuksu bir ruha sahip olan Yann için bazı ufak ayrıntılar çok önemlidir. Eşsiz olduğuna inandığı Charlotte’un hatırasına saplanır kalır, onu bir türlü aklından çıkaramaz.

Aradan fransız filmlerinin klasik “10 yıl”ı geçtikten sonra Yann’ın hayatına, radyoda insanlara ilişkileri üzerine öğütler veren program sunucusu Alice(Marion Cotillard) girer. Aynı zamanda komşusu olan Alice’den çok etkilenen Yann, geçmişe olan saplantısı yüzünden ona bir türlü açılamaz. Bu sırada  Charlotte geri döner.. Yann’ı tekrar esir alarak, hayatını altüst etmeye başlar, genç adama ait ne varsa (çizgiromanlarını, arkadaşı Ludo’yu, kanepesini) etrafından siler süpürür. “Hayır” demesini beceremeyen kahramanımız Yann, Charlotte’la evliliğe doğru sürüklenirken, artık geçmişi ile geleceği arasında bir seçim yapmasının zamanı gelmiş de geçmektedir..

“Havada Aşk Var”ı dört başı mamur kılan sadece konusu ve sağlam kurgulanmış karakterleri değil. Film için sahnelerin üzerine tam uyan şarkılar seçilmiş. Oyuncularının keyifli, rahat halleri, takındıkları birbirinden muzip ifadeler çok güzeldi. Neredeyse tamamı arşivlik repliklerine gelince, film salt bu sözler için bile izlenir diye düşünüyorum. Mesela Alice’in Yann’a “Hayatının kadınının kim olduğunu ancak ölüm döşeğinde öğrenebilirsin.” demesi çok zekiceydi. Alice zaten hikayenin filozofu bir manada. Yönetmen Rémi Bezançon’un “Alice şaşırtıcı, gizemli, bir o kadar da doğal ve farklı. Hatalarınızı ortaya çıkarıp, sizi onlarla yüzleştiriyor. Bu nedenle Yann onu etkilemek için olduğu gibi davranmalı.” sözleri de bu rol üzerine nasıl kafa yorulduğuna dair çok şey anlatıyor. Marion Cotillard’ın duru güzelliğiyle ete kemiğe bürünen Alice’in, filmi izlerken en sevdiğim karakter olduğunu da söylemeliyim.

Yann ve Ludo arasındaki uyumu ise izleyip görmeniz lazım. Aralarındaki diyaloglara eşlik eden mimikleri film boyunca beni bir hayli güldürdü.

Öve öve bitiremediğim yazıdan da anlaşılacağı üzere; “Havada Aşk Var, tadına doyum olmayan, nefis bir romantik komedi.” İzleyince pişman olmayacaksınız.

Bu yazı Biblio tarafından 09 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com