Şimdi bir de diğer açıdan bakalım. Sıradan bir gün. Evinizde oturuyor, televizyon izliyorsunuz. Çalan telefona aldırış etmiyorsunuz, ama o çalmaya devam ediyor; ta ki karınız eve gelip, cevap verene kadar. Yirmi yıldır görmediğiniz oğlunuzdan haber var. Telefondaki sesten, O’nun hastanede olduğunu ve beyin tümörü teşhisi konduğunu öğreniyorsunuz. Film bu kez, Henry Sawyer (J.K. Simmons) ve eşi Helen Sawyer’ın (Cara Seymour) gözünden bu şekilde başlıyor.

Fakat benim bu söylediklerimi sonradan öğreniyorsunuz filmde. Başta ne bir açıklama, ne de bir özet var yaşanmışlıklarla ilgili. Hiçbir şey bilmeden, nostaljik bir havada filmi izledikçe öğreniyorsunuz ve filmin geneline yayılan dram havası size eşlik ediyor. Belki bu dram en koyusundan değil, fakat sizi yeterince bağlıyor filme ve karakterlere.

Film, Olivier Sacks‘ın The Last Hippie adlı denemesinden, Gwyn Lurie ve Gary Marks tarafından uyarlanmış; baba Henry Sawyer ve oğlu Gabriel’in arasındaki baba-oğul ilişkisini sorgularken, beyin tümörü olan Gabriel’in iyileşme sürecinde müziği bir araç olarak kullanmasını anlatıyor. Böylece hem 70 ve 80’lerin Beatles, Rolling Stones, Bob Dylan ve Grateful Dead şarkılarıyla eğleniyor, hem de insanın içini ısıtan bir hikâye izlemiş oluyoruz. Zaten filmin ismi de Grateful Dead‘in The Music Never Stopped isimli şarkısından geliyor.

İlk olarak uzun sakallarıyla karşımıza çıkan Gabriel; 60’ların sonunda evden ayrılıyor, sebebiyse o yıllardaki çoğu gencin evden ayrılma sebepleriyle aynı. Hiçkimse onu anlamıyor. Babası onun yaşam şeklini, müziğini ve siyasi görüşlerini sevmiyor. Bir de o yıllarda yaşanan Vietnam Savaşı’na bakışta, iki kuşak arasındaki büyük fark etkili bu ayrılıkta. Şimdi geçen yaklaşık yirmi yıldan sonra, hastahanede, sokaklarda kaldığı her halinden belli olan Gabriel’i; babası ve annesi evden ayrıldığından beri ilk kez görüyor. Fakat bir sorun var. Ne yazık ki Gabriel’in hafızası uzun bir zaman dilimini silmiş ve yeni hiçbir bilgiyi hafızasına kaydedemiyor.

Gabriel’in dünyaya ilk tepki verişi döneme ait olmayan bir şarkıyla oluyor: Fransa milli marşı… Bu bir umut, babası ve annesi için. Çocukluğundan beri müzikle hep içiçe olmuş, hatta ailesinden de yeterli destek görmüş bu konuda. Babası da tam bir müzik hastası ve Gabriel ile aralarında geliştirdikleri, “Bu şarkıyı ilk kez ne zaman duydum, biliyor musun?” cümlesi ile başlayan bir oyunları var. Müzikle hayata geri dönmesinden itibaren, Henry oğlunu iyileştirme çabasına girişiyor. Araştırmalarında bir makaleye rastlıyor. Ve yolu müzik terapisti Dianne Daley (Julia Ormond) ile kesişiyor. Dianne, Gabriel’e eski hatıralarının geri gelmesi için yardım ediyor, bunu da Rock şarkılarıyla yapmaya çalışıyor.

İşte bu “İlk kez ne zaman duydum?” oyunundan yola çıkarak, Gabriel’e çeşitli şarkılar dinletmeye başlıyorlar ve gün geçtikçe verdiği tepkiler artıyor. Tepkilerle birlikte yeniden dilleniyor, konuştukça da hikâyeyi öğreniyoruz. Hikâyelerin çoğunu babanın gözünden gördükten sonra, olayların iç mekanizması Gabriel’in kendi hafızasından eklemelerle anlaşılıyor.

Bir babanın kelimenin tam anlamıyla, canından çok sevdiği oğlunu geri kazanmak için neler yapabileceğini izliyoruz, ilerleyen bölümlerde. Müziğinden –ki bu Henry için yaşamı demek- dahi vazgeçebilen bu babaya saygı duymamak elde değil. Filmin baba-oğul arasında taraf tutmayarak ilerlemesi de bir başka güzel yanı.

İlk yönetmenlik denemesiyle karşımızda olan Jim Kohlberg yapımcılıktan gelen biri. The Music Never Stopped‘da olağanüstü bir iş çıkarmış demek biraz abartı olur. Ama bence hiç de sırıtmıyor, ben ilk filmiyim yönetmenin diye.

J.K. Simmons‘ı bugüne kadar ilk kez bir başrolde izledim. Spider-Man, Juno, Extract, Thank You for Smoking, The Jackal, The Mexican, Up in the Air gibi filmlerde çok da sahnesi olmamasına rağmen her zaman akılda kalmayı başarmış bir aktördür. Bu cümleden de anlaşılacağı üzere bir çok filmde rol almıştır. Ayrıca onu televizyon dizilerinde görmekten de çok sıkılmıştım. The Music Never Stopped‘da onun yapabileceklerini çok daha iyi görüyoruz. Zaten Simmons ve Lou Taylor Pucci filmin tüm yükünü sırtlıyorlar. Bu arada Taylor’u daha önce hiç izlememiştim, ya da farketmemiş olabilirim. Bu yüzden karşılaştırabileceğim bir performansı yok. Bir gerçek var, o da iyi bir oyun çıkarmış. Cara Seymour yine bir anne rolüyle karşımızda. Ben başka tür bir rolünü hatırlamıyorum zaten. O, bu dünyaya anne rolünü oynamak için gönderilmiş. Tabi çok iyi yazılmış bir karakter olmamasından dolayı, filmde adeta yok olmuş. Ayrıca Dr. Diane Daley (Julia Ormond) de öne çıkan karakterlerden.

Paylaşmadan edemeyeceğim bir nükte var, bitirirken. Hastahaneden çıkarken, Gabriel,annesi ve müzik terapisti arasında geçen konuşma:

-Hazır mıyız?

+İlaçları aldım.

-Çantayı da ben aldım.

*Beyin tümörü de bende.

Çok uzattım farkındayım. Alışkanlık haline gelmeyecek söz veriyorum. Bu yüzden son olarak; yaşanmış pişmanlıkları, geri dönüşü olmayan keşkeleri ve bir nebze de olsa o pişmanlıkların giderilmeye çalışılmasını anlatan, dram severlerin kesinlikle izlemesi gereken bir yapım. Daha önce hiç dinlememiş olmama rağmen Grateful Dead hayranı olmamı sağlayan bu filmi bence, müziği hayatının bir parçası olarak gören ve müziği meslek edinmiş herkesin izlemesi gerekir.

“Müzik ruhun gıdasıdır.” bunu biliyorduk, aynı zamanda tedavi de edebiliyormuş. Nasıl mı? İzleyin de, görün diyorum…

Bu yazı MuTe tarafından 12 February 2012 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İç içe geçen hayatlar diye klişe bir anlatım oluştu ya son yıllarda modern sinemada. Tam da öyle bir film bu. 5 karakter var parça parça anlatılan, yolları yavaş yavaş kesişen. Hepsinin ölüm ile ilintili durumları söz konusu. Ölüm gibi ciddi bir meseleyi absürd denebilecek öğelerle, zekice yazılmış senaryosu ve sağlam kurgusuyla öyle bir yedirmiş ki Onur Ünlü izleyenin bir daha izleyesi geliyor. Bazı sahnelerde kahkaha attım bazılarında ise boğazım düğümlendi. Bir garip film yani anlayacağınız.

Bu filmde Ahmet Kaya var, trenler var, kedi var, silah var, ilk aşk var, yalnızlık var, şiir var, halk oyunları var, cinayet var. Ne yok ki? Kendine has bir adam Onur Ünlü ve bu film çok özgün. Benzeri yok evet. Cıvıklığa kaçmadan güldürebilen, drama damarından ama asla duyguları sömürmeden hüzünlendiren üstelik ticari kaygı da gütmeyen bir film Beş Şehir.

Hikaye çok enteresan görünmüyor ama aslında oldukça sert, etkili ve inandırıcı. Yönetmenin kişisel beceresi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşımış bana kalırsa. Hatta yer yer fantastik bir biçime dönüştürmüş. O kadar ince espiriler, öyle güzel göndermeler var ki yönetmeni sarılıp öpesim geldi. Özellikle finale doğru iyice kendine bağladı beni film. Bir kaç sahnede içim sızladı, mizahi yönü sonlara doğru azalsa da sonuca güzel bir şekilde ulaştı. Kıssadan hisse filmi çok beğendim. Türk sinemasında değişik bir soluk arayanlara ayrıca tavsiyemdir.
Bu arada yönetmenin son filmi “Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi”ni ayrıca merak etmekte ve vizyon tarihini dört gözle beklemekteyim. Diğer Onur Ünlü filmlerini de bu arada seyretmiş olucam şüphesiz.
Ayrıca Onur Ünlü’nün kolon kanserine yakalandığını okumuştum. Kendisine acil şifalar diler ve bir an önce iyileşerek böyle fantastiko şukela eserlere devam etmesini arzu ederim.

Geçmiş Olsun

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 19 November 2011 08:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği “seçim” savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Behzat Ç. 2 Yolda

3 gün içerisinde 144 bin kişinin izlediği “Behzat Ç. – Seni Kalbime Gömdüm” adlı sinema filmi için “Valla ben seyrettim, film güzel” diyen yönetmen Serdar Akar, Behzat Ç. nn 2. sini çekeceğini açıkladı.

İlk filmi için söylenen “Dizinin bir bölümünün uzun hali gibi olmuş” yorumlarına ise, “Biz ekip olarak bu sorunun içinden çıkamadık. Ne yaparsan dizi gibi oluyor, ne yaparsan sinema filmi gibi oluyor? Kalıcı olacağı için filmde sadece fazladan bir özen oluyor ister istemez. Seyirci için de benim için de psikolojik bir şey ikisi arasındaki fark” diye yanıt verdi.

Lord of the Rings Yüzükleri Türkiye’de

Warner Bros ile 3 yıllık anlaşma yapan Goldaş, seri film olan Yüzüklerin Efendisi’nin (Lord of the Rings) temalı yüzükler üretecek. Türkiye’de piyasaya çıkacak olan yüzükler, Yüzüklerin Efendisi filmindeki objelerin altın ve gümüş mücevherat olarak tasarlanacak.

Bu yazı Ethem tarafından 04 November 2011 01:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Baba yorgun diye bir tabir sinmiştir dilimize. Bana çok şey anlatır bu iki kelime. Ve bu hikaye. Her hatırıma gelişinde nedense titretir solgun yüreğimi. Babanın yorgun oluşundan mıdır? Yoksa küçük bir kız çocuğunun tebessümünde saklı mutluluğundan mıdır?
Ama yorulur her insan. Hem de çoğu zaman. Dinlenesi bir yorgunluk değildir bazı insanların yoruluşu. Dağılır aynı zamanda. Her zerresiyle evrene…

Neden uğraşır ki insan kendisi dururken başkaları ile. Neden bozmak ister ki başkalarının içinde saklı olan kendi huzurunu. Neden çevirmez her gün yüzüne baktığı aynayı birazda ruhuna. Evvela Nefsim…

Ve bende dağılıyorum bazen…
Varlığımın ve yaşıyor olmanın ağırlığı düşüyor bir göktaşı gibi zihnime..
ve ben dağılıyorum..
Yine dağılıyorum.
Birilerinin varlığı ve yaşıyor olmasının hüznü düşüyor bir göz yaşı gibi kalbime..
Evet ben dağılıyorum..

Şaşırıyorum. Önce kendime. Ve şu üç günlük dünya da, şu ölümün tüm değerleri; malı, mülkü, makamı, şanı, şöhreti, parayı sıfırladığı; güçlüyü güçsüzü eşitlediği şu üç günlük dünyada.. İnsanların hunharca birbirlerine kıymasına şaşıyorum. Sonu hiç olacak bir sebebin insanları hırslandırmasına, birbirine düşürmesine şaşıyorum. Sorumsuzluğa şaşıyorum. Ve haddinden fazla sorumlu olmaya çalışan insanlara. Bir damla akan kana, acıyla düşen bir damla gözyaşına şaşıyorum. Kabil’e şaşıyorum. Şeytanın kibrine, firavunların tanrılığına, peygamberlerin sabrına ve anaların her kelimesinde acemice kendini belli eden ve oğulcuğunu düşünen tedirginliğine şaşıyorum. İnsanların birbirini anlamak yerine, korkusuzca sergiledikleri anlayışsızlıklara şaşıyorum. Ve tabi ki önce kendi nefsime…
Şaşırdıkça ben ürküyorum. Ürktükçe ben üşüyor, üşüdükçe yoruluyorum. Ve yoruldukça dağılıyorum.

Evet, dağılıyorum çoğu zaman ben. Tıpkı şuan olduğu gibi, dağılıyor ve dağıtıyorum kelimelerimi. Ve cümlelerime paylaştırmaya çalışıyorum âdemden ve âlemden kalma yorgunluğumu.

Ne için vardık, şimdi ne olduk? Neden bunca çaba, bunca eziyet bunca zulüm? Bir avuç toprak için sulanan onca gözyaşı ve kan ne için? Yeşerecek olan ne? Vurduğunda, kırdığında, döktüğünde, ezdiğinde… Eline geçen ne? Ne istiyoruz bu dünyadan, ne bekliyoruz. Beklediklerimiz gerçekleşince ne olacak, ne kopacak sonunda bilir miyiz ki?

Gittikçe yorulan kalbim aynı zamanda yabancılaşıyor bu dünyaya da. Camus’un Yabancı’sı geliyor aklıma. Nasılda yabancıdır toplum değerlerine. Ve insan değerlerini yitirdikçe; alçaklığı, hırsı, ihtirası, metanın şehvetini değer diye kabul ettikçe, değersizleşesim geliyor benimde.

Evet, baba yorgun… Yüreği yorgun. Kalemi yorgun. Yorgunlukla bir gece de yazdım ilk defa bir makalemi. Dağılan zihnimi biraz daha dağıtmak yorulan yüreğimi biraz daha yormak için… Sinema mı? Evet sinema! Sinema bunun neresinde? Aslında bunca lakırdı boşa. Bir sahne. Bir filmden bir diyalog ki her şeyi özetliyor, o yaşaran kara gözleriyle o devasa esmer bedeniyle…

-“ Yoruldum patron. Yollarda yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum. Yanımda hiç arkadaş olmamasından yoruldum. Nereye gideceğimizi, nereden geldiğimizi söyleyecek biri. En çok da insanların birbirine kötü davranmasından yoruldum. Her gün dünyada hissettiğim ve duyduğum acılardan yoruldum. Çok fazla var, sanki her an için kafama cam parçaları batıyor. Anlıyor musun? Karanlıktan korkuyorum patron lütfen ışığı kapatma… “

(Yeşil Yol Filminden)

İletişim:
m.ikbal.uzun@hotmail.com

http://twitter.com/#!/MikuI_I

Bu yazı MikU tarafından 26 October 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Hakkında;

Bir ihbar üzerine parkta bir ceset bulunur. Bu cesedin otopsi sonucu diri diri gömüldüğü ortaya çıkar. Ceset yaşlı, emekli polis annesine aittir.
Olay çözülecek suçlu bulunacak fakat…

Emekli polis, teşkilât içinde Avarel Memduh olarak bilinmekte, suçu üstlenen kişi ise kendisine Red Kit demektedir. Behzat Ç., Harun, Akbaba ve Hayalet’ten oluşan ekibiyle beraber Red kit’in suç ortakları olan Gorbaçov Hasan ve Pembo’ya ulaşmaya çalışacaklardır.

Filmin Künye Bilgileri İçin…

Bu yazı Ethem tarafından 04 October 2011 00:04 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mattie Ross adında 14 yaşında küçük bir kız… Soyguncular, katiller, korkaklar ve daha bir çokları….. Aslında bu macera hiç başlamayabilirdi eğer kızımız her kız gibi kırılgan ve ondan beklenildiği gibi davransaydı… Şimdi ise başından geçen bu macerayı hayatı boyunca unutmayacaktır.

Filmimizin Hikâyesi…

Mattie’nin  babası Frank Ross,  yanında çalışan işçilerden biri tarafından öldürülmüştür. İşçinin adı Tom Chaney’ dir. Mattie’nin babasından 2 kaliforniya altınını ve bir at çalarak ortadan kaybolmuştur. Bu adam bu cinayeti belki de hiç işlemezdi eğer arkasından gelecek olan bu küçük kızı hesaba katabilseydi.  Gerçekten film boyunca göreceksiniz ki bu kızla ters düşmek hiç de kolay değil …

Kahramanlarımız …

Tom Chaney denen adamın peşine düşmek için bize bir şerif gerek. En iyi şerif kim?  Daha doğrusu sizce intikam dolu bir kız için en uygunu olanı nasıl biridir?  Cevap:  Rooster Cougborn.  “Acıması yok. Müsamaha göstermez. Korku nedir bilmez. Şişenin dibini bulmaya bayılır.”  Filmi izleyen biri olarak onu seçmesine şaşırmadım doğrusu.. Filmdeki kızla ilk karşılaşma anı hala aklımda (daha doğrusu adamımız tuvaletteyken ki konuşmalara karşılaşma denirse ) .

Filmde bu adamın izini sürerken bir başka karakterimiz daha yardıma koşacak. Adamımız bu Cougborn denilen çetin cevize göre daha kibar ve asil duruyor. Onun adı LaBoeuf ,ancak onları filmdeki karakterleri açısından  karşılaştırmamız gerekirse Cougborn ağır basar. LaBoeuf , Cougborn tarafından alaya alınan hikayeler anlatan kızın babasının katilini yakalayıp payına düşeni almak isteyen bir Teksas korucusudur.

Nasıl Bir Film?

Artık Tom Chaney’ in peşine düşecek takımımız hazır (arada sırada dağılsalarda). Şanslı Ned Pepper ve çetesinin peşine düşüp çete üyelerinden Tom Chaney’ i bulmak için zorlu bir yolculuğa çıkıyorlar. Buradan sonra yaşadıkları olaylar gerçekten izlenilmesi gereken bir macera, bu macerayı izlerken emin olun kötü bir oyunculuk görmeyeceksiniz. Özellikle Rooster Cougborn rolündeki Jeff Bridges bana sorarsanız tam bu rol için yaratılmış. Ancak diğer oyuncular  da gerçekten rollerinin hakkını veriyorlar. Fazla görünmese de Şanslı Ned rolundeki Barry Pepper kötü adam rolünde gerçekten çok iyi.

Bu film tam bir dram değil bana göre..Kızın başından geçenler ne kadar acı olursa olsun filmde bizi ağlatmak için yapılmış bir sahne yok.Filmin macera kısmı o kadar ağır basıyor ki filmin sonuna kadar neler olacağını merak ediyorsunuz.Ayrıca tam bir western filmi,benim son zamanlarda izlediğim en gerçekçi olanı ve tüm karakterleriyle sizi kendine çeken bir yapısı var.

Sonuç…

Film sadece bu kızın başından geçen olayları anlatıyor olabilir ancak macerayı birlikte yaşadıkları kişilerin öyle sıradan insanlar olmaması ve kızımızın da sıradan bir kız olmaması bize izlememiz için yeterli malzemeleri veriyor. Coen kardeşlerin yönetmenliğini yaptığı “True Grit” iyi bir western ve macera filmi izlemek isteyenler için kaçırılmaması gereken bir film..

Bu yazı T.K.T tarafından 16 July 2011 10:08 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film demiştim.Evet 25 gün yatmış olmanın verdiği hamlığı alçımla beraber doktora teslim ettim.Ve girdim dvdlerin içine. Madem bir 5 gün daha evdeyim ,kendimi sinemasever dostlarıma adayayım dedim.

Benim arşivimden eksik olmayan bir aktörün filmini almış ama henüz izleme fırsatım olmamıştı.Bu fırsatla onu da yapmış oldum.

Metrodan kaçış filmi alışılmışa gelmişin dışına çıkmayı kısmen de olsa başarmış bir Denizel Washington, John Travolta filmi. Konu itibariyle tipik gibi gözükse de ayrıntıları sınırların dışından seçmesi bu filmi benzerlerinden ayırıyor. Ve benim gibi bu benzerlikleri “acaba bu filmde de var mı?” Kaygısıyla izlediğinizde bunu açıkça görebiliyorsunuz. Filmimiz süre içerisinde bir metro kaçırılma olayının önemli 2 kahramanının psiko-sosyal durumlarından bahsetse de aslında sonuç itibariyle olay tamamen maddiyat. Dvdnin arka yüzündeki yorumda her ne kadar maceranın psikolojik yüzü denmişse de ben buna katılmıyorum. 2 kahramanımızdan biri adamım Denzel. Alışılmışın dışında demiştim. Şimdi bana hak vereceksiniz. Walter Garber (D.Washington) bu kez fit, çevik aynı zamanda ahlaklı bir dedektif değil.(tabi konu itibariyle dvdyi ilk elinize aldığınızda tahminler o yönde oluyor). Sütten çıkmış ak kaşık hiç değil. Kilolu, biraz ürkek, başında ki soruşturma nedeniyle kıdem tenzili alarak amirlikten kontrol memurluğuna verilmiş bir aile babası. Korsanımız Ryder ise daha önce uğradığı haksızlığı kendince karşılamaya çalışan bu haksızlık yüzünden ani çıkışlar  yapan, Katolik (aslında tek amacı borsada bir infial yaratmak olan ) bana göre yakışıklı da bir korsan-hükümlü –haklı.. nasıl isterseniz…

Soru:Bu iki insan nasıl olurda bir araya gelir?

Cevap:Ryder ve 4 hükümlü arkadaşının metroyu kaçırmaları Garber’in yıllık iznine denk gelmez.

Ryder alıkoyduğu insanlar için 1 saat içinde ulaştırılmak üzere bir miktar fidye talep eder ve şimdilik tek şartı tüm iletişimi Garber la yapmaktır. Bir metro dolusu insanın hayatını kurtarmak için zamanla inanılmaz bir yarış başlar. Bu süre içerisinde korsan ve hareket memuru arasında yaşanan diyalog ise bir terapiyi andıran psikolojik bir çözümlenmedir. Ekiplerin organize oluşları ve amaca kilitlenmeleri beni hayran bıraktı. Hatta öyle ki ülkemi sorgulamaya başladım.

Heyecan verici bir filmdi benim için. Görüşlerinizi bekliyorum

İyi seyirler…

Bu yazı Asya tarafından 04 July 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat çölünde, ipin ucu sık sık elimizden kaçar. İsteğimiz dışında fütursuzca esen rüzgarlarla savrulup gideriz sürekli. Yapılan tonlarca plana rağmen, menzilinde yer almak istediğimiz hedeften sık sık uzaklaşırız. Fakat saat ayarlarımızı sürekli kurcalar, akrep ve yelkovanın peşinden durmadan koşarız. Yakalama umudumuz olmadığı halde üstelik…Fakat bütün bu aksaklıklara rağmen, takvimlerimize çarpı atmaktan vaz geçemeyiz. Hayat ile aramızdaki bu zamansal mesafe açıldıkça koşmaya devam etmeyi sürdürebiliyorsak eğer, “Umut” adındaki o hınzır çocuğa çok şey borçluyuz demektir.

Yabancılara bakışımız da, hedeflerimiz gibi muğlaktır aslında. Dostluk, barış ve kardeşlik mesajları savurdukça daha fazla öteleriz birbirimizi…Şiddete hayır dedikçe daha da asabileşiriz. Yaşadığımız çelişkiler, Bağdat Cafe’deki o minyatür mozaikte de yer bulur kendisine. Çünkü az sayıdaki mensubuna rağmen Bağdat Cafe’de her görüşten, her inanışta ve her türlü farklı zevke sahip insan bulunmaktadır. Bir kaçıştır Bağdat Cafe…Diğer taraftan da bir nevi çıkışsızlık…

Cafe, tam bir curcunadır aynı zamanda…Masalsı bir kesit…Hareketten ve hareketlilikten yoksun olmayan, dünya gibi durmadan dönüp kafası allak bullak olan bir şiir…Tuvalinde her skaladan renklere yer veren cömert bir zevkin ürünü olan bir resim…Karmaşık bir melodi dansının bile, kulağa uyumlu geldiği bir müzik…Bağdat Cafe bizizdir…Arkadaşlarımız…Ailemiz…Sevdiklerimiz ve nefret ettiklerimiz…hatta…Korktuklarımız…

Cafe’ye bir “yabancı” olarak adım atan ve terkedildiği çöle adımını attığı ilk andan beri fazla seçeneği yokmuş gibi görünen Jasmin’in dansıdır aynı zamanda…önce kendi rengini bulan, sonrasında ise, kurumuş çöl kumunun üzerine alelade ektiği tohumlarda açan rengarenk çiçekler ile Cafe’yi boyayan, etine dolgun bir melektir Jasmin. Sihirin egemenliğinde, sıkıntıdan ve kıstırılmışlıktan tamamı ile arınmış bir hayata direksiyon kırarken, etrafındaki insanları da kendisi ile birlikte değişime sürükleyen, onları heyecanlandıran kanatsız bir melek…

Yönetmen Percy Adlon’ın orta çaplı filmografisinin en samimi filmlerinden biridir Bagdad Cafe…İçe işlerken, göz yaşı döktürmek gibi bir derdi olmayan, samimiyeti asla elden bırakmayan lirik bir hikayedir Hesaplanmış açıları ve her daim aşırı hesaplılığa burun kıvıran planları ile birlikte, oldukça keyifli bir yolculuktur aynı zamanda. Kilometreler yerine ruh katmanlarını ve insanlar arasındaki görünmez bağların şeritlerini sindire sindire kat ettiğimiz bir yolculuk.

Bir birini tanımayan ve ön yargılar ile tıka basa doldurulmuş günümüz insanını, bir süre sonra birbirinden kopamayan bir aile haline getirebilmek, pratikte cıvıl cıvıl bir ütopya olarak görülse de, Adlon, bu temenninin rüyanın ötesine geçebileceğini söylüyor…Hem de olabilecek en içten biçimde!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 30 June 2011 00:44 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 16 June 2011 19:48 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

The Dark Knight Rises’dan İlk Fotoğraf

Batman serisinin son filmi olan The Dark Knight Rises’ın ilk tanıtımı yapıldı.

The Dark Knight Rises filminin henüz ilk haftasında Batman hayranlarına müjdeli haber Christopher Nolan’dan geldi. Tom Hardy‘nin canlandırdığı Bane karakterinin fotoğrafı paylaşıma sunuldu.

Bane karakterinin ilk resmi The Dark Knight Rises’ in facebook sayfasında ve @TheFireRises adlı Twitter hesabında görüntülendi.

The Dark Knight Rises filminin tanıtım yazısı…

“Karayip Korsanları” 5. Filmine Hazırlanıyor

Karayip Korsanları: Gizemli Denizlerde (Pirates Of The Caribbean: On Stranger Tides) filmi ülkemizde 19 Mayıs 2011 de vizyona girmesiyle beraber yeni filmin sinyallerini vermeye başladı bile.
Yeni filmin senaryosunun hemen hemen ortada olduğunun ve yönetmeninin de belli olduğu sinyalleri verilmiş bile.

Çağan Irmak ve Yeni Filmi “Dedemin İnsanları”

Çağan Irmak’ın kendi yaşam öyküsünden uyarladığı Dedemin İnsanları filminin çekimleri mayıs ayının sonlarına doğru Girit’de başlayacak, Gökçeada, Milas, Bodrum ve Söke ile devam edecek olan film, Temmuz ayınında sonunda sona erecek.

Filmde, on yaşında bir çocuk ile dedesinin hayatı, ailesi ve ülkesinin geçirdiği büyük değişimi anlatıyor.

Dedemin İnsanları’nda Çetin Tekindor, Hümeyra, Zafer Algöz, Yiğit Özşener, Gökçe Bahadır, Mert Fırat, Ezgi Mola, Mehmet Ali Kaptanlar, Sacide Taşaner, Ünal Silver, Ushan Çakır, Serkan Genç, Yiğit Arı ve Durukan Çelikkaya rol alacak.

Uluslararası Dersim İnsan Hakları Film Festivali

20-29 Mayıs 2011 tarihleri arası “Uluslararası Dersim İnsan Hakları Film Festivali”, bu yıl ilk kez sineması olmayan Tunceli’de üç salon açarak gerçekleştirilecek.
Uzun yıllar sürmesi amaçlanan organizasyonda yerli ve yabancı sinemaların yanı sıra belgeseller, kısa filmler, söyleşiler, çocuk filmleri ve dersimli yönetmenlerin filmleriyle sinemaseverlere geniş bir yelpaze sunuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 23 May 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kelebeğin meşhur teorisini duymayanınız kaldı mı bilmiyorum. Hani şu bir kanat çırpışıyla fırtınalar koparan küçük, sevimli ve rengarenk kelebeğimiz. Bu teoriyi duymamışsanız bile; KELEBEK ETKİSİ adı altında, bu teorinin bir yansıması, beyazperdedeki bir izdüşümü sayılabilecek KELEBEK ETKİSİ adlı filmi izlemişsinizdir. Zira sinema sahasında göz koşturan herkesin sıkça rastlayabileceği popüler filmlerden bir tanesidir. Yine de hadi diyelim ki ne filmden haberiniz var ne teoriden, o zaman şunu söylememe izin verin: burada ne işiniz var?  Bir kültür standardı olabilecek sinema sitesindesiniz ve hem bilimden hem kültürden bîhabersiniz. İşin esprisi bir yana hadi yine de diyelim gerçekten bîhabersiniz, birine bakıp çıkacağım mantığıyla ya da tesadüfen buradasınız. En yalın haliyle ve en yaygın kullanım şekliyle bu kuramı sizin için ifade edelim: “Çin’de kanat çırpan bir kelebek ABD’de bir fırtınaya neden olabilir”. Evet teorinin en basit formülize edilmiş sözel ifadesi budur.

Kelebek Etkisi adı altında kuramsallaşan bu görüşün; aslında daha geniş çaplı, bir varoluş açıklaması da olan KAOS KURAMI’NIN bir parçası olduğu bilinmelidir. Korkmayın şimdi bir de KAOS KURAMI’NI açıklayacak değilim. Ama bir iki cümle ile ifade etmekte yarar görüyorum zira yazımın anlam bütünlüğünü sağlamam gerek. KAOS KURAMI’NIN temel esprisi ise; her düzenin ardında bir kaosun var olduğu gerçeğine dayanır. Tabi benim anladığım kadarıyla. Yani düzeni oluşturan temel bileşimlere, diğer anlamda arka planına mercek tuttuğumuzda karşımıza çok kompleks bir yapının çıktığını görürüz. Bununla ilgili bilim diyarında verilen en çarpıcı örneklerden biri; sigara dumanının bir odada almış olduğu şekildir? Yani içenlerimiz de, içmeyip de görenlerimiz de, görmeyip de duyanlarımız için bir şey diyemeyeceğim, iyi bilirler, içilen bir sigaranın dumanı kapalı bir mekanda belli bir şekle bürünür. İşte o dumanın o garip şekilleri oluşturmasının arkasında yatan binlerce değişkenin olduğundan bahsedilir. Örneğin; odadaki hava akımı… Odanın sıcaklık seviyesi gibi birçok etkenin var olduğu ve o şeklin oluşmasını sağlayan oranların çok hassas olduğu söylenir ki, en ufak bir oran değişikliğinde dumanın şeklinin de değişeceği… Aslında aynı durum insanı oluşturan temel bileşenler yani genler için de söz konusu ama bu noktaya biraz sonra değineceğiz.

Tüm bu açıklamalar; Kelebek Etkisi, Kaos Kuramı, Kelebek Etkisi filmi ve bunun yanında bu bağlamda var olan benim fark etmeyip de, sizin dikkatinizi çeken yayınlar ki Benjamin Button’un Tuhaf Hikayesi filminde yer alan KADER’e vurgu yapan kaza sahnesi, bunun yanında Heroes adlı dizide geçmişe gitme gücüyle, geleceği değiştirmeye çalışan sempatik çekik gözlü kahramanımızın bu anlamda çekilmiş bölümleri, yine bu yazımızın anlaşılmasında size ışık tutacaktır.

Şimdi gelelim asıl meselemize, tüm bu kuramlar, teoriler ve filmlerle ne anlatmak istiyorum, açıkçası ben de çok bilmemekle beraber, bağlayacak bir yer bulabilmenin ümidiyle yazıyorum bakalım, hayırlısı. Yine şaka bir yana vurgulamak ve altını çizmek istediğim asıl görüşüm, bir sigara dumanına şekil veren temel etmenler bile onlarca değişken yapının ürünüyken, ortaya çıkan bir filmin arka planında o filmi oluşturan on binlerce değişkenin olduğunu görebilmektir. Ve burada Sinema Sanatının belli bir noktadan sonra kendini tekrarlama gibi bir problemle karşılaşabilmesinin muhtemelliği üzerine kendimce bir takım görüşler beyan etmektir.

Öncelikle şu belirtilmelidir ki; kameraya dokunan her bireyin parmak izi; o kameraya yansıyan görüntüleri özel kılar, kendine özgü kılar. Yine aynı şekilde senaryo yazımında klavyenin tuşlarına ve kaleme dokunan her parmak izi, o hikayeyi o senaryoyu özel ve kendine özgü kılar. Bir daha tekrarı asla olmayacağı gerçeğini ortaya çıkarır. Biz zannederiz ki Allah bizim parmak izlerimizi ayrı ayrı kişiye özel yaratmıştır. Evet ama bana göre bu ayrılık ve farklılık somut anlamdaki parmak izinin yanında; o parmağın dokunduğu maddi manevi her alanı kapsamaktadır. Yani parmak izlerimiz bize özeldir ve o parmakları oluşturan ellerimiz ve o ellerimizden çıkan her ürün bize özeldir. Hikmetle söylenmiş bir söz ki; aynı ırmakta iki kez yıkanılmaz… Binlerce yıl önce aynı gerçeğe parmak basan bu filozof; zamana da göz kırparak varlığı oluşturan milyonlarca değişkenin aynı şartlar altında tıpatıp aynı şekle bürünemeyeceğini de ifade etmiştir.

Mesela, aile içi şiddetin yansıtıldığı çok başarılı olmuş bir filmde, yönetmenin bu başarıyı sağlamasında çok farklı değişkenlerin var olduğunu müşahede edebiliriz. Babasından çocukken yemiş olduğu bir tokat, onda kelebek etkisi yaratmış olabilir. Yine aynı şekilde babasının annesine uyguladığı şiddet… Şu unutulmamalıdır ki bugünkü var olan benliğimiz, geçmişte yaşadığımız her saniyenin, her anın ve her olayın ortaya sunmuş olduğu bir üründür. Ve bugüne kadar yaşadığınız saniyeleri, anları ve olayları varın siz hesap edin, ve siz de bir kelebek misali bu kaosa bir kanat çırpın bakalım.

Yine bu noktada gen bilimine salça olmazsak gen(d)imize ihanet etmiş oluruz. Gen, insanı oluşturan, bugün var olan şeklimiz şemailimizi belirleyen en küçük yapı değerleri ve bilimsel ifadesi ile şifreleridir. İnsan belki de yaratılmışların içinde en muazzam ve en karmaşık yapıya sahip varlıktır. Her insanın burnunu, kaşını, gözünü hatta parmak izine kadar her ayrıntısını bu genler belirler. Ve ne tuhaftır ki milyonlarca üretimi yapılan bu insanoğlunun her biri kendine has bir bakışa sahiptir. Her şeyiyle birbirinin aynısı olan iki insan yan yana getirmek imkânsızdır. İşte bu farklılığı sağlayan, bu düzenin arkasındaki kaostur. Yani karmaşa. Binlerce değişken. Yine bir insanda gen sayısının ki hatta yapılarının dahi aynı olduğu söylenir, değişkenliği sağlayan ise o binlerce genin sıralaması. Şimdi bu noktada bütünsel olarak düşündüğümüzde kelebek etkisi, kaos kuramı ile insanı oluşturan genler arasında açıklayıcı bir bağlantının var olduğunu görebiliriz.

Peki sadece gen dediğimiz yapı insanda mı mevcuttur? Bilimi bilmem fakat bilimin hala açıklamada aciz kaldığı bir İnsan olan ben derim ki; gen dediğimiz yapı varlığı oluşturan her zerrede mevcuttur. Belki ismen farklı kelimelerle ifade ediliyordur, orasını bilemem. İşte bu noktada Sinemanın da genleri olduğu vurgusunu yapmak istiyorum. Aynı şekilde ortaya konan her filmin kendine özgü bir gene sahip olduğunu, o filmi oluşturan binlerce değişkenin var olduğunu, bu sebeple sinemanın özünde hiçbir zaman kendini tekrar etme gibi bir problemle karşılaşmayacağını, var olan benzerlik ve taklidin yaradılışın temel kanunlarından olduğunu ifade etmeliyim. Ne zaman ki insanlar tıpatıp aynı doğar, aynı şartlarda büyür, aynı değerlerin oluşturduğu saatleri ve olayları yaşar, parmak izleri dahi aynı olur, işte o zaman aynı film çıkar.

Ayrıntısal ve mantıksal olarak bu doğru fakat insani olarak bu derece ayrıntılı görebilmemiz mümkün değil, yani ortaya çıkan filmlerin zamanla kendini tekrar etmesi, monotonlaşması, birbirine benzemesi sorunu bu şekilde çözülmesi ve açıklanması doğru değil, diyenler, karşı görüş belirtecek olanlar olabilir. Ben de derim ki; eğer böyle bir problem çıkmış yahut çıkarsa bu sinemanın kendini tekrar etmesi değil, insanlığın artık kendini tekrar ediyor olmasıdır, bu sinemanın tıkanması değil, bizzat insanlığın tıkanmış olduğunun göstergesidir.

Konu uzun, karmaşık, fakat vurgulamak istediğim temel düşüncelerin az çok oturduğunu düşünüyorum. Sinemanın Genlerine dair ileriki zamanlarda yine bazı yazılar kaleme alabiliriz.
Şimdi bazılarınız bu yazıya burun kıvıracak ya, ahh ahh bir bilseler bu kelimeler, bu düşünceler bu cümleler bir araya gelip bir makale olabilmesi için ardında ne kaoslar yaşandı, odamın hava akımından, karnımın açlık derecesi, oturduğum koltuğun rahatlığından, küçükken çöp kovasından fırlayıp da yüzümü tırmalayan kedinin tırnaklarına kadar… Akıl almaz… Milyonlarca değişkenin oluşturduğu bir bütünüz, sakın ola kendinizi hafife almayın ;) Muhabbetiniz, Sevginiz daim olsun…

FRAGMAN

VARLIĞIN FİNALİNDE BİR YETİM

“Her şeyini paylaşıyor, dağıtıyor. Tebessümünü kimseden esirgemiyor. Ne var ki fikirleri tehlikeli!”
[The Message, Çağrı Filminden]

Varlık denen filmde sona yaklaşılmıştı. Sonlar yaşanıyordu. Bilinmezliğin Son Elçisi ve SIR’rın son kadim damlası yürekleri ıslatacaktı. Belki de ısıtacak hatta yakacaktı. O’nun YOK’luğunda VAR’lık için hep bir şeyler eksik kalıyordu. Boynunu büküyordu, tıpkı kendi yetimliği gibi o da yetim bırakıyordu can bulanları, cana bulananları. Neyse ki VARLIK filminin final sahnesi için çekimler hazırdı ve 40 yaşında İqra dedi ve titredi her zerresi.
Titredi insanlık.
Titredi kainat.
OKU’du Varlığı.
OKU’du insanı..
OKU’du evreni.
YARATAN RABBİNİN ADIYLA…

Yönetmen Koltuğunda şöyle bir doğruldu. Ve artık tamam dedi, Cebrail hiç bu kadar huzurla tebessüm etmemişti ve yükledi omzuna iqra’yı. Tuttu HİRA’nın yolunu…

Mustafa AKKAD’ın ÇAĞRI’sına kulak veren MikU, kaleminin rengiyle, elleri titreye titreye, yüreği yetmese de; O’na dokunmaya çalıştı. PEK YAKINDA…

Bu yazı MikU tarafından 17 May 2011 00:36 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Derviş Zaim’in üçlemesinin 2. filmi olan “Nokta”, hikâye bakımından tam bir Zaim filmi dedirtse de ödüllü bir yönetmenin ustalığını kullanamadığı bir film olarak kalmış. Usta bir hattatçı olan Fuat Başar’ın, senaryoya katkıları çok fazla. Böyle sanatsal bir film için sadece okumak, araştırma yapmak yetmiyor. Ustalardan da faydalanmak işin bir sırrı. Türkiye’de, sembollerle gerçeği birleştiren usta yönetmenlerden biri olan Derviş Zaim’in, üçlemesinin ilk filmi, Cenneti Beklerken de Minyatür Sanatını, Nokta filminde Hat Sanatını, Gölgeler ve Suretler filminde Gölge Oyunları Sanatını temel alarak ortaya çıkardığı yapıtlarda birbirinden farklı lezzetlerin olduğunu anlıyorsunuz. Zaim’in sinema anlayışı, sadece keyif almak değil, aynı zamanda düşünmek ve yaşamak; anlamak ve anlamlandırmak olduğunu, eserlerinde görüyoruz.

Konusu çok farklı. Tarih, din, sanat ve durmadan devam eden bir hikâye. 13. yy’da, Moğolların saldırısına karşı gelmek isteyen halk. Bir hattatçı ve talebesi, Tuz gölüne “Af’allahü anh” (Allah onları bağışlasın) yazıyor. “nun” harfinin noktası için mürekkep bitiyor. Talebesi mürekkebi döküyor. Yanlışlıkla döküldüğünü söylüyor ama daha sonra isyankâr konuşmalarından bilerek döktüğü anlaşılıyor. Tabii, bunu anlamak için biraz düşünmemiz gerekiyor. Sadece konuşmalara değil, hikâyeye de bakmamız şart. “Allah onları bağışlasın” sözüne inanmıyor. 13. yy’dan günümüze kadar gelen hikâyede yapılan yorum ise düşündürücü; “Emrettiler. Yaptım. Allah’ın o barbarları affetmesini istemediğim için o noktayı koymadım” demişse hoca diye düşünüyorlar. Talebesi, şehre mürekkep almaya gittiği sırada Moğolların baskını sonucu öldürülen hocasının yazdığı yazıyı Moğolların yok ettiğini anlar. O yazıyı bularak, “nun” harfinin noktasını koymak için durmadan arar ve aklını kaybeder. Ve bu hikâye yüzyılları aşar… Bir adam; suç işler. Kendini suçlu hisseder. Azap çeker, acı çeker. Kendini affettirmek için çırpınır…

Tuz gölünün bembeyaz yapısından, güneşin doğal ışığından faydalanan Zaim, çekimlerde ustalığını konuşturamamış. Tek mekân kullanılarak çekilmiş. Işığı kullanmayı becerememiş. Kamera açılarını ayarlarken çok fazla basite kaçmış. Geçişlerde, gökyüzünü ve tuz gölünü kullanmış. Sanatsal bir yapıt olmasına rağmen, etkileyici ve düşündürücü sözlerin çok az olması filmi biraz sığlaştırıyor. Karşılıklı tartışmalar ve konuşmalarda oyuncuların tam olarak yaşanması gereken duyguyu sağlayamaması filmin tesirini biraz daha azaltıyor. Çekim olarak bizleri tatmin etmese de, konusu, sanatsal yaklaşımı ve düşündürücü sözleriyle tatminkâr olabiliyoruz.

Oyuncuları görüntü olarak uygun fakat canlandırdıkları rollerde inandırıcılıkları yok. Ahmet (Mehmet Ali Nuroğlu), bazı sahnelerde güzel, bazı sahnelerde yokları oynuyor. Tam ifade edemiyor duygularını. Selim (Serhat Kılıç), Hoca (Hikmet Karagöz), Hamdullah Hoca (Şener Kökkaya), biraz daha etkili olabilirlerdi görüşünü ve bir filmde oyuncuların önemini vurguluyorlar.

Müziklerin yapımcısı Mazlum Çimen, özel olarak çalıştığını ve bu çalışmalarının karşılığını filmin görselliği, hikâyesinin yanında müziğin ne kadar önemli olduğunu öğretiyor. Özellikle son sahnedeki müzik bir müddet hafızalardan çıkmıyor. Sahnelerde kullanılan müzik, olay örgüsüne çok yakışıyor. Filmin merakını arttıran müzikler izleyiciyi heyecanlandırıyor.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 08 May 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle iyi bir iş bulmakla ve başarılı olmakla işe başlayan Babou, bu işte de pürüz çıkarınca yaklaşan düğün için kendince bir hediye bulması geekmektedir.

Bu yazı Ethem tarafından 30 April 2011 23:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde güçlü ve kendini beğenmiş Thor, bu kibirliliğinden dolayı dünyaya, insanların arasında yaşamaya yollanmıştır.
Thor’un dünyası, Asgard’da elbet kendisini sevmeyen Tanrılar da ardından tüm kötülükleri dünyaya yollayacaklardır.
Kibir ve kendini beğenmişliği bir kenara bırakıp insanlar ve dünya için şavaşan Thor, gerçek bir kahaman olurken, aslında bir kahraman olmanın sorumluluklarını da keşfedecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 22 April 2011 17:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ferhan Şensoy ve Bülent Kayabaş’ın sorgulama sahnesi ile başlayan “Pardon”da, filmin devamında ne tarz gülünç olaylarla karşılaşacağımızın sinyali verilmekte ve içinde bulunduğumuz mevcut düzeni de bizler sorgulamaya itilmekteyiz farkında olmadan. Daha sonra Rasim Öztekin ve Ali Çatalbaş’ın da katılımıyla tamamlanan üçlü, anlayamadıkları bir şekilde kendilerini hapishanede bulur ve her duruşma gününde özgürlüklerine kavuşacakları ümidiyle hayatlarına orada devam ederler. Fakat geçen zaman ümitlerini yavaş yavaş mağlubiyete sürükler ve tam da kaderlerini kabullendiklerini sırada, ömürlerinden boş yere alınan altı yıl üçer ay da devlet tarafından bir “Pardon” ile telafi edilir. Yahut edildiği sanılır.

Filmdeki üçlünün ayrı ayrı yakalanışlarından, hapishanedeki maceralarına ve filmde yer alan müziklere kadar hemen her sahnede kahkahalarımıza biraz da hüzün katıyoruz hep. Sinop Cezaevi’nde geçen olaylarda, bıkkın kahramanlarımız izleyicileri Sinop Cezaevi’ne ithafen Sabahattin Ali tarafından yazılmış ve Edip Akbayram tarafından seslendirilmiş ünlü şiirlerden “Aldırma Gönül” ile hüzünlendirirken, Erol Evgin’in “İbadetim” şarkısı ile de aşka itiyorlar.

“Güldürürken düşündürmek.” tabirine hayat verdiğini düşündüğüm filmdir benim “Pardon”.

İyi seyirler :)

Bu yazı Ecem Keskin tarafından 11 April 2011 15:05 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film kısaca, Üvey babası tarafından akıl hastanesine kapatılan genç bir kızın kaçış planı olarak başka bir evrene geçip kendisini buradan kurtarmanın planını yapacaktır.

Kadroda birbirinden güzel aktristlerin oluşu filme bir hayli reklam ve albeni kazandırmış olduğu ortada. Senaryo hakkında açıklayıcı bir bilgi verilmemesine rağmen büyük ilgi toplayan Sucker Punch
adlı film Aksiyon, Fantastik, Gerilim ve Gizem türünde seyretmekte.

25 Aralık 2010 de Abd’de, 15 Nisan 2011 de Türkiye’de vizyona girmesi  bekleniyor.

Bu yazı Ethem tarafından 10 April 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 00:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu iki kafadarın eşleri bu işin bu kadar kolay olmayacağını onlara göstermek, bir ders vermek için kendileri de başka erkeklere kur yapmaya başlayacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2011 04:24 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tek derdi kocaman bir bal küpüne düşmek olan Winnie ve arkadaşlarının bakalım bu sefer başlarına ne gelecek.

Bu yazı Ethem tarafından 06 March 2011 17:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Karanlıkta yazan, yaşayan ve seven bir adam, bir yazar. Bundan 14 yıl önce Lanzarote adasıda geçirdiği korkunç trafik kazasında sadece görme yeteneğini değil, Lena’yı yani hayatının kadınını da kaybetmişir. O günden sonra kendi adını bir daha kullanmaz ve senaryo yazarken kullandığı takma adı Harry Caine ismiyle hikâyeler yazmaya devam eder.

Her şeyden önce Almadaovar gerçeğinden bahsetmem gerektiğini düşünüyorum. Kendisi, benim yeni keşfettiğim ve eserlerini izlemeye başladığım bir yönetmen diyebilirim. Tarzı genel olarak dram olan ama ara sıra kendi tarzının dışına çımaktan çekinmeyen bir yönetmen. Bu sefer biraz daha trajikomik bir hikâye yarattı, araya bolca dram koymuş ve gerçekten seyir zevki çok yüksek bir Penelope filmi olmuş diyebilirim.

Hikâye şimdiki zaman ve bundan 14 sene öncesiyle birlikte başlıyor. Aslında ilk bakışta klasik geçmiş ve şu anda ki zamanı aynı anda başlatan ve daha sonra bunları bir yerde kesiştiren filmlerdenmiş gibi geliyor. Değil! Gerçekten sizi kandırmasın, bu sefer ki bambaşa olacak. Şu anda kör olan adamımızın geçmişteki hikâyesinden bahsediyor. Daha çok eski yaşananlar üzerinde duruluyor ve bu zamana kadar ayrıntılı bir şekilde anlatılıyor. Burada dikkat çekilmesi gereken bir konu anlatımı ne kadar akıcı ve yalın olduğudur. İnanılmaz derecede sade bir anlatıma, gereken her ayrıtıyı sığdırmak gerçekten çok büyük bir yetenek ve bunu başarıyla yapmışlar. Bir an olsun bir boşluğa düşmemek, eski-yeni arasında ki geçişlerde kaybolmamak…
Ortada önce mecburiyetle başayan bir aşk temasıdan daha sonra, iki insanın birbirini ölesiye sevmesinden bahsediyoruz. İki farklı konseptide bir arada işlemeyi ve bunlar arasındaki geçiş de çok güzel ayarlamış Almadaovar. Caine ve Lena arasıda ki aşkın yansıma stiline bayıldım. Başbaşa kaldıkları anlarda verilen sahne görüntüleri ve kullanılan mekânları müzikle harmanlama şekli insana huzur veriyor. Hazır bunlardan bahsetmişken zaman zaman uzayan diyalogları izleyiciye bir şiir dinletisi havası verdiğini söylemeden geçmek istemiyorum. Bir bütünün her bir parçasına ayrı bir değer verip, hepsini ince ince işlemiş ve ortaya çok keyifli bir film çıkmış diyebilirim buraya kadar.

Ama elbette her şey bu kadar sakin ve rutin gidemez. Bize çok etkileyici bir son gerekiyor. Etkileyici sonunda çok iyi bir şekilde ayarlandığını düşünmekteydim ki, burada ne yazık ki biraz hayal kırıklığı yaşadım. Son sahnelere biraz fazla entrika karışmış. Bir türlü bitmek bilmeyen sahnelerin arka arkaya gelmesinden kaynaklanan bir sıkıntı var gibi geldi bana. Düzen burada biraz bozulmuş şaşkınlık üstüne şaşkınlık verme isteği, sanki filmi bitirememesine yol açmış gibi geldi. İnsan ne yazık ki nasıl başladığını değil nasıl bittiğini hatırlayan bir varlık olduğundan dolayı bunu da buraya iliştirmek benim görevim…

Sonuç; harika hazırlanmış ve kurgulanmış bir aşk filmi olarak değerlendirmemizin yanında aynı zamanda kendine has stiline uygun olarak, bir o kadar dram kokan bir film. P.Cruz başrolde çok fazla seyirciyle buluşmasa da diğer oyuncuların harika performansları sayesinde çok sağlam bir film olduğunu söyleyebilirim. Mutlaka izlenmesini tavsiye edeceğim, benzerlerinden çok çok daha kaliteli bir yapıt olduğunu söyleyerek yazıyı burada bitirelim. İyi seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 March 2011 01:17 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İncir Reçeli, aynı konuya ve isme sahip 2009 yapımı bir kısa filmin uzun metraja uyarlanmış hali olarak karşımıza çıkıyor. Bu kez filmin yönetmen koltuğunda, kısa filmde Metin karakterini canlandıran Aytaç Ağırlar bulunmakta.

Filmin hem senaristi hem yönetmeni olan Ağırlar, ilk yönetmenlik deneyimini de bu filmle yaşıyor. Kimilerine göre sıradan bir öyküsü ve arabesk bir anlatımı varmış gibi görünse de, filmin bence çok orijinal sahneleri de bulunuyor.

Öncelikle karakterlerden bahsetmekte fayda var. Sezai Paracıkoğlu’nun canlandırdığı Metin, 30’lu yaşlarda, hayatını televizyon programına skeç yazarak kazanan bir senarist. Bunun yanında da film senaryoları yazıyor, fakat hayat bu ya yazdığı senaryoların hiç biri yapımcılar tarafından onay görmüyor ve uçak yapmak için kullanılan kâğıt parçalarından başka anlam kazanmıyor. İçkiyi de çok seven Metin, sık sık gittiği barda çılgın Duygu’yla tanışır. Hayatının dönüm noktası da burada başlar. Melike Güner yani Duygu, Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ın Clementine Kruczynski ile benzerlikler göstererek özgünlükten biraz yoksun bir karakter olduğunu gösteriyor. Güner, iyi bir oyuncu olmasına rağmen bu filmde ters giden bir şeyler var gibi. Oyuncumuz, ya karakterle kendini özdeşleştirmiyor, bir zorlama var sanki ya da karakter çok kalıp; eklenecek hiçbir şey kalmıyor Güner’e. Paracıkoğlu’na bakıldığı zaman rolünün hakkını veriyor, tabiri yerindeyse cuk oturmuş. İçimizden biri olmak için elinden geleni yapmış, çok çalışmış.

Duygu’nun ömrü boyunca taşıdığı ve onu aşktan uzaklaştıran sırrı, bu aşk önünde de engel olmaya devam ediyor. Biraz arabeske kaçan, damardan giren bir öykü gibi olsa da; klişe değil, gerçekçi. Dramı dozunda kısacası. İmkânsız aşkı, günümüz koşullarında izleyiciyle buluşturmayı başarıyor film. Sev… Çok sev ama asla dokunma!

Bir insan severken nelerden vazgeçebilir? Sevdiğinden vazgeçebilir mi mesela? Ya da vazgeçmek zorunda kalabilir mi kendine rağmen? Gitsen için yanacak; gitmesen onu yakacaksın der gibi her şey…

“Sana dokunmak, ölüme inat gibi…” Bu replik, filmi birazcık özetliyor gibi aslında.Senaryodaki etkileyici sözler, sinemadan çıktıktan sonra zihninizi kurcalayarak sizi düşünmeye itiyor.

‘’-Bedenin bu kadar ucuz mu bilemedim.” / “- Asıl ucuz olan ne biliyor musun; beş kuruş vermeden savurduğunuz yargılarınız!’’ İnsanlar hakkında peşin hüküm verirken ne kadar da acımasız olabiliyoruz, bencilce düşünüp sabit fikirlerimizin esiri oluyoruz ve sonuçlarını çok ağır ödüyoruz.

Kimi sahnelerde o kadar ince ve naif bir anlatım var ki ağızlarda hoş bir tat bırakıyor. Kullanılan kamera açıları, sahneleri daha da anlamlı hale getiriyor sanki. Özellikle durakta otobüs bekledikleri sahnede kullanılan simgesel, küçük detaylar; bunun gibi başka bir sahnede çırılçıplak oturup birbirinin sadece tenine, ruhuna dokundukları sahne tadından yenmiyor, bitmesin istedim resmen.

Aytaç Ağırlar’ında bir televizyon programında söylediği gibi hakikaten oyuncuların etinden sütünden yararlanmış yönetmen. Sezai Paracıkoğlu’nun sesi ve söylediği şarkı, film vizyona girmeden önce sanal ortamda en çok tıklanan video olmayı başarmış ve dinleyenleri etkiliyor, inceden inceye de reklam yapıyor aslında.

Fakat film gişede biraz sıkıntı yaşıyor gibi. Bir çok sinema salonunda gösterime girmemesi bir tarafa, girdiği salonlarda da talebin az olduğu da 11:00-13:00 seanslarının olması hak ettiği değeri alamayacağı düşüncesi uyandırıyor ben de. Başka filmlerle mukayese etmedim İncir Reçeli’ni; bu durum ne bu filmi yüceltir ne de diğer filmleri yerer. Her film kendi içinde güzeldir.

İşin özü, izlenebilmeye değer bir film olduğunu düşünüyorum. Klasik, sıradan aşk filmlerinden sıkılanlar ve biraz da görsellik olarak değişik bir şeyler arayanların izlemesi gerektiği bir film.

Sevilay AYDIN/Antalya-2011

Bu yazı Sevilay AYDIN tarafından 04 March 2011 01:00 tarihinde yazıldı. 16 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Özgür(Mehmet Günsur) ve Deniz’in (Belçim Bilgin) hayatları boyunca birbirine değip uzaklaşan hikayeleri Ankara’da bir hastanede aynı gün doğmalarıyla başlıyor. Çocukluk ve ilk gençlik yıllarından sonra Deniz, oyunculuk yapmak isteğiyle, Özgür ise kendi fotoğraf stüdyosunu kurmak için İstanbul’a geliyorlar. Bir deneme çekiminden dönerken sokaktaki sergi afişinde kendi çocukluk fotoğrafını gören Deniz, sergiye giderek Özgür’le tanışıyor ve tesadüfler silsilesi halindeki film zamanla geçmişe dönerek yavaş yavaş çözülüyor.”

“Aşk Tesadüfleri Sever”in genel atmosferinden hoşlansam da, anlattığı çocukluktan başlayan aşk hikayesinin sağlam temellere yaslanmadığını ifade etmem lazım. Deniz ve Özgür’ün arasında doğru dürüst bir paylaşım bile yoktu aslında. Karşılıklı konuşur, ağlaşır veya gülüşürlerken iki yabancı gibiydiler. Filmin bu ana hikayesinde daha önce üzerinden defalarca geçildiği için eskimiş aşk sözleri ve hallerini de sıkça görmeniz mümkün. Öte yandan Deniz karakterinin çocukluğunu oynayan Reyhan Asena Keskinci’nin doğal tavırları ve şirinliği, Altan Erkekli-Şebnem Sönmez (Özgür’ün anne-babası) ve Hüseyin Avni Danyal-Ayda Aksel’in (Deniz’in anne-babası) usta oyuncululukları ile seyirciyi halden hale sürüklemeleri gerçekten görülmeye değer. Bilhassa Deniz’in çocukluk fotoğraflarının başına gelenleri öğrendiğimiz sahne çok dokunaklıydı. Yönetmen Ömer Faruk Sorak’ın, Özgür karakterini oluştururken prototip olarak seçtiği fotoğrafçı Mehmet Turgut ciddi anlamda damgasını vurmuş filme. Özgür’ün stüdyo-evinin duvarlarını kaplayan fotoğraf çalışmaları enfes, Balat’taki kurgulanan bu ilginç mekanın filme kattığı dramatik fon ve Deniz’in beyaz elbisesiyle uçtuğu tiyatro oyunu harikuladeydi. Zaten Aşk Tesadüfleri Sever’in en etkileyici tarafı fotoğraf, tiyatro gibi sanatlara dokunduğu noktalardı bana göre.

Neyi değil nasıl anlattığıysa önemli olan, Aşk Tesadüfleri Sever bu anlamda sınıfı geçiyor. İzlerken üzerine çok fazla düşünmeden, büyülenebileceğiniz bir film.

Popüler Türk Sineması için görsellik adına çıtayı yükselttiğini de söyleyebiliriz. Gidin, görün, kararı kendiniz verin diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 03 March 2011 14:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu durumdan tek başına kurtulamayacağının farkına varan Özgür, kolpacı arkadaşlarından yardım ister.

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2011 01:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hilary Swank’ın genç bir acil servis doktorunu canlandırdığı 2011 filmi The Resident’da Swank dışında Supernatural’den tanıdığımız Jeffrey Dean Morgan yer alıyor. Kiralık ev arayan, sevgilisinden yeni ayrılmış genç kadın ve onun evsahibi çevresinde gelişen olayların anlatıldığı klasik saplantılı kişi ve kurbanı konulu film bana göre abartı derecede güzel değil, ancak kabul edilmesi gereken bir şey varsa o da böyle filmlerin son dakikalarının hep kaçma, kovalama sahnesi ile dolu olduğundan dolayı heyecan verdiğidir.

Bu arada filmin son sahnesine kadar bunları yapan kişi kimdir, necidir, niye yapmaktadır şekli soru işaretleriyle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz haberiniz olsun. Oscar ödülü almış bir oyuncunun filmidir, her türlü gideri vardır diye şevkle beklerseniz havanızı alırsınız, çünkü film vasat gerilim filmlerden farksız sevgili dostlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 28 February 2011 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu film,

• Montreal Film Festivali’nde Grand Prix Ödülü’nü kazanır.
• Belçika’nın 2008 yılında Oscar Adayı olur.
• İstanbul Film Festivali kapsamında gösterilip Uluslararası Film Eleştirmenleri Birliği tarafından FIPRESCI Ödülü’ne layık görülür.

Bu hangi film diye merak mı ediyorsunuz?

Cevap veriyorum: Ben X^*.

Etkileyici bir müzik ve Archlord oyununun görüntüleri ile hazırlanmış hoş bir jenerik ile başlar film. Parlak zırhlı ve keskin kılıçlı bir şövalye, beyaz atını dörtnala koşturuyordur Archlord dünyasında. Sonra kamera bilgisayarın ekranından yavaşça uzaklaşır ve bize odayı gösterir. Archlord oyununun posterleri, maketleri ve figürleri ile süslenmiş bu odada, oyunu oynayan karakterimizi (Ben) görürüz kısa bir an ve iç sesini duyarız. Kimsenin onu anlamamasından yakınır. Ardından kadraja bir kadın girer. Bu Ben’in annesidir (Marijke Pinoy). Röportaj havasındaki bu sahnede Ben’in annesi “Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.” der. Daha filmin başında bu şüphe uyandıran sahne bizi büyük bir merak içerisinde bırakır.

Acaba ne olmuştur da Ben’in annesi bunu diyordur?

Gus Van Sant’ın Elephant adlı filmi Amerika’da hala yaygın olan, öğrencinin kendi okulunu silahla basma vakasının içine sokmuştu bizi. Film ilerledikçe Ben X’te de olayın bu noktaya varabileceğini düşünmeye başlıyorsunuz. Ben, okulda bir grup serseri çocuğun zorbalıklarına maruz kalarak “öteki”leştirilir. Çünkü Ben’de (Greg Timmermans) Asperger Sendromu (otizmin bir şekli) vardır. Bu yüzden Ben, çevresine sadece ayrıntı odaklı bakabilen, bütüne ulaşmakta zorlandığı için de bedensel ve duygusal tepkilerinde hep gecikmeler yaşayan bir gençtir. Özellikle yönetmeni bu noktada tebrik etmek gerekiyor. Ben’in gözünden diğer insanları bize gösterirken, hep suratlarının bir bölümüne odaklanıyor. Mesela kulağına, dudaklarına, gözlerine… Bu da Ben’in bakış açısını biraz olsun anlamamızı sağlıyor. Otistik birinin iç dünyasını görselleştirmenin yanı sıra, sadece Belçika’nın ve otistiklerin değil tüm dünyanın ve genç neslin hayata bakışına dair izlerde sunuyor film.

Ben, otistiktir yani diğer insanlara göre o yarım bir insandır. Sanal dünyada ki karakteri ile eksik yönlerini tamamlar. Her sabah 5:45’te uyanıp 6:33’e kadar aynı oyunu oynar. Sekseninci seviye gibi üst bir düzeye eriştiği, Archlord adlı bilgisayar oyununda yarattığı karakter ile kendi iç dünyası birbirine çakışır. Çünkü Archlord’da 80. seviyede saygı duyulan bir şövalyedir. Gerçek hayatta ise kimsenin umursamadığı hatta sürekli alay konusu olan aciz bir insandır. Bu yüzden her türlü olayı oyunla özdeşleştirerek düşünür. Mesela onu sürekli rahatsız eden Bogaert (Titus De Voogdt) ve Desmet’i (Maarten Claeyssens) Archlord’da yolunu kesen Troller olarak ya da kendisi hakkında atıp tutan doktoru bir iskelet olarak görür. Aynada saçını düzeltirken oyunda ki karakterin tipini değiştirdiği kutucuğu düşünür mesela ve bizde o kutucuğu ekranda görürüz. Bu anlamda filme yer yer serpiştirilmiş oyun görüntüleri ve animasyonları ile gözümüze sokmadan sürekli bir bilgisayar oyunu içindeymişiz gibi renk ve doku yaratmayı başarmış yönetmen. Bu da yine Ben’i anlayabilmemiz için önemli bir etken oluşturuyor.

Kamera kullanımı, görsel yönetim ve kurgu gibi oyunculuklar da oldukça başarılı. Özellikle ilk oyunculuk deneyimi olan Greg Timmermans, (Bana tipi yüzünden Tobey Maguire’yi anımsatıyor.) Ben karakterini fazlasıyla benimsemiş gibi gözüküyor. Ayrıca oyunculuğu hiç göze batmıyor ve gerçekten çok inandırıcı. Ben’in Archlord Dünyasındaki Şifacısı Scarlite’i oynayan Laura Verlinden ise filmin sonlarına doğru ortaya çıksa da güzelliği ile akıllarda kalmayı başarıyor.

Scarlite.

Kendisi filmin sonuna doğru arz-ı endam etse de filmdeki en önemli karakter aslında. Ben’in oyunda tanıştığı Scarlite belki de onun tek arkadaşı ve sırdaşıdır. Ona âşık olması da kaçınılmazdır. Bir gün artık Ben, bütün bu baskılara, küçük düşürülmeye dayanamaz ve her şeyi Scarlite’e anlatır. Birlikte bir plan yaparlar. Ertesi gün Scarlite ona bir video mesaj gönderir. Mesajda yarın trenle yanına geleceğini söylüyordur. Evde ki hesap çarşıya uymaz Bogaert ve Desmet onun telefonunu aldıkları gibi mesajı da görürler. Ertesi gün Ben, onlardan önce tren istasyonuna gitmek için hızlı hareket etmek zorundadır. O günden sonra Ben’in ve çevresindekilerin hayatında önemli değişiklikler olacaktır…

Film boyunca ara ara Ben’i tanıyan herkesin bir röportaj görüntüsünü izleriz. Hepsi Ben, hakkında bir şeyler söylerler. Sınıf arkadaşları, öğretmenleri, müdürü, babası… Bu görüntülerin Ben’in yaptığı planla ilgisi olduğunu sizde tahmin etmişsinizdir. En başta Annesinin söylediği şeyi hatırlayalım.

“Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.”

Evet, böyle demişti Ben’in annesi. Ama neden?

Yoksa…

KARAR: Film, sürpriz sonun işaretini vermeden ve merakınızı ayakta tutarak ilerliyor. Sona yaklaşırken sizi şaşırtıyor ve final sahnesiyle de şok ediyor.

* Flamanca’da “Ben Bir Hiçim” anlamına geliyor.

Filmden Replik

Hiç mutlu olmamıştım.

Ama hiç bu kadar mutluda olmamıştım.

Ben

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 27 February 2011 04:28 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Harem adlı filmde bir isim daha var ki… Kösem Sultan’ın oğlu İbrahim’e hediye ettiği cariyeyi, Turhan Sultan’ı canlandıracak olan Monica Bellucci. Hal böyleyken filmin konusu da bu oyuncu üzerinden, yani Turhan Sultan’ın 1641 de akıncılar tarafından kaçırılıp Kösem Sultan’a teslim ediliş ve devam hikayesinin anlatılıyor.

Rolü için Osmanlı İmparatorluğuyla ilgili kitaplar okuyan Monica Bellucci’nin yanısıra, İsmail Hacıoğlu ile “Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak” adlı filmde de oynamış olan İtanyan aktrist Claudia Cardinale’ de filmin oyuncuları arasında.

Harem adlı film, 15 Ekim 2011 de Türkiye’de vizyona girecek.

Bu yazı Ethem tarafından 14 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dağa tırmanmak için yola çıkan Aron Ralston, dağda ii kayanın arasına sıkışacaktır. Hikayeyi hikaye yapan durum ise, Aron’un büyük soğuk kanlılığıyla bu tehlikeli durumdan kurtarış çabasıdır.

Filmin rahmetli tarafından yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 23:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2011’in en iddialı filmlerinden biri sayılan “Bir Avuç Deniz”; izleyenleri alt üst edecek beklenmedik bir aşk öyküsü! Reklam filmleriyle tanınan Leyla Yılmaz’ın yazıp yönettiği filmin başrollerini Engin Altan Düzyatan ve Berrak Tüzünataç paylaşıyor. Filmde, usta oyuncular Ayda Aksel ile Can Gürzap‘ın yanı sıra, son dönemin parlayan isimleri Zeynep Özder, Tuğrul Tülek, Ahu Yağtu canlandırdıkları karakterler ve oyunculuklarıyla dikkat çekecek.

“Bir Avuç Deniz”, aşkın, kimsenin göstermeye cesaret edemediği yönünü gözler önüne sererek izleyenleri şaşırtacak. Herkesin kendinden veya yaşadıklarından izler bulacağı film, muhteşem görüntüleri kadar güçlü diyaloglarıyla da öne çıkıyor.

Filmin toplam 120 kişilik bir ekiple 6 hafta süren çekimleri Göcek, İstanbul ve Rodos’ta gerçekleştirildi. İstanbul’un “zengin” hayatını anlatan filmde çok sayıda lüks araç, tekne ve birbirinden şık kostümler kullanıldı. Film için Tarabya’daki Alman Konsolosluk Malikaneleri müzeye dönüştürüldü. Negatif çekilen filmin görsel efektleri Emre Şan tarafından yapılıyor.

“Bir Avuç Deniz”, Türkiye’nin kendine ait jenerik müziği ve jenerik görüntüsü olan ender filmlerinden bir tanesi. Filmin, Avrupa çapında ünlü Türk kompozitör Sabri Tuluğ Tırpan tarafından bestelenen müzikleri; ismi şimdilik gizli tutulan dünyaca ünlü bir orkestra tarafından seslendirilecek. Tema müzikleri dışında pek çok ünlü Türk grubunun da katıldığı filmin en büyük müzikal sürprizi, senaryoyu bizzat okuyup onay veren, Pearl Jam grubunun “Indifference” şarkısıyla filme katılması.

Fikri Görsel Sanatlar’ın yapımcısı olduğu ve 11 Mart 2011 tarihinde gösterime girecek olan “Bir Avuç Deniz”in dağıtım şirketi Cinefilm.

Film Künyesi

Oyuncu ve Karaklerler

Filmdeki Karakterlerin Biyografileri…

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

12 dalda aday gösterilen ‘King Speech’ filmi en fazla adaylık kazanan film olarak ilk başarısını göstermiş oldu. King Speech filmini Coen kardeşlerin “True Grit” filmi 10 adayla, “The Social Network” ve “Inception” filmleride 8′er adaylıkla Oscar’a adaylıklarına girmiş oldu.

27 Şubat 2011 de düzenlenecek olan töreninin sunuculuğunu James Franco ve Anne Hathaway yaparken, Oscar meraklıları da  NTV ve CNBC kanallarından canlı olarak izlenebilecekler.

Tüm Kategori ve Adaylar;

En İyi Film:
The Social Network
Black Swan
The King’s Speech
The Fighter
Inception
The Kids are All Right
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter’s Bone

En İyi Yönetmen:
Darren Aronofsky, Black Swan
David O. Russell, The Fighter
Tom Hooper, The King’s Speech
David Fincher, The Social Network
Coen Brothers, True Grit

En İyi Erkek Oyuncu:
Javier Bardem “Biutiful”
Jeff Bridges “True Grit”
Colin Firth “The King’s Speech”
Jesse Eisenberg “The Social Network”
James Franco “127 Hours”

En İyi Kadın Oyuncu:
Annette Bening “The Kids Are All Right”
Nicole Kidman “Rabbit Hole”
Jennifer Lawrence “Winter’s Bone”
Natalie Portman “Black Swan”
Michelle Williams “Blue Valentine”

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Christian Bale “The Fighter”
John Hawkes “Winter’s Bone”
Jeremy Renner “The Town”
Mark Ruffalo “The Kids Are All Right”
Geoffrey Rush “The King’s Speech”

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:
Amy Adams “The Fighter”
Helena Bonham Carter “The King’s Speech”
Melissa Leo “The Fighter”
Hailee Steinfeld “True Grit”
Jacki Weaver “Animal Kingdom”

En İyi Animasyon:
How to Train Your Dragon – Chris Sanders ve Dean DeBlois
The Illusionist – Sylvain Chomet 
Toy Story 3 – Lee Unkrich

En İyi Görüntü Yönetimi:
Black Swan – Matthew Libatique
Inception – Wally Pfister
The King’s Speech – Danny Cohen
The Social Network – Jeff Cronenweth
True Grit – Roger Deakins

En İyi Orijinal Senaryo:
Another Year: Mike Leigh
The Fighter: Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception: Christopher Nolan
The Kids Are All Right: Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King’s Speech: David Seidler

En İyi Uyarlama Senaryo:
127 Hours, Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3, Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit, Joel Coen, Ethan Coen
Winter’s Bone, Debra Granik, Anne Rosellini
The Social Network, Aaron Sorkin

En İyi Yabancı Film:
Biutiful (Meksika)
Dogtooth (Yunanistan)
In a Better World (Danimarka)
Incendies (Kanada)
Outside the Law (Cezayir)

En İyi Belgesel (Uzun):
Exit through the Gift Shop
Gasland
Inside Job
Restrepo
Waste Land

En İyi Belgesel (Kısa):
Killing in the Name
Poster Girl
Strangers No More
Sun Come Up
The Warriors of Qiugang

En İyi Sanat Yönetimi:
Alice in Wonderland, Robert Stromberg, Karen O’Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1, Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception, Guy Hendrix Dyas, Larry Dias ve Doug Mowat
The King’s Speech, Eve Stewart, Judy Farr
True Grit, Jess Gonchor, Nancy Haigh

En İyi Kostüm:
Alice in Wonderland, Colleen Atwood
I Am Love, Antonella Cannarozzi
The King’s Speech, Jenny Beavan
The Tempest, Sandy Powell
True Grit, Mary Zophres

En İyi Makyaj:
Barney’s Version, Adrien Morot
The Way Back, Edouard F. Henriques, Gregory Funk ve Yolanda Toussieng
The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey

En İyi Kurgu
Black Swan Andrew Weisblum
The Fighter Pamela Martin
The King’s Speech Tariq Anwar
127 Hours Jon Harris
The Social Network Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Müzik:
How to Train Your Dragon, John Powell
Inception, Hans Zimmer
The King’s Speech, Alexandre Desplat
127 Hours, A.R. Rahman
The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross

En İyi Şarkı:
Coming Home – Country Strong
I See the Light – Tangled
If I Rise – 127 Hours
We Belong Together – Toy Story 3

En İyi Görsel Efekt:
Alice in Wonderland, Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas ve Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 Tim Burke, John Richardson, Christian Manz ve Nicolas Aithadi
Hereafter, Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojanski ve Joe Farrell
Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb
Iron Man 2, Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright ve Daniel Sudick

En İyi Ses:
Inception, Richard King
Toy Story 3, Tom Myers ve Michael Silvers
Tron: Legacy, Gwendolyn Yates Whittle ve Addison Teague
True Grit, Skip Lievsay ve Craig Berkey
Unstoppable, Mark P. Stoeckinger

En İyi Ses Miksaj:
Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick
The King’s Speech, Paul Hamblin, Martin Jensen ve John Midgley
Salt, Jeffrey J. Haboush, Greg P. Russell, Scott Millan ve William Sarokin
The Social Network, Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick ve Mark Weingarten
True Grit, Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff ve Peter F. Kurland

Bu yazı Ethem tarafından 27 January 2011 04:51 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Inception filminden sonra sinemaya gitmeme orucumu Av Mevsim?ine giderek bozdum. Hak eden bir film olacağını düşünüyordum. Beklentileri, bu denli özenli kurulmuş bir oyuncu kadrosunu göz önüne alarak biraz fazla yüksek tuttuğumu zannediyorum.

Filmin konusunu artık izleyen ve izlemeyen herkes biliyordur sanırım. Bir cinayet vardır ve bunu çözmeye çalışan 3 polisin hem olay üzerindeki incelemelerini hem de kendi hayatlarında ki zorluklarıkonu almaya çalışmışlar.

Filmi izlerken tam olarak her şeyin farkına varamadığımı düşünüyorum. Çünkü oyuncu kadrosu o denli büyük isimlerden oluşuyor, film daha salonlara gelmeden aylar öncesinden öylesine bir reklam yapıldı ki, gerçekten çok büyük bir yapım olacağını düşünmüştüm. Ama beklentilerimi tamamıyla karşılamadığını yazının sonlarına doğru açıklamak üzere şimdi biraz filmden bahsedelim. Bir cinayet olduğu aşikâr ve bunu çözmeye çalışan 3 polisin hayatını inceliyoruz bir nevi. Karakteristik özelliklerinin yanı sıra kendi özel hayatlarında ki değişime de değinilmeye çalışılmış ve ortaya ilginç, daha önce izlemediğim tarzda bir senaryo ortaya çıkmış.

Senaryo daha önce görülmemiş olsa bile, o kadar fazla zayıf noktası var ki! Burada filmi izlemeyenlerden özür dileyerek biraz bu konuya değinmek istiyorum.

Her şeyden önce, cinayeti işleyen adamın gücünün ve çapının ne kadar geniş olduğunu öğreniyoruz. Ben bunu idrak ettiğim anda aklım hemen bir soru geldi. Bu kadar zeki, bu kadar ince planlar yapan bir adam neden öldürdüğü cesedi parçalayarak öylece ortaya atıverir? Şimdi tekrar düşünelim. Filmin sonunda her noktanın ne kadar ince hesaplandığını ve harika bir senaryo olduğunu düşünüyorsunuz, normal çünkü insan yapısı olarak; bizler en son ne gördüysek onu hatırlıyoruz. Film bittikten sonra kimse başa tekrar dönerek ??bu hikaye nerede başladı??? diye sorgulamıyor. Ben bunu denedim, farkındayım filme yapılan bir ??kıllık?? olarak algılayabilirsiniz ama yapım çok önemli, ya da öyle olduğu bize söyleniyor. Hikaye sanki sırf cinayet olsun diye oraya yerleştirilmiş ve onun üstünde oynamalar yapılmış havası verdi bana. Filmin sonunda, e bu adam bu cesedi ortaya bırakmasa, kimse zaten kızı iplemediğine göre biz böyle bir filmi izlemeyecektik dedim ve konu orada kapandı. Bundan daha kötü ne olabilir?

Oyunculardan bahsedelim biraz. Şen, Yılmaz ve Yalabık gerçekten çok üst düzeyde bir performans göstermişler. Özellikle Cem Yılmaz?ı izlemek ayrı bir zevk olarak karşımıza çıkıyor. Normalde ne kadar komik bir adam olduğunu göz önüne aldığımız zaman, filmdeki ??deli?? rolünü çok iyi analiz ederek gereğine uygun hareketlerde bulunmasına rağmen filmin belli kısımlarında bizi gene de güldürmeyi başarmış. Usta, Şener Şen ise başlarda ele aldığı kontrolü ortalara doğru kaptırsa da filmin kapanışını onunla birlikte yapıyoruz. Onu izlemek gerçekten çok büyük bir zevk haline geldi. Çetin Tekindor ise ağır adam rolünü çok güzel oynamış. Bu karakter için ondan daha iyi bir isim düşünemiyorum.

Peki, asıl soruyu sormak istiyorum. Cinayeti kim çözdü ve oyuncuların rolleri burada neydi? Şöyle tekrar düşünelim. C.Yılmaz?dan başlamak istiyorum. Hikaye de ki Cem Yılmaz?ın rolü neydi basit bir polislikten ve aile hayatına dâhil olmamızdan başka? Peki, Yalabık karakterinin rolü ve cinayetin çözülmesinde ki etkinlik neydi? Daha da ileriye gitmek istersem, Şen?in rolü neydi? Ben 3 ünün de çözdüğü bir şey bulamadım ne yazık ki. Filmin kopma anından sonra yukarıdan zeplinle inmiş gibi bir anda gelen fazla bilgiler ve ellerine düşen bu bilgileri değerlendiren 2 polisten bahsediyorum neyazık ki. Evet, şöyle biraz daha dikkatli, hatta çok dikkatli olarak incelediğimiz zaman aslında hikâyenin kendi kendine çözüldüğüne şahit olacaksınız. Bu yazıyı okuduktan sonra tekrar düşünün. Kanıtlar, ölü
beden, yok olan tanıklar, patlayan silahlar? Hikâye çözüldü.

Tüm bunları düşündüğümüzde, Av Mevsimi iyi bir film olarak Türk Sinema tarihinde ki yerini alacaktır diye düşünüyorum. Bu senaryo ne yazık ki filmi efsane yapmaya yetecek kadar iyi değildi. Ama filmi herkes çok beğendi, ya da beğenenlerin sayısı bir o kadar fazla. Neden mi? Türk sinemasında ben yılda 2-3 den fazla ??owwwwww?? diyebileceğim kalitede film izlemiyorum ne yazık ki. Durum bu olunca bizim beklentilerimiz öylesine düştü ki Av Mevsimi filmi ve burada yaratılmaya çalışılan gizemli öykü bize çok ilginç geldi ve en azından daha önce az denenmiş bir kurgu olarak gözüktü. Durum bu olunca iyiler arasına biraz düşünmeden, biraz da fazla aceleci davranarak koyduk belki de. Beğenmediğim, hatta yerden yere vurduğum Hollywood yapımlarını yıllar boyunca biraz fazla izledik ve beklentileri o kadar yukarıya çektiler, bizlere öyle yapımlar izlettirmeyi başardılar ki, Türkiye yapımı olan Av Mevsimi filmi bize artık çekici gelmiyor. Bu iki şıktan birini seçmek sizin tercihiniz. Çitamı çok yukarıda, yoksa biz onu fazla aşağıya mı çektik?

Sonuç olarak; eğer biraz daha genel bir pencereden bakmaya çalışırsam iyi derecede denilebilecek bir film izledim. Ama [ne yazık ki] kendi koşullarımıza göre güzel bir film izledik, Cem Yılmaz?ın akıllardan uzun süre gitmeyecek görüntülerini görme şansına, aynı filme Tekindor ve Şen gibi 2 ustayı aynı karede görme şansına eriştik. Biraz fazla gereksiz olarak ayrıntılara değinmek zorunda kaldım yazıda istemsiz olarak ama bu kadar ses getiren bir filmi bu şekilde incelemek daha objektif olacaktır diye düşündüm.

İyi Seyirler.

Film daha önce tanıtım yazısı dahil olmak üzere 3 kez paylaşılmıştır.

Av Mevsimi tanıtım yazısı… Av Mevsimi ilk paylaşım… Av Mevsimi ikinci paylaşım…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 25 January 2011 01:47 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tron Legacy filminin oyuncu kadrosundaysa Jeff Bridges, Michael Sheen, John Hurt, Olivia Wilde, Garrett Hedlund, Beau Garrett, James Frain, Amy Esterle, Serinda Swan, Brandon Jay Mclaren ve Bruce Boxleitner  isimleri mevcut.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2011 00:49 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

METROMAN : Metrokent’in Elvis’i…Şişkin bir süper kahraman egosuna, şımarık bir karaktere ve neredeyse sinir bozucu bir yakışıklılığa sahip. Metrokent’in taçsız kralı diyebiliriz kendisi için. Dünyamıza teşrif ettiği ilk andan itibaren ilgi odağı olmaya alışmış fakat yine de kendisine içten içe “Hayatımı ne zaman yaşama fırsatım olacak?” sorusunu yöneltmeyi de ihmal etmemiş. Kısacası Metroman, o hiç kaybetmeyen ve asla pes etmeyen standart bir yenilmez süper kahraman.

ROXANNE RITCHIE : Bir süper kahraman öyküsü klişesi olan “daima kaçırılan hatun” kontejyanını -ki bu hatunların büyük bir çoğunluğunun muhabir olduğunu da unutmamak gerekir- bu hikayede dolduran kişi. Kendisi iflah olmaz bir kariyer sevdalısı ve Metrokent gibi metropollerde yaşayan işi ile evli kadın modelini oluşturuyor. Taa ki teknolojik oyuncaklarını kendisine yaklaşmak için kullanan Megazeka’nın aşırı ilgisine nail olana kadar.

TITAN : Ritchie’ye gönlünü kaptırmış bir kaybeden iken, Megazeka tarafından dünyadaki en tehlikeli ölüm makinesine dönüşürülen, asosyal, itici ve saf bir gencin canavara dönüşmüş hali.

Yukarıdaki dört karakteri standart rollerinden çekip çıkararak, kartları biraz kardığımız vakit karşımıza Dreamworks’ün son animasyon filmi Megazeka çıkıyor kabaca. Megazeka, çizgiroman severlerin de geyiklerinin vazgeçilmezi olan “acaba kötü adam dünyayı tamamen ele geçirse ne olurdu?” sorusunu bir çıkış noktası olarak kullanıyor ve filmin neredeyse tamamını bunun üzerine inşa ediyor. Bu elbette ki kağıt üzerinde daha önce sıkça işlenmiş bir konu olsa da büyük bütçeli bir animasyon filminde karşılaşabildiğimiz türden bir mecra değil.

Metroman’ı oyun sahasının dışına iterek şehrin tek hakimi olan Megazeka, bir süre sonra “herşeyim var ama mutlu değilim” klişesinin pençesine düşüyor. Kendisine yeni heyecanlar arayan ve en az şehrin sakinleri kadar Metroman’i özleyen Megazeka, çıkış yolunu kendi süper kahramanını yaratmakta buluyor. Metroman’in saç kepeğindeki DNA’yı kullanarak bunun üstesinden geliyor ve buluşunu yanlışlıkla hayattaki ezikliğini ve içe kapanıklığını kendi duvarlarında biriktiren silik bir genç üzerinde deniyor.

Bu noktada Titan devreye giriyor. Kendi kompleksleri, Ritchie’ye duyduğu karşılıksız aşk ile birleşerek onu bir dehşetsaçar haline getiriyor. Kalbini Ritchie’ye kaptırmış olan Megazeka ise, gönülsüzce hem sevdiceğini hem de şehrini kurtarabilmek adına bilgi ve becerisini kullanarak günün kahramanı olma istikametine doğru evriliyor.

Megazeka’nın sunduğu iyi-kötü kavramlarının muğlaklığı ya da süper kahramanlık klişelerini eğip bükerek bundan bir parodi malzemesi çıkartmaktan ibaret değil elbette. Yol haritasını bilseniz de pek sık görselleştirilemeyen bir animasyon örneği ile karşı karşıyayız. Nitekim zaten anti klişelerinin muhabbetlere meze olduğu “kötü karakterin kahramana dönüşmesi”, “süper kahramanın kendine sunulan hayatı sorgulaması”, “ya da esas kızın, esas oğlan ile herhangi bir samimiyetinin olmaması” daha önce de eşelenebilecek nitelikte anti-klişelerdi fakat hikayenin evrimi açısından bu anti klişelerin her biri filmin dozunu daha iyi ayarlıyor.

Neticede Megazeka’nın tek derdinin parodi olduğunu düşünmek yanlış olur. Kendisine ve izleyicisine sormuş olduğu sorular genellikle “büyüklerin kalabalık dünyasında” yer alan sorular fakat bunu “küçüklerin dili” ile anlatabilmek de filmin bir diğer başarısı…Yılın ilk animasyonu artık ağızlara bir ritüel maiyetinde alınan tabiri ile her yaştan izleyiciye hitap eden başarılı bir anti klişe bombardımanı ve tonu iyi tutturulmuş göndermeler sunuyor izleyicisine.

İyi seyirler…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 16 January 2011 03:09 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin yönetmeni Will Gluck. Senaryoda Bert V. Royal, görüntü yönetmenni Michael Grady. 17 Eylül 2010 da ABD’de vizyona girecek olan filmin müziği ise Brad Segal ismine ait. Film, Türkiye’de Easy A  31 Aralık 2010 da vizyona giriyor…

Son olarak Easy A filminin oyuncu kadrosunu Emma Stone, Amanda Bynes, Alyson Michalka, Penn Badgley, Cam Gigandet, Stanley Tucci, Malcolm McDowell, Dan Byrd, Lisa Kudrow, Patricia Clarkson ve Thomas Haden Church isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 31 December 2010 21:47 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 December 2010 10:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yazıya nasıl başlayacağımı bilemediğim ender zamanlardan biri. Yazmak istediğim ya da söylemek istediğim o kadar fazla şey var ki ama hangi sırayla nasıl anlatacağımı bilemediğimden dolayı tıkanıp kalma durumları baş gösteriyor. Filmin özetiyle bir şeyler karalamaya başlayayım;

Çöplerin içinde bulunan bir ceset… İstanbul Gazi mahallesinde işlenmiş bir cinayet. Öldürülen gencin ağabeyi güneydoğuda yaptığı askerliğini yeni bitirmiş, geri dönmekte. Kardeşinin katilini bulmak için harekete geçtiğinde cevaplanması zor sorularla dolu bir başka savaşın içine sürüklenmektedir. Gerçeğin arayışı içinde iz sürerken, kaybedilen şeyin sadece kendi kardeşinin hayatı olmadığını görecektir.

Filmde geçen şeyler bana çok göre çok doğal olan bizim sıradan günlük hayatımıza benzeyen şeylerle çok ortak noktaları var. Allı pullu bir çocukluk geçirmediyseniz süslü püslü mahallelerde büyümediyseniz film size biraz daha sıcak gelecektir kanaatindeyim. Diğer türlü izleyenlere hikâye gelebilir amma velâkin gerçek olan da budur. Türkiyenin içinde 3 kesim var gözümde; 1.si Birçoğunuzun veya çoğumuzun görmediği ayrı bir Türkiye daha sosyete yaşamlar daha allı pullu hayatlarla süslenmiş yaşamlar. Türkiye?nin %5 veya %10′luk bir kesimini oluşturan %60-65 bir kesim ki orta halli kesim genelde rastlayabileceğimiz insanlar ve %20-25′likte bir kesim var ki varoş semt diye tabir edilen bizimse Allah’ın unuttuğu kurtulamamış bölge dediğimiz semtler. Bence bu semtlerden güzel bir örnekti filmde kullanılan ağır dil sizi rahatsız etmesin ağır gelenlere Serdar Akar filmlerini tavsiye ederim asıl doğallık asıl ağır dil nasıl olur orda daha iyi anlarlar.

Ortamı ve yaşananları çok güzel anlatan bir film olduğu gibi aynı zamanda kendi içinde bir gizem yaşatmayı da başarıyor. Aklıma gelen ve hatırlayabileceğim bir tane mantık hatası var filmde. Şu anda buradan bunu anlattığım zaman filmin konusunu çözebileceğiniz bir ipucu vermiş olacağımdan dolayı ne yazık ki söyleyemiyorum ama bahsetmek istediğim sahne Kerim’in neden bıçaklandığı. Gerisini sorgulamak ya da anlamak sizlere kalmış artık.

Filmi izledikten sonra bir kere daha kanaat getirdim biz dram filmi çekebiliyoruz arkadaş biz dram filmlerini hakikatten layığıyla yapabiliyoruz. Ama bu demek değildir ki hepimiz birer Çağan Irmak olup her filmin sonunda aptal gibi ağlayalım sonra da dram filmlerimiz inanılmaz falan gibilerinden düşünelim. Hayır! Bizim içimizde, Türkiye olarak gereğinden fazla dram zaten barınıyor. Bunları bu tarz filmler yaparak açığa; mantıklı senaryolar kurarak göstermenin öneminden bahsediyorum daha fazla. Şu filmi izleyenler; hanginiz senaryonun bu tarz bir sonla biteceğini tahmin ettiniz? Sanmıyorum…

İsmail Hacıoğlu; kendisini çok beğenerek izliyorum. 2008 yılında çekilmiş bir film ve Hacıoğlu bu zamandan sonra yaptığı filmlerde gene aynı başarıyı gösterdi. Çok genç olmasına karşın çok büyük projelerde büyük roller alarak yerini sağlamlaştırdı. İleride çok farklı yerlerde görebileceğimiz gibi aynı zamanda umarım Haluk Bilginer gibi yurt dışı projelerinde kendisini görme imkânına sahip oluruz.

Sonuç; çok çok güzel bir film olmasının yanında işlediği konuyla da dikkat çekiyor. Gerektiği ilgiyi ve övgüyü hak etmeyen filmlerden biri olarak görüyorum. Mutlaka ama mutlaka izlenmesini tavsiye ettiğim, zaten süre olarak da fazla uzun olmadığından dolayı sizi asla baymayacak, ilgiyle izletecek aynı zamanda sonuyla da hayretler içinde bırakabilecek bir yapım.

İyi Seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 22 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tuna Kiremitçi’nin “Git Kendini Çok Sevdirmeden” kitabı ve 1996 yılında “Kumdan Kaleler” grubuyla birlikte çıkarmış olduğu “Denize Doğru” isimli albümü sayesinde bir sempati doğdu kendisine karşı.Bu filmi izlemeye başlamadan önce kendisinin ismini duyunca bir heyecan oluştu bende. Ama ne yazık ki gerçekler acıdır, hayalleri bırakıp bir an önce filme dönmek gerekiyor.

Film klasik bir Türk aşk filminin bütün özelliklerini taşıyor. Birbirine âşık olan bir çiftimiz var ve evlenmek üzere. Ama her şey bu kadar basit olmamalı diyerek araya Can’ın en yakın arkadaşı düğün öncesinde giriverir. Almanya?da çalışıyordur ve nikah şahidi olmak üzere Türkiye’ye gelir. Can’ın en yakın arkadaşına, sevgilisinin resimlerini göndermesinden sonra hayat onun için daha zor gitmeye başlamıştır. Zaten anne ve babasının erken ölümü yüzünden genç yaşta hayata küsen Ilgaz, bu olaydan sonra Aybige’ye âşık olmuştur. Araya intihara meyilli abisi giriyor ve işler iyice karışıyor.

Filmi hem beğendim hem beğenmedim. Aslında burada konumuz olmayan bir şeylerden bahsetmek istiyorum. Filmdeki durumda kalan binlerce örnek var ayrıca benim şahit olduğum durumlarda var. Buradan anlaşılıyor ki en kıymetli şeyi asla en sevdiğiniz kişiye emanet etmemeniz gerekiyor. Buradan da yola çıkarak film hakkında söylenebilecek tek şey Brezilya pembe dizisi tadında bir film yaptıkları.

Çok yüzüseysel konuşmaların arkasına saklanan, bir anda değişen ortam şartları, çok gereksiz alan kullanımları filmin seyredilebilirliğini ne yazık ki baya bir düşürmüş. İzlerken şartların bir anda değiştiğini, kararların çabuk alındığına şahit oluyorsunuz. Bazı filmlere biz akıcı değil izlerken sıkılıyoruz diyoruz ama bu sefer de film kaçıyor gibi. Yakalamaya çalışıyorsunuz ama nafile, zaten süresi 1 saat 30 dakika olduğundan her şeyi çok çabuk bir şekilde yakalamak ve uyum sağlamak durumundasınız.

Aşk?ın, tutkuyla bağlılığın insana neler yaptıracağını bilen bizler ise Ilgaz?ın sessiz çığlıklarına şahit oluyoruz. Seçiminin yanlışlığı üzerine ensesine bir tokat atmak üzere bekliyoruz ama nafile? Sessiz sedasız binip uzaklaşıyor öyküden Ilgaz. Sinemamızın romantik film, aşk filmi yapma hevesi yeniden özellikle Issız Adam sonrası patlama yapmışken, tuhaf bir deneme olarak kalıyor Adını Sen Koy.  Selvi Boylum Al Yazmalım?larla, Vesikalı Yarim?lerle, Sevmek Zamanı ile büyümüş bizler, bu sessizliği kırmak istiyoruz. Ama romantik film anlayışımızda ki oluşan hasarlardan dolayı bir türlü ideale yaklaşamamamız bizim canımızı yakan kısım oluyor her seferinde.

Sonu hakkında söylenebilecek şey ise kocaman bir belirsizlik. İşlenen konuyu ortada öylece bırakıp kaçmışlar. Hiç tatmin edici bir film olduğunu söyleyemem. Güzel bir deneme, ama konunun klişe olmasından ve üstüne fazla bir şey katılamayacak olmasından dolayı kaybediyor birazda. Ayrıca, Melis Birkan; gerçekten Issız Adam’la alakası olmaksızın çok yapmacık kalmış rolünde. Elbette ekrana koyduğu şirinlik takdir ediliyor ve hatta çoğu kişi onun tatlılığına kanıp geri kalan parçaları göz ardı edebiliyor ne yazık ki.

İzlemeseniz de olur, izleseniz de, seçim sizin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dram, gerilim tarzındaki filmin yönetmeni Gilles Marchand. Senaryoda ise yine Gilles Marchand ile beraber Dominik Moll ismi yer almaktadır.

Filmin kadrosunda ise;
Melvil Poupaud, Grégoire Leprince-ringuet, Louise Bourgoin, Pauline Etienne, Patrick Descamps ve Swann Arlaud oynuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 December 2010 21:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Bir Sinan Çetin filmi, Kağıt…”

Özgürlük kavramını anlamını, kötü yaşanmış yada muhtemel kötü yönleriyle ele alan, kısıtlamanın ne kadar basit bir şekilde insan üzerine teneffüs ettiğini açıklayan, aslında bir nevze bizleri azarlayan bir film, Kağıt.

Fragmanda da örnek verildiği gibi bir zeytin tanesinin tadından mahrum kalacak olmanın verdiği kısıtlamanın nelerle sonuçlanabileceği ortada. Güzelde bir soruyla bitirmiş Sinan Çetin… Ya kayıtsız mahrum kalacaksın, ya o tadı unutacaksın. Peki ya özgülük? O tat, bir kağıt üzerinde yazılı bir şekilde damaklarından alınızsa, o zaman ne yapacaksın?

Aslında Kağıt, yasaların ta kendisi bir yerde… Herşey, yani özgülük, kurallar, maddeler bile kağıt üstünde olduktan sonra… İsimler değişir ama her karakter, prosedürü aynı kağıt üzerinden takip eder…

Özgürlüğünde yazılı bir şeklimi var?

17 Aralık 2010 da vizyona girmesi beklenen filmin yönetmen ve senaryosu Sinan Çetin’e ait. Oyuncu kadrosunda ise; Ayşen Gruda, Öner Erkan, Asuman Dabak, Zafer Ergin, Irmak Ünal, Zeynep Beşerler, Ahmet Mekin, Mazlum Çimen, Fatoş Seğmen, Bahar Sarak, Metin Cantimur ve Uğur Bilgin isimli ye almakta…

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2010 01:14 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Munich filmini açmadan önce karşınıza neler çıkacağını tahmin edebiliyorsunuz. Munich Olimpiyatları tarihinin en dramatik olaylarından birine tanık olmuştur. 11 atlet inanılmaz bir şekilde öldürülmüştür. Film başladığında önce bu canlandırmayı, bazı gerçek görüntüler eşliğinde izliyorsunuz.

Sabırlı izlenmesi gereken bir film her şeyden önce bundan bahsetmek gerekiyor. 2 saat 40 dakika gibi bir runtime süresi var ve bu süre içinde olaylar gerçekten çok ağır ilerliyor. Sahneleri teker teker izliyormuş, bir sahneden sonra öbür sahnenin gelmesini bekleyecek duruma geliyorsunuz. Tabi bu arada olayın bütün ayrıntılarını öğrenme şansına sahip oluyorsunuz. Aslında burada sadece bunu belirtmek için söyledim diyebilirim çünkü bu bir aksiyon filmi değil ya da herhangi bir gizem filmi değil. Daha çok bir belgesel tarzında olduğunu belirteyim.

11 kişiyi öldüren başları temizleme görevi Eric Bana?ya kalıyor ve arkadaşlarıyla beraber bu işe kalkışıyor. Asıl olay bence burada. Biraz daha geniş bir perspektiften bakmak gerekiyor. Burada bir nevi savaş sahnelerini aratmayacak olaylar görüyorsunuz ama olay bu kadar basit değil. İlk cinayetini işlediği zaman Bana?nın ruh halini incelemeniz gerekiyor. Daha sonra sayı arttıkça artık ne kadar rahat olarak davrandığını fakat bir zaman sonra paranoyaklaştığını izlemeniz ve çok iyi bir şekilde analiz etmeniz gerekiyor. Öldürmek basit bir iş değildir kavramını çok güzel bir şekilde işlemişler.

Filmde de dediği gibi sonu olamayacak ve herkesin kaybettiği / kaybedeceği bir savaş. Sakal gibi her cinayette yenilerinin hem de daha gür ve sert çıkması. Zaman ilerledikçe artık ??undercover?? olan bu ekibin gün yüzüne çıkması ve bir anda hedefleri öldürürlerken kendilerinin hedef haline gelmesi? Ama ne yazık ki bu film beklentilerimi karşılayamadı. Ahım şahım olmayan bir konuymuş gibi hissettim önemli olan bir konuyu. Mutlaka film haline getirilmesi gereken İsrail-Filistin çekişmesi çok sayıdaki karakterlerin dalaşmalarından ibaret olarak kalmış. Daha can alıcı konular, diyaloglar, entrikalar, beklerdim. Derin mevzulara verilen önem yetersiz kalmış, sadece bir bireyin üzerinden ele almışlar konuyu. Öldürme sahnelerinin gerçekçiliğiyle ilgiyi ayakta tutuyor.

2005 yılının en güçlü filmlerinden, Spielberg?in en görkemli eserlerinden biri olarak görüyorum filmi. Kendisinin tarzını çok sevmesem de gerektiği zaman, gereken saygıyı göstermekten asla çekinmedim. Mutlaka izlenmesi gereken bir film diyemem, çünkü ben bu olayın arkasını çok merak ettiğimden benim ilgimi çok uzun zamandır çekiyordu. Tatmin olmadım tam olarak ama en azından baya büyük bir kısmını öğrendim ve güzel çekimler sayesinde olayları yaşadığımı söyleyebilirim. Belgesel tadında filmleri seviyorsanız bu filmi de izlerken zevk alırsınız

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 November 2010 01:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

26 Kasım 2010′da Türkiye’de vizyona girecek olan Git Başımdan! (Due Date) adlı filmin yönetmeni Todd Phillips. Senayoda ise Todd Phillips, Alan Freedland, Alan R. Cohen ve Adam Sztykiel var.

Oyuncu kadrosu ise;
Robert Downey Jr., Michelle Monaghan, Jamie Foxx, Zach Galifianakis, Juliette Lewis, Alan Arkin, RZA, Mimi Kennedy, Rhoda Griffis, Emily Wagner, James Martin Kelly, Joel William Gonzales, Jon Gould, Joseph Harold ve Matt Walsh isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 14 November 2010 05:10 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Deon Taylor’un yönettiği filmin senaryosunu Diana Erwin, Deon Taylor ve Michael J. Pagan yazmış.
Chain Letter adlı filmin oyuncu kadrosunda ise;
Nikki Reed, Betsy Russell, Brad Dourif, Ling Bai, Keith David, Matt Cohen, Cherilyn Wilson, Noah Segan, Brian Tee, Clifton Powell, Michael Bailey Smith, Andy Arness, Aysha Aubrey, Big Spence, Christina Marie, Cody Kasch, David Zahedian, Eliot Benjamin, Goldie Chan, Jeff Sutherland, Jessica Ritchie, Jonathan Hernandez, Kate Enggren ve Kenyon Page isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 03 November 2010 01:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genç bir çiftin everinde yaşadıkları doğaüstü olaylaı kameraya kaydemesiyle başlayan Paranormal Activity’nin yönetmeni Tod Williams. Senayo Oren Peli ve Michael R. Perry isimleine ait.

Genç çiftimiz Katie Featherston ve Gabriel Liotta’nın evlerinde korkutucu olaylar deam ediyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 October 2010 04:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

22 Ekim 2010 da vizyona girecek olan O KUL – Hayal Bile Etme adlı filmde, bir kız çocuğunun okula gitme isteğiyle beraber baba ve abisinden gördüğü şiddeti konu alıyor.
Hernekadar baba ve abisinden şiddet görsede okula gitmeyi başarır fakat şiddet devam etmektedir. Sonunda azmin zaferi zorda olsa tadılacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 18 October 2010 01:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenimiz James Cameron Avatar izleyicisinin büyük bir bölümünün Pandora Gezegenine doyamadığına dair tepkiler almış ve  8 dakikalık ek bölümüyle tekrar vizyona sunmaya karar vermiş. Ne de iyi etmiş:d

Bu ek bölümde yeni tasarlanmış canlılar yeni mekânlar ve aksiyon sahneleri olacağı söyleniyor. İlk filminin 2 milyonun üzerinde yaptığı hâsılatı geçer diye düşünüyorum. Pandora gibi hayalin ötesinde güzellikte bir yerde kim olmak istemez ki.27 Ağustos’ ta ABD, 15 Ekim 2010 da ise Türkiye ‘de vizyona giriyor.

Eklemeliyim ki filmimiz 2010 Oscar ödül töreninden 4 heykelcikle döndü. Şöyleki

En iyi görüntü yönetmeni (Mauro Fiore),sıradışı görsel efektler, En iyi sanat yönetmeni, En iyi sinematografi?

Bence Zoe Saldana? da ödül almalıydı. Performansı çok etkileyiciydi. Her nekadar oynadığı bölümler  animasyon da olsa ki hatırlarsanız  ımax teknolojisiyle çekilmişti yani animasyonu da canlandıran yine filmin oyuncularıydı. Ve bu konuda zoe saldana’nın neytiri’ye kattığı ruh bambaşka bir etki yaratmıştı. Ama böyle bi kategori yok ne yazık ki.

Her zaman kısa ve öz yazayım diye başlıyorum ama çene yaylarım gevşek doğuştan olmadı yine.

Daha kısa bir yazıda buluşmak üzere diyerek mahcup ayrılıyorum karşınızdan.

SEVGİLERİMLE

Bu yazı Asya tarafından 12 October 2010 18:15 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı alploganer tarafından 02 October 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com