Reese Witherspoon arada seçim yapmakta zorlanınca ikisi ile de beraber çıkıp kararını verecektir. Şimdi sıra iki üst düzey ajanın marifetlerine kalmıştır. Bu sefer öğrendikleri tüm hünerleri birbirlerini alt etmek için kullanacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 11 February 2012 18:57 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İkinci filmi olmasına karşın temiz bir iş çıkarmış Harris. Türe fazla bir şey kattığı söylenemez ama türün klasiklerine saygı duruşu niteliğindeki sahnelerle eskiden izlediğimiz kovboy filmlerinden aldığımız tadı hatırlatıyor film. Mekanlar, karakterler ve hatta hikayesi klasik kovboy filmi havasını hemen hissettiriyor izleyene. Oyunculuklar açısından bakarsak, Ed Harris ve oyunculuğunu çok beğendiğim Viggo Mortensen standartın üstünde oyunculuklar sergiliyorlar, Renee Zellweger ve Jeremy Irons da filmin kilit rollerinde onlara eşlik ediyorlar. Filmin en zayıf noktası olarak görünen kısmı ise senaryosu. Ed Harris’in de katkıda bulunduğu senaryo, vasatı aşan bir görüntü çizemiyor ne yazık ki.

Filmin konusuna gelecek olursak, şerifi ortadan kaybolan Appaloosa kasabasının ileri gelenleri Virgil Cole(Ed Harris) ve Everett Hitch’i(Viggo Mortensen) kasabada yeniden düzeni sağlamaları için tutarlar. Eski şerifin ortadan kaybolmasındaki en büyük şüpheli de kasabanın kötü adamı olan Randall Bragg(Jeremy Irons) olarak görülmektedir. 12 yıldır birlikte çalışan kanun sağlayıcı ikilinin ilk hedefleri Bragg’i alaşağı edip kasabada huzuru sağlamaktır. Kasabaya yeni gelen Allison French(Renee Zellweger) ise Cole ve Hitch arasında gidip gelerek ikilinin arasında bir gerilime sebep olmaya başlar.

Sinemalarda pek western filmlerine rastlamadığımız şu son yıllarda gösterime giren ender filmlerden biri Kanun Benim. Bu yüzden kovboy filmlerine özlem duyanlar için kesinlikle vakit kaybı olmayacaktır.

Bu yazı alploganer tarafından 14 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yeni bir yıla girdiğimiz ilk günlerde bu ay sinemaya dair ne var ne yok bir göz atalım istedim, bakalım Ocak ayında bizi neler bekliyor.
15-25 Mart 2012 tarihinde düzenlenecek olan 23. Ankara Uluslararası Film Festivali yarışma ve gösterim bölümleri için son başvuru tarihi 9 Ocak 2012. Toplamda 12 ödülün verileceği 23. Ankara Uluslararası Film Festivali’nde para ödülü 2.500,00 TL, başvurular 23. Ankara Uluslararası Film Festivali internet sitesinden online olarak yapılabilir.

Ocak ayında son katılım tarihi olan bir diğer etkinlik ise Hisar Kısa Film Seçkisi. Kısa filmleriyle başvuru yapmak isteyen yönetmenler için Mithat Alam Film Merkezi’nin web sayfasında katılım formu mevcut. Başvuru formuyla birlikte müracaat edilecek yer Boğaziçi Üniversitesi Mithat Alam Film Merkezi. Seçilen filmler 31 Mart-15 Nisan 2012 tarihlerinde Uluslararası İstanbul Film Festivali’nde gösterilecek.

Pera Müzesi Film Etkinlikleri 6 – 29 Ocak tarihleri arasında Cinéma Vérité Öncüler: Pennebaker ve Hegedus programı ile Cinéma Vérité tarzı kısa ve uzun metrajlı 11 belgesel film ile meraklılarıyla buluşacak. Belgesellerin toplanacağı beş ana başlık:Yeni Belgesel, Amerika Seçime Gidiyor, Doğrudan Müzik, Jean-Luc Godard ve Bir Portre.

Yönetmenliğini Raşit Çelikezer’in yaptığı ‘Can’ adlı filmle ilk kez bir Türk filminin katılacağı 28. Sundance Film Festivali 19-29 Ocak 2012 tarihleri arasında yapılacak. Amerika’nın Utah eyaletinde gerçekleştirilecek, festival ilk olarak 1978 yılında ‘Birleşik Devletler Film Festivali’ adıyla başladı, daha sonra Robert Redford tarafından kurulan Sundance Enstitüsü’ünün programına dahil oldu ve 1991 yılında Sundance Film Festivali adını aldı.Festivale 31 ülkeden 110 kısa ve uzun film katılacak.

2. kez yapılacak Yılmaz Güney Kültür ve Sanat Festivali Sinema Ödülleri için son başvuru tarihi 15 0cak 2012.

Akbank Sanat Sinema Kuşağı Ocak ayının sonuna kadar her Cumartesi saat: 17:00′da Akbank Sanat’ta sinemaseverleri ağırlayacak. Etkinliğin ana başlığı “Yakın Dönem Filmleriyle Latin Amerika’ya Bir Bakış”. Gösterimler ücretsiz olarak Akbank Sanat’ta.

Etkinlik Programı:

07 Ocak 2012, Cumartesi Gözlerindeki Sır (El Secreto de sus ojos)

14 Ocak 2012, Cumartesi Balığa Çıkmak İçin Kötü Bir Gün (Mal dia para pescar)

21 Ocak 2012, Cumartesi Santiago’nun Günleri (Dias de Santiago)

28 Ocak 2012, Cumartesi Chico & Rita (animasyon)

Bu yazı nazokiraze tarafından 03 January 2012 00:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hobbit (The Hobbit: Part 1) film ile ilgili detaylı bilgi için; Hobbit (The Hobbit: Part 1)

Bu yazı Ethem tarafından 25 December 2011 14:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1942’de 300 bin Cezayirli Fransız ordusu tarafından askere alınarak savaşa sokuldu. Savaşın sonunda bağımsızlık sözü verilen Cezayirliler canla başla savaştı. Alman işgaline karşı direnen halk zafere kavuşurken verilen sözler  Generel De Gaulle’in göstermelik reform girişimlerinden ibaret kalınca Cezayir halkı Ferhat Abbas ve Messali Hac grupları önderliğinde birleşti ve sokaklara dökülüp ‘yaşasın özgürlük’,  ‘hakların eşitliği’ sloganları attılar. Bunun üzerine halkın üzerine rastgele ateş açan Fransız ordusunun bu tavrı göstericileri kontrolden çıkardı ve ortalık mahşer yerine döndü.71 Fransız’a karşın 45.000 Cezayirli işte böyle katledildi.

Setif katliamı Cezayir özgürlük hareketinin başlangıç noktası oldu. Bu tarihten sonra silahlı mücadele başladı ve özellikle Ulusal Kurtuluş Cephesi (FLN) kendi içerisinde yapılanarak Fransızlara karşı etkili bir direniş gösterdi. Buna karşılık Fransız askerleri Cezayir halkına uyguladığı şiddeti artırdı. Sokakları, evleri basıp her yaştan siviller öldürülüyor, hapse atılıyor, giyotine sokuluyordu. Tarihin gördüğü en çirkin katliam hiçbir hukuksal kaide gözetilmeden uygulanıyordu. Bu zülüm 1962 yılına kadar devam etti. Cezayir 1962’de bağımsızlığını kazandığında yaklaşık 1.5 milyon insanını kaybetmiş bir halktı. Nüfusun %16’sına karşılık gelen bu sayı  bir ulusun gördüğü en yüksek insan kaybıydı.

Bütün bu tarihsel gerçeklere rağmen, Cezayir asıllı Fransız yönetmen Rachid Bouchareb’in 63. Cannes Film Festivali’nde  Fransızlara karşı Cezayir halkının verdiği mücadeleyi anlattığı filmi  ‘Hars La Loi’  gösterime girdiğinde Fransızların tepkisine maruz kalmaktan kurtulamadı. Öyle ya Cumhurbaşkanları Sarkozy’nin dediği gibi dedelerinin günahlarından masum Fransızlar mı suçlu olacaklardı? Şarka demokrasi dersi vermek gerektiğinde kibirli bilgiçler  gibi böbürlenen ‘horoz’lar kendi tarihlerine ‘Fransız’ kalmaktan öte gidemiyorlardı.

138 dakikalık sağlam bir film ‘Hars La Loi’. Cezayir direnişinde babaları öldürülmüş, anneleri ile Fransız banliyösünde özgürlük savaşı veren üç kardeşin hikayesi… Vietnam’da Fransızlar için savaşan büyük kardeş Messaoud, özgürlük direnişinin başı Abdel-Kader ve küçük kardeş Said’in Ulusan Kurtuluş Cephesi FLN’yi örgütleyip Fransızlara karşı başkaldırılarını anlatan filmde lider rolündeki Abdel-Kader’in gözlükleriyle Malcolm X ‘e benzemesi filme ayrı bir tat katmış. Said rolünde karşımıza çıkan  Jamel  Debbauze ise oyunculuğuyla göz dolduruyor. Görsellik olarak harika işler çıkaran yönetmen, sağlam kurgusuyla da unutulmayanlar arasına girebilecek düzeyde bir film yapıyor.2011 Oscar’a ‘yabancı Film’ kategorisinde aday gösterilen ‘Hars La Loi’  tarih sayfalarında unutturulmaya çalışılan sömürgeci batının gerçek yüzünü yeniden  hatırlattığı için çok önemli. Filmde Albay Faivre’nin sözü ile aslında herşey özetleniyor: ’Onları ele geçirebiliriz ama savaşı kazanmalarına engel olamayız.’ Ve Fransız bayraklarının görünümüyle başlayan film yeşil beyaz Cezayir bayrağının dalgalanmasıyla sona eriyor. Yitip giden yaşamlar Cezayir halkının zihninde yaşarken, Zinedine Zidane gibi Cezayirli torunlar Fransız işgalcilerinin idolleri oluyor.

Özgürlük,  avuçta tutulan güvercinin durumu aslında. O en çok gökyüzüne havalanacağı günü beklerken özgür.

Bu yazı ömer KALAFATCI tarafından 24 December 2011 00:02 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gazeteci Michael Lewis’in Oakland A baseball takımı ile gerçek bir başarı öyküsünün anlatılacağı film aynı adlı kitaptan uyarlanmış durumda.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 17:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Baba yorgun diye bir tabir sinmiştir dilimize. Bana çok şey anlatır bu iki kelime. Ve bu hikaye. Her hatırıma gelişinde nedense titretir solgun yüreğimi. Babanın yorgun oluşundan mıdır? Yoksa küçük bir kız çocuğunun tebessümünde saklı mutluluğundan mıdır?
Ama yorulur her insan. Hem de çoğu zaman. Dinlenesi bir yorgunluk değildir bazı insanların yoruluşu. Dağılır aynı zamanda. Her zerresiyle evrene…

Neden uğraşır ki insan kendisi dururken başkaları ile. Neden bozmak ister ki başkalarının içinde saklı olan kendi huzurunu. Neden çevirmez her gün yüzüne baktığı aynayı birazda ruhuna. Evvela Nefsim…

Ve bende dağılıyorum bazen…
Varlığımın ve yaşıyor olmanın ağırlığı düşüyor bir göktaşı gibi zihnime..
ve ben dağılıyorum..
Yine dağılıyorum.
Birilerinin varlığı ve yaşıyor olmasının hüznü düşüyor bir göz yaşı gibi kalbime..
Evet ben dağılıyorum..

Şaşırıyorum. Önce kendime. Ve şu üç günlük dünya da, şu ölümün tüm değerleri; malı, mülkü, makamı, şanı, şöhreti, parayı sıfırladığı; güçlüyü güçsüzü eşitlediği şu üç günlük dünyada.. İnsanların hunharca birbirlerine kıymasına şaşıyorum. Sonu hiç olacak bir sebebin insanları hırslandırmasına, birbirine düşürmesine şaşıyorum. Sorumsuzluğa şaşıyorum. Ve haddinden fazla sorumlu olmaya çalışan insanlara. Bir damla akan kana, acıyla düşen bir damla gözyaşına şaşıyorum. Kabil’e şaşıyorum. Şeytanın kibrine, firavunların tanrılığına, peygamberlerin sabrına ve anaların her kelimesinde acemice kendini belli eden ve oğulcuğunu düşünen tedirginliğine şaşıyorum. İnsanların birbirini anlamak yerine, korkusuzca sergiledikleri anlayışsızlıklara şaşıyorum. Ve tabi ki önce kendi nefsime…
Şaşırdıkça ben ürküyorum. Ürktükçe ben üşüyor, üşüdükçe yoruluyorum. Ve yoruldukça dağılıyorum.

Evet, dağılıyorum çoğu zaman ben. Tıpkı şuan olduğu gibi, dağılıyor ve dağıtıyorum kelimelerimi. Ve cümlelerime paylaştırmaya çalışıyorum âdemden ve âlemden kalma yorgunluğumu.

Ne için vardık, şimdi ne olduk? Neden bunca çaba, bunca eziyet bunca zulüm? Bir avuç toprak için sulanan onca gözyaşı ve kan ne için? Yeşerecek olan ne? Vurduğunda, kırdığında, döktüğünde, ezdiğinde… Eline geçen ne? Ne istiyoruz bu dünyadan, ne bekliyoruz. Beklediklerimiz gerçekleşince ne olacak, ne kopacak sonunda bilir miyiz ki?

Gittikçe yorulan kalbim aynı zamanda yabancılaşıyor bu dünyaya da. Camus’un Yabancı’sı geliyor aklıma. Nasılda yabancıdır toplum değerlerine. Ve insan değerlerini yitirdikçe; alçaklığı, hırsı, ihtirası, metanın şehvetini değer diye kabul ettikçe, değersizleşesim geliyor benimde.

Evet, baba yorgun… Yüreği yorgun. Kalemi yorgun. Yorgunlukla bir gece de yazdım ilk defa bir makalemi. Dağılan zihnimi biraz daha dağıtmak yorulan yüreğimi biraz daha yormak için… Sinema mı? Evet sinema! Sinema bunun neresinde? Aslında bunca lakırdı boşa. Bir sahne. Bir filmden bir diyalog ki her şeyi özetliyor, o yaşaran kara gözleriyle o devasa esmer bedeniyle…

-“ Yoruldum patron. Yollarda yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum. Yanımda hiç arkadaş olmamasından yoruldum. Nereye gideceğimizi, nereden geldiğimizi söyleyecek biri. En çok da insanların birbirine kötü davranmasından yoruldum. Her gün dünyada hissettiğim ve duyduğum acılardan yoruldum. Çok fazla var, sanki her an için kafama cam parçaları batıyor. Anlıyor musun? Karanlıktan korkuyorum patron lütfen ışığı kapatma… “

(Yeşil Yol Filminden)

İletişim:
m.ikbal.uzun@hotmail.com

http://twitter.com/#!/MikuI_I

Bu yazı MikU tarafından 26 October 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

ANJELİKA AKBAR’DAN 35 ROMANTİK BESTE!

Anjelika Akbar; yüreklere kazınacak bir aşk hikâyesini anlatan “Beni Unutma” filminin müziklerine imza attı. Akbar; hiç beklemedikleri bir anda yolları kesişen ve birbirlerine büyük bir aşkla bağlanan iki gencin konu edildiği “Beni Unutma” için toplam 35 eser besteledi.

2005 yılında gösterime giren “Takva” filminin yönetmeni Özer Kızıltan’ın, “Beni Unutma” adlı ikinci filminin müziklerini, ünlü besteci Anjelika Akbar besteledi. Oyuncu kadrosunda Mert Fırat, Açelya Yılhan, Tuba Ünsal, Ünal Silver, Aliye Uzunatağan ve Kenan Ece’nin yer aldığı filmin yapımcılığını, Ferzan Özpetek filmlerinin de yapımcısı olan AFS Film üstlendi. Senaryosu Burak Göral’a ait filmde, Akbar’ın bestelediği 35 eser yer alıyor.

Eserleri, filmin senaryosuna göre besteleyen başarılı sanatçı, filmdeki her ana karakter için farklı bir tema belirledi. Filmin müziğinin çerçevesini oluşturan bu temaların birçok farklı enstrümantal uyarlamalarını yapan Akbar, aynı temayı trajik, romantik, eğlenceli veya hüzünlü biçimlerde kullandı. Karakter temalarının yanı sıra, önemli sahneler için de özel besteler oluşturan sanatçı, uzun veya kısa tüm bestelerinin birbirine bağlı ve birbirlerinin devamı olduğunu belirtiyor. Besteleriyle adeta bir senaryo yazan Akbar, eserlerini, filmin her sahnesine göre özel olarak uyarladı.

Bestelerinde, enstrüman olarak, ünlü mimar Nevzat Sayın’a ait antika piyanoyu da özel efektler için kullanan Anjelika Akbar, bu piyano ile ilgili yıllardan beri kurduğu hayalini de gerçekleştirmiş oldu. Akbar ayrıca, öngörüsüne çok güvendiğini belirttiği ünlü yönetmen Ferzan Özpetek’in özel ricası üzerine, bestelerinden birinin dokusunda Türk perküsyonları kullandı.

Senaryoyu okumasının ardından, bir buçuk ay gibi kısa bir sürede tüm bestelerini tamamlayan Anjelika Akbar; “Beni Unutma” “soundtrack” albümünü, Kasım ayında piyasaya çıkarmaya hazırlanıyor.

Bu yazı Ethem tarafından 25 October 2011 00:07 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sonunda pilot olmayı başaran beş gencin eğitim dönemindeki zorlukları, aileleri, dostluk arkadaşlıkları, sevgilileri kısacası yaşadıkları herşeyi gözler önüne seren bir film

Bu yazı Ethem tarafından 21 October 2011 18:27 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öyle ki sayfalarca şey anlatmak yerine kısa’ca bir söz söylersin, seni dinleyen kulaklara, anlayan zihinlere sayfalar açtırırsın. Mesela onlarca yıllık ömründe kısa’cık bir an yaşarsın, o andan ibaret kalır ömrün. Yine hani çok güzel iki çift göz görürsün, kısa’cık bakarsın, o kısa’cık bakışa, o iki çift göze meftun olur, hapsedersin saatlerini, günlerini.. Kısa’cık bir isyan büyür içinde ama öyle kocaman bir haykırışa dönüşür ki kısarsın duymak istemediğin her ne ses varsa!

Değil midir ki her şeyde makbul olan öz’dür, ziyaretin bile mesela kısa olanı.. Söze geldikçe özden uzaklaşılır, söz söyledikçe özdeki güzellik yitirilir. Öyle ki hayatımız; kısa’ca yaşadığımız anların bıraktığı izlerden ibaret değil midir?

Sinemada da kısa’ca söylenmiş sözler vardır. Kısa’ca anlatılmış hikayeler, açılmış yaralar.. Kısaca atılmış kahkahalar ve dökülmüş gözyaşları vardır. Kısa Film olarak sesleniriz; bu kısa boylu, süresi fakir ama yüreği kocaman ve içerdiği manaları alabildiğince zengin çocuğa.

Kendimi bildim bileli, ya da kendimi bilmeye çalıştığımdan beri özel bir ilgi duyarım kısa filmlere. Kim bilir belki kısa oluşundan, saatlerimi almayışındandır. Ya da amatörce ele alınan kameralara, kim hangi niyetle nasıl hikâyeler resmettiğini merakımdan dolayıdır. Belki de ifade edişlerin en yalın ve öz/gün bir şekilde güzelleşen görünüşlerine duyduğum sempati yüzündendir. Her ne olursa olsun benim için özel bir ilgiye layıktır bu kısa film alanı..

Ya da hayatı profesyonellikten uzak amatörce yaşamayı sevdiğimden dolayı mıdır acaba? Amatör bir yazar,[amatör] bir senarist, [amatör] bir sinemacı, [amatör] bir müzisyen, [amatör] bir fotoğrafçı, [amatör] bir sporcu olarak… Yani bu amatör ruhumdan dolayı mı kısa filmler bana daha samimi geliyor? Kim bilir.. Belki.. Ya da kesinlikle.. Ama şuna da eminim ki amatör olarak yapılan her şey profesyonel olarak yapılanlardan çok daha fazla keyif vermektedir. Bir tek işini profesyonel olarak yapmaya çalışırsın ondan da pek keyif aldığın söylenemez.
İşte, değil mi ki kısa filmler de çoğunlukla amatör ruhludur. Acemice tutulur elde kamera. Ve bu acemilik siner her bir saniyeye. Yalnız bu ayıplanası bir amatörlüğü ya da acemiliği değil bilakis samimiyet ve doğallıkla beslenmiş asilce bir duruşu ifade eder. Öyle ki bu asalet ve samimiyet, paranın, egonun, çıkar ve kaprislerin olduğu popüler kültürün, bu sektörün dinamiğinde ve bileşenlerinde yer etmemesi için müthiş bir savaş vermektedir.

Evet, sinemanın amatör yönüdür kısa filmler. Öyle büyük yatırımlar istemeden az bir masrafla hazırlanıp gişe kaygısından uzak serbestçe görücüye çıkabilen filmler. Hikayelerimize, hayallerimize görüntü elbisesini giydirerek sinema dünyasının dar ve kenar sokaklarına saldığımız yaramaz çocuklarımız.. Tıpkı küçük bir çocuğun sokaklarda düşe kalka koşturup hayatı öğrenmesi gibi kısa filmlerimizde devasa sinema sektörü içinde düşe kalka ilerler, samimiyetle..

Madem kısa’ca dedik, sözü de fazla uzatmadan kısa keselim. Kelimelerle bestelemeye çalıştığımız bu kısa yazımızı da bu sektör içerisinde alın teri döken, samimiyetle ve içtenlikle kendini bu sektöre adayan sinemacılar için çalalım. Yani bu yazı da onlar için gelsin.

Sinemanın fakir ama gururlu genç delikanlısı kısa filmler hakkında dilim döndüğünce bahsedip naçizane bu sektöre bir katkı sağlamak istedim. Ve bir gün bende kısa’ca hikayelerimi resmedip , bu sektöre dahil olabileceğim imkana kavuşmayı kendimce ümit ediyorum..

Kısa’ca ve hoşça kalın..
Muhabbetle..

İletişim:
m.ikbal.uzun@hotmail.com

http://twitter.com/#!/MikuI_I

Bu yazı MikU tarafından 18 October 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 17:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 13:23 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Masallar kuşkusuz birçoğumuzun hayatında önemli bir yere sahiptir. Çocukken dinlediğimiz masalların etkisini dile getirmek elbette kolay değil, onlarla uyur, onlarla hayal kurar, onlarla karmaşık dünyayı anlamaya çalışırdık. Masallarla büyüdük sonuçta, belki de ilk karakter filizlerimizi onlarla attık. Kaf Dağına, anka kuşuna, konuşan böceklere, gökyüzüne uzanan bitkilere onlarla inanırdık. İyiler hep iyi, kötüler hep kötü olurdu bu masallarda ve hemen hepsi mutlu sonla biterdi. Öyle veya böyle sonuçta biterdi ama bitmesin isterdik. Hep sürsün hatta bizi de içine alıp öyle devam etsin isterdik, masalın bir kahramanı olup diğerleriyle çeşitli maceralara atılmayı umardık. Bulutların üstünde zıplayalım, denizin dibinde koşalım, yüksek köprülerden atlayalım ama yaralanmayalım diye hayal ederdik. Nihayetinde biz büyüdük ama masallar hiç bitmedi.

İşte bu masallar gibi olan The Fall için karakterler üzerinden gidersek film iki ana karaktere sahip. Aksiyon filmlerinde bolca oynayıp, yüzü neredeyse hiç görünmeyen düblör Roy (Lee Pace ki kendisini Pushing Daisies dizisinden de hatırlayacaksınız.) bu karakterlerden ilki. Sevdiğin kızın gözüne girebilmek için yüksek bir köprüden gözünü kırpmadan aşağı atlayıp ayağını kırsa da tek düşüncesi rezil olduğu ve kızı asıl başrol oyuncusuna kaptırdığıdır. Tüm bu olanlar yetmezmiş gibi bir de kırık ayağıyla hastanede tıkılıp kalan Roy’un hayatı küçük Alexandria (Catinca Untaru) ile tanışmasıyla birlikte sıkıntılı halinden biraz da olsa sıyrılır. Diğer ana karakterimiz olan Alexandria ise kırık koluyla hastanede girilmedik delik bırakmayan haylaz bir çocuktur, zamanla küçük kızın hastanedeki en büyük eğlenceleri yeni tanıştığı Roy’dan masallar dinlemek ve onunla vakit geçirmek olmaya başlar. Bir süre sonra bu masallar ikisinin de sığınmak isteği yerler olur.

Büyüklere masallar tadında bir film The Fall. Hiç bitmesin dedirten, eskiden dinlediğimiz masallar gibi yer yer hüzünlendirip yer yer güldüren bir yapım. Roy’un dinlemeye doyulmayacak masal anlatımı, küçük Alexandria’nın saflığı, şirinliği, iki “yaralı” kişinin birbirine kenetlenmesi, ihtişamlı bir masal ve gözyaşları eşliğinde tamamlanan final. Sonuç olarak tatminkar oyunculukları, nostaljik havası ve farklı kültür esintilerinin kattığı tadın yanında muazzam bir görsel şölen sunan The Fall,  tekrar tekrar izlemekten keyif alınacak bir film.

Alternatif Yazı: The Fall

Bu yazı alploganer tarafından 13 October 2011 00:21 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mesela güleriz, ince bir espriyle şahlanan kahkahalarımıza engel olamadan.
Ağlarız mesela, yüreğe çarpan ve ruhumuzu sarsan acı bir haberle.
Mutlu oluruz, başarmanın, ulaşmanın, yaşamanın verdiği heyecanla.
Korkarız da aynı zamanda, yalnızlığın karanlığın sessizliğin ve bilinmezliğin çaresiz bakışlarıyla.

Tüm bu duygular ki insan olmanın nişanı, var olduğumuzun işaretidir. Bedenin yaşaması için nefes alması gibi, ruhu da yaşatan bu duyumsamalardır.

Zihnimizin kategoriksel düşünme biçimiyle, sorgulayan yanlarıyla, bizde açığa çıkardığı etkiye göre bu duyguları bir takım sınıflamalara sokarız. Korku, üzüntü, öfke gibi ruhumuza kara düşüren ve bizi yıpratan duygularımızı olumsuz duygular olarak ifade etme yolunu seçerken; mutluluk, sevinç, neşe gibi ruhumuza bahar getiren duygularımızı ise olumlu olarak ifade etmekteyiz.

Mutlu olmayı bir yaşam biçimi olarak benimseyebilirken korku, hüzün gibi duygulardan olabildiğince uzak durmaya çalışırız. Olumsuz olarak ifade ettiğimiz duyguların bizi yıprattığını psikolojimizi bozduğuna inanırız. Ama bilmeyiz ki belki de mutlu olmaktır insanı en çok yıpratan duygu! Belki de mutluluğa saklanmıştır nice acı gerçekler.

Hayat zıtlıkla kaimdir der kadim kitabımız, bizlere can veren RUH. Öyle ki hayatta ikiliğe sıkışmış birlik mevcut. Tüm varlığı kendinde eriten bir TEK?lik. Zikrettiğimiz bu duyguların hepsi de aslında gece ile gündüzün takibi misali, birbirini belli bir yörünge de takip etmektedir. Ve sabitlikten uzak her an değişen yapısı ile ruhumuza tek bir duygunun hakim olması mümkün değildir. Her şey yolunda gidiyor derken, mutsuz olmamız için hiçbir sebep yokken bile ruhumuzda hüküm süren bu mutluluğumuz, kendisini hüzünlendirecek bir sebep aramaya koyulur. Çünkü yukarıda ifade etmeye çalıştığım gibi, tüm duygular, tüm zıtlıklar aslında özünde BİR?dir. Çok mutlu olduğumuz anda bilmeliyiz ki mutsuzluğun, hüznün kapısını çalmak için elimizi kaldırmışızdır. İnsan varoluşunu sorgulamak gibi amansız bir çıkmaza dahi refah seviyesini en üst düzeyde yaşadığı anda başlar.

Tüm bu ?duygu?sal açıklamaların ardından gelelim insanı iliştirdiğimiz iğnemizin ucunu sinemaya dokundurmaya. Gelelim bu ?duygu?sallığı sinemaya nakşetmeye.

Yukarıda ifade etmeye çalıştığımız açıklamalardan hareketle, yaşamaktan kaçındığımız, varlığından hoşnut olmadığımız ve olabildiğince uzak durmaya çalıştığımız bir takım olumsuz duygularımızın Beyazperde de beğeniye dönüştüğünün bilmem farkında mısınız?

Korkularından kurtulmak için para ödeyen bir neslin, korkmak için para veren bir türüyüz.
Sinema öyle bir toprak ki ektiğimiz olumsuz duyguların meyvesini beğeni olarak sunuyor bize.

Biz değil miyiz ki, perdeden yansıyan psikopat seri katillere hayranlıkla iç geçiren.
Değil miyiz korkmak için para ödediğimiz, vakit ayırdığımız filmlere kendimizi zorlarcasına korkmaya çalışan.
Yalnızlığı en hissel biçimiyle bize sunan filmlere melankolik yanaklarımızı okşatan.
Şahit olduğumuz en ağır dramlarda gözyaşı ayinleriyle bu sihirli perdeye gözbebeklerimizi kurban veren. ..

Peki neden?. Hüzünlenmek ağlamak kızmak korkmak için neden kendimizi kapalı salonlara atarız? Olamadıklarımızın hayalini resmettiği yahut yapamadıklarımızı gözlerimizin önüne serdiği için olabilir mi? Yoksa içimizde bir yerlerde saklanmış mazoşist yanımızı gıdıklamak için mi?

Çağımızın efsunlu kutusudur Sinema. Hislerimizi dönüştüren rüyamızın perdesidir. İfade edemediklerimizin en estetik ve güçlü sesidir. Ve varoluşumuzun mekanik nefesidir. Ve her şeyin ötesinde bir masaldır. İnsanlığın masalıdır. Ve insan ki masalın bütününü dinlemek ister. Bütünüyle ister. Bu yüzden korkmak ister, biraz ağlamak biraz kızmak ister. İnsan her şeyin ötesinde önce insan olduğunu bilmek ister.
Elbet sizlerinde bu ufak tespit kabilinde ki soru ve görüşlere mantıklı bir cevabınız vardır. Ben içimi döktüm sadece, bir tez ortaya sunmaktan ziyade muhabbet ikliminden ufak bir esintiydi benim ki, ola ki aklınıza gelecek istisnai gerçeklerinizin acımasız fırtınasıyla bu iklimi tarumar etmeyiniz.
Daha çok korkup daha çok ağladığımız, kahkahalarımızı ve neşemizi katladığımız, SEYİR dolu günlere?

Bu yazı MikU tarafından 10 October 2011 00:04 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Anlamsızlığın hüküm sürdüğü düşünce topraklarında nice anlamlar filizlenir kimi zaman. Tadından yenmeyen nice fikir meyveleri peydah olur ansızın. Gerçek ile hayal arasında ki çizgi kadar yakın ve uzaktır anlam ile anlamsızlığın arası. Anlama çabasıyla geçen ömürlerimizin ihtiyarlığıyla bükülürken belimiz, çoğu zaman kendimizi umarsızca içine bıraktığımız ve gerçekliğin o çok ciddi suratından, zaman ve mekân kelepçelerinden kaçtığımız dünyadır hayallerimiz, düşlerimiz, düşüncelerimiz. Yanımıza bir valiz, bir çanta ve hatta ceketimizi bile almadan çekip gidebileceğimiz diyarların adıdır Saklı Perdelerimiz.

Akıl, Düşünce, Zihin, Beyin, Kafa, Gönül, Kalp, Ruh… Her ne derseniz deyin, içimizde bir dünya saklı. Ve bir perde. An ile, anında görüntü bulan, an ile yaratılan nice düşünce, hikaye, olay… Yansır Saklı Perdemize. Ve kimse bilmez ve izlemez Senin Zat’ından ve Seni Yaratan’ın Zatın’dan başka. Her ne kadar iki izleyici varmış gibi görünse de, özünde Tek bir seyircisi olan filmlerdir. Oynayan da O’dur, Oynatan da… Yazan, çizen, yönetende O’dur. Kudret O’ndadır ki bu saklı perdelerimizin bileni, işiteni, göreni ve belki de yöneteni O’dur.

Akıl, Düşünce, Zihin, Beyin, Kafa, Gönül, Kalp, Ruh… Her ne derseniz deyin, içimizde bir dünya saklı. Ve bir perde. Öyle bir perde ki, küçücük bedenlerimizde sonsuzluk kadar derinleşen ve sonsuzluk kadar büyüyen bir perde. Gücünü, kaynağını, İlhamını Başı ve Sonu olmayan Yaratan’ın Ruhundan alan bir perde.

Ve sinema perdesi… Saklı Perde’min farkına vardıktan sonra nedense çok basit gelmeye başladı bana dış dünyanın perdeleri. Hikayeleri sınırlı. Zaman kafesi içinde başlayan ve biten, belli bir mekan ile çerçevelenmiş gösterimler. Fantastik ve bilim kurgu türlerinin dışında gerçeklikle paralelleştirilen gösterimler… Ki zaten sinema perdesi de, insan denilen yönetmenin, insan denilen oyuncunun, insan denilen senaristin, saklı perdesinden açığa çıkan ve zahire yansıyan küçük bir parçasıdır. Sinema perdeleri ki saklı perdelerimizin dublörleridir. Değil mi ki; bizi en çok korkutan filmler, bizi en çok üzen, bizi en çok güldüren filmler, evvela bir insanın saklı perdesinde hayat bulmuş ve gösterime girmiştir, diğer tüm insanlardan habersiz. Değil mi Lord Of The Rings ve o temanın bütününü ifade eden Orta Dünya, önce Tolkien’in hayal perdesinde canlanmış ve o nefes aldığı sayıya denk gelen seanslarında orta dünyanın o harika havasını hayatı boyunca teneffüs etmiş, ayaklarını uzatarak seyretmiştir. Ve belki de nice saklı perdelerde Orta Dünya kadar güzel hikayeler, sinema perdesine aktarılmadan kaybolup gitmiştir, bizlerden habersiz!

İlginçtir Saklı Perdelerimiz.
Dünyanın en seksi kadınlarıyla sevişiriz, kadınlar bilmez.
En ayıp günahlara girer, yüzümüzü kızartacak suçlar işleriz, yüzümüz kızarmaz, yüzümüz bilmez.
En fantastik hayallerle dünyayı kurtaran bir kahraman oluruz, halk bilmez.

En saçma düşüncelerimize sınırsızca ve özgürce bir illüzyonist gibi hareket kazandırırız, sihirbazlar bilmez.
Uçarız, kaçarız, bulutları halı yapar yürürüz, yatak yapar yatarız, bulutlar da bilmez…
Evet ilginçtir saklı perdelerimiz, mesela bu makalemin her harfine sinen manalar uzun zamandır benim saklı perdemde an be an yaşananlardır.

Ve hani Cennet dedikleri bir yer varmış ya, orda, uzakta, gitmesek de görmesek de.. Ki bence bu cennet denilen yer, saklı perdelerimizde kaynayan hayallerimizin, dünya denilen kafesten, zaman ve mekan kelepçelerinden sıyrılıp da sonsuzlukta anlam kazanan diyarın adı ../ mı?..

Anlamsızlık hüküm sürdü biraz, anlamsızlık ağır bastı biraz bu yazımda. Gerçeklik denilen can sıkıcı, can yakan dünyadan biraz kaçmak, sizleri de yanıma alıp kaçırmak için. Bazen anlamsız şeyler yapmak da gerekir zannımca. Ki çoğu zaman anlamsızlığın gölgesinde anlam bulur çoğu düşünce, hayal ve gerçek.

Evet, bu makalemi anlayanlara selam olsun. Anlamayanlara iki defa selam olsun, onlar ki daha özel kimseler. Ve bi zahmet anlamayanlar, anlayanlara anlatsın ve anlayanlarda anlamayanlara anlatmasın.
Öyle işte, yine görüşürüz…
Muhabbetle…

Bu yazı MikU tarafından 27 September 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi izlemeye başladığımda içimden umarım Hasat Zamanı kadar kaliteli bir filmdir cümlesi geçiyordu. Ama nafile, içimde kurduğum cümlenin sonu bu mudur yani oldu.

Filmin giriş sahnesi sizi farklı bir film izleyeceğinize ikna etse de, sonlara doğru klasikleşmiş başı, sonu belli olmayan, konusu başta farklı sonda farklı, kendini kaybetmiş bir filmle karşı karşıya kalıyorsunuz. Çoğu sahnede öff aman yaaa, ne saçmalıyor bunlar ya gibi cümleler kurmanız oldukça olası.

Çocuk karakterimiz Dusty Burwell’in yüzünü sadece filmin sonunda görüyoruz. Filmin tüm kurgusu neredeyse Dusty Burwell üzerine odaklı ama yüzünün sadece filmin sonunda gösterilmesinin sebebi de filmin sonuna  kadar izlenmesini sağlamak olarak gördüm. Siz ne düşünürsünüz bilemem.

Diğer oyunculara gelecek olursak, Kelen Coleman’ın ilk başlarda oyunculuğunun eğreti durduğunu düşünüyor insan ama sonrasında, paranoyaklaşarak sağı solu araması ve sert çıkışları sayesinde iyi bir iş çıkardığı kanaatine vardırıyor. Sonrasında sırada Kelen Coleman’ın kocası karakterinde Tim Rock var. Tim Rock’ın oyunculuğuna çok fazla birşey söylemek istemiyorum, çünkü dikkat çekici bir rolde değildi.

Neyse demem o ki filmi eğlenceli vakit geçireyim, az biraz korkayım, az biraz gerileyim diye izleyecekseniz, İZLEMEYİN!!!

Zaman kaybı.

Bu yazı leithycat tarafından 22 September 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sıradan bir köyde….

Sıradan insanlar arasında….

Sıradışı bazı şeyler oldu…”

P….  İlçesinin P……  alışveriş merkezinde 7:30 seansında sadece 2 kişi vardı.Film 87 dakika sonra sona erdi. Bunlardan T.K.T isimli şahıs filmin kurmaca olduğunu düşünürken U.T. isimli kişi bu filmdeki olaylara gülerek de olsa inandığını söyledi.Ancak iki şahısın da hemfikir olduğu ve kafalarını kurcalayan bir soru vardı.Bu izledikleri şey neydi?

İDDİALAR ve GÖRÜŞLERİM

Öncelikle, bu bir film değildir!!!. (En azından yapımcıların iddiası bu yönde). Bu belgeseli 2 senede tamamladıklarını ve zar zor arşivlerden çıkardıkları belgeleri kullanarak  ayrıca kasetlere dayanarak yaptıklarını söylüyorlar. Ortada ölümler,ölenlerin yakınlarının röportajları ve 3 tane kaset var.

Peki bu izlediğimiz açıklanamayan olay hakkında gerçek kanıtlara dayanan haberleri görmemize rağmen bu film bizi korkutuyor mu? Eğer ki Karadedeler fragmanını izlediyseniz bu olay ilginizi çekmiş ve oradaki bazı sahneler “acaba gerçek mi?” sorusunu size sordurtmuştur. Şunu söylemeliyim ki sadece fragmanları izleyenler merak etmesinler çünkü zaten izlenecek değerde olan sahnelerin büyük kısmı fragmanlarda. 87 dakika boyunca sıkıntıdan patlıyoruz,arada ilginç bulduğumuz sahnelerle kendimizi avutmaya çalışıyoruz.

“Özetle Hikâye”

Hakkı B. Adlı gazeteci K.. ilinin D… köyüne esrarengiz olayı araştırmak için gider ve orada 11 gün geçirir. Sonra kamerasını 14 yaşındaki Erdinç adındaki çocuğa bırakıp cinleri çekmesini isteyerek İstanbul’a döner. Geri döndüğünde Komutan A.S. tarafından sorgulanır ve ondan çocukla ailesinin öldüğünü ve ölümlerinin  kameraya kaydedilmiş olduğunu öğrenir.

_Bu olaya inanalım mı?_

Peki neden ben bu konuşan köylülerin, kamerayı 127 saat filmindeki James Franco gibi kullanan gazetecinin, sorgulamadaki olayların gerçekçiliğine inanmadım? Öncelikle gözden kaçmayacak şekilde bir sahtelik var. Köydeki sıradan insanların yüzlerinin çoğu kapanmış ve kapanmasının nedeni belki de şu olabilir; İnsan inanmadığı şeyleri söylerken farklı bakar. (Yakınlarının isteği üzerine yüzleri kapatıldı demelerine pek inanmadım) Seslerinden bir şeylerin yanlış olduğunu anlamamız daha zor olsa da, rol yapamamaları hemen onları ele veriyor. Bu olayları geçirdikleri iddia ettikleri köylüler palavra anlatırmış gibiydiler, saçmalıyorlar ve arada sırada gülüyorlardı. Fragmanlardaki şeytan görünür cin görünmez diyen kadın ve yanındakilerin yüzleri kapalı ancak filmde yüzleri görünüyordu.

Kamera saçma sapan kullanılmış ve gerçekçi görünmesi için bazı uğraşlar verilmiş. Resimlerin ters dönmesi, sandalyelerin düşmesi, ocaktaki ateşin yanıp sönmesi, tencere kapağının hareket etmesi, kapanan kapılar, arada sırada çıkan anlık karartılar vs… Erdinç adlı çocuğun gerçekçi çığlığı tüm bu belgesel filmin izlenebilir kısımlarıydı. 89 dakikalık filmde korkmamızı sağlayacak ani gürültüler dışında bir şey bulamadık.  Tabi son dakikaları ayrı tutmak gerekir. Bize içine cin girdiğine inandırmaya çalıştıkları çocuk (yani Erdinç) sonunda tüm ailesini tüfeği iki kez ateşleyerek  öldürüyor. Ailesi en az 6-7 kişi olmasına rağmen bu iki ateşin sonunda hepsinin ölmesi ve Erdinç’in kapıya gazetecinin ismini kanla yazdıktan sonra (Arapça yazıyor) içindeki cinin çıkmasıyla ölmesi bu filmin en ilginç olayıydı ki biz nasıl 2 ateşle öldüklerini çözemedik (Tüfekte 2 kurşun olsa 2+2=4). Neyse canım çocuğun içine cin girdiğine inandık ama bu ölüme inanmadık olmasın hadi buna da inandık.

En basit insan gözünün bile göreceği bu kurmaca hareketler bizi kandırmadı. Ama… bu olayın gerçek olduğuna dair deliller olduğunu, bu kasetlerin gerçekten olduğunu, bu olayın sorgusunu yapan askerin delirip intihar ettiğini söyleyen bu araştırmacılara karşı bir şey söyleyemeyeceğim. Benim elimde kanıt yok, zaten o yüzden merak ettim ve izledim. Benim elimdeki tek kanıt artık izlediğim belgesel film ve ben bu filme başlıkla da dalga geçtiğim Blair Cadısı çakması yakıştırması yapmak istiyorum. Bunun uydurmaca olduğunu düşündüğümden söylüyorum tabi ki bir çok filme benzetilebilir. (Örn:”The Village”) Eminim ki bu film tartışılırsa ileride bunun kurmaca olduğu ortaya çıkacaktır. Ancak söylediğim gibi, bu kadar uzun bir yazı yazmamın bile mucize olduğu bu belgesel film beni kafamı karıştıran sorulara yönlendirmeyi başarsa da sıkıcı olması ve içinde pek bir şey bulamamam yüzünden çok yetersiz olduğunu düşündürüyor. Tekrar söylemeliyim ki bu filmin yapımcıları bu filmin belgesel olduğu konusunda ısrarcılar ve hiçbir ticari amaçları yokmuş. Takdir tabi ki sizlerin ancak bana sorarsanız paranızı bu filme harcamayın.

SONUÇ:

Turkish Blair Witch Project “Failed” :D. Umarım bu tür ilgi çekici, korkutan konular bulununca daha iyi değerlendirilir. Türk korku filmi olarak aklımıza artık gülmediğimiz iyi hazırlanmış bir şeyler getirmek istiyoruz. En azından gerçek olduğu dedikosunu iyi yaydıktan sonra filmde kendini bu kadar ele veren sahneler olmasın.

Not: Sonunda pek dikkat etmesemde “Bu filmdeki kişiler ve olaylar hayal ürünüdür” şeklinde bir yazı geçtiği söyleniyor. Sonundaki yazıları okuyacak kadar etkilenmedim ama öyleyse bu filmin vay haline :D..

Bu yazı T.K.T tarafından 18 September 2011 15:29 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dünyanın en eski film festivali olan Venedik Film Festivali, 31 Ağustos 2011’de George Clooney’in yönettiği “The Ides of Mach” adlı film ile başlamıştı. Bu yıl 68. si düzenlenen festivalin “Altın Aslan” ödülleri belli oldu.

Yönetmenliğini Alexander Sokurov’un (Rus) üstlendiği “Faust” adlı film diğer 21 filmi geride bırakarak Altın Aslan’a laik görüldü.

Gümüş Aslan ödülünün anlamı olan “En İyi Yönetmen” ödülü ise “People Mountain People Sea” filmiyle Shangiun Cai’ye (Çin) gitti.

Otoritelerce de beklenilen, “Shame” filmindeki oyunculuğuyla “En İyi Erkek Oyuncu”  ödülü Michael Fassbender’ın, “En İyi Kadın Oyuncu” ödülü ise “Taao Jie” filminden Deanie Yip’in oldu.

Bunun yanısıra festivaldeki “Özel Ödül” ise Emanuele Crialese’nin yönetmenliğindeki , Terraferma filmine laik görüldü.

Festivale bu yıl Türkiye’den hiçbir film boy göstermedi. Ancak Venedik Film Festivali’ndeki “İlk Eser” kategorisinde jüride Serra Yılmaz ismi yer aldı.

Önceki Haber.

Bu yazı Ethem tarafından 12 September 2011 01:13 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Beklenen kasırga sebebiyle otistik kardeşi ile birlikte yaşadığı evin pencere ve kapıları dışarıdan tahtalarla kapatılmışken,evde oldukça vahşi bir kaplan dolaşmaktadır ve olaylar gelişir :).Evet annelerinin intiharı sonrasında otistik kardeşine bakmak zorunda kalan genç bir kızın üvey babası tarafından eve salınan vahşi bir kaplan ile verdiği ölüm-kalım mücadelesinin anlatıldığı ‘Burning Bright‘ oldukça başarılı bir film.Belki sonu en baştan belli ama en azından gerçek bir kaplanla çekilmiş ve sahneler oldukça gerçekçi.(İMDB puanı:5.7)

2010 yapımı ‘Playing House’ oldukça klişe konuya sahip, sırf vakit geçirmek için izlenebilecek vasat bir film.Yakın arkadaşlarıyla birlikte yaşayan evli bir çift ve arkadaşlarının sevgilisinin eve taşınmasıyla başlayan cinayetler filan.(İMDB puanı:3.1)

Kendimi Resident Evil ile Supernatural dizisinde hissetmemi sağlayan ‘Stake Land‘ kaos içerisindeki şehirde bir vampir avcısından vampir avlamayı öğrenen genç bir adamın hikayesini anlatıyor.Gerçi vampir dedikleri şey daha çok zombiyi andırıyordu ama neyse.(İMDB puanı:6.7)

Bu yazı nazokiraze tarafından 06 September 2011 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 29 August 2011 17:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nereden çıktı bu yazı? Elbette otururken hayal edip, daha sonra biraz bir şeyler yazım diye değil, Kaybedenler Kulübünü izledim. Evet, o hani her sahnesi erotik olan, gençlerimizi içkiye ve sigaraya yönelten çarpık yapılı film var ya o işte…

Bırakın filmi falan, bazıları onlarca bazıları yüzlerce ben ise binli rakamlar kadar film izliyorum her sene. Hepimiz hayatımızın belli alanlarında mutlaka film izlemişizdir değil mi? Sinemalara önce büyüklerimizin elimizden tutmasıyla, daha sonra kız arkadaşımızla ve arkadaşlarımız giderek filmler izledik. Kimilerimiz sinemayı bir kültür öğesi olarak kabul ederken, kimileri sevgilisiyle yiyişmek için en nezih ortam olarak kabul etti. Ama daha sonralarında teknoloji sayesinde artık o filmleri bedavaya izleme şansımız oldu ve rahatladık. Şimdi neden bu kadar gereksiz bir giriş yaptım değil mi?

Biraz hafızamı yoklamama izin verin. Cinsel içerikten bahsediyoruz değil mi? Peki, o zaman artık sokaktaki amcamın bile diline dolanan ‘’Hollywood’’ yapımları çok mu ahlaklı ki cinsel içerikten bu kadar bahsedip rahatsız oluyoruz? Kendinize bir yol olarak gördüğünüz, bakmadan asla film izlemediğiniz IMDB’nin top 250 listesinde bulunan kaç filmde ‘’cinsel’’ içerik yok, hiç düşündünüz mü?

Ailecek yapılan ‘’film’’ aktivitelerin kutsal olduğuna sizi kim inandırdı? Böyle bir inanışa sahip misiniz cidden? Ailecek açık film izlenmeyeceğini; porno’dan bahsetmiyorum elbette; size kim gösterdi, kim böyle olması gerektiğini söyledi? Elbette bizler biraz daha kapalı, biraz daha geleneksel bir tutum sergiliyoruz, kendini tatmin etme eğiliminin literatürdeki ismini söylemekten bile utanan bir toplum olarak… Etrafta yayınlanan filmlerin çoğunun altındaki yorumları okuyorum ve cidden nasıl bir çıkmazda olduğumuza şahit oluyorum. ‘’Aileyle birlikte izlenmez’’ nasıl bir kavramdır cidden çok merak ediyorum. Aileyle izlenmesi gereken filmlerin listesi, kuralları her kimdeyse, kesin olarak daha ortaya çıkartmamış demektir ki bu kadar zor durumlara sokuyoruz kendimizi. Hayatımızın belirli alanlarında kendimizi sokmak zorunda olduğumuz kalıplardan birini de filmleri izlerken yaşıyoruz. Yazık.

Elbette ki hayatımızın farklı alanlarında cinsellik içeren dizilere ya da filmlere tepkimizi koyma durumunda hissediyoruz kendimizi çünkü gereğinden fazla kapalıyız bu tür olaylara. Şöyle biraz daha geniş açıdan bakmak istiyorum. Aşırı klasik bir örnek olacak ama Fatmagül’ün Suçu’nu izleyenlere sesleniyorum, siz orada tecavüze uğramış bir kadının hayatını izliyorsunuz. Yayınlandığı zaman, günün en iyisi olarak ekranlarda boy gösteren Muhteşem Yüzyıl dizisini herhalde sadece +21 yaşındaki izleyicilerin ya da +30 izleyicilerin izlenme oranlarını alarak yansıttıklarını düşünmüyorsunuz değil mi? Bu bahsettiğim diziler ‘’prime time’’ olarak nitelendirilen saatlerde yayınlanıyor ve ailecek izlenmiyor mu? Haydi, Muhteşem Yüzyıl başladı, kapatalım diyen var mı cidden?

Asıl konu bir filmde cinselliğin olup olmamasından daha fazla sizin neyi gördüğünüzdür, daha doğrusu neyi görmek istediğinizdir. Filmlerde ya da dizilerde açık olarak nitelendirilen sahnelere takılıyorsanız elbette bir şey söyleyemem, kişisel düşüncedir beğenidir ama bunda biraz tutarlılık göstermek gerekiyor. Şöyle bir toparlama yapalım. Hayatınca Jessica Alba’nın filmlerini, onun iyi oyuncu olduğunu, sinema tarihine geçecek dört-beş performansı olduğu için izleyen kaç tane Türk seyirci vardır? İsim A ya da B fark etmez, örnekleri ben burada durmadan çoğaltabilirim ama soruya cevap ne yazık ki bulamadım henüz. Ya da herhangi bir kadın oyuncunun çıplak sahnesinin olduğu filmi, kaç kişi adı için, kaç kişi işlediği konu için izledi? Yapmayın, siz filmlere bakarak sadece cinsellik görüyorsanız sizin sorununuz elbet. Bilinçaltınıza ayıp diye attığınız cinsellikten kaynaklanıyor, başka bir şey değil…

Sinemayı her seferinde ilerlere taşımak, farklılaştırmak gerektiğinden bahsediyoruz. Farklı konular sadece cinsellik öğeleriyle bağdaştırmak yanlış olur elbette ve açıkça bende belirtmek isterim ki, güzel ya da sağlam denebilecek filmlerin cinselliği ön plana koyarak var olmasına tamamen karşıyım. Bu benim kapalı bir izleyici ya da cinselliğe karşı olduğumu değil, aksine sinemayı destekleyen bir seyirci olduğumu gösterir diye düşünüyorum. Lakin bu yazıyı yazmamda bana esin kaynağı olan ‘Kaybedenler Kulübü’’ filminde de bundan daha fazlası yoktu. Filmde asla cinselliği bir öğe, bir kaçış noktası olarak kullanmamalarına rağmen çok çok ağır eleştiriye maruz kaldığının farkına vardım.

Bu kadar ufak denilebilecek ayrıntılara takılarak, yok efendim çocukların izlemesi sakıncalı, yanlış şeyler öğreniyorlar ve yanlış yönlendiriyorlar diyene kadar, sinemasal açıdan hiçbir değer taşımayanve sadece halkı güldürmek için yapılan, sinemaya katkısı minimum düzeyde olan filmler üzerine biraz daha fazla konuşmak gerekmez mi sizce? Alın size farklılaşma, alın size çeşitlilik. Teşekkür ediyorum ki, İngilizce dilinde ‘’fuck’’ sözcüğünden daha ileri düzeyde, daha anlamlı küfürler ne yazık ki yok. Ama zengin Türkçemiz sayesinde, filmlerde kullanılan bu sözcüklerin bu kadar batması ise diğer bir nokta. Altyazılarda her filmde ‘’fuck’’ kelimesinin Türkçe anlamını defalarca okurken sorunmuş gibi gözükmüyor ama iş Türkçe olarak söylenmesine gelince aşırıya mı kaçınılmış oluyor? Çok merak ediyorum, filmlere bu açıdan bakabilenler, gerçek hayatta ne kadar temiz, duru ve yalın bir Türkçe konuşuyorlar. Hepsi edebiyatçı değil mi?

Kimseyi zorla yeniliklere açamazsınız ya da bu şekilde davranmasını sağlayamazsınız bunun bilincinde olarak söylemek isterim ki, bazı durumlar vardır ki olayı bir bütün olarak ele almak gerekir ve bunu yaparken de tutarlı olmak gerekir. Yabancı ya da yerli olarak ayır edip, onların ki tamam, ama Türkiye’de böyle bir şey olamaz, ben kabul etmiyorum dememeliyiz. Buradan toplumsal mesaj vererek ‘’ yeniliklere açık olun’’ gibi bir kalıptan asla bahsetmiyorum ama en azından yapılan esere saygı göstermek gerektiğini düşünüyorum. Beğenmemiş olabilir, hatta hiç bir şey anlamamış bile olabilirsiniz, ama saygı göstermesini bilmemiz gerekiyor.

Allah sizi standartlıktan ayırmasın inşallah!

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 August 2011 00:26 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kapımıza kutu bırakmışlar, şaka mı bu?

Gerçekten uzunca anlatmayacağım bu filmi.Tartışmaya açık bir film. Evet işte başlıkta görüldüğü üzere bir gizemli ortamın içindeyiz.Bu noktada bir an nedendir bilmiyorum aklıma Jumanji filmi geldi. Belki de filme bir kalıp bulmaya ve onu başkalarıyla karşılaştırmaya çalıştım.Hatırlarsanız başrolünde Robin Williams’ın olduğu film gerçekten de bizi gizemli bazen korku dolu bazen de eğlenceli bir dünyaya soktu.Zarlarla oynanan basit bir oyun gibi görünen jumanji’nin yarattığı gizemi hatırladım.Bu gizemli hava bu düğmeli kutunun pek fazla önemsenmeyip bir şaka olarak nitelendirilmesiyle azalıyor ve bir sonraki gizemli sahneye kadar belirli bir seviyede içimizde hoş bir duygu bırakıyor.

Kadının ayağındaki özrü gördük,Yarım yüzlü adamı gördük,görmez olaydık..

Aman Tanrım!  Bir gizem daha, kadının ayağına ne olmuş böyle?  Bu soruyu sormanız sizi ilerde sinir edebilir. Nedeni şu;  öğrendiğimiz cevap bu filmin gizemine yakışmadı ve benim tek düşündüğüm şey “ eee,  bana ne bundan” oldu. Ama bu benim düşüncem.İşte filmin anahtar adamı geldi;Arlington Steward.Bu adam başta yine bir gizem içinde bize haberini verdikleri ,öldükten sonra dirilen ve şu evlere kutu bırakma işlerini yapan hasta arkadaşımız. Bu filmin gizemine yakışan cinsten tavırları ile hemen konuya giriyor.Adamın kafasının yarısı yok , artık Norma adındaki hikayemizin ev kadını kahramanının içinde bulunduğu şoku düşünün.Adamımız zaten zor günler geçiren aileye 1 milyon bırakacakmış.Hem de karşılıksız.Tabi tamamen karşılıksız değil.Hiç tanımadıkları, muhtemelen dünyanın öbür köşesindeki birisi ölecek.Bu tipte adamdan daha ne kadar iyi bir teklif alabilirdik ki?Adam bavulunu da alıp gidiyor,kendinden emin,tam olarak “siz almazsanız almayın başka kurban mı yok?” tavırlarıyla uzaklaşıyor.

Karar verildi,adamla birlikte para geldi, yalnız kutu gitti,hem de hiç tanımadıkları bir aileye..

Parayla saadet olmaz lafını zorla gözümüze soktular bu filmde anlayacağınız.İş işten geçti,ailemiz aksiyonun ve gizemin içine girdi,para kabul edildi.Yani bizim Norma düğmeye bastı.Arlington Steward kutuyu hiç tanımadıkları bir aileye götüreceğini söylerken bizimkiler yaptıkları yanlışın farkına vardı muhtemelen ancak iş işten geçmişti.İlerde parayı geri vermek isteseler de bu artık kabul edilmeyecek.Ailemiz Norma ve Arthur Lewis çifti endişe içinde günler geçiyorlar.Çocukları Walter ne olduğuna anlam veremiyor ancak ilerde annesinin düğmeye basmasının getireceği kötülüklerin kurbanı olacak.Film ilerledikçe Arlington Steward’ın başına gelenlerle ilgili daha çok şeyler öğrenmekle beraber onun yapabildiklerine hayret ediyoruz. Filmde çok hoş bir şekilde neden kutu kullanıldığı anlatılıyor,işte o sözler;

-Efendim sormamda bir sakıncası yoksa,neden kutu kullanıyorsunuz?

-Eviniz bir kutu.Arabanız tekerlekleri olan bir kutu.İşinize gidiyor,ve oradan evinize dönüyorsunuz.Evinizde bir kutuya bakıyorsunuz.Ruhunuzu yıpratıyor.Aynı zamanda başka bir kutu olan vücudunuz kaçınılmaz olarak bozuluyor.Ta ki çürümek için girdiğiniz son kutunuza kadar.

Bu konuşmalar filmin vermeye çalıştığı mesajdı belki de.Ne olursa olsun en can alıcı ve anlamlı sahnelerden birisiydi.

Oyuncular

Cameron Diaz-Norma Lewis rolünde bizi sıradan bir ev kadını olduğuna ikna ediyor.Bu kadına nedense iyi yada kötü oynuyor diyemiyorum.Ama bu filmde ondan beklediğinizi veriyor.

James Marsden-Arthur Lewis rolünde klasik bir baba rolünde iyi oynamış.Onun tüm film boyunca gerçekten işi iyi götürdüğüne inanıyorum.Belki de tipi sinemaya çok uygun olduğu için bu kadar başarılı.Onun X-men de pek öne çıkamaması kendi suçu değil,Hugh jackman’ın wolwerine rolüne tam uyması ve muhtemelen hep bu filmle hatırlanacak olmasıdır.Ama bu adamı ben gözlüklü halde görünce superman’ e ne zaman dönüşecek diye bekliyorum.Adamın tipinde bir süper kahramanlık var.

Frank Langella-Arlington Steward rolünde gizemli adamı oynuyor.Onu gizemli yapan filmde sadece yüzünün yarısının olması değil,tam anlamıyla  gizemli davranmasını biliyor.Bu adam bu tarz rollerde gerçekten sorunsuz oynuyor ve bunu tekrar gösteriyor.

Sonuç

Film bize ilk yarısında ne verdi? Gizem dolu bir olay.Cevaplarını bekleyen sorular.Ancak 2.yarısı hiçte beklediğim gibi değildi açıkçası.Bu ailenin başına gelenler bana alacakaranlık kuşağı içindeymişler izlenimini verdi.Yarattıkları gizemler açığa çıkarken seyirci olarak gerçekten kafamıza yatan bir sonuç çıkaramadık.Belki filmden bir sonuç çıkartmadan sadece bir film gibi izlemeye çalışsak gizemli hoş bir film olarak gözümüze girerdi.Mesela bu ailenin diğerlerinden farklı olduğu izlenimini verip sonra da diğerleriyle aynı kaderi paylaşmaları bize bu filmin sadece bu kutu gizemini anlatmaya çalıştığı izlenimini veriyor.Yani önemli olan şu yada bu aile değil.Bir kutu var ve düğmesine basılmamalı.Eğer basılırsa  “işte bakın bir ailenin başına neler geldi” diye göstermek için yapılmış bir film gibi.Peki o zaman ona göre değerlendirirsek fena olmadığını söyleyebiliriz.Ancak sadece kutu üzerinden ise bu kadar cevaplanamayan sorulara rağmen yarattığı bu gizem için iyi denilebilir.Bana göre ise ikisinin ortasında bir yerde bırakmışlar filmi.Sonuç nedir derseniz sonuç yok.Alacakaranlık kuşağı serilerini izler gibi izlerseniz sorun yok.(gerçi onlarda sürpriz ve güzel sonuçlar vardır ama..)Diğer türlü kafanıza gelen soruların çoğunun yanıtını alamayacaksınız.

Bu yazı Selin tarafından da değerlendirilmiştir. Alternatif kritik için…

Bu yazı T.K.T tarafından 17 August 2011 00:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şans eseri bulduğum Sivrisinema ailesine katıldığım 28 Temmuz 2010 yılından beri 1 yılı geride bırakmışım. Her ne kadar tarihi ve yazıyı aynı zaman denk getirmeye çalışsam da, bir takım aksaklıklardan dolayı bu isteğimi gerçekleştiremedim. Lafı uzatmaya gerek yok; 100. yazıya yakışacağına inandığım bir film ile bu işi tamamlayalım.

Türk sinemasının gelmiş geçmiş en iyi romantik-dram filmini izledim…

‘’ Bazen yanından geçer kaderin, fark edemezsin. Bazen bir ömür ararsın onu, ama bulunmaz.’’

Yazıya başlarken ne yazacağımı bilemediğim zamanlar enderdir. Mutlaka geyik bir şekilde ya da filme ağır giydirme yaparak başlarım ki en basit yolu budur. Ama bazen öyle bir an gelir ki, öyle derin ve yoğun şeyler hissettirmiştir ki film sana bakar bakar kalırsın beyaz sayfaya…

Konuyu kısaca açıklamak isterim; doğumlarından itibaren hayatlarının farklı evrelerinde yolları kesişen Özgür ve Deniz den bahsediyoruz. Bir yandan bu hikâyeleri izlerken, bir yandan da güncel zamanda ki karşılaşmalarını ve tanışmalarına şahit oluyoruz. Türkiye’nin 70’li, 80’li, 90’lı ve 2000’li yıllarını ziyaret ederek, o yılların artık unutulmaya yüz tutmuş popüler kültür öğelerinden, müziklerinden, yaşam biçimlerinden ve alışkanlıklarından besleniyor. “Aşk Tesadüfleri Sever” pek çok gerçek hikâyeden yola çıkılarak derlenmiş olaylar bütünüyle; İstanbul’dan Ankara’ya yaptığı özlemli yolculuğun içinde izleyiciye doyurucu, duygusal, yıllarca akıllardan çıkmayacak bir aşk filmi olduğunu düşünüyorum.

Şöyle başlayım; bazı filmler vardır, öylesine klişedir ki her şeyi tahmin edebilirsiniz ve karşısına oturduktan 15-20 dakika sonra film bittiği zaman neler olacağını hatta çoğu zaman hangi küfürleri edeceğinizi bile hazırlarsınız. Bende böyleyim, yıllardın yoğun bir şekilde film izlemenin, bende oluşturduğu erozyonlardan biri de filmi yüzde yüz olarak yaşayamadan kaynaklanır. Sonunu tahmin etme oyunları, eleştirmeci bir gözle bakma beni çoğu filmden yeteri kadar zevk alamamaya kadar götürdü. Durum böyle olunca da biraz ‘’kolay beğenmez’’ hüviyetine büründüm. Elbette bir şeyler yapmak gerekiyordu. Bunu örneklendirmek istersek eğer; 50 yaşından sonra ‘’sex’’yapma çabası diyebiliriz ya da farklı şeyler; bir zamandan sonra artık filmlerde ki farklılıkları aramaya başladım.

Bende biliyorum, bu film klişe senaryo üzerine kurulmuş çok iyi bir film olabilir. Tamam, kabul ediyorum diyalogları bir o kadar bilindik, hareketler bir o kadar rutin olabilir. Ama işte bu noktada söylemeye cesaret edemediğimiz bir nokta var. Çoğumuz bu noktayı asla itiraf edemezler, söylemeye korkarlar. ‘’duygular’’. İşin içine duygular girdiği zaman olay farklılaşır, aynı bu filmde olduğu gibi. Ne anlatmaya çalıştıklarını hissetmeye çalıştım, olaya hangi pencereden baktıklarını, aynı zamanda geçmişten bu güne karakterlerin ne gibi zorluklarla mücadele ettiğini görmeye çalıştım, belki de gerçekten öyle yapmasaydım, izledikten sonra kenara atacağım bir film daha olacaktı. Ama olmadı.

Bu kadar tesadüf olur mu? Hiç mi tesadüf yaşamıyorsunuz hayatınız da? Bir başarınız ya da elde ettiğiniz hiçbir şey mi tesadüf değil? Bir saniye burada bir yavaşlayalım mı? Kim size bu filmin ‘’ yaşanmış gerçek bir hikâye olduğunu söyledi ki? Zaten burada anlatılmak istenen ‘’hayatta tesadüfler olabilir ‘’ değil ki… En azından baştan bir önyargı oluşturmamak gerekiyor.

Sadece Deniz’in ve Özgür’ün penceresinden bakmak zorunda değilsiniz. Kendinize indirgeye bileceğiniz noktalar da yok değil. Tesadüflerden de bu kadar konu açmışken, acaba bazı şeyler cidden tesadüf olarak mı kalmalı yoksa, öyle olduğuna inanıp onların peşinden mi gitmelisiniz? Bu soruyu sormaya başladığınız anda filmin sonu gelmiş demektir. Yıllarını! Sinemaya verip, her dram-romantik filmi izlemiş ve bu film üzerine inanılmaz yorumlar yapan arkadaşların düşündüğü gibi, film beklenen bir sonla bitmeyi reddediyor.

Mutlaka, ama mutlaka izleyin. İzledikten ya da bu yazıyı okuduktan sonra, içinizde bu filmden mutlaka ufak kırıntılar bulacaksınızdır.

Alternatif olarak Biblou’nun aynı film yazısını inceleyebilirsiniz. Bu arada;…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 16 August 2011 01:22 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genç bilim adamının maymunlar üzerindeki çalışmalarında maymunlardan birisi deneye hızla cevap vermeye başlayınca  bilim adamı onu herkesten korumak için evine alır fakat bu, yeni bir ırkın başlangıcına neden olur.

Bu yazı Ethem tarafından 31 July 2011 23:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Alejandro González Iñárritu filmlerini biraz hatırlayalım. 21 Gram, Babel, Amores Perros gibi, daha çok yolları kesişen insanların filmlerini yapıyor ve kendine bu şekilde hayran bırakmıştı. Ama elbette Tim Burton gibi artık kusma evrelerine bizi getirmişti. Aynı tarzın yaratıcısı olarak hatırlanmak bir yana, sıkmaya başlamıştı. Başına oturduğum zaman, bu filminde onlardan biri olacağını düşünmüştüm ama izlemeye başladıktan yarım saat sonra düşüncelerin boşa çıktığını fark ediyorsunuz. Bu sefer ki filmi tek bir oyuncunun üzerine kurduğunu anlamanız fazla zaman almıyor. Ama elbette Inarritu olduğunu vurgulamak istermişçesine farklı anda ilerleyen ama birbirleriyle alakalı olan bir sürü sahne izliyorsunuz. Söylenmesi gereken şu ki, bu sefer dengeyi gerçekten çok güzel ayarlamış ve inanılmaz bir seyir zevki çıkmış ortaya.

Bu harika filmi babasına atadığını öğrendiğimde saygım bir kat daha arttı diyebilirim. Hazır yola buradan çıkmışken; filmin başlangıcı olan inanılmaz diyaloga dikkat çekmek gerekiyor. Uzun zamandır izlediğin en harika film başlangıçlarından biri. Kullanılan sahne ve kelime seçimleri gerçekten inanılmazdı. Daha ilk dakikasından esir alan filmi iki saat otuz beş dakika boyunca sıkılmadan izliyorsunuz. Her gereksiz gibi gözüken ki aslında her biri diğerinden önemli ayrıntıları inceleyerek derin düşünceler havuzunda kayboluyorsunuz. Barcelona şehrini turistik aktivitelerinden, Messi’sinden çok çok daha derinlerinden inceleme şansı buluyorsunuz. Herşey normal hayatta gözüktüğü kadar rahat ve geniş olmadığını anlamanıza yardımcı oluyor. Kendi ülkelerini bırakıp gelen insanların ne şartlar altında, ne tür işlerde çalıştırıldığına şahit oluyorsunuz.

Başlangıçtan itibaren müthiş bir kurguyu takip ediyorsunuz ki zaten Inarritu filmlerinde bu gelenekselleşmiş bir durum olduğundan ötürü bu konu hakkında fazla konuşmamıza gerek yok. Lakin sahne seçimlerinin ne kadar doğru olabileceğin, de söylememe gerek yoktur. Javier Bardem; Uxbal rolüyle kariyerinin en karakterlerinden birini; belki de oynadığı baba rolüyle en iyisini ortaya çıkartmış diyebilirim. Aslında üzerinde biraz konuşmak gerekirse; elbette en iyisi değil ama role yüklenen anlamın çok büyük olmasından dolayı bunu diğerlerinden ayırmak gerektiğini düşünüyorum. Özellikle çocuklarıyla olan diyaloglarına dikkat çekmek gerekiyor. Zavallı, sert ve mücadeleci kişiliğinin altında yatan tatlı baba…

Hayatın karanlık ve dramatik yönünü gözler önüne seren; son zamanlarda izlediğim en ‘’gerçek’’ filmdi Biutiful. Bu gerçekliği filmin sonunda koruyabilecekler mi acaba diye sorgularken gereken cevap bir tokat gibi geldi. İzleyenler ya da izlemeyenler; mutlu bir son beklemeyin. Bu filmin mutlu sonla bittiğini düşünmenizi istemiyorum çünkü olamazdı. Ancak böyle bir son bu film için uygun, bu kadar profesyonel bir oyunculuk ancak bu filmi

Sonlandırabilirdi.

Teşekkürler ve tebrikler sana Inarritu. Barcelona’nın arka sokaklarından bize yaşam adına ir pencere açtığın için… Hayatın asla magazinden, dedikodudan ve tozpembe yaşamdan luşmadığını, sinemanın abartılı aksiyon sahnelerinden, muhteşem görsel efektlerden oluşmadığını hatırlattığın, film senaryosunun nasıl yazılacağını öğrettiğin için…

Aynı film Fatih Alper Özen tarafından da yayınlanmıştır…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 June 2011 02:24 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin en dikkat çeken özelliği ülkelerinin en iyi mühendislik okuluna giden 3 gencin yaşadıklarının paralelinde işlenen eğitim sistemine eleştirel yaklaşımdır. Okula sonradan gelen Rancho kısa zamanda okulda en dikkat çeken öğrenci olmuştur. Fakat en çok da Raju ve Farhan’ın ilgisini çekerek kısa zamanda 3 kişi olmuşlardır. Mühendis olmayı çok isteyen ve pratik zeka olan Rancho, Raju ve Farhan’la birlikte derslerde hocalarını komik duruma düşürmekten ve onları eleştirmekten oldukça keyif alırken bir anda filmin renkli karakterlerinden idealist rektörün kısa zamanda okuldan atmayı istediği öğrencilerin başlarına geçmiştir bu üçlü. Aralarına Rancho’nun aşık olduğu rektörün kızı Pia’da eklenince Hint filmlerinin klasiği kısa müzikaller başlar. Üniversite öğrenimleri bitince ortalıktan kaybolan Rancho’yu yıllar sonra bulan Farhan, Raju ve Pia’nın şaşırmadığı tek şey şudur ki; Rancho yaşadığı yeri yine bambaşka bir hale çevirmiştir.

Genel anlamıyla 3 Idıots duygusal ve komedi sıfatlarını layıkıyla taşıyabilecek bir filmdir. Amerikan ve Avrupa filmlerinin arasında boğulanlara oksijen tüpüdür. Sanırım ki filmde birkaç kez birden başlayan kısa müzikaller de Hint filmlerinin olmazsa olmazıdır. 3 saate yakın süren Hint filmlerine duyulan önyargının kırılışıdır filmin sonundaki kritikle (hemen kendine 2 yakın arkadaş seçip ‘kendinize gelin oğlum’ demeniz muhtemel:). Ayrıca da filmdeki müziklerden en dikkat çekeni olan ‘All izz well’in defilmden sonra dile dolanmaması da zor gibi gözüküyor.

Bollywood’un prensi olarak görülen Aamir Khan ise filmde muhteşem bir performans göstermiştir. 1965 doğumlu olan oyuncu filmde üniversite öğrencisini hiç yadırganamazcasına oynamıştır. Oyuncunun diğer filmleri de tavsiye edilir ve mutlu seyirler dilenir:)

Bu yazı alperserdarr tarafından 16 June 2011 01:34 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatı son derece sakin olarak ilerleyen, zamanında farklı hayallerle İstanbul’a gelmiş ama daha sonralarında yazar olmaya karar veren karakterimiz, bir gece barda sonlara kalan sarhoş kızı evine götürmek zorunda kalır.

Yukarıda yazmak istediğim sekans aslında filmin özeti değil, filmin direkt başlama sahnesi olarak da düşünülebilir. Bu ilginç karşılaşmadan sonra biranda değişen hayatlar, harika müzikler eşliğinde ve inanılmaz duygu yüklü sahneler eşliğinde bize sunulmuş.

Harika, aslında bir o kadar da tahmin edilebilir bir senaryoyu uygun görmüşler ne yazık ki. Filmin yön değiştirme ve duygunun en yoğun olarak verildiği sahneleri öylesine belli ederek zevki kaçırmışlar ki… Elbette ki yoğun duygu anında asla göze batmayacak bir ayrıntı olarak gözükebilir ama yazma nedenim beni normalden biraz fazla rahatsız etmesi.

Duygusallığı ön plana çıkartmanın en güzel yollarından birinin, yalnız olarak yaşayan bir kişiye bir anda denk gelen yaşam dolu kızın daha sonra ortadan kaybolması ya da o kişinin, kızı kaybetmesi olarak öngörsek de, daha fazlasını bulabileceğimiz bir yapıttan bahsetmeye çalışıyorum. Hayada dair verilen mesajlar, insanlar arasında gerçeklesen ilişkileri de bolca eleştirmekten kaçınmamışlar.

Filmin benim için en büyük olumsuzluğunun yanında islenen konunun bu denli duygu ve ağır dram yüklü olması hayranlık uyandırıcı. Bildiğimiz birbirini seven iki kişinin aptal hikayesini izlemek yerine bu filme olan olayları ve açıları derinden paylaşıp, o hissi yakalamaya çalışıyorsunuz.

Kullanılan mekanların yani sıra araya giren müziklerin etkisi çok çok büyük olmuş. Gereken yerde verilmek istenilen mesaj çok daha rahat aksettirilebilmiş diye düşünüyorum. Kotu ve gereksiz bir örnek olmasının yanında, ayni Issız Adam’daki gibi iki kişinin üzerinde yoğunlaştırılan film, oyuncuların doğallıkları ve iyi performanslarıyla beraber değer kazanmış diyebilirim. Keşke yan rollerdeki arkadaşlara biraz daha vasıf yüklenseydi keşke de bizde e hadi bırak bunu asıl sahneye geç demeseydik.

Son derece duygusal olduğunu düşündüğüm filmin sonunda gelen kelimelerin tıkanma hissiyatını çok seviyorum. Demek ki film bana istediğimi verdi. Ortada bu kadar konuşulduğuna baya deydi. İyi seyirler.

Aynı film, yazarımız Sevilay Aydın tarafından da değerlendirilmiştir.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 June 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Anthony Zimmer’a dönersek, 2005 yapımı sade ama insanı rahatlatan sadelikte bir Fransız filmidir kendisi. Yvan Attal ve Sophie Marceau gibi uluslarası üne sahip iki Fransız oyuncuyu başrollerinde izlediğimiz film, Fransa’nın Nice kentini de arka fona çok güzel bir şekilde oturtmuş. Yönetmen koltuğunda ise Largo Winch filmiyle de hatırlayacağınız Jérôme Salle oturuyor.

Konusuna gelirsek; Anthony Zimmer, uyuşturucu kaçakçılığı, kara para aklama gibi birçok suçtan aranan bir suçludur. Karısı Chiara‘nın (Sophie Marceau) da yardımıyla uzun süredir saklanmaktadır Zimmer. Bir gün Chiara bir mektup alır. Mektuba göre ondan kocasına benzer birini bulup, bulduğu kişiyi polislere kocasıymış gibi göstermesi istenmektedir. Bir anlamda, estetik ameliyat olan kocasının tanınmamasından faydalanıp bütün bu olaylardan sıyrılmasını sağlayacaktır. Chiara da kendisine kurban olarak trende gördüğü François Taillandier‘ı (Yvan Attal) seçer. François farkında olmasa da büyük bir belaya bulaşmıştır artık. Ve başına gelen bu olayları tatlı(!) bir tesadüften ibaret görmektedir.

The Tourist filmini hala izlememiş ve inatla izleme niyetinde iseniz veya izledikten sonra hayal kırıklığı yaşamış ve bu hayal kırıklığını nasıl telafi ederim diye düşünüyorsanız, suç ve komedinin güzel bir harmanı olan Anthony Zimmer’ı bir deneyin derim ben. Gerisi size kalmış, iyi seyirler.

Bu yazı alploganer tarafından 20 May 2011 00:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kelebeğin meşhur teorisini duymayanınız kaldı mı bilmiyorum. Hani şu bir kanat çırpışıyla fırtınalar koparan küçük, sevimli ve rengarenk kelebeğimiz. Bu teoriyi duymamışsanız bile; KELEBEK ETKİSİ adı altında, bu teorinin bir yansıması, beyazperdedeki bir izdüşümü sayılabilecek KELEBEK ETKİSİ adlı filmi izlemişsinizdir. Zira sinema sahasında göz koşturan herkesin sıkça rastlayabileceği popüler filmlerden bir tanesidir. Yine de hadi diyelim ki ne filmden haberiniz var ne teoriden, o zaman şunu söylememe izin verin: burada ne işiniz var?  Bir kültür standardı olabilecek sinema sitesindesiniz ve hem bilimden hem kültürden bîhabersiniz. İşin esprisi bir yana hadi yine de diyelim gerçekten bîhabersiniz, birine bakıp çıkacağım mantığıyla ya da tesadüfen buradasınız. En yalın haliyle ve en yaygın kullanım şekliyle bu kuramı sizin için ifade edelim: “Çin’de kanat çırpan bir kelebek ABD’de bir fırtınaya neden olabilir”. Evet teorinin en basit formülize edilmiş sözel ifadesi budur.

Kelebek Etkisi adı altında kuramsallaşan bu görüşün; aslında daha geniş çaplı, bir varoluş açıklaması da olan KAOS KURAMI’NIN bir parçası olduğu bilinmelidir. Korkmayın şimdi bir de KAOS KURAMI’NI açıklayacak değilim. Ama bir iki cümle ile ifade etmekte yarar görüyorum zira yazımın anlam bütünlüğünü sağlamam gerek. KAOS KURAMI’NIN temel esprisi ise; her düzenin ardında bir kaosun var olduğu gerçeğine dayanır. Tabi benim anladığım kadarıyla. Yani düzeni oluşturan temel bileşimlere, diğer anlamda arka planına mercek tuttuğumuzda karşımıza çok kompleks bir yapının çıktığını görürüz. Bununla ilgili bilim diyarında verilen en çarpıcı örneklerden biri; sigara dumanının bir odada almış olduğu şekildir? Yani içenlerimiz de, içmeyip de görenlerimiz de, görmeyip de duyanlarımız için bir şey diyemeyeceğim, iyi bilirler, içilen bir sigaranın dumanı kapalı bir mekanda belli bir şekle bürünür. İşte o dumanın o garip şekilleri oluşturmasının arkasında yatan binlerce değişkenin olduğundan bahsedilir. Örneğin; odadaki hava akımı… Odanın sıcaklık seviyesi gibi birçok etkenin var olduğu ve o şeklin oluşmasını sağlayan oranların çok hassas olduğu söylenir ki, en ufak bir oran değişikliğinde dumanın şeklinin de değişeceği… Aslında aynı durum insanı oluşturan temel bileşenler yani genler için de söz konusu ama bu noktaya biraz sonra değineceğiz.

Tüm bu açıklamalar; Kelebek Etkisi, Kaos Kuramı, Kelebek Etkisi filmi ve bunun yanında bu bağlamda var olan benim fark etmeyip de, sizin dikkatinizi çeken yayınlar ki Benjamin Button’un Tuhaf Hikayesi filminde yer alan KADER’e vurgu yapan kaza sahnesi, bunun yanında Heroes adlı dizide geçmişe gitme gücüyle, geleceği değiştirmeye çalışan sempatik çekik gözlü kahramanımızın bu anlamda çekilmiş bölümleri, yine bu yazımızın anlaşılmasında size ışık tutacaktır.

Şimdi gelelim asıl meselemize, tüm bu kuramlar, teoriler ve filmlerle ne anlatmak istiyorum, açıkçası ben de çok bilmemekle beraber, bağlayacak bir yer bulabilmenin ümidiyle yazıyorum bakalım, hayırlısı. Yine şaka bir yana vurgulamak ve altını çizmek istediğim asıl görüşüm, bir sigara dumanına şekil veren temel etmenler bile onlarca değişken yapının ürünüyken, ortaya çıkan bir filmin arka planında o filmi oluşturan on binlerce değişkenin olduğunu görebilmektir. Ve burada Sinema Sanatının belli bir noktadan sonra kendini tekrarlama gibi bir problemle karşılaşabilmesinin muhtemelliği üzerine kendimce bir takım görüşler beyan etmektir.

Öncelikle şu belirtilmelidir ki; kameraya dokunan her bireyin parmak izi; o kameraya yansıyan görüntüleri özel kılar, kendine özgü kılar. Yine aynı şekilde senaryo yazımında klavyenin tuşlarına ve kaleme dokunan her parmak izi, o hikayeyi o senaryoyu özel ve kendine özgü kılar. Bir daha tekrarı asla olmayacağı gerçeğini ortaya çıkarır. Biz zannederiz ki Allah bizim parmak izlerimizi ayrı ayrı kişiye özel yaratmıştır. Evet ama bana göre bu ayrılık ve farklılık somut anlamdaki parmak izinin yanında; o parmağın dokunduğu maddi manevi her alanı kapsamaktadır. Yani parmak izlerimiz bize özeldir ve o parmakları oluşturan ellerimiz ve o ellerimizden çıkan her ürün bize özeldir. Hikmetle söylenmiş bir söz ki; aynı ırmakta iki kez yıkanılmaz… Binlerce yıl önce aynı gerçeğe parmak basan bu filozof; zamana da göz kırparak varlığı oluşturan milyonlarca değişkenin aynı şartlar altında tıpatıp aynı şekle bürünemeyeceğini de ifade etmiştir.

Mesela, aile içi şiddetin yansıtıldığı çok başarılı olmuş bir filmde, yönetmenin bu başarıyı sağlamasında çok farklı değişkenlerin var olduğunu müşahede edebiliriz. Babasından çocukken yemiş olduğu bir tokat, onda kelebek etkisi yaratmış olabilir. Yine aynı şekilde babasının annesine uyguladığı şiddet… Şu unutulmamalıdır ki bugünkü var olan benliğimiz, geçmişte yaşadığımız her saniyenin, her anın ve her olayın ortaya sunmuş olduğu bir üründür. Ve bugüne kadar yaşadığınız saniyeleri, anları ve olayları varın siz hesap edin, ve siz de bir kelebek misali bu kaosa bir kanat çırpın bakalım.

Yine bu noktada gen bilimine salça olmazsak gen(d)imize ihanet etmiş oluruz. Gen, insanı oluşturan, bugün var olan şeklimiz şemailimizi belirleyen en küçük yapı değerleri ve bilimsel ifadesi ile şifreleridir. İnsan belki de yaratılmışların içinde en muazzam ve en karmaşık yapıya sahip varlıktır. Her insanın burnunu, kaşını, gözünü hatta parmak izine kadar her ayrıntısını bu genler belirler. Ve ne tuhaftır ki milyonlarca üretimi yapılan bu insanoğlunun her biri kendine has bir bakışa sahiptir. Her şeyiyle birbirinin aynısı olan iki insan yan yana getirmek imkânsızdır. İşte bu farklılığı sağlayan, bu düzenin arkasındaki kaostur. Yani karmaşa. Binlerce değişken. Yine bir insanda gen sayısının ki hatta yapılarının dahi aynı olduğu söylenir, değişkenliği sağlayan ise o binlerce genin sıralaması. Şimdi bu noktada bütünsel olarak düşündüğümüzde kelebek etkisi, kaos kuramı ile insanı oluşturan genler arasında açıklayıcı bir bağlantının var olduğunu görebiliriz.

Peki sadece gen dediğimiz yapı insanda mı mevcuttur? Bilimi bilmem fakat bilimin hala açıklamada aciz kaldığı bir İnsan olan ben derim ki; gen dediğimiz yapı varlığı oluşturan her zerrede mevcuttur. Belki ismen farklı kelimelerle ifade ediliyordur, orasını bilemem. İşte bu noktada Sinemanın da genleri olduğu vurgusunu yapmak istiyorum. Aynı şekilde ortaya konan her filmin kendine özgü bir gene sahip olduğunu, o filmi oluşturan binlerce değişkenin var olduğunu, bu sebeple sinemanın özünde hiçbir zaman kendini tekrar etme gibi bir problemle karşılaşmayacağını, var olan benzerlik ve taklidin yaradılışın temel kanunlarından olduğunu ifade etmeliyim. Ne zaman ki insanlar tıpatıp aynı doğar, aynı şartlarda büyür, aynı değerlerin oluşturduğu saatleri ve olayları yaşar, parmak izleri dahi aynı olur, işte o zaman aynı film çıkar.

Ayrıntısal ve mantıksal olarak bu doğru fakat insani olarak bu derece ayrıntılı görebilmemiz mümkün değil, yani ortaya çıkan filmlerin zamanla kendini tekrar etmesi, monotonlaşması, birbirine benzemesi sorunu bu şekilde çözülmesi ve açıklanması doğru değil, diyenler, karşı görüş belirtecek olanlar olabilir. Ben de derim ki; eğer böyle bir problem çıkmış yahut çıkarsa bu sinemanın kendini tekrar etmesi değil, insanlığın artık kendini tekrar ediyor olmasıdır, bu sinemanın tıkanması değil, bizzat insanlığın tıkanmış olduğunun göstergesidir.

Konu uzun, karmaşık, fakat vurgulamak istediğim temel düşüncelerin az çok oturduğunu düşünüyorum. Sinemanın Genlerine dair ileriki zamanlarda yine bazı yazılar kaleme alabiliriz.
Şimdi bazılarınız bu yazıya burun kıvıracak ya, ahh ahh bir bilseler bu kelimeler, bu düşünceler bu cümleler bir araya gelip bir makale olabilmesi için ardında ne kaoslar yaşandı, odamın hava akımından, karnımın açlık derecesi, oturduğum koltuğun rahatlığından, küçükken çöp kovasından fırlayıp da yüzümü tırmalayan kedinin tırnaklarına kadar… Akıl almaz… Milyonlarca değişkenin oluşturduğu bir bütünüz, sakın ola kendinizi hafife almayın ;) Muhabbetiniz, Sevginiz daim olsun…

FRAGMAN

VARLIĞIN FİNALİNDE BİR YETİM

“Her şeyini paylaşıyor, dağıtıyor. Tebessümünü kimseden esirgemiyor. Ne var ki fikirleri tehlikeli!”
[The Message, Çağrı Filminden]

Varlık denen filmde sona yaklaşılmıştı. Sonlar yaşanıyordu. Bilinmezliğin Son Elçisi ve SIR’rın son kadim damlası yürekleri ıslatacaktı. Belki de ısıtacak hatta yakacaktı. O’nun YOK’luğunda VAR’lık için hep bir şeyler eksik kalıyordu. Boynunu büküyordu, tıpkı kendi yetimliği gibi o da yetim bırakıyordu can bulanları, cana bulananları. Neyse ki VARLIK filminin final sahnesi için çekimler hazırdı ve 40 yaşında İqra dedi ve titredi her zerresi.
Titredi insanlık.
Titredi kainat.
OKU’du Varlığı.
OKU’du insanı..
OKU’du evreni.
YARATAN RABBİNİN ADIYLA…

Yönetmen Koltuğunda şöyle bir doğruldu. Ve artık tamam dedi, Cebrail hiç bu kadar huzurla tebessüm etmemişti ve yükledi omzuna iqra’yı. Tuttu HİRA’nın yolunu…

Mustafa AKKAD’ın ÇAĞRI’sına kulak veren MikU, kaleminin rengiyle, elleri titreye titreye, yüreği yetmese de; O’na dokunmaya çalıştı. PEK YAKINDA…

Bu yazı MikU tarafından 17 May 2011 00:36 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Fatih’in fedaisi olarak da tanımlanan Kara Murat, ilk olarak 1971 yılında Rahmi Turan’ın kaleminden Günaydın gazetesinde ortaya çıkmıştı. Sonrasında 1974 de dergi ile sevenlerine ulaşan Kahramanımız, sinema hayatına Cüneyt Arkın ile başlamıştı.

Önce romanlardan ve dergi, oradan da sinemaya geçen Kara murat, şimdi ise teknolojiyle beraber yeniden karşımızda.
Fransız aktör ve kareografist Cyril Raffaelli filmin aksiyon kareografisini ve danışmanlığını yapıyor. Başrollerde Fatih Usta’nın oynadığı filmin fragmanı çekilmeye başlamış bile. Dünya çapında satış ve pazarlaması, Centre Media ve Şebeke Creative Team yürütülecek olan Kara Murat Mora’nın Ateşi, Türkiye’de Aralık 2011′de sinema izleyicisine ulaşacak.

Matt Damon Yönetmen ve Baba oluyor

Matt Damon, oyunculuktan sonra yönetmenliğe ulaşan eli, 1997 yılında arkadaşı olan Ben Affeck ile beraber yazdıkları Can Dostum (Good Will Hunting) ile En iyi Özgün Senaryo Dalında Oscar kazanmasıyla şimdide yönetmenliğe uzandı.

Bu uğurda Warner Bros. dan “Father Daughter Time: A Tale of Armed Robbery and Eskimo Kisses” isimli film satın alınmış bile. Kızıyla birlikte sırra kadem basan bir babanın hikayesinin geçeceği filmde Matt Damon’un yönetmen ve başrol olacağı söylenmekte.

Harry Potter Ve Ölüm Yadigarları Bölüm 2 Türkçe Fragman

David Yates yönetimindeki filmin oyuncu kadrosunda Helena Bonham Carter, Robbie Coltrane, Tom Felton, Ralph Fiennes, Brendan Gleeson, Richard Griffiths, John Hurt, Jason Isaacs, Helen McCrory, Bill Nighy, Miranda Richardson, Alan Rickman, Maggie Smith, Timothy Spall, Imelda Staunton, David Thewlis, Julie Walters ve Bonnie Wright yer alıyor.

Filmin Fragmanı…

Quentin Tarantino ve Yeni Projesi

Quentin Tarantino’dan ilginç bir haber ve paylaşmak gerek… Tarantino’nun son filmi olarak duyurulan fakat henüz netleşmemiş olan bir film,  ”Django Unchained”. Film 1966 tarihli spaghetti western ‘Django’dan esinlenmiş. Bundan önce ise Tarantino, Sukiyaki Western Django’da oynamıştı.

Filmle ilgili tek kesin olay ise, Soysuzlar Çetesi‘ndeki Oscar ödüllü aktör Christoph Waltz’ın oluşu.

Bu yazı Ethem tarafından 13 May 2011 13:30 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yeşilçam’ın yıldızları, ‘Yeşilçam uyanıyor’ sloganıyla harekete geçerek yasal haklarını Sinema Oyuncuları Meslek Birliği BİROY’a devretti. BİROY, sanatçılar adına, telif alamadıkları yaklaşık 2 bin filmin televizyonlarda yayınlanmasının durdurulması için, perşembe günü başvuruda bulunacak.

Dava kazanılırsa Türk sinema tarihinden sayısız film, oyunculara telif ödenmediği için yayınlanamayacak.

BİROY’a haklarını devreden sanatçılar arasında Halil Ergün, Kadir İnanır, Nur Sürer, Aytaç Arman, Nejat İşler, Nurgül Yeşilçay, Uğur Polat, Yılmaz Erdoğan, Demet Akbağ, Özkan Uğur gibi isimler var. BİROY, 1995 öncesi çekilmiş ve hakları yapımcılarda olan yaklaşık 2 bin sinema filminde rol alan sanatçıların haklarını takip edecek.
NTV

Bu yazı Ethem tarafından 28 April 2011 00:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mert Fırat ve İlksen Başarır ikilisi, “Başka Dilde Aşk”tan duyarlılıklarına, vicdanlarına aşina olduğumuz yazan-yöneten-vücuda getiren bir ekip. Bu kez, vicdanımızın en kör noktasını hedef alıyorlar: ensest. Filmin konusundan ziyade işlenişinden ve hayranlık uyandıran duyarlılığından bahsetmeli. Çoğunlukla, fakirlik, cehalet gibi kavramlarla ilişkilendiririz ensesti Uzakta, kötü-kaba-cahil insanların gerçekliğidir o; beyaz yakaların, antreman yapılan yüzme havuzlarının, lunaparktaki mutlu çocukların dünyasına ait değildir sanki. Film ,bilerek ve isteyerek, hikayeyi zaman ve mekandan soyutlayarak, ana karakterleri tam orta yerde ve aklımızdakinin çok uzağında sunuyor bize. Babanın şairliği, titizliği, akşamları belgesel izlemesi kafamızdaki kötü-kaba-cahil üçlemesini yerle bir ederken, bir yandan da enseste bir sebep yüklememizi zorlaştırıyor.

Bir başka alkışlanacak tavır ise suistimale yönelik kullanılabilecek hiçbir görüntüye yer verilmemesi. Her şey kapılar ardından, kesik kurgu ve imalarla gösteriliyor. Yine de hiçbir şey, babanın son şiiri kadar vurucu anlatmıyor yaşananları: “Sevgi paramparça..”

Belki “içim kaldırmaz, izleyemem” diyorsunuz bu film için; belki de “yok artık, ahlaksızlığı film yapmışlar” diyen uyku bandını takmışlardansınız. Sizin için bu filmden sonra da hiçbir şey değişmeyecek. Ama belki de ağlayarak Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Huzur”unu, hem de nasıl güzel okuyan Sevgi için belki tünelin ucunda küçük bir ışık gözükecek. Ne olursa olsun, bu filmi izleyin..

Bu yazı deniz_mat tarafından 10 April 2011 15:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

KULLANILACAK MALZEMELER : Münferit sevimli hayvanlar, bol bol dans, bir miktar hareket, bir tutam dostluk, barış ve kardeşlik dersi, bolca 3D ve kaçınılmaz mutlu son!

HAZIRLANIŞI : Öncelikle sevimli hayvan baş karakterlerimiz olan, aynı zamanda türünün son halkası , nesli tükenme tehlikesi ile karşı karşıya kalan “Blu” adındaki mavili papağan alınır. Önce en sevimli hali ile bize sunulan bu papağan, avcılar tarafından yakalanarak ana vatanından çooook uzağa, Minnesota’ya sürüklenir. Burada kendisini yoldaş belleyen bakıcısı ile mutlu mesut yaşamaktadır. Derken “papağanın soyunun son iki temsilcisinden biri olduğu ve Jewell adındaki dişisi ile çiftleşmesi gerektiği” patlak verir. Sonrasında işin içine “kaçak tropikal kuş avcıları” atılarak bir müddet iyice karıştırılır. Papağan dostlarımız Blu ve Jewel ayrı tabaklara konarak bir süre mikrodalga fırında ısıtılır.
Gel gelelim kendisini arayan sahibi de mikserde ruh eşini bulmuş fakat döndürme işi tamamlandıktan
sonra her an mikrodalga fırına atlamaya can atmaktadır.

Bu noktada tarifimize çeşitli baharatlar eklemek, spesyelimizi –en azından küçük izleyiciler için- daha lezzetli kılacaktır. Bu sebeple ayrı bir kap çıkarılır ve sırasıyla “karnaval arka fonu”, muazzam görsel tasarımlar ve pek iyi yazılmamış olmasına rağmen, hedef kitlesinin (15-) takip rotasını keyiflendirecek yan karakterler eklenir. Bu arada mikrodalga fırına göz atılır. Eveeet! Papağanlarımız da kıvama gelmiş. Fırından çıkarıp bir süre beklemeye bırakılır. Sorun değil ne de olsa Blu’nun uçabilmek gibi bir meziyeti mevcut değil! Ama o da ne. 2 dakika fırına bakmaya gittik her şey dağılmış vaziyette! Örneğin masanın üzerine “bir yanda karnaval, diğer yanda yoksulluk” dip notunu kim iliştirdi! Peki ya koca koca harflerle yazılmış fakat yarısı da silinmiş olan bu beylik “özgürlük – tutsaklık” gevelemeleri ne ola ki? Hehhh! Bu da yetmezmiş gibi hamurun kıvamı da biraz bozulmuş. Öyle sanıyorum ki şeker dozunu biraz daha arttırırsak (sevimli animasyon karakter kat sayısı) işi biraz kotarabiliriz!

Şimdi de sırasıyla Blu’nun aşık olması, uçmayı öğrenmesi ve nihayetinde de sahibini bularak mutlu mesut bir biçimde paketlenerek raflara dizilmesi gerekiyor. Bazı şeyler biraz hızlı mı gelişti nedir? O halde hiiiiç heyecan yapmanıza gerek yok. Eldivenlerinizi çıkarıp rahat bir nefes alabilirsiniz. Çünkü tarifin seyir listesi siz elinizi sürseniz de sürmeseniz de aynen bu şekilde noktalanacak. Fakat unutmayın ki tarifimize oldukça fazla şeker ekledik. Bu şeker miktarı elbette ki küçüklerin dişlerini çürütüp onları şişmanlatmayacaktır; fakat yetişkinler için mide yorgunluğuna sebebiyet vereceğini de unutmamak gerekiyor…Son Tahlilde…Afiyet “Şeker” Olsun…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 10 April 2011 02:25 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yaptıkları program zaman içinde hem onların hem de dinleyenlerin hayatını değiştirecektir. Programın şöhreti hızla yayılırken Kaan ve Mete eski hayatlarına aynen devam ederler. Her gün başka kadınlarla yalnızlığını gidermeye çalışan Kaan, aradığı aşkı Zeynep’de (Ahu Türkpençe) bulur ve aralarındaki hayat görüşü farklılığına rağmen bu aşkı tutkuyla yaşamaya çalışır;… Bu arada herkesin ‘kendi kaybını’ bulduğu ‘Kaybedenler Kulübü’, toplumun farklı kesiminden insanları biraraya getirerek adeta bir ‘ortak mahalle’ de buluşturur.

Kendi yalnızlıklarıyla bile dalga geçen, sisteme her gün başkaldıran, hayatın kıyısında yaşayan Kaan ve Mete’nin renkli hayatlarını yansıtan programın tutkunları, ‘Kaybedenler Kulübü’nün üyeleridir artık…

Kaynak

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 01:48 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yeşil Yaban Arısı ise, kesinlikle dört dörtlük bir anti kahraman örneği ve bu örneğin tek taşıyıcısı sadece ana karakterimiz Britt Reid’de değil üstelik. Reid’in zengin, vurdumduymaz bir fırlama olması ya da babasına duyduğu nefreti, bir maske ile gün yüzüne çıkarttığı anti kahramana teslim etmesi, dönem koşulları içerisinde pek alışıldık yöntemler değil. Kaldı ki Bruce Nolan ya da Tony Stark gibi mevcut yetenek ve icatlara da sahip değil. Zeki biri olduğunu da söylememiz pek yakışık almaz. Onun en önemli tamamlayıcısı ve Yaban Arısı’nı bir suç savaşçısı haline getiren unsur elbette ki yardımcısı Kato. Fakat bu birliktelikten de anlaşılacağı gibi tek başına suçla savaşabilecek bir potensiyele sahip karakterini “yardımcı” mertebesinde sınırlı tutarken, Elinden hiç bir iş gelmeyen Reid’in, popülarite ile oyuncak gibi oynayarak Yeşil Yaban Arısı’nı bir markaya dönüştürmesi de “duyarlı süper kahramanların” pek de alışık olmadığı bir şey! Elbette bütün bunların yanı sıra bir radyo oyunu olarak ele alındığından beri seriye dahil olan, ezik ve bir o kadar da karizmatik kötü Chudnofski’nin çizgi dışı tasavvurunu da es geçmemek gerekiyor.

Otuzlu yıllarda kaleme alınan ve radyo oyunu – çizgiroman yollarını bir süre arşınladıktan sonra 60′lı yıllarda kült bir dizi ile hayranlarını selamlayan The Green Hornet’ın akılda kalan en önemli tarafı ise Kato’yu canlandıran ismin Bruce Lee olmasıdır hiç kuşkusuz. Süper kahraman trendlerinin de hızla değiştiği günümüzde Yeşil Yaban Arısı’nın hayata geçirilmesi de oldukça riskli ziyadesi ile!

Herşeyden önce Michel Gondry’nin sakız niyetine sarf edilen “ilk ana akım” filmi olması, Gondry’nin çizgisine alışık olan izleyicileri heyecanlandırmıyor değil. Seth Rogen’ın da hem yazım hem de yaratım sürecine katkıda bulunduğu Yeşil Yaban Arısı, ikilinin farklı tatlardaki yaklaşımlarının ortak seleksiyonunu ortaya koyması açısından merak edilesi bir yapım. Kaldı ki doksanların başından beri George Clooney ya da Mark Wahlberg gibi isimlerin Reid rolü için zikredildiği ve o günden bu güne bir türlü hayata geçirilemeyen bir proje olduğu düşünülürse; takipçilerinin Yeşil Yaban Arısı için endişelenmesi de bir o kadar normal.

İlk etapta projeye hayat vermesi için düşünülen isim, Kung-Fu Hustle ve Shaolin Soccer gibi kendine has komedi üslubu ile tanınan uzakdoğulu yönetmen/oyuncu Stephen Chow’muş. Aynı zamanda Kato karakterine de hayat vermesi istenen Chow, fikir ayrılıkları sebebi ile projeden çekilmek zorunda kalmış. Bu noktadan itibaren de proje sürekli batıp çıkmış.

Takımdaki değişiklikler ve maruz kaldığı belli başlı revizasyon sonucunda Yeşil Yaban Arısı nihayet izleyiciye teslim edilmiş durumda. Yurt dışında pek de heyecanla karşılanmayan filmin en büyük eksisi ise hiç kuşkusuz Brad Reid karakterinin katmanlarına inmemesi. Seth Rogen’ın, Apatow birlikteliğinin mahsulü işlerini keyifle seyreden izleyiciler onu bir aksiyon yıldızı olarak hayal etmemişlerdir elbette. Yine de Rogen’ın kalitesini ortaya koyabileceği derinlikli bir karakter rotası yerine yer yer sadece karikatürize kalmış bir Reid var karşımızda. Reid’in öfkesi -nedendir bilinmez- Rogen’ın suretinde kocaman bir gülümsemeymiş geliyor izleyiciye.

Bunun dışında bas bas bağırarak süper kahraman klişelerini eleştirme tellalığı yapıyor olması da Yeşil Yaban Arısı’nın en büyük zaafı diye düşünüyorum. Filmin süprizlerinden biri olan James Franco’nun (bu süpriz de şu an tarafımdan infaz edilmiş bulunmakta) ile Christopher Waltz’ın hayat verdiği Chudnofski karakteri arasındaki diyalog, buna güzel bir örnek teşkil edebilir. Genç yeraltı kralının uzun uzadıya süper kahraman ve kötü adam klişelerinin ipliğini pazara çıkarttığı ve Chudnofski’yi eski kafalı ve yeterince korkutucu olmamak ile suçladığı sahne, filmin meramını açıklasa da emsallerine perdede sık sık rastlayan takipçilerin fenalık geçirmesini de sağlayabilir.

Hazır filmin kötü adamı Chudnofski’ye değinmişken…Geçtiğimiz yıl Soysuzlar Çetesi’ndeki leziz performansı ile oscara bileğinin hakkı ile uzanan Christopher Waltz’ın sadece adını bile işitmek izleyici olarak beklenti çıtamızı ister istemez yükseltiyor. Ne yazık ki Chudnofski’de Reid’in akibetinin benzerini yaşıyor. Kendisine giydirilen “ezik” kostümü sebebi ile bir türlü ciddiye alınmıyor. Yeşil Yaban Arısı’nın ciddiye alınmak gibi bir derdi olmadığını iddia edebilirsiniz. Bu doğru bir iddiadır fakat bir kötü karakterin iki arada bir derede kalması yer yer parodinin de parodisi çıkmazına dönüşebiliyor.

Michel Gondry’nin en önemli kozu hiç kuşkusuz iddialı dövüş koreografileri. Jay Chao’nun hayat verdiği Kato karakterinin yeteneklerini perdeye taşımakta zorlanmayan Gondry, bunu filme de başarılı bir biçimde yediriyor. Cameron Diaz ise, Tom Cruise ile kamera karşısına geçtiği Gece ve Gündüz’deki aksiyon deneyiminin aksine, Reid’in sakin fakat tuttuğunu da koparan sekreterine hayat verirken biraz da geri planda kalıyor.

Kato ve Reid arasındaki ego savaşını da başarılı bir biçimde perdeye taşıyan Gondry, ana akım konusunda ciddi bir sınav verirken, böyle riskli bir projenin düşebileceği tuzaklara ister istemez düşüyor fakat yine de bu durum Yeşil Yaban Arısı’nın sınıfta kaldığı anlamına gelmiyor. Zira her ne kadar Gondry’nin takip ettiği mecraya yakın olmasa da Rogen’ın da bir aksiyon yıldızı olarak perdeye ilk defa arz-ı endam ettiğini de unutmamak lazım.

Son tahlilde işleniş konusundaki sıkıntılarla birlikte göz aşinalığımızın katılığından da muzdarip bir film yeşil yaban arısı. Oscar popülaritesinden istifade ülkemizde birer birer vizyona giren birbirinden iddialı yapımların saldırısına maruz kaldığımız şu günlerde, bir taraftan da birbirinden şişkin çizgiroman uyarlamalarının işgaline de hazırlanırken, ra sıcak olarak menüye eklemenizde hiç bir sakınca yok!

Bu yazı UnjustLucifer tarafından da değerlendirilmiştir…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 13 March 2011 03:37 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“ Yıl 1925 Kral 5.George dünya halkının çeyreğine hükmetmekte. İkinci oğlu olan York Dükü’nden Wambley , Londra’daki şölenin kapanış konuşmasını yapmasını rica etmiştir. ”

York Dükü olan George VI.(Prens Albert olarak da bilinir) bu anlamlı günde büyük bir kalabalığın önüne çıkacak ve radyodan da tüm dünyaya duyurulacak olan konuşmasını yapmaya gidecektir. Kendisinin tam adı  : Albert Frederick Arthur George’dur.Konuşmasına 2 dakika kaldığında  konuşma yapacağı yere çağırılıyor. İşte bu dakikadan itibaren George VI ile birlikte heyecanlanmaya başlıyoruz. Sanki ilkokulda ilk defa insanların önünde konuşma yapacakmışız gibi hissediyorsunuz. Yavaş yavaş konuşma yapacağımız yere yaklaşmaktayız. Radyonun yeni yeni kullanılmaya başlandığı bu yıllarda radyonun olduğu her eve York Dükü’nün konuşması ulaşacaktır. York Dükü Wembley Stadında binlerce kişinin önünde konuşma yapmaya hazırlanıyor. (İşin aslı, mikrofonun yanında bulunan kırmızı ışığın 3 kez yanıp sabit kalacağı ve böylece yayına geçilmesinin mümkün olacağı anın hiç gelmemesini ümit eder bir havada bekliyor) 3…. 2….. 1…. Ve işte artık konuşma yapma zamanı geldi.

KISACA HİKÂYE..

Kralın 2 oğlu vardır. Şu an konuşmasını yaparken kekelemekte olan küçük oğlu York Dükü Albert ve skandal yaratarak tahtı kardeşine bırakan büyük oğlu VIII. Edward(Windsor Dükü Prens Edward olarak da bilinir.) Edward çok rahat ancak sorumsuz bir karakterdir.Babaları olan Kral’ın ölümü halinde tahta çıkması kesindir.Ancak Kral kekeme olan oğlunun hiçbir zaman yüzüne söylemese de daha cesur ve taht için daha uygun olduğunu bilir.York Dükü çocukluk döneminde yaşadığı bazı kötü olaylarla gelişen kekemeliğinden sonra kendine güven duymamaya başlamıştır.Kendisinin Kral olma ihtimalinden korkan ve her konuşmasının onun için bir işkenceye dönüşmeye başladığı  bu adam, bu durumundan kurtulmak için yardım almaya başlar.

YAZARIN FİLM ÖNCESİ YAŞADIKLARI

Hikâyemiz işte bundan sonra asıl şeklini almaya başlıyor. Zoraki Kral’ın yazarı  David Seidler, çocukken yaşadığı kötü olaylardan sonra kekelemeye başladı.Aynı dönemde VI.George(York Dükü)’un kekemeliğinin üstesinden gelmesi ona ilham verdi.Yazar bu dönemi şöyle hatırlıyor: “Burada Kral olan bir kekeme vardı ve söylediği her hecenin herkes tarafından dinlendiği bir radyo konuşması yapmak zorundaydı ve yine de oldukça tutku ve çarpıcılık ile yaptı”.İşte bu şekilde hikâyeyi yazmaya başladı ve Kral hakkında daha çok bilgi edindi. York Dükü’nün konuşmasını düzelten ve ona birçok konuşmasında destek olan Lionel Logue ile ilgili bilgileri zor olmasına rağmen edindi ve Kral ile arasındaki ilişkiyi de hayal gücüyle anlamaya çalıştı.

OLAYLAR….

Filmde, Logue ile bizim kekeme olan Kral adayı arasında geçen ilişkiyi izlemek gerçekten ayrı bir zevk oluyor. Kendisi aslında doktor olmayan Logue , bu tür olaylara psikolojik açılardan yaklaşarak o dönemde pek az rastlanan bir tedavi şekli uyguluyor.Logue’un eşit şartlar prensibi Kral adayının zoruna gitse de zamanla o da bu sıra dışı yöntemlere alışarak Logue’a saygı duyuyor ve arkadaş oluyorlar.Sadece aile arasında kullanılan Bertie ismini Logue’dan duymaya alışıyoruz ve tabi York Dükü’de zamanla buna alışıyor.II.Dünya savaşı öncesi bu arkadaşlık Bertie’nin özgüvenini kazanmasını ve İngiliz halkının bir simgesi haline dönüşmesini sağlıyor.

NASIL BİR FİLM?

Bu hikâyenin muhtemelen en çarpıcı yönü bir Kralın asil olmayı bir kenara bırakıp kendi hayatını hiç tanımadığı sıradan bir insana açması ve ondan yardım beklemesidir. Ve aslında kendisinin içinde bulunduğu durum onu nasıl aciz bir hale getirmiş bunu gerçektende çok iyi anlatıyor. Bu filmi izlerken usta oyunculuğun nasıl olduğuna şahit olacaksınız.Özellikle Oscar’lı oyuncu Colin Firth ve terapisti rolündeki Geoffrey Rush gerçekten izlenesi bir performans sergiliyorlar.

FİLMİN SONU

“ 1944 yılında Kral 6.George, Lionel Logue’u Kraliyet Şövalyeleri’nin komutanı olarak göreve getirdi. Minnettar bir kraldan gelen bu yüksek unvan Lionel’i hükümdara sundukları şahsi hizmetlerin mükâfatlandırıldığı tek şövalye birliğinin bir mensubu kıldı. Tüm savaş konuşmalarında Lionel kralın yanında oldu. Radyo konuşmalarıyla birlikte,6.George milli direncin sembolü oldu. Lionel’la Bertie ömürlerinin sonuna kadar arkadaş kaldılar. ”

Filmi izlemeden önce kazandığı Oscar ödüllerini bir sıralayalım:

* En İyi Film: “Zoraki Kral”

* En İyi Yönetmen: Tom Hopper (Zoraki Kral)

* En İyi Özgün Senaryo: “Zoraki Kral” David Seidler

* En İyi Erkek Oyuncu: Colin Firth (Zoraki Kral)

Bundan sonra artık izleyip yorumunuzu kendiniz yapın.Ben bu filme 10 üzerinden 8 veriyorum.Kazandığı bazı Oscar ödülleri birçokları için sürpriz olmuş bir film.Ancak övgüleri hak eden bir çalışma olmuş …….

Not: Gerçek Kralın konuşmalarına baktım. Kendisinin kekelediğini bu konuşmalardan anlayamıyoruz ancak konuşmalarında bir gariplik olduğunu sezebiliyoruz. Merak edenler için  kralın konuşmasını içeren link ekledim.

Bu yazı T.K.T tarafından 10 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yaşadığımız topraklar bir çok kültüre dine etnik kökene ev sahipliği yapmış olmasına , hatta bu ülke için zaman zaman omuz omuza mücadele etmiş olmamıza rağmen, konu kimliğe geldiğinde bazılarımızın sustuğu zamanlar olur. Yaşadığınız toplumda kültürel, dinsel, yada etnik anlamda oluşmuş önyargılardan dolayı toplumumuz ?bizler? ?şunlar? ?bunlar? ?ötekiler? diye çeşitli guruplara ayrılır.Bizler gurubundan değilseniz bir süre bizlerle yaşayıp bizler gibi davranıp onlara kaynaşırsınız.Bizler sizi iyice benimseyip ön yargılarından sıyrılıp gerçekte nasıl bir insan olduğunuzu anlayınca aslında ben ötekilerdenim diyebilirsiniz.Yalnız yine de dikkat edin çünkü karşı taraftan ?yok olamazsın hayatta inanmam e sen çok efendi namuslu!!! bir insansın ??diyebilir.Ki buda senin kültürün hakkındaki düşüncelerini açıkça belli eden bir düşüncedir.bknz Asya?nın anıları ?

Sizlere haberini duyurmak istediğim film saklı hayatlar yaşamaya zorlanan bir kültürün ÖTEKİLERin hikayesi.1980 yıllarında çorum katliamı sonrasında İstanbul?a göç etmek zorunda kalan Alevi bir ailenin yaşadığı kimlik sorunlarını,bu sorunların arasını şıkışmış bir aşkın trajedesini anlatıyor.

Açılımlarımız (!!) süre dursun, gelin bir de daha önce hakkında yerli yersiz çeşitli duyumlar aldığımız bu kültürün küçük bir örneğini beyaz perdeden izleyelim.gişe endişesi olmaksızın çekimlerine başlandı . BİZ lere bir şeyler anlatmak adına.11 martta vizyona girecek olan eseri bir alevi olarak ayakta alkışlamak için bende orda olucam.

Eğer bu kültürle ilgili bi merakınız, şüpheleriniz varsa yada kimlik çatışması yaşayan bir ailenin hikayesini merak ediyorsanız bence izlemelisiniz. Ama yok BİZ böyle iyiyiz derseniz saygılar bizden?

Vizyon tarihi; 11 Mart 2011.

İyi seyirler

Bu yazı Asya tarafından 01 March 2011 01:00 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Evcil bir bukalemun olan Rango’nun vahşi dünyayı keşfetmesi anlatılıyor.

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2011 00:10 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aynı isimli kitaptan uyarlama film 1913 te Paris’te geçen yasak aşkı konu alıyor.

Bilet fiyatları: Tam 7,5 Tl Öğrenci 4 Tl.

ŞİMDİDEN İYİ SEYİRLER

Bu yazı Asya tarafından 17 February 2011 02:03 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Amerikalı aktrist Natalie Portman Siyah Kuğu (Black Swan) filmiyle, İngiliz aktör Colin Firth ise Kralın Konuşması (King’s Speech) filmiyle “Beyaz Perde Aktörleri Derneği” nce En iyi Kadın ve En iyi Erkek Oyuncu ödüllerine sahip oldular.

Ayrıca Colin Firth’in başrolde oynadığı Kralın Konuşması (King’s Speech) filmi aynı gecede En İyi Kadro ödülüne de laik görüldü.

Bunun yanında “The Fighter” filmiyle Christian Bale ve Melissa Leo beraber oynadıkları filmle “En İyi Yadımcı Erkek ve En İyi Yardımcı Kadın ödüllerine laik görüldüler.

Bu yazı Ethem tarafından 04 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Konu olarak filmde; Emekliliğine sayılı günler kalmış olan şartlı tahliye memuru Jack Mabry’den (Robert De Niro), büyükanne ve büyük babasının cinayetini yangın ile kaza süsü verip örtbas etmeye çalıştığı için hapishanede bulunan Gerald “Stone” Creeson’ı (Edward Norton) dosyasını şartlı tahliye gerekçesi ile yeniden incelemesi istenir. Şartlı tahliyenin gerçekleştirilebilmesi ve Stone’un hapisten erken çıkabilmesi için Jack’i artık kendisinin yepyeni bir insan olduğuna dair ikna etmesi gerekmektedir.

Yıldızlar topluluğunun olduğu bir yapımdan beklentiler her zaman büyük olur. Ama ne yazık ki çoğu zaman beklentilerin bu denli yukarı çıkması her zaman olumlu bir gösterge olmayabiliyor. Filmin sonununda ya da akışında olabilecek en ufak bir olumsuzluk, en ufak bir hata beklentileri karşılamıyor olarak gösterilip daha sonra onu hayal kırıklıklarının olduğu rafa kaldırıyoruz. Ama bazı gerçekler var ki;Başlarda konuyu empoze etme şekillerinden girmek gerekiyor olaya. Ben, şahsen hapishaneden çıkmayı bekleyen ve işe psikologla diyaloglar ve daha sonrasında da biraz akıl oyunları falan bekledim. Ama konuyu baştan itibaren işlemeyi başardıktan sonra biraz farklılaştı gibi oldular…

Devam ediyoruz, filmin ortalarına doğru bu sefer başka bir karakterimiz daha ortaya çıkıyor. Mahkumumuzun karısı ortalığı karıştırdıktan sonra acaba film nereye doğu gidiyor diye düşünmeye başlıyoruz.
Daha sonra bu filmdeki ilahilik nereye gider diye düşünmeye başlıyorsunuz. Aslıda ediyorsunuz, yapıyorsunuz, çalışıyorsunuz gibi bir sürü kelime kullandıktan sonra filmin sonlarına doğu mesaj verme çabasında olan bir film görüyorsunuz. Ama ne yazı ki vermek istedikleri mesajı bir türlü iletememekle kalıyorlar. Birçok konudan bahsederek, birçok olayı anlatmaya çalışarak ellerine yüzlerine bulaştırmışlar ne yazık ki. Hatta biraz daha toparlamak gerekirse, bütün konulara teğet geçmişler ama tam olarak anlatılmak istenen ortada yok. Psikopat bir mahkum, hayatı mahvolmuş bir eş tamam herkez burada ama konu nerede?

Biraz öz eleşiride bulunmak gerekiyorsa; bazı filmler vardır, bunları ancak o zamanın yaşamını bilerek ya da o zamanki olayları anlayarak çözebiliriz. Mesela The Human Stain. Ben filmi çok beğendim ama o zamanki olaylardan bir o kadar uzak kaldığımdan dolayı kendime göre hak ettiği yeri veremedim filme ne yazı ki. Mesela burada da biraz İncil den biraz inançlardan bahseden bir hava var. Filmin sonununda da bu konulara bağ kurulduğunu düşünürsek, beğenmememdeki ve dağınık olarak kalmasındaki nedenlerden biri olarak mazereti gösterebilirim.

Oyuncu kadrosuna değinecek olursak; De Niro usta fazla bir şey koyamamış . Ofiste sıradan bir gün olarak değerlendirmeye alınacak bir performans izledim. Edward Norton ise her rolü farklı olarak benimseyen ve her şeyini ona yansıtabilen bir oyuncu. Gerçekten bu seferde etkileyici diyalog sahneleriyle ve mimik kullanımıyla filmin en dikkat çekeni olmayı başarmış  diyebilirim. Milla Jovovich’i Ressident Evil?ın son filminde çok beğenmiştim. Aynı şekilde burada da beğenmeye devam ettim. Gerçekten seksi bir karakteri uzun zamandan beri bu kadar iyi oynayanı görmemiştim. Hani içindeki şehveti ve arzuyu dışarıya bu kadar iyi vurabilmek ayrı bi yetenek ister. Tek takıldığım nokta ise Milla Jovovich’in gereğinden fazla erotik gözükmesiydi. Rolde ne kadar iyiyse, filmin gidişini ve rol dağılımı yüzünden ??erotik obje?? olarak kullanıldığını söylemeliyim.

Sonuç mu istiyoruz, objektif olarak bakmak gerekirse filmin rezalet çevirisini saymazsak kadro için izlenilir denilecek kadar fena değildi, ama kişisel beğeni olarak bakarsam, geride 1 saat 42 dakika boyunca boşa geçen bir zaman vardı.
Senaryoyu biraz daha iyi işlemek gerekiyormuş.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 January 2011 01:34 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yenilikler beraberinde değişimleri, değişimler beraberinde yenilikleri sürüklermiş ardından. Bir tek bana dokunamaz, karakterime. Teknloji, insan hayatını kolaylaştırıp eğlenceli hale getirse de bana, yani insanoğlunun ruhuna sahip olamıyor. Dostlar aynı dost, sadece mekan değişiyor.

Takip edenler ya da dikkatini çekenler bilirler, önceki yazılarımda Adam Sandler’in filmlerindeki kadrolaşmadan bahsettiğimi anımsıyorsunuzdur. Tüm filmlerinde olmazsa olmaz, kendi kadrosundan oyuncuları sahaya çıkartır, kimi 5 dakika kimi 90 dakika filmde boy gösterirler. Bunun kökeninde  eski dostlukların olduğunu da Adam Richard Sandler’in tanıtım yazısında yazmıştım. Aynı zamanda eski dostlarını unutmadığı için kendisini tebrik etmiştim.

Şimdi bunun Türk sineması ile alakasına gelelim. Biz şöhretin dostlukları bozmadığını görüp uzak ülkelere tebessüm ederken, yanı başımızda kadrolar çoktan kurulmuş, zamanla keşfedilecek tebrikleri bekler olmuşlar. Ya da ben geç kaldım…
Bunun tamamen tesadüfen bir oluşum/guruplaşma/dost çevresi de olabileceği gibi, böyle bir oluşum/kadrolaşmanın da (vs) sinyallerini de görmüyor değiliz.
Medyatik bir tepkiyle “Türk Sineması bölünüyor mu? Bölündü mü? İyi mi? Kötü mü? Başlığını atıyorum.

Örneklerini gördüğümüz bu durum ne kadar doğru?
Potansiyel izleyici olarak bundan kazancımız ne olabilir?

İzlemekten zevk aldığım Uğur Yücel’i, gözlerimizin bayramı Özgü Namal’ı aynı kadrajda görmek kadar keyifli olabilir mi aynı filmde olamamak. Ya da bir Yılmaz Erdoğan ile Özkan Uğur’a kim söylemiş aynı filmde olmamalarını? Oysa Şafak Sezer ile Ata Demirer birbirlerini anımsatmıyormu sizce? Yeni bir filmde ikiz kardeşlermiş ancak düşman bilirlermiş birbirlerini. Aynı kızı, Binnur Kaya’yı sevelermiş ve filmin sonunda kardeş olduklarını öğrenirlermiş de yeşilçama gönderme yaparlarmış.
Şahsen izleyici adına söyleyebilirim ki, “Ne kadar renk, o kadar eğlence”.

Az önce yazmakta zorlanmadığım senaryoyu seyretme keyfini kaçırırken, diğer tarafta ise işini severek yapan bu insanların ticari, kişisel, uyumsuzluk veya performanslarını etkileyebileceği mazeretini kabullenip bir takım da bizim mi seçmemiz gerekiyor?

Madem öyle, biliyoruz ki bizler takım tutmayı seven, hatta siyaseti bile fanatikliğe dökebilmiş insanlarız, öyle ise seçeriz takımımızı geçeriz ekran başına.

Hani “Sanat uğruna soyunurum” diyen zihniyete misilleme olmasa da örnek vermek isterim bu kelimeyi. Madem sanatsa amacımız, hepimiz bir fidanın güller açan dalıyız. Aynı dalda boy gösteren tüm aktörleri aynı filmde görme şansımızı zorlamayı düşünüyorum, bilmem siz okuyucularımız ne dersiniz?

Kaldı ki zamanında gıpta ile seyrettiğimiz Rocky Balboa’dan (Sylvester Stallone) tutunda Mavi Ay dizisinin romantik dedektifi David (Bruce Willis) gibi dünyaya kendilerini kanıtlamış yıldız aktörlerden beklenir miydi The Expendables gibi birbirinden ünlü isimlerin bir araya gelebileceği?

Örnek alınan Hollywood filmlerinin sonu bu oldu, bir arada olmak. Bence yaşlanmayı beklemeden yapılabilecekleri yapmak daha keyifli olabilir.

Bu yazımın tamamen bir varsayım olduğunu bilmenizle beraber şartların getirdiği durumlar, kurallar, anlaşabilme ve uyum etkenleri göze alınırsa her şey bir yere kadar deyip, hafif de olsa adamını bilmek durumu söz konusu olabilir.

Yazımın amacı; Bu durumdan biz izleyiciler ne kadar memnunuz? Bunu sorabilmekti.

(Bu yazı bir soru/fikirdir).

Bu yazı Ethem tarafından 08 January 2011 02:25 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 06 January 2011 01:33 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ynetmenliğini Nathan Greno ve Byron Howard’un yaptığı filmin senayosunda Dean Wellins ve Mark Kennedy yer almakta.

24 Aralık 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan Rapunzel – Karmakarışık / Tangled adlı filmin seslendirme kadrosunda ise;

Mandy More (Rapunzel), Zachary Levi (Flynn Rider), Donna Murphy (Madame Gothel), Ewan Mcgregor (Plowden) ve Steve Martin (James Italiano) isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2011 02:48 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film bu başarılı kardeşlerin daha ufak yaşlarda cinselliğe ne kadar meraklı olduklarını gösteren bir sahneyle başlıyor ve 1988?e gelinceye kadar ufak gösterimler yaparak filmin asıl hikâyesine başlıyoruz.

Yapı olarak ağır ilerleyen bir film ama ilginç bir yanı var. Açıkca söyleyeyim, çok sıkıcı bir film. İnanıyorum ki bittiğinde sizin için de fazla bir şey ifade etmeyecek ama izlerken bırakmak istemiyorsunuz. Ben bile birkaç kere kapatma girişminde bulundum ama neler olacak acaba diye merak etmekten kendinizi alamıyorsunuz.
Filmin diğer etkileyici yanı ise gerilim öğesini de içinde bulundurması. Filmde jinekologları kullandığın ve bunlara ek olarak kendi icatları olan bazı aletlerin kullanılması zaman zaman dehşet veriyor. Hemen uyarıyı burada belirtmek istiyorum, bazı sahneleri yemek yerken izlememenizi öneriyorum.

Farklı bedene ve zihne sahip ama aynı ruhu paylaşan iki kardeşin sürüklediği bir Cronenberg deneyimi. Jeremy Irons’ı ikiz oyunculuğu ve jinekolojinin inceliklerini gösteren sahneleriyle seyirciyi ekrana bağlamaya başaran, son derece dram yüklü bir son ve izledikten sonra acaba bu filmde benim anlamadığım ama bana verilmek istenen neydi tarzında bir sürü düşünceyle sizi başbaşa bırakıyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 26 December 2010 17:59 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

O halde sonda söyleyeceğimi yine -ve yine- başta belirtmekten çekinmeme de gerek yok : Sultan’ın Sırrı, günümüzde video filmler için bile sıradan ve sığ sayılacak bir kaliteye ve ilerleyişe sahip özensiz ve sevimsiz bir yerli aksiyon örneği…

Bu kanıya nereden vardığımı da, rutini biraz kırarak maddeler halinde yazmak istiyorum izninizle…

Madde 1 : Bir aksiyon – polisiye – gerilim üçgeni içerisinde ele alacak olsaydık, Sultan’ın Sırrı’nı nasıl değerlendirmemiz gerekirdi? Bu aslında oldukça kritik bir soru. Herşeyden önce artık teknik anlamda sinemamızda başarılı işler görebiliyoruz. Dünya sinemasındaki aksiyon trendlerinin de değiştiğini kabul etmek gerekiyor. Hal böyle olunca teknik makyajı sırıtan ve bütün aksiyon hanesi durağan silahlı çatışma ya da dönen tekme gibi 80′li yıllardan miras kalan ve albenisi kalmamış numaralarla kısıtlı olan Sultan’ın Sırrı’nın seyir zevki yaşattığını söylemek güç. Artık filmlerimiz “bu filme (…) milyon dolar harcandı ona göre ayağınızı denk alın!” cümleleri ile pazarlanıyor. Hal böyle olunca da perdede görebileceklerinin 4 milyon dolar gibi hatırı sayılır bütçeye sahip bir filme yakışmasını istiyor insan.

Madde 2 : Gelelim gerilim kısmına. Bir yerli Da Vinci Şifresi olmadığı açık fakat Dan Brown hikayelerine gereğinden fazla öykünmesi -ek seriyette referans olarak göstermesi- izleyicinin canını da sıkabiliyor yer yer. Kaldı ki İstanbul gizemleri ve meşhur dehlizler; aslen hem gerilime, hem fanteziye hem de maceraya yetecek kadar mit barındırıyor. Zamanında Byzantine : Sırlar Labirenti ya da Kabus 22 gibi video oyunlarına da konu olan bu dehlizler, hali hazırda izleyicinin iştahını açabilecek kadar çekici…Fakat Sultan’ın Sırrı, bu hikayeleri iyice eşelemek yerine izleyicinin ağzına bir parmak bal çalmayı yeğliyor. Güncel konulara kendi çapında gösterdiği duyarlılık ise zaman zaman araya sıkıştırılmış “zoraki” didaktizm dayatması hissine kapılmanızı sağlıyor. Fakat buradaki basmakalıp Türklük – Amerikalılık kelamları için aslında sinema kapılarını eşelemenize bile gerek yok…Bir çay içip iki hoş beş edebileceğiniz her yerde buradakine benzer diyaloglar duymanız muhtemel.

Madde 3 : Türk – Ermeni durumuna da el atan film, bu konuyu da muallakta bırakmayı seçiyor. Bilinçli izleyici zaten bu konuyu filmin içerisinde bir noktaya koyamıyor. Daha yerinde bir tabirle Sultan’ın Sırrı’nda eşelenen konuların bir kısmı formalite icabı ellenip, tadı beğenilmeyen bir çeşit kayıntı gibi kenara bırakılıyor.

Gel gelelim karakterlere… Katmansız diyalogların orantısına tezat oluşturacak bir durum yok ortada…Türk İstihbarat’ının tamamının bir tarikata mensup olduğu, ilk tanıştığımız karede “Türk” çocuğuna tokat atarak izleyicinin “antipatisini” kazanan Amerikalı karakter, idealleri uğruna herkesi karşısına alabileceğini iddia eden bir müze müdürü, aşırı Amerikan aşıklığı ile yine izleyicinin “antipatisine” nail olan dalkavuk ve koltuk sevdalısı müdür yardımcısı. Tabi bir de Mark Dacascos var :)

80′lerin aranan isimlerinin, son model yerli aksiyon filmlerinde yeniden görünmesi de ayrı bir fenomen oldu adeta. Fakat Marc Dacascos’un bu filme yerleştirilmiş olmasının dişe dokunur hiç bir tarafı yok. Aksiyon filmleri ile nam salan Dacascos’un bu filmde adeta şamar oğlanına çevrilmesi de dolaylı bir intikam mıdır orası tartışılır tabi.

Dizi estetiğinin iyiden iyiye beyazperdeyi sarıp sarmaladığı bu dönemde, bu yönelim Türk Sineması’nda da kendini iyiden iyiye göstermeye başladı. Dizilerin süresinin de astronomik olduğunu düşünürsek, sinemaya teşrif buyurduğunuz ve 10 dakikalık ara dışında reklamı olmayan bir pilot bölüm olarak bile değerlendirebilirsiniz Sultan’ın Sırrı’nı.

Saymakla bitmeyecek olan mantık hatalarına hiç bulaşmak istemiyorum. Zira eşeledikçe dil uzatacak nice eksiklik ya da yakışıksızlık bulabilmek mümkün. Burada noktayı koyup, filmi yukarıda yazdıklarımla değerlendirecek olursam; Sultan’ın Sırrı, son tahlilde çekici bir hikayenin, özensiz bir şekilde senaryolaştırıldığı ve belli kalıpların sularından yüzerek kurtulmaktansa, o klişelerin içine dalarak kaybolduğu; günümüzde sadece doğrudan DVD ve video piyasası için ısmarlanan türden, sıradan ve sığ bir aksiyon örneği…Üzerinde çalışılmış izlenimi veren en önemli kısmı ise dövüş koreografileri diyebiliriz…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 25 December 2010 01:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini John Woo ve Chao-bin Su’nun, senaryosunu Chao-bin Su’nun yaptığı Reign Of Assassins adlı filmin yuncu kadrosunda;

Michelle Yeoh, Woo-sung Jung, Shawn Yue, Kelly Lin, Barbie Hsu, Xueqi Wang, Xiaodong Guo, Angeles Woo, Hee Ching Paw, Yiyan Jiang ve Zonghan Li gibi isimlerin olduğu filmin konusunu daha önceki eleştiri yazımızdan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Ethem tarafından 23 December 2010 23:47 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İşte o zaman başlamıştı İnsanlığın yani varoluşun Filmi. Bir ADEM?di başrolde oynayan. Tek başına yalnız bir ADAM?dı. Belki de yalnızlığı anlatan en güzel film olmuştu onun ki! Ve Yönetmen müdahale etti. Onunla yoldaş olacak, cenneti paylaşacak bir HAVVA yaratıldı. Ve ilk insani aşk düştü ADEM ve HAVVA?nın ikilikte saklı ?BİR?liğine. Belki de en enteresan en tutkulu AŞK filmiydi onların ki! Ya da kim bilir çok sıradandı, aldatılmaya namüsait bir AŞK olduğu için? Yine de aldatmak, aldatılmak vardı ya insanın mayasında; ve bir elma düşüverdi yerçekiminden habersiz Adem ve Havva?nın dişlerine. Ve Şeytan çıkmıştı sahneye. İlk kötü karakter kahkahası yankılandı cehennemle birlikte. Günahın ilk şehriydi Cennet?in Yasak Elma?sı. Ve Yönetmen filmin devamı için Dünya?yı seçmişti artık. Adem ile Havva Kıyamet ile THE END olacak bir filmin ilk sahnesine yollanmışlardı. Tabi ki ŞEYTAN?da arkalarından. Pişmanlıklar yakıverdi Adem?in ve Havva?nın kalbini. Ve ilk ayrılık filmi de doğuverdi her gün güneşle birlikte. Adem Havva?dan habersiz, Havva Adem?den habersiz dönüp durdular dünyayla beraber. Ve sonunda buluştular Dünya?nın kalbinde, KABE?de. Ayrılık sonrası gelen ilk kavuşma sahnesiydi yüreklerde pişmanlıklarla beraber. Ve birleşen bedenleriyle yüzyıllar boyu sürecek bir filmin devamını tohumladılar.
Ve bu tohumla yeşerdi ilk cinayet hikayesi. İlk cinayet sahnesiydi Kabil?in Habil?i öldürmesi.

Ve yıllar geçti. Başroller, yan roller figüranlar değişti. Bir ŞEYTAN?dı değişmeyen oyuncu. Her devam filminde yankılandı onun kahkahası. Kah Nemrut oldu, kah firavun. .

Ne efektler verilmişti ama NUH?un hikayesiyle! Koca yeryüzü sular altında ve yüzen tek bir gemi. Ne aşktı ama, Züleyha?nın tutkusu! Ya Yusuf?un güzelliği..? Ne garipti Yunus?un bir balık karnında süren çekimleri. Zekeriyya?nın kanlı testeresi, İbrahim?in gül bahçesi ateşi. İsa?nın çarmıhı, Meryem?in feryadı! Ve Muhammed?in AŞK?ı, mücadelesi, direnci?

Hala sürüyor insanlığın filmi, ve bizler kendi bakış açımızla başroldeyken, bir başkası için yan rolde, kimileri içinde figüran olarak bu filmin bir parçası oluyoruz. Kameranın konumuna göre değişkenlik gösteren ve bize biçilen rolleri oynuyoruz. Kim bilir biz bu filmin parçası olduğumuz için farkında değiliz belki ama bu film çoktan tamamlandı ve bir dvd kapağı arasında yerini aldı. Ve İnsanlık?tı filmin adı.

Kimler gelip geçmedi ki Tanrı?nın kadrajından. Neler anlatılmadı ki dünya denen bu stüdyoda. AŞKLAR, SAVAŞLAR, KATLİAMLAR, KORKULAR, EN ACI DRAMLAR, EN KOMİK KAHKAHALAR?

Filmler izliyoruz fani ellerden çıkıp gelen, 1-2 saatlik gösterimler. Ya O?nun filmi… bu filmi izlemeyen var mı? Peki böyle bir film olduğunun farkında olmayan? Yönetmen koltuğunda bir TANRI! Ve bizler bu filmin belki de çok önemsiz ya da en değerli parçası! Ve değimlidir ki bizim ellerimizden çıkan filmler ? GÖRÜNTÜNÜN GÖRÜNTÜSÜ?!?

Filmin kalanına beden kostümünden sıyrılarak RUH?umuzla devam edeceğiz belki!? Belki de tamamlanmış olacak ve biz bir solukta izleyeceğiz İNSAN?lığın filmini. Ve sonra KIYAMET JENERİKLERİYLE son bulacak şu söz yankılanacak Cennetimizde yahut Cehennemimizde;
- Vay be, Ne filmdi ama..!

DipNot:
Biraz dinsel, biraz mitolojik ve birazda simgesel, e birazda (ehline) ezoterik açıdan değerlendirmek istedim TANRI?nın filmini. Varoluşun fısıldamalarını damıttım içimden geldiğince. Sinemasal olarak varlığın resmini bütünüyle çekmeye çalıştım ama elbet benim kadrajımda aciz kaldı, eksik kaldı. Kendi sınırlı kadrajımdan Tanrı?nın sınırsız kadrajına sığınabilirim herhalde bir sinemasever olarak!
Belki de haddimi aştım(mı) bilemem, aşmışsam bile Tanrı versin cezamı siz kulları karışmayın, Tanrı?yla benim aramda :)

Bu yazı MikU tarafından 18 December 2010 03:59 tarihinde yazıldı. 15 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Baştan söylemek isterim; böyle bir hayat yok. Şartlar durumlar ne kadar kötü olursa olsun böyle bir yaşam biçimi ya da böyle bir hayat yok. Umursamaz, kopuk, sorumsuz aileler olduğu sürece bu tarz hikâyeleri gerçek hayatta her yerde görüyoruz ne yazık ki. Daha sonra bunlar önümüze film olarak geldiği zamanda ?? yok böyle bir hayat?? olarak adlandırıp geçiyoruz ne yazık ki.

İngiliz kadın yönetmen Andrea Arnold?un yoksul bir mahallede yaşayan 15 yaşındaki asi mizaçlı Mia?nın verdiği yaşam kavgasını anlatan Fish Tank filmi, Cannes?da yarışmaya kabul edilen ilk vampir filmi Park Chan-wook imzalı Susuzluk (Thirst) ile Jüri Özel Ödülü’nü paylaştı.

Hayatını dans üzerine kurmaya çalışan ve aynı zamanda her türlü sorumsuz harekette bulunan bir kızın hayatının bir parçasını izliyoruz.  Bunlara birde annesinin rezalet yaşam tarzı eklenince hikâyemize biraz daha malzeme ekleniyor. Eve gelen erkekler, partiler, sevişmeler, umursamaz tavırlar. Durum böyle olunca kızımız tam bir panayır hayatı yaşıyor. Gerçekten böyle hayatların olduğunu ve bu şekilde sonuçlandığını zaten biliyoruz. Ama bunu bilerek izlemek, izleyene acı verdiği kadar düşündürüyor da işte bu yüzden bu filme aslında ağır bir dram filmi gözüyle de bakabilmemize yol açıyor. Düşündürücü.

Filmin ağır bir akışı var. Dar alanlar kullanılmış ve yetmezmiş gibi ortamlar çok boğucu, klasik İngiliz havası. Güneş gördüğümü hatırlamıyorum filmde. Hem kullanılan alanlardan kaynaklanan, hem de kullanılan renklerden kaynaklanan ağırlık yetmezmiş gibi filmde sadece bir karakter üzerine kurulmuş senaryo ağırlaştıkça ağırlaşıyor ve koltuğa yığılıp kalıyorsunuz. İşlediği konuya ya da senaryoya laf söylemiyorum, söylemek istemiyorum çünkü beğendim. Aptal-Salak Amerikan yapımı filmleri izlemek yerine en azından bu tarz dram-biyografi tarzını izlemeyi her zaman tercih ederim. Durum bahsettiğim gibi olunca film herkesin beğeneceği bir tarz olmaktan çıkıyor.

Filmin sonlarına geldikçe artık film için en güzel sonun dans hakkında bir gelişmeyle biteceğini düşünmeye başladım. Çünkü ortada bu bağlamda gayet güzel görüntüler var. Ama nedendir anlaşılmayan bir biçimde yapılabilinecek en gereksiz sonu ayarlamayı başarmışlar. Bu filmi nasıl bitirmeyiz diye sorsanız ancak bu tarz bir son bulabilirim size. Keşke dans ile alakalı bir şekilde bitirmeyi seçselerdi, en azından filmin geneline sahip olan anlayışta olduğu gibi, kızımız hayallerine kavuşmuş olurdu.

Sonuç olarak; herkesin beğeneceği tarzda bir film olmamasına rağmen, çok çok güzel bir konu izledim. Charlotte Collins’i çok beğendim filmde. Oturup da keyif yapılarak izlenecek tarzda bir film değil. Alternatif bir şeyler arıyorsanız bu filmi izlemenizi tavsiye ediyorum. Aksi halde boşuna zaman kaybedip, daha sonra bu filmi kötülemekten başka yapılabilecek fazla bir şey kalmıyor.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 15 December 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com