Şimdi bir de diğer açıdan bakalım. Sıradan bir gün. Evinizde oturuyor, televizyon izliyorsunuz. Çalan telefona aldırış etmiyorsunuz, ama o çalmaya devam ediyor; ta ki karınız eve gelip, cevap verene kadar. Yirmi yıldır görmediğiniz oğlunuzdan haber var. Telefondaki sesten, O’nun hastanede olduğunu ve beyin tümörü teşhisi konduğunu öğreniyorsunuz. Film bu kez, Henry Sawyer (J.K. Simmons) ve eşi Helen Sawyer’ın (Cara Seymour) gözünden bu şekilde başlıyor.

Fakat benim bu söylediklerimi sonradan öğreniyorsunuz filmde. Başta ne bir açıklama, ne de bir özet var yaşanmışlıklarla ilgili. Hiçbir şey bilmeden, nostaljik bir havada filmi izledikçe öğreniyorsunuz ve filmin geneline yayılan dram havası size eşlik ediyor. Belki bu dram en koyusundan değil, fakat sizi yeterince bağlıyor filme ve karakterlere.

Film, Olivier Sacks‘ın The Last Hippie adlı denemesinden, Gwyn Lurie ve Gary Marks tarafından uyarlanmış; baba Henry Sawyer ve oğlu Gabriel’in arasındaki baba-oğul ilişkisini sorgularken, beyin tümörü olan Gabriel’in iyileşme sürecinde müziği bir araç olarak kullanmasını anlatıyor. Böylece hem 70 ve 80’lerin Beatles, Rolling Stones, Bob Dylan ve Grateful Dead şarkılarıyla eğleniyor, hem de insanın içini ısıtan bir hikâye izlemiş oluyoruz. Zaten filmin ismi de Grateful Dead‘in The Music Never Stopped isimli şarkısından geliyor.

İlk olarak uzun sakallarıyla karşımıza çıkan Gabriel; 60’ların sonunda evden ayrılıyor, sebebiyse o yıllardaki çoğu gencin evden ayrılma sebepleriyle aynı. Hiçkimse onu anlamıyor. Babası onun yaşam şeklini, müziğini ve siyasi görüşlerini sevmiyor. Bir de o yıllarda yaşanan Vietnam Savaşı’na bakışta, iki kuşak arasındaki büyük fark etkili bu ayrılıkta. Şimdi geçen yaklaşık yirmi yıldan sonra, hastahanede, sokaklarda kaldığı her halinden belli olan Gabriel’i; babası ve annesi evden ayrıldığından beri ilk kez görüyor. Fakat bir sorun var. Ne yazık ki Gabriel’in hafızası uzun bir zaman dilimini silmiş ve yeni hiçbir bilgiyi hafızasına kaydedemiyor.

Gabriel’in dünyaya ilk tepki verişi döneme ait olmayan bir şarkıyla oluyor: Fransa milli marşı… Bu bir umut, babası ve annesi için. Çocukluğundan beri müzikle hep içiçe olmuş, hatta ailesinden de yeterli destek görmüş bu konuda. Babası da tam bir müzik hastası ve Gabriel ile aralarında geliştirdikleri, “Bu şarkıyı ilk kez ne zaman duydum, biliyor musun?” cümlesi ile başlayan bir oyunları var. Müzikle hayata geri dönmesinden itibaren, Henry oğlunu iyileştirme çabasına girişiyor. Araştırmalarında bir makaleye rastlıyor. Ve yolu müzik terapisti Dianne Daley (Julia Ormond) ile kesişiyor. Dianne, Gabriel’e eski hatıralarının geri gelmesi için yardım ediyor, bunu da Rock şarkılarıyla yapmaya çalışıyor.

İşte bu “İlk kez ne zaman duydum?” oyunundan yola çıkarak, Gabriel’e çeşitli şarkılar dinletmeye başlıyorlar ve gün geçtikçe verdiği tepkiler artıyor. Tepkilerle birlikte yeniden dilleniyor, konuştukça da hikâyeyi öğreniyoruz. Hikâyelerin çoğunu babanın gözünden gördükten sonra, olayların iç mekanizması Gabriel’in kendi hafızasından eklemelerle anlaşılıyor.

Bir babanın kelimenin tam anlamıyla, canından çok sevdiği oğlunu geri kazanmak için neler yapabileceğini izliyoruz, ilerleyen bölümlerde. Müziğinden –ki bu Henry için yaşamı demek- dahi vazgeçebilen bu babaya saygı duymamak elde değil. Filmin baba-oğul arasında taraf tutmayarak ilerlemesi de bir başka güzel yanı.

İlk yönetmenlik denemesiyle karşımızda olan Jim Kohlberg yapımcılıktan gelen biri. The Music Never Stopped‘da olağanüstü bir iş çıkarmış demek biraz abartı olur. Ama bence hiç de sırıtmıyor, ben ilk filmiyim yönetmenin diye.

J.K. Simmons‘ı bugüne kadar ilk kez bir başrolde izledim. Spider-Man, Juno, Extract, Thank You for Smoking, The Jackal, The Mexican, Up in the Air gibi filmlerde çok da sahnesi olmamasına rağmen her zaman akılda kalmayı başarmış bir aktördür. Bu cümleden de anlaşılacağı üzere bir çok filmde rol almıştır. Ayrıca onu televizyon dizilerinde görmekten de çok sıkılmıştım. The Music Never Stopped‘da onun yapabileceklerini çok daha iyi görüyoruz. Zaten Simmons ve Lou Taylor Pucci filmin tüm yükünü sırtlıyorlar. Bu arada Taylor’u daha önce hiç izlememiştim, ya da farketmemiş olabilirim. Bu yüzden karşılaştırabileceğim bir performansı yok. Bir gerçek var, o da iyi bir oyun çıkarmış. Cara Seymour yine bir anne rolüyle karşımızda. Ben başka tür bir rolünü hatırlamıyorum zaten. O, bu dünyaya anne rolünü oynamak için gönderilmiş. Tabi çok iyi yazılmış bir karakter olmamasından dolayı, filmde adeta yok olmuş. Ayrıca Dr. Diane Daley (Julia Ormond) de öne çıkan karakterlerden.

Paylaşmadan edemeyeceğim bir nükte var, bitirirken. Hastahaneden çıkarken, Gabriel,annesi ve müzik terapisti arasında geçen konuşma:

-Hazır mıyız?

+İlaçları aldım.

-Çantayı da ben aldım.

*Beyin tümörü de bende.

Çok uzattım farkındayım. Alışkanlık haline gelmeyecek söz veriyorum. Bu yüzden son olarak; yaşanmış pişmanlıkları, geri dönüşü olmayan keşkeleri ve bir nebze de olsa o pişmanlıkların giderilmeye çalışılmasını anlatan, dram severlerin kesinlikle izlemesi gereken bir yapım. Daha önce hiç dinlememiş olmama rağmen Grateful Dead hayranı olmamı sağlayan bu filmi bence, müziği hayatının bir parçası olarak gören ve müziği meslek edinmiş herkesin izlemesi gerekir.

“Müzik ruhun gıdasıdır.” bunu biliyorduk, aynı zamanda tedavi de edebiliyormuş. Nasıl mı? İzleyin de, görün diyorum…

Bu yazı MuTe tarafından 12 February 2012 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tenten’in Maceraları (The Adventures of Tintin: Secret of the Unicorn) ile seyirci karşısına çıkan, Savaş Atı (War Horse) ile de karşımıza çıkacak olan yönetmen Steven Spielberg imzalı yeni filminde Amerikan tarihinin en çalkantılı döneminde yaşanan politik oyunları ve Sivil Savaş’ın sonlarına doğru meydana gelen olayları Lincoln’ün gözünden anlatacak.

Filmin başrol oyuncusu Daniel Day-Lewis’in canlandırdığı Lincoln karakterinin ilk resmi de gün yüzüne çıktı.

Filmde Daniel Day-Lewis’in dışında Sally Field, Tim Blake Nelson, Tommy Lee Jones, Joseph Gordon-Levitt, Hal Holbrook, John Hawkes ve James Spader yer alıyor.

En İyisi “Melancholia”

Bu yıl 24. sü düzenlenen Avrupa Film Ödülleri’nin (EFA) en iyisi Danimarka’lı yönetmen   Lars von Trier’in kıyamet filmi Melancholia oldu.

Avrupa Film Ödülleri (EFA) sonuçları;

En İyi Film: Melancholia (Danimarka/İsveç/Fransa/Almanya)

En İyi Yönetmen: Susanne Bier - In a Better World

En İyi Kadın Oyuncu: Tilda Swinton – We Need to Talk About Kevin

En İyi Erkek Oyuncu: Colin Firth – The King’s Speech

En İyi Senaryo: Jean-Pierre & Luc Dardenne – Le Gamin Au Velo (The Kid with a Bike)

En İyi Görüntü Yönetimi: Manuel Alberto Claro – Melancholia

En İyi Kurgu: Tariq Anwar – The King’s Speech

En İyi Yapım Tasarımı: Jette Lehmann – Melancholia

En İyi Film Müziği: Ludovic Bource – The Artist

En İyi Belgesel: Pina

En İyi Animasyon: Chico & Rita

Halkın Seçimi: The King’s Speech

Bu yazı Ethem tarafından 06 December 2011 01:55 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İç içe geçen hayatlar diye klişe bir anlatım oluştu ya son yıllarda modern sinemada. Tam da öyle bir film bu. 5 karakter var parça parça anlatılan, yolları yavaş yavaş kesişen. Hepsinin ölüm ile ilintili durumları söz konusu. Ölüm gibi ciddi bir meseleyi absürd denebilecek öğelerle, zekice yazılmış senaryosu ve sağlam kurgusuyla öyle bir yedirmiş ki Onur Ünlü izleyenin bir daha izleyesi geliyor. Bazı sahnelerde kahkaha attım bazılarında ise boğazım düğümlendi. Bir garip film yani anlayacağınız.

Bu filmde Ahmet Kaya var, trenler var, kedi var, silah var, ilk aşk var, yalnızlık var, şiir var, halk oyunları var, cinayet var. Ne yok ki? Kendine has bir adam Onur Ünlü ve bu film çok özgün. Benzeri yok evet. Cıvıklığa kaçmadan güldürebilen, drama damarından ama asla duyguları sömürmeden hüzünlendiren üstelik ticari kaygı da gütmeyen bir film Beş Şehir.

Hikaye çok enteresan görünmüyor ama aslında oldukça sert, etkili ve inandırıcı. Yönetmenin kişisel beceresi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşımış bana kalırsa. Hatta yer yer fantastik bir biçime dönüştürmüş. O kadar ince espiriler, öyle güzel göndermeler var ki yönetmeni sarılıp öpesim geldi. Özellikle finale doğru iyice kendine bağladı beni film. Bir kaç sahnede içim sızladı, mizahi yönü sonlara doğru azalsa da sonuca güzel bir şekilde ulaştı. Kıssadan hisse filmi çok beğendim. Türk sinemasında değişik bir soluk arayanlara ayrıca tavsiyemdir.
Bu arada yönetmenin son filmi “Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi”ni ayrıca merak etmekte ve vizyon tarihini dört gözle beklemekteyim. Diğer Onur Ünlü filmlerini de bu arada seyretmiş olucam şüphesiz.
Ayrıca Onur Ünlü’nün kolon kanserine yakalandığını okumuştum. Kendisine acil şifalar diler ve bir an önce iyileşerek böyle fantastiko şukela eserlere devam etmesini arzu ederim.

Geçmiş Olsun

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 19 November 2011 08:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mattie Ross adında 14 yaşında küçük bir kız… Soyguncular, katiller, korkaklar ve daha bir çokları….. Aslında bu macera hiç başlamayabilirdi eğer kızımız her kız gibi kırılgan ve ondan beklenildiği gibi davransaydı… Şimdi ise başından geçen bu macerayı hayatı boyunca unutmayacaktır.

Filmimizin Hikâyesi…

Mattie’nin  babası Frank Ross,  yanında çalışan işçilerden biri tarafından öldürülmüştür. İşçinin adı Tom Chaney’ dir. Mattie’nin babasından 2 kaliforniya altınını ve bir at çalarak ortadan kaybolmuştur. Bu adam bu cinayeti belki de hiç işlemezdi eğer arkasından gelecek olan bu küçük kızı hesaba katabilseydi.  Gerçekten film boyunca göreceksiniz ki bu kızla ters düşmek hiç de kolay değil …

Kahramanlarımız …

Tom Chaney denen adamın peşine düşmek için bize bir şerif gerek. En iyi şerif kim?  Daha doğrusu sizce intikam dolu bir kız için en uygunu olanı nasıl biridir?  Cevap:  Rooster Cougborn.  “Acıması yok. Müsamaha göstermez. Korku nedir bilmez. Şişenin dibini bulmaya bayılır.”  Filmi izleyen biri olarak onu seçmesine şaşırmadım doğrusu.. Filmdeki kızla ilk karşılaşma anı hala aklımda (daha doğrusu adamımız tuvaletteyken ki konuşmalara karşılaşma denirse ) .

Filmde bu adamın izini sürerken bir başka karakterimiz daha yardıma koşacak. Adamımız bu Cougborn denilen çetin cevize göre daha kibar ve asil duruyor. Onun adı LaBoeuf ,ancak onları filmdeki karakterleri açısından  karşılaştırmamız gerekirse Cougborn ağır basar. LaBoeuf , Cougborn tarafından alaya alınan hikayeler anlatan kızın babasının katilini yakalayıp payına düşeni almak isteyen bir Teksas korucusudur.

Nasıl Bir Film?

Artık Tom Chaney’ in peşine düşecek takımımız hazır (arada sırada dağılsalarda). Şanslı Ned Pepper ve çetesinin peşine düşüp çete üyelerinden Tom Chaney’ i bulmak için zorlu bir yolculuğa çıkıyorlar. Buradan sonra yaşadıkları olaylar gerçekten izlenilmesi gereken bir macera, bu macerayı izlerken emin olun kötü bir oyunculuk görmeyeceksiniz. Özellikle Rooster Cougborn rolündeki Jeff Bridges bana sorarsanız tam bu rol için yaratılmış. Ancak diğer oyuncular  da gerçekten rollerinin hakkını veriyorlar. Fazla görünmese de Şanslı Ned rolundeki Barry Pepper kötü adam rolünde gerçekten çok iyi.

Bu film tam bir dram değil bana göre..Kızın başından geçenler ne kadar acı olursa olsun filmde bizi ağlatmak için yapılmış bir sahne yok.Filmin macera kısmı o kadar ağır basıyor ki filmin sonuna kadar neler olacağını merak ediyorsunuz.Ayrıca tam bir western filmi,benim son zamanlarda izlediğim en gerçekçi olanı ve tüm karakterleriyle sizi kendine çeken bir yapısı var.

Sonuç…

Film sadece bu kızın başından geçen olayları anlatıyor olabilir ancak macerayı birlikte yaşadıkları kişilerin öyle sıradan insanlar olmaması ve kızımızın da sıradan bir kız olmaması bize izlememiz için yeterli malzemeleri veriyor. Coen kardeşlerin yönetmenliğini yaptığı “True Grit” iyi bir western ve macera filmi izlemek isteyenler için kaçırılmaması gereken bir film..

Bu yazı T.K.T tarafından 16 July 2011 10:08 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Takii, çocuklarının kaza geçirmesine kadar yolunda giden herşey değişir ve alt üst olur. Paranormal olayların başlamasıyla beraber korku dolu anlar da başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 19 June 2011 19:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 16 June 2011 19:48 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle iyi bir iş bulmakla ve başarılı olmakla işe başlayan Babou, bu işte de pürüz çıkarınca yaklaşan düğün için kendince bir hediye bulması geekmektedir.

Bu yazı Ethem tarafından 30 April 2011 23:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde güçlü ve kendini beğenmiş Thor, bu kibirliliğinden dolayı dünyaya, insanların arasında yaşamaya yollanmıştır.
Thor’un dünyası, Asgard’da elbet kendisini sevmeyen Tanrılar da ardından tüm kötülükleri dünyaya yollayacaklardır.
Kibir ve kendini beğenmişliği bir kenara bırakıp insanlar ve dünya için şavaşan Thor, gerçek bir kahaman olurken, aslında bir kahraman olmanın sorumluluklarını da keşfedecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 22 April 2011 17:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 00:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu iki kafadarın eşleri bu işin bu kadar kolay olmayacağını onlara göstermek, bir ders vermek için kendileri de başka erkeklere kur yapmaya başlayacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2011 04:24 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tek derdi kocaman bir bal küpüne düşmek olan Winnie ve arkadaşlarının bakalım bu sefer başlarına ne gelecek.

Bu yazı Ethem tarafından 06 March 2011 17:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İncir Reçeli, aynı konuya ve isme sahip 2009 yapımı bir kısa filmin uzun metraja uyarlanmış hali olarak karşımıza çıkıyor. Bu kez filmin yönetmen koltuğunda, kısa filmde Metin karakterini canlandıran Aytaç Ağırlar bulunmakta.

Filmin hem senaristi hem yönetmeni olan Ağırlar, ilk yönetmenlik deneyimini de bu filmle yaşıyor. Kimilerine göre sıradan bir öyküsü ve arabesk bir anlatımı varmış gibi görünse de, filmin bence çok orijinal sahneleri de bulunuyor.

Öncelikle karakterlerden bahsetmekte fayda var. Sezai Paracıkoğlu’nun canlandırdığı Metin, 30’lu yaşlarda, hayatını televizyon programına skeç yazarak kazanan bir senarist. Bunun yanında da film senaryoları yazıyor, fakat hayat bu ya yazdığı senaryoların hiç biri yapımcılar tarafından onay görmüyor ve uçak yapmak için kullanılan kâğıt parçalarından başka anlam kazanmıyor. İçkiyi de çok seven Metin, sık sık gittiği barda çılgın Duygu’yla tanışır. Hayatının dönüm noktası da burada başlar. Melike Güner yani Duygu, Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ın Clementine Kruczynski ile benzerlikler göstererek özgünlükten biraz yoksun bir karakter olduğunu gösteriyor. Güner, iyi bir oyuncu olmasına rağmen bu filmde ters giden bir şeyler var gibi. Oyuncumuz, ya karakterle kendini özdeşleştirmiyor, bir zorlama var sanki ya da karakter çok kalıp; eklenecek hiçbir şey kalmıyor Güner’e. Paracıkoğlu’na bakıldığı zaman rolünün hakkını veriyor, tabiri yerindeyse cuk oturmuş. İçimizden biri olmak için elinden geleni yapmış, çok çalışmış.

Duygu’nun ömrü boyunca taşıdığı ve onu aşktan uzaklaştıran sırrı, bu aşk önünde de engel olmaya devam ediyor. Biraz arabeske kaçan, damardan giren bir öykü gibi olsa da; klişe değil, gerçekçi. Dramı dozunda kısacası. İmkânsız aşkı, günümüz koşullarında izleyiciyle buluşturmayı başarıyor film. Sev… Çok sev ama asla dokunma!

Bir insan severken nelerden vazgeçebilir? Sevdiğinden vazgeçebilir mi mesela? Ya da vazgeçmek zorunda kalabilir mi kendine rağmen? Gitsen için yanacak; gitmesen onu yakacaksın der gibi her şey…

“Sana dokunmak, ölüme inat gibi…” Bu replik, filmi birazcık özetliyor gibi aslında.Senaryodaki etkileyici sözler, sinemadan çıktıktan sonra zihninizi kurcalayarak sizi düşünmeye itiyor.

‘’-Bedenin bu kadar ucuz mu bilemedim.” / “- Asıl ucuz olan ne biliyor musun; beş kuruş vermeden savurduğunuz yargılarınız!’’ İnsanlar hakkında peşin hüküm verirken ne kadar da acımasız olabiliyoruz, bencilce düşünüp sabit fikirlerimizin esiri oluyoruz ve sonuçlarını çok ağır ödüyoruz.

Kimi sahnelerde o kadar ince ve naif bir anlatım var ki ağızlarda hoş bir tat bırakıyor. Kullanılan kamera açıları, sahneleri daha da anlamlı hale getiriyor sanki. Özellikle durakta otobüs bekledikleri sahnede kullanılan simgesel, küçük detaylar; bunun gibi başka bir sahnede çırılçıplak oturup birbirinin sadece tenine, ruhuna dokundukları sahne tadından yenmiyor, bitmesin istedim resmen.

Aytaç Ağırlar’ında bir televizyon programında söylediği gibi hakikaten oyuncuların etinden sütünden yararlanmış yönetmen. Sezai Paracıkoğlu’nun sesi ve söylediği şarkı, film vizyona girmeden önce sanal ortamda en çok tıklanan video olmayı başarmış ve dinleyenleri etkiliyor, inceden inceye de reklam yapıyor aslında.

Fakat film gişede biraz sıkıntı yaşıyor gibi. Bir çok sinema salonunda gösterime girmemesi bir tarafa, girdiği salonlarda da talebin az olduğu da 11:00-13:00 seanslarının olması hak ettiği değeri alamayacağı düşüncesi uyandırıyor ben de. Başka filmlerle mukayese etmedim İncir Reçeli’ni; bu durum ne bu filmi yüceltir ne de diğer filmleri yerer. Her film kendi içinde güzeldir.

İşin özü, izlenebilmeye değer bir film olduğunu düşünüyorum. Klasik, sıradan aşk filmlerinden sıkılanlar ve biraz da görsellik olarak değişik bir şeyler arayanların izlemesi gerektiği bir film.

Sevilay AYDIN/Antalya-2011

Bu yazı Sevilay AYDIN tarafından 04 March 2011 01:00 tarihinde yazıldı. 16 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Özgür(Mehmet Günsur) ve Deniz’in (Belçim Bilgin) hayatları boyunca birbirine değip uzaklaşan hikayeleri Ankara’da bir hastanede aynı gün doğmalarıyla başlıyor. Çocukluk ve ilk gençlik yıllarından sonra Deniz, oyunculuk yapmak isteğiyle, Özgür ise kendi fotoğraf stüdyosunu kurmak için İstanbul’a geliyorlar. Bir deneme çekiminden dönerken sokaktaki sergi afişinde kendi çocukluk fotoğrafını gören Deniz, sergiye giderek Özgür’le tanışıyor ve tesadüfler silsilesi halindeki film zamanla geçmişe dönerek yavaş yavaş çözülüyor.”

“Aşk Tesadüfleri Sever”in genel atmosferinden hoşlansam da, anlattığı çocukluktan başlayan aşk hikayesinin sağlam temellere yaslanmadığını ifade etmem lazım. Deniz ve Özgür’ün arasında doğru dürüst bir paylaşım bile yoktu aslında. Karşılıklı konuşur, ağlaşır veya gülüşürlerken iki yabancı gibiydiler. Filmin bu ana hikayesinde daha önce üzerinden defalarca geçildiği için eskimiş aşk sözleri ve hallerini de sıkça görmeniz mümkün. Öte yandan Deniz karakterinin çocukluğunu oynayan Reyhan Asena Keskinci’nin doğal tavırları ve şirinliği, Altan Erkekli-Şebnem Sönmez (Özgür’ün anne-babası) ve Hüseyin Avni Danyal-Ayda Aksel’in (Deniz’in anne-babası) usta oyuncululukları ile seyirciyi halden hale sürüklemeleri gerçekten görülmeye değer. Bilhassa Deniz’in çocukluk fotoğraflarının başına gelenleri öğrendiğimiz sahne çok dokunaklıydı. Yönetmen Ömer Faruk Sorak’ın, Özgür karakterini oluştururken prototip olarak seçtiği fotoğrafçı Mehmet Turgut ciddi anlamda damgasını vurmuş filme. Özgür’ün stüdyo-evinin duvarlarını kaplayan fotoğraf çalışmaları enfes, Balat’taki kurgulanan bu ilginç mekanın filme kattığı dramatik fon ve Deniz’in beyaz elbisesiyle uçtuğu tiyatro oyunu harikuladeydi. Zaten Aşk Tesadüfleri Sever’in en etkileyici tarafı fotoğraf, tiyatro gibi sanatlara dokunduğu noktalardı bana göre.

Neyi değil nasıl anlattığıysa önemli olan, Aşk Tesadüfleri Sever bu anlamda sınıfı geçiyor. İzlerken üzerine çok fazla düşünmeden, büyülenebileceğiniz bir film.

Popüler Türk Sineması için görsellik adına çıtayı yükselttiğini de söyleyebiliriz. Gidin, görün, kararı kendiniz verin diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 03 March 2011 14:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Harem adlı filmde bir isim daha var ki… Kösem Sultan’ın oğlu İbrahim’e hediye ettiği cariyeyi, Turhan Sultan’ı canlandıracak olan Monica Bellucci. Hal böyleyken filmin konusu da bu oyuncu üzerinden, yani Turhan Sultan’ın 1641 de akıncılar tarafından kaçırılıp Kösem Sultan’a teslim ediliş ve devam hikayesinin anlatılıyor.

Rolü için Osmanlı İmparatorluğuyla ilgili kitaplar okuyan Monica Bellucci’nin yanısıra, İsmail Hacıoğlu ile “Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak” adlı filmde de oynamış olan İtanyan aktrist Claudia Cardinale’ de filmin oyuncuları arasında.

Harem adlı film, 15 Ekim 2011 de Türkiye’de vizyona girecek.

Bu yazı Ethem tarafından 14 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2011’in en iddialı filmlerinden biri sayılan “Bir Avuç Deniz”; izleyenleri alt üst edecek beklenmedik bir aşk öyküsü! Reklam filmleriyle tanınan Leyla Yılmaz’ın yazıp yönettiği filmin başrollerini Engin Altan Düzyatan ve Berrak Tüzünataç paylaşıyor. Filmde, usta oyuncular Ayda Aksel ile Can Gürzap‘ın yanı sıra, son dönemin parlayan isimleri Zeynep Özder, Tuğrul Tülek, Ahu Yağtu canlandırdıkları karakterler ve oyunculuklarıyla dikkat çekecek.

“Bir Avuç Deniz”, aşkın, kimsenin göstermeye cesaret edemediği yönünü gözler önüne sererek izleyenleri şaşırtacak. Herkesin kendinden veya yaşadıklarından izler bulacağı film, muhteşem görüntüleri kadar güçlü diyaloglarıyla da öne çıkıyor.

Filmin toplam 120 kişilik bir ekiple 6 hafta süren çekimleri Göcek, İstanbul ve Rodos’ta gerçekleştirildi. İstanbul’un “zengin” hayatını anlatan filmde çok sayıda lüks araç, tekne ve birbirinden şık kostümler kullanıldı. Film için Tarabya’daki Alman Konsolosluk Malikaneleri müzeye dönüştürüldü. Negatif çekilen filmin görsel efektleri Emre Şan tarafından yapılıyor.

“Bir Avuç Deniz”, Türkiye’nin kendine ait jenerik müziği ve jenerik görüntüsü olan ender filmlerinden bir tanesi. Filmin, Avrupa çapında ünlü Türk kompozitör Sabri Tuluğ Tırpan tarafından bestelenen müzikleri; ismi şimdilik gizli tutulan dünyaca ünlü bir orkestra tarafından seslendirilecek. Tema müzikleri dışında pek çok ünlü Türk grubunun da katıldığı filmin en büyük müzikal sürprizi, senaryoyu bizzat okuyup onay veren, Pearl Jam grubunun “Indifference” şarkısıyla filme katılması.

Fikri Görsel Sanatlar’ın yapımcısı olduğu ve 11 Mart 2011 tarihinde gösterime girecek olan “Bir Avuç Deniz”in dağıtım şirketi Cinefilm.

Film Künyesi

Oyuncu ve Karaklerler

Filmdeki Karakterlerin Biyografileri…

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

12 dalda aday gösterilen ‘King Speech’ filmi en fazla adaylık kazanan film olarak ilk başarısını göstermiş oldu. King Speech filmini Coen kardeşlerin “True Grit” filmi 10 adayla, “The Social Network” ve “Inception” filmleride 8′er adaylıkla Oscar’a adaylıklarına girmiş oldu.

27 Şubat 2011 de düzenlenecek olan töreninin sunuculuğunu James Franco ve Anne Hathaway yaparken, Oscar meraklıları da  NTV ve CNBC kanallarından canlı olarak izlenebilecekler.

Tüm Kategori ve Adaylar;

En İyi Film:
The Social Network
Black Swan
The King’s Speech
The Fighter
Inception
The Kids are All Right
127 Hours
Toy Story 3
True Grit
Winter’s Bone

En İyi Yönetmen:
Darren Aronofsky, Black Swan
David O. Russell, The Fighter
Tom Hooper, The King’s Speech
David Fincher, The Social Network
Coen Brothers, True Grit

En İyi Erkek Oyuncu:
Javier Bardem “Biutiful”
Jeff Bridges “True Grit”
Colin Firth “The King’s Speech”
Jesse Eisenberg “The Social Network”
James Franco “127 Hours”

En İyi Kadın Oyuncu:
Annette Bening “The Kids Are All Right”
Nicole Kidman “Rabbit Hole”
Jennifer Lawrence “Winter’s Bone”
Natalie Portman “Black Swan”
Michelle Williams “Blue Valentine”

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Christian Bale “The Fighter”
John Hawkes “Winter’s Bone”
Jeremy Renner “The Town”
Mark Ruffalo “The Kids Are All Right”
Geoffrey Rush “The King’s Speech”

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:
Amy Adams “The Fighter”
Helena Bonham Carter “The King’s Speech”
Melissa Leo “The Fighter”
Hailee Steinfeld “True Grit”
Jacki Weaver “Animal Kingdom”

En İyi Animasyon:
How to Train Your Dragon – Chris Sanders ve Dean DeBlois
The Illusionist – Sylvain Chomet 
Toy Story 3 – Lee Unkrich

En İyi Görüntü Yönetimi:
Black Swan – Matthew Libatique
Inception – Wally Pfister
The King’s Speech – Danny Cohen
The Social Network – Jeff Cronenweth
True Grit – Roger Deakins

En İyi Orijinal Senaryo:
Another Year: Mike Leigh
The Fighter: Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception: Christopher Nolan
The Kids Are All Right: Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King’s Speech: David Seidler

En İyi Uyarlama Senaryo:
127 Hours, Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3, Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit, Joel Coen, Ethan Coen
Winter’s Bone, Debra Granik, Anne Rosellini
The Social Network, Aaron Sorkin

En İyi Yabancı Film:
Biutiful (Meksika)
Dogtooth (Yunanistan)
In a Better World (Danimarka)
Incendies (Kanada)
Outside the Law (Cezayir)

En İyi Belgesel (Uzun):
Exit through the Gift Shop
Gasland
Inside Job
Restrepo
Waste Land

En İyi Belgesel (Kısa):
Killing in the Name
Poster Girl
Strangers No More
Sun Come Up
The Warriors of Qiugang

En İyi Sanat Yönetimi:
Alice in Wonderland, Robert Stromberg, Karen O’Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1, Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception, Guy Hendrix Dyas, Larry Dias ve Doug Mowat
The King’s Speech, Eve Stewart, Judy Farr
True Grit, Jess Gonchor, Nancy Haigh

En İyi Kostüm:
Alice in Wonderland, Colleen Atwood
I Am Love, Antonella Cannarozzi
The King’s Speech, Jenny Beavan
The Tempest, Sandy Powell
True Grit, Mary Zophres

En İyi Makyaj:
Barney’s Version, Adrien Morot
The Way Back, Edouard F. Henriques, Gregory Funk ve Yolanda Toussieng
The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey

En İyi Kurgu
Black Swan Andrew Weisblum
The Fighter Pamela Martin
The King’s Speech Tariq Anwar
127 Hours Jon Harris
The Social Network Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Müzik:
How to Train Your Dragon, John Powell
Inception, Hans Zimmer
The King’s Speech, Alexandre Desplat
127 Hours, A.R. Rahman
The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross

En İyi Şarkı:
Coming Home – Country Strong
I See the Light – Tangled
If I Rise – 127 Hours
We Belong Together – Toy Story 3

En İyi Görsel Efekt:
Alice in Wonderland, Ken Ralston, David Schaub, Carey Villegas ve Sean Phillips
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 Tim Burke, John Richardson, Christian Manz ve Nicolas Aithadi
Hereafter, Michael Owens, Bryan Grill, Stephan Trojanski ve Joe Farrell
Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb
Iron Man 2, Janek Sirrs, Ben Snow, Ged Wright ve Daniel Sudick

En İyi Ses:
Inception, Richard King
Toy Story 3, Tom Myers ve Michael Silvers
Tron: Legacy, Gwendolyn Yates Whittle ve Addison Teague
True Grit, Skip Lievsay ve Craig Berkey
Unstoppable, Mark P. Stoeckinger

En İyi Ses Miksaj:
Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick
The King’s Speech, Paul Hamblin, Martin Jensen ve John Midgley
Salt, Jeffrey J. Haboush, Greg P. Russell, Scott Millan ve William Sarokin
The Social Network, Ren Klyce, David Parker, Michael Semanick ve Mark Weingarten
True Grit, Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff ve Peter F. Kurland

Bu yazı Ethem tarafından 27 January 2011 04:51 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Strause Kardeşlerin el birliği ile hayat verdikleri ilk sinema projeleri olan Yukarıdaki Tehlike’nin, hatırıma ilk olarak Homeros’un Oddsey’ini yoldan çıkartmaya çalışan “sirenlerin” hikayesini getirmesi çok da saçma değil sanırım. Her ne kadar ana karakterimiz Jarrod’ın içinde bulunduğu durumu, Oddysey’in dirayeti ile bir tutmak yanlış olsa da; karşımızda -hiç olmassa kof bir bilimkurgu örneği olmamak için didinen bir yapım olduğunu söylemek yerinde olur. Hedeflediğinin ne kadarını başarabildiği ise aslen yazımızın gerçek konusunu oluşturmakta.

Strause Kardeşler onlarca blockbusterın görüntü yönetmenliğine ya da efektlerine el atmış bir ikili. Uzun süredir kamera ardında yaşadıkları bu makyajlama deneyimini, kendi bağımsız filmleri ile taçlandırmak istemeleri de alkış isteyen bir hareket. Her ne kadar hikayesi ve görsel altyapısı ile “Dünyalar Savaşı”, “District9″ ya da “Cloverfield” gibi örneklerin rotasını izlese de aslında zincirlerini bir yerde kırmak için didindiğini de göz ardı etmemek lazım. Elbette sarfedilen her eforun olumlu sonuçlar doğurmayacağını da dipnot olarak eklemek lazım. Nitekim Strause Kardeşler’in bu çabaları zaman zaman iç bayan bir denemeye dönüşmüş…Nasıl mı?

Multi milyoner dostunu ziyarete giden Jarrod’un vermiş olduğu sınav az buz bir sınav değil. Herşeyden önce kendisi lükse pahaya alışmamış bir karakter. Plazalarda gününü gün eden milyarder arkadaşından sıcak bakmadığı bir teklif alıyor. Bununla birlikte kız arkadaşının hamile olduğunu öğreniyor. Tahmin edebileceğiniz gibi Jarrod’da hazırlıksız yakalananlardan…Bütün bunların bir ev partisi çorbasında karıştırılarak izleyicinin ağzına bir kaşık uzattığınızda, alacağı tat Cloverfield’ın tutturduğu kıvama eş değer. (Burada amacım kesinlikle “bu film şundan şundan çakmadır.” lafını savurmak değil)

Derken ilk temasımız gerçekleşir. Bilinmeyen parlak mavi ışık huzmeleri kurban olarak ev partisinin “en abazan” bireyini etkisi altına alır. Bir sonraki aday ise Jarrod olmuştur. Fakat Jarrod bu temastan kurtulmayı başarır. Söylediğine göre bu ışıklar “karşı konulamayacak kadar” güzeldir…Evet evet tıpkı Sirenlerin Tatlı Sesi gibi.

Gelgelelim bu dakikadan sonra herşey paldır küldür gelişir. Gidelim mi yoksa Kalalım mı? ikilemi çerçevesinde binanın içinde bir o yana bir bu yana gezinen karakterlerimiz, Amerikan Hava Kuvvetleri’nin kurtarma çabalarına da birebir tanık olurlar. Film içerisinde Jarrod ve tayfasının, askerler tarafından kaç defa “kıl payı” kurtarıldığını saymaya çalışmanız da ziyadesi ile faydasız!

Tıpkı District 9′ın trajik karakteri Wikus Van De Merwe gibi bir başkalaşıma da maruz kalıyor. Neyse ki adını koymadığımız bu süreç finalde biraz “sıradışı” bir şekilde sonuçlanarak; filmin mantık hataları ile dolu ve son dönem kurgu-bilim örneklerini az da olsa bilen izleyiciler için “klişe” kelimesinin kalibresini milimi milimine dolduran senaryosunun biraz olsun anlam kazanmasını sağlıyor.

Yine de Yukarıdaki Tehlike’nin bu karma yapısının amacına hizmet edebilmesi için bir devam filmi uğruna kaza kurşunu sıkmak şart mıydı diye sormadan da edemiyor insan. Görsel maharetlerini sergilemekten çekinmeyen yönetmenlerin, ellerinin uzanamadığı konularda biraz daha yardım almalarının çok büyük faydaları olabilirmiş. Hiç değilse Independence Day görmüş bir kuşağın, saçmalama sınırlarına ve artık yıprana yıprana bağışıklık kazanmış sinirlere sahip olduğunu göz önünde tutarak, mantık hatalarını ellerinin tersi ile itip “eğlenceli” bir film yapma fırsatları bile olabilirmiş.

Sözün özü şudur ki yarı mekanik – yarı organik böceğimtrak uzaylı dostlarımız arasında Jarrod bir nevi Neo olarak yola devam mı edecek yoksa olağan bir gişe tatminsizliği sonucunda;”size herşeyi açıklayan bir son hazırladık kalanını sizler kurcalayın.” cümlesinin arkasına mı sığınılacak? Bu soruların cevabını da zaman verecek… Herkese iyi seyirler…

Filmin SuperFrooog tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 04 December 2010 03:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İzleyenler tarafından son dönemin en iyi komedi filmi olarak değerlendirilen
?Vay Arkadaş ? Manik, Tik, Dildo?nun ikincisi yolda! Vizyondaki üçüncü
haftasında izleyiciyi sayısı 200.000?i geçen filmin yapımcıları, gişede iddialı bir
sonuç almasalar da, seyircilerden gelen olumlu eleştiriler doğrultusunda filmin
ikincisini çekmek için kolları sıvadılar.

?Vay Arkadaş ? Manik, Tik, Dildo? filminin birbirinden eğlenceli üç kafadarından
Manik yerinde duramayan hiperaktif yapısıyla, Tik saf ve komik halleriyle, Dildo
ise kızları kendine hayran bırakan Kazanova tavırlarıyla izleyenleri gülmekten
kırıp geçirdi. Filmin, başları dertten bir türlü kurtulamayan üç kahramanı; karşılıklı
atışmaları, birbirlerine hitap tarzları ve aralarındaki ilişkiyle aynı zamanda izleyici
aksiyon dolu bir komediye sürüklüyor. Kahramanların hız kesmeyen komik
maceralarının devamı şimdiden sinemaseverlerin merak konusu oldu.

Filmin yapımcıları; yolları komiser kızı Nil (Demet Evgar) ile kesişen Manik (Ali Atay),
Tik (Fırat Tanış) ve Dildo?nun (Mete Horozoğlu) hikayelerinin devamını çekmeye
hazırlanıyor. Filmin devamında, izleyenleri kahkahalara boğacak birbirinden renkli
ve heyecanlı yeni maceralar bekliyor. Yapımcılar, özellikle gençler tarafından çok
sevilen komik ve aksiyon dolu serüvenin devamında, üç ana karakterden biri ile
Nil arasında doğacak aşka, izleyicilerin beklentisi doğrultusunda karar vermeyi
düşünüyor.

200.000?in üzerinde izleyici sayısına ulaşan ?Vay Arkadaş ? Manik, Tik,
Dildo?nun yapımcıları; gişede çok büyük hasılat elde edilmese de, özellikle genç
sinemaseverlerden aldıkları olumlu eleştiriler sonucunda çekmeye karar verdikleri
ikinci filmin heyecanını şimdiden yaşamaya başladılar.

?Vay Arkadaş ? Manik, Tik, Dildo?; vizyondaki üçüncü haftasında Türkiye çapında
138 sinemada izleyicilerle buluşmaya devam ediyor.

Kaynak Basın; Ö. Demirkıran / bkz

Bu yazı Ethem tarafından 02 December 2010 01:57 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir sosyoloji öğretmenimiz var ve öğrencilerimize proje verir, yıllık projesi gibi bir şey. Herkes den dünyayı değiştirebilecek bir fikir bulmasını ve bunu uygulaması ister. Öğrencimiz Trevor ise, striptiz kulüplerinde, kumarhanede çalışan annesiyle birlikte yaşamaktadır. Okulda bu projeyi fazla ciddiye alır ve bir şeyler düşünmeye başlar. Bir insana iyilik yaparak onu borçlandırmak ve daha sonra bu iyilik yaptığı kişinin 3 kişiye daha yardım etmesini sağlamaya çalışmak ister. Böylece dünyada bazı şeyleri değiştirebileceğine inanır. İmkânsız mı? Trevor McKinney (Haley Joel Osment), aksini iddia ediyor.

Film başladığı anda bizlere bir olay gösteriyor. Olayın sonunda bir adam, gazeteci bir oğlana Jaguar marka arabasının anahtarını atıyor ve gazetecimiz anlamadan da olsa kabul ediyor. Daha sonra araştırmak istiyor bu işin aslı nedir diye ve tam bu anda film 4 ay geriye doğru gidiyor. Mükemmel olarak kurgulanmış film işte o anda başlıyor. Olayları yavaş yavaş işlemeye başlıyorlar.

Filmde anlatılmak istenen birçok şey var aslında, önemli olan bunların hangisini anlamak istediğiniz. Örnek olarak vermem gerekirse, dünyanın aslında değiştirilemeyecek bir yer olmadığından başlayarak, bir şey yapacağımız zaman onun sonuçlarını düşünerek hareket etmemek gibi birçok noktaya parmak basılmış ve güzel bir dram yaratılmış. O kadar kararında olarak yaratılmış ki, biz dramdan etkilenmiyoruz, oradaki işlenen konunun hassasiyetinden ve anlatılmaya çalışılan olay-mesajdan daha çok etkileniyoruz. Filmin geneline hâkim olan bir durum olduğundan dolayı baya takdir ettim.

Filmin akışını çok güzel kurgulamışlar yukarıda söylediklerimin dışında. Mantıksız gibi görünen hiçbir şey yok gibi duruyor. Sadece filmde olmaya çalışan bir ilişkiye şahit oluyoruz. İzlediğiniz zaman daha iyi anlayacaksınız ki filmin o noktası biraz fazla zorlama olmuş. Aslında neden zorlama olduğunu bir şekilde ifade etmeye çalışayım. Hani günlük ilişkilerde de böyledir ya, çıkan çiftler çok kavga ettikleri zaman aradaki bazı şeyler yaralanır ve sürekli git-gel başlar. İşte o noktadan sonra ilişki zorlamaya girmiştir. Filmde de buna benzer bir olay görüyoruz.

K.Spacey neler yapmış öyle? Başlangıçta onu gördüğünüz zaman bir anda bu kim ikilemi yaşıyorsunuz yüzündeki yaradan sonra. Ama ayrıntılara takılmamak gerek, film boyunca öylesine üst düzey bir oyunculuk sergilemiş ki, yanına yaklaşılacak türden değil. Sakinliği, gerektiği zaman utangaçlığını sergilemede ki üst düzey yeteneği ve konuşma tarzıyla seyirciyi adeta üstüne kilitlemeyi başarmış. Sorgulamak istediğim tek şey ya da daha doğrusu ikilemde kalabileceğim, bazıları için K.Spacey’in performansı filmden daha akılda kalıcı olabilir. Böyle bir durumun olmasını gerçekten istemem.

Filmin sonu… Belki de en fazla tartışılması gereken, üstünde en fazla konuşulması gereken noktası diye düşünüyorum. Genele hâkim olan sakin ve sıralı akış bir anda öyle bir şekilde tepe taklak oluyor ki, ekrana kilitlenip kalma dediğimiz olayı burada gerçekleştirmişler. Bu sonuçtan her şeyi çıkartabilirsiniz. Mesaj vermek istemiş olabilirler, her davaya atlama mesajı olabilir, biz Türklerin inanılmaz Türkçemizde klasik olarak kullandığımız söz olan ”pisipisine gitmek” kavramını burada kullanabilirsiniz, ne koysanız olacak gibi. Nasıl anlatılır ki, gerçekten seyrettiğim en vurucu sonlardan bir tanesine daha şahit oldum. Sırf o an ki duyguları tekrar yaşamak için bir kere daha izlerim ve aynı şekilde izleyip, kalabilirim.

Filme süper bir başlangıç yapmışlar, 4 ay geriye almışlar. Biz o 4 ay’ı izlerken, 4 ay sonraki olaya kadar bir bağlama söz konusu. İnanılmaz kurgu buradan geliyor. Daha sonra senaryonun eşsizliğinden bahsederek filmin sonuna kadar ilerliyoruz. Karakterler hakkında yeteri kadar konuştuk zaten. K.Spacey’nin inanılmaz oyunculuk performansında sona geldiğiniz zaman bu filmi mutlu sonla bitmesini öngörmüş olabilirsiniz ama her şey bu kadar tozpembe değil ne yazık ki…

Hoş bir film ortaya çıkmış gerçekten. Konu itibari ile biraz basit(klasik) olabilir ama sanırım ara sıra bu basitlikleri izlememiz gerekiyor. İzlemediyseniz, gerçekten çok fazla şey kaybedeceğiniz filmlerden biri?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 November 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Mahsun Kırmızıgül’ün yaptığı filmde Mahsun Kırmızıgül, Haluk Bilginer, Mustafa Sandal ve Zafer Ergin rol alıyor.

05 Kasım 2010 da vizyona girecek olan New York’ta Beş Minare adlı filmin 70 dakikası Amerika’da çekilecek olan filmin geri kalanınında Türkiye’de Konya, Bitlis ve İstanbul’da çekileceği belirtilmiş.

Ayrıca New York’ta Beş Minare filminin diğer bir özelliği ise Mahsun Kırmızıgül’ün bu hikayeyi 11 yıl önce yazmasıdır. Bir türlü bütçe olanağı bulamayan Kırmızıgül, sonunda film için gereken bütçeyi toparlayıp ilk yazdığı hikaye olma özelliğini taşımakta.

Şimdiden iyi seyirler diliyoruz.

rahmetli‘nin film hakkındaki yorumunu okumak için buraya tıklayın.

Bu yazı Ethem tarafından 01 November 2010 00:06 tarihinde yazıldı. 31 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslında hedef sadece Moses değildir. CAI nın eski çalışanları olarak, emekliliğiyle beraber yanında getirdikleri gizli sırlar nedeniyle suikastçilerin ortak hedefi haline gelmişlerdir.

An itibariyle bir takım haline gelen eski kadro, artık CAI ın asıl amacını açığa kavuşturmanın peşinde olacaklardır.

Kadroda birbirinden harika isimlerin olduğu “Onlara kısaca RED diyorlar” adlı film 15 Ekim 2010 da vizyonda.
Filmin oyuncu kadrosunda;
Morgan Freeman, Bruce Willis, John Malkovich, Karl Urban, Julian McMahon, Helen Mirren, Mary-Louise Parker, Brian Cox, James Remar, Richard Dreyfuss, Ernest Borgnine, Jonathan Walker, Michelle Nolden, Jake Goodman, John Stead ve Neil Whitely gibi isimler yer almakta.

Yönetmen Robert Schwentke. Senaryoda ise Cully Hamner, Jon Hoeber, Erich Hoeber ve Warren Ellis yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 15 October 2010 01:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

19. yüzyılın sonlarından geçen filmde Jonah Hex, Güney müteffiklerini ölümsüzler ordusuyla birlikte serbest bırakmak amacıyla yola çıkan Voodoo büyücüsü Qentin Turnbull’un izini sürecek, amacına ulaşmasına engel olmaya çalışacaktır.

Başrollerinde olan Jonah Hex karakterini Josh Brolin, Leila karakterini ise Megan Fox canlandıracağı Jonah Hex adlı film 09 Ekim 2010 da vizyone giriyor.
Filmin senaryosu Brian Taylor, Mark Neveldine ve William Farmer isimlerine ait. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Josh Brolin, Megan Fox, John Malkovich, Michael Fassbender, Aidan Quinn, Michael Shannon, Julia Jones ve Will Arnett isimleri yer alıyor.

(Henüz fragmanı çıkmamıştır)
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 10 October 2010 02:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2001 yılında seyrine doyduğumuz Vidocq filmini yayınlamamın nedenide keyifli ve heyecanlı bu filmden bihaner olan yada fırsatı olmayanların kesinlikle izlemelerini istememdir. Vidocq filminin senaryosu gereği ve diğer faktörlerde buna dahil olmak üzere film, biz seyircileri yer yer kahramanımızla beraber sürükleyip götürüyor,  yer yer onun dışında gelişen olayları seyri derin bir vaziiyette takip etmemizi sağlıyor. Kimin gerçek dost kimin yapmacık olduğunu ve asıl suçlunun kim olduğunu Dedektif Vidocq’la beraber çözüyoruz, hatta tahmin etmeye çalışıyoruz ve film boyu bir kaç  suçlu adayımız oluyor :). Fakat bahsettiğim gibi olayları anca Vidocq’la beraber çözüyor, onun gizemli kayboluşu ardından da meraklar içinde kalıyor “acaba acaba” dediğimizi hatırlıyorum.

Vidocq filminin bir güzel yanı ise ilk seyrettiğinizde filmin sonuna kadar kopamıyor ve ortadaki gizemi çözmek için çabalıyorsunuz ki suçlununda kim olduğunu anca filmin sonunda anlayıp şaşırıyorsunuz. Pekiya bu filmin gizemini çözdükten sonra “ikinci kez izlemeye değermi?” diye soruyorsunuz kendinize. Kesinlikle ikinci kez izlerseniz ilk paragrafta bahsettiğim güzelliklerin farkına varıyor olmamız biz seyirciye farklı bir güzellik yaşatıyor. İkinci hatta üçüncü kez izlediğimizde arka planın daha çok farkına varıyor, kahramanımızın ve diğer tüm oyuncuların muhteşem performansını görebiliyorsunuz. Ayrıca ilk kez izlediğimizdeki merakımız ve olayları çözmedeki çabamızın sayesinde kaçırdığımız çağın psikolojik hastalıklarını (senaryo gereği), zengin ile fakirin adaletini, sokaklardaki gerçekliği görüyor, aktör-aktristlerin ne kadar başarılı bir performans yaptıklarınında farkına varabiliyorsunuz.

“Ben bu filmi bir kez izledim” diyosanız “Buyrun şu atmosfere bir kez daha bakın” diyorum, “Kesinlikle hoşunuza gidecek”…

Pitof’un yönettiği ve Jean Chiristopher Grabge ile yine Pitof’un senaryosunu yazdığı Vidocq  filminin oyuncu kadrosunda Gérard Depardieu, Guillaume Canet, Inés Sastre, André Dussollier, Edith Scob isimler yer alıyor. Ayrıca film Pitof’un ilk yönetmenliğini yaptığı film olmakla beraber tamamı dijital olarak çekilen ilk film olma özelliğinide taşıyor.

Filmin konusunuda kısaca geçip tavsiyemi tekrarlaman istiyorum;

Yıl 1830 yer Paris. Şehri korkuyla saran gizemli birisi vardır, ardı ardına esrarengiz cinayetler işleyen “Simyacı” lakaplı bir katil. Aynaya benzeyen bir maske ile dolaşmakta, tüm Paris halkını tedirgin etmektedir. Bu olayları çözebilecek tek kişi vardır Vidocq, fakat kahramanımız olayı çzömeye çalışıyorken simyacıyla karşılaşır ve derin bir kuyuda yanmakta olan ateşin içine düşerek hayatını kaybeder. Şehir tamamen başı boş bir şekilde çaresizlik içerisinde yeni kahramanını yada bu gizemli kişinin ortaya çıkarılmasını beklemektedir.

Kılık değiştirme uzamanı, dedeiktif Vidocq’un nasıl öldürüldüğü hala kafaları karıştırırken Vidocq’un hayatını kaleme almak isteyen, biyografisini yazmakta olan genç gazetezi Etienne Boisset bu gizemli kişiyi yakalayıp Vidocq’un intikamını almaya karar verir. Şayet başarılı olursa biyografisininde sonunu bağlayabilecek, işini bitirmiş olacaktır.
“İzlemeyenler mutkala, izleyenler ise bir kez daha”…

Bu yazı Ethem tarafından 09 September 2010 10:17 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Babasını zaten hiç tanıyamadımız Jean Baptiste yetimhaneye yerleştirilir. Buradaki diğer çocuklar tarafından onun farklı olduğu hissedilir. Bu nedenle de pek sevilmez. Evet gerçekten çok farklı bir çocuktur o. Tüm dünyası kokulardır. 6 yaşına geldiğinde hala konuşamayan J,B metrelerce uzaklıktaki kokuları bile tanımaktadır.. Koklamak onun için büyük bir saplantı haline gelir. Bunun yanında bazı insani duygulardan yoksundur.
13 yaşında deri işleme atölyesine köle olarak satılır. Çok zor şartlara sahip bu yerde en fazla 6 sene yaşabilen diğer insanların aksine Jean uzun yıllar sadık ve çalışkan bir işçi olarak çalışır. Duyduğu her yeni koku onda müthiş bir haz uyandırır. Bu haz onu istemeden genç bir kızın katili yapar. Ellerinin arasında kalan cansız bedenden onu peşine sürükleyen o baş döndürücü koku yoktur artık. Kokuları kalıcı kılmanın bir yolunu aramaya karar verir. Bu yolculuğunda kendi kokusunun olmadığını farketmesiyle beraber doğumundan beri üzerine sinen ?lanet?i de anlar.. Fransa?nın en pis kokan kasabasında dünyaya gelmiştir, kokusu olmadığı için insanların onu benimsemediği, kabullenmediği bu yüzden de sefil bir hayata mahkum olduğu izlenimini çıkarır. Kendine has bir koku yaparak insanlar arasındaki yerini almaya çalışır. Bunun içinde güzel kokan kadınlara ihtiyacı vardır, ve onların bedenlerine..

Filmi yüzeysel izlerseniz yada içecek bir şeyler almak için kalkıp da filmin ilk dakikalarını kaçırsanız sonu size son derece saçma gelecektir. Bu notumu da ekledikten sonra çok konuşmuş olmanın verdiği mahcubiyetle önünüzde saygıyla eğilip huzurlarınızdan ayrılıyorum efenim.

Yönetmen : Tom Tykwer
Senaryo : Andrew Bikrin,Bernd Eichinger
Oyuncular : Ben Whishaw,Dustin Hoffman.Alan Rickman.Rachel Hurd-Wood(..Ve Tanrı Kadını Yarattı?),Gonzalo Cunill
Süre : 147 dk
Yapımcı Firma : Constantin Film Production

Bu yazı Asya tarafından 24 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 14 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tuhaf çünkü bu kadar güzel bir kızın Moon çete başı ile ne gibi bir fantezisi olabilirki derken aslında Julia Tate’nin fanteziden öte bir amacı olduğu ortaya çıkar. Oysa biz (Ben) seyirciler ne hayallere kapıldık, anlatsam bambaşka bir film çıkar ortaya :). Neyseki Julia’nın aklında babasından kalma bir altın ocağı vardır ve Henry Moon’u da kendisine yardımcı olması için kurtarmıştır.

Henry Moon; bildiğimiz haydutun önde gideni, deli dolu çılgın bir adamdır. Zamanın tarzına uygun biçimsiz hareketlerini de bir at hırsızının cahil davranışlarına bağlıyorum ki, liste başı bir hayduta göre normal olanı da budur sanırım. Bununla beraber Henry Moon karakteri anca bu kadar gerçek ve doğal olabilirdi diye düşünüyorum ve tabiki usta aktör Jack Nicholson’un henüz zirveye çıktığı zamanlardır. Yıllar oyunculuğuna çok şey katmış, profosyonellik adına limitleri zorlayan Nicholson, haliyle tecrübenin verdiği eğitimle kendini hayli geliştirmiş ama gördümki mimikler ve o eşsiz gülümseyişinden hiçbirşey kaybetmemiş (Buna içilir :P.).

Bu arada Güneye Yolculuk (Goin’ South) filminde tanıdık bir kaç yüz; Danny DeVito, Christopher Lloyd ve Jhon Belushi gibi aktörleride görme şansını yakalamış olacağız.

Henüz izlememiş olan arkadaşlarıma ön fikir, izleyipte yeniden anımsayanlarında yorum yapma nezaketini göstereceği Güneye Yolculuk (Goin’ South) filminin oyuncularınıda sıralayıp heyecanla sizi bekliyor olacağım…

Güneye Yolculuk (Goin’ South) oyuncuları; Jack Nicholson, Mary Steenburgen, Danny DeVito, Chiristopher Lioyd, Jhon Belushi, Richard Bradford, Veronica Cartwright, Jeff Morris, Tracey Walter, Gerald H. Reynolds, Luana Anders, George W. Smith, Lucy Lee Flippin, Ed Begley Jr. ve Maureen Byrnes.

İyi Seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 20 July 2010 00:23 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Park Chang-yi (Lee Byung-hun) acımasız, duygusuz bir adamdır. Aynı zamanda çok kişinin de katilidir. Tren ile ulaştırılmak üzere teslim edilen Bir haritayı, alarak; Mancurya?daki bir başka mafya babasna götürmekle görevlidir. Fakat işin alengirli yanı; Chang-yi haritayı teslim eder gibi yapıp, aslında trende çalarak; hırszlık süsü verecek ve Emri aldığı kişiye geri getirecektir.

Bu haritanın içeriğinde ne olduğu bilinmemekle birlikte, çok kıymetli olduğu her halinden bellidir. Chang-yi tren yoluna kurduğu tuzakla, treni durdurduğu esnada hiç beklemediği bir olay olup bitmektedir. Haritanın değerinden haberi olmayan ve biraz da sarsak olan Yoon Tae-goo (Kang-ho Song) treni soyup soğana çevirmekle meşguldur. Çaldığı değerli eşyaların arasında harita da vardır. Trende çıkan arbededen kaçmayı başaran Yoon Tae-goo?nun peşine düşmeye hazırlanan Chang-yi, yıllardır usanmadan izini süren Park Do-won (Woo- Sung Jung) ile karşılaşır.

Bu kez birbirinin peşine düşmüş 2 haydut ve 1 hırsız arasında kovalamaca başlar. Mevzu bununla da bitmez, haritanın peşinde Japon Ordusu da olunca, şenlik kaçınılmaz bir hal alır.
Eski filmlerini bilen bilir, ancak 2010?da çok başarılı ve daha önce de yorumladığım The Secret Reunion filminin çılgın dedektifi Kangho-Song bu filmde de karşımızda. Tuhaf (Weird) hırsız rolünde izleyeceğiniz Kang-ho Song beni gülmekten kırdı geçirdi diyebilirim. İlk kez komik-sakar ve tuhaf bir adam rolünde izledim Kang-ho song?u. Ve çoook yakıştırdım bu rolü ona.

2009?da Amerika-Çek Cumhuriyeti ortak yapımı olan G.I. Joe: The Rise of Cobra filminde ?Fırtına Gölge? rolüyle izlenen; benim genellikle Playboy, çapkın, uçarı erkek rollerini yakıştırdığım, İris Dizisinin efsane Güney Kore Ajanı Lee Byung-hun bu filmde ?kötü adam? rolünde. Bu filmle, o fazla şekili (kemikli) suratıyla mikromimik dediğimiz anlık ve herkesin farkedemeyeceği yüz ifadesiylede gayet başarılı olduğunu bana kanıtladı Lee Byung-hun. Zaten kendisini ben ve bizzat kendim(!) Temmuz 2010 itibariyle, tüm filmlerini izlemekte olan biri oldugumdan, hazir filmi de yeni izlemisken, taze taze ballandirayim sitiyorum size. Ama bu sefer de, filmin ?iyi adam?i Park Do-won(Woo-sung Jung)?a ayip olacak diye korkuyorum. Onu, Musa The Warrior ve en cok begenilen filmi More Than Blue flmiyle hatirlayabilirsiniz. Aksiyon ve dramalarin kesinlikle basarili oyuncularindan biri Woo-Sung Jung. Filmdeki iyi adam rolu ise uzerine tam otumus. Chang-yi?nin pesine dusup Hayalet Pazari denen mekanda, Byeong-choon(Je-mun Yun)?un adamlari ve elbette Chang-yi ile savastigi sahneler kesinlikle aksiyon adina basarili sahnelerdi. Ozellikle ipe dolanarak , oradan oraya ucup durmasi, kendisini az-cok izlemeyi sevenleri de ucuracak cinsten.

Filmin yonetmeni, Lee Byung Hun?la yaptigi A Bittersweet Life filmi ile animsayacaginiz, ardindan, sinemanin efsane yonetmenlerinin ortak calismasi olan ve kult filmler arasinda Oldboy?dan sonra yerini alan Three Extrems filmi gelen ve son olarakta, cokca bilinen A Tale of Two Sisters filminin usta Yonetmeni Ji-woon Kim. Kendisini kocaman opuyor , 2010?daki filmini merakla bekledigimi belirtirken yanaklarindan minciriyorum.
Izleyelim mi diye soran varsa hala, fena bir bakis firlatiyorum ayrica.

Bu yazı KanesHiro tarafından 19 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aksiyon, gerilim, şuç, ceza ve güzel bir kadın Angelina Jolie. Sıkı bir kovalamaca, önceden düşünülmüş hamleler ve cesaret isteyen bir karmaşanın içinde kaybolmadan hedefe ulaşabilmek. İftira sonucu köstebek pozisyonunda olan çekici ajanımız Evelyn Salt’ın (Angelina Jolie) başı oldukça derttedir ve bu suçlamadan anca kendi kurallarıyla kurtulabilecektir. Bunu yaparken aynı zamanda eşinide korumak zorunda kalan Evelyn Salt kendini temize çıkartmaya çalışacaktır.

Albenisi fazla olan Salt filminin klasik bir senaryonun dışına çıkmadan tamamen ticari amaçlı bir film olduğunu düşünüyorum. Angelina Jolie ve teknoloji en iyi silahlardan birisi olsa gerek. Bunun dışında Angelina Jolie’nin hayranlarının avantajı, kendisini sarışın ve kumral halde görme şansları olacak.

Salt filminin yönetmeni Phillip Noyce, senaryosu Brian Helgeland ve Kurt Wimmer (Kitap). Salt filminin oyuncu kadrosunda ise Angelina Jolie,Liev Schreiber,Chiwetel Ejiofor,Towanda Underdue ve Gaius Charles isimleri yer almakta.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 12 July 2010 00:53 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İzlemekten keyif aldığım bu iki komedyeni bir arada izleme lüksüne daha önce nail olamamıştım, hemen aldım izledim. Film kurgusu efektler falan yok öyle birşey. Oldukça sade, belkide sıkılabilme ihtimalinizin bile olduğu sıradan bir film. Yaa sıradan?
O kadar sırada bir senaryosu vardı ki Envy adlı filmin, 10 kişiden 9′u onda kendisini bulabilir diye düşünüyorum. Yaşamamışsa bile filmdeki büyük çelişki gayet net ve ortada olduğundan dürüst düşünürsek verilecek cevap seçeneğinin fazla olmadığını itiraf ederiz.

Ben Stiller ve Jack Black gibi yapmasakta (Belki daha ılımlı, belki daha fena?) Tim Dingman?ın (Ben Stiller) aklından geçenler eminim herkesin aklından geçecek olan muhtemel çelişkilerdir. Film hakkında bir açıklama yapmak istemiyorum, çünkü söylediğim gibi oldukça basit ama tecrübe konusu olabilecek bir senaryo.
Şunuda eklemek isterim; tecrübe derken fazla umuda kapılmanızıda istemiyorum, bilindik bazı küpeler kulağımızda o kadar uzun zamandır durur ki taşıdığımızı bile hissetmeyebiliriz. İşte bazı değerleri, insanlık adına yapılması gereken davranışları anımsamamız adına yazılmış ve tabiki eğlenceli bir filmi izliyoruz.

Senaryonun anlamlı dokunuşlarından o kadar bahsetmişimki, filmi izlememizin asıl nedeninin komedi olduğunu unutup izlenmeyecekler listesine atmanıza sebep olabilirmiyim diye düşünüyorum…

İzlemek isteyen, kulağının hafiflediğini düşünen ve gülmek isteyenlere…

Envy adlı filmi Barry Levinson yönetmiş. Filmin oyuncu kadrosunu karakterleriyle beraber
verelim.
Ben Stiller (Tim Dingman), Jack Black (Nick Vanderpark), Amy Poehler (Natalie Vanderpark), Rachel Weisz (Debbie Dingman), Ariel Gade (Lula Dingman), Christopher Walken (J-Man) ve Sam Lerner (Michael Dingman)…
İyi seyirler?

Bu yazı Ethem tarafından 30 June 2010 21:55 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yuva filminin konusundan kısaca bahsetmek gerekirse;
Mousse ve Louis iki sevgilidir. Bir akşamın aşırı dozda eroin aldıkları sabahında sevgilisini ölü halde ve kendisinin de hamile  olduğu gerçeğiyle uyanacaktır. Artık hiç bir şey geri gelmeyecek ve bu acı hatıra ile yaşamak zorunda olduğunu bilir. bir kasabaya dinlenmeye çekilen Mousse’nın hayattan umudu yokken, ölen sevgilisinin kardeşi Paul aniden gelir ve Mousse’nin hayatı birden değişmeye başlar.

Bu yazı Ethem tarafından 20 June 2010 20:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mark Walsh (Colin Farrell), şavaş fotoğrafçıcıdır ve zor geçen bir görev sonrası evine, İrlanda’ya dönmüştür. Fakat meslektaşı ve aynı zamanda en iyi arkadaşı bu görevde başarısız olmuştur. Mark’ın sevgilisi Elena, sevgilisinin görev sonraki hayattan kopuşunun ardındakileri öğrenmek adına ve ipuçları toplamaya başlayacaktır.
18 Hazırın 2010 da vizyona girecek olan Triage filminin yönetmen ve senaryo koltuğunda Danis Tanovic yer alıyor. Filmin oyuncu kadrosunda ise, Colin Farrell, Sandra Ni Bhroin, Branko Djuric, Nick Dunning, Myia Elliot, Gail Fitzpatrick, Christopher Lee, Ian McElhinney, Kelly Reilly, Reece Ritchie, Jamie Sives, Juliet Stevenso, Paz Vega ve Eileen Walsh isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 18 June 2010 08:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hatırlayacağımız gibi Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi bir çok ünlü kahramanlarla dolu ve artık The Avengers adlı filmde hepsini bir arada görme şansımız var.

Bu arada yönetmen Zak Penn’in The Avengers filminden önce çıkan ve çıkacak olan Marvel kahraman filmlerinin sonunun birbiriyle alakalı olması istenmiş çünkü sonunda The Avengers filmiyle tüm kahramanlar alakalı bir şekilde bir araya gelecektir. Hatırlayacağınız gibi Hulk II: The Incredible filminin sonunda Iron Man görülmüştü, işte bu da The Avengers filminin yavaş yavaş birleşiyor olduğunu göstermekte. Film için kesin bir tarih olmamasıyla beraber 04 Mayıs 2012 de yayınlanması hedefleniyor.
Şimdiden sabırsızlanıyorum.

Yukarıdaki fragman, afiş ve resimler fanlar tarafından hazırlanmıştır. Filmin orjinal fragman ve resimleri değildir.
Gelişmeler geldikçe haberdar etmeye çalışacağız.
Teşekkürler.

Bu yazı Ethem tarafından 15 June 2010 03:55 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tarzı ya da türü gereği savaş filmi değildi “Sır Çocukları”, ama gerçek bir savaşçıydı, sonradan gözümüze aşina olan hür komutan Velit (Fırat Tanış)…

Hem en büyük savaş değil miydi yaşamak? Bu çırpınışın sebebi ekmeğin, suyun ve aşkın tadından bir lokma daha fazla alabilmek değil miydi? Ama lükstü bizi dürten ama ihtiyaç, neticede savaştı verdiğimiz, kimi aç kimi muhtaç…

Velit de savaşmayı seçti bir sürü benzer seçeneğin arasından. En arka safta yerini aldı, yazık… Ne yazık ki hangimiz görebildik yada görmek istedik Velit’lerin savaşabildiğini? Hangimiz mühimat verdik bir gece daha atlatabilsin diye ömründen? Neyse, savaştan bahsetmiyorum…

Bir sokak trajedisiydi ve senaryo hala aklımda, yaşanmışlığından kalma.

Filmle eş zamanlı bir kabustu o vakitler. Sokak çocuklarının bir bir çoğalışının sebebi; “organ”dı, “orman”dı veya “üç kuruş”tu anamızın ağladığı, yüreklerin dağlandığı çirkinlikti o vakit bu vakit.
Eş zamanlı dedim ya, takvimler 2002 yılını gösterdiğinde, işte o vakitte bu içler acısı hikaye beyaz perdedeki yerini almıştı, izleyicisini sancılarla kıvrandırarak. Maalesef mağdurlarımızın yüreklerine ayrı bir ateş koyan bir filmdi, ki bu acı hala bitmedi…

Bir yavrucağın, annesi ve üvey babası arasındaki geçimsizliğin sebebinin kendisi olduğunu düşünerek evden kaçış öyküsü üzerinden sokaklardaki yaşamı anlatan bir film, Sır Çocukları. Yanında sadece oyuncak bir palyaço vardı, birde hayalleri. Düşlerini süsleyen bu palyaço, aynı zamanda filmin çeşitli yerlerinde sahibine görünür ve çocuğun iç dünyasını anlatır. Zamanın filmlerine kıyasla çok iyi düşünülmüş ince bir ayrıntıydı çocukların karar verme aşamasındaki planlar.

Sonra… Velit diye bir delikanlı vardı. Sır Çocukları’nın babasıydı ki ne demek istediğimi filmi izleyince göreceksiniz. Sokak çocuğu olmayı Velit de istememişti ki kimse istemez… O üzerine düşeni öyle layığıyla yaptı ve inanıyorum Velit’i seveceksiniz.

2. sınıf olmanın dışlanmışlığıyla yaşarken, bir yandan da aynı dezavantaja sahip kaderdaşlarına kol kanat oluşunun sorumluluğunu taşıyarak, bu kötü sınıf ayrımına aldırmadan sevebiliyor olmanın pırıltısını onun gözlerinde göremiyorsanız izlemeyin gitsin zaten.

Bir şekilde sokaklara itilmiş yetimlerin bekçisi mi demeli? Yoksa arena mı demeli yaşadığımız sokakların aralarında verilen savaşlara ki Velit’lere bir nebze olsun hak verelim? Ya da esirgemeden lafımı; “Bilinçsizliğimizin, cahilliğimizin yüzümüze vuruşu muydu bir ailenin sokaklara saldığı körpecik yürekler. Daha kaç film, daha kaç nasihat gerekli aklımızı başımıza almamız için?” Ne yazık ki kötüler oldukça, kötülük de olacaktır iyiliğin kıymetini onore eden.

Rolünün hakkını fazlasıyla veriyor oluşunun yanı sıra, bir sokak çocuğunun ezikliğiyle aşka hücum edişindeki mahcubiyet görülmeye değerdi. Sokak jargonu ve üslubunu esirgemeden canlandırdığı Velit karakterinde Fırat Tanış’ı ve tüm ekibi kutluyorum.

Ya sonra müjdem var size. Kimler yoktu ki bu çaresiz sevdaya ve çaresini bilmemize rağmen başımızı çevirebildiğimiz “Sır Çocukları”na dair filmin oyuncuları arasında?

Henüz, gelecekteki başarılarından habersiz yeteneklerle dolu bu kadroda, pek çok tanıdık isimle beraber Sır Çocukları’nda oynadıktan sonra yıldızları parlayan bir çok isim de var.

Filmi izlerken keyif almamı sağlayan; senaryo, kurgu, anlam ve kulak küpesi kıvamındaki nasihatlerin dışında tuhaf bir nostalji havasıydı. Ama ilk izlediğimde değil, yıllar sonra tekrar izlediğimde bu nostaljik havayı yakaladım çünkü o zamanlar kadrodaki bir çok isimden haberimiz bile yoktu.

Biliyorum ki sizleri de çeken ve filmi soluksuz izletecek olan etkenlerin başında, bu rengarenk ama hüzünlü, savaşçı ancak kazanılacak zaferleri gün aşırı sevinçlerinden ibaret olan, gülen ama yarım ekmek yemiş kadar kahkaha atabilen Sır Çocukları filminin kadrosu olacaktır. Ve tabii ki senaryoyla beraber geçmişe dönmeniz kaçınılmaz…

Filmde bir çok sevdiğim noktanın yanısıra bir de final sahnesi vardı ki… İzlediğimiz süre boyunca çakılı olduğumuz koltuklarımızdan kalkabilmemiz için normalde herşeyin yolunda gitmesi, mutlu veya iyi bir son olması gerekirken, o kadar gerçek bir son ile ayrılıyorsunuz ki, film bitip de evinize döndüğünüzde yavrucaklarınıza sımsıkı sarılma hissiyatı sarıyor içinizi.

Bir kare daha… Namus davası gereği üzerine aldığı ancak sindiremediği görevini yapma mecburiyetini, bir insanın canından daha mühim görmek zorunda kalan Reşo’nun (Mehmet Ali Alabora) da mahcubiyeti ayrı bir içler acısıydı.

Birbirinden acı, birbirinden komik, birbirinden dertli bir çok hassas konuyla gönülleri feth etmiş bir film.

Müjdemin devamı olarak kadrodaki isimleri de saymam gerekiyor.
Sır Çocukları adlı filmde Fırat Tanış (Velit), Özgü Namal (Zeynep), Nur Sürer (Münevver), Mustafa Uğurlu (Palyaço), Serdar Orçin (Ziya), Erdinç Olgaçlı (Hasan Dayı), Aslı Başak Paçacı (Sincap), Arif Erkin (Baba), Arslan Kaçar (Şerafettin), Halil İbrahim Aras (Cemil), Batuhan Levent (Tilki), Ozan Bilen (Hoca), Barış Küçükgüller (Boyacı ilyas) ve Mehmet Ali Alabora (Reşo) isimleri yer alıyor…

Filmin aldığı ödüllerden de bahsedip, henüz izleme onuruna sahip olmamış arkadaşları gaza getireyim;

-14. Ankara Film Festivali, 2002, Seçiciler Kurulu Özel Ödülü
o Umut Veren Yeni Senaryo Yazarı Ümit Cin Güven
o Umut Veren Yeni Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Volga Sorgu
o En İyi Kadın Oyuncu Nur Sürer
-39. Antalya Film Festivali, 2002, Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Halk Jürisi En İyi Film Ödülü
-İskenderiye Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-22. İstanbul Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-2. Köyceğiz Ulusal Altın Aslan Film Festivali, 2003, En İyi Uzun Metraj 1. Film
-8. Sadri Alışık Ödülleri, 2003, Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
-24. Siyad Türk Sineması Ödülleri, 2002, Umut Veren Genç Oyuncu Fırat Tanış

İzlemeyen kalmasın artık…

Bu yazı Ethem tarafından 11 June 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin kısaca konusu ise;
Elsa (Sarah Polley) ve Clive (Adrien Brody) hiçte etik olmayan ve sonunu hayal bile edemedikleri mucizevi bir deney üzerinde çalışmaktadırlar. Genetik birleşimler konusunda uzman olan iki bilim adamı, hayvan ve insan genlerinin birleşiminden oluşan bir canlı türü ortaya çıkartmışlardır.
Haliyle çocukları gibi olan bu canlıya Dren ismini vermişlerdir fakat Dren, gün geçtikçe bir kadına benzemeye başlayacak ve zamanla büyüyerek tehlikelere açık veya tamamen bir tehlike haline gelecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 03 June 2010 15:39 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu adamın öyle bir tarzı var ki, hani ya çok sevilen ya da nefret edilen enteresan tipler vardır ya, Roberto Benigni’yi de eğer bir kere sevmişseniz, hangi filmin içine oturursa otursun zevkle izlersiniz o filmi. Tam aksine ona gıcık kaptıysanız -ki ben bu nasıl olur pek bilemesem de :)- her hali, bütün o abartılı mimikleri, jestleri tek tek gözünüze batar, izlemeniz işkenceye dönüşebilir sanıyorum. Bu arada Pinokyo için demeyeceğim ama Hayat Güzeldir, Kar ve Kaplan gibi o nefis filmleri de güme gitmiş olur tabii.

Pinokyo’yu ayırdım çünkü gerçekten çok keyifli olmasına karşın bu bir koleksiyon filmi aynı zamanda. İtalyan komedyenin üslûbunun hastası değilseniz izlemeseniz de olur. Konu zaten mâlum, marangoz Geppetto Usta, kiraz ağacından bir kukla yapar ve ona Pinokyo ismini verir, bu kuklacık iyi kalpli ama haylaz mı haylaz bir velet olarak canlanır ve evden kaçar. Gezdiği, oynadığı yerlerde saflığı yüzünden başına gelmedik kalmaz ama hep bir şekilde kurtulur, en sonunda Mavi Orman Perisi gerçek bir çocuk olması için ona yardım edince, Pinokyo da uslanır ve babası Geppetto’nun yanına döner.

Ülkesinin masalını perdeye şanına yakışır şekilde yansıtmış Roberto Benigni. Yüzlerce farenin çektiği, gümüş pırıltılı arabasıyla dolaşarak gecelere ışık saçan Mavi Peri (Nicoletta Braschi), zıpır bir şekilde taklalar atarak evine gelen tahtadan oyduğu oğluna, ekmek kırıntılarını birleştirerek başlık yapan Geppetto, Pinokyo’yu yoldan çıkarıp, elindeki paraları almak isteyen Kurnaz Tilki ile Kör Kedi ve masalın diğer karakterleri, rengarenk dekorlarla bezenmiş bu sevimli filmde yerlerini almışlar.

İtalyan masalı dedim Pinokyo’ya ama buna itiraz eden birileri de yok değil. Meşhur tiyatrocumuz Ayla Algan yavrucağın hem kız, hem de bize ait bir masalın kahramanı olduğunu üzerine basa basa vurguluyor söyleşilerinde. “Ay ve Gün” isimli masalda bir marangoz, çocuğu olmadığı için  uzun saçlı bir kız kuklası yapıyor ve onu evinin penceresine koyuyor, oradan geçen kralın oğlu da onu gerçek sanarak tahta-kıza aşık oluyor ve evlenmek istiyor. Marangoz korkusundan onun bir kukla olduğunu söyleyemiyor ve muhafızlarla birlikte saraya giderken kızı nehre atıyor. Peşinden kurtarmak için atlıyorlar ama kuklanın takma saçı çıkınca kız, ay ve gün gibi ortada kalıyor.” Haçlı seferlerinde gelenlerin bu masalımızı da alıp götürdüğünü söylüyor Ayla hanım, o hoş sesiyle.

Bizden esinlenerek mi yazmışlar, Carlo Collidi yalancı bir adam mıydı bilemiyoruz ama Pinokyo’nun bir de burun mevzu var, elbette. Filmde, hikayenin aslında olduğu gibi çok üzerinde durulmuyor klasik yalan-burun ilişkisinin. Halbuki küçük tahta-oğlanın masalından bahsedince akla ilk gelen şey bu olur hep. Çocukken burnun uzamış yahut başından dumanlar çıkıyor derlerdi ya hani, masalın kökeni hakkındaki söylenene inanacak olursak, bir çocuğa yalan söylememesi gerektiğini kendinde örnekleyerek öğretme çabası, Carlo’nun veciz masalını yazmasına benziyor.

Her halukârda, bu meşhur masaldan izlenilesi bir film yapmış Roberto Benigni. Günümüz sinemasında eğlenceli digital efektlerle burnu bir uzayıp bir kısalan, tembellikten kulakları eşek kulaklarına dönen Pinokyo’nun filmi, onu sevenler için güzel bir görsel şölen niteliğinde. Benigni’nin hayal dünyasından keyif alanlardansanız Pinokyo’sunu izlemeden olmaz diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 25 May 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 22 May 2010 00:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

28 Mayıs 2010 da vizyona girecek olan Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) adlı animasyon filminin yönetmeni Mike Mitchell’dir. Senaryoda Tim Sullivan, Josh Klausner ve Darren Lemke yer almakta.
Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) animasyon filminin seslendirme kadrosunda ise, Mike Myers, Cameron Diaz, Antonio Banderas, Eddie Murphy ve Justin Timberlake isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 May 2010 03:15 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Rahmetli Ahmet Uluçay’ın 2004 yılında çektiği ilk ve maalesef son uzun metraj filmi olan Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak, yönetmenin hayatının bir çeşit biyografisi gibi. Tıpkı yönetmenin küçükken izlediği filmlerden sonra sinemaya gönül vermesi, hatta arkadaşıyla beraber köylerinde film oynatmaya çalışmasına benzer bir öyküsü var filmin. Yazın köylerinin yakınındaki bir kasabada karpuzcunun yanında çalışan Recep ile bir berber dükkanında çırak olan Mehmet sinema sevdasıyla yanıp tutuşan iki yurdum gencidir. Başlıca uğraşları kasaba sinemasından atılmış film negatifleri toplayıp kendi yaptıkları film makinesinde bunları oynatmaya çalışmaktır. Bunun için akıllarına gelen her yolu denerler ama negatifteki adamlar bir türlü ?gımıldamamaktadır?. Bunun yanı sıra Recep, kasabada gördüğü bir kıza tutulmuştur ki artık sadece iki şey için dua etmektedir: ?Adamlar gımıldasın, Nihal’i anası bana versin.?

Temelde bu iki motif üzerine ilerleyen film, hikayesinin sade ama içtenliği kadar o zamana kadar hiçbir oyunculuk deneyimi olmayan iki amatör başrol oyuncusunun başarısıyla da dikkati çekiyor. İsmail Hakkı Taslak ve Kadir Kaymaz, isimlerini ilerde başka filmlerde duyururlar mı emin değilim ama yaptıkları bu tek işle bile bir çok kişinin adlarını bilmelerini sağladıkları bir gerçek.

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filmini izlerken, filmin gösterdiği naifliğe aynıyla karşılık verilirse filmin tadına daha iyi varılacağı kanaatindeyim. Öykü olarak sıradışılığı, kurgu olarak olağanüstülüğü yok filmimizin; ama samimiyet derseniz, ufak detaylardaki hoşluklar derseniz, çocuk saflığında yaşanan bir sevda derseniz sizi fazlasıyla memnun edecek bir film.

Filmi bütünüyle çok beğenmekle beraber özellikle dikkatimi çeken ve filme ayrı bir hoşluk katan sahneler var. Bu sahneler yönetmen Ahmet Uluçay’ın hem senaryoda hem de yönetimde, yaşasaydı ne güzel işler yapacağının habercisi niteliğinde. Mesela, iki kafadarın yaptıkları projeksiyon makinesini sakladıkları yere giderken, akşam alacasında geçtikleri ürkütücü bir sokak görürüz. Aynı ürkütücülük Recep’in annesinin, film negatiflerini yaktığı dış mutfakta da karşımıza çıkar. Aslında ne sokak o denli tekinsiz ne de mutfak korkunçtur. Yönetmen, söz konusu yerlere iki ergenin gözüyle bakmaktadır; karanlık insanların bulunduğu sokaklar, kaynar kazanlarda büyülerin yapıldığı mutfaklar.

Bir başka güzel sahne de mahallenin delisinin projeksiyon makinesini çalıştırmaya çalıştıkları geceden aklında kalanlarla çevresini bir sinema şeridini izlermiş gibi yaptığı sahne. Başka bir filmde böyle bir anlatım var mıdır bilemiyorum, çok akıllıca geldi bana.

Filmin senaryosunun olaylardan çok diyaloglarla güçlendirilmiş. Böyle olunca kahramanların nasıl biri olduklarını söylediklerinden, davranışlarından anlamamız gerekiyor elbette. Bu bağlamda Ahmet Uluçay’ın bu filmdeki baş kahramanlarını iyi tahlil ettiğini söyleyebilirim. Mesela;

UCUNDAN AZCIK İSPİYON (SPOILER)

Sevdiği kızın annesi saçlarına iltifat edince hemen bir tarak ve bir ayna alan Recep’in, saçları kesildikten sonraki perişan hali tam da olması gerektiği gibiydi. Birgün saçlarının en beğenilen özelliği olabileceğini kavrayan(!)/ sanan bir ergen, aynı gün sona ermeden saçlarından olursa ne düşünür, ne hale gelir? İşte bu hüzünlü ama aynı zamanda gülümseten bir sahneydi.

ACIMADI Kİ, ACIMADI Kİ…

Ahmet Uluçay’dan çektiği birkaç kısa filmle birlikte sadece bu film kaldı yadigar. Ama öyle bir film ki, güzelliğine nice onlarca film çekenler erişemedi.

Bu yazı fafatuka tarafından 21 May 2010 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Danimarkalı yönetmen Christopher Boe?nin ilk uzun metrajı Reconstruction, ?isli sisli pis puslu? kuzey kenti  Kopenhag?da çekilmiş deneysel bir film.

Fotoğrafçı Alex (Nikolaj Lie Kaas), kız arkadaşı Simone (Maria Bonnevie). Yazar August (Krister Henriksson) ve karısı Aimee.  Film bu dört kişinin birbirine değen ilişkileri üzerine kurulmuş.  Alex, kız arkadaşıyla çıktığı yemekten dönerken, trende Aimee?yi görür. Simone?a bir şey söylemeden, ilk görüşte etkilendiği kadının peşinden gider. Bir barda oturur, konuşurlar. Birbirlerini uzun zamandır tanıyormuş gibidirler. Alex, geceyi Aimee?nin kaldığı otelde geçirdikten sonra döndüğünde, evini yerinde bulamaz, komşuları, babası ve kız arkadaşı onu tanımamaktadır. Alex?i bilen tek kişi bir gece önce karşılaştığı Aimee?dir..

Böyle kısaca anlatıldığında konu açısından çok da sıradışı bir hali yok fakat diyaloglar ve üzerine basa basa seyirciye hissettirilen kurgusu açısından değişik bir filmdi. Açık açık ? Bu yalnızca bir film. Bir kurgu. Ama yine de acıtır..? diyen yazar August?un ağzından karakterler tanıtılırken, filmde giyecekleri kıyafetlerin masalarda sergilenmesi de bu kurgu hissini pekiştiriyordu.

Onunla karşılaşmadan önce, rüyasında Aimee?yi görüyor Alex.  Barda genç kadının ona söyledikleri de buna işaret ediyor, ?Eğer ben senin rüyan isem, sen de benimsin demektir.? Alex?in söylediğine göre Aimee, kız arkadaşı Simone?dan daha güzel değil, ?Öyle kırılgan ki onu incitmekten çok korktum.? diyor arkadaşına rüyasını anlatırken. O, sadece yeni bir heyecan, peşinden gidilecek uçarı bir düş. Simone ise halihazırdaki, hep var olacağına güvenilen kadın.

Duyduğu ani tutkuyla, Alex?in şekilsel manada da altüst olan dünyasında, ona yardım edebilecek yegane kişi, Aimee. Fakat genç adam onun kayıtsız şartsız sadakatinden emin mi? Filmin sonunda, Orpheus ve Eurydice efsanesi baz alınarak kurgulanan ?test? sahnesi de, Alex?in Aimee?ye olan güvenini sorguluyor.

Reconstruction, koyu-kasvetli havası, metaforları, sembolist anlatımıyla öylesine izlenebilecek bir film değil.  Perdeye yansıyan gerçeğe yakın ilişkilerin hissettirdiği acıdan endişeniz yoksa, dolaylı kurgusunun ardındaki gizemi çözmek hoşunuza gidecekse buyrun diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 17 May 2010 15:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şu an için bile yani oturup bu filmi kaleme alırken dahi filmi sonuna kadar izleyebilmiş olmanın hayreti içerisindeyim. Sadece öldürmeye programlı karakterlerin olduğu filmlere pek sıcak bakmam çünkü. Ama filmdeki sürükleyicilik beni buna mecbur etti. Sonunun başından belli olduğu filmlerden değil bir kere, fakat aynı başarı filmin sonu için söylenemez. izlenen bir yığın atraksyondan sonra “Ne oldu… Bittimi şimdi?” diye kalabilirsiniz.

Filmi izlerken yarışmacıları yönlenirmek ve takip etmek için kurdukları sisteme hayran kalmıştım. Aynı teknoloji, suçu teşvik etmek için değilde engellemek için kullansalar inanın çok daha güzel bir dünyada yaşayabiliriz.

Biraz benimle paralel düşünüyorsanız bu kadar para ve teknoloji neden böyle bir turnuva için harcanır diye düşünebilirsiniz. Özellikle kendinizi durgun hissettiğiniz günlerde izleyebilirsiniz. Filmin enerjisi size yansıyacaktır.

İyi seyirler.

(Filmin cast, ekip ve diğer fragmanına buradan bakabilirsiniz.)

Bu yazı Asya tarafından 17 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Myeong Seong ; idealist biridir. Ülkesinin ; Batı ülkeleriyle daha çok bir araya gelerek, geri kalma riskini ortadan kaldırmak istemektedir. Ancak Jaseon Krallığı bu “idealizm”i “Vatan Hainliği” olarak adlandırır. Kral zaten babasının boyunduruğu altında kalmış, kılıbık adamın tekidir. Ve elbette ki Krallığın iç işlerine nifak sokan Japonya da sahnededir. Zaten kızışmış olan ortamdan faydalanmak için fırsat kollamakta, Kraliçenin ölüm fermanını çıkarmak için çalışmaktadır.

Moo-myeong; sevdiği kadını daha çok görmek ve ona yakın olabilmek için Saray Muhafızlığına düşük mertebeden girmek ister. Fakat bu isteğini elde edebilmek için, henüz denemesi yapılmamış “kursundan koruyan yelek”i denemek zorundadır. Moo-myeong’un sevdiği kadına yakın olma arzusu , bu durumun üstesinden gelmesine yardımcı olur ve istediğini alır. Artık, Kraliçe’nin; yani sevdiği kadının “koruması” olmuştur. Bu elbette kılıbık Kral’in gözünden kaçmayacaktır.

Jaseon’un kılıbık Kral’ı, Kral’ın, hala imparatorluk üzerinde sağlam etkisi olan ve gelininin batılı ülkelerle olan diyaloğundan rahatsız olan babası, Japonya’nın bu iç karışıklıktan faydalanmak için fırsat kollayışı Moo-myeong ve Myeong-Seong için nasıl bir ortam yaratacaktır? Moo-myeong Kraliçesini nereye kadar koruyabilecektir? Kraliçe, kendisine düzenlenen suikastten kaçıp kurtulabilecek midir? Yoksa, idealist Kraliçe istediğini elde edip, ülkesinin gelişimine katkıda bulunan yegane Jaseon Kraliçesi olarak mi anılacaktır.

Tüm bunların cevabı için, filmi izlemenizi tavsiye ederim.

Moo-myeong rolunde Wanee wa Junah; Keulraesik (Classic) gibi filmlerden anımsayacağınız Seung-Woo Cho, Kraliçe rolünde ise Sunny, Emperor Of the Sea gibi yapımların başarılı oyuncusu Su Ae var. Filmin yöınetmeni, yine Wanee wa Junah filmiyle karşımıza çıkan Yong-Gyun Kim.
Görsel olarak, buğday tarlalarının o çift renkli manzarası; Saray muhafızlarının dövüşleri esnasında kullanılan effectler yeterince göz doldurucu ve akılda kalıcıydi.

Başta da söylediğim gibi, tüm film, genel olarak tatmin edici olmasa bile -kimileri için- finalindeki duyguyu tatmanın zevki paha biçilemez.

Bu yazı KanesHiro tarafından 16 May 2010 12:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film genel olarak izlenebilir tadında idi. Başrol oyuncularının performansları beni memnun etti diyebilrim. Özellikle Ji Hyun Woo ve Im Jung Eun iyi birer ikili olmuşlar.

Film görsel açıdan da fena değildi. Yönetmen görselliği filme yayabilmiş. Müzikleri hoş ve kulağı tatmin edici cinstendi. izlenesi bir film kısaca.

Bu yazı KanesHiro tarafından 15 May 2010 15:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Zatoichi?de; gözleri görmeyen, geçimini masörlük ve kumar ile kazanan Zatoichi’nin Takeshi Kitano) hikâyesi anlatılmakta. Sakin ve mütevazi bir hayat sürdüren Zatoichi?nin hayatı; arkadaşı Shinkichi (Taka Gadarukanaru) ile bir kumarhanede tanıştığı sıra dışı iki kız kardeş (Okinu/ Yuuko Daik ile Osei/ Daigorô Tachibana) tarafından beklenmedik bir şekilde, intikam ve kin dolu bir hayata dönüşür, birden kendini kasabanın baş belası olan Ginzo?nun (Ittoku Kishibe) baş düşmanı olarak bulur.
Aslında, O; sadece bir masör ya da kumarbaz değildir. Gözleri görmediği halde türünün tek örneği olan çok iyi bir kılıç kullanıcısıdır.
Öğrenir ki Ginzo kendisine; çok acımasız, etrafındakileri kırıp geçiren, çok iyi kılıç kullanabilen Hattori (Tadanobu Asano) isimli bir samurayı korunmak amaçlı tutmuştur.
Gün gelir bu iki samurayın yolları kesişir.

Takeshi Kitano?nun hem yazıp, hem yönetip, hem de oynadığı 116 dakikalık bu filmi; kötü bir intikam filmi olarak düşünmeyin sakın. Film benim ?türsüz? ismini verdiğim cinsten bir film.
Yani; içinde herkese hitap edecek şekilde her şey var.
Keiichi Suzuki?nin müziklerini yaptığı filmin, özellikle, müzikal son sahnesi; defalarca izlenebilecek güzellikte.

Alternatif olarak filmin diğer bir değerlendirmesini görmek için buraya…

Bu yazı Lavinya Oz tarafından 15 May 2010 01:22 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charlie Fineman (Adam Sandler) işte böyle birisidir. Anne ve babasını küçük yaşta kaybetmiştir. Eşini ve üç küçük kızını ise yakın zamandaki bir uçak kazasında yitirmiştir. Bütün bu olanlar ondaki dayanma gücünü sıfıra indirmiştir. Artık hayatta tutunabilecek tek bir dalı bile kalmayan Charlie bütün olanları unutmayı tercih etmiştir.(Her ne kadar bu tercih doğrudan onun elinde olmasa da) Tek yaptığı kulaklığını takıp, müzik dinleyerek dış dünyadan kopmak, orada olanlara kulaklarını tıkamak olmuştur. Ve öyle ki günün birinde karşına çıkan eski oda arkadaşı Alan Johnson?ı (Don Cheadle) bile tanımamıştır. Fakat bu karşılaşma belki de onun için hayatı yakalamanın yeni bir fırsatıdır. Tekrar hayata dönme fırsatı yakalayan Charlie bu fırsatın üstüne gitmeye başlar. Yeniden arkadaş olan bu iki insan giderek birbirlerini daha iyi tanımaya başlar ve yaşam zorluklarını görürler. Johnson her ne kadar Charlie için bir çıkış yolu olsa bile, aslında o da bir yerden hayatı yakalamaya çalışan biridir. Yakın zamanda babasını kaybetmiş, karısıyla arasında anlam veremediği zıtlıklar oluşmuştur. Aslında bu arkadaşlık her ikisi içinde bir kurtuluş yolu olmuştur. Tabi bir de hayata başka bir yerden tutunmaya çalışan Donna (Saffron Burrows) vardır. O da doktor Johnson?a her fırsatta muayeneye gelen ve her gelişinde ona asılan umutsuz bir kadındır. Kocası tarafından aldatıldıktan sonra yaşama tutunma dengesini kaybeden Donna da kurtuluşu Johnson?da arar. Bu üç insanın kesişme noktası psikiyatr Angela (Liv Tyler) olur. Belki hepsi de dertlerine deva olacak kişi olarak Angela?yı görmüştür. Her biri yapabilecekleri en iyi şey olan hayatı yakalamanın yollarını aramaktadırlar.

Uzun kıvırcık saçlarıyla pek alışılmadık bir oyunculukla karşımıza çıkan Adam Sandler, sadece komedi oyuncusu olmadığını gösteriyor bu filmde. Mütevazi oyunculuğuyla gönülleri fetheden Don Cheadle doktor Johnson rolünde. Onlara, her sahnede o müthiş yüz ifadesiyle kendisinin masum olduğuna inandıran Saffron Burrows, genç ama ne yaptığını bilen psikiyatr Liv Tyler ve kocasını arayan eş Jada Pinkett Smith eşlik ediyor.

Hayatı yakalamanın yollarını arıyorsanız ya da arayan insanların dramlarına tanık olmak istiyorsanız bu film tam sizin için. İyi seyirler?

(Ayrıca alternatif olarak; ?Reign Over Me?)

Bu yazı alploganer tarafından 12 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Altın kural, komedi filmlerinde senaryoya pek önem verilmez, maksat her zamanki gibi eğlenebilmek… Sonrasında seyrine daldığım Zombieland adlı film, başından sonuna kadar keyifle takip etmemi sağlayacak kadar eğlenceliydi.

Woody Harrelson pek takip ettiğim bir aktör değildi fakat bu filmde biraz olsun ısındığımı biliyorum artık. Ayrıca Emma Stone filmin en iyi performans sergileyen ismiydi. Woody Harrelson’un tecrubesine nazaran daha akıcıydı. Komedi filmi de olsa Woody Harrelson’un, abartılı el kol hareketleri hiç bir umursamazın yapmayacağı kadar sıradışıydı. Filmden soğumamı sağlayabilirdi belki ama en başından beri Jesse Eisenberg ve dış sesi filmi takip etmemdeki en büyük rolü üstlendi. Oyunculuğu iyiydi fakat komedi ve romantizmin arasında kalmış, her iki köşeye de vuramadığım bir durum söz konusu oldu. Alın siz vurun:)

(Aşağıdaki paragraf genel bir görüştür)
Birde küçük kardeş vardı ki farkındaysanız artık komedi adı altında ahlak kuralları esnemiş ve özellikle yaz mevsiminde çekilen filmler iyice genleşmiş bir hale geldi. 12-13 yaşında bir çocuğun silah tutmasından cinsel olaylara karşı soğukkanlı hareketleri ve artık bunların köşe bucağında olmalarından hiç haz etmiyorum.
Hani “Seçim sizin, dileyen izlesin” politikasını savunan kitlenin geçmişi de bu kadar esnek değildi yani. Bir yerden başlarsın, benimsersin-alışırsın ve esnersin.
(Bitti)

Neticede Abigail Breslin’ın canlandırdığı karakterin silah tutmasındaki mantık, silah tutacak başka kimsenin kalmamasıydı.

Filmi anlatmaya gerek yok sanırım. Eğlenceli ve seyri güzel, keyifli bir komedi. Altın kuralımızı da unutmuyoruz:)

Şunu eklemeden geçemeyeceğim… Tamamen komedi yüklü Zombieland filminin ilerleyen yarısında bir sahne geliyor… Eğlencenin tozunu attırmış, gülmek için diyaframınızı zorlamış bir halde iken başınıza gelebilecek en kötü şey aniden ağlamaklı bir hal içerisinde olmaktır sanırım. (Dikkat göz yaşı) İşte tam bu esnada film karakterleri bir odada toplanır ve geçmişten bir anı ile duygularınızı su yüzüne çıkartır. Güzeldi.

Vaktiniz varsa kesinlikle izleyin.

Bu yazı Ethem tarafından 11 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

KKD’yi övmeyi bırakıp filme gelecek olursam…

Orta direk dediğimiz ekonomik sınıfin biraz daha altında, kendi halinde(!) bir Kore kasabasıdır filmin odak noktası. Burada, ABD Ordusu “barış(!)” için üs kurmuştur. Elbette , birliğin içinde çürük elmalarda mevcuttur. İçlerinden bir asker, her türlü pisliği içinde barındıran asi ruhlu, kavgacı ve biraz da dışlanmış biridir. “Başkasının topraklarında barış sağlamak bize mi düştü” zihniyeti ile psikolojisi yerle bir olmuş bir adamdır. ABD askeri, babası savaşta ölmüş, abisi ve annesiyle yaşayan, küçükken abisinin salaklığı yüzünden el yapması(!) bir silah yüzünden sağ gözünü kaybettiği için bunun kompleksini yaşayan bir liseli olan Eunok ile tanışır. O esnada ABD ordusunun sokak devriyesi tarafindan aranma riski oldan asker; cebindeki uyuşturucu kutusunu kızın okul çantasına saklamayı ve kurtulmayı başarır. Eunok ise, gözünün korkutucu olduğunu düşündüğü esnada kendisine ilgi gösteren bu adama yardım edip, uyuşturucuyu bir ağacın dibine gömer. Tabi, ilacı denemeyi de ihmal etmez. Leyla olur.

Chang-guk, Babası zenci bir Amerikalı asker, annesi Koreli olan “Zenciye çalan” bir koreli melezdir. Melezliğinden hicap duyan yegane kişidir ki, izlerken “ulan acaba adamı boyamışlar mı, yoksa cidden zenci melezi bir koreli mi” diye çok merak ettim. Babası onları elbette terketmiştir. Annesi kafayı sıyırmış, hergün babasına ulaşması umuduyla ona mektuplar yazmaktadır, fakat mektuplar geri döner. Chang, annesinin sevgilisi, köpekleri eziyet edercesine öldürüp etlerini lokantalara satan Dog Eyes’in yanında işçi olarak çalışmaktadur. Fakat köpeklerin hunharca  öldürülmesine yardım etmek zorunda olsa da , bu durumdan çok rahatsızdır. Kaldı ki, Dog Eyes’ta sadece köpeklere değil, Chang’a da eziyet etmektedir. Dog Eyes’in Chang’a eziyetinde haklı bulduğum tek nokta, Chang’in , ümitsizce kocasına mektuplar yazmasını engellemeye çalışmak için annesine şiddet uygulaması yüzünden, Chang’i pataklamasıdır (Anneye kalkan el taş olur!!). Onun dışında, filmde iç burkan, resmen “huzursuz” eden “eziyet-şiddet” sahneleri var. Her ne kadar, yönetmen (KKD) bu sahneleri birebir göstermemişse de kapalı kapılar ardında, kameranın çekim alanı dışında olan o sahneyi izleyici gözünde ister istemez canlandırıp ekrandan içeri dalıp adamı boğmak istiyor.

Film, genel hatlarıyla Kore-ABD arası ilişkileri vermiş. Ve bunu ince nuktelerle çok iyi başarmış. İnce nuktelerin yanı sıra, hayatın gerçekleriyle de yüzyüze gelen izleyici filmi “itici” bulabilir. Çünkü, hayatın içinde var olan, ama bizim ısrarla görmezden geldiğimiz “dramlar” işlemiş.

Dram demişken, örneğin Eunok’a tutkuyla aşık olan bir gencin, eunok’a tecavüz eden adamları durdurabilmek için faydasız bir mücadeleye girmesi… Eunok’un bir süre sonra hamile kalması ve annesinin onu kürtaja götürmesi.. Filmde sizi rahatsız edebilecek bir sahne daha var ki, evlere şenlik.!!!

Hayvanlarla cinsel ilişki bilindiği gibi sadece onlara tecavüz etmekle olmuyor. Bu durumu çok açıklamayacağım, izlediğiniz de görürsünüz zaten. Ama Eunok; o sahnelerde bir kaç defa göründüğü için, saçı-başı yolunası bir hatun olmuştur gözümde! Anlaşıldığı üzere, Eunok’un “çok sevdiği(!)” küçük bir köpeği vardır. Gerisini siz düşünün, tezahur edemezseniz filmi izleyin derim.

KKD seven, KKD izlemeye tahammül edebilen ve KKD’nin filmlerini arşivinde bulundurmayı hedefleyenlerin izlemesi gereken bir film.

Bu yazı KanesHiro tarafından 08 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film bir mezarlık sahnesiyle açılıyor. Shakespeare’ın malum 3 cadısının, genç ve alımlı kızlar suretinde mezar taşlarını kırıp dökerken, Macbeth’le buluşacaklarına dair söylenmekte olduklarını görüyoruz. Kral Duncan’ın baş adamlarından Macbeth, onları uzaktan izliyor. Daha sonra evine döndüğünde, cadılarla yeniden karşılaşıyor ve onların Macbeth’in kral olacağına dair muğlak kehanetleri, genç adamın bilinçaltındaki karanlık hırsları körüklüyor. Kral’ı öldürerek yerine geçmeyi kafasına koyduktan sonra yakındaki ihanetinin vicdan azabı Macbeth’i sarsa da bu, yapacaklarını engellemeyecek. Herşeyin, iyiliğin ve kötülüğün apaçık ayırdında. Fakat kendinden nefret etme pahasına kötülüğe teslim olarak, insanlığını yavaş yavaş yitiriyor. Hafifçe sendelediği, bir an için tereddüde düştüğünde ise onun yüzünü karanlığa çeviren biri var yanında.. Karısı..

“İhtiyarın bu kadar çok kanı olacağı kimin aklına gelirdi?”

Ch’in ağzından dökülen o meş’um kelimeler.. Gözünü iktidar hırsı bürümüş kocasını, Kral Duncan’ı öldürmesi için yüreklendirmiş ve cinayeti işlemesine yardım etmiş, herşey olup bittikten sonra ortak olduğu günahın azabıyla kıvranmaya başlamıştır. Ellerindeki hayali kan lekelerini yıkayarak çıkarmaya çalışırken bu ünlü sözünü söyler. Herhangi bir kadın gibi kandan ve cesetlerden korkmayan, çelik gibi sinirlere sahip Lady Macbeth’in ruhunu, derin bir vicdan azabı kemirmektedir. Kadın sonunda iyice çıldırır ve intihar eder.

Macbeth onun ölümünü umursamaz bile. Sevdiği kadını, karısını kaybettiğinde bile bir şey hissetmeyecek kadar taşlaşmıştır. Kendi kendine cadılardan duyduklarını tekrar ederek avunmaktadır; “Bir anneden doğan hiç bir canlı senin sonunu getiremeyecek, Macbeth..”  Kesin bir cümle gibi görünen bu sözler doğru mu? Onu da filmin sonunda öğreniyoruz.

Gotik atmosferi ve dehşetengiz sahneleriyle Geoffrey Wright’ın yorumundan Macbeth, kendisinden beklenileni veriyor. Şiir gibi diyaloglardan, insan ruhunun derinliklerine inmekten zevk alıyorsanız bu modern sinemasalı mutlaka görmelisiniz.

Bu yazı Biblio tarafından 07 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Romantik Ada’da bu tip filmlerden. Konusu kısaca şöyle:

Kahramanlarımız: Soo-Jin, Jae-Hyuk; Ga-Young, Jung-Hwan, Joong-Sik ve karısı Yoon-Suk.

Soo Jin (Su-kyeong Lee ) Fakir bir ailenin kızıdır ve marjinal bir kararla, işini bırakıp filinpinlerde bir adaya gitmeye karar verir.

Jae-Hyuk (Seon-gyun Lee ) , tam bir yöneticidir. Huysuz, aksi, memnuniyetsiz ve işten atılmak üzeredir. Çocukken kendisini bırakıp giden ve başka bir kadınla evlenen babası Filipinler’de eceliyle ölmüştür ve Jae-Hyuk’da babasının cenazesi için Filipinler’e gitmek üzere hazırlanır.

Ga-Young (Yoo Jin ), Meşhur bir pop şarkıcısıdır. Sahne hayatı ve yoğun çalışma sistemi onu bunaltmıştır ve herseyi 1 haftalığına, haber vermeden bırakıp Filipinler’e gider.

Jung-Hwan (Min-gi Lee ), mulakatlarda bir türlü başarı sağlayamayan üniversite mezunu bir işsizdir. Kendine özgüvenini kaybetmek üzeredir. Filipinler’de yaşayan arkadaşının daveti ile Filipinler’e gitmeye karar verir.

Joong-Shik (Mun-shik Lee ) ve karısı Yoon-Suk, ödemelerden, faturalardan ve hayat şartları yüzünden iki yakasını bir araya zorlukla getiren bir çifttir. Joong-Shik karısına , herşeyi bırakıp bir tatil yapmayı teklif eder. Fakat Joong Shik’in bu tatil için aslında cok kritik ve üzücü bir sebebi vardır.

Kahramanlarımız, Filipinler’in Baracay Adası’nda, tesadüf eseri birbirleriyle karşılaşırlar (ayrı ayrı).. Gerçek hayatın izlerinide görebileceğiniz bir kurgu ile olaylar gelişir.

Kısacası, “Hayattan Kaçış” filmi bu…

Filmde beni , Soo-jin ile Jae-hyuk’un karşılaşmalarından sonra yaşananlar ve tabii ki, Jong-Shik’in hafif güldüren ama birazda acıtan tatil yaşantısı etkiledi. Ayrıca, Hayata bakışı daima sert ve keskin olan insanların bile, değişime hazır olabilecekleri bir insanla karşılaşma olasılıklarının aslında çok yüksek olduğunu hatırlattı. Ve, hayata asılıp, hayatın bir dalından tutunarak mücadele edilebileceğini de.

Yoo Jin ve Seon-Gyun Lee’yi ilk kez izledim. Performanslarını gayet başarılı buldum.

Mun Shik Lee ise, Lee Jun Ki ile oynadığı “Fly Daddy Fly” filminden ve en önemlisi yine Lee Jun ki ile oynadığı “Iljimae” dizisinden de anımsayacağımız biri ve onu izlemeyi gerçekten seviyorum. Özellikle Iljimae dizisinde beni çokca ağlatan bir üvey babayı canlandırıyordu Mun Shik Lee.. Daha o dizide çok sempatik buluğum bir oyuncu listesindeki yerini almıştı.

Filmi izlerken, Filipinler’in o harika manzaralarının içine dalıverdim. Mavinin hemen hemen her renginin olduğu bir deniz, bembeyaz kumlarla bezenmiş kumsallar, akşam ateşinde yakılan ateşler, film kurgusu gereği 2009′a giriş gecesindeki o müthiş eğlence… Benim bir tatile , hatta Filipinler’de bir tatile ihtiyacim olduğunu tetikledi..

Filmi izlemenizi ve kendinizi o manzaranın kollarına teslim etmenizi öneririm.

Bu yazı KanesHiro tarafından 05 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İşte Moon, üç senelik yalnızlığının son iki haftasına girmiş olan Sam Bell’i anlatıyor. Sam dünyanın enerji ihtiyacınının önemli bir kısmının aydan karşılandığı bir dönemde bu işle ilgilenen bir şirketin aya kurduğu bir maden üssünde tek mürettebat olarak çalışmaktadır. Üç yıl boyunca tüm işleri kendisi yürütmüş ve yaptığı kontrata göre üç yıllık zaman diliminin bitmesine iki hafta kalmıştır.  Tabi bu zaman diliminde çok da yalnız sayılmaz. Gerty adında bir robot tüm işlerinde Sam’e yarımcı olmaktadır ve az da olsa Sam’e yalnızlığını hissettirmemeye çalışmaktadır. Sam düzenli aralıklarla dünyadaki karısına mesaj göndermekte ve ondan cevap almaktadır. Küçük kızı ile de bu sayede iletişim kurabilmektedir. Fakat canlı olarak görüşememektedir. Gittikçe yalnızlaşan Sam zamanla gerçekte var olmayan şeyler görmeye başlar. Bir şeylerin ters gittiğini hisseder. Ve her şey artık onda şüphe uyandırır hale gelmiştir artık. Ayda yalnız olan Sam’in artık bazı cevaplara ihtiyacı vardır ve onlara aramaya başlar.

Aslında filme ilk başta biraz önyargıyla yaklatığımı kabul etmeliyim. Çünkü filmin genelinde neredeyse sadece Sam Rockwell’i görüyoruz. Ama filmi izledikten sonra önyargılarımda kesinlikle haksız olduğumu gördüm. Sam Rockwell harika bir performans çıkartmış,  hiç göze batmadan çok keyifle izlettiriyor kendini. Özellikle araçta ağladğı bir sahne var ki yalnızlığı ve çaresizliği iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Filmin ilginç bir yanı ise Gerty’yi Kevin Spacey’in seslendirmesi olmuş. Bence çok yerinde bir tercih. Çünkü ayda yalnız olan Sam’in şüphelenebileceği belki de tek varlık Gerty. Kevin Spacey’nin sesi o kadar kuşku uyandırıcı ki sanki her an bir hinlik yapacabilecek gibi bir his uyandırıyor insanda. Fakat filmin başından sonuna kadar neredeyse her hareketinde Sam’e yardımcı olan Gerty yaptığı hareketler ve konuşmalarıyla adeta bir insan kimliğine bürünüyor ve robotların da duyguları varmış dedirtiyor. Özellikle şu diyaloğa çok sık rastlıyorsunuz:

Sam: Gerty bana neden yardım ettin, bu senin programına falan aykırı değil mi?

Gerty: Benim görevim sana yardım etmek Sam.

Nedense dikkatimi çekmişti belirtmek istedim. Tabi ayrıca yönetmene değinmeden geçmek istemiyorum. Lost Highway’in unutulmaz otoban müziğini yapan ve buna benzer birçok önemli eseri bulunan David Bowie’nin oğlu olan Duncan Jones’un ilk yönetmenlik deneyimi olan Moon/Ay filmi düşük bütçeyle nasıl iyi film yapılacağına çok güzel bir örnek bence. Peki bize ne düşüyor, tabi ki oturup bir buçuk saat boyunca bu keyfi sürmek düşüyor.

Yalnızlıkla başlamştım. Ve yine “kimse böyle yalnız olmasın” diyerek yazımı bitirmek istiyorum. İyi seyirler…

Bu yazı alploganer tarafından 04 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com