Nuri Bilge Ceylan elbette ki bu filminde, Türk toplumunda var olan ataerkil yapıyı ve bu yapıda ki toplumsal cinsiyet konumlarını oldukça başarılı bir şekilde beyaz perdeye yansıtmış. Filmi izlerken, erkek egemen iktidarların kıskacında kalmış bir kadın gibi yoruldum. Bittiğinde başım ağrıyordu ama bu baş ağrısının nedeni, filmin başarısızlığından değil; cinsiyetler arasında var olan eşitsizliği sinemasal anlatımla pekiştirmekteki başarısıydı.

Toplumumuzda bir erkek çocuğun annesine el kaldırması ya da bir erkeğin eşine el kaldırması hoş karşılanmaz. Ama erkeğin namus bekçiliği rolünü sabote eden bir davranış gerçekleştiğinde, kadına yöneltilen şiddetin haklılığına soyunan toplumsal bir eğilim beliriyor. Öte yandan Erkek aktör, bu yöndeki benzer bir davranışı karşısında çoğunlukla “çapkın” nitelemesiyle ödüllendiriliyor.“Kadın (erkeğin bekçiliğinde) namustur” söylemi, var olan çifte standart yapının yeniden üretilmesi yönünde, bu filmle birlikte tekrar dolaşıma sokulmuştur.

Nuri Bilge Ceylan, sinemasal anlatım tarzıyla Türk sinemasında özgün bir dil yakalamış ve farkını ortaya koymuş, sayılı yönetmenlerden biridir. Fakat toplumsal cinsiyet konusunda diğerleriyle aynı sınıfta kalmıştır. Namus kisvesi altında kadına yöneltilen şiddete karşı, Türk yönetmenlerin artık üç maymunu oynatmaktan vazgeçmesi gerekiyor. Nuri Bilge Ceylan’ın bundan sonraki filmlerinde, bu konuyu ele alış biçimiyle de bir fark yaratacağını umut ediyorum. Ama öte yandan da bu filmin, Türk Sineması’nın ataerkil doğasında oynayan, ne ilk ne de son maymun olacağı endişesini taşıyorum.

Bu yazı HAYAT tarafından 19 July 2011 00:44 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

70 yaşında ama halen 40 sene önceki kadar genç, ideallerine bağlı bir ressam, kalp krizi geçirdikten sonra sümüklü böceğiyle birlikte sakin bir hayat geçirmekte olan bir adam, mesleğini yapmaktan sıkılmış ve üzerine terk edilmiş bir doktor ve yalnızlığın canına tak ettiği zamanları iş kadını hüviyetine bürünerek unutmaya çalışan bir kadın. Bütün bu insanların hayatlarının bir bölümünü geçirdiği bir yer; Siyah Beyaz ve barın sinirli, alıngan ama dünyanın en iyi insanlarından biri olan sahibi…

İnsan ilişkilerini ve aynı zamanda farklı hayatları, farklı perspektiften bakmaya çalışan bir senaryo örneği var elimizde. Karakterlerin hayatlarını anlatırken, aslında filmdeki senaryoyu izleyiciye anlatmaktan daha çok, karakterlerin yerine kendinizi koymanızı beklemiş ve gerçek hayata adapte olmanızı isteyen bir film. Film, gerçek hayatın bütün çıplaklığıyla karşınıza getirilmeye çalışılmış ve bu yolla sizin kişiler arasındaki arkadaşlık bağının ne kadar kuvvetli olduğunu anlamanız istenmiş.

Bir saat yirmi dakikalık süre içerisinde filmin adeta durduğu sahneleri yaşamak elbette hiçbir sinema seyircisini mutlu etmez. Bazı sahnelerin diyaloglardan öylesine arındırılmış ve öylesine hareketsiz olarak bırakılmış ki, acaba bilgisayar mı takıldı? CD mi çizik tarzında arayışlara giriyorsunuz. Ama bunları düşünmek yerine, uzun bekleme sahnelerinde kişisel muhakeme yaparak devam etmeyi başarırsanız, filmden maksimum zevki alacağınıza şüphe yok.

Bir an, acaba ben şu andaki hayatımı gerçekten hak ederek ve dolu dolu mu yaşıyorum diye sorgulamanıza neden olacaktır, eminim. Ulaştığınız mertebeyi ya da oraya ulaşmak için süregelen çabanızı tekrar değerlendirmenize, yaş ilerlemiş, emeklilik zamanı gelmiş ise; acaba bu kadarı bana yeter mi, artık evde mi oturmalıyım gibisinden birçok olguyu sorgularken bulabilirsiniz kendinizi. Sadece kendinize karşı samimi olun yeter!

Konu olarak, özgün senaryo diyebileceğim bu filmi izlemek için gerçekten çok büyük sabır, zevkini alabilmeniz için sinemasever olarak film izleyen birey olmanızın şart olduğunu düşünmekteyim. Lakin ben oyuncu kadrosunu barın etrafında görmek istiyorum gibilerinden çıkılan bir yolun sonu ancak hüsran olur.

Erkan Can! Tekrar değinmek istiyorum, sinema sahnelerinde gördüğüm ve hafızama kazınan (hatırlamadıklarım için özür dilerim!) bir sahne vardır, ferrariden sarkan bir adam; gerçek hayatta kör olmayan, rol gereği kör olan ve o an için aslında kör olmamış birini bize izlettiren Al Pacino’nun ta kendisidir. Yıllar boyunca bir rolün iyi olduğuna karar vermek için bunu referans olarak kabul edip, sürekli aklımın bir kenarında bulundurmayı seçmiştim. Ama herhalde bu kekeme rolü biraz fazla ileriye gitti… En azından Türk Sinemasında…

Kararı size bırakıyorum…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 21 April 2011 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kadroyu güzel kurmuş derken, kendi acayip sesiyle ve üstüne yakışmayan oyunculuğuyla yönetmen olarak kalmak istemeyen Kırmızıgül oturmamış filme bana göre. Onun haricinde zaten rolünün hakkını en çok veren sadece Haluk Bilginer’di. Belki de Türk birinin ağzındaki İngilizce replikler benim gülmeme sebep olmuştur alışmadığımız için, fakat Bilginer’de bu duyguyu hiç hissetmedim. Farkında mısınız, alışmadığımdan dedim. Çünkü alışık değiliz Türklerin Amerika sınırlarında zencilere kafa tutmasına, çünkü alışık değiliz arabaların Amerika’da devrilmesine. Hangimiz bir Türk filmi için helikopterin New York üstünde uçtuğunu görebilmiştir? Belki bir iki kere olmuştur, yanlışlıkla, ya da ödünç alınan görüntülerle.

Fakat şöyle bir sorun var ki, Mahsun kiraladığı helikopterden hiç inmek istememiş olsa gerek ki gereksiz yere uzun hava çekimleri vardı. Ne zaman yere inecek, objeyi yakından çekecek diye beklemekten sıkıldığım oldu. Ama olsun, prodüksiyonun zenginliğini göstermeye yönelik olduğunu düşünerek hakkını yemedim. Varsın olsun, yardırsın New York simalarında. ehe.

Çekim teknikleri insanı sıkacak noktaya gelebiliyor bazen, fakat şunu farkediyoruz ki Mahsun filmde yeni teknikleri denemiş, kendini göstermeye çalışmış. Bu yüzden örnek olarak, Hacı’nın tutuklanacağı mekanı bir gece, bir de gündüz dışardan helikopterle yaklaşarak iki kere çekmiş olduğunu düşünüyorum. Yönetmen bir sonraki filminde artık kompozisyonu daha güzelleştirecek şekilde, geliştirdiği yeteneklerini kullanacağını hissettiriyor.

Yeter bu kadar filmi sadece Mahsun’a yönelik gelişim filmi olarak lanse etmeye. Gelelim filmin senaryosuna. Senaryodan mesaj bekleyeceksek eğer, tek mesaj “cehaletten kaçtım” olacaktır benim için. Başka bir mesaj algılayamadım filmden, zaten bu filmden başka bir mesaj edinmek de saçma olacaktır. Siyasete bağlamak, F. Gülen’in aklandığı film olarak göstermeye gerek yok senaryoyu. Öyle algılamak isterseniz, farklı beklentilere girmişsinizdir demektir gereksiz yere. Hangi Türk filmine vereceği mesaj için gidiyorsunuz ki bu filmden bir mesaj bekliyorsunuz? Beklemediğiniz halde uydurmayın o zaman. Varsa da, “banane” diyebilin, tadını çıkaramazsınız yoksa. ehe.

Senaryonun basit olduğunu ve detaylara kaçmadığını düşünüyorum. Sonunun sürpriz olduğu söylense de bazı eleştirmenlerce, filmin ortasında bile sonuna yakın tahminler yapabiliyorsunuz. Bu yüzden filmin karmaşıklığından ziyade duyguyu verme noktasındaki başarısına odaklanmanız gerekiyor. Haluk Bilginer’in oyunculuğu size gerekli olan duyguyu çok güzel veriyor: bakışları, ses tonu, şivesi, gözyaşı sizi filmin içine sokabiliyor. Kamera arkasında Kırmızıgül’e kredi verirken, kamera önünde de Bilginer’e vermek gerekiyor tüm krediyi. Yabancı oyuncuların zaten filmde çok doğal durduğunu söylemek gerekiyor. Bazı anlarda Hollywood filmi izlediğini düşündüğünüz oluyor, öyle ki sadece yabancı oyuncuların olduğu sahnelerde, sadece altyazıyı görünce içim bir hoş olmadı değil.

Film ses çıkaracak bir senaryoya sahip değil, ve öyle bir kurguya da sahip değil bence. Fakat Türk bir yönetmenin Amerika’da sanatını geliştirdiğine şahit olacağınız, tekniklerin bazen “vay be” dedirteceği, bazı anlarda duyguyu hissedeceğiniz, ve eğer duygulu bireyseniz ağlayacağınız 6.8 puanlık bir film olduğunu söyleyebilirim. Ayrıca, kimse bana Mustafa Sandal’ın rolünün hakkını verdiğini söylemesin. Ondan daha güzel oynayabilecek, aksiyon sahnelerine daha çok yakışacak bir sürü aktör sayılabilir. Fakat görüntüsünün filme yakıştığı söylenebilir, orada hakkını yememek lazım. Öte yandan, filmdeki terör sahneleri etkileyiciydi ve zikir sahneleri söylenildiği gibi gayet başarılıydı. Senkronizasyon için uğraştıkları çok aşikar.

Daha yazabilecek çok şey var, fakat genel olarak bunları bilmeniz yeterli diye düşündüm. İzlemeye değer.

Sevgiler.

Not: Filmin tanıtım yazısı için buraya tıklayın, altındaki izleyici yorumları size film hakkındaki farklı düşünceleri sunacaktır.

Bu yazı rahmetli tarafından 17 November 2010 01:42 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Mahsun Kırmızıgül’ün yaptığı filmde Mahsun Kırmızıgül, Haluk Bilginer, Mustafa Sandal ve Zafer Ergin rol alıyor.

05 Kasım 2010 da vizyona girecek olan New York’ta Beş Minare adlı filmin 70 dakikası Amerika’da çekilecek olan filmin geri kalanınında Türkiye’de Konya, Bitlis ve İstanbul’da çekileceği belirtilmiş.

Ayrıca New York’ta Beş Minare filminin diğer bir özelliği ise Mahsun Kırmızıgül’ün bu hikayeyi 11 yıl önce yazmasıdır. Bir türlü bütçe olanağı bulamayan Kırmızıgül, sonunda film için gereken bütçeyi toparlayıp ilk yazdığı hikaye olma özelliğini taşımakta.

Şimdiden iyi seyirler diliyoruz.

rahmetli‘nin film hakkındaki yorumunu okumak için buraya tıklayın.

Bu yazı Ethem tarafından 01 November 2010 00:06 tarihinde yazıldı. 31 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzun yıllar önce Rusya?dan Kars?a göç eden Malakanlardan geriye kalan son bir tanesi Mişka (Tarık Akan) Kars?ın bir köyünde etliye sütlüye karışmadan yaşamaktadır. Bir zamanlar değirmenden geçimini sağlayan amcamız, değirmenin işe yaramaz hale gelmesiyle iyice zor duruma düşmüştür. Köy halkıyla hiçbir derdi olmayan, ağzı var dili yok, saç-sakal karışmış tarağı yok amcamıza hışımla bakan, gördüğü yerde lazer ışınlı gözleriyle adamcağızı eritip bitiren bir tek Papuç Nine (Şerif Sezer) vardır ki hışmından köy halkını  da nasipsiz bırakmaz yeri geldikçe. Ama birgün, oğlu Şemistan?ın Yeke Kişi?ye (Köy halkı arasında Malakan amcaya takılan isim) veresiye bir şeyler verdiğini ve borcun da bir hayli yükseldiğini öğrenince şiddet ve celali doruk noktasına ulaşır. Köy halkı zavallı gariban bir amcaya köyün delisinin (Köy halkı arasında Papuç Nine?ye takılan isim) neden bu kadar öfkeli olduğunu bir türlü anlamamaktadır ama biz filmin sonunda bu öfkenin sebeb-i hikmetini göreceğizdir. Sonunda Yeke Kişi, baba yadigârı piyanoyu borçlarının karşılığında Papuç Nine?nin oğluna vermekten başka çare bulamaz. Yalnız bir sorun vardır, Allah?ın bir dağında piyano ne işe yarayacaktır?

İşte bu noktada Şehriyar?ın kızı Alma devreye girer. Kendisi inşaat işçiliği için henüz küçük, ilköğretim çağında olduğundan, kızımızın müziğe olan yatkınlığını  mecburen müzik öğretmeni keşfetmiştir ve Alma?nın mutlaka müzik eğitimi almasını istemektedir. Okulda orgda öğrendiği şarkıları evde piyanoyla çalmaya çalışan Alma?nın mutluluğu ise uzun sürmez, zira Papuç Nine bu şeytan icadı aleti tez elden sattırmıştır. Piyano film sürecince elden ele dolaşır ama sonunda Alma?nın kaderinin bir parçası olur hem de umulmadık bir şekilde. Çünkü Alma?nın Yeke Kişi?yle kurduğu dede-torunvâri dostluk hem ?öteki?nin aslında hiç de ötelerde olmadığını bize gösterirken hem de Alma?nın kaderinin altyapısını hazırlamıştır.

Yeke Kişi?nin gençliğini Tarık Akan?ın oğlu, Papuç Nine?nin gençliğini de Şerif Sezer?in kızının oynamasının  ayrı bir hoşluk kattığı Deli Deli Olma; sıcak, sade hikayesi, iyi oyunculukları, kâh güldürüp kâh hüzünlendiren sahneleri ile güzel bir Türk filmi.

Bu yazı fafatuka tarafından 24 June 2010 15:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tarzı ya da türü gereği savaş filmi değildi “Sır Çocukları”, ama gerçek bir savaşçıydı, sonradan gözümüze aşina olan hür komutan Velit (Fırat Tanış)…

Hem en büyük savaş değil miydi yaşamak? Bu çırpınışın sebebi ekmeğin, suyun ve aşkın tadından bir lokma daha fazla alabilmek değil miydi? Ama lükstü bizi dürten ama ihtiyaç, neticede savaştı verdiğimiz, kimi aç kimi muhtaç…

Velit de savaşmayı seçti bir sürü benzer seçeneğin arasından. En arka safta yerini aldı, yazık… Ne yazık ki hangimiz görebildik yada görmek istedik Velit’lerin savaşabildiğini? Hangimiz mühimat verdik bir gece daha atlatabilsin diye ömründen? Neyse, savaştan bahsetmiyorum…

Bir sokak trajedisiydi ve senaryo hala aklımda, yaşanmışlığından kalma.

Filmle eş zamanlı bir kabustu o vakitler. Sokak çocuklarının bir bir çoğalışının sebebi; “organ”dı, “orman”dı veya “üç kuruş”tu anamızın ağladığı, yüreklerin dağlandığı çirkinlikti o vakit bu vakit.
Eş zamanlı dedim ya, takvimler 2002 yılını gösterdiğinde, işte o vakitte bu içler acısı hikaye beyaz perdedeki yerini almıştı, izleyicisini sancılarla kıvrandırarak. Maalesef mağdurlarımızın yüreklerine ayrı bir ateş koyan bir filmdi, ki bu acı hala bitmedi…

Bir yavrucağın, annesi ve üvey babası arasındaki geçimsizliğin sebebinin kendisi olduğunu düşünerek evden kaçış öyküsü üzerinden sokaklardaki yaşamı anlatan bir film, Sır Çocukları. Yanında sadece oyuncak bir palyaço vardı, birde hayalleri. Düşlerini süsleyen bu palyaço, aynı zamanda filmin çeşitli yerlerinde sahibine görünür ve çocuğun iç dünyasını anlatır. Zamanın filmlerine kıyasla çok iyi düşünülmüş ince bir ayrıntıydı çocukların karar verme aşamasındaki planlar.

Sonra… Velit diye bir delikanlı vardı. Sır Çocukları’nın babasıydı ki ne demek istediğimi filmi izleyince göreceksiniz. Sokak çocuğu olmayı Velit de istememişti ki kimse istemez… O üzerine düşeni öyle layığıyla yaptı ve inanıyorum Velit’i seveceksiniz.

2. sınıf olmanın dışlanmışlığıyla yaşarken, bir yandan da aynı dezavantaja sahip kaderdaşlarına kol kanat oluşunun sorumluluğunu taşıyarak, bu kötü sınıf ayrımına aldırmadan sevebiliyor olmanın pırıltısını onun gözlerinde göremiyorsanız izlemeyin gitsin zaten.

Bir şekilde sokaklara itilmiş yetimlerin bekçisi mi demeli? Yoksa arena mı demeli yaşadığımız sokakların aralarında verilen savaşlara ki Velit’lere bir nebze olsun hak verelim? Ya da esirgemeden lafımı; “Bilinçsizliğimizin, cahilliğimizin yüzümüze vuruşu muydu bir ailenin sokaklara saldığı körpecik yürekler. Daha kaç film, daha kaç nasihat gerekli aklımızı başımıza almamız için?” Ne yazık ki kötüler oldukça, kötülük de olacaktır iyiliğin kıymetini onore eden.

Rolünün hakkını fazlasıyla veriyor oluşunun yanı sıra, bir sokak çocuğunun ezikliğiyle aşka hücum edişindeki mahcubiyet görülmeye değerdi. Sokak jargonu ve üslubunu esirgemeden canlandırdığı Velit karakterinde Fırat Tanış’ı ve tüm ekibi kutluyorum.

Ya sonra müjdem var size. Kimler yoktu ki bu çaresiz sevdaya ve çaresini bilmemize rağmen başımızı çevirebildiğimiz “Sır Çocukları”na dair filmin oyuncuları arasında?

Henüz, gelecekteki başarılarından habersiz yeteneklerle dolu bu kadroda, pek çok tanıdık isimle beraber Sır Çocukları’nda oynadıktan sonra yıldızları parlayan bir çok isim de var.

Filmi izlerken keyif almamı sağlayan; senaryo, kurgu, anlam ve kulak küpesi kıvamındaki nasihatlerin dışında tuhaf bir nostalji havasıydı. Ama ilk izlediğimde değil, yıllar sonra tekrar izlediğimde bu nostaljik havayı yakaladım çünkü o zamanlar kadrodaki bir çok isimden haberimiz bile yoktu.

Biliyorum ki sizleri de çeken ve filmi soluksuz izletecek olan etkenlerin başında, bu rengarenk ama hüzünlü, savaşçı ancak kazanılacak zaferleri gün aşırı sevinçlerinden ibaret olan, gülen ama yarım ekmek yemiş kadar kahkaha atabilen Sır Çocukları filminin kadrosu olacaktır. Ve tabii ki senaryoyla beraber geçmişe dönmeniz kaçınılmaz…

Filmde bir çok sevdiğim noktanın yanısıra bir de final sahnesi vardı ki… İzlediğimiz süre boyunca çakılı olduğumuz koltuklarımızdan kalkabilmemiz için normalde herşeyin yolunda gitmesi, mutlu veya iyi bir son olması gerekirken, o kadar gerçek bir son ile ayrılıyorsunuz ki, film bitip de evinize döndüğünüzde yavrucaklarınıza sımsıkı sarılma hissiyatı sarıyor içinizi.

Bir kare daha… Namus davası gereği üzerine aldığı ancak sindiremediği görevini yapma mecburiyetini, bir insanın canından daha mühim görmek zorunda kalan Reşo’nun (Mehmet Ali Alabora) da mahcubiyeti ayrı bir içler acısıydı.

Birbirinden acı, birbirinden komik, birbirinden dertli bir çok hassas konuyla gönülleri feth etmiş bir film.

Müjdemin devamı olarak kadrodaki isimleri de saymam gerekiyor.
Sır Çocukları adlı filmde Fırat Tanış (Velit), Özgü Namal (Zeynep), Nur Sürer (Münevver), Mustafa Uğurlu (Palyaço), Serdar Orçin (Ziya), Erdinç Olgaçlı (Hasan Dayı), Aslı Başak Paçacı (Sincap), Arif Erkin (Baba), Arslan Kaçar (Şerafettin), Halil İbrahim Aras (Cemil), Batuhan Levent (Tilki), Ozan Bilen (Hoca), Barış Küçükgüller (Boyacı ilyas) ve Mehmet Ali Alabora (Reşo) isimleri yer alıyor…

Filmin aldığı ödüllerden de bahsedip, henüz izleme onuruna sahip olmamış arkadaşları gaza getireyim;

-14. Ankara Film Festivali, 2002, Seçiciler Kurulu Özel Ödülü
o Umut Veren Yeni Senaryo Yazarı Ümit Cin Güven
o Umut Veren Yeni Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Volga Sorgu
o En İyi Kadın Oyuncu Nur Sürer
-39. Antalya Film Festivali, 2002, Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Halk Jürisi En İyi Film Ödülü
-İskenderiye Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-22. İstanbul Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-2. Köyceğiz Ulusal Altın Aslan Film Festivali, 2003, En İyi Uzun Metraj 1. Film
-8. Sadri Alışık Ödülleri, 2003, Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
-24. Siyad Türk Sineması Ödülleri, 2002, Umut Veren Genç Oyuncu Fırat Tanış

İzlemeyen kalmasın artık…

Bu yazı Ethem tarafından 11 June 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Rahmetli Ahmet Uluçay’ın 2004 yılında çektiği ilk ve maalesef son uzun metraj filmi olan Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak, yönetmenin hayatının bir çeşit biyografisi gibi. Tıpkı yönetmenin küçükken izlediği filmlerden sonra sinemaya gönül vermesi, hatta arkadaşıyla beraber köylerinde film oynatmaya çalışmasına benzer bir öyküsü var filmin. Yazın köylerinin yakınındaki bir kasabada karpuzcunun yanında çalışan Recep ile bir berber dükkanında çırak olan Mehmet sinema sevdasıyla yanıp tutuşan iki yurdum gencidir. Başlıca uğraşları kasaba sinemasından atılmış film negatifleri toplayıp kendi yaptıkları film makinesinde bunları oynatmaya çalışmaktır. Bunun için akıllarına gelen her yolu denerler ama negatifteki adamlar bir türlü ?gımıldamamaktadır?. Bunun yanı sıra Recep, kasabada gördüğü bir kıza tutulmuştur ki artık sadece iki şey için dua etmektedir: ?Adamlar gımıldasın, Nihal’i anası bana versin.?

Temelde bu iki motif üzerine ilerleyen film, hikayesinin sade ama içtenliği kadar o zamana kadar hiçbir oyunculuk deneyimi olmayan iki amatör başrol oyuncusunun başarısıyla da dikkati çekiyor. İsmail Hakkı Taslak ve Kadir Kaymaz, isimlerini ilerde başka filmlerde duyururlar mı emin değilim ama yaptıkları bu tek işle bile bir çok kişinin adlarını bilmelerini sağladıkları bir gerçek.

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filmini izlerken, filmin gösterdiği naifliğe aynıyla karşılık verilirse filmin tadına daha iyi varılacağı kanaatindeyim. Öykü olarak sıradışılığı, kurgu olarak olağanüstülüğü yok filmimizin; ama samimiyet derseniz, ufak detaylardaki hoşluklar derseniz, çocuk saflığında yaşanan bir sevda derseniz sizi fazlasıyla memnun edecek bir film.

Filmi bütünüyle çok beğenmekle beraber özellikle dikkatimi çeken ve filme ayrı bir hoşluk katan sahneler var. Bu sahneler yönetmen Ahmet Uluçay’ın hem senaryoda hem de yönetimde, yaşasaydı ne güzel işler yapacağının habercisi niteliğinde. Mesela, iki kafadarın yaptıkları projeksiyon makinesini sakladıkları yere giderken, akşam alacasında geçtikleri ürkütücü bir sokak görürüz. Aynı ürkütücülük Recep’in annesinin, film negatiflerini yaktığı dış mutfakta da karşımıza çıkar. Aslında ne sokak o denli tekinsiz ne de mutfak korkunçtur. Yönetmen, söz konusu yerlere iki ergenin gözüyle bakmaktadır; karanlık insanların bulunduğu sokaklar, kaynar kazanlarda büyülerin yapıldığı mutfaklar.

Bir başka güzel sahne de mahallenin delisinin projeksiyon makinesini çalıştırmaya çalıştıkları geceden aklında kalanlarla çevresini bir sinema şeridini izlermiş gibi yaptığı sahne. Başka bir filmde böyle bir anlatım var mıdır bilemiyorum, çok akıllıca geldi bana.

Filmin senaryosunun olaylardan çok diyaloglarla güçlendirilmiş. Böyle olunca kahramanların nasıl biri olduklarını söylediklerinden, davranışlarından anlamamız gerekiyor elbette. Bu bağlamda Ahmet Uluçay’ın bu filmdeki baş kahramanlarını iyi tahlil ettiğini söyleyebilirim. Mesela;

UCUNDAN AZCIK İSPİYON (SPOILER)

Sevdiği kızın annesi saçlarına iltifat edince hemen bir tarak ve bir ayna alan Recep’in, saçları kesildikten sonraki perişan hali tam da olması gerektiği gibiydi. Birgün saçlarının en beğenilen özelliği olabileceğini kavrayan(!)/ sanan bir ergen, aynı gün sona ermeden saçlarından olursa ne düşünür, ne hale gelir? İşte bu hüzünlü ama aynı zamanda gülümseten bir sahneydi.

ACIMADI Kİ, ACIMADI Kİ…

Ahmet Uluçay’dan çektiği birkaç kısa filmle birlikte sadece bu film kaldı yadigar. Ama öyle bir film ki, güzelliğine nice onlarca film çekenler erişemedi.

Bu yazı fafatuka tarafından 21 May 2010 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Herkesin, hatta dünyanın bildiği bir isim Mr. Bean (Rowan Atkinson) diye komedinin yüz karası, sıradan ve iğrenç mimikleriyle espri yapmaya çalışan adamın en az bir filmini izlemiş olan bizler, ne oldu da Cem Yılmaz gibi bir aktörü beğenmemeye başladık ve eleştirel olabildik? Hani Cem Yılmaz fanlarından ya da müptelası değilim ama adamcağızın yaptıkları ortada ve yapacakları da. Şu anki durumundan uç bir boyuta geçemeyeceğini biliyoruz, fakat diliyoruz. Peki ya ne istiyoruz? Bundan önceki filmlerinde olduğu gibi film öncesi bir eleştiri bir çamur banyosu ve hemen ardından gişede yer bulmak = iğne aramak.

Fevkalade demiyorum ama ne izleyeceğimi bilmemle beraber şuna dikkat ediyorum, Cem Yılmaz’ın komedi tarzındaki filmlerinden G.O.R.A ve A.R.O.G.’u izleyen herkesin tanıdığı fakat başka bir karaktere bürünmüş olan bir Osmanlı izledik. Dikkat ederseniz filmlerin hepsindeki espri anlayışı, mimikler ve olaylara verilen tepkiler bile Cem Yılmaz’ın sevdiğimiz, güldüğümüz yönü değil miydi? Peki ne istedik de beğenmeyen kitleyi oluşturuverdik? Muhteşem bir western filmi bekleyenler mi vardı, yoksa silahların az patlaması mı bizi kamçılayamadı?

Silah olsa vahşet, küfür olsa dehşet. Evet küfür de vardı argo da. Ama bu değil miydi tanıdığımız Cem Yılmaz’ın canlandırdığı karakteri? Bundan önceki 2 filminde de aynı tarz vardı. Tam bir sokak jargonuyla konuşup, bir fırlama gibi el-kol hareketleri (bende sokak jargonu yaptım:D) ve karşınızda Cem Yılmaz değil..! Her akşam eve dönüşte karşınıza çıkan tiplerden birisi, belki de mahallenin abisi…

(Sahneden bir kare aklıma gelir) Gülüyorum… Neyse… Aklıma geldikçe tekrar güldürecek kadar çok sıkı yerler vardı:)
Enine boyuna anlatıp keyif tadınızı bozmaktansa hem filmle hemde izleyiciyle ilgili konuşmak daha faydalı olur düşüncesiyle kısa geçmek istiyorum.
Filmin konusu malum… Önceki tanıtım yazımda da belirttiğim gibi Yahşi Batı filminde eski yüzleri (Süleyman Turan ve Yılmaz Köksal) görme fırsatını biz seyirciye yaşatan Yahşi Batı ekibine bu güzel jestlerinden dolayı bir kez daha teşekkür etmek isterim.

Birkaç abartı dışında (fincan ve altlığını çıkartmak vs) filmin komedi tarafı gayet keyifli ve eğlenceliydi. Aslına bakarsanız komedinin yanında birçok atıfta bulunulması beğenimi kazanmalarına ayrıca sebep oldu. Atılabilecek en yumuşak taş, şakayla karışık olandır ve bunu çok iyi başarmışlar. Sonra…
Filmde beğenmediğimi belirttiğim abartılar dışında Demet Evgar’ın görünüşü beni hayal kırıklığına uğrattı gibi. Demet Evgar, gerek oyunculuğuyla olsun gerekse güzelliğiyle ilgi çeken ve başarılı bir aktris ise;

a) Neden bu özellikleri daha çok su üzerine çıkartılmadı?
b) Bir kadının kovboy olması kadınlığından mı alıkoyuyor?

Oysa Demet Evgar gibi hem güzel hem sevimli hemde çekici bir baayan, böyle bir kadroda (tek kadın oyuncu diyeceğim) daha çok romantik olamasa da çekici olabilirdi. Diye düşünüp cahillik adına mutasyona uğradığımı düşünmenizi de istemem doğrusu:) Şahsi görüşümdür, arz ederim.
Ehh böylesine eğlenceli bir filmi aynı tadında anlatmaya çalıştım. Umarım keyif almışsınızdır.

Elalemin hayali süper böceklerini izlemeyin diyemem ama, yerli filmlere de ilgi gösterirsek ve değer verirsek bir gün biz de elalem olabiliriz. Diye düşünüp mutasyonumu tamamladım sanırım :S

Bu yazı Ethem tarafından 09 May 2010 00:02 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sahip olduğumuz bazı özellikler vardır ki üzerinde hiçbir emeğimiz yoktur. Fiziksel özelliklerimizin çoğunda söz hakkımız yoktur, anne-babamızı biz seçmeyiz, doğduğumuz yere biz karar vermemişizdir, doğal olarak hangi ırka/millete mensup olduğumuz da bizim belirlediğimiz bir özelliğimiz değildir. Bu da demektir ki etkileyemediğimiz ve değiştiremeyeceğimiz özelliklerimiz için haddi aşan bir övünç duymak, bunlarla üstünlük taslamak ne kadar yersizse bunlar için yerinmek, kendini küçük görmek de o derece mantıksızdır.

Büyük Adam Küçük Aşk filmini yazmak için klavye başına oturduğum iş bu dakikalarda filmin tüm tortularını arındırdığımda ne kaldı geriye diye düşündüm ve yukarıdaki paragraf çıktı. Aslında sonda söylemem gerekeni başta söylemiş oldum. Okumaya devam etme niyetindeyseniz, gelin başa dönelim ve her şeyi sırasıyla anlatayım.

2001 yılı yapımı Büyük Adam Küçük Aşk filmi, senaryosunu da kendisinin yazdığı, yönetmen Handan İpekçi’nin ikinci filmi. On yıl önceki şartları düşünürsek, ki hâlâ o şartlarda bir iyileşme keydettiğimizi pek söyleyemeyiz, oldukça cesur bir konuya değindiğini söyleyebiliriz. Zaten zamanında yasaklanmış, sonra yasağı kaldırılmış, üzerinde bolca tartışılmış bir film. Bunca tantananın sebebi filmin konusuna gelince.

Anne babasını kaybetmiş küçük Hejar’ı, amcası İstanbul’da aile yakını bir avukatın evine bırakır. Gelin görün ki avukatın evinde polis tarafından aranan iki kişi daha kalmaktadır. Polis eve baskın düzenler, aranan iki kişi silahla karşılık verince çatışma çıkar ve içerdekiler ölür. Ortalık yatışıp polis evde son kontrollerini bitirmek üzereyken minik kız, saklandığı dolabın içinden çıkar, yaşadığı şokun etkisinden kurtulamadan karşı dairenin kapısına gider. Cumhuriyet ilkelerine sonuna kadar bağlı, evinde çalışan kadının Kürtçe hayret nidalarına bile kızan, yılların giderek katılaştırdığı emekli yargıç Rıfat Bey’in dairesidir bu ve Hejar’ın içeri girmesiyle hem büyük adam hem de küçük kız için zorlu ama sonunda yaşın, dilin, kültürün sıfırlanacağı, birbirlerinden bir farkının kalmayacağı bir süreç başlayacaktır.

Film, genel anlamda Türk-Kürt meselesine, öteki diye addettiğimiz insanların aslında bize hiç de uzak olmadıklarına, yalnızlığın yaş-cinsiyet-kültür-ırk diye bir ayrım gözetmediğine, insanoğlunun farklılıkların üstesinden gelebilecek güçte olduğuna değindiğini tahmin etmişsinizdir. Bunu yaparken yaşlı bir amcayla (her ne kadar aksi mi aksi bir amca olsa da) küçük bir kızı bir araya getirip meseleyi onlarla anlatmak filmin akıllıca taraflarından. Zira memleketimizde bazı meseleler çözüm bulmak bir yana adam akıllı konuşulmaz bile malumunuz. Bu bağlamda hem oyuncu olarak hem de karakterler çok doğru seçilmiş. Rahmetli Şükran Güngör her şeyiyle emekli bir yargıç olarak karşımıza çıktığı gibi küçük Kürt kızını oynayan Dilan Erçetin de boyundan çok büyük bir iş çıkarıyor ki zamanında 38. Antalya Film Şenliği’nde jüri özel ödülü, 13. Ankara Film Festivali’nde umut veren oyuncu ödülünü almıştır kendisi.

Büyük Adam Küçük Aşk denince filmin müziklerinden söz açmamak olmaz. Mazlum Çimen ve Serdar Yalçın imzalı müzikler sanki izleyeni baştan ağlatmaya niyetli gibi dokunaklı. Gerçi müziğin kullanımı bazı sahnelerde bu niyeti düpedüz aşikar ediyor; ama kanlı bir çatışmaya şahit olmuş, bir anda kendini kimseleri tanımadığı bir ortamda bulmuş yetim bir çocuk söz konusu olunca, Hejar’ı görmek bile yüreğin burkulmasına yetiyor. Filmin ara sıra ritmini düşürmesi filmin eksi taraflarından biri gibi gözükse de, atraksiyon beklentisi içine girmeden izlenirse ritmin iniş çıkışları çok göze batmıyor.

Filmin ispiyon (spoiler) verecek pek bir bölümü yok, olduğu gibi izlenip üzerinde düşünülmesi gereken bir film bana göre, taraf tutmadan, empati kurmaya çalışarak. Zaten söylemek istediği çoğu şeyi film kendi anlatıyor. Filmi iki kere izlemiş biri olarak benim de bir çift sözüm var, ama bunun için yazının ilk paragrafına dönmeniz gerekecek. Ne yapalım son sözü ilk söz yapmış bulundum bi kere.

Bu yazı fafatuka tarafından 07 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çoğumuzun malumu olduğu üzre güzeller güzeli köylü kızı Asya ile yakışıklı çapkın İstanbullu İlyas’ın yüreklerini ellerinde hissedecek denli sıcak aşklarıyla başlar Selvi Boylum Al Yazmalım. Sonrasında belki kültür farklılığından, belki İlyas henüz olgunluk çağına ermediğinden iletişimsizlik baş gösterir iki sevdicek arasında. İlyas’ın kendince teselliyi başka bir kadında bulduğunu öğrenen Asya, çocuğunu alıp bilmediği yollara koyulur yine bilmediği yerler için. Asya’nın bir planı yoktur ama kader onun için bir şeyler ayarlamıştır.

Cemşit’in hayatlarına girmesiyle, daha doğrusu bebesini alıp kendini yollara vurmuş yalnız ve kalbi kırık bir kadının Cemşit’in hayatına girmesiyle filmin seyri bildik aşk kilişelerinden sıyrılmaya başlar. Karısını ve çocuğunu kaybettiği günden beri yalnızlığı arkadaş edinmiş Cemşit; dürüstlüğü, yardımseverliği ile biz izleyicilerden çoktan tam puan almıştır ve çok geçmeden Asya’nın takdirini ve oğlu Samet’in de kalbini kazanır. Bir süre sonra hayatları tam da bir rutine oturmuşken beklenmedik bir kazazede Asya’yı hayatının sorusuyla yüz yüze getirecektir: Sevgi neydi?

Sahi, neydi sevgi? Asya ile İlyas’ın ilk karşılaştıklarında içlerine düşen kor muydu? İlyas’ın elinin Asya’nın eliyle buluştuğunda hissettikleri yürek sıcaklığı mıydı? Asya’nın İlyas’la evlenmek için ailesine karşı gelme pahasına ortaya koyduğu cesareti miydi? Dağa taşa, uçan kuşa çoşkuyla ilan ettikleri sevinçleri miydi?

Belki bunların hepsiydi, belki birazı; ama görünen o ki İlyas’a yetmedi. Bir köylü kızını eş olarak sevdi ama onu arkadaş edinemedi. Bu yüzden iş yerinde yaşadığı sorunlarını, “Anlatsam anlar mı ki?” cümlesi ile biten şüphelerini başka bir kadınla dağıtmaya çalıştı. Aşkın sefasında seyrü sefer etmeyi bildi ama cefasında fedakarlık yapmayı, kıymet bilir olmayı beceremedi. Oysa sevgi, yukarıda yazdığımız cümlelerden ibaret değildi. Yandığı yerde kül olmaması için emeğe, fedakarlığa, iyiliğe ve arkadaşlığa ihtiyacı vardı. İlyas, sevgi’nin ihtiyaçlarını bilemedi, sevgi alevlerinin sonsuza kadar kendiliğinden tüteceğini sanması en büyük yanılgısı oldu.

Cemşit’in değeri tam da bu olguda ortaya çıktı. Asya ona ilk görüşte aşık olmadı belki ama karşılıksız iyiliği, fedakarlığı, önemsenmeyi, kol kanat gerilmeyi, iyi bir eş ve iyi bir baba modelini Cemşit’te gördü. Cemşit, Asya için ilk göz ağrısı kadar olamadı belki ama her zaman tutunabileceği ve hep güvenebileceği bir dal oldu. Sönmeye yüz tutan ateşi harlayan, canlandıran Cemşit’ti. Öyle ki Asya gözü kör bir aşkın değil ama karşılık beklenmeyen, saf iyiliğin, candan dostluğun ve emek harcanmış bir sevginin kölesi oldu.

Selvi Boylum Al Yazmalım için dört dörtlük bir film demek yanlış olmaz kanımca. Rahmetli Cengiz Aytmatov’un bir hikayesinden Ali Özgentürk’ün kaleme aldığı senaryo ancak usta bir yönetmenin eline yakışırdı, Atıf Yılmaz kariyerindeki en iyi işlerden birini çıkarark senaryoya hayat verdi. Güzeller güzeli Asya rolünde, bence o dönemde Türkiye’nin en güzel kadını olan Türkan Şoray’dan başkası düşünülemezdi. Yakışıklı, çapkın İlyas için, genel olarak pek beğenmesem de, Kadir İnanır’ın çok uygun olduğunu, onun da hayatındaki en unutulmaz rolünü oynadığını itiraf etmem gerek. Dürüstlüğü, efendiliği, adam gibi adam olduğu yüzünden okunan Ahmet Mekin ise Cemşit’in ta kendisiydi adeta. Bütün bunlara Cahit Berkay’ın hâlâ unutulmaz, hâlâ etkileyici, hâlâ Türk filmleri içinde en güzel film müziği olduğunu düşündüğüm bestesi eklenince ortaya şahane ötesi bir film çıkmıyor mu ey okur?

Sen de Asya ile İlyas’ın ilk karşılaşmalarında yüzünde tebessüm hissetmedin mi? İlyas’ın elini uzatışında “Seninim işte, al götürsene beni.” diyen Asya ile için gitmedi mi? “Onu bekliyor belli. Beni beklesin istiyorum.” diye düşünen Cemşit’i için burkularak izlemedin mi? Yıllar sonra İlyas’ı karşısında görünce elindeki odunları paldır küldür düşürüp ancak dizleri üstünde şömineye ulaşabilen Asya ile yüreğin sıkışmadı mı? Cemşit’in “Kocası olduğunu bilseydim yardım eder miydim? Ederdim, yaralıydı.” diyen iç sesini duyunca Cemşit’e hayran olmadın mı? “Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu, emekti…” diyen Asya’ya hak vermedin mi ey okur?

Bu yazı fafatuka tarafından 23 April 2010 01:55 tarihinde yazıldı. 12 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu durumun öncelikle, başrol oyuncuları Engin Günaydın ve Binnur Kaya’nın genel sinema izleyicisinde Vavien’in bir komedi filmi olduğu imajı çizmesinden, film bu beklentiyi karşılamayınca da bazılarında hayal kırıklığı yaratmasından kaynaklandığını düşünüyorum. Avrupa Yakası adlı dizide  hepimizi güldüren ve böylelikle birçok hayran kazanan Burhan Altıntop ve Şahika karakterleri, oyuncuların üzerinde öylesine yapıştı ki, seyirci olarak çoğunlukla yaptığımız hatayı yaptık ve Engin Günaydın-Binnur Kaya’yı Burhan ve Şahika’dan ayırt edemez olduk. Bu iki sanatçı üzerlerine düşen vazifenin hakkını vererek sanatlarını haklı olarak başka tiplerle icra edince, izleyici olarak bizler ise vazifemizi yerine getirmekte ihmalkar davrandık ve onları birer sanatçı/oyuncu olarak değil Burhan ve Şahika olarak ya da onların muadili tipler olarak görmek istedik. Bu anlamda sanatçıların ne kadar farklı rollerde yeteneklerini geliştirmeye gereksinimleri varsa biz izleyicilerin de sanatçıları canlandırdıkları tipler gibi değil sanatçı olarak görmeye ve bu anlayışımızı geliştirmeye ihtiyacımız var diye düşünüyorum.

Eğer Burhan’ı ve Şahika’yı kafanızdan siler de Vavien’i ve oyuncuları önyargılardan uzak bir şekilde izlerseniz, filmin ve oyunculuğun keyfine varabilirsiniz. Ama kahkaha atmadan, bazen gülümseyerek, bazen hayret ederek, çoğu zaman da filmdeki karakterlerin gerçeğe ne kadar yakın olduklarını görüp hak vererek.

Filmimiz Celal adında, Tokat Erbaa’da yaşayan, ağabeyiyle beraber dükkanlarında elektrik işleri yapan bir esnafın merkeze alındığı bir hikaye anlatıyor. Celal, sıradan yaşamından bıkmış, kendine bir çıkış yolu arayan ve daha fazlasını hak ettiğini düşünen  bir adamdır. Celal’in karısı Sevilay da, yurdumun her yöresinde rahatlıkla rastlayabileceğimiz dünyası evi ve kocası olan sıradan  bir kadındır. Almanya’da yaşayan babasının kendisine gönderdiği paraları kocasından saklaması bile zannımca sıradanlığından bir şey eksiltmez çünkü kocasından bir şey gizlemeyen kadın olmaz bir kere. Bunu sadece para olarak söylemiyorum, herhangi bir şey olabilir bu zira kadınların dürüstlüğü çok da hoş karşılanan bir durum değildir yaşamımızda. Hatta rahatlıkla iddia edebilirim ki asıl politikacı kadınlardır. Yalnız şunu da ekleyeyim, kadının bu özelliği fesatlığından değil, hayatın ona ancak bu şekilde yaşam şansı tanımasındandır. İnanın bana, kadınların tamamen dürüst olduğu bir dünya istemezdiniz :)

Neyse, biz konumuza dönelim. Celal, hayatta daha fazlasına (para, başka bir kadın) sahip olmasının karşısında tek engel olarak karısını görmektedir.  Çünkü Sevilay’ın kendinden gizli biriktirdiği paradan haberi vardır ve Samsun’da bir gece kulübünde çalışan şarkıcı bir kadınla ilişki yaşamak istemektedir, dolayısıyla her ikisini de meşru yollarla elde edebilmesinin tek yolu karısından bir şekilde kurtulmaktır. Celal planını yapar ve işe koyulur. Başta işler planladığı gibi ilerler, ama Celal’in  hesaplayamadığı bazı şeyler vardır, nasıl derler bilirsiniz,  “İnsan plan yapar, kader güler.”

Genellikle sinsi plancıların, şer niyetlilerin ve dahi kem gözlülerin hep normal olmayan/görünmeyen, hatta sıradışı insanlar olduklarını görürüz  filmlerde. Vavien, tüm bunların sıradan gördüğümüz yurdum insanı tiplerinin de pek âlâ mahareti olabileceğini, yani sıradanlığın, tek düzeliğin tehlikeli de olabileceğini anlatıyor. Ve en önemlisi, çoğu insanın bu tehlikeyi görmezden gelerek yaşadıklarını söylüyor.

Yazımın bu kısmında izlemeyenlerin tadını kaçırmamak adına ispiyon (spoiler) uyarısı yapayım. Ama izleyenler aşağıdaki cümlelerimi okurlarsa filmi doğru anlayıp anlamadığımı tartışabiliriz.

İSPİYON (SPOİLER) GELİR HOŞ GELİR, LEY LEY LÜM LÜMÜ LEY!

Celal, gerçekten sinsi bir adam. Hatta ona soğukkanlı bir katil, ya da katil namzedi desek başımız ağrımaz. Sadece kendini düşünen bir bencil, öyle ki karısının ve oğlunun hayatını zehir ettiklerini, ona layık olmadıklarını düşünüyor, kendinin liyakat sahibi bir adam olup olmadığını hiç sorgulamadan. Aslında karısı Sevilay ve oğlu, fazla bir özelliği olmayan insanlar. Celal’e hak verme ihtimali olabilirdi belki (cinayet teşebbüsüne değil elbette) ama Celal’in de daha fazlasını hak edecek bir özelliğini görmüyoruz. Celal’i karısını öldürmeye kast edecek kadar sıkan şey nedir diye düşünüyor insan. Varoluşsal bir dert mi, karısının yaşamı ona gerçekten zehir etmesi mi? Hayır hiç biri değil. Celal, düpedüz sığ bir adam. Yaptığının ahlâki boyutlarını düşünmediği gibi Sevilay uçuruma yuvarlandıktan sonra geri dönünceye kadarki sürede de yani onu gerçekten öldürdüğünü zannettiği sürede de hiç bir üzüntü ya da pişmanlık emaresi göremiyoruz Celal’de.

Sevilay, başta da söylemiştim, yurdumuzda fazlasıyla yetişen kadın tiplerinden biri. Evini çekip çevirmesi, kocasına hizmet etmesi ve çocuklarına bakması için yaratıldığını zanneden bir kadın. Sevilay bu durumunu öylesine içselleştirmiş ki kocasının ağır laflarına rağmen babasına karşı kocasını savunuyor, bir partinin kadın kolunda sadece güzel yemek yapma becerisinden yararlanılmasına ses çıkarmıyor. Kocasının onu boşama tehdinini de canına kast edildiği, parasının çalındığı bir durumda başına gelebilecek en kötü şey olarak algılıyor. Tek istediği, kocası ne olursa olsun yanında olsun, onu bırakmasın. Sevilay’ın bu isteğinde kocasına duyduğu gerçek bir sevginin yattığından emin değilim açıkçası. Babasının telefonda konuşmalarından anlaşıldığı kadarıyla Sevilay sevgi dolu bir ailede büyümemiş. Kendiyle ilgilenen bir tek kocasını görmüş. Oğlu ondan çok başka alemlerde. Bu durumda Sevilay’ın sade kendi olduğu için değerli olduğu algısı yok, ancak kocası varken kendini var olarak düşünebiliyor. Yıllardır kocasından gizli (bu gizliliğin de babasının korkusundan olduğunu düşünüyorum) biriktirdiği paralarla ne yapacağına dair en küçük bir işaret dahi göremiyoruz filmde. Yani Sevilay’ın kendiyle ilgili ne bir planı, ne bir hayali var. Yaşamı onun dışındakilerin kararları ve istekleriyle yol alıyor.

Celal’in Sevilay’ı uçurumdan attıktan sonra gelişen olaylar gerçekten ilginç. Celal, dışından üzülmüş görünüyor, aslında insanlar onu üzülmüş olarak görüyor,  ağabeyinin “içine atma” temalı konuşmasından insanların Celal’ın mahvolduğunu ama bir çeşit şok geçirdiğini bu yüzden donuk olduğunu zannettiklerini anlıyoruz, gerçekte ise Celal’in Samsun’a gidip ilgilendiği kadınla birlikte olmaktan başka düşündüğü yok. Sonra Sevilay geri dönüyor, bir köylü onu bulmuş ve kurtarmış. Filmin bundan sonrasında katil namzedinin psikolojisini çok iyi vermiş film. Sevilay’ın söylediği her sözü, yaptığı her davranışı karısının cinayet girişimini bilmesi olarak algılıyor Celal. İyice panikleyince de ağabeyine her şeyi anlatıyor. Burada bile Celal’in pişmanlıktan değil paçayı kurtarmak için ağabeyine danışma mahiyetinde her şeyi anlattığını görüyoruz. Beraber bu işin ayyuka çıkmaması için bir yol düşünüyorlar. Ama Celal, karısını boşamayla tehdit ettiği için Sevilay kocasının onu bırakmaması karşılığında zaten haberinin olmadığı bütün o cinayet girişimini ve parasının çalınmasını bir tarafa bırakıyor. Filmin sonunda şaşırtıcı bir biçimde aileyi mutlu mesut görüyoruz. Zaten ağabeyi Celal’e “Ne ballısın ya!” derken gerçekten de kaderin bu şekilde tecelli etmesine şaşırıyoruz. Ama şu var ki, mutluluk gerçek bir sevginin üzerinde kurulmuyor burada, unutmanın, hasır altı etmenin, yokmuş gibi davranmanın üzerinde kuruluyor, yani mutlu-y-muş gibi hayatlara devam ediliyor.

YORUMLARI BOŞ GELİR, LÜM LÜMÜ GÜZEL GEL BİZE…

Yukarıda anlatmaya çalıştığım bütün o gevezeliklerin yanında Vavien filmini, yurdum insanının tipik özelliklerini gözler önüne serdiği için de çok sevdim ben. Filmi izlerken tiplerin nasıl da hayatımızdaki gibi konuşup davrandığını görünce şaşıracaksınız. Sizi bilmem ama küçükken gittiğim aile pikniklerinde her şeyi hazırlayıp sonra da toplayan hep kadınlar olurdu. Filmde erkeklerin arabanın içinde, yağmur altında piknik eşyalarını toplayan kadınları bekledikleri sahnede, bu filmin aslında ne kadar çok çevrildiğini düşünmeden edemedim.

Bu yazı fafatuka tarafından 14 April 2010 02:30 tarihinde yazıldı. 29 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 30 March 2010 02:02 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat Var, işte bu  su yüzüne çıkamayanları karaya vurmuş balıklar misali aklımızın kıyısına getiren bir film. Reha Erdem’in bol ödüllü bu filminde baştan sona bir nefessizlik, bir daralma dolayısıyla bir boğulma hissini yaşayacağımızı da baştan söyleyeyim.

Mesleği balıkçılık olan  ama aslında kaçakçılık yapan babası ve yatalak dedesiyle beraber yaşayan henüz ergenlik dönemindeki Hayat, adının anlamını çok da geniş olmayan dünyasında anlamaya çalışmaktadır. Ne yazık ki  gerçek hayatın küçük kıza verdiği dersler adıyla övünebileceği bir duruma getirmez Hayat’ı. Zira daha o yaşta annesizliğin, sevgisizliğin, güvensizliğin, tekinsizliğin, cinsel istismarın (hatta daha kötüsünün), insanları kullanmanın ve çıkarcılığın ne olduğunu öğrenir, yaşıtlarının tek derdi okuldaki dersleri ya da hoşlandıkları erkekler/kızlar iken.

Hayat Var’ı izlerken bir durum hikayesiyle karşı karşıya olduğumuzu bilerek izlemek yerinde olur (Hani okulda öğrendiğimiz Maupassant tarzı hikaye -Çehov tarzı hikaye vardır ya), zira film bize,  fakir bir kızın türlü zorluklarla başa çıkarak sonunda sınıf atladığı hayalperest Yeşilçam öykülerinden birini anlatmıyor. fakir bir kızın türlü zorluklara kendince bulduğu gerçekçi başa çıkma yollarını gösteriyor. Bunu yaparken oldukça ağır bir dil kullandığını, izleyeni oturduğu koltukta rahat bırakmamaya kararlı olduğunu, neredeyse “Açın pencereleri, açın!!!” feryadını basmamıza niyetlendiğini eklemem yerinde olur.

Filmde yaratılan karabasan ortamı  ve bunun ustaca anlatımı kadar filmin başrol oyuncusu Elit İşcan’ın da oldukça başarılı olması filmi izlemeye değer kılan etmenlerin başında geliyor elbette. Ayrıca, filmin başından beri bizi hiç rahat bırakmayan gerçek hayatın sesleri de filmin etkileyiciliğinde oyuncular kadar rol oynamış.

Reha Erdem’in Korkuyorum Anne’sini çok beğenmiş biri olarak Hayat Var’ın beni epey zorladığnı söyleyebilirim. Gerçi Reha Erdem’in en büyük ve en iyi özelliği birbirinden farklı tatlarda film yapması bence. Sanırım hep göz ardı ettiğimiz ama bir yerlerde bütün acı çıplaklığıyla yaşanmaya devam eden hayatların tabir-i caizse suratıma çarpılması beni biraz rahatsız etti. Ee, bir şeyler de eğlendirivermesin bizi, acıtsın biraz.

Bu yazı fafatuka tarafından 27 March 2010 16:22 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Neşeli Hayat’ı, filmi aldıktan bir kaç hafta sonra izleme şansını yakalayabildim. Keşke daha erkenden izleyip bu hissiyatı daha önceden üzerime kondursaymışım diye iç çektim.

İç çektirici bir filmdi. Öyle ki film, bir konudan veya hissettirdiği bir iki manevi duygudan ibaret değil. Bir çok yaşanmış ya da kulağa küpe takılmış da unutmuşuz diyebileceğimiz duygularla, maneviyatlarla dolu. BKM ekibini mutfağın dışında ilk kez bu kadar beğendim. Bunun nedeni de ekip elemanlarının Neşeli Hayat’ta sadece vesilelerde yer alması ve Yılmaz Erdoğan’da yoğunlaşılmasıydı ki, bir filmi film boyunca yüzü gülmeden, asık bir suratla seyri izlenilebilir bir hale getirebilmek ancak bir ustanın bakışlarında saklı olabilirdi.

Film boyunca Rıza kadar isyan edebilmek, Rıza ile yıkılıp Rıza ile çabalama hissiyatına seyirciyi sokabilmek bence büyük bir meziyet sahibi olabilmektir. İlk defa değil ama bu filmde Yılmaz Erdoğan’ı yeniden takdir ediyorum.

Not: Tüm kalbimle.

En başta, yoksulluğun verdiği çaresizliğine mi yanarsınız yoksa alnının teriyle çabalayıp yine de olduğu yerde sayışına mı, ve sonra iyi niyetin verdiği zarara mı yanacaksınız yoksa  iyi kalpli insanların “Hayır” deme özürlülüğüne mi? Hepsi ayrı bir renk, hepsi ayrı bir sokak gibi girip girip çıktım düşüncelerime. Düşündüm ya bazen “off” dedim yakındım biraz Rıza’nın durumunu küpe yaptım, acıttı kulağımı. Bazen “hadi artık bu sefer olsun” dedim azmettim, kapıda durdum Rıza ile vardiye değiştim “Ho hoo” dedim “Bu işi başaralım”.

Sıcaktı yani Rıza konuşurken içinizin yandığını da hissediyorsunuz, Rıfat susunca donuyor, Rıza sık olmasa da gülünce tebessüm ediyorsunuz ama gülmüyorsunuz, mutlu sonu görebilecek miyiz endişesiyle bekliyorsunuz.
Hani birşey söyleyeyim, sert bakışların bıyık altlarında bir tebeüssüm olur ya gülersin de belli edemezsin çünkü hayat acı, gülmeye gelmiyor biliyosunuz ve içten içe sevinseniz bile “yuppii” diyecek kadar garantiye alamıyorsunuz yüksek sesli kahkahalarınızı. Elden ayaktan düşünce hesabı sorulur diye garanti olmayan gülüşlerinizi yarınlara saklıyorsunuz. Onun gibi birşey hissettim ama Rıza gülsün istedim, yeter artık çıkarcı dünyanın sahte bakışlarından sıkıldım, ruh ilacı gibi geldi Neşeli Hayat, yatmadan iki saat önce aldım şurubumu, uyudum.

Bir sahne vardı ki Rıza’nın biyografisini yazmak isteseydim aynı sahnedeki replikleri kullanman yeterliydi sanırım.

Kapıda noel baba kılığında duran Rıza’nın sakalına aniden bir çocuk asılır ve kaçar.

3 yıl aradan sonra Rıza akşamdan kalmadır ve ağzından argo bir kelime çıkar. Sonra çalıştığı dükkanın tezgahtarına pişmanlığını dile getirir…
Rıza – Hiç noel babaya yakışacak hareket miydi bu ya.
Ama işte o da aniden sakalımı çekince…
Haylaz…

Bu kadar olurdu yani. Yılmaz Erdoğan şefkatiyle harmanlanmış, Rıza’nın en kötü anında ağzındna çıkan bir kelamdı, aslında filmi 3-5 saniyede anlatabilen en güzel kelimelerdi. Sonundaki “Haylaz” kelimesi o an itibariyle iyi niyetliliğin en büyük kanıtı, en büyük insanlıktı aslında.

Son olarak; Yılmaz Erdoğan’ı, sonra da eşi rolündeki Büşra Pekin’i kutlamak istiyorum. Ve sonrasındaki sıcak ve rolünü abartmadan olduğu gibi seyirciye yansıtabilen BKM ekibinin hepsi çok iyiydiler yanlız, Ersin Korkut’un filmdeki karakteriyle kendi olağan duruşu pek etkilemedi beni. Hem o saç şekli neydi öyle. Komik.
Her neyse cıvımadan izleyeceğimiz, ufak tebessümlerle süslenmiş ve KESİNLİKLE izlemenizi tavsiye ettiğim bir film oldu Neşeli Hayat.

Filmin künye bilgileri, ilk fragmanı ve diğer resimleri için Buraya…

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2010 22:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yüzden Başka Dilde Aşk, yazılıp söylenen çoğu şeyin aksine ne sadece engelleri kaldıralım, engellilerle bir olalım filmi ne de sadece aşk filmi bana göre. Başka Dilde Aşk , her şeye rağmen değil her şeyle birlikte filmi.

Filmin konusu çoğunuzun malumu, Onur işitme engelli haber bültenlerinin muhattabı, kütüphanede çalışan, yanısıra kürek sporuyla ilgilenen gencimiz. Zeynep ise bir markanın müşteri hizmetlerinde çalışan genç kızımız. Söz konusu iki genç birbirlerine aşık olur ve olaylar gelişir, kâh iyi yönde kâh ters yönde.

Başlarına gelecekleri tahmin etmek mümkün, film de tahminlerimiz doğrultusunda ilerliyor zaten. Yalnız şu var ki, filmde Onur ile Zeynep’in yaşadığı çatışmalar engelli ve engelsiz kişilerin çatışmaları gibi gözükse de bence iki engelsiz insanı ele alsak benzer çatışmaları yaşayacakları çok büyük bir ihtimal, hatta kesin. Dolayısıyla Onur ile Zeynep ilişkisini bu anlamda sağır-duyar ilişkisi olarak görmedim açıkçası. Mesele engelli olmak, engelsiz olmak meselesi değil bu anlamda, hatta tu bi or nat tu bi de değil, mesele birbirimizi ne olursa olsun karşılıklı ne kadar kabullenebiliyoruz meselesi, artılarımız ve eksilerimizle. Sevmeyi göze alacak kadar cesur davrandığımız bir hengamede kendimizi sevdiceğe yakınlaştıracak/ uyduracak ne yapabiliyoruz meselesi. Kendimizi onun yerine ne kadar koyabiliyoruz meselesi. Aklından tuttuğu sayıyı ve rengi doğru tahmin edebilme meselesi.

Bununla beraber Başka Dilde Aşk, belki de bir ilki gerçekleştirerek, Türk sinema tarihinde engelli birini acındırmadan, küçük ya da komik durumlara düşürmeden, onunla empati kurmamıza, bu durumdaki birinin hissettiklerini-yaşadıklarını bizim de hissetmemize-yaşamamıza imkan veriyor. Gerek Onur’un, Zeynep’in arkadaş ortamındayken filmin bizi sesten mahrum ettiği sahnede özellikle Onur’la bizi aynı duruma düşürerek doğrudan, gerekse Onur’un durumun sadece görünen yüzünü anlaması onu da yanlış anlaması yüzünden yol açtığı olaylarla dolaylı yoldan gösterdiği sahneler, filmin kahramanıyla izleyicinin empati kurması açısından önemli sahneler.

Bir diğer taraftan, gerçek sığırın pardon sağırın kim ve ya kimler olduğuyla ilgili de sözleri var filmin. Başlarda Zeynep’in iş yerindeki hareketlenmeleri filmin genelinde bir yere oturtamadıysam da bunun toplumsal olarak bazı şeylere ne kadar sağır olduğumuzu anlatmak için kullanıldığını düşünüp rahatladım. Toplumsal olarak sağır olduğumuz gibi bireysel olarak da sağır olduğumuzu, “Anormal biriyle neden beraber olmak istiyorsun?” mealli bir soruyu soracak kadar ağzından çıkan sözü kulaklarının duymadığı, Zeynep’in arkadaşları gibi Onur’dan daha sağır olan kişileri izlediğimizde rahatça söyleyebiliriz.

Başka Dilde Aşk’ı, anlatımı ve hikayesiyle olduğu kadar oyunculuk açısından da oldukça başarılı buldum. Mert Fırat gerçekten işitme engelli biri olduğunu zannettirecek kadar iyi oynamış, hani “Kapalı Çarşı” adlı dizide rast gelmeseydim kendisine ve ilk bu filmde görmüş olsaydım Mert Fırat’ı, sağır olduğuna kani olabilirdim rahatlıkla. Saadet Işıl Aksoy da olması gerektiği gibiydi bence. Yan rollerde gördüğümüz oyuncuların da fire vermeden oynadığını söyleyebilirim.

Yönetmen İlksen Başarır’ın ilk filmini yüzünün akıyla başardığını ekleyelim ayrıca. Filmdeki bazı sahneleri de çok çok beğendim, mesela hemen filmin başında iki karakterin partiye hazırlandıkları bölüm, hem Zeynep’in hem de Onur’un arkadaş muhabbetlerini gösterdikleri bölüm, doğum günü akşamı ve tabii Zeynep’in eve geldiği ve Onur’un bundan haberinin olmadığı sahne çok çok güzeldi.

Filmle ilgili pürüz olarak karakterlerin ekonomik durumuyla yaşayışlarının uymayışı (bana öyle geldi ya da), Onur’un grafik ve tasarım okuyup da neden kütüphanede çalıştığının açıklanmayışı ( ben kaçırdım ya da), sahneler arasındaki geçişlerde bazı aksaklıkların olması (ben aksadım ya da) gibi ufak tefek şeyleri sayabiliriz. Ama saymazsak, son zamanlarda çekilmiş en güzel Türk filmlerinden biri olan Başka Dilde Aşk’ı kaçırmayın, izleyin derim ben.

Bu yazı fafatuka tarafından 11 March 2010 22:39 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 09 March 2010 01:54 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Eşrefpaşalılar filminin yönetmeni Hüdaverdi Yavuz. Senaryoda Burak Tarık yer almakta. Filmin oyuncuları ise, Turgay Tanülkü, Sinan Albayrak, Deniz Özpınar, Hüseyin Soyaslan, Sermiin Hürmeriç ve Burak Tarık.

Filmin özet bilgileri orjinal sitesi olan esrefpasalilar.com.tr adresinden alınmıştır.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2010 16:27 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Musa, Ankara?dan İstanbul?daki bir camiiye  tayin olan bir müezzindir. Yeni görev yerine gelir, evine taşınır, işine başlar. Hayatında ne bir gel git, ne bir çalkantı ne de düzenini bozacak bir durum vardır. Hatta Yakup adında yaşlı bir sahafın yanında ek bir iş bile bulmuştur. Ama aşk, ah minel aşk! İnsanın başına ne gelirse ondan gelmiyor mu? İnsana kendini unutturup başını döndürmüyor mu? Musa da komşusu Clara ile tanışınca belki de  kırk yıl düşünse aklına gelmeyecek bir sevdaya yakalanıyor. Şimdiki emesen ya da feysbuk aşıklarının (!) gülüp geçeceği hallere de düşüyor üstelik; mutfak pencereleri karşı karşıya olduğundan bir ışık görme umuduyla bulaşıkları tekrar tekrar yıkıyor Musa, kapıda karşılaşırım diye yollarda bekliyor Clara?nın gelmesini, düşürdüğü tespihi verebilmek için kiliseye bile gidiyor. Yaşadığı bu art niyetlerden arınmış, saf aşkı Clara tarafından da karşılık görüyor sonunda ama bir araya gelmeleri filmin dediği gibi uzak ihtimal. Farklı dinlerin insanları onlar, din demek de dünya demek onlar için zira Musa bir müezzin, Clara ise rahibe olmaya karar vermiş bir hristiyan.

Aslında filmin benim en sevdiğim tarafı, bu dinî farklılığı aşırıya kaçmadan, demagoji yapmadan hatta insanın gözüne gözüne sokmadan, olduğunca insanî bir şekilde vermesi oldu. Musa da Clara da kendini ve karşısındakini olduğu gibi kabul etmiş, olmaz duaya amin demeyen iyi niyetli insanlar. Belki içlerinden ?keşke başka şartlarda tanışsaydık? diye geçirmişlerdir ama ikisi de birbirlerinin şartlarını değiştirmek için herhangi bir harekette bulunmuyorlar. Böyle karşılıklı sevgi ve saygı çerçevesinde, bakışmalarla, dile getirilemeyen cümlelerle, sade sevdiceğinin yanında olma mutluluğuyla bir sevda yaşıyorlar.

Film, yönetmen Mahmut Fazıl Çoşkun?un ilk filmi. Baş rollerde Nadir Sarıbacak, Görkem Yeltan ve Ersan Uysal yer alıyor. Üçü de işlerini iyi yapmışlar, söyleyecek pek fazla bir şey yok. Yalnız filmin senaryosuna baktığımızda ki senaryo bir kaç kişi tarafından yazılmış, bazı yerine oturmayan şeyler olduğunu görüyoruz. Örneğin, filmin baş karakterlerinin hayatını değiştirecek nitelikteki Yakup?un kimliğiyle ilgili bilgi ortaya çıktığında Yakup?tan daha etkin bir tavır bekliyoruz ama olmuyor. Böyle bir durumda işleri oluruna bırakmak ne kadar insaflı olmuş tartışılır bence. Aynı zamanda Musa ile Yakup?un yaşadığı adlî olay  ?filmde bari biraz hareket olsun? diye konulmuş gibi. Olmasa çok şey değişmeyecekti filmde bence. Musa kadar Clara da işlense acaba daha iyi olmaz mıydı demeden de geçemiyorum. Ama olaylar Musa?nın bakış açısıyla anlatılıyor, senaristler, bu durumda belki çok zorunlu görmemişlerdir bunu.

Ufak tefek eksiklikleri olsa da güzel bir Türk filmi bence Uzak İhtimal.  Bazıları için izlemesi sabır gerektiriyor ama, demedi demeyin sonra.

Bu yazı fafatuka tarafından 11 February 2010 02:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim, Egemen adındaki genç irisi arkadaşımız mahallenin delisi annesiyle büyükçe bir evde yaşamaktadır. Anne sosyal yaşamı bırakın kişisel yaşamını bile tek başına idame ettirmediği için yaşamlarının tüm sorumluluğu Egemen?dedir. Bir ajansta ofisboy olarak çalışan Egemen ise  yıllardır bu garip ve soyut yaşamın biriktirdiği sıkıntıdan, hayatına istediği gibi egemen olamayışından iyice bunalmış, kimseye de bir zararı dokunmadan yaşayıp gitmektedir. Ama nereye kadar? Patronuna duyduğu platonik aşkın gerçekleriyle karşılaştığında aynı soruyu Egemen de sorar kendine: Nereye kadar?

Egemen?in değil belki ama izleyici olarak bizim bu soruya aldığımız yanıt, başta da belirttiğim gibi, bizi karanlıkta bırakan bir yanıt ne yazık ki. Aynı zamanda başka sorulara da gebe bir yanıt. Acaba gerçekte karanlıkta olan kim? Acaba karanlık dışarda mı yoksa içimizde mi aslında?

Filmin baş rol oyuncuları Meral Çetinkaya ve Erdem Akakçe gerçekten de iyi bir iş çıkarmışlar, özellikle Meral Çetinkaya okuduğum bazı yorumlarda abartılı bir oyunculuk sergilediği yazılsa da bence tam rolünün hakkını vermiş, ne eksik ne fazla. Zira başlarda fazlasıyla antipatik gelen bir deli görünümünden sonra delirişinin hikayesini öğrendikten sonra duruşunda ?şimdi beni sevin artık? durumu yok, hâlâ deli yani. Tabii delirişinin müsebbiplerini düşündüğümüzde kimin aklından zoru olduğu tartışılır bir konu. Erdem Akakçe benim iyi takip ettiğim bir isim değil, diğer işlerini bilemiyorum, bu filmdeki gibi bir performans sergilerse her işinde, Türk sineması iyi bir oyuncu kazanmış demektir.

Karanlıktakiler herkesin seveceği bir film değil elbette, Çağan Irmak?ın diğer filmleriyle de karşılaştırmamak gerek zannımca, çünkü kendine has, sadece kendi için izlenebilecek bir film. Biraz sıkıcı gelebilir hatta, filmin gişedeki halini düşününce bu ifadeyi kullanmak zorunda hissettim kendimi, zira halkımızın çoğu kendisine küfür edilmeyince filmlerden zevk alamıyor malumunuz.

Bu yazı fafatuka tarafından 10 February 2010 22:27 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aynı adlı kitaptan esinlenen Romantik Komedi adlı filmin senaryosu Aslı Zengin ve Ceren Aslan’a ait. Yönetmen Ketche. Yapımcı Mahsum Kırmızıgül ve Murat Tokat. Filmin oyuncu kadrosunda ise Cemal Hünal, Engin Altan Düzyatan, Gürgen Öz, Sedef Avcı, Janset, Burcu Kara, Begüm Kütük ve Seda Kement isimleri yer almakta.

Açıkcası filmin afişini, fragmanlardaki görüntülerini ve kaliteyse kalite dedirten mekanlarını görünce şaşırmadığımı söylesem yalan olurdu. Özellikle filmin afiş şekli ve renklerin uyumu çok hoşuma gitti. Bakalım fil nasıl olacak.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 January 2010 21:01 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Recep İvedik 3, yanlızlık ve sıkıntılarından kurtarmaya çalışan ve bunuda sosyalleşerek yapmaya çalışan Recep İvedik’in hikayesini izleyeceğiz.
Önceki serilerinden ne kadar keyif aldığımız açıkça ortada, son seride de aynı heyecanı yaşayacağımıza eminim.Türkiye’de en iyi gişe yapan Recep İvedik ve Recep İvedik 2′nin ardından 3. serinin başarısını hemen hemen tahmin etmek çok kolay.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 January 2010 19:56 tarihinde yazıldı. 18 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir arkadaş gurubu, arkadaşlarının düğününe katılmak için Büyükada’ya giderler. Arkadaşlardan birisi uzun süredir bir araya gelemeyen bu beraberliği karelemek için elinde kamera güzel anları kaydetmeye çalışır.
Düğünün ilerleyen saatlerinde davetlilere saldıran bir gurup zombi ortalığı kan gölüne çevirecektir.
Vahşete dönüşen düğünden ve adadan kaçmaya çalışan arkadaşlar bir yandan adayı terketmeye çalışırken diğer yandan da geride kalan arkadaşlarını kurtarmak için geri döneceklerdir.

Ada : Zombilerin Düğünü filminin yönetmenliğini ve senaryosunu Talip Ertürk ve Murat Emir Eren yapmış.
29 Ocak 2010‘da vizyona girecek olan Korku ve komedi tadındaki Ada : Zombilerin Düğünü filminin oyuncu kadrosunda ise; Ozan Ayhan, Esra Ruşan, Onur Buldu, Rüya Önal, Kaan Keskin, Gülüm Baltacıgil ve Taner Birsel isimleri yer almakta.

Sizi diğer ekip emektarlarınıda sıralayıp beni “Ohh be” dedirten filmle baş başa bırakmak istiyorum.

Yapımcı
Cem Öztüfekçi, Murat Emir Eren, Çiçek Kahraman, Talip Ertürk
Görüntü yönetmeni
Meryem Yavuz
Kurgu
Çiçek Kahraman
Sanat yönetmeni
Serdar Yılmaz
Kostüm tasarım
Tuğba Ataç

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2010 20:40 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Orhan Eskiköy ve Özgür Doğan’ın yönettiği İki Dil Bir Bavul, Urfa’nın Demirci Köyü’nde, bir ilkokul öğretmeninin ilk yılını anlatıyor. Öğretmenliğinin de ilk yılında olan Emre Aydın adındaki öğretmenimiz gediği bu köyde tahmin edemeyeceği kadar yoklukla karşılaşır. Oturduğu evde su yoktur, elektrikler sık sık kesilmektedir, okulunda birleştirilmiş sınıf uygulaması yapılmaktadır ve daha da kötüsü okuma yazma öğreteceği birinci sınıf öğrencilerinden hiçbiri Türkçe bilmemektedir.

Öğretmenimiz, başta tüm iyi niyeti ve idealistliğiyle mesleğini icra etmeye dört elle sarılır. Öğrencilerine en basit bir şeyi anlatması dakikalarını alsa bile sabırla devam eder. Ama aylar geçtikçe ne kadar yorulduğunu ve yaptığı işin aslında ne zor bir iş olduğunu görmeye başlarız. Tek zorluk çeken kendisi de değildir elbette, köyün tek düze bilindik yaşamını renklendiren okul hayatı birinci sınıf öğrencileri için de kolay geçmemektedir. Zira okuma yazma öğrenme telaşı bir yana öğrenciler öğretmenlerinin ne dediğini anlamamaktadır.

?Filmin sonunda acaba öğretmenimiz muvaffak olabilecek mi?? merakını bir yandan kafamızda soru işareti olarak barındırırken, oralarda insanların ne şartlar içinde yaşadıklarını görüp, ?bu çocukların ve dahi orada yaşayan insanların bizden ne farkları var ki bizim rehavet içindeki yaşamımızdan mahrumlar?? gibi soru işaretlerini de diğerlerinin yanına ekleriz.

Ekşın sevenlere fazlasıyla sıkıcı ve durağan gelebilecek bu naif filmi herkese tavsiye etmiyorum arkadaşlar. Çünkü sevilme ihtimali, Recep İvedik gibi bir mide bulantısını ülkesinin en çok izlenen filmi yapan bünyeler için oldukça düşük. Sevmenin biraz da fedakarlık ve sabır gerektirdiğine inananlardansanız, buyrun, hiç olmazsa emeğe saygı için…

Bu yazı fafatuka tarafından 17 January 2010 19:16 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Atıl İnanç ve Korhan Bozkurt’un yaptığı Kutsal Damacana – İt Men filminin senaryosunu Şafak Sezer yapmış. Yapımcılığını Şenol Zencir ile Selin Altınel’in yaptığı filmin gönüllü yönetmenliğini ise Selaattin Sancaklı yapmış. Kutsal Damacana 2 – İt men filminin oyuncu kadrosunda ise tabiki Şafak Sezer, Mustafa Üstündağ, Ali Sürmeli, Aydemir Akbaş, Bülent Şafak, Volkan Demirtok, Şener Kökkaya, Güzin Usta, Kemal Kırıçay, Ebubekir Öztürk, Eriş Akman, Serkan Şengül, Yakup Koncai Tuğba Karaca, Yıldırım Memişoğlu ve Ferhat Güzel  isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 16 January 2010 02:20 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gelecekten Bir Gün, kendini şanssız hisseden insanlara keyif verebilecek bir film diyen Karaoğuz, ?İzleyici, her şeyi kötü giden, hayata umutsuz bakan bir adamın umut aşılayan tavrına tanık olacak? diye de sözlerine eklemiş.

Gelecekten Bir Gün adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Hayrettin Karaoğuz, Hande Subaşı, Rasim Öztekin, Neco, Işın Karaca, Arda Kul ve Can Gürzap isimleri yer alıyor.

Hayrettin Karaoğuz’un bu tarz değilde kendi tarzında demek istiyorum, kendi tarzında (Kızsız Adam ve reklam filmlerindeki kendi tarzı) uzun metrajlı bir filmde oynayacağını hepimiz sezmiştik sanırım. İlk filminde başarılar diliyoruz. Umuyoruz ki güzel ve eğlenceli bir film olacak.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2010 09:43 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yahşi Batı filmi; Fida Film ve CMYLMZ Fikirsanat’ın ortalığında çekiliyor ve toplam 6,5 hafta sürecek. Senaryosunu Cem Yılmaz’ın yazdığı ve Ömer Faruk Sorak’ın yönettiği Yahşi Batı filminin yapımcılığınıda Böcek Yapım üsleniyor, ayrıca filmin müziklerinde Ömer Özgür ve Mert Oktan’ın imzası var.

Yahşi Batı filminin kısaca konusu ise, 1800′lü yılların sonunda iki Osmanlı gencinin padişah tarafından özel bir görevle Amerika’ya gönderilmesi ve sonrası anlatılıyor. Anlatılıyor demekle olay bitmiyor tabi. Düşünün; herkesin bildiği kovboylar, vahşi batı ve silahlar. Bunların üzerine Türk-Osmanlı mizahıda eklenince ve işin içinde Cem Yılmaz olunca gerisini yazmaya bile gerek kalmıyor.

Yahşi Batı filminde Cem Yılmaz’ın dışında  Ozan Güven, Demet Evgar, Zafer Algöz, Özkan Uğur, Dilek Çelebi ve Ferdi Sancar rol alıyor. Bunların yanı sıra Yahşi Batı filmindeki misafir oyuncularıda sıralamak benim için bir onurdur çünkü misafir oyuncular arasında çok kıymetli insanlar var ve bunun için ekibi ayrıca tebrik ediyorum.

Misafir oyuncular; Cansu Dere, Mazlum Çimen, Tuncay Özinel ve Uğur Polat… Bununla kalmıyor ve bahsettiğim gibi tebrik edilesi ekibin Türk halkına yaptığı en büyük jest olarak gördüğüm, yıllarca hayranlıkla filmlerine misafir olduğum Süleyman Turan ve Yılmaz Köksal’ı da bu filmde görmek beni maziye götürecek kadar güzeldi. Sizi yeniden görmek sinema adına aşkların en güzeliydi.

Teşekkürler.

Bu yazı Ethem tarafından 31 December 2009 12:21 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kıyamet alametlerinden biriside Kur-an’da Duhan süresinde belirtiliyormuş. Aniden göklerden inecek olan kıyamet işareti Duhan’ın yer yüzüne doğru hareket etmesiyle film başlıyor. Aslına bakarsanız Duhan’dan çok, Dabbe ve onunla beraber gelen ruhani varlıkların internet üzerinden gelişi daha bir alamet olsa gerek:) Üstüme iyilik sağlık! “Dabbe gelecek hepinizi eleyecek” gibi bir mail alırsanız kimseyle paylaşmamanızı tavsiye ediyorum. Ne varki on kişiyle paylaşmayanın ümüğünü sıkan Dabbe 2 filminde Kur-an’dan bahsedipte sonunda insanoğlunun zaferini görmek beni tatmin edecekmi bilemiyorum.

Şayet tam tersi bir senaryo olursa ruhani varlıkların daha inandırıcı olduğunu pekiştirip sonraki eserlerede yardımcı olacağı kanısımdayım. Haliyle benide tatmin eden bir senaryo olurdu, bekliyoruz.

Kıyamet alametlerinden Duhan faaliyete geçmiş, İstanbul’da son saatini yaşıyor olduğundan habersiz ve kendi dünyalarında yaşayan bir gurup insan, ruhanı varlıkların saçtığı dehşet karşısında ne yapabilirlerdi? Acaba bu ürkütücü alametten  kurtulmanın bir yolu varmıydı?

25 Aralık 2009 da vizyona girecek olan Dabbe 2 adlı filmin yönetmen ve senaristi Hasan Karacadağ. Filmin oyuncuları ise; Sefa Zengin, Deniz Olgaç, İncinur daşdemir, Leyla Göksun ve Muharrem Dalfidan…

Bu yazı Ethem tarafından 20 December 2009 05:49 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 18 December 2009 23:23 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Rina filmi, hayallerimize ulaşmak adına yaşadığımız zaman zarfında neler yaptığımızı sorgulayan komedi, dram tarzında bir film. Yani günümüz dünyasındaki hayallerimizi gerçekleştirmeye çalışırken (İyi bir yaşam, ev, araba ve kariyer gibi.) geriye baktığımızda koca bir yaşam bırakmışız ve aslında severek yapmak istediklerimizi, hayallerimizi gerçekleştiremediğimizi görüyoruz. Rina adlı filmde hayallerimiz için ne kadar fedakarlık yaptığımızı sorguluyoruz.

Senaryo oldukça ilginç ve alışılmışın dışında bir çalışma olmuş. İnsan oğlunu sorgulayan, bunu yaparkende gerek eğlendiğimiz gerekse kendimizi sorgulayabildiğimiz bir filmi izleyebilmek güzel olacak. Sanırım bu film izleyen herkes kendini sorgulama şansınıda yakalamış olacak. Yani herkesin kendinden bir parça bulabileceği eğlenceli bir film diyebilirdim. Fragmandan pek haz aldığım söylenemez fakat ilgimi çeken bir senaryo ve  kaliteli oyuncu kadrosuna bakılırsa kaçırmaman gerektiğini düşünüyorum.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 17 December 2009 23:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Başka Dilde Aşk filminde genel sorunların yanı sıra engelli bir insanın yaşamak istediklerinide gözler önüne seriyor. Yaşamak istenilen en güzel duygulardan biriside tabiki aşk.  Doğru söylemek gerekirse, engelli bir insanın aşkını kabullenebilecek, onunla beraber yaşamayı ve şavaşmayı tercih edebilecek bir toplum haline gelmişmiyizdir acaba? Ön yargının hat safhada olduğu günümüz dünyasında bu filmle beraber duygusallaşıp, bir kaç gün sonra bilinç altına yerleşmiş ön yargılarına yenilip görmemezlikten geliyorsan, bilki sende o toplumun içindesindir ve önce kendi şavaşını vermelisin.

Başka Dilde Aşk, işitme engelli bir gencin hiç bir engeli bulunmayan bir kıza aşık oluşunu anlatıyor. Biz başaramasakta aşkın her türlü engeli, engelliyi aştığını gördükten sonra aslında dünyada tek özgür olan şeyin aşk olduğunuda hissedeceksiniz.

Filmde hayata bakış açımızı genişletmeye özen gösterilmiş. Özellikle empati yapmamızı sağlayan Başka Dilde Aşk filminde, engelli arkadaşlarımızın kendilerini soyutlayışınada tanık oluyoruz ki bunun sebebinin engellilerin kendi engellerimi yoksa engelsizlerin koydukları engellerimiydi diye düşünmemizi sağlıyor.

Filmin sonunda bunları tartışmamız için bolca zamanımız olacağına eminim fakat tartışmanın dışına çıkabilecekmiyiz?

Başka bir yazımda da söylediğim gibi, “Sanat; an itibariyle hissedilen birşey olmakla kalmamalı, bırakılmamalı salonun koltuklarında kazanılan manaları, sonrasını yaşamalı, yaşatmalı sanat.” Bence bu filmde anlam-duygu üzerine verebileceği tüm ipuçlarını vermiş. Bizede düşen bir kulak deliği daha açmak.

18 Aralık 2009 da vizyona girecek olan Başka Dilde Aşk filminin yönetmenliğini İlksen Başarır yapmış,  senaryosunda yine İlksen Başarır var ve Mert Fırat ile beraber çalışmış. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Saadet Işıl Aksoy, Mert Fırat, Emre Karayel, Lale Mansur ve Timur Acar isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 17 December 2009 20:23 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim Abimm! filminin kısa ama içinden binlerce kompozisyon yazabileceğimiz konusuna geçelim.

Film, o güne kadar hayatı para üzerine kurulu bir adamın, henüz ve ebediyen parayla alakası olmayan, düşünce ve yaşayış şekli tamamen saf ve doğal olan fakat bunuda zihinsel engelli olması sebebiyle başarabilen bir adamla yani kardeşiyle tanışmasıyla başlayan insanlık mücadelesini anlatıyor.

Abimm! adlı filmin yönetmenliğini Şafak Bal üstleniyor, senaryosunda İlkay Akdağlı var. Oyuncu kadrosunda ise; Selen Seyven, Mustafa Üstündağ, Levent Üzümcü, Haldun Boysan ve Bülent Şakrak isimleri yer alıyor. Filmin orjinal sitesi; abim.com.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 30 November 2009 15:04 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Şahsen sinemaya gidip film izlediğimde mahallemde gördüğüm sokaklardan çok hayalini kurduğum mekanlarda olmayı tercih ederim. Gerçekci görünmesi için ağlayan kadını salya sümük görmek istemiyorum, ağladığında gözlerindeki kaybetme psikojosinini almak isterim. Kıllı kaşların altındaki gölgede kayboşmuş gözler yerine, ortam, ışık, görüntü,kurgu vs ayarlanmış net bir şekilde ürkek bakışlar görmek beni daha çok etkileyecektir kanısımdayım.

Senaryolardan esinlenmek yerine çalışılan ortam, ses, ışık, emekten örnek alınmalı” (Tırnak içindeki ahkamlarım sadece bu film için değil genel düşüncelerimdir.).

11 Aralık 2009‘da vizyona girecek olam “Gecenin Kanatları” adlı filmin yönetmenliğini Serdar Akar yapıyor, filmin senaryosu Mahsum Kırmızıgül ve Ahmet Küçükkayalı’ya ait.

Gecenin Kanatları adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Beren Saat, Ali Sürmeli, Cezmi Baskın, Yavuz Bingöl, Erkan Petekkaya, Arif Erkin, Begüm Kütük, Murat Ünalmış, Alper Kul, İbrahim İris, Ali Barışık, Emin Yaşar, Ferit Kaya, Levent Akkök, Mehmet Avdan ve Selin Karina Kükrer isimleri yer alıyor.

Filmin kısa konusu şöyle; Yıllar önce polis baskınında ailesini kaybeden Gece kod adında bir teröristin intikam yemini etmesiyle başlayan hikayesinin sonrasında aşkla tanışmasını anlatıyor. Ailesinin yaşadığı olayın izlerini silememesi ve yemin edişi, bu yeminle beraber aşkınıda kaybetme korkusu arasında kalan Gece’nin ne yapacağınıda filmler beraber görebileceğiz.

Acaba buna benzer bir olayla karşılaşsaydık ne yapardık? Aşkımızımı yoksa yeminimizimi tercih ederdik?

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 26 November 2009 04:29 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

* abi, dağda karşılaşırsak ne olacak?
- sen ölürsen şehit, ben ölürsem terorist olacağız…
Bu sahne sonrasında, ertesi gün askerler köye gelir ve baba’ya, öldürülen teroristlerden birinin oğlu olup olmadığını teşhis etmesi söylenir.

Altan Erkekli, muhteşem bir oyuncudur gözümde. Oğlunun cesedini teşhis eden bir babanın çığlıklarından çok, oğlunun arkadaşları(!) tarafindan öldürülen, terhisine 86 gün kalmış Ahmet çavuş’un tabutunu gördükten sonraki o yürek yakan ağıt.
“vay vay vay vay vay vay”… ( Bu ağıt beni bitirdi. Oğluna mı acısın, şehidine mi ağlasın? İkisi arasında kalmış bir “baba”) Altan Erkekli’yi bağrıma basasım geldi.
Sonra, anneleri hastanede yatan küçük kızların, evin tek erkek evladı olan Serhat’ı, temizlemek için çamasır makinasına atmaları. Yüreğim ağzıma geldi derler ya, işte o şekilde “dinledim”, dinledim çünkü bakamadım ekrana, kahroldum.

İçindeki kadını daha fazla bastıramayan Ramo ise, muhteşem oyunculuktu. Bir yandan kültürünün verdiği o derin baskı ve ağırlık, bir yandan ruhunun taşıyamadığı o erkek olma olgusu. Kendi rotasını , sonunu “bile bile” seçmesi, ve sonunda olanlar. Ramo, bir “berfin” çicegi idi bu filmde.
Norveç’e kaçan ailenin, evlatlarına takma bacak takıldıktan sonra, senelerdir oğlu terorist olarak ölen ve bu yüzden konuşmayı reddeden ve senelerdir susan annenin, evladını yürürken görünce duyduğu o coşku. Şerif Sezer, zaten 10 numara bir oyuncudur. Yine 10 numara bir anne rolünde çıktı karşımıza.

Mahsun Kirmizigül’ün oyunculuğuna ise diyecek bir şey bulamıyorum. Arabesk-fantazi müzik sanatçısı olarak gündeme gelen, ama senarist-yönetmen kimliği ile daha çok prim yapan bir adam Mahsun. Ve Beyaz Melek’ten sonra takdirimi, sinema dünyasından yana almış bir kişi. Tebrik ediyorum.
Meseleye Kürt meselesi olarak bakılmış filmde. Yani, bir de madalyonun öteki yüzünden sunulmuş bu yemek önümğze. İyi olmuş…

Güneşi Gördüm filminin yönetmen ve senarist koltuğunda Mahsum Kırmızı Gül yer alıyor. Yapımcı Murat Tokat ve müzikte Mahsum Kırmızıgül ve Yıldıray Gürgen isimleri var.

Pinema filmin dağıtımını yaptığı Güneşi Gördüm adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Mahsun Kırmızıgül, Ali Sürmeli, Ali Tutal, Erol Günaydın, Kamil Sönmez, Nurseli İdiz, Sarp Apak, Şerif Sezer, Hande Subaşı, Alper Kul, Cansu Aktay, Buğra Gülsoy, Cem Aksakal, Cemal Toktaş, Cezmi Baskın, Cihat Tamer, Demet Evgar, Deniz Oral, Emre Kınay, Erol Demiröz, Gülhan Tekin, Itır Esen, Macit Sonkan, Menderes Samancılar, Murat Ünalmış, Ümit Okur, Yıldız Kültür, Yiğit Özşener, Zafer Ergin, Aleyna Kala, Aslıhan Kapanşahin, Edanur Eker, Elenur Eker, Serhat Çağlayan, Tuğse Gökhan ve Altan Erkekli isimleri var.

5/5….

Bu yazı KanesHiro tarafından 21 November 2009 22:30 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Can (Ali İl) ile Aybige’nin (Melis Birkan) aşkları sonunda netlik kazanmış ve bir hafta sonra evlenmeye karar vermişlerdir. Bu güzel karardan sonra Can, en yakın arkadaşı Ilgaz’a (Cemal Toktaş) müstakbel eşini tanıştıracaktır. İlginçtirki Ilgaz bu tanışmada soğuk davranır. Ilgaz’ın bu tavrına anlam veremeyen Can, nışanlısından kuşkulanmaya başlamıştır. Akabinde Ilgaz’ın intihar eylimli abisi ortaya çıkar ve olaylar iyice karışmaya başlar. Artık beklenmedik sırlar yavaş yavaş ortaya çıkacak ve nikah öncesi Aybige, Can ve Ilgaz için büyük bir hayat sınavı başlayacaktır.

Adını Sen Koy filminin senaryo ve yönetmen koltuğunda Tuna Kiremitçi yer alıyor. Filmin oyuncu kadrosunda ise Melis Birkan, Cemil Tokbaş, Ali İl, Itır Esen ve Burhan Şeşen isimleri var.

Issız Adam filminden tanıdığımız Melis Birkan’ın bu filmde pek zorlanacağını düşünmüyorum çünkü Issız Adam filmindeki aynı tarz aynı hamam performansını hepimiz beğenmiştik. Umarım filmin türünün aynı olması nedeniyle biz seyircilere dejavu etkisi bırakmadan kendi havasında oksijen almamızı sağlar.

Buna rağmen Tuna Kiremitçi ismini göz ardı etmediğimide vurgulayarak filmi izledikten sonraki duygularımıda sizinle paylaşacağımı bilmenizi isterim.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 18 November 2009 03:34 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hesaplaşma adına verilebilecek en büyük şavaşlardan birisidir bu dünyadan gidenlerin ardından yaşananlar. Bu süreç içinde her ne kadar mantıken yaşasakta gidenle beraber bizden de bir parça gittiğini hisseder, belkide onun acı çekmediğini bilirizde yine onun yerine acısını biz çekeriz yüreğimizde. Ardından bırakılan en son ve en ivedi vasiyettir bu duyguları yaşamak, en içten ve en hüzünlü ayrılış zamanıdır ve sonrası…

25 Aralık 2009 da vizyona girecek olan Orada adlı film, paramçarça olmuş bir İstanbul ailesinin 24 saat içerisinde yaşadığı dramı anlatan hüzün dolu bir film.

Parçalanmış bir aile göreceksiniz ve acı bir haber sonucu, annelerinin huzur evinde kalp krizini tetikleyip “Ölmeye yatması” sonucu hayatını kaybetmesiyle tekrar bir araya gelen bir ailenin hüzün dolu 24 saatine tanıklık edeceğimiz bir film Orada…

Ailenin oğlunun haberi alır almaz yurt dışından apar topar dünüp yıllardır görmediği kız kardeşiyle buluşması, annesinin tüm yükünü üstlenmiş, hızmetini yapan bir kız ve bir adada hayatını sürdürmeye çalışan baba.

Acımasız dünyamızın ayırdığı, parçaladığı bu ailenin acı bir haber sonucu birleşmesinin ardından ölümle kırılan kalplerin acılarıda büyüktü, yıllarca birbirlerini görmemenin verdiği hüzün ise başka bir sınavdı onlar için. Sonunda bir araya gelen aile fertlerinin konuşacak, hatta kozlarını paylaşacak çok şeyleri vardı.

Hakkı Kurtuluş ve Melik Saraçoğlu?nun yönetmenliği ve senaryosunuda beraber yaptıkları Orada adlı film kendilerininde ilk filmleri olduklarını söylemek isterim. Orada adlı filmin oyuncu kadrosunda ise Dolunay Soysert, Sinan Tuzcu, Erol Günaydın, Füsun Erbulak ve Bahtiyar Engin isimleri yer alıyor. Filmin diğer çalışanlarını ve daha fazlasını kendi siteleri olan ikifilm‘de görebilirsiniz.

“Bu arada Orada adlı film, Ghent ve Montpellier Film Festivalleri?nde Belçikalı ve Fransız, Yeni Delhi Film Festivali?ndeyse Hintli izleyicilerin büyük beğenilerini kazanmış olup, Fransa?da Türkiye Mevsimi Etkinlikleri çerçevesinde 29. Amiens Film Festivali?nde gösterilecek film, daha sonra Bratislava Film Festivali?nin ana yarışmasında yılın en ilk filmleri arasında ülkemizi temsil edecek.” (Alıntı)

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 17 November 2009 06:16 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

23 Kasım 2009 da Özen Film dağıtımıyla Hayalet Film tarafından vizyona çıkartılıyor.

Kazananların sonsuza kadar kazanamayacağı bir hikaye… Melekler ve Kumarbazlar ‘ın yönetmeni filmi “Sert bir taşra filmi” olarak tanımladığınıda söyleyip noktalıyorum.

Bir Türk yapımı daha ve heyecanla bekleyen biz seyirciler.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 17 November 2009 00:20 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dört sene aradan sonra Yılmaz Erdoğan tekrar sinema severlerin arşısına çıkıyor. Bu sefer Rıza Şenyurt adlı saf bir insanı canlandıran Yılmaz Erdoğan, Neşeli Hayat filminde üç kişilik yer doldurmasıylada dikkat çekiyor. Erdoğan bu filmde hem yazıyor hem yönetiyor hemde oynuyor olması filmin tam bir Yılmaz Erdoğan tadında geçeceği izlenimi veriyor ki oyuncu kadrosunada bakınca bunu net bir şekilde görebiliyoruz.

Yılmaz Erdoğan ile beraber BKM nin(Çok Güzel Hareketler Bunlar) oyuncularından Büşra Pekin ve Ersin Korkut’da filmin kadrosunda yer alıyor. Kadrodaki diğer irili ufaklı rollerde ise BKM den 25 kişi oynarken bunlara Sinan Bengier, Rıza Akın, Erdal Tosun, Cezmi Baskın, Caner Alkaya, Ayberk Atilla, Celal Tak ve Fatma Murat gibi isimler eşilik ediyor.

Aslında filmin daha önce vizyona girmesi hesaplanırken bazı aksaklıklar nedeniyle Neşeli Hayat filminin 27 Kasım 2009 da vizyna gireceği belirlenmiş.

Yılmaz Erdoğan’ın “Küçük adamın büyük hikayesi” diye tanımladığı Neşeli Hayat filminin konusu Rıza Şenyurt adında saf bir adamın hayatını içeriyor. Filmin tamamen Rıza karakteri üzerinde yoğunlaştığınıda belirtermek isterim.

En başta filmi izlerken çok eğleneceğimiz ortada çünkü filmde bir Noel Baba’mız var :) Fakat Rıza, Noel Baba’nın ne olduğunu bile tam olarak bilemez.

Sonunda öğrendiği tek şey ise ” Hayat dediğimiz şey çocukların inandığı yalanlardan daha gerçek değildir” (Burası filmin kendi sitesinden idi.).

Hazır filmin kendi sitesi demişken şunuda söylemek istiyorum, filmin afişine henüz karar verilmemiş, Neşeli Hayat filminin kendi sitesinde hazırlanan birbirinden güzel afişler yayınlanmış ve biz ziyaretcilerin oylarıyla belirlenecekmiş. Benim beğendiğim afişde malum eklediğim afiş oldu, bakalım siz neye karar vereceksiniz. Ayrıca filmdeki müzikleride (Yıldıray Gürgen ve Deniz Erdoğan) aynı sitede bulabilirsiniz.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 13 November 2009 02:57 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hürmüz; 1800′lü yılların sonlarında İstanbul Taşkasap’ta yaşamaktadır. Geçimini daha önce evlendiği altı erkeği herhafta birisini ağırlamak kaydıyla ve bu ağırlamalarda da aldığı hediye ve benzeri şeylerle sağlamaktadır. Fakat hayat kendini altı kişiye adamakla geçmeyecek, berber olan eski kocasının dükkanında rastladığı doktora gönlünü kaptıracaktır.Günlerden bir gün Hürmüz bu gizli sevdayı dışa vurmak adına yalandan hastalanacak ve doktoru evine getirecektir.

Artık Hürmüz’ün aşkı platonikliği geçecek ve kısa zamanda doktorunda duygularının aynı olduğu ortaya çıkacaktır. Bundan sonraki hikayemizde ise doktor ve Hürmüz’ün karmaşık ve komik olaylarla dolu hikayesine tanık olacağız.

7 Kocalı Hürmüz filminin yönetmeni Ezel akay, senaryoda ise Gürsel Karot Sağlamöz yer alıyor.

7 Kocalı Hürmüz filminin oyuncuları; Nurgül Yeşilçay, Gülse Birsel, Haluk Bilginer, Erkan Can, Mehmet Ali Alabora, Sarp Apak, Cengiz Küçükayvaz, Halit Akçatepe, Müjdat Gezen, Ezel Akay.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2009 15:49 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Zonguldak’ın 1930′lu yıllarında geçmektedir. Yönetmen Zeki Demirkubuz, “Kendini çirkin zanneden bir kadının kıskanma duyguları üzerine kurulu senaryo, çirkinliğin güzelikten intikamı” olarak tanımlıyor.

Herşey bir baloda, Seniha’nın Mükerrem’e karşı olan kıskançlık duygularının ortaya çıkmasıyla başlamaktadır.

06 Kasım 2009‘da vizyona girmesi beklenen Kıskanmak adlı filmin senaryo, kurgu ve yönetmen koltuğunda Zeki Demirkubuz oturuyor. Sanat yönetmeni Nilüfer Çamur Giritlioğlu ve görüntü yönetmeni Emre Erkmen. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Nergis Öztürk, Serhat Tutumluer, Berrak Tüzünataç, Bora Cengiz, Hasibe Eren, Nihal Koldaş, Ferdağ Işıl, Mustafa Uzunyılmaz, Reyhan İlhan, Serdar Orçin, Rafi Emeksiz, Birsen Dürülü isimleri var.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 29 October 2009 03:28 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Velhasıl ı kelam, hava kararır kararmaz gizemli bir şekilde konak birden mezarlık havasına bürünecek, kapılar bacalar kapanacak, dışardan içeriye içerden dışırıya hiç bir ileşimin sağlanamayacağı bir gizemle karşı karşıya kalınan bu atmosferde, ruhani varıkların olduğu izlenimi verilmekteyken maskeli kişinin de ruhani bir varlıktan ibaret olduğunu zannetmekteyim. Yoksa kapılar ve bacaların elektronik bir sistemle kapatıldığı mantığını yürütmem gerekiyor ve böyle oluncada  kendisinin bu ustalığına hayran olmamı sağlayabilir. İzleyip göreceğiz.

30 Ekim 2009 da vizyona girecek olan Konak adlı filmin yönetmenliğini Cem Akyoldaş, senaryosunu Funda Çetin ve Mehmet Akif Turgut yapmışlar. Filmdeki oyuncular ise; Ogün Kaptanoğlu, Sevil Uyar, Paşhan Yılmazel, Damla Debre, Kerem Fırtına, Öykü Akay, Almeda Abazi,
Gökhan Çelebi, Melahat Abbasova, Yener Gürsoy, Deniz Evrenol, Cihan Özdeniz.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 27 October 2009 14:02 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim, 80 ihtilali olmuş, millet zabt u rabt altına alınıp sıkıyönetim ilan edilmiş, sokağa çıkma yasağıyla da kapılara kilit vurulmuştur. Adıyaman?da  gevendelik yaparak hayatlarını kazanan bir grup insan için bu durum hiç de cep açıcı olmaz. Kendilerince bir çözüm yolu bulsalar da buldukları seyyar gazino buluşunun sonu parmaklıklar ardında biter.  Hiç bir siyasî örgüte mensup olmayan ama mesleklerini de gece icra etmek zorunda oldukları için yasağa karşı gelmek durumunda kalan müzisyenler, yerel sıkıyönetim komutanının emriyle bir bando kurmak üzere görevlendirilir. Bandonun ne demek olduğunu tam kavrayamasalar da askerle çatışır duruma düşmemek için yeni işlerine ve dahi sazlarına  dört elle sarılırlar. Yaşadıkları kenti ziyaret edecek olan konsey başkanının gelişi için  düzenlenecek karşılama töreni ise görevlendirildikleri en önemli vazifedir.

Bir yanda gevendeler karşılama töreni için hazırlana dursunlar, öte yanda bando şefi Abuzer?in güzel kızı Gülendam, üniversite öğrencisi Haydar?ın eğitim-öğretim faaliyetlerine(!)  tabi tutulmaktadır. Hoş, Gülendam da bundan gayet memnundur. Haydar ağabey diye seslendiği genç, gözünde çoktan ağabeylik sıfatından çıkmış, sevdiceğiz makamına yükselmiştir de bu durum bir kendine bir de ona itiraf beklemektedir. Beklenen itiraf geciktikçe Gülendam ne yapsın, Haydar?ın devrimci söylemleriyle avunur. Kraldan daha kralcı olmaya heveslenir. Hatta Haydar?dan öğrendiklerini evdekilere büyük bir şevkle dikte etmeye çalışırken, ?Gazino kültürü kadını aşağılıyor!? gibi çıkışlarına ?Gazinoda kültür ne arar!? yanıtları bile kızımızı yıldırmaz. Sonunda Gülendam, sevdiği genç için yapamayacağı hiçbir şeyin olmadığını kanıtlayacaktır ama  bu kanıt, sevdiklerinin başına bela açmaya delil olarak kayıtlara geçecektir.

Beynelmilel, büyük laflar etmeyen, az ama öz söyleyen bir film. 80 ihtilali bir çoğumuz için bilinmeyen ya da o zamanlar yaşımız çok küçük olduğu için hatırlanmayan bir olay. Yine de filmin, sıradan insanların olağandışı bir olaydan nasıl etkilendiğini anlamamızı sağlayacak kadar iyi olduğunu söyleyebilirim. Bunun için bazı küçük ayrıntılara dikkat etmek yeterli. Mesela, yere düşen propaganda mahiyetindeki bir pankartı yerden kaldırıp, öpüp başına götüren sonra da onu yüksekçe bir yere bırakan  bir vatandaş, yurdunda söz sahibi olanlar içinde kendini nerede görür? Düğününde bile türküsünü yüksek sesle, çoşa çoşa söyleyemeyen bir vatandaşın sesini yükseltebileceği yer neresidir? Yukardakilere yaranmak adına onu bunu ispiyonlayan bir vatandaş, neye hizmet ettiğinin farkında mıdır? Ve uğruna kıyametler kopartılan onca şey zamana yeniliyorsa, onca can yakmak nedendir?

Filmimiz oyuncuları, hikayesi ve görselliğiyle Türk film sektörünün yüz akı işlerinden biri. Benim içinse, gerçekte neyin değerli olduğunu hatırlatması açısından ayrı bir yere sahip. Gerçekten de, madem ki sonunda rahatça konuşabilecek, tartışabilecek, yazabilecek, dinleyebilecektik; o kadar korkulan ve yasaklanan şeyler  onca acıya değer miydi?

Bu yazı fafatuka tarafından 25 October 2009 02:25 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Birbirine kenetlenmiş 7 kişinin bir günde başına gelenlerin anlatıldığı komedi-aksiyon tarzındaki Kolpaçino – Bir Şehir Efsanesi filminin konusu ise; Herşey Tayfun’un (Ali Çatalbaş) sosyeteye özenip mafya babası olan Ateş bey’in paralarını araklamasıyla başlar. Fakat kısa zamanda yakalanan Tayfun büyük bir tehdit altına girmiştir. Bir hafta içinde 50 bin dolar getirmesi söylenmiştir. Tayfun bu kadar büyük bir meblayı nasıl getireceği konusunda hiçbir fikri yoktur. Aklına mahallenin abisi Sabri Abi (Aydemir Akbaş) gelir ve hemen yanına koşar. Sabri; alemin duayenlerinden sayılan, herşeyi görmüş yaşamış birisidir. Parayı illegal bir kumarhane açarak toparlama fikrini vermiştir fakat Sabri’nin gidebileceği tüm mekanlar polis tarafından bilindiği için kendisi mekan konusunda yardımcı olamayacaktır. Tayfun’un yeni ve temiz bir mekan bulmasını ister. Tayfun, önceden mal sattığı ve aynı zamanda sosyetenin sonradan görme  zengin aile çocuğu olan arkadaşı Özgür’ün (Şafak Sezer) yardım edebileceğini düşünür.

Özgür; sonradan görme, başına buyruk, kolejlerde okumuş bir gençtir. Babasıyla pek anlaşamıyor olmasıda Tayfun’un işini kolaylaştırır. Özgür, sıklıkla uğramadıkları villalarını sırf heyecan olsun diye illegal kumarhaneye çevrilme fikrini kabul eder ve macera başlar.

İlk gece sorunsuz çalıştırdıkları kumarhaneden güzel para kazanırlar, herşey yolundadır. Hemen ertesi akşam büyük oyun için üst katta toplanan nam-ı diğer mafya babaları-kardeş-yeğen vs arasında tartışma çıkacak, bu tartışma sonucu silahlar patlayacak ve olaylar sonucu iki ceset ile başbaşa kalacaklardır.

İllegal bir şekilde çalıştırdıkları bir kumarhane vardır, ayrıca ortaya çıkacak rezillikler ve cinayete yataklık suçuda ortadadır. Katiyen polise gidemedikleri gibi bir an önce olayı halletmeri gerekmektedir çünkü, Ateş beyin bu olayla ilgili herkesi öldüreceğininde farkındadırlar.

Sonunda cesetleri denize atmayı başaran Özgür, Tayfun, Sabri, Emrullah, Efendi, Şahin ve Ganyotçu denilen 7 arkadaş, bir şekilde bu olaylardan kurtulmayı başarırlar. Fakat sonunda herkesin yaptıkları bu işten pişman olduklarını görürüz. Olaylar bitmiş artık herkez yavaş yavaş dağılmaya başlamıştır. Tabiki herkes bu olaydan nasibini almıştır. Son anda zulaya atılan paraylada Özgür’ün villası tadılattan geçer ve sular durulur.

Sular öyle bir durulurki Özgür artık uyuşturucuyu bırakmış, sevdiklerine değer veren, ailesini ve hayatı seven bir insan haline dönüvermiştir.

Fakat Şafak Sezer bu, herşey bu şekilde bitmemeli dimi? Sizi finalde başka bir süprizin daha beklediğinide söyleyip noktalıyorum.

Şimdiden iyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 22 October 2009 19:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ayrıca “İki Dil Bir Bavul” filminde Türk öğretmenlerinin yaşadığı ve yaşayacağı büyük ihtimalleride göz önüne getirmesi sanat adına hoş, seyir adına dramatikmi diyelim, çarpıcı gerçeklermi yoksa kulaklara küpe, köprüyü geçen vurdumduymazlara taş, geleceğin nesillerine örnekmi siz karar verin (bir çok şey daha çıkartabilirdik, kısa geçtim.).

Filmin kısa özeti…

Bir öğretmenin Urfa’nın bir köyünde geçirdiği bir yılı konu alan “İki Dil Bir Bavul” filminde; Köye atanan öğretmenin yaşadığı zorlukları, heyecanı ve duygularını anlatıyor. Zorlukların en başında hiçde hesaba katılmayan bir problem çıkacaktır, köydeki çocukalar Türkçe bilmiyordur, öğretmende Kürtçe bilmiyordur. Yeni mezun öğretmenimiz zaman zaman çocuklarla, zaman zaman köylülerle yaşadığı iletişim zorluklarına rağmen işine sebat edip yılmadan çalışmanın neticesinde yavaş yavaş çocuklardaki değişikliği gözler önüne seriyor. Bir yıl boyunca farklı bir kültürün yaşandığı bu köyde bir öğretmenin yanlızlığınada dikkat çekiliyor.

Türkçe bilmeyen çocukların heveslerine, öğrenme arzularına ve öğretmenleriyle olan diyaloglarına şahit olacağımız “İki Dil Bir Bavul” 23 Ekim 2009 da Tiglon‘un dağıtımıyla vizyona giriyor.  Ayrıca 16. Adana Altın Koza Film Festivali?nde Yılmaz Güney Jüri Özel Ödülü ve Sinema Yazarları Derneği En İyi Film Ödülü?ne layık görülmüş. Vizyona girmeden öndece 46. Antalya Film Festivali?nde Ulusal Yarışma?da Altın Portakal?ı almak için yarışacak. Yapımcılığını Perişan Film ve Bulut Film?in beraber üstlendiği filmin yönetmeni Orhan Eskiköy ve  Özgür Doğan yapmış. “İki Dil Bir Bavul” filminin başrollerindede Emre Aydın, Zülküf Yıldırım, Rojda Huz ve Vehip Huz yer alıyor.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 21 October 2009 01:33 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu sıloganı hakedecek karelerle karşılaşmak dileklerimle filme geçelim.

Mazi Yarası adlı filmin yazarı Ersin Pertan derki; ?Mazi Yarası aldatılma, terkedilme, pişmanlık, bağışlama ve barışma üzerine bir film projesi. Her insanın mazisinde vahim hatalar ve sonucunda da küskünlükler, gönül yaraları, bundan doğan öc alma istekleri, öfkeleri olabilir.

Ama yıllar geçince insanlar olgunlaşır, bazende, gelişen olaylar ya da kader insanın karşısına hatayı bağışlamayı ve de kötülük edenle barışma zorunluluğunu çıkarır. Tıpkı, yılların kötülük ya da hata edeni pişmanlığa yönelttiği gibi.”

09 Kasım 2009 da vizyona girecek olan Mazi Yarası adlı filmde, büyük bir holdingin sahibi olan Samiye ve oğlunun Anadolu’da arazi satın almasıyla kasaba canlanmaya başlayacaktır. Günün belediye başkanı Refik, Samiye’yi tanımakta ve arsayı neden aldığının sorusunun cevabını merak etmektedir. Eski tanıdık olan Refik ve Samiye’nin maziden kalma anılarında ne gibi şeyler olduğuda henüz meçhul bir sorudur ve ilerleyen dakikalarda gün yüzüne çıkabilecek bu olaylara karşın belediye başkanı olan Refik, acaba arsayı alması için onay verecekmidir?

Bütün bunları merakla beklerken Samiye’nin oğlu İsmail ve Refik’in kızı Sevda birbirlerine aşık olmuşturlar bile…

Mazi Yarası adlı filminoyuncu kadrosu ise; Nilüfer Açıkalın, Erkan Taşdöğen, Mehmet Çepiç, Algı Eke Saatçi, Alp Tuğhan Taş, Barbaros Alkan, Hilal Çelenk, Murat Yener Yıldırım, Gülter Akcan, Utkan Özüpek, Refik Özüpek, Oral Günüç var…

Şimdiden iyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 07 October 2009 22:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kısaca Kampüste Çıplak Ayaklar adlı filmin konusundan bahsedersek;

İstanbul’da üniversiteye yeni katılan Şiva adında bir kız ki Şiva hindu dilinde tanrı, koruyan anlamındadır. Kısa zamanda arkadaş çevresi genişleyen Şiva, farklı kültürlerden gelmenin ve mitolojik hikayelerinde yardımıyla tüm arkadaşlarının hayatını değiştirecektir… Gizemli bir Hintli’nin bilmediğimiz bir çok esrarengiz yanlarıda vardır…

Acaba Şiva gerçekte olan birisimidir yoksa tamamen şizofrenik bir karaktermidir?

Bu yazı Ethem tarafından 26 September 2009 16:08 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim, 1960?lı yılların başı, darbe olmuş hükümet değişmiş,Yassıada?da tutulanlar asıldı asılacak, devrin paşası bir ferman buyurur: ?Neden bizim yerli malı bir otomobilimiz yok? Bir otomobil yapmaktan bile aciz miyiz? Tiz bir Türk otomobili yapıla!?. Yalnız dikkatinizi celb ederim, bunu söylediği dönem Türkiye?de toplu iğnenin bile yapılamadığı zamanlar. ?Ama nasıl olacak bu iş?? dediğinizi duyar gibiyim. Birçokları da aynı şeyi söylemiş zati ?Ama nasıl olacak bu iş??. Damarlarımızdaki asil kanla elbette!

Ben diyeyim asil kanlılıktan, siz diyin vatan severlikten, üç engellere sığmaz taşar mühendis bu vasifeyi üstüne almış. Beraber çalışacakları yirmi küsür adamı da toplayıp Eskişehir?de bir atölyeye kapanıp yoktan bir Türk otomobili var etme mücadelesine girişmişler. Yeri gelmiş yılmalarına ramak kalmış, yeri gelmiş yüreklerindeki inançla işlerine dört elle sarılmışlar. Dış mihrakların ve içteki bedhahların arıza çıkarmaya çalışmalarına ve hatta çıkarmalarına karşın 130 günün sonunda 29 ekime bir değil iki Türk malı otomobil yetiştirmişler. Otomobillerin kulaklarına ?Devrim? adı söylenmiş, göbek bağları düşmeden Ankara?ya Cumhuriyet Bayramı kutlamalarına gönderilmişler. Eveeet, buraya kadar filmin gurur duyduğumuz bölümünü anlattım. Gelelim hayıflandığımız fasıla. (Yalnız bundan sonraki paragraf amiyane tabirle ?spoiler? içerir, uyarmadı demeyin. )

Nasıl hayıflanmayalım sayın seyirciler. Paşa siyah renkli Devrim?e binmiş, tören alanına gidecek. Ama o da ne? Arabanın benzini yok! Paşa arabadan iner, ?Garp kafasıyla otomobil yaptık, şark kafasıyla benzini unuttuk!? der, beyaz Devrim?e binip olay yerini terk eder. Ne var bunda hayıflanacak derseniz filmi izleyin derim ben de tabii. Çünkü otomobilde benzin olmamasının sorumlusu mühendisler değildir, biir. Cumhuriyet kutlamalarına istendiği gibi iki Türk otomobili yetiştirilmiştir, ikiii. Buna rağmen Devrim otomobillerinin yapımı durdurularak Türk malı otomobil defteri, kalbimiz kadar temiz sayfaları boş bir halde kapatılır, üüüç. Neden? Ama neden? Siz burada mantıklı bir sebep görebiliyor musunuz?

Aslında filmimiz bize bunun ipuçlarını yeterince veriyor zannımca. İzleyenlerle bunları burada tartışmak isterim. Ama sanırım bir cümle, filmde geçen bir tek cümle her şeyi açıklamaya da yetiyor: ?Burada hiçbir başarı cezasız kalmaz!?

Devrim Arabaları, son dönem Türk filmlerinin en iyilerinden. Oyuncu kadrosu çoğu tiyatro kökenli oyunculardan oluşmuş oldukça zengin bir kadro. Kimler yok ki! Ali Düşenkalkar, Altan Gördüm, Halit Ergenç, Haluk Bilginer, Sait Genay, Seçil Mutlu, Selçuk Yöntem, Serhat Tutumluer, Taner Birsel, Uğur Polat, Vahide Gördüm. Yönetmen ise zamanında Gelibolu belgeselinin de yönetmeni Tolga Örnek. Gelibolu?yu izlemedim, bir şey diyemem, ama Devrim Arabaları?nda yönetmenin iyi iş çıkardığını söyleyebilirim rahatlıkla.

Çoğu kaliteli filmin başına geldiği gibi pek gişede pek izlenmese de bu ilgisizliği hak etmeyen Devrim Arabaları?nda bir tek kusur buldum , o da filmin sonunda meclis binasının gerçek çekimi değil de görsel efekt olarak oyuncuların arka planında verilmesiydi. Ne gerek vardı buna dedirten bu duruma yeminlen yazıyorum illâ ki kusur bulayım diye bakmadım, apaçık meydandaydı kendisi ya hu.

Bu yazı fafatuka tarafından 26 September 2009 00:42 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

25 Eylül 2009‘da vizyona girmesi beklenen 11!e 10 kala filminin yönetmen ve senaristi Pelin Esmer, oyuncu kadrosunda ise; Nejat İşler, Tülin Özen, Tayanç Ayaydın, Laçin Ceylan ve Aşkın Şenol yer alıyor.

Konusunu kısa geçip ödüller için yarışan filmin tadını kaçırmak istemem. Şöyleki; Mithat bey, eski İstanbul beyfendilerinden kalma bedeni ile hala İstanbul’a aşık tutkulu bir koleksiyoncudur. İstanbul’a ve koleksiyonuna duyduğu aşkta sınır tanımayan Mithat bey, günün birinde yaşanan depremlerden dolayı diğer apartman sakinlerinin hemfikir olduğu bir konuyla, apartmanın yıkılıp yenisinin yaptırılması konusuyla epeyce bir mücadele vermek zorunda kalacaktır.

İstanbul için yaşamak, onu yaşatmak gerekirdi ancak bunun uğruna şavaşmak için ise Mithat bey kadar aşık olmak gerekiyordu. Hem koleksiyonu içinde şavaşması gerekiyordu. Aşk için İstanbul olmak  yeterliydi ama şavaşmak için yanlız kalmayı göze almak gerekiyordu.

Mithat bey, kapıcısı Ali ile apartmanda yanlız yaşamaya, koleksiyonu uğruna Mithat bey’in İstanbul’unu Ali’ye devretmesiyle olaylar farklı boyutlar kazanmaya başlayacaktır. Ve kader bu, farkedilmeden iki insanın yaşamlarını değiştirmeye başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 22 September 2009 23:28 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Siz hiç konusunun sıradan ama bir o kadar da hayattan olduğu bir film izlediniz mi? Korkuyorum Anne?de girişi yapılıp düğümlenen sonra da etkileyici bir çözümle sonuçlandırılan bir konu yok. Daha çok insan hallerini izliyoruz insan hallerine en yakın konularda. Mesela sünnetten korkan afacan bir çocuk, spor akademisine girmek için çalışan ama başarısız olmaktan korkan genç bir kız, askerlikten korktuğu için kendine hastalık üreten kazık kadar bir adam ya da sevdiğine bir türlü açılamayan belki de beğenilmemekten, reddedilmekten korkan; ama sevdiği için işi hırsızlık yapmaya kadar götüren başı önde genç bir adam.

Siz hiç figüranlar dahil bütün oyuncularının iyi olduğu bir film izlediniz mi? Korkuyorum Anne?nin oyuncu kadrosunda yer alan bütün oyuncular fire vermeden, kanlı canlı oynamışlar rollerini. Özellikle Ali?nin babası Rasih (Köksal Engür), mahallenin av meraklısı kasabı Kemal (Bülent Emin Yarar), dominant terzi Neriman (Işıl Yücesoy) ve küçük bıcırık Çetin (Ozan Uygun) benim en beğendiğim tipler oldu. Avrupa Yakası?ndan aşina olduğumuz Şenay Gürler de kendine çok yakışan bir tiple filmde yer alıyor.

Siz hiç ?İnsan nedir ki?? sorusunun cevabını arayan bir film izlediniz mi? Korkuyorum Anne, mahallenin kasabı Kemal?in dediği gibi ?İnsan dediğin nedir? Et, kemik, yağ ve sinir… Danadan ne farkımız var.? cevabının da ötesinde cevaplar bulabileceğiniz bir film.

Siz hiç komedi filmi diye izleyip insanın yüreğine dokunan sözler de sarfeden bir film izlediniz mi? Korkuyorum Anne, ?Köpekler bizi içimizde kemik olduğu için mi ısırır Neriman Teyze?? sorusuna ?Hayır, içimizde kalp olmadığı için ısırır oğlum.? yanıtını da verebilecek yüreklilikte bir film.

Siz Korkuyorum Anne filmini izlediniz mi? O zaman Türk filmleri arasında her zaman iyilerin arasında bahsi geçecek; kendine özgü senaryosu, görselliği ve harika oyunculuklarıyla güzel bir filmi kaçırdınız demektir. Koşun yakalayın. Ama holivud aksiyonlarıyla sulanmış dimağımıza belki garip ya da durağan gelecek bu filmi ilk başta sevmeyebilirsiniz. Sebat gösterin, devam edin. Sonunda göreceksiniz ki karın ağrısı çektiren kahkahalar atmamışsınız belki ama film yüzünüzde tatlı bir tebessüm açtırmayı başarmış.

Haa, bir de siz hiç insanları habire kategorize eden bir film izlediniz mi? Mesela ?İnsanlar ikiye ayrılır: Eğri basanlar ve doğru basanlar. Eğri basanlar, bel ağrısından kurtulamazlar. Beli ağrıyanın gövdesi ve başı rahat olmaz. Başı rahat olmayan da, hayatta doğruyu bulamaz. Hep doğru basmaya gayret edeceksin, hep…? sözleri eski sağlıkçı baba Rasih?in dilinden düşmez filmde. Sonra da diğer kategorizasyonları (sözcük türettiğimin resmidir bu!) dinleriz.

Ne de olsa insanlar ikiye ayrılır: İnsanları ikiye ayıranlar ve ayırmayanlar.

Bu yazı fafatuka tarafından 19 August 2009 20:59 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle filmin hikayesi Holivud filmlerinde kusana kadar izlediğimiz ?tutkunun peşinden git, azmin sağından sap, gayretin elli bilemedin altmış metre ötesinde hedefine ulaşacaksın? temalı hikayeleriyle benzer nitelikte. Ama daha bizden, daha gerçekçi, daha sıcak. Burada da uçak yapma daha doğrusu tamamen Türk yapımı bir uçak yapma tutkusuyla yanıp tutuşan, hatta hızını alamayıp atölyeyi tutuşturan bir ustamız var. Kendisi işinin ehli olmakla beraber gece gündüz kafası uçak uçurma hayalleriyle dolu olduğu için işini az buçuk, evini az biraz, eşini de bir hayli ihmal etmekte. Hadi diğerleri neyse de, kadın kısmı kendisinden daha baskın bir tutku kabul eder mi? Etmiyor da nitekim. Ya ben ya uçak kertesine gelince işler, ustamız bir yol ayrımına varıyor işte. Başta Hezarfenliği ağır bassa da, gerçek olanın, en büyük tutkusunun aşkı olduğunu anlıyor da neyse ki, hayatta en çok sevdiği iki şey arasında bir seçim yapıyor. Bir pırpıra binip uçmaktansa sevdiceğinin yanında ayaklarını sağlamca yere basmayı yeğliyor.  İşe bakın ki, ?Birini feda etmem gerekti, ben de onu attım gitti.? diye düşünürken, sırrına eremediğimiz kader, ustamıza sevdiceğiyle ayaklarını yerden kesmeyi de nasip ediyor. Adamın kalbi hakikaten temizmiş demek ki.

Hikayenin ayrıntıları izleyeceklere kalsın biraz da, biz gelelim oyunculara. Başrol oyuncularından tutun da figüranlara kadar hepsinin iyi olduğu fazla film hatırlamıyorum. Usta, artık ilk aklıma gelenlerden olacak. Yetkin Dikinciler, Babam ve Oğlum?da çok iyiydi zaten, burada da tam bir usta. Beni şaşırtan oyunculardan biri Şevket Çoruh ki tam anlamıyla Eskişehirli bir esnaftı gerçekten. Bir diğeri de Hasibe Eren ki kendisi Makbule?den tek bir kare bile vermedi, Makbule?yi andıracak herhangi bir jest veya mimik dahi yapmadı (Zira bir tiple tanınan bir oyuncuyu izlediğinde,  seyircinin genellikle hep o tipi görme gibi bir kusuru vardır oyuncuya karşı.). Çocuk oyuncular, Emine?nin ailesi, ustanın çırakları vs. hepsi çok iyi oynamışlar.

Filmin bir diğer dikkatimi çeken  tarafı, uzun sahnelerin tek kamerayla çekilmesiydi.  Başka filmlerde pek sık rastlamadığım, fazlasıyla beğendiğim, bir film çeksem ben de böyle bir yöntem kullanırdım dediğim bu tekniğin adı sanı nedir bilemiyorum ama çok hoş olmuş.

Bir şey daha ekleyerek yazıma son veriyorum. Filmin müzikleri de çok güzel.
Tamam iki şey olsun. Bu nasıl denir, tuhaf kaçar mı bilemiyorum ama şöyle diyeyim; şimdiye kadar izlediğim filmler içinde en güzel ölüm sahnesine sahip filmdi.

Bu yazı fafatuka tarafından 10 July 2009 00:25 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Zamanında oralarda sanat büyük önem taşımakta, zanaat büyük sabırlarla elde edilmete iken bizim iki kahramanımız sanatlarını icra etmek ve aynı zamanda üç beş kuruş kazanmak için Orhan Gazi’nin adına yapılan camide çalışmaya, karınlarını doyurmaya koyulurlar. Millet ak akçenin derdine düşmüş saçlarını ağartırken bizim Karagöz (Haluk Bilginer) ve Hacivat’ın (Beyazıt Öztürk) çalıştıkları inşaatta birbirlerini hem kızdırmak hem de takılmak için attıkları laflar millete eğlence olmuş, bunun farkına varmadan çoktan  kentin komedyenleri oluvermişlerdir bile. Onlar için bu didişme tatlı bir rekabet idi çünkü henüz bu yaptıkları şeyin mizah olduğundan ve yeteneklerinden haberdar değillerdi.

Kimsenin bu ikiliye güldükleri kadar gülemediklerini farkedince Hacivat ile Karagöz de ünlü olduklarının farkına varırlar artık. Kah eğlence gecelerinde, kah sünnetlerde, boy gösteren iki kader ortağının yaptıkları mizahi yorumlarda öyle yabana atılır cinsten değildir, konuşmaya başlar başlamaz bir inci gibi yetenekleri ortaya çıkar, çıkar ama laflar boy boy, ebatsızca, sonunu düşünmeden nasıl geldiyse hiç esirgemeden, akışına akışına çıkmaktadır. Halkı bir yandan çatlayana kadar güldürürken diğer yandan ise soluklandıkları zaman düşündüren bir uslupla sanatlarını icra eden Hacivat ile Karagöz’ün kelamları artık devlet büyüklerini sıkmaya, iğnelemeye başlayınca, iğnelerden nasibini alanlar Orhan Gazi’ye koşup koşup asıllı asılsız dedikodularla iki insanın kaderlerini tayin etmektedirler.

Herkesle alay edip eğlenen iki kader ortağının sonu yine gülerek bitecektir, bitecektir ama Karagöz ile Hacivat sayesinde mizah anlayışımızın sadece gülmekten ibaret olmadığının da altını çizilecektir.

Hacivat Karagöz Neden Öldürüldü? diye hâlâ kendimize soralım derim. Kendilerini tutamadan yaptıkları mizah yüzünden mi, yoksa kaderin cilvesi miydi onların bu hazin sonunu hazırlayan. Yahut hâlâ ağızlarda sakız olan ve çocuksu savunma yöntemi sayılan “akşam elektrikler kesikti” kadar masum yalanlardan sayılan “sanat için herşeyi yaparım” kelimesine öncülük mü etmişlerdi? Ne olursa olsun onlar tarihimize çok şey katarak ayrıldılar.

Film 2006 yılında gösterime girmiş, “kesinlikle izlemeliim” dediğim hoş bir film olmakla beraber düşündürüp eğlendirebilen sürükleyici bir film diye nitelendiriyorum.

Böyle bir filme “hoş” kelimesi kullanmamın sebebini izleyenler az çok tahmin ederler. Komikti ve çok eğlendik ama böylesine neşeli iki insanın başkaları tarafından kaderlerinin çizilmesi içimizi birazcık acıttı diyebilirim. Bunu da bir komedi filmiyle beraber izlerseniz “hoş” kelimesi olmasa da buna yakın bir kelime ağzınızdan çıkabilir.

Bu yazı Ethem tarafından 27 January 2009 04:07 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com