Musallat’tan sonra izlenebilecek en iyi Türk korku filmlerinden birisi olarak lanse ediliyor. Albenisi yüksek bir tanıtım yazısı (yukarıdaki paragraf) ve mahsum bir yüze vurulan korku saçan bakışlar. Anormal derecede çatık kaşlar, renksiz gözler, somurtan bir yüz. En mükemmeli de, Türk vatandaşının en büyük zaafı olan üç harflileri hikayeye dahil etmek. “Eee daha ne olsun… Testerenin kelle uçuran oyunlarından tutun da canlı canlı adamın derisini yüzen katilleri bile, izlerken laf atacak kadar rahat olan Türk vatandaşının en can alıcı yeridir maneviyatlarda gizlenmiş, hatta adını söylemeye cesaret edilemeyen üç hafliler.

Harika bir koz mu demeli? harika bir korku atmosferi diyelim. Öyle bir atmosfer ki hali hazırda benliğimizde yer edinmiş türlü hikayelerle kendi setimizi kurmuşuz bile. Böylesi avantajlı bir durumla yola çıkan “3 Harfliler: Marid” filmi için seyirciyi korkutmak kaçınılmaz bir gerçek ve elde kalan iyi bir senaryoyla oyuna başlamak.

Peki başlayabildi mi? Bence hayır. Neden hayır?

Bence diyorum çünkü filmi izlerken ve film sonunda hala etkisinde kalan arkadaşlarımı da gördüm ama bence yinede “Hayır”.

Böylesi filmlere ayrıntı vermek, karakterlerin analizlerini yapmak ve neden niçin sorularını havada bırakmamak benim için çok önemlidir. Varsa düşman karakterine olan nefretin nedeni açıklanmalı ki izleyiciyle esas oğlan/kız bağ kurabilmeli, gıcık bir karakter mevcut ise hep beraber gıcık olunmalı ve izleyiciye çözebileceği bir kaç soru bırakılmalıdır.

Bence korku filmi sadece dehşet saçan bakışlar eşliğinde gelen müzikle bitmemeli, o mistik yüzü görmemek isterken aynı zamanda kafalarda sorular dolaşmalı.

Film içindeki karakterlerin gerek buluşmaları, gerek yemek ambiansı ve gerekse uslup-hareketleri seyiciyi de aynı sıradanlığa ittiği kanısındayım. Karakterlerin tek tek ama aynı şekil yok oluşları, kurtarıcı rolüyle karşımıza çıkan karakterin eli kolu mahkum teslim oluşu, “su akar yolunu bulur” anlayışıyla “bitsede gitsek” dedirtecek bir havaya sokuyor.

Nihayetinde devam eden filmin yazılı senaryosuna nazaran hikayenin seyir hali hiç de albenisini hak edecek kadar etkileyici değildi. Hani vatandaşın bildiği bir hikayedir diye ayrıntıya girilmediyse ne âla. Fakat yeni neslin bu durumdan ne kadar haberdar olduğunu da göze almak gerekir. Kaldıki dünyaya açılmak söz konusu bile olamaz. Aksi halde film için benzetme eleştirileri alması an meselesi olurdu.

Ayrıca filmin başında yapılması gereken açıklama, filmin sonunda ve film dışı bir karakterin açıklamasıyla gelmesi, kaçan hevesinizi kursağınızda bir yumruk olarak kalmasını sağlarken film bittikten sonra tedirgin olabiliyorsunuz.

Toparlayarak… Sağlam bir hikaye yapmak isteseydim. İlk olarak kitlemizi seçmişiz bknz; Türk vatandaşı. Sonrasında hali hazır bir hikaye ve son olarak da dikkat etmemiz gereken unsur, bilindik bir hikayeyi nasıl renklendirebiliriz? Nerelerde ayrıntıya girmeliyiz?

Anlayacağınız ilk paragrafta okuduğunuz “vahşi varlığın oyunlarına” diye birşey, yanı filmde oyun diye birşey bulamadım. Daha yalın anlatacak olursam, hazır bir korku temasına eklenmiş iyi bir senaryo göremedim.

Tek dikkatimi çeken birşey oldu, sizde dikkat edin.

Film başlıyor ve henüz ilk saniyelere karşımıza bir yazı çıkıyor. Filmi ve karakterleri tanıtıcı ufak bir yazı.

Yazıyı okuyorsunuz… Yazı bittiğinde zaten o 3 harfi, 3 kez okumuş oluyorsunuz!!!

Bu yazı Ethem tarafından 16 February 2011 02:17 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Üst Başlıktaki tezimi kanıtlayabilmek için öncelikle “korku” anlayışımız üzerine kafa patlatmamız gerekir. Üzerine yapılan tanımların mutlaklığını büyük bir israrla koruduğu korku kavramı hakkında net yargılara varabilmek -bence kolay bir iş değil. Fakat yine de “neden korkmadığımızı” anlayabilmemiz için öncelikle “nelerden korktuğumuzu” bilmemiz gerektiğine inanmaktayım.

Özellikle genç sinema izleyicisinin yerli korku filmlerine dair vazgeçilmez tanımları arasına düşüncesizce soktuğu “bu filmde gülmekten geberdim!” etraflı yorumlara da bakacak olursak, bu hipotezler bütününün ilgilendiği sorulardan birinin de “nelere güldüğümüz” olduğunu bilmek gerekiyor…Hmm ne!? Biraz (!) sıkıldık galiba! O halde daha fazla dolanmadan girizgahı nihayete erdirelim!

Bir korku filminde yer alacak “komedi” unsurlarının en önemlisi hiç kuşkusuz oyunculuktur. Açık hedef mi istiyorsunuz? Elbette bu konuda Karacadağ korkularını örnek göstermek yanlış sayılmaz. Aynı ölçülerde, geçtiğimiz yıl gösterim şansı elde etmiş Konak’da oyunculuk konusunda benzer bir kanıt torbası olabilir. Fakat en az oyunculuk kadar önemli olan diğer bir unsur da kültürümüze son derece yabancı olan korku kulvarının uzun bir dönem layıkı ile taçlandırılamamış olmasıdır.

Sinema izleyicisi, yerli korku filmlerinin “konusu” ya da “teması” mevzusunda da ikiye bölünmüş vaziyettedir. Fakat şu da bir gerçek ki, bir slasher önreğinin, bu kulvarda metafizik odaklı bir yapım ile yarışabilmesinin imkanı yoktur. Çok uç noktalarda tepkilere maruz kalsa bile Dabbe, aslında günümüz mistik korku sinemasının da önünü iyiden iyiye açmıştır (Öncesindeki Okul ve Büyü’nün akibetini biraz daha farklı yorumlayabilmek mümkün). Bu başarıda reklama baş vurulmuş olması ise sadece biz Türklere özgü bir durum değil. Metafizik içerikli bir korku filminin başına gelen türlü talihsizlik (Exorcist : The Beginning) ya da Paranormal Aktivite’nin savında da yer aldığı üzere “çakma izleyici reaksiyonu” bu reklam kampanyalarının başında gelmektedir.

Okul’da dahil olmak üzere yerli korku filmlerinin büyük bir çoğunluğunda belli başlı doğaüstü müdahalelere maruz kalındığı iddia edilmiştir…Nelerdir bunlar? Mesela Okul filmi setinde ekibin başından geçen ilahi tesadüfe tekabül eden diyaloglar, Büyü filminin gala gösteriminde çıkan talihsiz salon yangını, Dabbe filminin bulunduğu dosyaların “bir takım metafizik ögeler” tarafından filmin kayıtlı olduğu bilgisayardan silinmesi sonucu gösterimin iki ay ertelenmesi, yine Dabbe setinde set fotoğrafçısının yakaladığı cinli kareler, yine yine yine Dabbe 2′de filmden bir sahne olarak izlediğimiz fakat ertesi gün basında ve internette “Dabbe Filminin Çekimi Sırasında Pencereden Görünen Cin Herkesi Korkuttu!” şeklinde yer alan haberler vs vs…Aklıma ilk etapta gelen örnekler bunlar. Tabi tamamı ile reklam safsataları” olarak adlandırılmalarına da şaşırmamak gerekiyor. Seyircinin burun deliklerine kadar dayatılmış olan reklam kokusunun asıl çıkış noktası “korkutacağız” iddiasını, korkutmayı başaramamış -ya da kısmen başarmış her yapımın armasına yer almasından kaynaklanıyor.

Yerli Sektörün hemen hemen her dalında reklamcılık zihniyeti ile harekete geçen yapımcıların, korku-gerilim alanını da sahipsiz bırakmamalarının açtığı yaralar sebebi ile, bu alt türün, basamakları yavaş yavaş çıkarak yükselebileceğine inanan izleyiciler de ne yazık ki günden güne inançlarını yitirdiler.

Geçtiğimiz ay içerisinde ise 2 farklı film vizyona girdi. Bunlardan biri Üç Harfliler : Marid, Diğeri ise, pek çok Hollywood yapımının gereksiz bir şekilde reklam etiketi olarak üzerine yapıştırmış olduğu 3D’nin etinden sütünden nasiplenme derdinde olan “Cehennem 3D”. Hiç dolay ormanına dalmadan belirtmek isterim ki Üç Harfliler : Marid’in -büyük oranda aşılmamış ve inandırıcı bulmadığım oyuncuk performanslarını da devreye sokarak, karalamıştım. Ta ki Cehennem 3D’yi görme gafletinde bulunana kadar! Bir teknolojinin gereklerini layıkı ile yerine getirmek yerine “bunu Türkiye’de ilk biz yaptık” diyerek altına damgayı vurmanın amaçsızlığına mı üzülmek gerekiyor yoksa oyunculuk, hikaye namına hiç birşeye sahip olmamasına mı? Hani genç ve kanı fokur fokur kaynayan seyircinin şen kahkahalar atabileceği sahneler bile yok. Her şey acı bir trajedinin yol haritasına bire bir uygun olarak ilerliyor!

Unutmadan eklemeliyim ki Cehennem 3D’nin ispanyol ekibinin “korkup” kaçtığı” yolunda da asparagas haberler -tam da filmin gösterime gireceği gün peydah olmuştu. Fakat böyle bir ispanyol ekibinin adının sanının ya da şirketinin bilinmemesi, biz izleyicilerde “umarım bu son nanik olur.” temennisinin vücut bulmasına sebep oldu.

Musallat gibi bir örneği dışarıda tutacak olursak, özellikle son 7-8 sene içerisinde salonlarımızı ziyaret eden korku – gerilim örnekleri söz konusu olduğunda seyircinin ikiye ayrıldığı gözlemlememiz mümkündür. Yine de ilk atılan taşlarda, bu türün ülkemizdeki örneklerini savunan izleyicilerin “zamanla daha da iyiye gidebileceği” yönündeki inançları da, yapımcıların izleyicilere “yolunacak kaz” gözüyle bakmaları sonucunda yıkıma uğradı.

Neticede bu konvoyun son üyesi olan Cehennem 3D hakkında orada burada yazılıp çizilenlere göz attığımızda, hakkında bir tane bile “olumlu(!)” yoruma rastlayamamış olmamız, bu kulvarın ilerleyişini de ciddi anlamda tehlikeye düşürmüş oldu. Zira ya bütçeler daha da küçültülüp, isim ve reklam kampanyası ile pazarlanan daha basit filmler üşüşecek salonlara ya da ciddi projeler üreten genç yönetmenlerin pek çoğunun önü tıkanacak.

Tabi yerli korku sektörünü baştan aşağı taşlama derdinde değilim. Fakat ne yazık ki dönüp baktığım vakit tek tük örnekler dışında böyle bir kategorinin kalibresini tam anlamıyla dolduracak yapımlar da göremiyorum. Diğer taraftan dünya sinemasında da korku örneklerinin, isim çerçevesini aşarak diğer türlerle evlendirildiğini görebiliyoruz. Ülkemizde korku-komedi anlayışını, dünyada yeniden hortlayan “el kamerası” trendi ile birleştiren ADA : Zombilerin Şafağı’nın da yerden yere vurulduğu görülmekte fakat aynı kitlenin azımsanamayacak bir kısmı “Paranormal Aktivite” yi son on yılın en korkunç filmi ilan etmekten de çekinmiyor. Bu noktada büyük oranda taraflı ve adapte düşünememe sıkıntısı var diyebilirim.

Bütün bunlarla birlikte okuduğum en saçma sapan yorumlar “konular birbirine benziyor” etrafında durmadan dans eden yorumlar oluyorlar. Hollywood’un şeytan çıkartma temalı tonlarca filmini ağız suyu akıtarak seyredenlerin bazılarının da ağzına sakız olmuş bu yorumların da salt “saldırı” amacını taşıdığını da kabul etmek lazım.

Daha fazla uzatmadan nihayete erdirmek gerekirse, bazen de bir ülke sinemasının, izleyicisi ile birlikte büyümesi gerektiğine inanıyorum. Ama bizim ülke seyircisi – özellikle forum tayfaları sürekli aynı cümle ile geçiştirme yapmanın peşinde. Sayın ve sevgili izleyiciler “bu film rezalet bir film, konu yok, oyunculuk yok verdiğim paraya yazık!” bir eleştiri değil bir saldırıdır. Sonuç olarak elli filme teşrif buyurup ellisine de aynı yorumu yapmak zorunda kalabilirsiniz. Diğer taraftan sayın “yapımcılar-yönetmenler” bir izleyeni korkutmanın tek ve yegane yolu 30 farklı hayvanın sesini birbirine karıştırıp yüksek desibelde yerli yersiz karşımıza çıkan abartılı ses efekti değildir. Eğer ki izleyiciye bu sese şartlı bir şekilde “zıplama” usulü tepki veren et yığını olarak bakıyorsanız, bir sonraki yapımlarınızda “salon neden boş kaldı?” sorusuna “izleyici olayı anlamadı” şeklinde abuk cevapları tekerrür etmek zorunda kalabilirsiniz…

Korkmak da Güzel Şey…Başarılı Olduğu Müddetçe…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 24 October 2010 11:04 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

3D Cehennem, Yeşilçam?ı dünya sinema sektöründe 10 numara yaptı.

Dünya film endüstrisinde her yıl binlerce film çekiliyor. Ancak bunlardan sadece 200?ü 3 boyutlu? Çünkü sadece 9 ülkede bu teknoloji kullanılabiliyor ve dünya film endüstrisine bu ileri teknoloji hizmetini verebilmek çok mühim bir iş olarak görülüyor. Avatar?dan sonra izleyicinin 3 boyutlu filmlere ilgisi oldukça arttı. Sinema sektörünün duayenlerine göre üç boyutlu film modası yıllarca sürecek, geçici olmayacak. Birçok sinema salonu oynatabilmek için dünyada 3 boyutlu film arıyor, yapımcı ve yönetmenler 3D film çekmek istiyor ancak bu hizmeti verebilen laboratuar, post-prodüksiyon hizmetleri sınırlı sayıda ülkede var. Bu hizmeti verebilen ülkelerin peşinden koşuluyor.

Milyonlarca euro?luk bir pazar hacmine sahip olan sektörde artık Türkiye?de var. Bir çılgınlık yaparak Cehennem adlı 3 boyutlu film çekme cesaretini gösteren yapımcılar Coşkun Tözen, Burak Saraçoğlu, Selva Alemdar ve teknik olarak bu filmi dünyaya kazandıran Fono Filmin sahibi Cemal Okan, Türkiye?yi bu sektörde 10. ülke yaptılar. Cehennem bir gerilim filmi. Hollywood ve Bollywood?dan sonra 3 boyutlu filmler ile Yeşilçam, Greenwood olarak dünya film sektöründe adından bolca bahsettirecek gibi. Zira Amerika ve Almanya başta olmak üzere sinema sektörünün önde gelen ülkelerinden filmi daha post prodüksiyon aşamasında izlemek üzere önümüzdeki günlerde Türkiye?ye gelecekler. Türkiye?nin ilk 3 boyutlu filmi Cehennem, 1 Ekim 2010 tarihinde vizyona girecek.

Filmin Künyesi:

Yönetmen: Biray Dalkıran
3D Director: Erkan Cerit
Görüntü Yönetmeni: Doğan Sarıgüzel
Yapım: Fono Film, Hayalet Filmevi ve Oskar film
Yapımcılar: Cemal Okan, Coşkun Tözen, Burak Saraçoğlu, Selva Alemdar
Senaryo: Biray Dalkıran
Tür: Türkiye?nin ilk 3D korku filmi
Oyuncular: Ogün Kaptanoğlu, Tuğba Melis Türk, Pelin Eriş, Serhan Süsler
Dağıtım: Medyavizyon
Gösterim Tarihi: 01 Ekim 2010

Kaynak: Artı Yaşam İletişim/Aysu Doğançay

Bu yazı Ethem tarafından 28 September 2010 22:31 tarihinde yazıldı. 10 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Velhasıl ı kelam, hava kararır kararmaz gizemli bir şekilde konak birden mezarlık havasına bürünecek, kapılar bacalar kapanacak, dışardan içeriye içerden dışırıya hiç bir ileşimin sağlanamayacağı bir gizemle karşı karşıya kalınan bu atmosferde, ruhani varıkların olduğu izlenimi verilmekteyken maskeli kişinin de ruhani bir varlıktan ibaret olduğunu zannetmekteyim. Yoksa kapılar ve bacaların elektronik bir sistemle kapatıldığı mantığını yürütmem gerekiyor ve böyle oluncada  kendisinin bu ustalığına hayran olmamı sağlayabilir. İzleyip göreceğiz.

30 Ekim 2009 da vizyona girecek olan Konak adlı filmin yönetmenliğini Cem Akyoldaş, senaryosunu Funda Çetin ve Mehmet Akif Turgut yapmışlar. Filmdeki oyuncular ise; Ogün Kaptanoğlu, Sevil Uyar, Paşhan Yılmazel, Damla Debre, Kerem Fırtına, Öykü Akay, Almeda Abazi,
Gökhan Çelebi, Melahat Abbasova, Yener Gürsoy, Deniz Evrenol, Cihan Özdeniz.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 27 October 2009 14:02 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com