İç içe geçen hayatlar diye klişe bir anlatım oluştu ya son yıllarda modern sinemada. Tam da öyle bir film bu. 5 karakter var parça parça anlatılan, yolları yavaş yavaş kesişen. Hepsinin ölüm ile ilintili durumları söz konusu. Ölüm gibi ciddi bir meseleyi absürd denebilecek öğelerle, zekice yazılmış senaryosu ve sağlam kurgusuyla öyle bir yedirmiş ki Onur Ünlü izleyenin bir daha izleyesi geliyor. Bazı sahnelerde kahkaha attım bazılarında ise boğazım düğümlendi. Bir garip film yani anlayacağınız.

Bu filmde Ahmet Kaya var, trenler var, kedi var, silah var, ilk aşk var, yalnızlık var, şiir var, halk oyunları var, cinayet var. Ne yok ki? Kendine has bir adam Onur Ünlü ve bu film çok özgün. Benzeri yok evet. Cıvıklığa kaçmadan güldürebilen, drama damarından ama asla duyguları sömürmeden hüzünlendiren üstelik ticari kaygı da gütmeyen bir film Beş Şehir.

Hikaye çok enteresan görünmüyor ama aslında oldukça sert, etkili ve inandırıcı. Yönetmenin kişisel beceresi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşımış bana kalırsa. Hatta yer yer fantastik bir biçime dönüştürmüş. O kadar ince espiriler, öyle güzel göndermeler var ki yönetmeni sarılıp öpesim geldi. Özellikle finale doğru iyice kendine bağladı beni film. Bir kaç sahnede içim sızladı, mizahi yönü sonlara doğru azalsa da sonuca güzel bir şekilde ulaştı. Kıssadan hisse filmi çok beğendim. Türk sinemasında değişik bir soluk arayanlara ayrıca tavsiyemdir.
Bu arada yönetmenin son filmi “Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi”ni ayrıca merak etmekte ve vizyon tarihini dört gözle beklemekteyim. Diğer Onur Ünlü filmlerini de bu arada seyretmiş olucam şüphesiz.
Ayrıca Onur Ünlü’nün kolon kanserine yakalandığını okumuştum. Kendisine acil şifalar diler ve bir an önce iyileşerek böyle fantastiko şukela eserlere devam etmesini arzu ederim.

Geçmiş Olsun

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 19 November 2011 08:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çiçek satan Fikret ile başlayalım. Fikret roman mahallesinden, okuma yazması çat pat olsa da okula hiç gitmemiş. Geliri düzgün bir iş arıyor ama pek şansı yok. Dış görünüşü ve tahsilli olmayışı onu 1-0 mağlup başlatıyor. Filmin genelinde Fikret’i iş ararken ya da yaşıtı arkadaşlarıyla takılırken görüyoruz. Gayet namuslu, dürüst birisi. Çalmıyor,çırpmıyor ama sahip olduğu sosyal statü gereği hayatı zor geçiyor ki bunu sorunlarını biraz olsun unutmak için girdikleri bir teknoloji marketi sahnesinde çok güzel bir şekilde yansıtmış yönetmen. Zira böyle bir kaç olaya bizzat tanık olmuşluğum var. Evet üstü başı maalesef bir standarın altında olan insanların dışarı atıldığı modernizm harikası mağazalarımız var bizim.

Dolmuş şöförü Umut ise karısı ile maddi açıdan sıkıntılı bir evlilikleri olduğuna şahit oluyoruz. Umut ve eşi, özellikle eşinin ısrarları doğrultusunda başka bir eve geçmek istemektedirler. Fakat kira fiyatlarının Umut’un kazancına göre yüksek olması sorun yaratır. Maddi yaşamlarındaki açmaz direkt olarak geleceklerini tehdit eder. Burada sanki biraz kadını suçlu gibi görürüz. Çünkü erkek iyi kötü tüm gücü ile çalışıp elinden geleni gerçekleştirirken kadının ona maddi anlamda yardımcı olmadığını ve buna rağmen daha iyi bir hayata karşı isteklerini de törpülemediğine şahit oluruz.  Evlilikleri yarım kalacak gibidir.

Trafik polisi Murat bir arkadaşıyla bekar hayatı yaşar. Çoğu meslektaşı gibi oldukça milliyetçidir.Maddi açıdan en sorunsuz karakterdir. Murat’ın birincil sorunu yalnızlıktır. İnternet aracılığıyla yalnızlığını gidermeye çalışır, sosyal hayatı gittiği spor salonundan ibarettir. Klavye başında kadınlarla iletişim sorunu yaşamayan Murat bu bayanlarla yüzyüze geldiğinde ise ciddi anlamda anlatacağı birşeyi yoktur. Sıkıcıdır ve kendine güveni çok azdır fakat taramalı tüfekli fotolarını annesine yollarken herkesin gözünde bir kahraman olarak görünmek ister.

Bu üç karakter yukarıda yüzeysel olarak anlattığım hikayeleri tüm bu ortak sayılabilecek sorunlarına ve zorluklara rağmen bir isyan bayrağını asla açmazlar. Aksine iş,eğitim,barınma,sosyal yaşam gibi görevlerini belli ki yerine getirememiş devletlerine bağlılıklarını astıkları bayraklarıyla, törenlere katılımlarıyla gösterirler.

Sonuçta ne mi oluyor? Olan yine insanın kendisine oluyor. Her tarafımızda çiçek satan umutsuz gençler, boşanmayla biten mutsuz evlilikler, asosyal devlet memurları ve asla kaybolmayan milliyetçiliğimiz. Bu işte bir yanlışlık yok mu?

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 17 November 2011 12:07 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Pis pis sırıtıp, içimizdeki kendini beğenmiş, az biraz mürekkep yalamış, her iş çıkışı sinema salonlarında, laptop camlarında almış, en sonunda da Bir Avuç Deniz’e rastlamış, azıcık entelektüel bolca ukala şeytana göz kırpalım. Bir Avuç Deniz, tam da bu cümleyi kurdurmadi mi bize? Böylesi bir senaryo, böylesi çizilmiş bir esas kız, esas oğlan ve ah o muhteşem tipik Türk annesi varken elde, böylesi mekanlar, böylesi olanaklar denk düşmüşken ortaya çıkan bu yapıt hiç birimizi üzmedi mi?

Ayda Aksel`i ikna edebilecek bir senaryonun filmin bitmesine üç dakika kala aklımızdan silinip gitmesi kimseyi yaralamadı mı?
Retorik sorulara ara verip esas meselemize dönersek.. Bir Avuç Deniz inanılmaz bir çıkış noktası yakalamış.

Son zamanlarda bazı köşe yazılarında da rastladığımız, ergenlikten itibarense köşe başında karşımıza çıkan her Türk erkeğinde rastladığımız o “sakatlığı” öyle şahane bir yerinden tutmuş ki. Anne ve oğul ilişkisi, oğlun yaratılmış acizliği, annenin kazanılmış bilgeliği öylesine mükemmel ki. Ve bir yandan da, esas kızın aslen iyi düşünülmüş, iyi yazılmış ama seyirciye geçmemiş cümleleri var. Esas kızın esaslı bir derdi var, maalesef bu derdi ancak cümleleri dinleyerek çözebiliyorsunuz. Ya da şöyle diyelim, yabancıların düğününe gitmekle, gece yarısı çıplak yüzmekle, slow motion kavga etmekle karikatürizeleştirilmiş: yani farketmemeniz, gülüp geçmeniz için çok uğraşılmış çok esaslı bir karakter var ortada..

Deniz’in derdi bir varoluş sorunsalı. Karnı tok Yunan bilgelerini andıran, ama günümüzde Nietzsche nihilizmi olmadan ortaya serilemeyecek bir sorun, bir yaratılış sorgulaması. Ama tadına varamıyoruz bir türlü, güzel ve etkileyici kadının cümleleri hep gülümsetiyor bizi maalesef.

Iki mükemmel konu, iki harika sıçrama noktası ve bir avuçtan fazlasını istemeyen bir film. Kesinlikle, yeniden çekilmesini istiyorum bu filmin. Yönetmenin ilham aldığı Haneke`den, Remake`ler konusunda da cesaret almasını istiyorum, diliyorum. Çünkü benim için çok özel, çok kıymetli bir film olabilirdi bu film. Yine de umudum var. Hala…

Bu yazı deniz_mat tarafından 14 November 2011 01:11 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Salih ve Gürkan kuzenler düğünlerde şarkı söylemekte ve Tarkan gibi :) kariyer yapma peşindedirler. Film son zamanlarda çok popüler olan (Behzat Ç. sebebiyle) Angara şivesini temel alarak hikayeyi işliyor. Bu sebeple konusundan çok diyalogları ile insanı güldürüyor. Hatta öyle ki filmde gençlerin diline dolanabilecek birçok laf öbeği mevcut.

**************** Hafiften Spoiler içerir Ama izlemekle aynı tadı vermez :) ***********************

- La bebe biz nasıl adamlarız be ?
- Anadolu çocuğuymuş. Bizanslı mıyız la biz ? Şu sıfata bak hele. Angaralıyız la biz.
- Teyzemin evladı.
- Bugün yine bana bana zırdamak düşer. Zır zır zır zııır (Nankör kedi şarkısından alıntı.)
- Ne olursan ol gel diyen adamlar sen gelme dedi la.

**************** Hafiften Spoiler içerir Ama izlemekle aynı tadı vermez :) ***********************

Son dönemde komedi türk filmlerinde değişik bir tür çıktı (Belki sinema literatüründe adı vardır). Bu film de bu türün bir denemesi gibi (Kurtlar sofrası, Desdere…vs). Tür dediğim şey şu; Film genel olarak bakıldığında komik değil ancak karakterler arası konuşmalardaki espriler,şakalar, söyleyiş tarzları kullanarak güldürmeye çalışıyor. Bu sebeple film bittiğinde 2-3 komiklik dışında başka birşeye gülmemiş olduğunuzu ve haliyle “keşke vaktimi daha faydalı birşeye harcasaydım” diye düşünmeden edemiyorsunuz.

Dikkatimi çeken şeylerden biri de filme Cem Yılmaz’ın destek verdiğidir (maddi mi manevi mi bilemiyorum:)
Ayrıca filmde kullanılan müzikleri çok beğendiğimi söylemeliyim. Çok eğlendim onları dinlerken. (Hatta ikilinin beraber dans ettiği ‘Elvan Dalton’ şarkısını baştan sona dinlemenizi tavsiye ederim. (Aman dikkat oldukça küfürlü!!!))

Bir de filmin sonuna takıldım. Tamam beklentim çok yüksek değildi. Ama film bittiğinde de “ee bitti mi yani şimdi ?” diye düşünmeden edemedim.

Kısaca film eğlenceli ve hoşa giden sahneler, diyaloglar var. Yer yer çok gülebilirsiniz. Ancak beklentileri de çok yüksek tutmamak gerek.

İyi Seyirler,

Bu yazı Burak tarafından 18 July 2011 00:27 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bazı filmler vardır ki içinde geçen olayı, karakterin neler yaşadığını asla tahmin edemezsiniz. Filmi izlerken kendinizi asla onun yerine koyamazsınız ve onun yaşadığı hayatı kendi hayatınıza konduramazsınız. Aynı sessiz ve son derece içine kapanık gişe memurumuz gibi. Bütün film boyunca Kenan’ın gişesinde olup bitenlere şahit oluyorsunuz. Gişede çalışıp daha sonra evde hasta babasıyla olan hayatının bir kesitini inceliyorsunuz. Son derece monoton olarak ilerleyen hayatı, bir gün denetime gelen gişe müdürüyle beraber biraz değişecektir.

Film hakkında söylenilebilecek ve konuşulabilecek o kadar fazla şey var ki. Yazıyı yazmak için üzerinden iki, üç saat geçmesini bekledim çünkü ancak bu kadar uzun bir zaman diliminde filmi anlayıp, hazmedebildim. Bittiği anda, bir filmin arkasından söylenilebilecek bütün küfürleri ettikten sonra, bir sigara yakarak sakinlemeye çalıştım. İşte her şeyin dönüm noktası olarak bu sigarayı gösterebilirim.

Filmde bazı noktalar tamamen seyircinin tamamlaması için açık bırakılmış. Mesela yaşadığı hayatta inanılmaz boşluklar var. İçinde bulunduğu ruh halini asla tam olarak tespit edemiyorsunuz. Biraz düşünelim; hayatı tamamen gişe-ev-servis den oluşan bir adamdan bahsediyorum burada. Ayrıca anlamanız için filmdeki diyaloglar da hiç yardımcı olmuyor size. Kule’de konuştuğu iş arkadaşlarıyla, berber dükkânından tanıdığı arkadaşı hakkında hiçbir bilginizin olamayacak olmasının yanında, ikili konuşmalar sırasında asla bir özellik yakalayamıyorsunuz.

Anladığınız tek şey, bu yaşamda yavaş yavaş bir travmaya doğru gittiği. Biraz daha fazla bilgi olarak; çocukluğuna inildiği zaman asıl olayların o dönemde olduğuna anlam verebiliyorsunuz. Kısacası, babasıyla olan sorunu onun asıl sıkıntısı.

Çok orijinal bir karakteri bu kadar basite indirgeyerek sinemaya uyarlamak bence kolay bir iş değil. Kurgusunu çok iyi yaptıklarını düşünüyorum. Seyircinin kendi tercihine bırakılmış sonlar… Karmaşık duygular içinde biterken film..Bir gişe Memurunun monotonluğunun altında yatan nedenleri ve bütün sonuçları olmasa da bazılarını öğrenerek bitiriyorsunuz. Gereken yerlere kendi düşüncelerinizi yerleştirerek tabiî ki…

Fakat gerçekten film çok ağır ilerliyor. Yer yer diyalogların bile ağır bir sahne edasıyla hareket ettiğinin farkına varıyorsunuz. Film hakkında eleştiri yapabileceğim tek nokta belki de bu kadar ağır ilerlemesi olacaktır ama izlenirliği ortadan kaldıracak kadar ağır ilerliyor. Genel olarak karakter analizlerinin yapıldığı filmlerin ağır olması doğal bir olgu olarak gözükebilir ama bu kadar da olmamalı. Takdir sizin.

Genel olarak beğendiğim filmi çok mutlu ya da gerçekten film izlemeye aç olduğunuz bir anda izlemenizi tavsiye ediyorum. Lakin hayat enerjinizi yok edebilir.

Film daha önce Fatih Yürür tarafından da değerlendirilmiştir.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 June 2011 00:35 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Karlarla kaplı bu sınır kentinin derdi sınırın açılıp da ‘ötekilerin’ gelerek bu kendi halinde kenti de ötekileştirmesi. Burda yabancılara pek yer yok. Ama mucizevi bir şekilde çocuğunu kurtaran adama,Yahya (Hakan Altuntaş) sahip çıkıyor. Köye gelen bu adam, Battal (Sermet Yeşil), mucizesi kulaktan kulağa duyulunca, ahalinin arasına katılıveriyor. Battal’ın mucizevi güçleri halkı büyülerken, yaptığı hırsızlıklar da kentin huzurunu kaçırmaya başlıyor. Battal şöyle bir bakınca tam bir deli, görür görmez aşık olduğu Neptün’e karşılık kendine koyduğu bir de isim var: Kosmos. Bu kapalı yere adeta gökten düşmüş gibi tuhaf. Kosmos, bedeni ihtiyaçlarını asgariye indirmiş, kendi deyimiyle ‘emeği kedere dönüştürdüğü için’ çoktan çalışmaya yüz çevirmiş, sadece aşk isteyen bir meczup… Bu dünyadan olan her şeyle ilişiğini kesmiş ama fanilerinin derdiyle de bedbaht olup, çare aramaktan yılmıyor, yaptığı hırsızlıklarının sebebi de bu aslında. Kosmos’u kimse anlayamıyor. Reha Erdem bu noktada Kosmos’un etrafıyla iletişimsizliğini gözler önüne sererken aslında çok güçlü bir ironi ortaya atıyor çünkü Kosmos aslında siyah ve beyaz kadar net, çok az ama, çok öz konuşuyor. Ne istediğini çok açık ifade ediyor. Hissettiklerini bu kadar kısa ve net anlatmasına rağmen, sanki herkes onu duymamış gibi davranıyor.

Onu ne yemek yerken görüyoruz ne de uyurken, tek içtiği çay, yediği kesme şeker… Hayat içindeki faniyetle o kadar meşgul ki ahali Kosmos’un yaşam isteğinin sadece aşk olması sadece gülünç geliyor. Bu açıdan bakınca Kosmos aslında var olan değil, “olmayan”. Kosmos’un, kendini dünyadan bu kadar soyutlaşmışken, dünyada olup biten acıları da içinde hissetmesi ve mucizevi bir şekilde yardım elini uzatmaya çalışmasına teşekkür etmek yerine şüpheyle yaklaşıyorlar. Hikayemiz bu haliyle bir sınır kentine gelen bir tuhaf yabancının halkla olan değişik ilişkisi gibi derli toplu bir konuymuş gibi gözükse de, Reha Erdem’in az diyaloglu, bol imgesel anlatımı Kosmos’un bu çok basit dünyasının, seyirci tarafından bazen karmaşa içindeymiş gibi algılanmasına ve türlü cevaplar aramasına neden olabilir. Aslında Erdem her seferinde sorgulamak istediği bir sey olmadığını belirtiyor ama Kosmos’un bu temposunda arayış içine girmemek de mümkün değil.

Ama Kosmos’u eşsiz kılan da bu anlatım tarzı. Bembeyaz ve dümdüz Kars, bu sonsuz görüntüden doğa kesitleri, mezbaha görüntüleri, hayvan figürleri ve sessizlik hissi gibi imgeler filmi görsel açıdan bir sanat eserine dönüştürmüş. Bu imgecilik bizi de Kosmos gibi var olandan koparıyor, filmin teatral havasının içine sokuyor. Dünya sinemasında hep farklı işler yapan  Lars Von Trier’in Dogville filmindeki Teatral havanın benzeri Erdem’in de zihninde esmiş. Bu teatral kurgunun en güçlü destekçisi ise Türk sinemasında pek rastlamadığımız sürreal anlatım tarzı. Bu sürreal anlatım tarzının en güçlü hissedildiği nokta ise  Kosmos ile Neptün’ün kavuşma sahnesi. Kuş sesleri ve çığlıklarla anlaşan Neptün ile Kosmos virane odanın içinde mutluluk nidaları atarak kağıtlarla beraber adeta uçmaya başlıyor. Bu sürreal ilişki tanımını izlerken insanın en saf duygularını anlatırken aslında neye dönüşmek istediğini, bedenleri ve dili kullanarak yapan Erdem,’zaten insan en derininde ne ki?’ sorusuna cevap arar gibi…

Neticede Reha erdem’e göre çok basit bir dili olan filmi, bu tip arayışları, beyazlar içinden gelen tuhaf figür Kosmos’un yine beyazlar içinde bilinmeze doğru gitmesiyle ve yer yer gerçekten kopuk teatral havası ile izleyende bir alt metin arama isteği oluştursa da, Türk sinemasının benzersiz yapıtları içinde yerini alıyor.

Unutmadan, Reha Erdem’in bu hikayesinin bir sanat eseri tadında filme dönüşmesinde süphesiz  Sermet Yeşil’in payı büyük. Oyunculuğu Kosmos kadar mucizevi. Filmi her izleyişinizde daha da tadı artan bir performans sergiliyor.

Meraklısına not:

Kosmos= Sözcük anlamı düzenli ve uyumlu bir yapı oluşturan bütün; evren. Yunan mitolojisinde Kaos’tan sonraki düzen, doğru olan.

Neptün= Güneşe en uzak gezegen. Bir çok anlamı olmasına rağmen bence en çok buna benziyor: Yunan Mitolojisinde bilinmeyen ve sınırsız unsur, saf güzellik.

Bu yazı Selin tarafından 03 April 2011 04:37 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yenilikler beraberinde değişimleri, değişimler beraberinde yenilikleri sürüklermiş ardından. Bir tek bana dokunamaz, karakterime. Teknloji, insan hayatını kolaylaştırıp eğlenceli hale getirse de bana, yani insanoğlunun ruhuna sahip olamıyor. Dostlar aynı dost, sadece mekan değişiyor.

Takip edenler ya da dikkatini çekenler bilirler, önceki yazılarımda Adam Sandler’in filmlerindeki kadrolaşmadan bahsettiğimi anımsıyorsunuzdur. Tüm filmlerinde olmazsa olmaz, kendi kadrosundan oyuncuları sahaya çıkartır, kimi 5 dakika kimi 90 dakika filmde boy gösterirler. Bunun kökeninde  eski dostlukların olduğunu da Adam Richard Sandler’in tanıtım yazısında yazmıştım. Aynı zamanda eski dostlarını unutmadığı için kendisini tebrik etmiştim.

Şimdi bunun Türk sineması ile alakasına gelelim. Biz şöhretin dostlukları bozmadığını görüp uzak ülkelere tebessüm ederken, yanı başımızda kadrolar çoktan kurulmuş, zamanla keşfedilecek tebrikleri bekler olmuşlar. Ya da ben geç kaldım…
Bunun tamamen tesadüfen bir oluşum/guruplaşma/dost çevresi de olabileceği gibi, böyle bir oluşum/kadrolaşmanın da (vs) sinyallerini de görmüyor değiliz.
Medyatik bir tepkiyle “Türk Sineması bölünüyor mu? Bölündü mü? İyi mi? Kötü mü? Başlığını atıyorum.

Örneklerini gördüğümüz bu durum ne kadar doğru?
Potansiyel izleyici olarak bundan kazancımız ne olabilir?

İzlemekten zevk aldığım Uğur Yücel’i, gözlerimizin bayramı Özgü Namal’ı aynı kadrajda görmek kadar keyifli olabilir mi aynı filmde olamamak. Ya da bir Yılmaz Erdoğan ile Özkan Uğur’a kim söylemiş aynı filmde olmamalarını? Oysa Şafak Sezer ile Ata Demirer birbirlerini anımsatmıyormu sizce? Yeni bir filmde ikiz kardeşlermiş ancak düşman bilirlermiş birbirlerini. Aynı kızı, Binnur Kaya’yı sevelermiş ve filmin sonunda kardeş olduklarını öğrenirlermiş de yeşilçama gönderme yaparlarmış.
Şahsen izleyici adına söyleyebilirim ki, “Ne kadar renk, o kadar eğlence”.

Az önce yazmakta zorlanmadığım senaryoyu seyretme keyfini kaçırırken, diğer tarafta ise işini severek yapan bu insanların ticari, kişisel, uyumsuzluk veya performanslarını etkileyebileceği mazeretini kabullenip bir takım da bizim mi seçmemiz gerekiyor?

Madem öyle, biliyoruz ki bizler takım tutmayı seven, hatta siyaseti bile fanatikliğe dökebilmiş insanlarız, öyle ise seçeriz takımımızı geçeriz ekran başına.

Hani “Sanat uğruna soyunurum” diyen zihniyete misilleme olmasa da örnek vermek isterim bu kelimeyi. Madem sanatsa amacımız, hepimiz bir fidanın güller açan dalıyız. Aynı dalda boy gösteren tüm aktörleri aynı filmde görme şansımızı zorlamayı düşünüyorum, bilmem siz okuyucularımız ne dersiniz?

Kaldı ki zamanında gıpta ile seyrettiğimiz Rocky Balboa’dan (Sylvester Stallone) tutunda Mavi Ay dizisinin romantik dedektifi David (Bruce Willis) gibi dünyaya kendilerini kanıtlamış yıldız aktörlerden beklenir miydi The Expendables gibi birbirinden ünlü isimlerin bir araya gelebileceği?

Örnek alınan Hollywood filmlerinin sonu bu oldu, bir arada olmak. Bence yaşlanmayı beklemeden yapılabilecekleri yapmak daha keyifli olabilir.

Bu yazımın tamamen bir varsayım olduğunu bilmenizle beraber şartların getirdiği durumlar, kurallar, anlaşabilme ve uyum etkenleri göze alınırsa her şey bir yere kadar deyip, hafif de olsa adamını bilmek durumu söz konusu olabilir.

Yazımın amacı; Bu durumdan biz izleyiciler ne kadar memnunuz? Bunu sorabilmekti.

(Bu yazı bir soru/fikirdir).

Bu yazı Ethem tarafından 08 January 2011 02:25 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kısaca filmin konusuna deyinmek gerekirse; film 3 polisin sadece kesik bir kol ‘dan yola çıkarak bir cinayeti çözmesini kendi kişisel hikayesiyle harmanlayarak anlatıyor. Polislerin hayatları gelişen olaylarla öyle güzel birleştirilmiş ki yapaylık hissine hiç kapılmıyor insan.

Film için seçilen bütün oyuncular rollerin hakkını vermiş. Cem Yılmaz ile Melisa Sözen’in karşılıklı sahneleri beni oldukça etkiledi. Zaman zaman Cem Yılmaz’ın esprilerine gülündüğünde o komik insan akla gelse de onu farklı bir rolde bu kadar başarılı görmek beni oldukça şaşırttı diyebilirim. Tek eleştirim Cem Yılmaz ve annesinin lazca konuştukları sahnelerin bir altyazı ile söylenmesi bence daha iyi olabilirdi.

Şener Şen ile yapılan bir röportajdan okuduğum kadarıyla Şener şen ve Yavuz Turgul 2005 ‘den beri cinayet masası polisleriyle beraber çalışmalar yapmış onlarla cinayet mahalline bile gitmiş. Bunların sonucu olarak çok gerçekçi olduğunu düşündüren (aramızda cinayet masası polisi varsa daha net yorum yapabilir:) sahneler ve durumlar oluşmuş.

Biz türk polisiyelerinde bence en eksik unsur olan kurgu bu filmde kesinlikle mükemmel. Olaylar çözüldüğünde insanı gerçekten şaşırtıyor. Bütün okuduğu kitapları ve filmleri polisiye türünden seçen ben gönül rahatlığıyla diyebilirim ki; “izlediğim en iyi türk polisiye filmi”.
Bu türü sevmiyorsanız bile sırf bu oyuncuları izlemek için izlenmesi gerekir.

İyi Seyirler.
Filmin orjinal sitesi; Av Mevsimi
Tanıtım Yazısı; Av Mevsimi
Alternatif Eleştiri Yazısı; Av Mevsimi

Bu yazı Burak tarafından 21 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tuna Kiremitçi’nin “Git Kendini Çok Sevdirmeden” kitabı ve 1996 yılında “Kumdan Kaleler” grubuyla birlikte çıkarmış olduğu “Denize Doğru” isimli albümü sayesinde bir sempati doğdu kendisine karşı.Bu filmi izlemeye başlamadan önce kendisinin ismini duyunca bir heyecan oluştu bende. Ama ne yazık ki gerçekler acıdır, hayalleri bırakıp bir an önce filme dönmek gerekiyor.

Film klasik bir Türk aşk filminin bütün özelliklerini taşıyor. Birbirine âşık olan bir çiftimiz var ve evlenmek üzere. Ama her şey bu kadar basit olmamalı diyerek araya Can’ın en yakın arkadaşı düğün öncesinde giriverir. Almanya?da çalışıyordur ve nikah şahidi olmak üzere Türkiye’ye gelir. Can’ın en yakın arkadaşına, sevgilisinin resimlerini göndermesinden sonra hayat onun için daha zor gitmeye başlamıştır. Zaten anne ve babasının erken ölümü yüzünden genç yaşta hayata küsen Ilgaz, bu olaydan sonra Aybige’ye âşık olmuştur. Araya intihara meyilli abisi giriyor ve işler iyice karışıyor.

Filmi hem beğendim hem beğenmedim. Aslında burada konumuz olmayan bir şeylerden bahsetmek istiyorum. Filmdeki durumda kalan binlerce örnek var ayrıca benim şahit olduğum durumlarda var. Buradan anlaşılıyor ki en kıymetli şeyi asla en sevdiğiniz kişiye emanet etmemeniz gerekiyor. Buradan da yola çıkarak film hakkında söylenebilecek tek şey Brezilya pembe dizisi tadında bir film yaptıkları.

Çok yüzüseysel konuşmaların arkasına saklanan, bir anda değişen ortam şartları, çok gereksiz alan kullanımları filmin seyredilebilirliğini ne yazık ki baya bir düşürmüş. İzlerken şartların bir anda değiştiğini, kararların çabuk alındığına şahit oluyorsunuz. Bazı filmlere biz akıcı değil izlerken sıkılıyoruz diyoruz ama bu sefer de film kaçıyor gibi. Yakalamaya çalışıyorsunuz ama nafile, zaten süresi 1 saat 30 dakika olduğundan her şeyi çok çabuk bir şekilde yakalamak ve uyum sağlamak durumundasınız.

Aşk?ın, tutkuyla bağlılığın insana neler yaptıracağını bilen bizler ise Ilgaz?ın sessiz çığlıklarına şahit oluyoruz. Seçiminin yanlışlığı üzerine ensesine bir tokat atmak üzere bekliyoruz ama nafile? Sessiz sedasız binip uzaklaşıyor öyküden Ilgaz. Sinemamızın romantik film, aşk filmi yapma hevesi yeniden özellikle Issız Adam sonrası patlama yapmışken, tuhaf bir deneme olarak kalıyor Adını Sen Koy.  Selvi Boylum Al Yazmalım?larla, Vesikalı Yarim?lerle, Sevmek Zamanı ile büyümüş bizler, bu sessizliği kırmak istiyoruz. Ama romantik film anlayışımızda ki oluşan hasarlardan dolayı bir türlü ideale yaklaşamamamız bizim canımızı yakan kısım oluyor her seferinde.

Sonu hakkında söylenebilecek şey ise kocaman bir belirsizlik. İşlenen konuyu ortada öylece bırakıp kaçmışlar. Hiç tatmin edici bir film olduğunu söyleyemem. Güzel bir deneme, ama konunun klişe olmasından ve üstüne fazla bir şey katılamayacak olmasından dolayı kaybediyor birazda. Ayrıca, Melis Birkan; gerçekten Issız Adam’la alakası olmaksızın çok yapmacık kalmış rolünde. Elbette ekrana koyduğu şirinlik takdir ediliyor ve hatta çoğu kişi onun tatlılığına kanıp geri kalan parçaları göz ardı edebiliyor ne yazık ki.

İzlemeseniz de olur, izleseniz de, seçim sizin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kadroyu güzel kurmuş derken, kendi acayip sesiyle ve üstüne yakışmayan oyunculuğuyla yönetmen olarak kalmak istemeyen Kırmızıgül oturmamış filme bana göre. Onun haricinde zaten rolünün hakkını en çok veren sadece Haluk Bilginer’di. Belki de Türk birinin ağzındaki İngilizce replikler benim gülmeme sebep olmuştur alışmadığımız için, fakat Bilginer’de bu duyguyu hiç hissetmedim. Farkında mısınız, alışmadığımdan dedim. Çünkü alışık değiliz Türklerin Amerika sınırlarında zencilere kafa tutmasına, çünkü alışık değiliz arabaların Amerika’da devrilmesine. Hangimiz bir Türk filmi için helikopterin New York üstünde uçtuğunu görebilmiştir? Belki bir iki kere olmuştur, yanlışlıkla, ya da ödünç alınan görüntülerle.

Fakat şöyle bir sorun var ki, Mahsun kiraladığı helikopterden hiç inmek istememiş olsa gerek ki gereksiz yere uzun hava çekimleri vardı. Ne zaman yere inecek, objeyi yakından çekecek diye beklemekten sıkıldığım oldu. Ama olsun, prodüksiyonun zenginliğini göstermeye yönelik olduğunu düşünerek hakkını yemedim. Varsın olsun, yardırsın New York simalarında. ehe.

Çekim teknikleri insanı sıkacak noktaya gelebiliyor bazen, fakat şunu farkediyoruz ki Mahsun filmde yeni teknikleri denemiş, kendini göstermeye çalışmış. Bu yüzden örnek olarak, Hacı’nın tutuklanacağı mekanı bir gece, bir de gündüz dışardan helikopterle yaklaşarak iki kere çekmiş olduğunu düşünüyorum. Yönetmen bir sonraki filminde artık kompozisyonu daha güzelleştirecek şekilde, geliştirdiği yeteneklerini kullanacağını hissettiriyor.

Yeter bu kadar filmi sadece Mahsun’a yönelik gelişim filmi olarak lanse etmeye. Gelelim filmin senaryosuna. Senaryodan mesaj bekleyeceksek eğer, tek mesaj “cehaletten kaçtım” olacaktır benim için. Başka bir mesaj algılayamadım filmden, zaten bu filmden başka bir mesaj edinmek de saçma olacaktır. Siyasete bağlamak, F. Gülen’in aklandığı film olarak göstermeye gerek yok senaryoyu. Öyle algılamak isterseniz, farklı beklentilere girmişsinizdir demektir gereksiz yere. Hangi Türk filmine vereceği mesaj için gidiyorsunuz ki bu filmden bir mesaj bekliyorsunuz? Beklemediğiniz halde uydurmayın o zaman. Varsa da, “banane” diyebilin, tadını çıkaramazsınız yoksa. ehe.

Senaryonun basit olduğunu ve detaylara kaçmadığını düşünüyorum. Sonunun sürpriz olduğu söylense de bazı eleştirmenlerce, filmin ortasında bile sonuna yakın tahminler yapabiliyorsunuz. Bu yüzden filmin karmaşıklığından ziyade duyguyu verme noktasındaki başarısına odaklanmanız gerekiyor. Haluk Bilginer’in oyunculuğu size gerekli olan duyguyu çok güzel veriyor: bakışları, ses tonu, şivesi, gözyaşı sizi filmin içine sokabiliyor. Kamera arkasında Kırmızıgül’e kredi verirken, kamera önünde de Bilginer’e vermek gerekiyor tüm krediyi. Yabancı oyuncuların zaten filmde çok doğal durduğunu söylemek gerekiyor. Bazı anlarda Hollywood filmi izlediğini düşündüğünüz oluyor, öyle ki sadece yabancı oyuncuların olduğu sahnelerde, sadece altyazıyı görünce içim bir hoş olmadı değil.

Film ses çıkaracak bir senaryoya sahip değil, ve öyle bir kurguya da sahip değil bence. Fakat Türk bir yönetmenin Amerika’da sanatını geliştirdiğine şahit olacağınız, tekniklerin bazen “vay be” dedirteceği, bazı anlarda duyguyu hissedeceğiniz, ve eğer duygulu bireyseniz ağlayacağınız 6.8 puanlık bir film olduğunu söyleyebilirim. Ayrıca, kimse bana Mustafa Sandal’ın rolünün hakkını verdiğini söylemesin. Ondan daha güzel oynayabilecek, aksiyon sahnelerine daha çok yakışacak bir sürü aktör sayılabilir. Fakat görüntüsünün filme yakıştığı söylenebilir, orada hakkını yememek lazım. Öte yandan, filmdeki terör sahneleri etkileyiciydi ve zikir sahneleri söylenildiği gibi gayet başarılıydı. Senkronizasyon için uğraştıkları çok aşikar.

Daha yazabilecek çok şey var, fakat genel olarak bunları bilmeniz yeterli diye düşündüm. İzlemeye değer.

Sevgiler.

Not: Filmin tanıtım yazısı için buraya tıklayın, altındaki izleyici yorumları size film hakkındaki farklı düşünceleri sunacaktır.

Bu yazı rahmetli tarafından 17 November 2010 01:42 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Vay Arkadaş”tan ziyade “Vay Kardeşim” diyelim. Üç kardeş mahallelerinin sınırlarını zorlamadan mutlu, monoton bir hayat sürmektedir. Klasik yaşam tarzı Manik, Tik ve Dildo’yu bir süreliğine terk edecek, babalarının rahatsızlığı üzerine hiç yaşamadıkları heyecan dolu bir atmosferde mücadele halinde olacaklardır.

5 Kasım 2010 da vizyona girecek olan Vay Arkadaş adlı filmin yönetmeni Kemal Uzun, senaryo Caner Güler. Oyuncu kadrosunda ise Rasim Öztekin, Mustafa Üstündağ, Fırat Tanış, Demet Evgar, Mete Horozoğlu, Bülent Çolak, Pamela Spence, Fırat Doğruloğlu ve Bihter Dinçel gibi isimler yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 02 November 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Mahsun Kırmızıgül’ün yaptığı filmde Mahsun Kırmızıgül, Haluk Bilginer, Mustafa Sandal ve Zafer Ergin rol alıyor.

05 Kasım 2010 da vizyona girecek olan New York’ta Beş Minare adlı filmin 70 dakikası Amerika’da çekilecek olan filmin geri kalanınında Türkiye’de Konya, Bitlis ve İstanbul’da çekileceği belirtilmiş.

Ayrıca New York’ta Beş Minare filminin diğer bir özelliği ise Mahsun Kırmızıgül’ün bu hikayeyi 11 yıl önce yazmasıdır. Bir türlü bütçe olanağı bulamayan Kırmızıgül, sonunda film için gereken bütçeyi toparlayıp ilk yazdığı hikaye olma özelliğini taşımakta.

Şimdiden iyi seyirler diliyoruz.

rahmetli‘nin film hakkındaki yorumunu okumak için buraya tıklayın.

Bu yazı Ethem tarafından 01 November 2010 00:06 tarihinde yazıldı. 31 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Üst Başlıktaki tezimi kanıtlayabilmek için öncelikle “korku” anlayışımız üzerine kafa patlatmamız gerekir. Üzerine yapılan tanımların mutlaklığını büyük bir israrla koruduğu korku kavramı hakkında net yargılara varabilmek -bence kolay bir iş değil. Fakat yine de “neden korkmadığımızı” anlayabilmemiz için öncelikle “nelerden korktuğumuzu” bilmemiz gerektiğine inanmaktayım.

Özellikle genç sinema izleyicisinin yerli korku filmlerine dair vazgeçilmez tanımları arasına düşüncesizce soktuğu “bu filmde gülmekten geberdim!” etraflı yorumlara da bakacak olursak, bu hipotezler bütününün ilgilendiği sorulardan birinin de “nelere güldüğümüz” olduğunu bilmek gerekiyor…Hmm ne!? Biraz (!) sıkıldık galiba! O halde daha fazla dolanmadan girizgahı nihayete erdirelim!

Bir korku filminde yer alacak “komedi” unsurlarının en önemlisi hiç kuşkusuz oyunculuktur. Açık hedef mi istiyorsunuz? Elbette bu konuda Karacadağ korkularını örnek göstermek yanlış sayılmaz. Aynı ölçülerde, geçtiğimiz yıl gösterim şansı elde etmiş Konak’da oyunculuk konusunda benzer bir kanıt torbası olabilir. Fakat en az oyunculuk kadar önemli olan diğer bir unsur da kültürümüze son derece yabancı olan korku kulvarının uzun bir dönem layıkı ile taçlandırılamamış olmasıdır.

Sinema izleyicisi, yerli korku filmlerinin “konusu” ya da “teması” mevzusunda da ikiye bölünmüş vaziyettedir. Fakat şu da bir gerçek ki, bir slasher önreğinin, bu kulvarda metafizik odaklı bir yapım ile yarışabilmesinin imkanı yoktur. Çok uç noktalarda tepkilere maruz kalsa bile Dabbe, aslında günümüz mistik korku sinemasının da önünü iyiden iyiye açmıştır (Öncesindeki Okul ve Büyü’nün akibetini biraz daha farklı yorumlayabilmek mümkün). Bu başarıda reklama baş vurulmuş olması ise sadece biz Türklere özgü bir durum değil. Metafizik içerikli bir korku filminin başına gelen türlü talihsizlik (Exorcist : The Beginning) ya da Paranormal Aktivite’nin savında da yer aldığı üzere “çakma izleyici reaksiyonu” bu reklam kampanyalarının başında gelmektedir.

Okul’da dahil olmak üzere yerli korku filmlerinin büyük bir çoğunluğunda belli başlı doğaüstü müdahalelere maruz kalındığı iddia edilmiştir…Nelerdir bunlar? Mesela Okul filmi setinde ekibin başından geçen ilahi tesadüfe tekabül eden diyaloglar, Büyü filminin gala gösteriminde çıkan talihsiz salon yangını, Dabbe filminin bulunduğu dosyaların “bir takım metafizik ögeler” tarafından filmin kayıtlı olduğu bilgisayardan silinmesi sonucu gösterimin iki ay ertelenmesi, yine Dabbe setinde set fotoğrafçısının yakaladığı cinli kareler, yine yine yine Dabbe 2′de filmden bir sahne olarak izlediğimiz fakat ertesi gün basında ve internette “Dabbe Filminin Çekimi Sırasında Pencereden Görünen Cin Herkesi Korkuttu!” şeklinde yer alan haberler vs vs…Aklıma ilk etapta gelen örnekler bunlar. Tabi tamamı ile reklam safsataları” olarak adlandırılmalarına da şaşırmamak gerekiyor. Seyircinin burun deliklerine kadar dayatılmış olan reklam kokusunun asıl çıkış noktası “korkutacağız” iddiasını, korkutmayı başaramamış -ya da kısmen başarmış her yapımın armasına yer almasından kaynaklanıyor.

Yerli Sektörün hemen hemen her dalında reklamcılık zihniyeti ile harekete geçen yapımcıların, korku-gerilim alanını da sahipsiz bırakmamalarının açtığı yaralar sebebi ile, bu alt türün, basamakları yavaş yavaş çıkarak yükselebileceğine inanan izleyiciler de ne yazık ki günden güne inançlarını yitirdiler.

Geçtiğimiz ay içerisinde ise 2 farklı film vizyona girdi. Bunlardan biri Üç Harfliler : Marid, Diğeri ise, pek çok Hollywood yapımının gereksiz bir şekilde reklam etiketi olarak üzerine yapıştırmış olduğu 3D’nin etinden sütünden nasiplenme derdinde olan “Cehennem 3D”. Hiç dolay ormanına dalmadan belirtmek isterim ki Üç Harfliler : Marid’in -büyük oranda aşılmamış ve inandırıcı bulmadığım oyuncuk performanslarını da devreye sokarak, karalamıştım. Ta ki Cehennem 3D’yi görme gafletinde bulunana kadar! Bir teknolojinin gereklerini layıkı ile yerine getirmek yerine “bunu Türkiye’de ilk biz yaptık” diyerek altına damgayı vurmanın amaçsızlığına mı üzülmek gerekiyor yoksa oyunculuk, hikaye namına hiç birşeye sahip olmamasına mı? Hani genç ve kanı fokur fokur kaynayan seyircinin şen kahkahalar atabileceği sahneler bile yok. Her şey acı bir trajedinin yol haritasına bire bir uygun olarak ilerliyor!

Unutmadan eklemeliyim ki Cehennem 3D’nin ispanyol ekibinin “korkup” kaçtığı” yolunda da asparagas haberler -tam da filmin gösterime gireceği gün peydah olmuştu. Fakat böyle bir ispanyol ekibinin adının sanının ya da şirketinin bilinmemesi, biz izleyicilerde “umarım bu son nanik olur.” temennisinin vücut bulmasına sebep oldu.

Musallat gibi bir örneği dışarıda tutacak olursak, özellikle son 7-8 sene içerisinde salonlarımızı ziyaret eden korku – gerilim örnekleri söz konusu olduğunda seyircinin ikiye ayrıldığı gözlemlememiz mümkündür. Yine de ilk atılan taşlarda, bu türün ülkemizdeki örneklerini savunan izleyicilerin “zamanla daha da iyiye gidebileceği” yönündeki inançları da, yapımcıların izleyicilere “yolunacak kaz” gözüyle bakmaları sonucunda yıkıma uğradı.

Neticede bu konvoyun son üyesi olan Cehennem 3D hakkında orada burada yazılıp çizilenlere göz attığımızda, hakkında bir tane bile “olumlu(!)” yoruma rastlayamamış olmamız, bu kulvarın ilerleyişini de ciddi anlamda tehlikeye düşürmüş oldu. Zira ya bütçeler daha da küçültülüp, isim ve reklam kampanyası ile pazarlanan daha basit filmler üşüşecek salonlara ya da ciddi projeler üreten genç yönetmenlerin pek çoğunun önü tıkanacak.

Tabi yerli korku sektörünü baştan aşağı taşlama derdinde değilim. Fakat ne yazık ki dönüp baktığım vakit tek tük örnekler dışında böyle bir kategorinin kalibresini tam anlamıyla dolduracak yapımlar da göremiyorum. Diğer taraftan dünya sinemasında da korku örneklerinin, isim çerçevesini aşarak diğer türlerle evlendirildiğini görebiliyoruz. Ülkemizde korku-komedi anlayışını, dünyada yeniden hortlayan “el kamerası” trendi ile birleştiren ADA : Zombilerin Şafağı’nın da yerden yere vurulduğu görülmekte fakat aynı kitlenin azımsanamayacak bir kısmı “Paranormal Aktivite” yi son on yılın en korkunç filmi ilan etmekten de çekinmiyor. Bu noktada büyük oranda taraflı ve adapte düşünememe sıkıntısı var diyebilirim.

Bütün bunlarla birlikte okuduğum en saçma sapan yorumlar “konular birbirine benziyor” etrafında durmadan dans eden yorumlar oluyorlar. Hollywood’un şeytan çıkartma temalı tonlarca filmini ağız suyu akıtarak seyredenlerin bazılarının da ağzına sakız olmuş bu yorumların da salt “saldırı” amacını taşıdığını da kabul etmek lazım.

Daha fazla uzatmadan nihayete erdirmek gerekirse, bazen de bir ülke sinemasının, izleyicisi ile birlikte büyümesi gerektiğine inanıyorum. Ama bizim ülke seyircisi – özellikle forum tayfaları sürekli aynı cümle ile geçiştirme yapmanın peşinde. Sayın ve sevgili izleyiciler “bu film rezalet bir film, konu yok, oyunculuk yok verdiğim paraya yazık!” bir eleştiri değil bir saldırıdır. Sonuç olarak elli filme teşrif buyurup ellisine de aynı yorumu yapmak zorunda kalabilirsiniz. Diğer taraftan sayın “yapımcılar-yönetmenler” bir izleyeni korkutmanın tek ve yegane yolu 30 farklı hayvanın sesini birbirine karıştırıp yüksek desibelde yerli yersiz karşımıza çıkan abartılı ses efekti değildir. Eğer ki izleyiciye bu sese şartlı bir şekilde “zıplama” usulü tepki veren et yığını olarak bakıyorsanız, bir sonraki yapımlarınızda “salon neden boş kaldı?” sorusuna “izleyici olayı anlamadı” şeklinde abuk cevapları tekerrür etmek zorunda kalabilirsiniz…

Korkmak da Güzel Şey…Başarılı Olduğu Müddetçe…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 24 October 2010 11:04 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

3D Cehennem, Yeşilçam?ı dünya sinema sektöründe 10 numara yaptı.

Dünya film endüstrisinde her yıl binlerce film çekiliyor. Ancak bunlardan sadece 200?ü 3 boyutlu? Çünkü sadece 9 ülkede bu teknoloji kullanılabiliyor ve dünya film endüstrisine bu ileri teknoloji hizmetini verebilmek çok mühim bir iş olarak görülüyor. Avatar?dan sonra izleyicinin 3 boyutlu filmlere ilgisi oldukça arttı. Sinema sektörünün duayenlerine göre üç boyutlu film modası yıllarca sürecek, geçici olmayacak. Birçok sinema salonu oynatabilmek için dünyada 3 boyutlu film arıyor, yapımcı ve yönetmenler 3D film çekmek istiyor ancak bu hizmeti verebilen laboratuar, post-prodüksiyon hizmetleri sınırlı sayıda ülkede var. Bu hizmeti verebilen ülkelerin peşinden koşuluyor.

Milyonlarca euro?luk bir pazar hacmine sahip olan sektörde artık Türkiye?de var. Bir çılgınlık yaparak Cehennem adlı 3 boyutlu film çekme cesaretini gösteren yapımcılar Coşkun Tözen, Burak Saraçoğlu, Selva Alemdar ve teknik olarak bu filmi dünyaya kazandıran Fono Filmin sahibi Cemal Okan, Türkiye?yi bu sektörde 10. ülke yaptılar. Cehennem bir gerilim filmi. Hollywood ve Bollywood?dan sonra 3 boyutlu filmler ile Yeşilçam, Greenwood olarak dünya film sektöründe adından bolca bahsettirecek gibi. Zira Amerika ve Almanya başta olmak üzere sinema sektörünün önde gelen ülkelerinden filmi daha post prodüksiyon aşamasında izlemek üzere önümüzdeki günlerde Türkiye?ye gelecekler. Türkiye?nin ilk 3 boyutlu filmi Cehennem, 1 Ekim 2010 tarihinde vizyona girecek.

Filmin Künyesi:

Yönetmen: Biray Dalkıran
3D Director: Erkan Cerit
Görüntü Yönetmeni: Doğan Sarıgüzel
Yapım: Fono Film, Hayalet Filmevi ve Oskar film
Yapımcılar: Cemal Okan, Coşkun Tözen, Burak Saraçoğlu, Selva Alemdar
Senaryo: Biray Dalkıran
Tür: Türkiye?nin ilk 3D korku filmi
Oyuncular: Ogün Kaptanoğlu, Tuğba Melis Türk, Pelin Eriş, Serhan Süsler
Dağıtım: Medyavizyon
Gösterim Tarihi: 01 Ekim 2010

Kaynak: Artı Yaşam İletişim/Aysu Doğançay

Bu yazı Ethem tarafından 28 September 2010 22:31 tarihinde yazıldı. 10 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Geçen sene 70 küsür olan vizyona çıkan filmlerimizin hepsi gişede başarılı olmamasına rağmen, bu sene 60′ ı aşan filmle sezona giriyoruz.  Beklenen filmlerin dışında bu 60′ a yakın filmin yeni yüzler ve yeni yönetmenlerle otaya çıkmasıyla “Türk sineması yükselişte” sesleri de beraberinde yankılanıyor.

Aralarında Sinan Çetin, Yavuz Turgul ve Handan İpekçi gibi uzun zamandır sessizliğe bürünmüş olan yönetmenlerin de yeni filmlerini bu sezon gömüş olacağız.

Antalya Film Festivaline 33′ ü ilk film olma özelliği taşyan toplam 47 film başvuruda bulunmuş olduğunun da müjdesini verelim.

Bu sezon gişede de boy göstermesi muhtemel filmler;

Kurtlar vadisi Filistin (Zübeyr Şaşmaz)- Vay Arkadaş-Manik, Tik, Dildo (Kemal Uzun) – Kubilay (Zeki Akıncı, Ahmet Akıncı)- New York’ta Beş Minare (Mahsun Kırmızıgül) – Cehennem (Biray Dalkıran)- Kösem Sultan (Tarkan Özel) – Nene Hatun (Avni Kütükoğlu) – Av Mevsimi (Yavuz Turgul)- Bir Zamanlar Anadolu (Nuri Bilge Ceylan)- Prensesin Uykusu (Çağan Irmak)- Kavşat (Selim Demirdelen)- Çınar Ağacı (Handan İpekçi)- Kağıt (Sinan Çetin) …

Yeni  filmlerden birkaçı;

• Çoğunluk – Yönetmen Seren Yüce
• Misafir – Yönetmen Ozan Aksungur
• İncir Reçeli – Yönetmen Murat Aytaç Ağırlar
• İçimdeki Sessiz Nehir – Yönetmen Mustafa Serkan Eröz
• Zefir – Yönetmen Belma Baş
• Memlekette Emokrasi Var – Yönetmen Süleymen Nebioğlu
• Kakı Si? / Nasılsın? – Yönetmen Özlem Akovalıgil
• Küçük Günahlar – Yönetmen Rıca Kıraç
• 40 – Yönetmen Emre Şahin
• Kanatsız Takllar – Yönetmen Savaş Baykal
• Aşkın İkinci Yarısı – Yönetmen Mehmet Aslantuğ
• Kaledeki Yalnızlık – Yönetmen Volga Sorgu
• Lodos – Yönetmen Didem Erayda
• Babam Büfe – Yönetmen Meriç Demiray
• Okul-Hayal Bile Etme – Yönetmen Adem Uğur
• Mar – Yönetmen Caner Erzincan
• Karbeyaz – Yönetmen Selim Güneş
• Paramparça – Yönetmen Naci Çelik Berksoy
• Çakal – Yönetmen Erhan Koza
• Uçan Melekler – Yönetmen Fırat Gürsoy

Bu sezonun fiğer filmleri;

• Kraliçe Fabrika?da - Yönetmen Ali Kemal Güven
• Eyvah Eyvah 2 - Yönetmen Hakan Algül
• Bizim Büyük Çaresizliğimiz - Yönetmen  Seyfi Teoman
• Gölgeler ve Suretler - Yönetmen Derviş Zaim
• Aşk Tesadüfleri Sever - Yönetmen  Ömer Faruk Sorak
• İstanbul My Dream - Yönetmen  Ferenc Török
• Teslimiyet - Yönetmen Emre Yalgın
• Atlı Karınca - Yönetmen İlksen Başarır
• Peşpeşe - Yönetmenler Ertan Velimatti Alagöz, Sulvi Elif Alagöz
• Düşler ve Yokoluşlar - Yönetmen Mustafa Özgün
• Hür Adam – Yönetmen  Mehmet Tanrısever
• Sinyora Enrica - Yönetmen Ali İlhan
• Kukuriku-Kadın Krallığı - Yönetmen Serkan Ok
• Çakallarla Dans - Yönetmen Murat Şeker
• Bir Hikayem Var - Yönetmen Talip Karamahmutoğlu
• Turquaze - Yönetmen Kadir Balcı
• Büyük Oyun - Yönetmen Atıl İnaç
• Üç Harfliler: MaDrid -Yönetmen Arkın Aktaç
• Pak Panter - Yönetmen Murat Aslan
• Görünmeyen - Yönetmen Ali Özgentürk

Bu yazı Ethem tarafından 07 September 2010 00:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tatlı romantik oyunlarla başlayan film, hayal kırıklıkları, yeni aşklarla devam ederken, bir anda içine 4 kişinin dâhil olduğu bir aşk karmaşasına dönüşüyor, fakat bu aşk çorbasında kimse iyi kalpli değil! Aslında film Aşk, ihtiras ve tutkunun insana kötü şeyler de yaptırabileceğini, ama aslında kötülüğün direk olarak insanın ruhuyla ilgili olduğunu bize içten içe söylüyor.

Çok zengin olmasına rağmen üniversitede Edebiyat hocalığı yapan Orhan, Eskişehir?de hayatının kadını tarafından aldatılınca, apar topar İstanbul?a gelir. İstanbul?da yaralı hayatını fotoğrafçı Oya ile sarıveren Orhan hızlı gelişen evliliğinin ardından ve yine hızlı gelişen trafik kazası ile hayatı zindana döner. Kör olan Oya?ya bir pislikmiş gibi davranan bu inişli çıkışlı, tuhaf  adam Orhan, tam karşı dairelerine onu aldatan sevgilisi Ayşe?nin taşınmasıyla alt üst olurken, okuldaki çıtır asi kız Seda?yla da vakit geçirmeyi ihmal etmez. “Bu nasıl cazibeli bir adamdır ki?? diye düşündüren karakter, Halit Ergenç?te hayat buluyor. Halit Ergenç karakterin cazibesini iyi göstermiş, soğuk, agresif, istekli ve zengin olduğunu belli eden bir erkeği oynuyor. Fakat bu zenginlik meselesi filmin içinde birçok kez vurgulanmış. Sebebi yaşanan aşırı lüks hayatın nereden finanse edildiğini hatırlatmak amaçlı olabilir. Filmin belli bir gerçeklik içinde kalması da istenmiş sanki bir yandan.

Ergenç?in bu güçlü performansı dururken diğer oyunculuklara takılmıyorsunuz. Ama filmin en şaşırtıcı yönü Cansu Dere?nin kendisinden hiç beklenmeyecek kadar iyi performansı. Ekranda hep zayıf oyunculuğuyla eleştirilen Dere, filmde şu ana kadarki en başarılı performansını bizlerle paylaşıyor. Eğer filmin aşk oyunlarına dalarsanız, saf saf karakterlere acıyıp, içinden çıkılmaz durumu kafanızda çözmeye bile uğraşırsınız. Bu noktada ipuçları içermesi gereken senaryo da kendi haline o kadar dalıyor ki, izleyiciye tamamen kabullendiği durumu, filmi noktalarken, Guy Ritchie hatta Tarantino vari bir sonla acemice yıkıveriyor. Bazı yönleriyle Ertem Eğilmez?in son filmi, Türk sinemasının gözde absürd komedilerinden olan Arabesk?e göndermeler bile yaptığını düşündüğüm hikâye, yine güzel bir son hayal ediyor ama dümeni çevirirken gideceği mesafeyi gözüne pek kestiremiyor.

Bu yazı Selin tarafından 04 September 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu arada Mehdi’nin oğlu Adem ile Rahim’in kızı Filiz arasındaki tutkulu aşk, aralarından geçen sınır çizgisi nedeniyle iyice imkansızlaşır.

Filmin özeti bu kadar, buradan sonra bahsedilecek tek şey herhalde oyunculardır. Film bir hikâye tadında geçiyor, bu Sinan Çetin’in bir filmi nasıl dağıtabilirim çabalarından kaynaklanıyor olsa gerek. Hazır yeri gelmişken; kendisi bu filmle beraber piyasada bir çıkış yakaladı, daha doğrusu yakaladığını düşünüyorum ama ondan sonra bunun kadar ses getirebilecek başka bir eserini ben ne yazık ki görmedim, ama sizler için komiser Komser Şekspir diyelim.

Hak ettiği ilgiyi göremedi tarzında konuşmalara girmek için yaşımın uygun olmadığını düşünüyorum çünkü film çıktığında 11 yaşında olan biri bunu doğal olarak ayırt edemez. Ama şunu diyebilirim ki, yıllar sonra ortalıkta Türk sinemasında neler vardı tarzında bir sohbet açıldığı zaman sonlarda ismi zikredilen bir film olması üzücü bir durum gibi geldi bana.

Oyuncu kadrosu tek kelimeyle inanılmaz. Kemal Sunal’ın (aptal) filmlerini izleyerek büyüdüğümü söyleyeyim. Evet, gerçekten çoğu aptal filmlerdi diye düşünüyordum eskiden, ama onu anlamanın bir olgunluk meselesi olduğunu idrak etmek gerekiyormuş, ben bunu anladım ve geç de olsa idrak ettim. 1999 yılındaki Propaganda’yı izleyince (2.kere izlemek gerekiyordu, lakin film eski, ben yeniyim) ne kadar özel bir seviyede oyuncu olduğunun da farkına varıyorsunuz. Şu filmi gerçekten yeni nesillere izlettirmek gerekiyor. Şöyle anlatayım, Depp’in kendine has bir tarzı var, ağız-dudak kombinasyonu, eller kollar kısacası bir vücut dili var hangi rolde olursa olsun, Sunal’da böyle biri. Geçmişte izlediğimiz filmlerindeki gülmeler, koşarken kollarını vücudunun bir parçası değilmiş gibi kullanması, yürümesi ve düşünürken gözlerini sol yukarıya doğru tutup ağzını genişletmesi vb mimikler onun has tarzı. Muhteşemdi. Ali Sunal ve M.Akpınarda bir o kadar iyilerdi.

Ş.Şen, Bilginer, Tekindor gibi ustaların yanında, günümüz sinemasında onu da izlemeyi ve bu isimlerin yanında görmeyi çok isterdim ustayı. Bir kere daha saygıyla anmamız gerekiyor onu.

Filmden daha çok Sunal’dan bahsettiğimin farkındayım ama filmi ancak izleyerek anlaşılabilecek bir tarzı olduğunu daha öncede söylemiştim. En kısa zamanda 1 kere daha, izlemediyseniz mutlaka, izlettirmediyseniz mutlaka izlettirmeniz gereken bir film. Türk sinemasında benim için, (anlamış olarak) bir Propaganda gerçeği de var.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 17 August 2010 01:11 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kalıyorsunuz izledikten sonra. Kendinize tek bir soru sormanız gerekiyor; Ben bu filmi izledikten sonra, acaba ucuzlaşan Türk sinemasının sonunu dram-dram ve dram ile bağlayarak ağlatma çabasından nasibimi almış bir izleyici olarak filmi beğendim mi? Yoksa oyunculara, filmin atmosferine daha doğrusu büyüsüne kapılıp ta sonunda ağladım ve bu film hak ettiği ilgiyi göremedi mi?

Konusu; Köyüne varan Yılmaz?ın hasret kaldığı yuvası paramparça olmuş, bebekliğinden beri görmediği altı yaşındaki oğlu Umut ise kendisine yabancılaşmıştır. Üstelik kader henüz en büyük oyununu oynamamıştır. Yılmaz Umut?la yeniden yakınlaşırken bu kez oğlunu tümüyle yitirme tehlikesiyle karşı karşıya gelir. Umut ile çıktığı zorlu macerası Yılmaz?ı çocukluktan beri görmediği eski bir arkadaş, bir otelin veteran sakinleri ve karşılık veremediği bir aşk ile buluşturur. Daha sonra artık organ nakli kaçınılmaz olmuştur ve Yılmaz tam anlamıyla bir babalık yapmak zorundadır…

Hemen eleştirilere başlamak istiyorum. Film başlangıçta gayet güzel ilerliyor. Hani belli bir senaryo kalıbının içinde gidiyor, baba-oğul gayet güzel işlemişler. Ama olay İstanbul?a taşındıktan sonra filmde böyle bir şeyler yok gibi. Bir şeyler eksiliyor sanki filmden, biraz yapmacıklık geliyor. Biraz daha derinlemesine incelerseniz eğer filmi, olayların sanki tamamen rastlantı sonucu oluştuğu havasına kapılıyorsunuz. Bir anda hastalık geliyor, sonra tefeci, organ, kız, yurtdışı, kalp filan derken garip duygulara kapılıyorsunuz. Tam olarak burasını anlamlandıramadım. Fazla üstünden durmamak gerekiyor belki de. Açıkçası film hakkında şöyle böyle diye konuşmak istemiyorum, biraz konuya genelden girmem gerektiğini düşünüyorum.

Film biter bitmez filmler hakkında ”ağzı olanın” yorum yazdığı sitelere girdim ve okuduklarım karşısında hayretler içinde kaldım. ”Babam ve Oğlum” filmiyle karşılaştıranlar mı olmamış, Çağan Irmak filmlerinden kopya çekilmiş sonu var mı diyen olmamış, Türk sinemasının yozlaştığından bahseden mi olmamış? Bunları okuduktan sonra benim yukarıda yazdığım minik eleştiriyi artık kimse okuyup, umurunda olmaz herhalde!

Bizde böyle bir inanış var arkadaş, ben gerçekten anlamıyorum. Şimdi elinde süper bir film var evet Babam ve Oğlum gerçekten inanılmaz güzel bir filmdi ama bu filmi nasıl onunla karşılaştıracak kadar cahil olabiliyoruz. Tamam, bir an benimde aklıma geldi ama filmler tamamen farklı bir yolda ilerliyor. Tamam dersin 2 filmde de baba ve oğul var evet, biri başka bir hastalık, biri ilik nakli gerek. Çeşitli zorluklar vb tamam filmler benziyor ama 2 sinin karşılaştırılabileceği hadi tamam bunu da yapalım, babam ve oğlum daha iyi diyelim. Ama nasıl olurda Umut filmine Babam ve Oğlum filminin ”çakması” deniliyor? Kopyası muamelesi yapanları gerçekten kınıyorum.

Burada her baba olsa bunu yapardı, ne kadar büyük bir olay geyikleri açıp ta kaliteyi düşürmeye gerek görmüyorum. Ama son bir şey söylemek istiyorum bu tartışmalı film hakkında. Bilmiyorum filmi izlediniz mi, ya da izleyecek misiniz ama ben şu konuya bir dikkat çekiyorum. Sağlıklı olan bir hastanın, bir bedel karşılığında (ki bu bedel oğlu ya da 400bin Euro, her neyse) kendini bir nevi öldürmesi geliyor. Sonuçta dolaylı olarak evet oğlunu kurtarmak istiyor, bunu inkâr etmiyorum fakat kendi oğluna ilik veremiyor filmden anladığımız kadarıyla, e ama adam kalbe karşılık onun oğlunun hayatını kurtarıyor. Sonuçta adam canından oluyor, oğlu yaşıyor ve mafya babasının da oğlu yaşıyor.

Filmin içini dışına çıkarttım burada farkındayım ama daha fazla uzatma niyetinde değilim. Burada biraz filmi dağıtmışlar gibi. Toparlanmayacak bir noktada.. Severim, içinde dram olan filmleri severim ama belirli bir kalite seviyesini tutturabilmişlerse. Bütün film boyunca aynı Selim ”surat” Erdoğan’ı izlemek işkence gibi geldi. Suratına bakan seyirci daha film başlamadan çocuk öldü sanır. Zeynep Tokuş’un burada ne işi olduğunu bana anlatana ödül vereceğim demek isterdim. Ama bütün bunlara rağmen film gene de izlenebilir bir durumda. Yukarıda biraz fazla eleştirdim, şu anda bunun diyetini ödüyorum gibi gözükmek asla istemiyorum ama gerçekten öyle. Sonuçta benim yaptığım biraz fazla ince bakmak belki de. Genel olarak notum 10/7.8, evet bir Türk filmi için kolay kolay verilmeyecek bir not, ama izlenmeye değer tabi ufak eksikleri görmezden gelmek şartıyla…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 August 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu iki ismin yanında Çetin Tekindor, Melisa Sözen ve Okan Yalabık gibi bir çok başarılı isim de menüye dahil. Kadro sağlam der gibi sesler duyuyorum…

İlk başlarda komedi filmi gibi algılanan Av Mevsimi, bu önyargının aksine oldukça heyecanlı ve sürükleyici bir polisiye filmi.

11 Aralık 2010 da vizyona girmeye hazırlanan Av Mevsimi adlı filmin elimize ulaşan basın bülteni;

Yavuz Turgul, Yeni Filmi ?Av Mevsimi?ni Akılda Kalan?da Anlattı.

Ünlü yönetmen Yavuz Turgul, 08 Temmuz Perşembe akşamı Nuriye Akman’ın Trt Haber?de sunduğu Akılda Kalan programına konuk oldu. Medyadan yıllarca uzak duran ve bugüne kadar filmleri ile ilgili çok az röportaj veren Turgul, yeni filmi ?Av Mevsimi?ni Nuriye Akman?a anlattı.
?Av Mevsimi?nin yaratım sürecinde hiçbir şeyin peşinden gitmediğini söyleyen Turgul, ?Bir temadan hareket etmem. Akıl fikirden ziyade, hikâyelerimi sezgi ile oluşturmaya gayret ederim. Her yazdığım hikâyenin içinde her şey kendiliğinden gelişir ve oturur? dedi. Turgul, filmin hikâyesini ressam Yavuz Tanyeli?nin bir desen çalışmasından ilham alarak oluşturmaya başladığını söyledi.

Yavuz Turgul, Nuriye Akman?ın Şener Şen ile ilgili sorusuna ?Filmi tabi ki Şener Şen üzerine yazdım. Ama Av Mevsimi?nde çok karakter var. Eşkıya ya da Gönül Yarası filmlerindeki gibi tamamen Şener Şen?e yaslanmıyor. Kahramanlar arasında en önde duran tabi ki Şener Şen.? diye yanıt verdi.

Seri katil hikâyelerini beğendiği için polisiye bir film yapmak istediğini belirten Turgul, ?Bu coğrafyanın bir polisiye filmi olur mu?? diye düşünerek yola çıktığını söyledi.
Turgul, Cem Yılmaz?ı oyuncu olarak seçmesi ile ilgili ise ?Artık her türlü filmi yapma hakkı kazandım. Bu nedenle kimsenin filmime getireceği şeylere çok ihtiyacım yok. Hayatta sadece iyi oyuncular aradım.? dedi.

Turgul, senaryolarındaki karakterleri oluştururken, derinleşmek için cesur olmak gerektiğini söyledi ve ?Cesaretimin örnekleri sadece filmlerim kadarsa, bunlar çok cesur filmler değiller. Ben Marquis De Sade, Lord Byron ya da bir Dostoyevski değilim. Onlar karabasanlarla, karanlık koridorlar içinde yürümüş insanlar. Bu çok büyük bir cesaret ister. Kendi insanlığını paramparça yapmak ve oradan tekrar doğabilme cesareti?? dedi.

Filmin resmi sitesi…

Bu yazı Ethem tarafından 12 July 2010 19:14 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tarzı ya da türü gereği savaş filmi değildi “Sır Çocukları”, ama gerçek bir savaşçıydı, sonradan gözümüze aşina olan hür komutan Velit (Fırat Tanış)…

Hem en büyük savaş değil miydi yaşamak? Bu çırpınışın sebebi ekmeğin, suyun ve aşkın tadından bir lokma daha fazla alabilmek değil miydi? Ama lükstü bizi dürten ama ihtiyaç, neticede savaştı verdiğimiz, kimi aç kimi muhtaç…

Velit de savaşmayı seçti bir sürü benzer seçeneğin arasından. En arka safta yerini aldı, yazık… Ne yazık ki hangimiz görebildik yada görmek istedik Velit’lerin savaşabildiğini? Hangimiz mühimat verdik bir gece daha atlatabilsin diye ömründen? Neyse, savaştan bahsetmiyorum…

Bir sokak trajedisiydi ve senaryo hala aklımda, yaşanmışlığından kalma.

Filmle eş zamanlı bir kabustu o vakitler. Sokak çocuklarının bir bir çoğalışının sebebi; “organ”dı, “orman”dı veya “üç kuruş”tu anamızın ağladığı, yüreklerin dağlandığı çirkinlikti o vakit bu vakit.
Eş zamanlı dedim ya, takvimler 2002 yılını gösterdiğinde, işte o vakitte bu içler acısı hikaye beyaz perdedeki yerini almıştı, izleyicisini sancılarla kıvrandırarak. Maalesef mağdurlarımızın yüreklerine ayrı bir ateş koyan bir filmdi, ki bu acı hala bitmedi…

Bir yavrucağın, annesi ve üvey babası arasındaki geçimsizliğin sebebinin kendisi olduğunu düşünerek evden kaçış öyküsü üzerinden sokaklardaki yaşamı anlatan bir film, Sır Çocukları. Yanında sadece oyuncak bir palyaço vardı, birde hayalleri. Düşlerini süsleyen bu palyaço, aynı zamanda filmin çeşitli yerlerinde sahibine görünür ve çocuğun iç dünyasını anlatır. Zamanın filmlerine kıyasla çok iyi düşünülmüş ince bir ayrıntıydı çocukların karar verme aşamasındaki planlar.

Sonra… Velit diye bir delikanlı vardı. Sır Çocukları’nın babasıydı ki ne demek istediğimi filmi izleyince göreceksiniz. Sokak çocuğu olmayı Velit de istememişti ki kimse istemez… O üzerine düşeni öyle layığıyla yaptı ve inanıyorum Velit’i seveceksiniz.

2. sınıf olmanın dışlanmışlığıyla yaşarken, bir yandan da aynı dezavantaja sahip kaderdaşlarına kol kanat oluşunun sorumluluğunu taşıyarak, bu kötü sınıf ayrımına aldırmadan sevebiliyor olmanın pırıltısını onun gözlerinde göremiyorsanız izlemeyin gitsin zaten.

Bir şekilde sokaklara itilmiş yetimlerin bekçisi mi demeli? Yoksa arena mı demeli yaşadığımız sokakların aralarında verilen savaşlara ki Velit’lere bir nebze olsun hak verelim? Ya da esirgemeden lafımı; “Bilinçsizliğimizin, cahilliğimizin yüzümüze vuruşu muydu bir ailenin sokaklara saldığı körpecik yürekler. Daha kaç film, daha kaç nasihat gerekli aklımızı başımıza almamız için?” Ne yazık ki kötüler oldukça, kötülük de olacaktır iyiliğin kıymetini onore eden.

Rolünün hakkını fazlasıyla veriyor oluşunun yanı sıra, bir sokak çocuğunun ezikliğiyle aşka hücum edişindeki mahcubiyet görülmeye değerdi. Sokak jargonu ve üslubunu esirgemeden canlandırdığı Velit karakterinde Fırat Tanış’ı ve tüm ekibi kutluyorum.

Ya sonra müjdem var size. Kimler yoktu ki bu çaresiz sevdaya ve çaresini bilmemize rağmen başımızı çevirebildiğimiz “Sır Çocukları”na dair filmin oyuncuları arasında?

Henüz, gelecekteki başarılarından habersiz yeteneklerle dolu bu kadroda, pek çok tanıdık isimle beraber Sır Çocukları’nda oynadıktan sonra yıldızları parlayan bir çok isim de var.

Filmi izlerken keyif almamı sağlayan; senaryo, kurgu, anlam ve kulak küpesi kıvamındaki nasihatlerin dışında tuhaf bir nostalji havasıydı. Ama ilk izlediğimde değil, yıllar sonra tekrar izlediğimde bu nostaljik havayı yakaladım çünkü o zamanlar kadrodaki bir çok isimden haberimiz bile yoktu.

Biliyorum ki sizleri de çeken ve filmi soluksuz izletecek olan etkenlerin başında, bu rengarenk ama hüzünlü, savaşçı ancak kazanılacak zaferleri gün aşırı sevinçlerinden ibaret olan, gülen ama yarım ekmek yemiş kadar kahkaha atabilen Sır Çocukları filminin kadrosu olacaktır. Ve tabii ki senaryoyla beraber geçmişe dönmeniz kaçınılmaz…

Filmde bir çok sevdiğim noktanın yanısıra bir de final sahnesi vardı ki… İzlediğimiz süre boyunca çakılı olduğumuz koltuklarımızdan kalkabilmemiz için normalde herşeyin yolunda gitmesi, mutlu veya iyi bir son olması gerekirken, o kadar gerçek bir son ile ayrılıyorsunuz ki, film bitip de evinize döndüğünüzde yavrucaklarınıza sımsıkı sarılma hissiyatı sarıyor içinizi.

Bir kare daha… Namus davası gereği üzerine aldığı ancak sindiremediği görevini yapma mecburiyetini, bir insanın canından daha mühim görmek zorunda kalan Reşo’nun (Mehmet Ali Alabora) da mahcubiyeti ayrı bir içler acısıydı.

Birbirinden acı, birbirinden komik, birbirinden dertli bir çok hassas konuyla gönülleri feth etmiş bir film.

Müjdemin devamı olarak kadrodaki isimleri de saymam gerekiyor.
Sır Çocukları adlı filmde Fırat Tanış (Velit), Özgü Namal (Zeynep), Nur Sürer (Münevver), Mustafa Uğurlu (Palyaço), Serdar Orçin (Ziya), Erdinç Olgaçlı (Hasan Dayı), Aslı Başak Paçacı (Sincap), Arif Erkin (Baba), Arslan Kaçar (Şerafettin), Halil İbrahim Aras (Cemil), Batuhan Levent (Tilki), Ozan Bilen (Hoca), Barış Küçükgüller (Boyacı ilyas) ve Mehmet Ali Alabora (Reşo) isimleri yer alıyor…

Filmin aldığı ödüllerden de bahsedip, henüz izleme onuruna sahip olmamış arkadaşları gaza getireyim;

-14. Ankara Film Festivali, 2002, Seçiciler Kurulu Özel Ödülü
o Umut Veren Yeni Senaryo Yazarı Ümit Cin Güven
o Umut Veren Yeni Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Volga Sorgu
o En İyi Kadın Oyuncu Nur Sürer
-39. Antalya Film Festivali, 2002, Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Halk Jürisi En İyi Film Ödülü
-İskenderiye Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-22. İstanbul Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-2. Köyceğiz Ulusal Altın Aslan Film Festivali, 2003, En İyi Uzun Metraj 1. Film
-8. Sadri Alışık Ödülleri, 2003, Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
-24. Siyad Türk Sineması Ödülleri, 2002, Umut Veren Genç Oyuncu Fırat Tanış

İzlemeyen kalmasın artık…

Bu yazı Ethem tarafından 11 June 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Rahmetli Ahmet Uluçay’ın 2004 yılında çektiği ilk ve maalesef son uzun metraj filmi olan Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak, yönetmenin hayatının bir çeşit biyografisi gibi. Tıpkı yönetmenin küçükken izlediği filmlerden sonra sinemaya gönül vermesi, hatta arkadaşıyla beraber köylerinde film oynatmaya çalışmasına benzer bir öyküsü var filmin. Yazın köylerinin yakınındaki bir kasabada karpuzcunun yanında çalışan Recep ile bir berber dükkanında çırak olan Mehmet sinema sevdasıyla yanıp tutuşan iki yurdum gencidir. Başlıca uğraşları kasaba sinemasından atılmış film negatifleri toplayıp kendi yaptıkları film makinesinde bunları oynatmaya çalışmaktır. Bunun için akıllarına gelen her yolu denerler ama negatifteki adamlar bir türlü ?gımıldamamaktadır?. Bunun yanı sıra Recep, kasabada gördüğü bir kıza tutulmuştur ki artık sadece iki şey için dua etmektedir: ?Adamlar gımıldasın, Nihal’i anası bana versin.?

Temelde bu iki motif üzerine ilerleyen film, hikayesinin sade ama içtenliği kadar o zamana kadar hiçbir oyunculuk deneyimi olmayan iki amatör başrol oyuncusunun başarısıyla da dikkati çekiyor. İsmail Hakkı Taslak ve Kadir Kaymaz, isimlerini ilerde başka filmlerde duyururlar mı emin değilim ama yaptıkları bu tek işle bile bir çok kişinin adlarını bilmelerini sağladıkları bir gerçek.

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filmini izlerken, filmin gösterdiği naifliğe aynıyla karşılık verilirse filmin tadına daha iyi varılacağı kanaatindeyim. Öykü olarak sıradışılığı, kurgu olarak olağanüstülüğü yok filmimizin; ama samimiyet derseniz, ufak detaylardaki hoşluklar derseniz, çocuk saflığında yaşanan bir sevda derseniz sizi fazlasıyla memnun edecek bir film.

Filmi bütünüyle çok beğenmekle beraber özellikle dikkatimi çeken ve filme ayrı bir hoşluk katan sahneler var. Bu sahneler yönetmen Ahmet Uluçay’ın hem senaryoda hem de yönetimde, yaşasaydı ne güzel işler yapacağının habercisi niteliğinde. Mesela, iki kafadarın yaptıkları projeksiyon makinesini sakladıkları yere giderken, akşam alacasında geçtikleri ürkütücü bir sokak görürüz. Aynı ürkütücülük Recep’in annesinin, film negatiflerini yaktığı dış mutfakta da karşımıza çıkar. Aslında ne sokak o denli tekinsiz ne de mutfak korkunçtur. Yönetmen, söz konusu yerlere iki ergenin gözüyle bakmaktadır; karanlık insanların bulunduğu sokaklar, kaynar kazanlarda büyülerin yapıldığı mutfaklar.

Bir başka güzel sahne de mahallenin delisinin projeksiyon makinesini çalıştırmaya çalıştıkları geceden aklında kalanlarla çevresini bir sinema şeridini izlermiş gibi yaptığı sahne. Başka bir filmde böyle bir anlatım var mıdır bilemiyorum, çok akıllıca geldi bana.

Filmin senaryosunun olaylardan çok diyaloglarla güçlendirilmiş. Böyle olunca kahramanların nasıl biri olduklarını söylediklerinden, davranışlarından anlamamız gerekiyor elbette. Bu bağlamda Ahmet Uluçay’ın bu filmdeki baş kahramanlarını iyi tahlil ettiğini söyleyebilirim. Mesela;

UCUNDAN AZCIK İSPİYON (SPOILER)

Sevdiği kızın annesi saçlarına iltifat edince hemen bir tarak ve bir ayna alan Recep’in, saçları kesildikten sonraki perişan hali tam da olması gerektiği gibiydi. Birgün saçlarının en beğenilen özelliği olabileceğini kavrayan(!)/ sanan bir ergen, aynı gün sona ermeden saçlarından olursa ne düşünür, ne hale gelir? İşte bu hüzünlü ama aynı zamanda gülümseten bir sahneydi.

ACIMADI Kİ, ACIMADI Kİ…

Ahmet Uluçay’dan çektiği birkaç kısa filmle birlikte sadece bu film kaldı yadigar. Ama öyle bir film ki, güzelliğine nice onlarca film çekenler erişemedi.

Bu yazı fafatuka tarafından 21 May 2010 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Herkesin, hatta dünyanın bildiği bir isim Mr. Bean (Rowan Atkinson) diye komedinin yüz karası, sıradan ve iğrenç mimikleriyle espri yapmaya çalışan adamın en az bir filmini izlemiş olan bizler, ne oldu da Cem Yılmaz gibi bir aktörü beğenmemeye başladık ve eleştirel olabildik? Hani Cem Yılmaz fanlarından ya da müptelası değilim ama adamcağızın yaptıkları ortada ve yapacakları da. Şu anki durumundan uç bir boyuta geçemeyeceğini biliyoruz, fakat diliyoruz. Peki ya ne istiyoruz? Bundan önceki filmlerinde olduğu gibi film öncesi bir eleştiri bir çamur banyosu ve hemen ardından gişede yer bulmak = iğne aramak.

Fevkalade demiyorum ama ne izleyeceğimi bilmemle beraber şuna dikkat ediyorum, Cem Yılmaz’ın komedi tarzındaki filmlerinden G.O.R.A ve A.R.O.G.’u izleyen herkesin tanıdığı fakat başka bir karaktere bürünmüş olan bir Osmanlı izledik. Dikkat ederseniz filmlerin hepsindeki espri anlayışı, mimikler ve olaylara verilen tepkiler bile Cem Yılmaz’ın sevdiğimiz, güldüğümüz yönü değil miydi? Peki ne istedik de beğenmeyen kitleyi oluşturuverdik? Muhteşem bir western filmi bekleyenler mi vardı, yoksa silahların az patlaması mı bizi kamçılayamadı?

Silah olsa vahşet, küfür olsa dehşet. Evet küfür de vardı argo da. Ama bu değil miydi tanıdığımız Cem Yılmaz’ın canlandırdığı karakteri? Bundan önceki 2 filminde de aynı tarz vardı. Tam bir sokak jargonuyla konuşup, bir fırlama gibi el-kol hareketleri (bende sokak jargonu yaptım:D) ve karşınızda Cem Yılmaz değil..! Her akşam eve dönüşte karşınıza çıkan tiplerden birisi, belki de mahallenin abisi…

(Sahneden bir kare aklıma gelir) Gülüyorum… Neyse… Aklıma geldikçe tekrar güldürecek kadar çok sıkı yerler vardı:)
Enine boyuna anlatıp keyif tadınızı bozmaktansa hem filmle hemde izleyiciyle ilgili konuşmak daha faydalı olur düşüncesiyle kısa geçmek istiyorum.
Filmin konusu malum… Önceki tanıtım yazımda da belirttiğim gibi Yahşi Batı filminde eski yüzleri (Süleyman Turan ve Yılmaz Köksal) görme fırsatını biz seyirciye yaşatan Yahşi Batı ekibine bu güzel jestlerinden dolayı bir kez daha teşekkür etmek isterim.

Birkaç abartı dışında (fincan ve altlığını çıkartmak vs) filmin komedi tarafı gayet keyifli ve eğlenceliydi. Aslına bakarsanız komedinin yanında birçok atıfta bulunulması beğenimi kazanmalarına ayrıca sebep oldu. Atılabilecek en yumuşak taş, şakayla karışık olandır ve bunu çok iyi başarmışlar. Sonra…
Filmde beğenmediğimi belirttiğim abartılar dışında Demet Evgar’ın görünüşü beni hayal kırıklığına uğrattı gibi. Demet Evgar, gerek oyunculuğuyla olsun gerekse güzelliğiyle ilgi çeken ve başarılı bir aktris ise;

a) Neden bu özellikleri daha çok su üzerine çıkartılmadı?
b) Bir kadının kovboy olması kadınlığından mı alıkoyuyor?

Oysa Demet Evgar gibi hem güzel hem sevimli hemde çekici bir baayan, böyle bir kadroda (tek kadın oyuncu diyeceğim) daha çok romantik olamasa da çekici olabilirdi. Diye düşünüp cahillik adına mutasyona uğradığımı düşünmenizi de istemem doğrusu:) Şahsi görüşümdür, arz ederim.
Ehh böylesine eğlenceli bir filmi aynı tadında anlatmaya çalıştım. Umarım keyif almışsınızdır.

Elalemin hayali süper böceklerini izlemeyin diyemem ama, yerli filmlere de ilgi gösterirsek ve değer verirsek bir gün biz de elalem olabiliriz. Diye düşünüp mutasyonumu tamamladım sanırım :S

Bu yazı Ethem tarafından 09 May 2010 00:02 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sahip olduğumuz bazı özellikler vardır ki üzerinde hiçbir emeğimiz yoktur. Fiziksel özelliklerimizin çoğunda söz hakkımız yoktur, anne-babamızı biz seçmeyiz, doğduğumuz yere biz karar vermemişizdir, doğal olarak hangi ırka/millete mensup olduğumuz da bizim belirlediğimiz bir özelliğimiz değildir. Bu da demektir ki etkileyemediğimiz ve değiştiremeyeceğimiz özelliklerimiz için haddi aşan bir övünç duymak, bunlarla üstünlük taslamak ne kadar yersizse bunlar için yerinmek, kendini küçük görmek de o derece mantıksızdır.

Büyük Adam Küçük Aşk filmini yazmak için klavye başına oturduğum iş bu dakikalarda filmin tüm tortularını arındırdığımda ne kaldı geriye diye düşündüm ve yukarıdaki paragraf çıktı. Aslında sonda söylemem gerekeni başta söylemiş oldum. Okumaya devam etme niyetindeyseniz, gelin başa dönelim ve her şeyi sırasıyla anlatayım.

2001 yılı yapımı Büyük Adam Küçük Aşk filmi, senaryosunu da kendisinin yazdığı, yönetmen Handan İpekçi’nin ikinci filmi. On yıl önceki şartları düşünürsek, ki hâlâ o şartlarda bir iyileşme keydettiğimizi pek söyleyemeyiz, oldukça cesur bir konuya değindiğini söyleyebiliriz. Zaten zamanında yasaklanmış, sonra yasağı kaldırılmış, üzerinde bolca tartışılmış bir film. Bunca tantananın sebebi filmin konusuna gelince.

Anne babasını kaybetmiş küçük Hejar’ı, amcası İstanbul’da aile yakını bir avukatın evine bırakır. Gelin görün ki avukatın evinde polis tarafından aranan iki kişi daha kalmaktadır. Polis eve baskın düzenler, aranan iki kişi silahla karşılık verince çatışma çıkar ve içerdekiler ölür. Ortalık yatışıp polis evde son kontrollerini bitirmek üzereyken minik kız, saklandığı dolabın içinden çıkar, yaşadığı şokun etkisinden kurtulamadan karşı dairenin kapısına gider. Cumhuriyet ilkelerine sonuna kadar bağlı, evinde çalışan kadının Kürtçe hayret nidalarına bile kızan, yılların giderek katılaştırdığı emekli yargıç Rıfat Bey’in dairesidir bu ve Hejar’ın içeri girmesiyle hem büyük adam hem de küçük kız için zorlu ama sonunda yaşın, dilin, kültürün sıfırlanacağı, birbirlerinden bir farkının kalmayacağı bir süreç başlayacaktır.

Film, genel anlamda Türk-Kürt meselesine, öteki diye addettiğimiz insanların aslında bize hiç de uzak olmadıklarına, yalnızlığın yaş-cinsiyet-kültür-ırk diye bir ayrım gözetmediğine, insanoğlunun farklılıkların üstesinden gelebilecek güçte olduğuna değindiğini tahmin etmişsinizdir. Bunu yaparken yaşlı bir amcayla (her ne kadar aksi mi aksi bir amca olsa da) küçük bir kızı bir araya getirip meseleyi onlarla anlatmak filmin akıllıca taraflarından. Zira memleketimizde bazı meseleler çözüm bulmak bir yana adam akıllı konuşulmaz bile malumunuz. Bu bağlamda hem oyuncu olarak hem de karakterler çok doğru seçilmiş. Rahmetli Şükran Güngör her şeyiyle emekli bir yargıç olarak karşımıza çıktığı gibi küçük Kürt kızını oynayan Dilan Erçetin de boyundan çok büyük bir iş çıkarıyor ki zamanında 38. Antalya Film Şenliği’nde jüri özel ödülü, 13. Ankara Film Festivali’nde umut veren oyuncu ödülünü almıştır kendisi.

Büyük Adam Küçük Aşk denince filmin müziklerinden söz açmamak olmaz. Mazlum Çimen ve Serdar Yalçın imzalı müzikler sanki izleyeni baştan ağlatmaya niyetli gibi dokunaklı. Gerçi müziğin kullanımı bazı sahnelerde bu niyeti düpedüz aşikar ediyor; ama kanlı bir çatışmaya şahit olmuş, bir anda kendini kimseleri tanımadığı bir ortamda bulmuş yetim bir çocuk söz konusu olunca, Hejar’ı görmek bile yüreğin burkulmasına yetiyor. Filmin ara sıra ritmini düşürmesi filmin eksi taraflarından biri gibi gözükse de, atraksiyon beklentisi içine girmeden izlenirse ritmin iniş çıkışları çok göze batmıyor.

Filmin ispiyon (spoiler) verecek pek bir bölümü yok, olduğu gibi izlenip üzerinde düşünülmesi gereken bir film bana göre, taraf tutmadan, empati kurmaya çalışarak. Zaten söylemek istediği çoğu şeyi film kendi anlatıyor. Filmi iki kere izlemiş biri olarak benim de bir çift sözüm var, ama bunun için yazının ilk paragrafına dönmeniz gerekecek. Ne yapalım son sözü ilk söz yapmış bulundum bi kere.

Bu yazı fafatuka tarafından 07 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çoğumuzun malumu olduğu üzre güzeller güzeli köylü kızı Asya ile yakışıklı çapkın İstanbullu İlyas’ın yüreklerini ellerinde hissedecek denli sıcak aşklarıyla başlar Selvi Boylum Al Yazmalım. Sonrasında belki kültür farklılığından, belki İlyas henüz olgunluk çağına ermediğinden iletişimsizlik baş gösterir iki sevdicek arasında. İlyas’ın kendince teselliyi başka bir kadında bulduğunu öğrenen Asya, çocuğunu alıp bilmediği yollara koyulur yine bilmediği yerler için. Asya’nın bir planı yoktur ama kader onun için bir şeyler ayarlamıştır.

Cemşit’in hayatlarına girmesiyle, daha doğrusu bebesini alıp kendini yollara vurmuş yalnız ve kalbi kırık bir kadının Cemşit’in hayatına girmesiyle filmin seyri bildik aşk kilişelerinden sıyrılmaya başlar. Karısını ve çocuğunu kaybettiği günden beri yalnızlığı arkadaş edinmiş Cemşit; dürüstlüğü, yardımseverliği ile biz izleyicilerden çoktan tam puan almıştır ve çok geçmeden Asya’nın takdirini ve oğlu Samet’in de kalbini kazanır. Bir süre sonra hayatları tam da bir rutine oturmuşken beklenmedik bir kazazede Asya’yı hayatının sorusuyla yüz yüze getirecektir: Sevgi neydi?

Sahi, neydi sevgi? Asya ile İlyas’ın ilk karşılaştıklarında içlerine düşen kor muydu? İlyas’ın elinin Asya’nın eliyle buluştuğunda hissettikleri yürek sıcaklığı mıydı? Asya’nın İlyas’la evlenmek için ailesine karşı gelme pahasına ortaya koyduğu cesareti miydi? Dağa taşa, uçan kuşa çoşkuyla ilan ettikleri sevinçleri miydi?

Belki bunların hepsiydi, belki birazı; ama görünen o ki İlyas’a yetmedi. Bir köylü kızını eş olarak sevdi ama onu arkadaş edinemedi. Bu yüzden iş yerinde yaşadığı sorunlarını, “Anlatsam anlar mı ki?” cümlesi ile biten şüphelerini başka bir kadınla dağıtmaya çalıştı. Aşkın sefasında seyrü sefer etmeyi bildi ama cefasında fedakarlık yapmayı, kıymet bilir olmayı beceremedi. Oysa sevgi, yukarıda yazdığımız cümlelerden ibaret değildi. Yandığı yerde kül olmaması için emeğe, fedakarlığa, iyiliğe ve arkadaşlığa ihtiyacı vardı. İlyas, sevgi’nin ihtiyaçlarını bilemedi, sevgi alevlerinin sonsuza kadar kendiliğinden tüteceğini sanması en büyük yanılgısı oldu.

Cemşit’in değeri tam da bu olguda ortaya çıktı. Asya ona ilk görüşte aşık olmadı belki ama karşılıksız iyiliği, fedakarlığı, önemsenmeyi, kol kanat gerilmeyi, iyi bir eş ve iyi bir baba modelini Cemşit’te gördü. Cemşit, Asya için ilk göz ağrısı kadar olamadı belki ama her zaman tutunabileceği ve hep güvenebileceği bir dal oldu. Sönmeye yüz tutan ateşi harlayan, canlandıran Cemşit’ti. Öyle ki Asya gözü kör bir aşkın değil ama karşılık beklenmeyen, saf iyiliğin, candan dostluğun ve emek harcanmış bir sevginin kölesi oldu.

Selvi Boylum Al Yazmalım için dört dörtlük bir film demek yanlış olmaz kanımca. Rahmetli Cengiz Aytmatov’un bir hikayesinden Ali Özgentürk’ün kaleme aldığı senaryo ancak usta bir yönetmenin eline yakışırdı, Atıf Yılmaz kariyerindeki en iyi işlerden birini çıkarark senaryoya hayat verdi. Güzeller güzeli Asya rolünde, bence o dönemde Türkiye’nin en güzel kadını olan Türkan Şoray’dan başkası düşünülemezdi. Yakışıklı, çapkın İlyas için, genel olarak pek beğenmesem de, Kadir İnanır’ın çok uygun olduğunu, onun da hayatındaki en unutulmaz rolünü oynadığını itiraf etmem gerek. Dürüstlüğü, efendiliği, adam gibi adam olduğu yüzünden okunan Ahmet Mekin ise Cemşit’in ta kendisiydi adeta. Bütün bunlara Cahit Berkay’ın hâlâ unutulmaz, hâlâ etkileyici, hâlâ Türk filmleri içinde en güzel film müziği olduğunu düşündüğüm bestesi eklenince ortaya şahane ötesi bir film çıkmıyor mu ey okur?

Sen de Asya ile İlyas’ın ilk karşılaşmalarında yüzünde tebessüm hissetmedin mi? İlyas’ın elini uzatışında “Seninim işte, al götürsene beni.” diyen Asya ile için gitmedi mi? “Onu bekliyor belli. Beni beklesin istiyorum.” diye düşünen Cemşit’i için burkularak izlemedin mi? Yıllar sonra İlyas’ı karşısında görünce elindeki odunları paldır küldür düşürüp ancak dizleri üstünde şömineye ulaşabilen Asya ile yüreğin sıkışmadı mı? Cemşit’in “Kocası olduğunu bilseydim yardım eder miydim? Ederdim, yaralıydı.” diyen iç sesini duyunca Cemşit’e hayran olmadın mı? “Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu, emekti…” diyen Asya’ya hak vermedin mi ey okur?

Bu yazı fafatuka tarafından 23 April 2010 01:55 tarihinde yazıldı. 12 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu durumun öncelikle, başrol oyuncuları Engin Günaydın ve Binnur Kaya’nın genel sinema izleyicisinde Vavien’in bir komedi filmi olduğu imajı çizmesinden, film bu beklentiyi karşılamayınca da bazılarında hayal kırıklığı yaratmasından kaynaklandığını düşünüyorum. Avrupa Yakası adlı dizide  hepimizi güldüren ve böylelikle birçok hayran kazanan Burhan Altıntop ve Şahika karakterleri, oyuncuların üzerinde öylesine yapıştı ki, seyirci olarak çoğunlukla yaptığımız hatayı yaptık ve Engin Günaydın-Binnur Kaya’yı Burhan ve Şahika’dan ayırt edemez olduk. Bu iki sanatçı üzerlerine düşen vazifenin hakkını vererek sanatlarını haklı olarak başka tiplerle icra edince, izleyici olarak bizler ise vazifemizi yerine getirmekte ihmalkar davrandık ve onları birer sanatçı/oyuncu olarak değil Burhan ve Şahika olarak ya da onların muadili tipler olarak görmek istedik. Bu anlamda sanatçıların ne kadar farklı rollerde yeteneklerini geliştirmeye gereksinimleri varsa biz izleyicilerin de sanatçıları canlandırdıkları tipler gibi değil sanatçı olarak görmeye ve bu anlayışımızı geliştirmeye ihtiyacımız var diye düşünüyorum.

Eğer Burhan’ı ve Şahika’yı kafanızdan siler de Vavien’i ve oyuncuları önyargılardan uzak bir şekilde izlerseniz, filmin ve oyunculuğun keyfine varabilirsiniz. Ama kahkaha atmadan, bazen gülümseyerek, bazen hayret ederek, çoğu zaman da filmdeki karakterlerin gerçeğe ne kadar yakın olduklarını görüp hak vererek.

Filmimiz Celal adında, Tokat Erbaa’da yaşayan, ağabeyiyle beraber dükkanlarında elektrik işleri yapan bir esnafın merkeze alındığı bir hikaye anlatıyor. Celal, sıradan yaşamından bıkmış, kendine bir çıkış yolu arayan ve daha fazlasını hak ettiğini düşünen  bir adamdır. Celal’in karısı Sevilay da, yurdumun her yöresinde rahatlıkla rastlayabileceğimiz dünyası evi ve kocası olan sıradan  bir kadındır. Almanya’da yaşayan babasının kendisine gönderdiği paraları kocasından saklaması bile zannımca sıradanlığından bir şey eksiltmez çünkü kocasından bir şey gizlemeyen kadın olmaz bir kere. Bunu sadece para olarak söylemiyorum, herhangi bir şey olabilir bu zira kadınların dürüstlüğü çok da hoş karşılanan bir durum değildir yaşamımızda. Hatta rahatlıkla iddia edebilirim ki asıl politikacı kadınlardır. Yalnız şunu da ekleyeyim, kadının bu özelliği fesatlığından değil, hayatın ona ancak bu şekilde yaşam şansı tanımasındandır. İnanın bana, kadınların tamamen dürüst olduğu bir dünya istemezdiniz :)

Neyse, biz konumuza dönelim. Celal, hayatta daha fazlasına (para, başka bir kadın) sahip olmasının karşısında tek engel olarak karısını görmektedir.  Çünkü Sevilay’ın kendinden gizli biriktirdiği paradan haberi vardır ve Samsun’da bir gece kulübünde çalışan şarkıcı bir kadınla ilişki yaşamak istemektedir, dolayısıyla her ikisini de meşru yollarla elde edebilmesinin tek yolu karısından bir şekilde kurtulmaktır. Celal planını yapar ve işe koyulur. Başta işler planladığı gibi ilerler, ama Celal’in  hesaplayamadığı bazı şeyler vardır, nasıl derler bilirsiniz,  “İnsan plan yapar, kader güler.”

Genellikle sinsi plancıların, şer niyetlilerin ve dahi kem gözlülerin hep normal olmayan/görünmeyen, hatta sıradışı insanlar olduklarını görürüz  filmlerde. Vavien, tüm bunların sıradan gördüğümüz yurdum insanı tiplerinin de pek âlâ mahareti olabileceğini, yani sıradanlığın, tek düzeliğin tehlikeli de olabileceğini anlatıyor. Ve en önemlisi, çoğu insanın bu tehlikeyi görmezden gelerek yaşadıklarını söylüyor.

Yazımın bu kısmında izlemeyenlerin tadını kaçırmamak adına ispiyon (spoiler) uyarısı yapayım. Ama izleyenler aşağıdaki cümlelerimi okurlarsa filmi doğru anlayıp anlamadığımı tartışabiliriz.

İSPİYON (SPOİLER) GELİR HOŞ GELİR, LEY LEY LÜM LÜMÜ LEY!

Celal, gerçekten sinsi bir adam. Hatta ona soğukkanlı bir katil, ya da katil namzedi desek başımız ağrımaz. Sadece kendini düşünen bir bencil, öyle ki karısının ve oğlunun hayatını zehir ettiklerini, ona layık olmadıklarını düşünüyor, kendinin liyakat sahibi bir adam olup olmadığını hiç sorgulamadan. Aslında karısı Sevilay ve oğlu, fazla bir özelliği olmayan insanlar. Celal’e hak verme ihtimali olabilirdi belki (cinayet teşebbüsüne değil elbette) ama Celal’in de daha fazlasını hak edecek bir özelliğini görmüyoruz. Celal’i karısını öldürmeye kast edecek kadar sıkan şey nedir diye düşünüyor insan. Varoluşsal bir dert mi, karısının yaşamı ona gerçekten zehir etmesi mi? Hayır hiç biri değil. Celal, düpedüz sığ bir adam. Yaptığının ahlâki boyutlarını düşünmediği gibi Sevilay uçuruma yuvarlandıktan sonra geri dönünceye kadarki sürede de yani onu gerçekten öldürdüğünü zannettiği sürede de hiç bir üzüntü ya da pişmanlık emaresi göremiyoruz Celal’de.

Sevilay, başta da söylemiştim, yurdumuzda fazlasıyla yetişen kadın tiplerinden biri. Evini çekip çevirmesi, kocasına hizmet etmesi ve çocuklarına bakması için yaratıldığını zanneden bir kadın. Sevilay bu durumunu öylesine içselleştirmiş ki kocasının ağır laflarına rağmen babasına karşı kocasını savunuyor, bir partinin kadın kolunda sadece güzel yemek yapma becerisinden yararlanılmasına ses çıkarmıyor. Kocasının onu boşama tehdinini de canına kast edildiği, parasının çalındığı bir durumda başına gelebilecek en kötü şey olarak algılıyor. Tek istediği, kocası ne olursa olsun yanında olsun, onu bırakmasın. Sevilay’ın bu isteğinde kocasına duyduğu gerçek bir sevginin yattığından emin değilim açıkçası. Babasının telefonda konuşmalarından anlaşıldığı kadarıyla Sevilay sevgi dolu bir ailede büyümemiş. Kendiyle ilgilenen bir tek kocasını görmüş. Oğlu ondan çok başka alemlerde. Bu durumda Sevilay’ın sade kendi olduğu için değerli olduğu algısı yok, ancak kocası varken kendini var olarak düşünebiliyor. Yıllardır kocasından gizli (bu gizliliğin de babasının korkusundan olduğunu düşünüyorum) biriktirdiği paralarla ne yapacağına dair en küçük bir işaret dahi göremiyoruz filmde. Yani Sevilay’ın kendiyle ilgili ne bir planı, ne bir hayali var. Yaşamı onun dışındakilerin kararları ve istekleriyle yol alıyor.

Celal’in Sevilay’ı uçurumdan attıktan sonra gelişen olaylar gerçekten ilginç. Celal, dışından üzülmüş görünüyor, aslında insanlar onu üzülmüş olarak görüyor,  ağabeyinin “içine atma” temalı konuşmasından insanların Celal’ın mahvolduğunu ama bir çeşit şok geçirdiğini bu yüzden donuk olduğunu zannettiklerini anlıyoruz, gerçekte ise Celal’in Samsun’a gidip ilgilendiği kadınla birlikte olmaktan başka düşündüğü yok. Sonra Sevilay geri dönüyor, bir köylü onu bulmuş ve kurtarmış. Filmin bundan sonrasında katil namzedinin psikolojisini çok iyi vermiş film. Sevilay’ın söylediği her sözü, yaptığı her davranışı karısının cinayet girişimini bilmesi olarak algılıyor Celal. İyice panikleyince de ağabeyine her şeyi anlatıyor. Burada bile Celal’in pişmanlıktan değil paçayı kurtarmak için ağabeyine danışma mahiyetinde her şeyi anlattığını görüyoruz. Beraber bu işin ayyuka çıkmaması için bir yol düşünüyorlar. Ama Celal, karısını boşamayla tehdit ettiği için Sevilay kocasının onu bırakmaması karşılığında zaten haberinin olmadığı bütün o cinayet girişimini ve parasının çalınmasını bir tarafa bırakıyor. Filmin sonunda şaşırtıcı bir biçimde aileyi mutlu mesut görüyoruz. Zaten ağabeyi Celal’e “Ne ballısın ya!” derken gerçekten de kaderin bu şekilde tecelli etmesine şaşırıyoruz. Ama şu var ki, mutluluk gerçek bir sevginin üzerinde kurulmuyor burada, unutmanın, hasır altı etmenin, yokmuş gibi davranmanın üzerinde kuruluyor, yani mutlu-y-muş gibi hayatlara devam ediliyor.

YORUMLARI BOŞ GELİR, LÜM LÜMÜ GÜZEL GEL BİZE…

Yukarıda anlatmaya çalıştığım bütün o gevezeliklerin yanında Vavien filmini, yurdum insanının tipik özelliklerini gözler önüne serdiği için de çok sevdim ben. Filmi izlerken tiplerin nasıl da hayatımızdaki gibi konuşup davrandığını görünce şaşıracaksınız. Sizi bilmem ama küçükken gittiğim aile pikniklerinde her şeyi hazırlayıp sonra da toplayan hep kadınlar olurdu. Filmde erkeklerin arabanın içinde, yağmur altında piknik eşyalarını toplayan kadınları bekledikleri sahnede, bu filmin aslında ne kadar çok çevrildiğini düşünmeden edemedim.

Bu yazı fafatuka tarafından 14 April 2010 02:30 tarihinde yazıldı. 29 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat Var, işte bu  su yüzüne çıkamayanları karaya vurmuş balıklar misali aklımızın kıyısına getiren bir film. Reha Erdem’in bol ödüllü bu filminde baştan sona bir nefessizlik, bir daralma dolayısıyla bir boğulma hissini yaşayacağımızı da baştan söyleyeyim.

Mesleği balıkçılık olan  ama aslında kaçakçılık yapan babası ve yatalak dedesiyle beraber yaşayan henüz ergenlik dönemindeki Hayat, adının anlamını çok da geniş olmayan dünyasında anlamaya çalışmaktadır. Ne yazık ki  gerçek hayatın küçük kıza verdiği dersler adıyla övünebileceği bir duruma getirmez Hayat’ı. Zira daha o yaşta annesizliğin, sevgisizliğin, güvensizliğin, tekinsizliğin, cinsel istismarın (hatta daha kötüsünün), insanları kullanmanın ve çıkarcılığın ne olduğunu öğrenir, yaşıtlarının tek derdi okuldaki dersleri ya da hoşlandıkları erkekler/kızlar iken.

Hayat Var’ı izlerken bir durum hikayesiyle karşı karşıya olduğumuzu bilerek izlemek yerinde olur (Hani okulda öğrendiğimiz Maupassant tarzı hikaye -Çehov tarzı hikaye vardır ya), zira film bize,  fakir bir kızın türlü zorluklarla başa çıkarak sonunda sınıf atladığı hayalperest Yeşilçam öykülerinden birini anlatmıyor. fakir bir kızın türlü zorluklara kendince bulduğu gerçekçi başa çıkma yollarını gösteriyor. Bunu yaparken oldukça ağır bir dil kullandığını, izleyeni oturduğu koltukta rahat bırakmamaya kararlı olduğunu, neredeyse “Açın pencereleri, açın!!!” feryadını basmamıza niyetlendiğini eklemem yerinde olur.

Filmde yaratılan karabasan ortamı  ve bunun ustaca anlatımı kadar filmin başrol oyuncusu Elit İşcan’ın da oldukça başarılı olması filmi izlemeye değer kılan etmenlerin başında geliyor elbette. Ayrıca, filmin başından beri bizi hiç rahat bırakmayan gerçek hayatın sesleri de filmin etkileyiciliğinde oyuncular kadar rol oynamış.

Reha Erdem’in Korkuyorum Anne’sini çok beğenmiş biri olarak Hayat Var’ın beni epey zorladığnı söyleyebilirim. Gerçi Reha Erdem’in en büyük ve en iyi özelliği birbirinden farklı tatlarda film yapması bence. Sanırım hep göz ardı ettiğimiz ama bir yerlerde bütün acı çıplaklığıyla yaşanmaya devam eden hayatların tabir-i caizse suratıma çarpılması beni biraz rahatsız etti. Ee, bir şeyler de eğlendirivermesin bizi, acıtsın biraz.

Bu yazı fafatuka tarafından 27 March 2010 16:22 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Neşeli Hayat’ı, filmi aldıktan bir kaç hafta sonra izleme şansını yakalayabildim. Keşke daha erkenden izleyip bu hissiyatı daha önceden üzerime kondursaymışım diye iç çektim.

İç çektirici bir filmdi. Öyle ki film, bir konudan veya hissettirdiği bir iki manevi duygudan ibaret değil. Bir çok yaşanmış ya da kulağa küpe takılmış da unutmuşuz diyebileceğimiz duygularla, maneviyatlarla dolu. BKM ekibini mutfağın dışında ilk kez bu kadar beğendim. Bunun nedeni de ekip elemanlarının Neşeli Hayat’ta sadece vesilelerde yer alması ve Yılmaz Erdoğan’da yoğunlaşılmasıydı ki, bir filmi film boyunca yüzü gülmeden, asık bir suratla seyri izlenilebilir bir hale getirebilmek ancak bir ustanın bakışlarında saklı olabilirdi.

Film boyunca Rıza kadar isyan edebilmek, Rıza ile yıkılıp Rıza ile çabalama hissiyatına seyirciyi sokabilmek bence büyük bir meziyet sahibi olabilmektir. İlk defa değil ama bu filmde Yılmaz Erdoğan’ı yeniden takdir ediyorum.

Not: Tüm kalbimle.

En başta, yoksulluğun verdiği çaresizliğine mi yanarsınız yoksa alnının teriyle çabalayıp yine de olduğu yerde sayışına mı, ve sonra iyi niyetin verdiği zarara mı yanacaksınız yoksa  iyi kalpli insanların “Hayır” deme özürlülüğüne mi? Hepsi ayrı bir renk, hepsi ayrı bir sokak gibi girip girip çıktım düşüncelerime. Düşündüm ya bazen “off” dedim yakındım biraz Rıza’nın durumunu küpe yaptım, acıttı kulağımı. Bazen “hadi artık bu sefer olsun” dedim azmettim, kapıda durdum Rıza ile vardiye değiştim “Ho hoo” dedim “Bu işi başaralım”.

Sıcaktı yani Rıza konuşurken içinizin yandığını da hissediyorsunuz, Rıfat susunca donuyor, Rıza sık olmasa da gülünce tebessüm ediyorsunuz ama gülmüyorsunuz, mutlu sonu görebilecek miyiz endişesiyle bekliyorsunuz.
Hani birşey söyleyeyim, sert bakışların bıyık altlarında bir tebeüssüm olur ya gülersin de belli edemezsin çünkü hayat acı, gülmeye gelmiyor biliyosunuz ve içten içe sevinseniz bile “yuppii” diyecek kadar garantiye alamıyorsunuz yüksek sesli kahkahalarınızı. Elden ayaktan düşünce hesabı sorulur diye garanti olmayan gülüşlerinizi yarınlara saklıyorsunuz. Onun gibi birşey hissettim ama Rıza gülsün istedim, yeter artık çıkarcı dünyanın sahte bakışlarından sıkıldım, ruh ilacı gibi geldi Neşeli Hayat, yatmadan iki saat önce aldım şurubumu, uyudum.

Bir sahne vardı ki Rıza’nın biyografisini yazmak isteseydim aynı sahnedeki replikleri kullanman yeterliydi sanırım.

Kapıda noel baba kılığında duran Rıza’nın sakalına aniden bir çocuk asılır ve kaçar.

3 yıl aradan sonra Rıza akşamdan kalmadır ve ağzından argo bir kelime çıkar. Sonra çalıştığı dükkanın tezgahtarına pişmanlığını dile getirir…
Rıza – Hiç noel babaya yakışacak hareket miydi bu ya.
Ama işte o da aniden sakalımı çekince…
Haylaz…

Bu kadar olurdu yani. Yılmaz Erdoğan şefkatiyle harmanlanmış, Rıza’nın en kötü anında ağzındna çıkan bir kelamdı, aslında filmi 3-5 saniyede anlatabilen en güzel kelimelerdi. Sonundaki “Haylaz” kelimesi o an itibariyle iyi niyetliliğin en büyük kanıtı, en büyük insanlıktı aslında.

Son olarak; Yılmaz Erdoğan’ı, sonra da eşi rolündeki Büşra Pekin’i kutlamak istiyorum. Ve sonrasındaki sıcak ve rolünü abartmadan olduğu gibi seyirciye yansıtabilen BKM ekibinin hepsi çok iyiydiler yanlız, Ersin Korkut’un filmdeki karakteriyle kendi olağan duruşu pek etkilemedi beni. Hem o saç şekli neydi öyle. Komik.
Her neyse cıvımadan izleyeceğimiz, ufak tebessümlerle süslenmiş ve KESİNLİKLE izlemenizi tavsiye ettiğim bir film oldu Neşeli Hayat.

Filmin künye bilgileri, ilk fragmanı ve diğer resimleri için Buraya…

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2010 22:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yüzden Başka Dilde Aşk, yazılıp söylenen çoğu şeyin aksine ne sadece engelleri kaldıralım, engellilerle bir olalım filmi ne de sadece aşk filmi bana göre. Başka Dilde Aşk , her şeye rağmen değil her şeyle birlikte filmi.

Filmin konusu çoğunuzun malumu, Onur işitme engelli haber bültenlerinin muhattabı, kütüphanede çalışan, yanısıra kürek sporuyla ilgilenen gencimiz. Zeynep ise bir markanın müşteri hizmetlerinde çalışan genç kızımız. Söz konusu iki genç birbirlerine aşık olur ve olaylar gelişir, kâh iyi yönde kâh ters yönde.

Başlarına gelecekleri tahmin etmek mümkün, film de tahminlerimiz doğrultusunda ilerliyor zaten. Yalnız şu var ki, filmde Onur ile Zeynep’in yaşadığı çatışmalar engelli ve engelsiz kişilerin çatışmaları gibi gözükse de bence iki engelsiz insanı ele alsak benzer çatışmaları yaşayacakları çok büyük bir ihtimal, hatta kesin. Dolayısıyla Onur ile Zeynep ilişkisini bu anlamda sağır-duyar ilişkisi olarak görmedim açıkçası. Mesele engelli olmak, engelsiz olmak meselesi değil bu anlamda, hatta tu bi or nat tu bi de değil, mesele birbirimizi ne olursa olsun karşılıklı ne kadar kabullenebiliyoruz meselesi, artılarımız ve eksilerimizle. Sevmeyi göze alacak kadar cesur davrandığımız bir hengamede kendimizi sevdiceğe yakınlaştıracak/ uyduracak ne yapabiliyoruz meselesi. Kendimizi onun yerine ne kadar koyabiliyoruz meselesi. Aklından tuttuğu sayıyı ve rengi doğru tahmin edebilme meselesi.

Bununla beraber Başka Dilde Aşk, belki de bir ilki gerçekleştirerek, Türk sinema tarihinde engelli birini acındırmadan, küçük ya da komik durumlara düşürmeden, onunla empati kurmamıza, bu durumdaki birinin hissettiklerini-yaşadıklarını bizim de hissetmemize-yaşamamıza imkan veriyor. Gerek Onur’un, Zeynep’in arkadaş ortamındayken filmin bizi sesten mahrum ettiği sahnede özellikle Onur’la bizi aynı duruma düşürerek doğrudan, gerekse Onur’un durumun sadece görünen yüzünü anlaması onu da yanlış anlaması yüzünden yol açtığı olaylarla dolaylı yoldan gösterdiği sahneler, filmin kahramanıyla izleyicinin empati kurması açısından önemli sahneler.

Bir diğer taraftan, gerçek sığırın pardon sağırın kim ve ya kimler olduğuyla ilgili de sözleri var filmin. Başlarda Zeynep’in iş yerindeki hareketlenmeleri filmin genelinde bir yere oturtamadıysam da bunun toplumsal olarak bazı şeylere ne kadar sağır olduğumuzu anlatmak için kullanıldığını düşünüp rahatladım. Toplumsal olarak sağır olduğumuz gibi bireysel olarak da sağır olduğumuzu, “Anormal biriyle neden beraber olmak istiyorsun?” mealli bir soruyu soracak kadar ağzından çıkan sözü kulaklarının duymadığı, Zeynep’in arkadaşları gibi Onur’dan daha sağır olan kişileri izlediğimizde rahatça söyleyebiliriz.

Başka Dilde Aşk’ı, anlatımı ve hikayesiyle olduğu kadar oyunculuk açısından da oldukça başarılı buldum. Mert Fırat gerçekten işitme engelli biri olduğunu zannettirecek kadar iyi oynamış, hani “Kapalı Çarşı” adlı dizide rast gelmeseydim kendisine ve ilk bu filmde görmüş olsaydım Mert Fırat’ı, sağır olduğuna kani olabilirdim rahatlıkla. Saadet Işıl Aksoy da olması gerektiği gibiydi bence. Yan rollerde gördüğümüz oyuncuların da fire vermeden oynadığını söyleyebilirim.

Yönetmen İlksen Başarır’ın ilk filmini yüzünün akıyla başardığını ekleyelim ayrıca. Filmdeki bazı sahneleri de çok çok beğendim, mesela hemen filmin başında iki karakterin partiye hazırlandıkları bölüm, hem Zeynep’in hem de Onur’un arkadaş muhabbetlerini gösterdikleri bölüm, doğum günü akşamı ve tabii Zeynep’in eve geldiği ve Onur’un bundan haberinin olmadığı sahne çok çok güzeldi.

Filmle ilgili pürüz olarak karakterlerin ekonomik durumuyla yaşayışlarının uymayışı (bana öyle geldi ya da), Onur’un grafik ve tasarım okuyup da neden kütüphanede çalıştığının açıklanmayışı ( ben kaçırdım ya da), sahneler arasındaki geçişlerde bazı aksaklıkların olması (ben aksadım ya da) gibi ufak tefek şeyleri sayabiliriz. Ama saymazsak, son zamanlarda çekilmiş en güzel Türk filmlerinden biri olan Başka Dilde Aşk’ı kaçırmayın, izleyin derim ben.

Bu yazı fafatuka tarafından 11 March 2010 22:39 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 09 March 2010 01:54 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Eşrefpaşalılar filminin yönetmeni Hüdaverdi Yavuz. Senaryoda Burak Tarık yer almakta. Filmin oyuncuları ise, Turgay Tanülkü, Sinan Albayrak, Deniz Özpınar, Hüseyin Soyaslan, Sermiin Hürmeriç ve Burak Tarık.

Filmin özet bilgileri orjinal sitesi olan esrefpasalilar.com.tr adresinden alınmıştır.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2010 16:27 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

05 Mart 2010 da vizyona girecek olan filmin yönetmeni Ümit Ünal. Senaryoda Uygar Şirin ismi yer almakta. Ses adlı filmin oyuncu kadrosunda ise, Mehmet Günsür, Selma Ergeç, Serra Yılmaz, Tayanç Ayaydın ve Eylem Yıldız isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2010 15:48 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 20 February 2010 01:04 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Musa, Ankara?dan İstanbul?daki bir camiiye  tayin olan bir müezzindir. Yeni görev yerine gelir, evine taşınır, işine başlar. Hayatında ne bir gel git, ne bir çalkantı ne de düzenini bozacak bir durum vardır. Hatta Yakup adında yaşlı bir sahafın yanında ek bir iş bile bulmuştur. Ama aşk, ah minel aşk! İnsanın başına ne gelirse ondan gelmiyor mu? İnsana kendini unutturup başını döndürmüyor mu? Musa da komşusu Clara ile tanışınca belki de  kırk yıl düşünse aklına gelmeyecek bir sevdaya yakalanıyor. Şimdiki emesen ya da feysbuk aşıklarının (!) gülüp geçeceği hallere de düşüyor üstelik; mutfak pencereleri karşı karşıya olduğundan bir ışık görme umuduyla bulaşıkları tekrar tekrar yıkıyor Musa, kapıda karşılaşırım diye yollarda bekliyor Clara?nın gelmesini, düşürdüğü tespihi verebilmek için kiliseye bile gidiyor. Yaşadığı bu art niyetlerden arınmış, saf aşkı Clara tarafından da karşılık görüyor sonunda ama bir araya gelmeleri filmin dediği gibi uzak ihtimal. Farklı dinlerin insanları onlar, din demek de dünya demek onlar için zira Musa bir müezzin, Clara ise rahibe olmaya karar vermiş bir hristiyan.

Aslında filmin benim en sevdiğim tarafı, bu dinî farklılığı aşırıya kaçmadan, demagoji yapmadan hatta insanın gözüne gözüne sokmadan, olduğunca insanî bir şekilde vermesi oldu. Musa da Clara da kendini ve karşısındakini olduğu gibi kabul etmiş, olmaz duaya amin demeyen iyi niyetli insanlar. Belki içlerinden ?keşke başka şartlarda tanışsaydık? diye geçirmişlerdir ama ikisi de birbirlerinin şartlarını değiştirmek için herhangi bir harekette bulunmuyorlar. Böyle karşılıklı sevgi ve saygı çerçevesinde, bakışmalarla, dile getirilemeyen cümlelerle, sade sevdiceğinin yanında olma mutluluğuyla bir sevda yaşıyorlar.

Film, yönetmen Mahmut Fazıl Çoşkun?un ilk filmi. Baş rollerde Nadir Sarıbacak, Görkem Yeltan ve Ersan Uysal yer alıyor. Üçü de işlerini iyi yapmışlar, söyleyecek pek fazla bir şey yok. Yalnız filmin senaryosuna baktığımızda ki senaryo bir kaç kişi tarafından yazılmış, bazı yerine oturmayan şeyler olduğunu görüyoruz. Örneğin, filmin baş karakterlerinin hayatını değiştirecek nitelikteki Yakup?un kimliğiyle ilgili bilgi ortaya çıktığında Yakup?tan daha etkin bir tavır bekliyoruz ama olmuyor. Böyle bir durumda işleri oluruna bırakmak ne kadar insaflı olmuş tartışılır bence. Aynı zamanda Musa ile Yakup?un yaşadığı adlî olay  ?filmde bari biraz hareket olsun? diye konulmuş gibi. Olmasa çok şey değişmeyecekti filmde bence. Musa kadar Clara da işlense acaba daha iyi olmaz mıydı demeden de geçemiyorum. Ama olaylar Musa?nın bakış açısıyla anlatılıyor, senaristler, bu durumda belki çok zorunlu görmemişlerdir bunu.

Ufak tefek eksiklikleri olsa da güzel bir Türk filmi bence Uzak İhtimal.  Bazıları için izlemesi sabır gerektiriyor ama, demedi demeyin sonra.

Bu yazı fafatuka tarafından 11 February 2010 02:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim, Egemen adındaki genç irisi arkadaşımız mahallenin delisi annesiyle büyükçe bir evde yaşamaktadır. Anne sosyal yaşamı bırakın kişisel yaşamını bile tek başına idame ettirmediği için yaşamlarının tüm sorumluluğu Egemen?dedir. Bir ajansta ofisboy olarak çalışan Egemen ise  yıllardır bu garip ve soyut yaşamın biriktirdiği sıkıntıdan, hayatına istediği gibi egemen olamayışından iyice bunalmış, kimseye de bir zararı dokunmadan yaşayıp gitmektedir. Ama nereye kadar? Patronuna duyduğu platonik aşkın gerçekleriyle karşılaştığında aynı soruyu Egemen de sorar kendine: Nereye kadar?

Egemen?in değil belki ama izleyici olarak bizim bu soruya aldığımız yanıt, başta da belirttiğim gibi, bizi karanlıkta bırakan bir yanıt ne yazık ki. Aynı zamanda başka sorulara da gebe bir yanıt. Acaba gerçekte karanlıkta olan kim? Acaba karanlık dışarda mı yoksa içimizde mi aslında?

Filmin baş rol oyuncuları Meral Çetinkaya ve Erdem Akakçe gerçekten de iyi bir iş çıkarmışlar, özellikle Meral Çetinkaya okuduğum bazı yorumlarda abartılı bir oyunculuk sergilediği yazılsa da bence tam rolünün hakkını vermiş, ne eksik ne fazla. Zira başlarda fazlasıyla antipatik gelen bir deli görünümünden sonra delirişinin hikayesini öğrendikten sonra duruşunda ?şimdi beni sevin artık? durumu yok, hâlâ deli yani. Tabii delirişinin müsebbiplerini düşündüğümüzde kimin aklından zoru olduğu tartışılır bir konu. Erdem Akakçe benim iyi takip ettiğim bir isim değil, diğer işlerini bilemiyorum, bu filmdeki gibi bir performans sergilerse her işinde, Türk sineması iyi bir oyuncu kazanmış demektir.

Karanlıktakiler herkesin seveceği bir film değil elbette, Çağan Irmak?ın diğer filmleriyle de karşılaştırmamak gerek zannımca, çünkü kendine has, sadece kendi için izlenebilecek bir film. Biraz sıkıcı gelebilir hatta, filmin gişedeki halini düşününce bu ifadeyi kullanmak zorunda hissettim kendimi, zira halkımızın çoğu kendisine küfür edilmeyince filmlerden zevk alamıyor malumunuz.

Bu yazı fafatuka tarafından 10 February 2010 22:27 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aynı adlı kitaptan esinlenen Romantik Komedi adlı filmin senaryosu Aslı Zengin ve Ceren Aslan’a ait. Yönetmen Ketche. Yapımcı Mahsum Kırmızıgül ve Murat Tokat. Filmin oyuncu kadrosunda ise Cemal Hünal, Engin Altan Düzyatan, Gürgen Öz, Sedef Avcı, Janset, Burcu Kara, Begüm Kütük ve Seda Kement isimleri yer almakta.

Açıkcası filmin afişini, fragmanlardaki görüntülerini ve kaliteyse kalite dedirten mekanlarını görünce şaşırmadığımı söylesem yalan olurdu. Özellikle filmin afiş şekli ve renklerin uyumu çok hoşuma gitti. Bakalım fil nasıl olacak.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 January 2010 21:01 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Recep İvedik 3, yanlızlık ve sıkıntılarından kurtarmaya çalışan ve bunuda sosyalleşerek yapmaya çalışan Recep İvedik’in hikayesini izleyeceğiz.
Önceki serilerinden ne kadar keyif aldığımız açıkça ortada, son seride de aynı heyecanı yaşayacağımıza eminim.Türkiye’de en iyi gişe yapan Recep İvedik ve Recep İvedik 2′nin ardından 3. serinin başarısını hemen hemen tahmin etmek çok kolay.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 January 2010 19:56 tarihinde yazıldı. 18 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Atıl İnanç ve Korhan Bozkurt’un yaptığı Kutsal Damacana – İt Men filminin senaryosunu Şafak Sezer yapmış. Yapımcılığını Şenol Zencir ile Selin Altınel’in yaptığı filmin gönüllü yönetmenliğini ise Selaattin Sancaklı yapmış. Kutsal Damacana 2 – İt men filminin oyuncu kadrosunda ise tabiki Şafak Sezer, Mustafa Üstündağ, Ali Sürmeli, Aydemir Akbaş, Bülent Şafak, Volkan Demirtok, Şener Kökkaya, Güzin Usta, Kemal Kırıçay, Ebubekir Öztürk, Eriş Akman, Serkan Şengül, Yakup Koncai Tuğba Karaca, Yıldırım Memişoğlu ve Ferhat Güzel  isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 16 January 2010 02:20 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yirmili yaşlara geldiğimiz zaman ise aynı filmleri babalarımız yine aynı heyecanla seyrederken biz “SAÇMA!” bulduk:

Mümkün müydü; bir kişi aynı anda otuz kişiyi birden haklasın?(hepsi de geri zekâlı düşman askerleri)
Mümkün müydü; İp cambazları, sadece iplerle kaleler fethetsin?(nöbetçilerinde hep arkası dönük)
Mümkün müydü; o kadar kahraman ve oyuncu içinden sadece “Atıl Kurt” en doğal oyunculuğu çıkarsın?
Mümkün müydü; Hıristiyan prenseslerinin hepsi de Battal Gazi’ye ya da Kara Murat’a, kısacası Cüneyt Arkın’a âşık olsun?

“Değişik bir şeyler de yapmak lazım” diye düşünürken yapımcılar, akıllarına, “Cüneyt Arkın’ı yakalamışken bir de dünyayı kurtartalım” fikri gelir ve DÜNYAYI KURTARAN ADAM nasıl mümkün olur da uzaylılara  sadece karate ile karşı koyabilir?(olacak o kadar Cüneyt Arkın bu, uzay havası vız gelir).

Tüm bunlar; yirmili yaşlarımda, adı geçen filmlere “saçma” damgasını vurma gerekçelerimdi.

Şu an otuzlu yaşlardayım ve bakış açım mı değişti de üstte adı geçen filmlere “saçmalık” derken; yeğenlerim ve oğlum ile beraber; Milla Jovovich’in, Violet karakterini oynadığı Ultraviolet (2006) isimli filmi veya Charlize Theron’un, Sara Deever karakterini oynadığı Aeon Flux (2005) isimli filmi veya Jason Statham’ın, Frank Martin karakterini oynadığı Taşıyıcı Serilerini ağzı açık izleyebiliyorum.

Fark:
Aksiyon en üst sınırdayken, ağır çekim ile bize neyin ne olduğunu kare kare gösteren çekim tekniğinde mi?
Ateşi anımsatan tonların kullanıldığı renklerin büyüsünde mi?
Uçtuğuna bizi inandıran gerçek üstü kahramanların gerçekçi tutumlarında mı?
Milyon dolarlık kaza sahnelerinde mi?
Daha vizyona girmesine henüz iki sene varken sunuma başlayan ve bizi “mutlaka izlemeye” şartlayan reklam denilen yaratığın hipnoz gücünde mi?
1,5 saatlik filmin hemen hemen bir saatini sadece kaçış ve kovalamacaya ayıran “Tom ve Jerry” bilinçaltılı yönetmenlerde mi?

Yoksa:
“Ekşın!” denilen eksik olmaz patlama sahnelerinde mi?
Bilemedim doğrusu.

Ve ekran karşısında biz, tarzımız olmasa da, bir yakalanmaya görelim aksiyon dolu bir sahneye, o an ne yapacağımızı dahi unutuyoruz. Büyü gibi film yapıyorlar. Ama sonra bana sorsalar “filmden ne anladın” diye, kurgu da iyi değilse utanç içinde cevapsız kalırım.

Peki, ben ellili yaşlarıma geldiğimde(Allah ömür verdiyse) ve ben bugünlerde koleksiyona başladığım Tarkan, Battal gazi, Malkoçoğlu serilerini izlerken, oğlum bana der mi ki:

“Saçma sapan şeyler izliyorsun”

Saygılarımla
Lavinya Öz.

Bu yazı Lavinya Oz tarafından 04 January 2010 12:05 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gelecekten Bir Gün, kendini şanssız hisseden insanlara keyif verebilecek bir film diyen Karaoğuz, ?İzleyici, her şeyi kötü giden, hayata umutsuz bakan bir adamın umut aşılayan tavrına tanık olacak? diye de sözlerine eklemiş.

Gelecekten Bir Gün adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Hayrettin Karaoğuz, Hande Subaşı, Rasim Öztekin, Neco, Işın Karaca, Arda Kul ve Can Gürzap isimleri yer alıyor.

Hayrettin Karaoğuz’un bu tarz değilde kendi tarzında demek istiyorum, kendi tarzında (Kızsız Adam ve reklam filmlerindeki kendi tarzı) uzun metrajlı bir filmde oynayacağını hepimiz sezmiştik sanırım. İlk filminde başarılar diliyoruz. Umuyoruz ki güzel ve eğlenceli bir film olacak.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2010 09:43 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kıyamet alametlerinden biriside Kur-an’da Duhan süresinde belirtiliyormuş. Aniden göklerden inecek olan kıyamet işareti Duhan’ın yer yüzüne doğru hareket etmesiyle film başlıyor. Aslına bakarsanız Duhan’dan çok, Dabbe ve onunla beraber gelen ruhani varlıkların internet üzerinden gelişi daha bir alamet olsa gerek:) Üstüme iyilik sağlık! “Dabbe gelecek hepinizi eleyecek” gibi bir mail alırsanız kimseyle paylaşmamanızı tavsiye ediyorum. Ne varki on kişiyle paylaşmayanın ümüğünü sıkan Dabbe 2 filminde Kur-an’dan bahsedipte sonunda insanoğlunun zaferini görmek beni tatmin edecekmi bilemiyorum.

Şayet tam tersi bir senaryo olursa ruhani varlıkların daha inandırıcı olduğunu pekiştirip sonraki eserlerede yardımcı olacağı kanısımdayım. Haliyle benide tatmin eden bir senaryo olurdu, bekliyoruz.

Kıyamet alametlerinden Duhan faaliyete geçmiş, İstanbul’da son saatini yaşıyor olduğundan habersiz ve kendi dünyalarında yaşayan bir gurup insan, ruhanı varlıkların saçtığı dehşet karşısında ne yapabilirlerdi? Acaba bu ürkütücü alametten  kurtulmanın bir yolu varmıydı?

25 Aralık 2009 da vizyona girecek olan Dabbe 2 adlı filmin yönetmen ve senaristi Hasan Karacadağ. Filmin oyuncuları ise; Sefa Zengin, Deniz Olgaç, İncinur daşdemir, Leyla Göksun ve Muharrem Dalfidan…

Bu yazı Ethem tarafından 20 December 2009 05:49 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Rina filmi, hayallerimize ulaşmak adına yaşadığımız zaman zarfında neler yaptığımızı sorgulayan komedi, dram tarzında bir film. Yani günümüz dünyasındaki hayallerimizi gerçekleştirmeye çalışırken (İyi bir yaşam, ev, araba ve kariyer gibi.) geriye baktığımızda koca bir yaşam bırakmışız ve aslında severek yapmak istediklerimizi, hayallerimizi gerçekleştiremediğimizi görüyoruz. Rina adlı filmde hayallerimiz için ne kadar fedakarlık yaptığımızı sorguluyoruz.

Senaryo oldukça ilginç ve alışılmışın dışında bir çalışma olmuş. İnsan oğlunu sorgulayan, bunu yaparkende gerek eğlendiğimiz gerekse kendimizi sorgulayabildiğimiz bir filmi izleyebilmek güzel olacak. Sanırım bu film izleyen herkes kendini sorgulama şansınıda yakalamış olacak. Yani herkesin kendinden bir parça bulabileceği eğlenceli bir film diyebilirdim. Fragmandan pek haz aldığım söylenemez fakat ilgimi çeken bir senaryo ve  kaliteli oyuncu kadrosuna bakılırsa kaçırmaman gerektiğini düşünüyorum.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 17 December 2009 23:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Başka Dilde Aşk filminde genel sorunların yanı sıra engelli bir insanın yaşamak istediklerinide gözler önüne seriyor. Yaşamak istenilen en güzel duygulardan biriside tabiki aşk.  Doğru söylemek gerekirse, engelli bir insanın aşkını kabullenebilecek, onunla beraber yaşamayı ve şavaşmayı tercih edebilecek bir toplum haline gelmişmiyizdir acaba? Ön yargının hat safhada olduğu günümüz dünyasında bu filmle beraber duygusallaşıp, bir kaç gün sonra bilinç altına yerleşmiş ön yargılarına yenilip görmemezlikten geliyorsan, bilki sende o toplumun içindesindir ve önce kendi şavaşını vermelisin.

Başka Dilde Aşk, işitme engelli bir gencin hiç bir engeli bulunmayan bir kıza aşık oluşunu anlatıyor. Biz başaramasakta aşkın her türlü engeli, engelliyi aştığını gördükten sonra aslında dünyada tek özgür olan şeyin aşk olduğunuda hissedeceksiniz.

Filmde hayata bakış açımızı genişletmeye özen gösterilmiş. Özellikle empati yapmamızı sağlayan Başka Dilde Aşk filminde, engelli arkadaşlarımızın kendilerini soyutlayışınada tanık oluyoruz ki bunun sebebinin engellilerin kendi engellerimi yoksa engelsizlerin koydukları engellerimiydi diye düşünmemizi sağlıyor.

Filmin sonunda bunları tartışmamız için bolca zamanımız olacağına eminim fakat tartışmanın dışına çıkabilecekmiyiz?

Başka bir yazımda da söylediğim gibi, “Sanat; an itibariyle hissedilen birşey olmakla kalmamalı, bırakılmamalı salonun koltuklarında kazanılan manaları, sonrasını yaşamalı, yaşatmalı sanat.” Bence bu filmde anlam-duygu üzerine verebileceği tüm ipuçlarını vermiş. Bizede düşen bir kulak deliği daha açmak.

18 Aralık 2009 da vizyona girecek olan Başka Dilde Aşk filminin yönetmenliğini İlksen Başarır yapmış,  senaryosunda yine İlksen Başarır var ve Mert Fırat ile beraber çalışmış. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Saadet Işıl Aksoy, Mert Fırat, Emre Karayel, Lale Mansur ve Timur Acar isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 17 December 2009 20:23 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim Abimm! filminin kısa ama içinden binlerce kompozisyon yazabileceğimiz konusuna geçelim.

Film, o güne kadar hayatı para üzerine kurulu bir adamın, henüz ve ebediyen parayla alakası olmayan, düşünce ve yaşayış şekli tamamen saf ve doğal olan fakat bunuda zihinsel engelli olması sebebiyle başarabilen bir adamla yani kardeşiyle tanışmasıyla başlayan insanlık mücadelesini anlatıyor.

Abimm! adlı filmin yönetmenliğini Şafak Bal üstleniyor, senaryosunda İlkay Akdağlı var. Oyuncu kadrosunda ise; Selen Seyven, Mustafa Üstündağ, Levent Üzümcü, Haldun Boysan ve Bülent Şakrak isimleri yer alıyor. Filmin orjinal sitesi; abim.com.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 30 November 2009 15:04 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Şahsen sinemaya gidip film izlediğimde mahallemde gördüğüm sokaklardan çok hayalini kurduğum mekanlarda olmayı tercih ederim. Gerçekci görünmesi için ağlayan kadını salya sümük görmek istemiyorum, ağladığında gözlerindeki kaybetme psikojosinini almak isterim. Kıllı kaşların altındaki gölgede kayboşmuş gözler yerine, ortam, ışık, görüntü,kurgu vs ayarlanmış net bir şekilde ürkek bakışlar görmek beni daha çok etkileyecektir kanısımdayım.

Senaryolardan esinlenmek yerine çalışılan ortam, ses, ışık, emekten örnek alınmalı” (Tırnak içindeki ahkamlarım sadece bu film için değil genel düşüncelerimdir.).

11 Aralık 2009‘da vizyona girecek olam “Gecenin Kanatları” adlı filmin yönetmenliğini Serdar Akar yapıyor, filmin senaryosu Mahsum Kırmızıgül ve Ahmet Küçükkayalı’ya ait.

Gecenin Kanatları adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Beren Saat, Ali Sürmeli, Cezmi Baskın, Yavuz Bingöl, Erkan Petekkaya, Arif Erkin, Begüm Kütük, Murat Ünalmış, Alper Kul, İbrahim İris, Ali Barışık, Emin Yaşar, Ferit Kaya, Levent Akkök, Mehmet Avdan ve Selin Karina Kükrer isimleri yer alıyor.

Filmin kısa konusu şöyle; Yıllar önce polis baskınında ailesini kaybeden Gece kod adında bir teröristin intikam yemini etmesiyle başlayan hikayesinin sonrasında aşkla tanışmasını anlatıyor. Ailesinin yaşadığı olayın izlerini silememesi ve yemin edişi, bu yeminle beraber aşkınıda kaybetme korkusu arasında kalan Gece’nin ne yapacağınıda filmler beraber görebileceğiz.

Acaba buna benzer bir olayla karşılaşsaydık ne yapardık? Aşkımızımı yoksa yeminimizimi tercih ederdik?

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 26 November 2009 04:29 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

* abi, dağda karşılaşırsak ne olacak?
- sen ölürsen şehit, ben ölürsem terorist olacağız…
Bu sahne sonrasında, ertesi gün askerler köye gelir ve baba’ya, öldürülen teroristlerden birinin oğlu olup olmadığını teşhis etmesi söylenir.

Altan Erkekli, muhteşem bir oyuncudur gözümde. Oğlunun cesedini teşhis eden bir babanın çığlıklarından çok, oğlunun arkadaşları(!) tarafindan öldürülen, terhisine 86 gün kalmış Ahmet çavuş’un tabutunu gördükten sonraki o yürek yakan ağıt.
“vay vay vay vay vay vay”… ( Bu ağıt beni bitirdi. Oğluna mı acısın, şehidine mi ağlasın? İkisi arasında kalmış bir “baba”) Altan Erkekli’yi bağrıma basasım geldi.
Sonra, anneleri hastanede yatan küçük kızların, evin tek erkek evladı olan Serhat’ı, temizlemek için çamasır makinasına atmaları. Yüreğim ağzıma geldi derler ya, işte o şekilde “dinledim”, dinledim çünkü bakamadım ekrana, kahroldum.

İçindeki kadını daha fazla bastıramayan Ramo ise, muhteşem oyunculuktu. Bir yandan kültürünün verdiği o derin baskı ve ağırlık, bir yandan ruhunun taşıyamadığı o erkek olma olgusu. Kendi rotasını , sonunu “bile bile” seçmesi, ve sonunda olanlar. Ramo, bir “berfin” çicegi idi bu filmde.
Norveç’e kaçan ailenin, evlatlarına takma bacak takıldıktan sonra, senelerdir oğlu terorist olarak ölen ve bu yüzden konuşmayı reddeden ve senelerdir susan annenin, evladını yürürken görünce duyduğu o coşku. Şerif Sezer, zaten 10 numara bir oyuncudur. Yine 10 numara bir anne rolünde çıktı karşımıza.

Mahsun Kirmizigül’ün oyunculuğuna ise diyecek bir şey bulamıyorum. Arabesk-fantazi müzik sanatçısı olarak gündeme gelen, ama senarist-yönetmen kimliği ile daha çok prim yapan bir adam Mahsun. Ve Beyaz Melek’ten sonra takdirimi, sinema dünyasından yana almış bir kişi. Tebrik ediyorum.
Meseleye Kürt meselesi olarak bakılmış filmde. Yani, bir de madalyonun öteki yüzünden sunulmuş bu yemek önümğze. İyi olmuş…

Güneşi Gördüm filminin yönetmen ve senarist koltuğunda Mahsum Kırmızı Gül yer alıyor. Yapımcı Murat Tokat ve müzikte Mahsum Kırmızıgül ve Yıldıray Gürgen isimleri var.

Pinema filmin dağıtımını yaptığı Güneşi Gördüm adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Mahsun Kırmızıgül, Ali Sürmeli, Ali Tutal, Erol Günaydın, Kamil Sönmez, Nurseli İdiz, Sarp Apak, Şerif Sezer, Hande Subaşı, Alper Kul, Cansu Aktay, Buğra Gülsoy, Cem Aksakal, Cemal Toktaş, Cezmi Baskın, Cihat Tamer, Demet Evgar, Deniz Oral, Emre Kınay, Erol Demiröz, Gülhan Tekin, Itır Esen, Macit Sonkan, Menderes Samancılar, Murat Ünalmış, Ümit Okur, Yıldız Kültür, Yiğit Özşener, Zafer Ergin, Aleyna Kala, Aslıhan Kapanşahin, Edanur Eker, Elenur Eker, Serhat Çağlayan, Tuğse Gökhan ve Altan Erkekli isimleri var.

5/5….

Bu yazı KanesHiro tarafından 21 November 2009 22:30 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Can (Ali İl) ile Aybige’nin (Melis Birkan) aşkları sonunda netlik kazanmış ve bir hafta sonra evlenmeye karar vermişlerdir. Bu güzel karardan sonra Can, en yakın arkadaşı Ilgaz’a (Cemal Toktaş) müstakbel eşini tanıştıracaktır. İlginçtirki Ilgaz bu tanışmada soğuk davranır. Ilgaz’ın bu tavrına anlam veremeyen Can, nışanlısından kuşkulanmaya başlamıştır. Akabinde Ilgaz’ın intihar eylimli abisi ortaya çıkar ve olaylar iyice karışmaya başlar. Artık beklenmedik sırlar yavaş yavaş ortaya çıkacak ve nikah öncesi Aybige, Can ve Ilgaz için büyük bir hayat sınavı başlayacaktır.

Adını Sen Koy filminin senaryo ve yönetmen koltuğunda Tuna Kiremitçi yer alıyor. Filmin oyuncu kadrosunda ise Melis Birkan, Cemil Tokbaş, Ali İl, Itır Esen ve Burhan Şeşen isimleri var.

Issız Adam filminden tanıdığımız Melis Birkan’ın bu filmde pek zorlanacağını düşünmüyorum çünkü Issız Adam filmindeki aynı tarz aynı hamam performansını hepimiz beğenmiştik. Umarım filmin türünün aynı olması nedeniyle biz seyircilere dejavu etkisi bırakmadan kendi havasında oksijen almamızı sağlar.

Buna rağmen Tuna Kiremitçi ismini göz ardı etmediğimide vurgulayarak filmi izledikten sonraki duygularımıda sizinle paylaşacağımı bilmenizi isterim.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 18 November 2009 03:34 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hesaplaşma adına verilebilecek en büyük şavaşlardan birisidir bu dünyadan gidenlerin ardından yaşananlar. Bu süreç içinde her ne kadar mantıken yaşasakta gidenle beraber bizden de bir parça gittiğini hisseder, belkide onun acı çekmediğini bilirizde yine onun yerine acısını biz çekeriz yüreğimizde. Ardından bırakılan en son ve en ivedi vasiyettir bu duyguları yaşamak, en içten ve en hüzünlü ayrılış zamanıdır ve sonrası…

25 Aralık 2009 da vizyona girecek olan Orada adlı film, paramçarça olmuş bir İstanbul ailesinin 24 saat içerisinde yaşadığı dramı anlatan hüzün dolu bir film.

Parçalanmış bir aile göreceksiniz ve acı bir haber sonucu, annelerinin huzur evinde kalp krizini tetikleyip “Ölmeye yatması” sonucu hayatını kaybetmesiyle tekrar bir araya gelen bir ailenin hüzün dolu 24 saatine tanıklık edeceğimiz bir film Orada…

Ailenin oğlunun haberi alır almaz yurt dışından apar topar dünüp yıllardır görmediği kız kardeşiyle buluşması, annesinin tüm yükünü üstlenmiş, hızmetini yapan bir kız ve bir adada hayatını sürdürmeye çalışan baba.

Acımasız dünyamızın ayırdığı, parçaladığı bu ailenin acı bir haber sonucu birleşmesinin ardından ölümle kırılan kalplerin acılarıda büyüktü, yıllarca birbirlerini görmemenin verdiği hüzün ise başka bir sınavdı onlar için. Sonunda bir araya gelen aile fertlerinin konuşacak, hatta kozlarını paylaşacak çok şeyleri vardı.

Hakkı Kurtuluş ve Melik Saraçoğlu?nun yönetmenliği ve senaryosunuda beraber yaptıkları Orada adlı film kendilerininde ilk filmleri olduklarını söylemek isterim. Orada adlı filmin oyuncu kadrosunda ise Dolunay Soysert, Sinan Tuzcu, Erol Günaydın, Füsun Erbulak ve Bahtiyar Engin isimleri yer alıyor. Filmin diğer çalışanlarını ve daha fazlasını kendi siteleri olan ikifilm‘de görebilirsiniz.

“Bu arada Orada adlı film, Ghent ve Montpellier Film Festivalleri?nde Belçikalı ve Fransız, Yeni Delhi Film Festivali?ndeyse Hintli izleyicilerin büyük beğenilerini kazanmış olup, Fransa?da Türkiye Mevsimi Etkinlikleri çerçevesinde 29. Amiens Film Festivali?nde gösterilecek film, daha sonra Bratislava Film Festivali?nin ana yarışmasında yılın en ilk filmleri arasında ülkemizi temsil edecek.” (Alıntı)

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 17 November 2009 06:16 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

23 Kasım 2009 da Özen Film dağıtımıyla Hayalet Film tarafından vizyona çıkartılıyor.

Kazananların sonsuza kadar kazanamayacağı bir hikaye… Melekler ve Kumarbazlar ‘ın yönetmeni filmi “Sert bir taşra filmi” olarak tanımladığınıda söyleyip noktalıyorum.

Bir Türk yapımı daha ve heyecanla bekleyen biz seyirciler.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 17 November 2009 00:20 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dört sene aradan sonra Yılmaz Erdoğan tekrar sinema severlerin arşısına çıkıyor. Bu sefer Rıza Şenyurt adlı saf bir insanı canlandıran Yılmaz Erdoğan, Neşeli Hayat filminde üç kişilik yer doldurmasıylada dikkat çekiyor. Erdoğan bu filmde hem yazıyor hem yönetiyor hemde oynuyor olması filmin tam bir Yılmaz Erdoğan tadında geçeceği izlenimi veriyor ki oyuncu kadrosunada bakınca bunu net bir şekilde görebiliyoruz.

Yılmaz Erdoğan ile beraber BKM nin(Çok Güzel Hareketler Bunlar) oyuncularından Büşra Pekin ve Ersin Korkut’da filmin kadrosunda yer alıyor. Kadrodaki diğer irili ufaklı rollerde ise BKM den 25 kişi oynarken bunlara Sinan Bengier, Rıza Akın, Erdal Tosun, Cezmi Baskın, Caner Alkaya, Ayberk Atilla, Celal Tak ve Fatma Murat gibi isimler eşilik ediyor.

Aslında filmin daha önce vizyona girmesi hesaplanırken bazı aksaklıklar nedeniyle Neşeli Hayat filminin 27 Kasım 2009 da vizyna gireceği belirlenmiş.

Yılmaz Erdoğan’ın “Küçük adamın büyük hikayesi” diye tanımladığı Neşeli Hayat filminin konusu Rıza Şenyurt adında saf bir adamın hayatını içeriyor. Filmin tamamen Rıza karakteri üzerinde yoğunlaştığınıda belirtermek isterim.

En başta filmi izlerken çok eğleneceğimiz ortada çünkü filmde bir Noel Baba’mız var :) Fakat Rıza, Noel Baba’nın ne olduğunu bile tam olarak bilemez.

Sonunda öğrendiği tek şey ise ” Hayat dediğimiz şey çocukların inandığı yalanlardan daha gerçek değildir” (Burası filmin kendi sitesinden idi.).

Hazır filmin kendi sitesi demişken şunuda söylemek istiyorum, filmin afişine henüz karar verilmemiş, Neşeli Hayat filminin kendi sitesinde hazırlanan birbirinden güzel afişler yayınlanmış ve biz ziyaretcilerin oylarıyla belirlenecekmiş. Benim beğendiğim afişde malum eklediğim afiş oldu, bakalım siz neye karar vereceksiniz. Ayrıca filmdeki müzikleride (Yıldıray Gürgen ve Deniz Erdoğan) aynı sitede bulabilirsiniz.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 13 November 2009 02:57 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hürmüz; 1800′lü yılların sonlarında İstanbul Taşkasap’ta yaşamaktadır. Geçimini daha önce evlendiği altı erkeği herhafta birisini ağırlamak kaydıyla ve bu ağırlamalarda da aldığı hediye ve benzeri şeylerle sağlamaktadır. Fakat hayat kendini altı kişiye adamakla geçmeyecek, berber olan eski kocasının dükkanında rastladığı doktora gönlünü kaptıracaktır.Günlerden bir gün Hürmüz bu gizli sevdayı dışa vurmak adına yalandan hastalanacak ve doktoru evine getirecektir.

Artık Hürmüz’ün aşkı platonikliği geçecek ve kısa zamanda doktorunda duygularının aynı olduğu ortaya çıkacaktır. Bundan sonraki hikayemizde ise doktor ve Hürmüz’ün karmaşık ve komik olaylarla dolu hikayesine tanık olacağız.

7 Kocalı Hürmüz filminin yönetmeni Ezel akay, senaryoda ise Gürsel Karot Sağlamöz yer alıyor.

7 Kocalı Hürmüz filminin oyuncuları; Nurgül Yeşilçay, Gülse Birsel, Haluk Bilginer, Erkan Can, Mehmet Ali Alabora, Sarp Apak, Cengiz Küçükayvaz, Halit Akçatepe, Müjdat Gezen, Ezel Akay.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2009 15:49 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com