Tuna Kiremitçi’nin “Git Kendini Çok Sevdirmeden” kitabı ve 1996 yılında “Kumdan Kaleler” grubuyla birlikte çıkarmış olduğu “Denize Doğru” isimli albümü sayesinde bir sempati doğdu kendisine karşı.Bu filmi izlemeye başlamadan önce kendisinin ismini duyunca bir heyecan oluştu bende. Ama ne yazık ki gerçekler acıdır, hayalleri bırakıp bir an önce filme dönmek gerekiyor.

Film klasik bir Türk aşk filminin bütün özelliklerini taşıyor. Birbirine âşık olan bir çiftimiz var ve evlenmek üzere. Ama her şey bu kadar basit olmamalı diyerek araya Can’ın en yakın arkadaşı düğün öncesinde giriverir. Almanya?da çalışıyordur ve nikah şahidi olmak üzere Türkiye’ye gelir. Can’ın en yakın arkadaşına, sevgilisinin resimlerini göndermesinden sonra hayat onun için daha zor gitmeye başlamıştır. Zaten anne ve babasının erken ölümü yüzünden genç yaşta hayata küsen Ilgaz, bu olaydan sonra Aybige’ye âşık olmuştur. Araya intihara meyilli abisi giriyor ve işler iyice karışıyor.

Filmi hem beğendim hem beğenmedim. Aslında burada konumuz olmayan bir şeylerden bahsetmek istiyorum. Filmdeki durumda kalan binlerce örnek var ayrıca benim şahit olduğum durumlarda var. Buradan anlaşılıyor ki en kıymetli şeyi asla en sevdiğiniz kişiye emanet etmemeniz gerekiyor. Buradan da yola çıkarak film hakkında söylenebilecek tek şey Brezilya pembe dizisi tadında bir film yaptıkları.

Çok yüzüseysel konuşmaların arkasına saklanan, bir anda değişen ortam şartları, çok gereksiz alan kullanımları filmin seyredilebilirliğini ne yazık ki baya bir düşürmüş. İzlerken şartların bir anda değiştiğini, kararların çabuk alındığına şahit oluyorsunuz. Bazı filmlere biz akıcı değil izlerken sıkılıyoruz diyoruz ama bu sefer de film kaçıyor gibi. Yakalamaya çalışıyorsunuz ama nafile, zaten süresi 1 saat 30 dakika olduğundan her şeyi çok çabuk bir şekilde yakalamak ve uyum sağlamak durumundasınız.

Aşk?ın, tutkuyla bağlılığın insana neler yaptıracağını bilen bizler ise Ilgaz?ın sessiz çığlıklarına şahit oluyoruz. Seçiminin yanlışlığı üzerine ensesine bir tokat atmak üzere bekliyoruz ama nafile? Sessiz sedasız binip uzaklaşıyor öyküden Ilgaz. Sinemamızın romantik film, aşk filmi yapma hevesi yeniden özellikle Issız Adam sonrası patlama yapmışken, tuhaf bir deneme olarak kalıyor Adını Sen Koy.  Selvi Boylum Al Yazmalım?larla, Vesikalı Yarim?lerle, Sevmek Zamanı ile büyümüş bizler, bu sessizliği kırmak istiyoruz. Ama romantik film anlayışımızda ki oluşan hasarlardan dolayı bir türlü ideale yaklaşamamamız bizim canımızı yakan kısım oluyor her seferinde.

Sonu hakkında söylenebilecek şey ise kocaman bir belirsizlik. İşlenen konuyu ortada öylece bırakıp kaçmışlar. Hiç tatmin edici bir film olduğunu söyleyemem. Güzel bir deneme, ama konunun klişe olmasından ve üstüne fazla bir şey katılamayacak olmasından dolayı kaybediyor birazda. Ayrıca, Melis Birkan; gerçekten Issız Adam’la alakası olmaksızın çok yapmacık kalmış rolünde. Elbette ekrana koyduğu şirinlik takdir ediliyor ve hatta çoğu kişi onun tatlılığına kanıp geri kalan parçaları göz ardı edebiliyor ne yazık ki.

İzlemeseniz de olur, izleseniz de, seçim sizin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 19 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Üst Başlıktaki tezimi kanıtlayabilmek için öncelikle “korku” anlayışımız üzerine kafa patlatmamız gerekir. Üzerine yapılan tanımların mutlaklığını büyük bir israrla koruduğu korku kavramı hakkında net yargılara varabilmek -bence kolay bir iş değil. Fakat yine de “neden korkmadığımızı” anlayabilmemiz için öncelikle “nelerden korktuğumuzu” bilmemiz gerektiğine inanmaktayım.

Özellikle genç sinema izleyicisinin yerli korku filmlerine dair vazgeçilmez tanımları arasına düşüncesizce soktuğu “bu filmde gülmekten geberdim!” etraflı yorumlara da bakacak olursak, bu hipotezler bütününün ilgilendiği sorulardan birinin de “nelere güldüğümüz” olduğunu bilmek gerekiyor…Hmm ne!? Biraz (!) sıkıldık galiba! O halde daha fazla dolanmadan girizgahı nihayete erdirelim!

Bir korku filminde yer alacak “komedi” unsurlarının en önemlisi hiç kuşkusuz oyunculuktur. Açık hedef mi istiyorsunuz? Elbette bu konuda Karacadağ korkularını örnek göstermek yanlış sayılmaz. Aynı ölçülerde, geçtiğimiz yıl gösterim şansı elde etmiş Konak’da oyunculuk konusunda benzer bir kanıt torbası olabilir. Fakat en az oyunculuk kadar önemli olan diğer bir unsur da kültürümüze son derece yabancı olan korku kulvarının uzun bir dönem layıkı ile taçlandırılamamış olmasıdır.

Sinema izleyicisi, yerli korku filmlerinin “konusu” ya da “teması” mevzusunda da ikiye bölünmüş vaziyettedir. Fakat şu da bir gerçek ki, bir slasher önreğinin, bu kulvarda metafizik odaklı bir yapım ile yarışabilmesinin imkanı yoktur. Çok uç noktalarda tepkilere maruz kalsa bile Dabbe, aslında günümüz mistik korku sinemasının da önünü iyiden iyiye açmıştır (Öncesindeki Okul ve Büyü’nün akibetini biraz daha farklı yorumlayabilmek mümkün). Bu başarıda reklama baş vurulmuş olması ise sadece biz Türklere özgü bir durum değil. Metafizik içerikli bir korku filminin başına gelen türlü talihsizlik (Exorcist : The Beginning) ya da Paranormal Aktivite’nin savında da yer aldığı üzere “çakma izleyici reaksiyonu” bu reklam kampanyalarının başında gelmektedir.

Okul’da dahil olmak üzere yerli korku filmlerinin büyük bir çoğunluğunda belli başlı doğaüstü müdahalelere maruz kalındığı iddia edilmiştir…Nelerdir bunlar? Mesela Okul filmi setinde ekibin başından geçen ilahi tesadüfe tekabül eden diyaloglar, Büyü filminin gala gösteriminde çıkan talihsiz salon yangını, Dabbe filminin bulunduğu dosyaların “bir takım metafizik ögeler” tarafından filmin kayıtlı olduğu bilgisayardan silinmesi sonucu gösterimin iki ay ertelenmesi, yine Dabbe setinde set fotoğrafçısının yakaladığı cinli kareler, yine yine yine Dabbe 2′de filmden bir sahne olarak izlediğimiz fakat ertesi gün basında ve internette “Dabbe Filminin Çekimi Sırasında Pencereden Görünen Cin Herkesi Korkuttu!” şeklinde yer alan haberler vs vs…Aklıma ilk etapta gelen örnekler bunlar. Tabi tamamı ile reklam safsataları” olarak adlandırılmalarına da şaşırmamak gerekiyor. Seyircinin burun deliklerine kadar dayatılmış olan reklam kokusunun asıl çıkış noktası “korkutacağız” iddiasını, korkutmayı başaramamış -ya da kısmen başarmış her yapımın armasına yer almasından kaynaklanıyor.

Yerli Sektörün hemen hemen her dalında reklamcılık zihniyeti ile harekete geçen yapımcıların, korku-gerilim alanını da sahipsiz bırakmamalarının açtığı yaralar sebebi ile, bu alt türün, basamakları yavaş yavaş çıkarak yükselebileceğine inanan izleyiciler de ne yazık ki günden güne inançlarını yitirdiler.

Geçtiğimiz ay içerisinde ise 2 farklı film vizyona girdi. Bunlardan biri Üç Harfliler : Marid, Diğeri ise, pek çok Hollywood yapımının gereksiz bir şekilde reklam etiketi olarak üzerine yapıştırmış olduğu 3D’nin etinden sütünden nasiplenme derdinde olan “Cehennem 3D”. Hiç dolay ormanına dalmadan belirtmek isterim ki Üç Harfliler : Marid’in -büyük oranda aşılmamış ve inandırıcı bulmadığım oyuncuk performanslarını da devreye sokarak, karalamıştım. Ta ki Cehennem 3D’yi görme gafletinde bulunana kadar! Bir teknolojinin gereklerini layıkı ile yerine getirmek yerine “bunu Türkiye’de ilk biz yaptık” diyerek altına damgayı vurmanın amaçsızlığına mı üzülmek gerekiyor yoksa oyunculuk, hikaye namına hiç birşeye sahip olmamasına mı? Hani genç ve kanı fokur fokur kaynayan seyircinin şen kahkahalar atabileceği sahneler bile yok. Her şey acı bir trajedinin yol haritasına bire bir uygun olarak ilerliyor!

Unutmadan eklemeliyim ki Cehennem 3D’nin ispanyol ekibinin “korkup” kaçtığı” yolunda da asparagas haberler -tam da filmin gösterime gireceği gün peydah olmuştu. Fakat böyle bir ispanyol ekibinin adının sanının ya da şirketinin bilinmemesi, biz izleyicilerde “umarım bu son nanik olur.” temennisinin vücut bulmasına sebep oldu.

Musallat gibi bir örneği dışarıda tutacak olursak, özellikle son 7-8 sene içerisinde salonlarımızı ziyaret eden korku – gerilim örnekleri söz konusu olduğunda seyircinin ikiye ayrıldığı gözlemlememiz mümkündür. Yine de ilk atılan taşlarda, bu türün ülkemizdeki örneklerini savunan izleyicilerin “zamanla daha da iyiye gidebileceği” yönündeki inançları da, yapımcıların izleyicilere “yolunacak kaz” gözüyle bakmaları sonucunda yıkıma uğradı.

Neticede bu konvoyun son üyesi olan Cehennem 3D hakkında orada burada yazılıp çizilenlere göz attığımızda, hakkında bir tane bile “olumlu(!)” yoruma rastlayamamış olmamız, bu kulvarın ilerleyişini de ciddi anlamda tehlikeye düşürmüş oldu. Zira ya bütçeler daha da küçültülüp, isim ve reklam kampanyası ile pazarlanan daha basit filmler üşüşecek salonlara ya da ciddi projeler üreten genç yönetmenlerin pek çoğunun önü tıkanacak.

Tabi yerli korku sektörünü baştan aşağı taşlama derdinde değilim. Fakat ne yazık ki dönüp baktığım vakit tek tük örnekler dışında böyle bir kategorinin kalibresini tam anlamıyla dolduracak yapımlar da göremiyorum. Diğer taraftan dünya sinemasında da korku örneklerinin, isim çerçevesini aşarak diğer türlerle evlendirildiğini görebiliyoruz. Ülkemizde korku-komedi anlayışını, dünyada yeniden hortlayan “el kamerası” trendi ile birleştiren ADA : Zombilerin Şafağı’nın da yerden yere vurulduğu görülmekte fakat aynı kitlenin azımsanamayacak bir kısmı “Paranormal Aktivite” yi son on yılın en korkunç filmi ilan etmekten de çekinmiyor. Bu noktada büyük oranda taraflı ve adapte düşünememe sıkıntısı var diyebilirim.

Bütün bunlarla birlikte okuduğum en saçma sapan yorumlar “konular birbirine benziyor” etrafında durmadan dans eden yorumlar oluyorlar. Hollywood’un şeytan çıkartma temalı tonlarca filmini ağız suyu akıtarak seyredenlerin bazılarının da ağzına sakız olmuş bu yorumların da salt “saldırı” amacını taşıdığını da kabul etmek lazım.

Daha fazla uzatmadan nihayete erdirmek gerekirse, bazen de bir ülke sinemasının, izleyicisi ile birlikte büyümesi gerektiğine inanıyorum. Ama bizim ülke seyircisi – özellikle forum tayfaları sürekli aynı cümle ile geçiştirme yapmanın peşinde. Sayın ve sevgili izleyiciler “bu film rezalet bir film, konu yok, oyunculuk yok verdiğim paraya yazık!” bir eleştiri değil bir saldırıdır. Sonuç olarak elli filme teşrif buyurup ellisine de aynı yorumu yapmak zorunda kalabilirsiniz. Diğer taraftan sayın “yapımcılar-yönetmenler” bir izleyeni korkutmanın tek ve yegane yolu 30 farklı hayvanın sesini birbirine karıştırıp yüksek desibelde yerli yersiz karşımıza çıkan abartılı ses efekti değildir. Eğer ki izleyiciye bu sese şartlı bir şekilde “zıplama” usulü tepki veren et yığını olarak bakıyorsanız, bir sonraki yapımlarınızda “salon neden boş kaldı?” sorusuna “izleyici olayı anlamadı” şeklinde abuk cevapları tekerrür etmek zorunda kalabilirsiniz…

Korkmak da Güzel Şey…Başarılı Olduğu Müddetçe…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 24 October 2010 11:04 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tarzı ya da türü gereği savaş filmi değildi “Sır Çocukları”, ama gerçek bir savaşçıydı, sonradan gözümüze aşina olan hür komutan Velit (Fırat Tanış)…

Hem en büyük savaş değil miydi yaşamak? Bu çırpınışın sebebi ekmeğin, suyun ve aşkın tadından bir lokma daha fazla alabilmek değil miydi? Ama lükstü bizi dürten ama ihtiyaç, neticede savaştı verdiğimiz, kimi aç kimi muhtaç…

Velit de savaşmayı seçti bir sürü benzer seçeneğin arasından. En arka safta yerini aldı, yazık… Ne yazık ki hangimiz görebildik yada görmek istedik Velit’lerin savaşabildiğini? Hangimiz mühimat verdik bir gece daha atlatabilsin diye ömründen? Neyse, savaştan bahsetmiyorum…

Bir sokak trajedisiydi ve senaryo hala aklımda, yaşanmışlığından kalma.

Filmle eş zamanlı bir kabustu o vakitler. Sokak çocuklarının bir bir çoğalışının sebebi; “organ”dı, “orman”dı veya “üç kuruş”tu anamızın ağladığı, yüreklerin dağlandığı çirkinlikti o vakit bu vakit.
Eş zamanlı dedim ya, takvimler 2002 yılını gösterdiğinde, işte o vakitte bu içler acısı hikaye beyaz perdedeki yerini almıştı, izleyicisini sancılarla kıvrandırarak. Maalesef mağdurlarımızın yüreklerine ayrı bir ateş koyan bir filmdi, ki bu acı hala bitmedi…

Bir yavrucağın, annesi ve üvey babası arasındaki geçimsizliğin sebebinin kendisi olduğunu düşünerek evden kaçış öyküsü üzerinden sokaklardaki yaşamı anlatan bir film, Sır Çocukları. Yanında sadece oyuncak bir palyaço vardı, birde hayalleri. Düşlerini süsleyen bu palyaço, aynı zamanda filmin çeşitli yerlerinde sahibine görünür ve çocuğun iç dünyasını anlatır. Zamanın filmlerine kıyasla çok iyi düşünülmüş ince bir ayrıntıydı çocukların karar verme aşamasındaki planlar.

Sonra… Velit diye bir delikanlı vardı. Sır Çocukları’nın babasıydı ki ne demek istediğimi filmi izleyince göreceksiniz. Sokak çocuğu olmayı Velit de istememişti ki kimse istemez… O üzerine düşeni öyle layığıyla yaptı ve inanıyorum Velit’i seveceksiniz.

2. sınıf olmanın dışlanmışlığıyla yaşarken, bir yandan da aynı dezavantaja sahip kaderdaşlarına kol kanat oluşunun sorumluluğunu taşıyarak, bu kötü sınıf ayrımına aldırmadan sevebiliyor olmanın pırıltısını onun gözlerinde göremiyorsanız izlemeyin gitsin zaten.

Bir şekilde sokaklara itilmiş yetimlerin bekçisi mi demeli? Yoksa arena mı demeli yaşadığımız sokakların aralarında verilen savaşlara ki Velit’lere bir nebze olsun hak verelim? Ya da esirgemeden lafımı; “Bilinçsizliğimizin, cahilliğimizin yüzümüze vuruşu muydu bir ailenin sokaklara saldığı körpecik yürekler. Daha kaç film, daha kaç nasihat gerekli aklımızı başımıza almamız için?” Ne yazık ki kötüler oldukça, kötülük de olacaktır iyiliğin kıymetini onore eden.

Rolünün hakkını fazlasıyla veriyor oluşunun yanı sıra, bir sokak çocuğunun ezikliğiyle aşka hücum edişindeki mahcubiyet görülmeye değerdi. Sokak jargonu ve üslubunu esirgemeden canlandırdığı Velit karakterinde Fırat Tanış’ı ve tüm ekibi kutluyorum.

Ya sonra müjdem var size. Kimler yoktu ki bu çaresiz sevdaya ve çaresini bilmemize rağmen başımızı çevirebildiğimiz “Sır Çocukları”na dair filmin oyuncuları arasında?

Henüz, gelecekteki başarılarından habersiz yeteneklerle dolu bu kadroda, pek çok tanıdık isimle beraber Sır Çocukları’nda oynadıktan sonra yıldızları parlayan bir çok isim de var.

Filmi izlerken keyif almamı sağlayan; senaryo, kurgu, anlam ve kulak küpesi kıvamındaki nasihatlerin dışında tuhaf bir nostalji havasıydı. Ama ilk izlediğimde değil, yıllar sonra tekrar izlediğimde bu nostaljik havayı yakaladım çünkü o zamanlar kadrodaki bir çok isimden haberimiz bile yoktu.

Biliyorum ki sizleri de çeken ve filmi soluksuz izletecek olan etkenlerin başında, bu rengarenk ama hüzünlü, savaşçı ancak kazanılacak zaferleri gün aşırı sevinçlerinden ibaret olan, gülen ama yarım ekmek yemiş kadar kahkaha atabilen Sır Çocukları filminin kadrosu olacaktır. Ve tabii ki senaryoyla beraber geçmişe dönmeniz kaçınılmaz…

Filmde bir çok sevdiğim noktanın yanısıra bir de final sahnesi vardı ki… İzlediğimiz süre boyunca çakılı olduğumuz koltuklarımızdan kalkabilmemiz için normalde herşeyin yolunda gitmesi, mutlu veya iyi bir son olması gerekirken, o kadar gerçek bir son ile ayrılıyorsunuz ki, film bitip de evinize döndüğünüzde yavrucaklarınıza sımsıkı sarılma hissiyatı sarıyor içinizi.

Bir kare daha… Namus davası gereği üzerine aldığı ancak sindiremediği görevini yapma mecburiyetini, bir insanın canından daha mühim görmek zorunda kalan Reşo’nun (Mehmet Ali Alabora) da mahcubiyeti ayrı bir içler acısıydı.

Birbirinden acı, birbirinden komik, birbirinden dertli bir çok hassas konuyla gönülleri feth etmiş bir film.

Müjdemin devamı olarak kadrodaki isimleri de saymam gerekiyor.
Sır Çocukları adlı filmde Fırat Tanış (Velit), Özgü Namal (Zeynep), Nur Sürer (Münevver), Mustafa Uğurlu (Palyaço), Serdar Orçin (Ziya), Erdinç Olgaçlı (Hasan Dayı), Aslı Başak Paçacı (Sincap), Arif Erkin (Baba), Arslan Kaçar (Şerafettin), Halil İbrahim Aras (Cemil), Batuhan Levent (Tilki), Ozan Bilen (Hoca), Barış Küçükgüller (Boyacı ilyas) ve Mehmet Ali Alabora (Reşo) isimleri yer alıyor…

Filmin aldığı ödüllerden de bahsedip, henüz izleme onuruna sahip olmamış arkadaşları gaza getireyim;

-14. Ankara Film Festivali, 2002, Seçiciler Kurulu Özel Ödülü
o Umut Veren Yeni Senaryo Yazarı Ümit Cin Güven
o Umut Veren Yeni Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Volga Sorgu
o En İyi Kadın Oyuncu Nur Sürer
-39. Antalya Film Festivali, 2002, Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü
o En İyi Sanat Yönetmeni Selda Çiçek
o En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
o Halk Jürisi En İyi Film Ödülü
-İskenderiye Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-22. İstanbul Film Festivali, 2003, En İyi Erkek Oyuncu Fırat Tanış
-2. Köyceğiz Ulusal Altın Aslan Film Festivali, 2003, En İyi Uzun Metraj 1. Film
-8. Sadri Alışık Ödülleri, 2003, Umut Veren Yeni Kadın Oyuncu Özgü Namal
-24. Siyad Türk Sineması Ödülleri, 2002, Umut Veren Genç Oyuncu Fırat Tanış

İzlemeyen kalmasın artık…

Bu yazı Ethem tarafından 11 June 2010 00:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Rahmetli Ahmet Uluçay’ın 2004 yılında çektiği ilk ve maalesef son uzun metraj filmi olan Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak, yönetmenin hayatının bir çeşit biyografisi gibi. Tıpkı yönetmenin küçükken izlediği filmlerden sonra sinemaya gönül vermesi, hatta arkadaşıyla beraber köylerinde film oynatmaya çalışmasına benzer bir öyküsü var filmin. Yazın köylerinin yakınındaki bir kasabada karpuzcunun yanında çalışan Recep ile bir berber dükkanında çırak olan Mehmet sinema sevdasıyla yanıp tutuşan iki yurdum gencidir. Başlıca uğraşları kasaba sinemasından atılmış film negatifleri toplayıp kendi yaptıkları film makinesinde bunları oynatmaya çalışmaktır. Bunun için akıllarına gelen her yolu denerler ama negatifteki adamlar bir türlü ?gımıldamamaktadır?. Bunun yanı sıra Recep, kasabada gördüğü bir kıza tutulmuştur ki artık sadece iki şey için dua etmektedir: ?Adamlar gımıldasın, Nihal’i anası bana versin.?

Temelde bu iki motif üzerine ilerleyen film, hikayesinin sade ama içtenliği kadar o zamana kadar hiçbir oyunculuk deneyimi olmayan iki amatör başrol oyuncusunun başarısıyla da dikkati çekiyor. İsmail Hakkı Taslak ve Kadir Kaymaz, isimlerini ilerde başka filmlerde duyururlar mı emin değilim ama yaptıkları bu tek işle bile bir çok kişinin adlarını bilmelerini sağladıkları bir gerçek.

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filmini izlerken, filmin gösterdiği naifliğe aynıyla karşılık verilirse filmin tadına daha iyi varılacağı kanaatindeyim. Öykü olarak sıradışılığı, kurgu olarak olağanüstülüğü yok filmimizin; ama samimiyet derseniz, ufak detaylardaki hoşluklar derseniz, çocuk saflığında yaşanan bir sevda derseniz sizi fazlasıyla memnun edecek bir film.

Filmi bütünüyle çok beğenmekle beraber özellikle dikkatimi çeken ve filme ayrı bir hoşluk katan sahneler var. Bu sahneler yönetmen Ahmet Uluçay’ın hem senaryoda hem de yönetimde, yaşasaydı ne güzel işler yapacağının habercisi niteliğinde. Mesela, iki kafadarın yaptıkları projeksiyon makinesini sakladıkları yere giderken, akşam alacasında geçtikleri ürkütücü bir sokak görürüz. Aynı ürkütücülük Recep’in annesinin, film negatiflerini yaktığı dış mutfakta da karşımıza çıkar. Aslında ne sokak o denli tekinsiz ne de mutfak korkunçtur. Yönetmen, söz konusu yerlere iki ergenin gözüyle bakmaktadır; karanlık insanların bulunduğu sokaklar, kaynar kazanlarda büyülerin yapıldığı mutfaklar.

Bir başka güzel sahne de mahallenin delisinin projeksiyon makinesini çalıştırmaya çalıştıkları geceden aklında kalanlarla çevresini bir sinema şeridini izlermiş gibi yaptığı sahne. Başka bir filmde böyle bir anlatım var mıdır bilemiyorum, çok akıllıca geldi bana.

Filmin senaryosunun olaylardan çok diyaloglarla güçlendirilmiş. Böyle olunca kahramanların nasıl biri olduklarını söylediklerinden, davranışlarından anlamamız gerekiyor elbette. Bu bağlamda Ahmet Uluçay’ın bu filmdeki baş kahramanlarını iyi tahlil ettiğini söyleyebilirim. Mesela;

UCUNDAN AZCIK İSPİYON (SPOILER)

Sevdiği kızın annesi saçlarına iltifat edince hemen bir tarak ve bir ayna alan Recep’in, saçları kesildikten sonraki perişan hali tam da olması gerektiği gibiydi. Birgün saçlarının en beğenilen özelliği olabileceğini kavrayan(!)/ sanan bir ergen, aynı gün sona ermeden saçlarından olursa ne düşünür, ne hale gelir? İşte bu hüzünlü ama aynı zamanda gülümseten bir sahneydi.

ACIMADI Kİ, ACIMADI Kİ…

Ahmet Uluçay’dan çektiği birkaç kısa filmle birlikte sadece bu film kaldı yadigar. Ama öyle bir film ki, güzelliğine nice onlarca film çekenler erişemedi.

Bu yazı fafatuka tarafından 21 May 2010 00:05 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Herkesin, hatta dünyanın bildiği bir isim Mr. Bean (Rowan Atkinson) diye komedinin yüz karası, sıradan ve iğrenç mimikleriyle espri yapmaya çalışan adamın en az bir filmini izlemiş olan bizler, ne oldu da Cem Yılmaz gibi bir aktörü beğenmemeye başladık ve eleştirel olabildik? Hani Cem Yılmaz fanlarından ya da müptelası değilim ama adamcağızın yaptıkları ortada ve yapacakları da. Şu anki durumundan uç bir boyuta geçemeyeceğini biliyoruz, fakat diliyoruz. Peki ya ne istiyoruz? Bundan önceki filmlerinde olduğu gibi film öncesi bir eleştiri bir çamur banyosu ve hemen ardından gişede yer bulmak = iğne aramak.

Fevkalade demiyorum ama ne izleyeceğimi bilmemle beraber şuna dikkat ediyorum, Cem Yılmaz’ın komedi tarzındaki filmlerinden G.O.R.A ve A.R.O.G.’u izleyen herkesin tanıdığı fakat başka bir karaktere bürünmüş olan bir Osmanlı izledik. Dikkat ederseniz filmlerin hepsindeki espri anlayışı, mimikler ve olaylara verilen tepkiler bile Cem Yılmaz’ın sevdiğimiz, güldüğümüz yönü değil miydi? Peki ne istedik de beğenmeyen kitleyi oluşturuverdik? Muhteşem bir western filmi bekleyenler mi vardı, yoksa silahların az patlaması mı bizi kamçılayamadı?

Silah olsa vahşet, küfür olsa dehşet. Evet küfür de vardı argo da. Ama bu değil miydi tanıdığımız Cem Yılmaz’ın canlandırdığı karakteri? Bundan önceki 2 filminde de aynı tarz vardı. Tam bir sokak jargonuyla konuşup, bir fırlama gibi el-kol hareketleri (bende sokak jargonu yaptım:D) ve karşınızda Cem Yılmaz değil..! Her akşam eve dönüşte karşınıza çıkan tiplerden birisi, belki de mahallenin abisi…

(Sahneden bir kare aklıma gelir) Gülüyorum… Neyse… Aklıma geldikçe tekrar güldürecek kadar çok sıkı yerler vardı:)
Enine boyuna anlatıp keyif tadınızı bozmaktansa hem filmle hemde izleyiciyle ilgili konuşmak daha faydalı olur düşüncesiyle kısa geçmek istiyorum.
Filmin konusu malum… Önceki tanıtım yazımda da belirttiğim gibi Yahşi Batı filminde eski yüzleri (Süleyman Turan ve Yılmaz Köksal) görme fırsatını biz seyirciye yaşatan Yahşi Batı ekibine bu güzel jestlerinden dolayı bir kez daha teşekkür etmek isterim.

Birkaç abartı dışında (fincan ve altlığını çıkartmak vs) filmin komedi tarafı gayet keyifli ve eğlenceliydi. Aslına bakarsanız komedinin yanında birçok atıfta bulunulması beğenimi kazanmalarına ayrıca sebep oldu. Atılabilecek en yumuşak taş, şakayla karışık olandır ve bunu çok iyi başarmışlar. Sonra…
Filmde beğenmediğimi belirttiğim abartılar dışında Demet Evgar’ın görünüşü beni hayal kırıklığına uğrattı gibi. Demet Evgar, gerek oyunculuğuyla olsun gerekse güzelliğiyle ilgi çeken ve başarılı bir aktris ise;

a) Neden bu özellikleri daha çok su üzerine çıkartılmadı?
b) Bir kadının kovboy olması kadınlığından mı alıkoyuyor?

Oysa Demet Evgar gibi hem güzel hem sevimli hemde çekici bir baayan, böyle bir kadroda (tek kadın oyuncu diyeceğim) daha çok romantik olamasa da çekici olabilirdi. Diye düşünüp cahillik adına mutasyona uğradığımı düşünmenizi de istemem doğrusu:) Şahsi görüşümdür, arz ederim.
Ehh böylesine eğlenceli bir filmi aynı tadında anlatmaya çalıştım. Umarım keyif almışsınızdır.

Elalemin hayali süper böceklerini izlemeyin diyemem ama, yerli filmlere de ilgi gösterirsek ve değer verirsek bir gün biz de elalem olabiliriz. Diye düşünüp mutasyonumu tamamladım sanırım :S

Bu yazı Ethem tarafından 09 May 2010 00:02 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çoğumuzun malumu olduğu üzre güzeller güzeli köylü kızı Asya ile yakışıklı çapkın İstanbullu İlyas’ın yüreklerini ellerinde hissedecek denli sıcak aşklarıyla başlar Selvi Boylum Al Yazmalım. Sonrasında belki kültür farklılığından, belki İlyas henüz olgunluk çağına ermediğinden iletişimsizlik baş gösterir iki sevdicek arasında. İlyas’ın kendince teselliyi başka bir kadında bulduğunu öğrenen Asya, çocuğunu alıp bilmediği yollara koyulur yine bilmediği yerler için. Asya’nın bir planı yoktur ama kader onun için bir şeyler ayarlamıştır.

Cemşit’in hayatlarına girmesiyle, daha doğrusu bebesini alıp kendini yollara vurmuş yalnız ve kalbi kırık bir kadının Cemşit’in hayatına girmesiyle filmin seyri bildik aşk kilişelerinden sıyrılmaya başlar. Karısını ve çocuğunu kaybettiği günden beri yalnızlığı arkadaş edinmiş Cemşit; dürüstlüğü, yardımseverliği ile biz izleyicilerden çoktan tam puan almıştır ve çok geçmeden Asya’nın takdirini ve oğlu Samet’in de kalbini kazanır. Bir süre sonra hayatları tam da bir rutine oturmuşken beklenmedik bir kazazede Asya’yı hayatının sorusuyla yüz yüze getirecektir: Sevgi neydi?

Sahi, neydi sevgi? Asya ile İlyas’ın ilk karşılaştıklarında içlerine düşen kor muydu? İlyas’ın elinin Asya’nın eliyle buluştuğunda hissettikleri yürek sıcaklığı mıydı? Asya’nın İlyas’la evlenmek için ailesine karşı gelme pahasına ortaya koyduğu cesareti miydi? Dağa taşa, uçan kuşa çoşkuyla ilan ettikleri sevinçleri miydi?

Belki bunların hepsiydi, belki birazı; ama görünen o ki İlyas’a yetmedi. Bir köylü kızını eş olarak sevdi ama onu arkadaş edinemedi. Bu yüzden iş yerinde yaşadığı sorunlarını, “Anlatsam anlar mı ki?” cümlesi ile biten şüphelerini başka bir kadınla dağıtmaya çalıştı. Aşkın sefasında seyrü sefer etmeyi bildi ama cefasında fedakarlık yapmayı, kıymet bilir olmayı beceremedi. Oysa sevgi, yukarıda yazdığımız cümlelerden ibaret değildi. Yandığı yerde kül olmaması için emeğe, fedakarlığa, iyiliğe ve arkadaşlığa ihtiyacı vardı. İlyas, sevgi’nin ihtiyaçlarını bilemedi, sevgi alevlerinin sonsuza kadar kendiliğinden tüteceğini sanması en büyük yanılgısı oldu.

Cemşit’in değeri tam da bu olguda ortaya çıktı. Asya ona ilk görüşte aşık olmadı belki ama karşılıksız iyiliği, fedakarlığı, önemsenmeyi, kol kanat gerilmeyi, iyi bir eş ve iyi bir baba modelini Cemşit’te gördü. Cemşit, Asya için ilk göz ağrısı kadar olamadı belki ama her zaman tutunabileceği ve hep güvenebileceği bir dal oldu. Sönmeye yüz tutan ateşi harlayan, canlandıran Cemşit’ti. Öyle ki Asya gözü kör bir aşkın değil ama karşılık beklenmeyen, saf iyiliğin, candan dostluğun ve emek harcanmış bir sevginin kölesi oldu.

Selvi Boylum Al Yazmalım için dört dörtlük bir film demek yanlış olmaz kanımca. Rahmetli Cengiz Aytmatov’un bir hikayesinden Ali Özgentürk’ün kaleme aldığı senaryo ancak usta bir yönetmenin eline yakışırdı, Atıf Yılmaz kariyerindeki en iyi işlerden birini çıkarark senaryoya hayat verdi. Güzeller güzeli Asya rolünde, bence o dönemde Türkiye’nin en güzel kadını olan Türkan Şoray’dan başkası düşünülemezdi. Yakışıklı, çapkın İlyas için, genel olarak pek beğenmesem de, Kadir İnanır’ın çok uygun olduğunu, onun da hayatındaki en unutulmaz rolünü oynadığını itiraf etmem gerek. Dürüstlüğü, efendiliği, adam gibi adam olduğu yüzünden okunan Ahmet Mekin ise Cemşit’in ta kendisiydi adeta. Bütün bunlara Cahit Berkay’ın hâlâ unutulmaz, hâlâ etkileyici, hâlâ Türk filmleri içinde en güzel film müziği olduğunu düşündüğüm bestesi eklenince ortaya şahane ötesi bir film çıkmıyor mu ey okur?

Sen de Asya ile İlyas’ın ilk karşılaşmalarında yüzünde tebessüm hissetmedin mi? İlyas’ın elini uzatışında “Seninim işte, al götürsene beni.” diyen Asya ile için gitmedi mi? “Onu bekliyor belli. Beni beklesin istiyorum.” diye düşünen Cemşit’i için burkularak izlemedin mi? Yıllar sonra İlyas’ı karşısında görünce elindeki odunları paldır küldür düşürüp ancak dizleri üstünde şömineye ulaşabilen Asya ile yüreğin sıkışmadı mı? Cemşit’in “Kocası olduğunu bilseydim yardım eder miydim? Ederdim, yaralıydı.” diyen iç sesini duyunca Cemşit’e hayran olmadın mı? “Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu, emekti…” diyen Asya’ya hak vermedin mi ey okur?

Bu yazı fafatuka tarafından 23 April 2010 01:55 tarihinde yazıldı. 12 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Neşeli Hayat’ı, filmi aldıktan bir kaç hafta sonra izleme şansını yakalayabildim. Keşke daha erkenden izleyip bu hissiyatı daha önceden üzerime kondursaymışım diye iç çektim.

İç çektirici bir filmdi. Öyle ki film, bir konudan veya hissettirdiği bir iki manevi duygudan ibaret değil. Bir çok yaşanmış ya da kulağa küpe takılmış da unutmuşuz diyebileceğimiz duygularla, maneviyatlarla dolu. BKM ekibini mutfağın dışında ilk kez bu kadar beğendim. Bunun nedeni de ekip elemanlarının Neşeli Hayat’ta sadece vesilelerde yer alması ve Yılmaz Erdoğan’da yoğunlaşılmasıydı ki, bir filmi film boyunca yüzü gülmeden, asık bir suratla seyri izlenilebilir bir hale getirebilmek ancak bir ustanın bakışlarında saklı olabilirdi.

Film boyunca Rıza kadar isyan edebilmek, Rıza ile yıkılıp Rıza ile çabalama hissiyatına seyirciyi sokabilmek bence büyük bir meziyet sahibi olabilmektir. İlk defa değil ama bu filmde Yılmaz Erdoğan’ı yeniden takdir ediyorum.

Not: Tüm kalbimle.

En başta, yoksulluğun verdiği çaresizliğine mi yanarsınız yoksa alnının teriyle çabalayıp yine de olduğu yerde sayışına mı, ve sonra iyi niyetin verdiği zarara mı yanacaksınız yoksa  iyi kalpli insanların “Hayır” deme özürlülüğüne mi? Hepsi ayrı bir renk, hepsi ayrı bir sokak gibi girip girip çıktım düşüncelerime. Düşündüm ya bazen “off” dedim yakındım biraz Rıza’nın durumunu küpe yaptım, acıttı kulağımı. Bazen “hadi artık bu sefer olsun” dedim azmettim, kapıda durdum Rıza ile vardiye değiştim “Ho hoo” dedim “Bu işi başaralım”.

Sıcaktı yani Rıza konuşurken içinizin yandığını da hissediyorsunuz, Rıfat susunca donuyor, Rıza sık olmasa da gülünce tebessüm ediyorsunuz ama gülmüyorsunuz, mutlu sonu görebilecek miyiz endişesiyle bekliyorsunuz.
Hani birşey söyleyeyim, sert bakışların bıyık altlarında bir tebeüssüm olur ya gülersin de belli edemezsin çünkü hayat acı, gülmeye gelmiyor biliyosunuz ve içten içe sevinseniz bile “yuppii” diyecek kadar garantiye alamıyorsunuz yüksek sesli kahkahalarınızı. Elden ayaktan düşünce hesabı sorulur diye garanti olmayan gülüşlerinizi yarınlara saklıyorsunuz. Onun gibi birşey hissettim ama Rıza gülsün istedim, yeter artık çıkarcı dünyanın sahte bakışlarından sıkıldım, ruh ilacı gibi geldi Neşeli Hayat, yatmadan iki saat önce aldım şurubumu, uyudum.

Bir sahne vardı ki Rıza’nın biyografisini yazmak isteseydim aynı sahnedeki replikleri kullanman yeterliydi sanırım.

Kapıda noel baba kılığında duran Rıza’nın sakalına aniden bir çocuk asılır ve kaçar.

3 yıl aradan sonra Rıza akşamdan kalmadır ve ağzından argo bir kelime çıkar. Sonra çalıştığı dükkanın tezgahtarına pişmanlığını dile getirir…
Rıza – Hiç noel babaya yakışacak hareket miydi bu ya.
Ama işte o da aniden sakalımı çekince…
Haylaz…

Bu kadar olurdu yani. Yılmaz Erdoğan şefkatiyle harmanlanmış, Rıza’nın en kötü anında ağzındna çıkan bir kelamdı, aslında filmi 3-5 saniyede anlatabilen en güzel kelimelerdi. Sonundaki “Haylaz” kelimesi o an itibariyle iyi niyetliliğin en büyük kanıtı, en büyük insanlıktı aslında.

Son olarak; Yılmaz Erdoğan’ı, sonra da eşi rolündeki Büşra Pekin’i kutlamak istiyorum. Ve sonrasındaki sıcak ve rolünü abartmadan olduğu gibi seyirciye yansıtabilen BKM ekibinin hepsi çok iyiydiler yanlız, Ersin Korkut’un filmdeki karakteriyle kendi olağan duruşu pek etkilemedi beni. Hem o saç şekli neydi öyle. Komik.
Her neyse cıvımadan izleyeceğimiz, ufak tebessümlerle süslenmiş ve KESİNLİKLE izlemenizi tavsiye ettiğim bir film oldu Neşeli Hayat.

Filmin künye bilgileri, ilk fragmanı ve diğer resimleri için Buraya…

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2010 22:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yüzden Başka Dilde Aşk, yazılıp söylenen çoğu şeyin aksine ne sadece engelleri kaldıralım, engellilerle bir olalım filmi ne de sadece aşk filmi bana göre. Başka Dilde Aşk , her şeye rağmen değil her şeyle birlikte filmi.

Filmin konusu çoğunuzun malumu, Onur işitme engelli haber bültenlerinin muhattabı, kütüphanede çalışan, yanısıra kürek sporuyla ilgilenen gencimiz. Zeynep ise bir markanın müşteri hizmetlerinde çalışan genç kızımız. Söz konusu iki genç birbirlerine aşık olur ve olaylar gelişir, kâh iyi yönde kâh ters yönde.

Başlarına gelecekleri tahmin etmek mümkün, film de tahminlerimiz doğrultusunda ilerliyor zaten. Yalnız şu var ki, filmde Onur ile Zeynep’in yaşadığı çatışmalar engelli ve engelsiz kişilerin çatışmaları gibi gözükse de bence iki engelsiz insanı ele alsak benzer çatışmaları yaşayacakları çok büyük bir ihtimal, hatta kesin. Dolayısıyla Onur ile Zeynep ilişkisini bu anlamda sağır-duyar ilişkisi olarak görmedim açıkçası. Mesele engelli olmak, engelsiz olmak meselesi değil bu anlamda, hatta tu bi or nat tu bi de değil, mesele birbirimizi ne olursa olsun karşılıklı ne kadar kabullenebiliyoruz meselesi, artılarımız ve eksilerimizle. Sevmeyi göze alacak kadar cesur davrandığımız bir hengamede kendimizi sevdiceğe yakınlaştıracak/ uyduracak ne yapabiliyoruz meselesi. Kendimizi onun yerine ne kadar koyabiliyoruz meselesi. Aklından tuttuğu sayıyı ve rengi doğru tahmin edebilme meselesi.

Bununla beraber Başka Dilde Aşk, belki de bir ilki gerçekleştirerek, Türk sinema tarihinde engelli birini acındırmadan, küçük ya da komik durumlara düşürmeden, onunla empati kurmamıza, bu durumdaki birinin hissettiklerini-yaşadıklarını bizim de hissetmemize-yaşamamıza imkan veriyor. Gerek Onur’un, Zeynep’in arkadaş ortamındayken filmin bizi sesten mahrum ettiği sahnede özellikle Onur’la bizi aynı duruma düşürerek doğrudan, gerekse Onur’un durumun sadece görünen yüzünü anlaması onu da yanlış anlaması yüzünden yol açtığı olaylarla dolaylı yoldan gösterdiği sahneler, filmin kahramanıyla izleyicinin empati kurması açısından önemli sahneler.

Bir diğer taraftan, gerçek sığırın pardon sağırın kim ve ya kimler olduğuyla ilgili de sözleri var filmin. Başlarda Zeynep’in iş yerindeki hareketlenmeleri filmin genelinde bir yere oturtamadıysam da bunun toplumsal olarak bazı şeylere ne kadar sağır olduğumuzu anlatmak için kullanıldığını düşünüp rahatladım. Toplumsal olarak sağır olduğumuz gibi bireysel olarak da sağır olduğumuzu, “Anormal biriyle neden beraber olmak istiyorsun?” mealli bir soruyu soracak kadar ağzından çıkan sözü kulaklarının duymadığı, Zeynep’in arkadaşları gibi Onur’dan daha sağır olan kişileri izlediğimizde rahatça söyleyebiliriz.

Başka Dilde Aşk’ı, anlatımı ve hikayesiyle olduğu kadar oyunculuk açısından da oldukça başarılı buldum. Mert Fırat gerçekten işitme engelli biri olduğunu zannettirecek kadar iyi oynamış, hani “Kapalı Çarşı” adlı dizide rast gelmeseydim kendisine ve ilk bu filmde görmüş olsaydım Mert Fırat’ı, sağır olduğuna kani olabilirdim rahatlıkla. Saadet Işıl Aksoy da olması gerektiği gibiydi bence. Yan rollerde gördüğümüz oyuncuların da fire vermeden oynadığını söyleyebilirim.

Yönetmen İlksen Başarır’ın ilk filmini yüzünün akıyla başardığını ekleyelim ayrıca. Filmdeki bazı sahneleri de çok çok beğendim, mesela hemen filmin başında iki karakterin partiye hazırlandıkları bölüm, hem Zeynep’in hem de Onur’un arkadaş muhabbetlerini gösterdikleri bölüm, doğum günü akşamı ve tabii Zeynep’in eve geldiği ve Onur’un bundan haberinin olmadığı sahne çok çok güzeldi.

Filmle ilgili pürüz olarak karakterlerin ekonomik durumuyla yaşayışlarının uymayışı (bana öyle geldi ya da), Onur’un grafik ve tasarım okuyup da neden kütüphanede çalıştığının açıklanmayışı ( ben kaçırdım ya da), sahneler arasındaki geçişlerde bazı aksaklıkların olması (ben aksadım ya da) gibi ufak tefek şeyleri sayabiliriz. Ama saymazsak, son zamanlarda çekilmiş en güzel Türk filmlerinden biri olan Başka Dilde Aşk’ı kaçırmayın, izleyin derim ben.

Bu yazı fafatuka tarafından 11 March 2010 22:39 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 09 March 2010 01:54 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

05 Mart 2010 da vizyona girecek olan filmin yönetmeni Ümit Ünal. Senaryoda Uygar Şirin ismi yer almakta. Ses adlı filmin oyuncu kadrosunda ise, Mehmet Günsür, Selma Ergeç, Serra Yılmaz, Tayanç Ayaydın ve Eylem Yıldız isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2010 15:48 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hesaplaşma adına verilebilecek en büyük şavaşlardan birisidir bu dünyadan gidenlerin ardından yaşananlar. Bu süreç içinde her ne kadar mantıken yaşasakta gidenle beraber bizden de bir parça gittiğini hisseder, belkide onun acı çekmediğini bilirizde yine onun yerine acısını biz çekeriz yüreğimizde. Ardından bırakılan en son ve en ivedi vasiyettir bu duyguları yaşamak, en içten ve en hüzünlü ayrılış zamanıdır ve sonrası…

25 Aralık 2009 da vizyona girecek olan Orada adlı film, paramçarça olmuş bir İstanbul ailesinin 24 saat içerisinde yaşadığı dramı anlatan hüzün dolu bir film.

Parçalanmış bir aile göreceksiniz ve acı bir haber sonucu, annelerinin huzur evinde kalp krizini tetikleyip “Ölmeye yatması” sonucu hayatını kaybetmesiyle tekrar bir araya gelen bir ailenin hüzün dolu 24 saatine tanıklık edeceğimiz bir film Orada…

Ailenin oğlunun haberi alır almaz yurt dışından apar topar dünüp yıllardır görmediği kız kardeşiyle buluşması, annesinin tüm yükünü üstlenmiş, hızmetini yapan bir kız ve bir adada hayatını sürdürmeye çalışan baba.

Acımasız dünyamızın ayırdığı, parçaladığı bu ailenin acı bir haber sonucu birleşmesinin ardından ölümle kırılan kalplerin acılarıda büyüktü, yıllarca birbirlerini görmemenin verdiği hüzün ise başka bir sınavdı onlar için. Sonunda bir araya gelen aile fertlerinin konuşacak, hatta kozlarını paylaşacak çok şeyleri vardı.

Hakkı Kurtuluş ve Melik Saraçoğlu?nun yönetmenliği ve senaryosunuda beraber yaptıkları Orada adlı film kendilerininde ilk filmleri olduklarını söylemek isterim. Orada adlı filmin oyuncu kadrosunda ise Dolunay Soysert, Sinan Tuzcu, Erol Günaydın, Füsun Erbulak ve Bahtiyar Engin isimleri yer alıyor. Filmin diğer çalışanlarını ve daha fazlasını kendi siteleri olan ikifilm‘de görebilirsiniz.

“Bu arada Orada adlı film, Ghent ve Montpellier Film Festivalleri?nde Belçikalı ve Fransız, Yeni Delhi Film Festivali?ndeyse Hintli izleyicilerin büyük beğenilerini kazanmış olup, Fransa?da Türkiye Mevsimi Etkinlikleri çerçevesinde 29. Amiens Film Festivali?nde gösterilecek film, daha sonra Bratislava Film Festivali?nin ana yarışmasında yılın en ilk filmleri arasında ülkemizi temsil edecek.” (Alıntı)

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 17 November 2009 06:16 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dört sene aradan sonra Yılmaz Erdoğan tekrar sinema severlerin arşısına çıkıyor. Bu sefer Rıza Şenyurt adlı saf bir insanı canlandıran Yılmaz Erdoğan, Neşeli Hayat filminde üç kişilik yer doldurmasıylada dikkat çekiyor. Erdoğan bu filmde hem yazıyor hem yönetiyor hemde oynuyor olması filmin tam bir Yılmaz Erdoğan tadında geçeceği izlenimi veriyor ki oyuncu kadrosunada bakınca bunu net bir şekilde görebiliyoruz.

Yılmaz Erdoğan ile beraber BKM nin(Çok Güzel Hareketler Bunlar) oyuncularından Büşra Pekin ve Ersin Korkut’da filmin kadrosunda yer alıyor. Kadrodaki diğer irili ufaklı rollerde ise BKM den 25 kişi oynarken bunlara Sinan Bengier, Rıza Akın, Erdal Tosun, Cezmi Baskın, Caner Alkaya, Ayberk Atilla, Celal Tak ve Fatma Murat gibi isimler eşilik ediyor.

Aslında filmin daha önce vizyona girmesi hesaplanırken bazı aksaklıklar nedeniyle Neşeli Hayat filminin 27 Kasım 2009 da vizyna gireceği belirlenmiş.

Yılmaz Erdoğan’ın “Küçük adamın büyük hikayesi” diye tanımladığı Neşeli Hayat filminin konusu Rıza Şenyurt adında saf bir adamın hayatını içeriyor. Filmin tamamen Rıza karakteri üzerinde yoğunlaştığınıda belirtermek isterim.

En başta filmi izlerken çok eğleneceğimiz ortada çünkü filmde bir Noel Baba’mız var :) Fakat Rıza, Noel Baba’nın ne olduğunu bile tam olarak bilemez.

Sonunda öğrendiği tek şey ise ” Hayat dediğimiz şey çocukların inandığı yalanlardan daha gerçek değildir” (Burası filmin kendi sitesinden idi.).

Hazır filmin kendi sitesi demişken şunuda söylemek istiyorum, filmin afişine henüz karar verilmemiş, Neşeli Hayat filminin kendi sitesinde hazırlanan birbirinden güzel afişler yayınlanmış ve biz ziyaretcilerin oylarıyla belirlenecekmiş. Benim beğendiğim afişde malum eklediğim afiş oldu, bakalım siz neye karar vereceksiniz. Ayrıca filmdeki müzikleride (Yıldıray Gürgen ve Deniz Erdoğan) aynı sitede bulabilirsiniz.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 13 November 2009 02:57 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Zonguldak’ın 1930′lu yıllarında geçmektedir. Yönetmen Zeki Demirkubuz, “Kendini çirkin zanneden bir kadının kıskanma duyguları üzerine kurulu senaryo, çirkinliğin güzelikten intikamı” olarak tanımlıyor.

Herşey bir baloda, Seniha’nın Mükerrem’e karşı olan kıskançlık duygularının ortaya çıkmasıyla başlamaktadır.

06 Kasım 2009‘da vizyona girmesi beklenen Kıskanmak adlı filmin senaryo, kurgu ve yönetmen koltuğunda Zeki Demirkubuz oturuyor. Sanat yönetmeni Nilüfer Çamur Giritlioğlu ve görüntü yönetmeni Emre Erkmen. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Nergis Öztürk, Serhat Tutumluer, Berrak Tüzünataç, Bora Cengiz, Hasibe Eren, Nihal Koldaş, Ferdağ Işıl, Mustafa Uzunyılmaz, Reyhan İlhan, Serdar Orçin, Rafi Emeksiz, Birsen Dürülü isimleri var.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 29 October 2009 03:28 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Birbirine kenetlenmiş 7 kişinin bir günde başına gelenlerin anlatıldığı komedi-aksiyon tarzındaki Kolpaçino – Bir Şehir Efsanesi filminin konusu ise; Herşey Tayfun’un (Ali Çatalbaş) sosyeteye özenip mafya babası olan Ateş bey’in paralarını araklamasıyla başlar. Fakat kısa zamanda yakalanan Tayfun büyük bir tehdit altına girmiştir. Bir hafta içinde 50 bin dolar getirmesi söylenmiştir. Tayfun bu kadar büyük bir meblayı nasıl getireceği konusunda hiçbir fikri yoktur. Aklına mahallenin abisi Sabri Abi (Aydemir Akbaş) gelir ve hemen yanına koşar. Sabri; alemin duayenlerinden sayılan, herşeyi görmüş yaşamış birisidir. Parayı illegal bir kumarhane açarak toparlama fikrini vermiştir fakat Sabri’nin gidebileceği tüm mekanlar polis tarafından bilindiği için kendisi mekan konusunda yardımcı olamayacaktır. Tayfun’un yeni ve temiz bir mekan bulmasını ister. Tayfun, önceden mal sattığı ve aynı zamanda sosyetenin sonradan görme  zengin aile çocuğu olan arkadaşı Özgür’ün (Şafak Sezer) yardım edebileceğini düşünür.

Özgür; sonradan görme, başına buyruk, kolejlerde okumuş bir gençtir. Babasıyla pek anlaşamıyor olmasıda Tayfun’un işini kolaylaştırır. Özgür, sıklıkla uğramadıkları villalarını sırf heyecan olsun diye illegal kumarhaneye çevrilme fikrini kabul eder ve macera başlar.

İlk gece sorunsuz çalıştırdıkları kumarhaneden güzel para kazanırlar, herşey yolundadır. Hemen ertesi akşam büyük oyun için üst katta toplanan nam-ı diğer mafya babaları-kardeş-yeğen vs arasında tartışma çıkacak, bu tartışma sonucu silahlar patlayacak ve olaylar sonucu iki ceset ile başbaşa kalacaklardır.

İllegal bir şekilde çalıştırdıkları bir kumarhane vardır, ayrıca ortaya çıkacak rezillikler ve cinayete yataklık suçuda ortadadır. Katiyen polise gidemedikleri gibi bir an önce olayı halletmeri gerekmektedir çünkü, Ateş beyin bu olayla ilgili herkesi öldüreceğininde farkındadırlar.

Sonunda cesetleri denize atmayı başaran Özgür, Tayfun, Sabri, Emrullah, Efendi, Şahin ve Ganyotçu denilen 7 arkadaş, bir şekilde bu olaylardan kurtulmayı başarırlar. Fakat sonunda herkesin yaptıkları bu işten pişman olduklarını görürüz. Olaylar bitmiş artık herkez yavaş yavaş dağılmaya başlamıştır. Tabiki herkes bu olaydan nasibini almıştır. Son anda zulaya atılan paraylada Özgür’ün villası tadılattan geçer ve sular durulur.

Sular öyle bir durulurki Özgür artık uyuşturucuyu bırakmış, sevdiklerine değer veren, ailesini ve hayatı seven bir insan haline dönüvermiştir.

Fakat Şafak Sezer bu, herşey bu şekilde bitmemeli dimi? Sizi finalde başka bir süprizin daha beklediğinide söyleyip noktalıyorum.

Şimdiden iyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 22 October 2009 19:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Murat Şeker’ın yaptığı Aşk Geliyorum Demez filminin oyuncuları ise; Bergüzar Korel, Tolgahan Sayışman, Zeki Alasya, Altan Erkekli, Altan Gördüm, Ömür Arpacı, Müfit Aytekin, Yılmaz Gruda, Hakan Bilgin, Kemal İnci, Yosi Mizrahi, Sarp Apak.

6 Kasım 2009‘da beyaz perdeye aktarılacak olan Aşk Geliyorum Demez filminde han esnaflarından birinin oğu ile hanı satıl alan adamın biricik güzel kızı arasındaki aşkı konu alıyor.

Hanı satın alan müteahhidin kızı Gözde (Bergüzar Korel); gayet cana yakın, doğa aşığı güzel bir kızdır. Han içinde esnaflık yapan birisinin oğlu ise; Ali (Tolgahan Sayışman) adında yakışıklı ve çapkın bir delikanlıdır.

Esnaf, hanın satılmasına göz yummak zorundadır fakat büyük bir alışveriş merkezi olmasını istememektedir. Bunu engellemek için ise ellerinden geleni yapacaklardır. Ali ve diğer esnaf halkı bir olup türlü oyunlarla Gözde ve Ali’yi bir araya getireceklerdir. Artık herşey Ali’nin hünerlerine kalmıştır.

Bir yardım gecesinde bir araya gelen ikili, birbirlerinden çok etkileneceklerdir. Artık film rayına oturmuş, koltuklarımızda yerimizi almış, Aşk Geliyorum Demez filminin seyrine dalmışızdır bile. Yakında tabiki.

Romantik ve komedi türünde eğlenceli bir film olacağı ortada.

Şimdilik fragman mevcut değildir.

Teşekkürler.

Bu yazı Ethem tarafından 19 August 2009 23:08 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com