Başına buyruk birisi olmasına rağmen yaptığı işi seven ve maceranın sınırlarını zorlamaktan kaçınmayan bir kayakçıdır Tyler Crow. Olimpiyatlarda hocasından habersiz planlananın dışında, tarzına yakışır bir hareket yapmayı deneyen fakat başarısız olan kayakçımız bu sefer sınırları zorlar ve takımdan uzaklaştırılır. Aslında bu karar onun yeni bir maceraya çıkmasına neden olacaktır. Aniden çocukluğunu geçirdiği yere gitme kararı alır ve (Zaten geçişler çok hızlı ve detaysız.) kendisi gibi macera sever arkadaşı Mark Rider ile unutamayacağı bir maceranın içine, tecrübeli bir ekiple beraber gelmiş geçmiş en yüksek atlayışı yapmak üzere Alaska’ya doğru yola çıkarlar. Bu risk kendisini ya en iyi kayakçı yapacak yada hazin sonu getirecek kadar tehlikelidir.

Tyler ve Mark çılgın ruhlarını ödüllendirmeyi seçerler ve o zamana kadar bu atlayışı kimsenin tamamlayamadığı gerçeğine fazla takılmadan yaşayacakları adrenalinin ve şöhretin kokusunu içlerine çekerler. Acaba bunu başarabileceklermiydi? Denemek veya hiç olmamış gibi davranıp gitmek hala ellerinde.

(Her ne kadar iyi bir giriş yapsamda sonuna kadar bu hevesle gitmediğimi görüp bana sitem etmenize bir anlam veremeyeceğimi bilmenizi isterim ki herşeyden önce konumuz itibariyle sinema adına verilen emeğe saygımız var.)

Vasat bir filmden daha kötü olan tek şey, o filmi izlemeye devam ediyor olmanızdır. Fragman, afiş ve oyuncu kadrosundan yola çıkarak seçtiğim Tehlikeli Atlayış-Deep Winter filmininde hayal kırıklığı yaşadığımı açıkca söylemek isterim, yinede vasatın altındakiler bölümüne almamamın nedeni; filmdeki görsel sahneler ve coşku veren heyecan dolu atlayışlardı. Senaryo çok hızlı gelişsede filmdeki asıl mesaj bu sporu yapmanın vereceği anlatılamaz heyecandı diyerek keyif alınması gerken bölümlerde üzerimize düşeni yaptık:) Memnunmuyum? Evet diyemem. Vasatmı? Hayır.

Umarım benden çok keyif alırsınız.

Bu yazı Ethem tarafından 29 August 2009 20:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle filmin hikayesi Holivud filmlerinde kusana kadar izlediğimiz ?tutkunun peşinden git, azmin sağından sap, gayretin elli bilemedin altmış metre ötesinde hedefine ulaşacaksın? temalı hikayeleriyle benzer nitelikte. Ama daha bizden, daha gerçekçi, daha sıcak. Burada da uçak yapma daha doğrusu tamamen Türk yapımı bir uçak yapma tutkusuyla yanıp tutuşan, hatta hızını alamayıp atölyeyi tutuşturan bir ustamız var. Kendisi işinin ehli olmakla beraber gece gündüz kafası uçak uçurma hayalleriyle dolu olduğu için işini az buçuk, evini az biraz, eşini de bir hayli ihmal etmekte. Hadi diğerleri neyse de, kadın kısmı kendisinden daha baskın bir tutku kabul eder mi? Etmiyor da nitekim. Ya ben ya uçak kertesine gelince işler, ustamız bir yol ayrımına varıyor işte. Başta Hezarfenliği ağır bassa da, gerçek olanın, en büyük tutkusunun aşkı olduğunu anlıyor da neyse ki, hayatta en çok sevdiği iki şey arasında bir seçim yapıyor. Bir pırpıra binip uçmaktansa sevdiceğinin yanında ayaklarını sağlamca yere basmayı yeğliyor.  İşe bakın ki, ?Birini feda etmem gerekti, ben de onu attım gitti.? diye düşünürken, sırrına eremediğimiz kader, ustamıza sevdiceğiyle ayaklarını yerden kesmeyi de nasip ediyor. Adamın kalbi hakikaten temizmiş demek ki.

Hikayenin ayrıntıları izleyeceklere kalsın biraz da, biz gelelim oyunculara. Başrol oyuncularından tutun da figüranlara kadar hepsinin iyi olduğu fazla film hatırlamıyorum. Usta, artık ilk aklıma gelenlerden olacak. Yetkin Dikinciler, Babam ve Oğlum?da çok iyiydi zaten, burada da tam bir usta. Beni şaşırtan oyunculardan biri Şevket Çoruh ki tam anlamıyla Eskişehirli bir esnaftı gerçekten. Bir diğeri de Hasibe Eren ki kendisi Makbule?den tek bir kare bile vermedi, Makbule?yi andıracak herhangi bir jest veya mimik dahi yapmadı (Zira bir tiple tanınan bir oyuncuyu izlediğinde,  seyircinin genellikle hep o tipi görme gibi bir kusuru vardır oyuncuya karşı.). Çocuk oyuncular, Emine?nin ailesi, ustanın çırakları vs. hepsi çok iyi oynamışlar.

Filmin bir diğer dikkatimi çeken  tarafı, uzun sahnelerin tek kamerayla çekilmesiydi.  Başka filmlerde pek sık rastlamadığım, fazlasıyla beğendiğim, bir film çeksem ben de böyle bir yöntem kullanırdım dediğim bu tekniğin adı sanı nedir bilemiyorum ama çok hoş olmuş.

Bir şey daha ekleyerek yazıma son veriyorum. Filmin müzikleri de çok güzel.
Tamam iki şey olsun. Bu nasıl denir, tuhaf kaçar mı bilemiyorum ama şöyle diyeyim; şimdiye kadar izlediğim filmler içinde en güzel ölüm sahnesine sahip filmdi.

Bu yazı fafatuka tarafından 10 July 2009 00:25 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com