Bu yazı Ethem tarafından 18 November 2011 01:29 tarihinde yazıldı. 19 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çiçek satan Fikret ile başlayalım. Fikret roman mahallesinden, okuma yazması çat pat olsa da okula hiç gitmemiş. Geliri düzgün bir iş arıyor ama pek şansı yok. Dış görünüşü ve tahsilli olmayışı onu 1-0 mağlup başlatıyor. Filmin genelinde Fikret’i iş ararken ya da yaşıtı arkadaşlarıyla takılırken görüyoruz. Gayet namuslu, dürüst birisi. Çalmıyor,çırpmıyor ama sahip olduğu sosyal statü gereği hayatı zor geçiyor ki bunu sorunlarını biraz olsun unutmak için girdikleri bir teknoloji marketi sahnesinde çok güzel bir şekilde yansıtmış yönetmen. Zira böyle bir kaç olaya bizzat tanık olmuşluğum var. Evet üstü başı maalesef bir standarın altında olan insanların dışarı atıldığı modernizm harikası mağazalarımız var bizim.

Dolmuş şöförü Umut ise karısı ile maddi açıdan sıkıntılı bir evlilikleri olduğuna şahit oluyoruz. Umut ve eşi, özellikle eşinin ısrarları doğrultusunda başka bir eve geçmek istemektedirler. Fakat kira fiyatlarının Umut’un kazancına göre yüksek olması sorun yaratır. Maddi yaşamlarındaki açmaz direkt olarak geleceklerini tehdit eder. Burada sanki biraz kadını suçlu gibi görürüz. Çünkü erkek iyi kötü tüm gücü ile çalışıp elinden geleni gerçekleştirirken kadının ona maddi anlamda yardımcı olmadığını ve buna rağmen daha iyi bir hayata karşı isteklerini de törpülemediğine şahit oluruz.  Evlilikleri yarım kalacak gibidir.

Trafik polisi Murat bir arkadaşıyla bekar hayatı yaşar. Çoğu meslektaşı gibi oldukça milliyetçidir.Maddi açıdan en sorunsuz karakterdir. Murat’ın birincil sorunu yalnızlıktır. İnternet aracılığıyla yalnızlığını gidermeye çalışır, sosyal hayatı gittiği spor salonundan ibarettir. Klavye başında kadınlarla iletişim sorunu yaşamayan Murat bu bayanlarla yüzyüze geldiğinde ise ciddi anlamda anlatacağı birşeyi yoktur. Sıkıcıdır ve kendine güveni çok azdır fakat taramalı tüfekli fotolarını annesine yollarken herkesin gözünde bir kahraman olarak görünmek ister.

Bu üç karakter yukarıda yüzeysel olarak anlattığım hikayeleri tüm bu ortak sayılabilecek sorunlarına ve zorluklara rağmen bir isyan bayrağını asla açmazlar. Aksine iş,eğitim,barınma,sosyal yaşam gibi görevlerini belli ki yerine getirememiş devletlerine bağlılıklarını astıkları bayraklarıyla, törenlere katılımlarıyla gösterirler.

Sonuçta ne mi oluyor? Olan yine insanın kendisine oluyor. Her tarafımızda çiçek satan umutsuz gençler, boşanmayla biten mutsuz evlilikler, asosyal devlet memurları ve asla kaybolmayan milliyetçiliğimiz. Bu işte bir yanlışlık yok mu?

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 17 November 2011 12:07 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Elinden geleni yapsa da başarısız olan bir çocuk, çevresinden git gide dışlanmakta. Dışlanmışlığın verdiği acıyla da hayal dünyasına iyice kapanmakta…

Sonunda ailesinin başarısızlığını kabul etmesiyle soğuk bir yurdun odasında kendisini bulan çocuk hayal dünyasını da karartır. Resim yapmaz olur, boyalarına bakmaz olur, etrafındakilerle konuşmaz… Ama öğretmenlerinin yine ağır suçlamalarıyla karşı karşıya kalmaya devam eder. Kaçıncı sınıfa gelmiştir hala okuyamaz, yazamaz, basma kalıp düşünceye ayak uyduramaz…

Bir gün resim hocalarının yerine gözetmen bir hoca gelir. Özgür bırakır çocukları, yaratıcılıklarını tetikler. Ama tek bir kişi boynu bükük önünde duran bembeyaz kağıda hüzünlü gözlerle bakmaktadır. Farkeder gözetmen öğretmen onu, çevresine duyarlı olan her insanın fakedeceği gibi. Boş durmaz öğretmen, arar tarar araştırır. Sonunda çocuğun ailesine ulaşır…

Yazmam devamını… Yazıp da böyle harika bir filmi “nasılsa okudum konusunu falan, izlemesem de bir şey olmaz” dedirtmem ben. İzlemezseniz pişman olacağınız bir film çünkü.

Filmi izlerken göz yaşlarıma engel olamadığım gibi çoğu yerde de kahkahalarımla gözlerimden yaş geldi. Nasıl denir yer yer güldüren yer yer ağlatan bir film işte bu. Dram dozu yerinde olduğu gibi bilgiyi de dozunda vererek izleyiciyi sıkmayan bir film. Eğlendirirken düşündüren, düşündürürken eğiten, öğreten bir film bu.

Müzikleriyle aklınızda yer edecek bir film. Bir eğitimciye hayran olmanıza neden olacak bir film… Eğitim sistemimizi tekrar gözden geçirmemiz gerektiğini hissettirecek bir film.

Aamir Khan yine yapmış yapacağını dedirtti bu film bana. Ne zaman Aamir’in bir filmini izlesem göz yaşlarıma engel olamam. Gözyaşlarıma engel olamadığımdan geçtim oldukça da iyi vakit geçiririm.

Peki minik oyuncumuz İshaan’a ne demeli :) O nasıl bir üstün performanstır öyle beni kendine hayran etti filmin sonunda. Darsheel Safary eğer yanımda olsaydı kesinlikle sevgi pıtırcığı yapardım ben onu.

Böyle bir film kaçmaz tekrar diyorum. Ben bu kadar geç izlediğim için pişmanım. Siz de pişman olmak istemiyorsanız “İZLEYİN”

Şimdiden iyi seyirler.

Ha unutmadan filmin tüm müziklerini de dinleyin. Bu müzik ziyafetini kaçırmamalısınız. Benden söylemesi. Elçiye zeval olmaz.

Bu yazı leithycat tarafından 07 October 2011 00:10 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Hakkında;

Bir ihbar üzerine parkta bir ceset bulunur. Bu cesedin otopsi sonucu diri diri gömüldüğü ortaya çıkar. Ceset yaşlı, emekli polis annesine aittir.
Olay çözülecek suçlu bulunacak fakat…

Emekli polis, teşkilât içinde Avarel Memduh olarak bilinmekte, suçu üstlenen kişi ise kendisine Red Kit demektedir. Behzat Ç., Harun, Akbaba ve Hayalet’ten oluşan ekibiyle beraber Red kit’in suç ortakları olan Gorbaçov Hasan ve Pembo’ya ulaşmaya çalışacaklardır.

Filmin Künye Bilgileri İçin…

Bu yazı Ethem tarafından 04 October 2011 00:04 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi izlemeye başladığımda içimden umarım Hasat Zamanı kadar kaliteli bir filmdir cümlesi geçiyordu. Ama nafile, içimde kurduğum cümlenin sonu bu mudur yani oldu.

Filmin giriş sahnesi sizi farklı bir film izleyeceğinize ikna etse de, sonlara doğru klasikleşmiş başı, sonu belli olmayan, konusu başta farklı sonda farklı, kendini kaybetmiş bir filmle karşı karşıya kalıyorsunuz. Çoğu sahnede öff aman yaaa, ne saçmalıyor bunlar ya gibi cümleler kurmanız oldukça olası.

Çocuk karakterimiz Dusty Burwell’in yüzünü sadece filmin sonunda görüyoruz. Filmin tüm kurgusu neredeyse Dusty Burwell üzerine odaklı ama yüzünün sadece filmin sonunda gösterilmesinin sebebi de filmin sonuna  kadar izlenmesini sağlamak olarak gördüm. Siz ne düşünürsünüz bilemem.

Diğer oyunculara gelecek olursak, Kelen Coleman’ın ilk başlarda oyunculuğunun eğreti durduğunu düşünüyor insan ama sonrasında, paranoyaklaşarak sağı solu araması ve sert çıkışları sayesinde iyi bir iş çıkardığı kanaatine vardırıyor. Sonrasında sırada Kelen Coleman’ın kocası karakterinde Tim Rock var. Tim Rock’ın oyunculuğuna çok fazla birşey söylemek istemiyorum, çünkü dikkat çekici bir rolde değildi.

Neyse demem o ki filmi eğlenceli vakit geçireyim, az biraz korkayım, az biraz gerileyim diye izleyecekseniz, İZLEMEYİN!!!

Zaman kaybı.

Bu yazı leithycat tarafından 22 September 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat çölünde, ipin ucu sık sık elimizden kaçar. İsteğimiz dışında fütursuzca esen rüzgarlarla savrulup gideriz sürekli. Yapılan tonlarca plana rağmen, menzilinde yer almak istediğimiz hedeften sık sık uzaklaşırız. Fakat saat ayarlarımızı sürekli kurcalar, akrep ve yelkovanın peşinden durmadan koşarız. Yakalama umudumuz olmadığı halde üstelik…Fakat bütün bu aksaklıklara rağmen, takvimlerimize çarpı atmaktan vaz geçemeyiz. Hayat ile aramızdaki bu zamansal mesafe açıldıkça koşmaya devam etmeyi sürdürebiliyorsak eğer, “Umut” adındaki o hınzır çocuğa çok şey borçluyuz demektir.

Yabancılara bakışımız da, hedeflerimiz gibi muğlaktır aslında. Dostluk, barış ve kardeşlik mesajları savurdukça daha fazla öteleriz birbirimizi…Şiddete hayır dedikçe daha da asabileşiriz. Yaşadığımız çelişkiler, Bağdat Cafe’deki o minyatür mozaikte de yer bulur kendisine. Çünkü az sayıdaki mensubuna rağmen Bağdat Cafe’de her görüşten, her inanışta ve her türlü farklı zevke sahip insan bulunmaktadır. Bir kaçıştır Bağdat Cafe…Diğer taraftan da bir nevi çıkışsızlık…

Cafe, tam bir curcunadır aynı zamanda…Masalsı bir kesit…Hareketten ve hareketlilikten yoksun olmayan, dünya gibi durmadan dönüp kafası allak bullak olan bir şiir…Tuvalinde her skaladan renklere yer veren cömert bir zevkin ürünü olan bir resim…Karmaşık bir melodi dansının bile, kulağa uyumlu geldiği bir müzik…Bağdat Cafe bizizdir…Arkadaşlarımız…Ailemiz…Sevdiklerimiz ve nefret ettiklerimiz…hatta…Korktuklarımız…

Cafe’ye bir “yabancı” olarak adım atan ve terkedildiği çöle adımını attığı ilk andan beri fazla seçeneği yokmuş gibi görünen Jasmin’in dansıdır aynı zamanda…önce kendi rengini bulan, sonrasında ise, kurumuş çöl kumunun üzerine alelade ektiği tohumlarda açan rengarenk çiçekler ile Cafe’yi boyayan, etine dolgun bir melektir Jasmin. Sihirin egemenliğinde, sıkıntıdan ve kıstırılmışlıktan tamamı ile arınmış bir hayata direksiyon kırarken, etrafındaki insanları da kendisi ile birlikte değişime sürükleyen, onları heyecanlandıran kanatsız bir melek…

Yönetmen Percy Adlon’ın orta çaplı filmografisinin en samimi filmlerinden biridir Bagdad Cafe…İçe işlerken, göz yaşı döktürmek gibi bir derdi olmayan, samimiyeti asla elden bırakmayan lirik bir hikayedir Hesaplanmış açıları ve her daim aşırı hesaplılığa burun kıvıran planları ile birlikte, oldukça keyifli bir yolculuktur aynı zamanda. Kilometreler yerine ruh katmanlarını ve insanlar arasındaki görünmez bağların şeritlerini sindire sindire kat ettiğimiz bir yolculuk.

Bir birini tanımayan ve ön yargılar ile tıka basa doldurulmuş günümüz insanını, bir süre sonra birbirinden kopamayan bir aile haline getirebilmek, pratikte cıvıl cıvıl bir ütopya olarak görülse de, Adlon, bu temenninin rüyanın ötesine geçebileceğini söylüyor…Hem de olabilecek en içten biçimde!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 30 June 2011 00:44 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle iyi bir iş bulmakla ve başarılı olmakla işe başlayan Babou, bu işte de pürüz çıkarınca yaklaşan düğün için kendince bir hediye bulması geekmektedir.

Bu yazı Ethem tarafından 30 April 2011 23:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde güçlü ve kendini beğenmiş Thor, bu kibirliliğinden dolayı dünyaya, insanların arasında yaşamaya yollanmıştır.
Thor’un dünyası, Asgard’da elbet kendisini sevmeyen Tanrılar da ardından tüm kötülükleri dünyaya yollayacaklardır.
Kibir ve kendini beğenmişliği bir kenara bırakıp insanlar ve dünya için şavaşan Thor, gerçek bir kahaman olurken, aslında bir kahraman olmanın sorumluluklarını da keşfedecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 22 April 2011 17:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 00:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu iki kafadarın eşleri bu işin bu kadar kolay olmayacağını onlara göstermek, bir ders vermek için kendileri de başka erkeklere kur yapmaya başlayacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2011 04:24 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tek derdi kocaman bir bal küpüne düşmek olan Winnie ve arkadaşlarının bakalım bu sefer başlarına ne gelecek.

Bu yazı Ethem tarafından 06 March 2011 17:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İncir Reçeli, aynı konuya ve isme sahip 2009 yapımı bir kısa filmin uzun metraja uyarlanmış hali olarak karşımıza çıkıyor. Bu kez filmin yönetmen koltuğunda, kısa filmde Metin karakterini canlandıran Aytaç Ağırlar bulunmakta.

Filmin hem senaristi hem yönetmeni olan Ağırlar, ilk yönetmenlik deneyimini de bu filmle yaşıyor. Kimilerine göre sıradan bir öyküsü ve arabesk bir anlatımı varmış gibi görünse de, filmin bence çok orijinal sahneleri de bulunuyor.

Öncelikle karakterlerden bahsetmekte fayda var. Sezai Paracıkoğlu’nun canlandırdığı Metin, 30’lu yaşlarda, hayatını televizyon programına skeç yazarak kazanan bir senarist. Bunun yanında da film senaryoları yazıyor, fakat hayat bu ya yazdığı senaryoların hiç biri yapımcılar tarafından onay görmüyor ve uçak yapmak için kullanılan kâğıt parçalarından başka anlam kazanmıyor. İçkiyi de çok seven Metin, sık sık gittiği barda çılgın Duygu’yla tanışır. Hayatının dönüm noktası da burada başlar. Melike Güner yani Duygu, Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ın Clementine Kruczynski ile benzerlikler göstererek özgünlükten biraz yoksun bir karakter olduğunu gösteriyor. Güner, iyi bir oyuncu olmasına rağmen bu filmde ters giden bir şeyler var gibi. Oyuncumuz, ya karakterle kendini özdeşleştirmiyor, bir zorlama var sanki ya da karakter çok kalıp; eklenecek hiçbir şey kalmıyor Güner’e. Paracıkoğlu’na bakıldığı zaman rolünün hakkını veriyor, tabiri yerindeyse cuk oturmuş. İçimizden biri olmak için elinden geleni yapmış, çok çalışmış.

Duygu’nun ömrü boyunca taşıdığı ve onu aşktan uzaklaştıran sırrı, bu aşk önünde de engel olmaya devam ediyor. Biraz arabeske kaçan, damardan giren bir öykü gibi olsa da; klişe değil, gerçekçi. Dramı dozunda kısacası. İmkânsız aşkı, günümüz koşullarında izleyiciyle buluşturmayı başarıyor film. Sev… Çok sev ama asla dokunma!

Bir insan severken nelerden vazgeçebilir? Sevdiğinden vazgeçebilir mi mesela? Ya da vazgeçmek zorunda kalabilir mi kendine rağmen? Gitsen için yanacak; gitmesen onu yakacaksın der gibi her şey…

“Sana dokunmak, ölüme inat gibi…” Bu replik, filmi birazcık özetliyor gibi aslında.Senaryodaki etkileyici sözler, sinemadan çıktıktan sonra zihninizi kurcalayarak sizi düşünmeye itiyor.

‘’-Bedenin bu kadar ucuz mu bilemedim.” / “- Asıl ucuz olan ne biliyor musun; beş kuruş vermeden savurduğunuz yargılarınız!’’ İnsanlar hakkında peşin hüküm verirken ne kadar da acımasız olabiliyoruz, bencilce düşünüp sabit fikirlerimizin esiri oluyoruz ve sonuçlarını çok ağır ödüyoruz.

Kimi sahnelerde o kadar ince ve naif bir anlatım var ki ağızlarda hoş bir tat bırakıyor. Kullanılan kamera açıları, sahneleri daha da anlamlı hale getiriyor sanki. Özellikle durakta otobüs bekledikleri sahnede kullanılan simgesel, küçük detaylar; bunun gibi başka bir sahnede çırılçıplak oturup birbirinin sadece tenine, ruhuna dokundukları sahne tadından yenmiyor, bitmesin istedim resmen.

Aytaç Ağırlar’ında bir televizyon programında söylediği gibi hakikaten oyuncuların etinden sütünden yararlanmış yönetmen. Sezai Paracıkoğlu’nun sesi ve söylediği şarkı, film vizyona girmeden önce sanal ortamda en çok tıklanan video olmayı başarmış ve dinleyenleri etkiliyor, inceden inceye de reklam yapıyor aslında.

Fakat film gişede biraz sıkıntı yaşıyor gibi. Bir çok sinema salonunda gösterime girmemesi bir tarafa, girdiği salonlarda da talebin az olduğu da 11:00-13:00 seanslarının olması hak ettiği değeri alamayacağı düşüncesi uyandırıyor ben de. Başka filmlerle mukayese etmedim İncir Reçeli’ni; bu durum ne bu filmi yüceltir ne de diğer filmleri yerer. Her film kendi içinde güzeldir.

İşin özü, izlenebilmeye değer bir film olduğunu düşünüyorum. Klasik, sıradan aşk filmlerinden sıkılanlar ve biraz da görsellik olarak değişik bir şeyler arayanların izlemesi gerektiği bir film.

Sevilay AYDIN/Antalya-2011

Bu yazı Sevilay AYDIN tarafından 04 March 2011 01:00 tarihinde yazıldı. 16 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu film,

• Montreal Film Festivali’nde Grand Prix Ödülü’nü kazanır.
• Belçika’nın 2008 yılında Oscar Adayı olur.
• İstanbul Film Festivali kapsamında gösterilip Uluslararası Film Eleştirmenleri Birliği tarafından FIPRESCI Ödülü’ne layık görülür.

Bu hangi film diye merak mı ediyorsunuz?

Cevap veriyorum: Ben X^*.

Etkileyici bir müzik ve Archlord oyununun görüntüleri ile hazırlanmış hoş bir jenerik ile başlar film. Parlak zırhlı ve keskin kılıçlı bir şövalye, beyaz atını dörtnala koşturuyordur Archlord dünyasında. Sonra kamera bilgisayarın ekranından yavaşça uzaklaşır ve bize odayı gösterir. Archlord oyununun posterleri, maketleri ve figürleri ile süslenmiş bu odada, oyunu oynayan karakterimizi (Ben) görürüz kısa bir an ve iç sesini duyarız. Kimsenin onu anlamamasından yakınır. Ardından kadraja bir kadın girer. Bu Ben’in annesidir (Marijke Pinoy). Röportaj havasındaki bu sahnede Ben’in annesi “Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.” der. Daha filmin başında bu şüphe uyandıran sahne bizi büyük bir merak içerisinde bırakır.

Acaba ne olmuştur da Ben’in annesi bunu diyordur?

Gus Van Sant’ın Elephant adlı filmi Amerika’da hala yaygın olan, öğrencinin kendi okulunu silahla basma vakasının içine sokmuştu bizi. Film ilerledikçe Ben X’te de olayın bu noktaya varabileceğini düşünmeye başlıyorsunuz. Ben, okulda bir grup serseri çocuğun zorbalıklarına maruz kalarak “öteki”leştirilir. Çünkü Ben’de (Greg Timmermans) Asperger Sendromu (otizmin bir şekli) vardır. Bu yüzden Ben, çevresine sadece ayrıntı odaklı bakabilen, bütüne ulaşmakta zorlandığı için de bedensel ve duygusal tepkilerinde hep gecikmeler yaşayan bir gençtir. Özellikle yönetmeni bu noktada tebrik etmek gerekiyor. Ben’in gözünden diğer insanları bize gösterirken, hep suratlarının bir bölümüne odaklanıyor. Mesela kulağına, dudaklarına, gözlerine… Bu da Ben’in bakış açısını biraz olsun anlamamızı sağlıyor. Otistik birinin iç dünyasını görselleştirmenin yanı sıra, sadece Belçika’nın ve otistiklerin değil tüm dünyanın ve genç neslin hayata bakışına dair izlerde sunuyor film.

Ben, otistiktir yani diğer insanlara göre o yarım bir insandır. Sanal dünyada ki karakteri ile eksik yönlerini tamamlar. Her sabah 5:45’te uyanıp 6:33’e kadar aynı oyunu oynar. Sekseninci seviye gibi üst bir düzeye eriştiği, Archlord adlı bilgisayar oyununda yarattığı karakter ile kendi iç dünyası birbirine çakışır. Çünkü Archlord’da 80. seviyede saygı duyulan bir şövalyedir. Gerçek hayatta ise kimsenin umursamadığı hatta sürekli alay konusu olan aciz bir insandır. Bu yüzden her türlü olayı oyunla özdeşleştirerek düşünür. Mesela onu sürekli rahatsız eden Bogaert (Titus De Voogdt) ve Desmet’i (Maarten Claeyssens) Archlord’da yolunu kesen Troller olarak ya da kendisi hakkında atıp tutan doktoru bir iskelet olarak görür. Aynada saçını düzeltirken oyunda ki karakterin tipini değiştirdiği kutucuğu düşünür mesela ve bizde o kutucuğu ekranda görürüz. Bu anlamda filme yer yer serpiştirilmiş oyun görüntüleri ve animasyonları ile gözümüze sokmadan sürekli bir bilgisayar oyunu içindeymişiz gibi renk ve doku yaratmayı başarmış yönetmen. Bu da yine Ben’i anlayabilmemiz için önemli bir etken oluşturuyor.

Kamera kullanımı, görsel yönetim ve kurgu gibi oyunculuklar da oldukça başarılı. Özellikle ilk oyunculuk deneyimi olan Greg Timmermans, (Bana tipi yüzünden Tobey Maguire’yi anımsatıyor.) Ben karakterini fazlasıyla benimsemiş gibi gözüküyor. Ayrıca oyunculuğu hiç göze batmıyor ve gerçekten çok inandırıcı. Ben’in Archlord Dünyasındaki Şifacısı Scarlite’i oynayan Laura Verlinden ise filmin sonlarına doğru ortaya çıksa da güzelliği ile akıllarda kalmayı başarıyor.

Scarlite.

Kendisi filmin sonuna doğru arz-ı endam etse de filmdeki en önemli karakter aslında. Ben’in oyunda tanıştığı Scarlite belki de onun tek arkadaşı ve sırdaşıdır. Ona âşık olması da kaçınılmazdır. Bir gün artık Ben, bütün bu baskılara, küçük düşürülmeye dayanamaz ve her şeyi Scarlite’e anlatır. Birlikte bir plan yaparlar. Ertesi gün Scarlite ona bir video mesaj gönderir. Mesajda yarın trenle yanına geleceğini söylüyordur. Evde ki hesap çarşıya uymaz Bogaert ve Desmet onun telefonunu aldıkları gibi mesajı da görürler. Ertesi gün Ben, onlardan önce tren istasyonuna gitmek için hızlı hareket etmek zorundadır. O günden sonra Ben’in ve çevresindekilerin hayatında önemli değişiklikler olacaktır…

Film boyunca ara ara Ben’i tanıyan herkesin bir röportaj görüntüsünü izleriz. Hepsi Ben, hakkında bir şeyler söylerler. Sınıf arkadaşları, öğretmenleri, müdürü, babası… Bu görüntülerin Ben’in yaptığı planla ilgisi olduğunu sizde tahmin etmişsinizdir. En başta Annesinin söylediği şeyi hatırlayalım.

“Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.”

Evet, böyle demişti Ben’in annesi. Ama neden?

Yoksa…

KARAR: Film, sürpriz sonun işaretini vermeden ve merakınızı ayakta tutarak ilerliyor. Sona yaklaşırken sizi şaşırtıyor ve final sahnesiyle de şok ediyor.

* Flamanca’da “Ben Bir Hiçim” anlamına geliyor.

Filmden Replik

Hiç mutlu olmamıştım.

Ama hiç bu kadar mutluda olmamıştım.

Ben

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 27 February 2011 04:28 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2011’in en iddialı filmlerinden biri sayılan “Bir Avuç Deniz”; izleyenleri alt üst edecek beklenmedik bir aşk öyküsü! Reklam filmleriyle tanınan Leyla Yılmaz’ın yazıp yönettiği filmin başrollerini Engin Altan Düzyatan ve Berrak Tüzünataç paylaşıyor. Filmde, usta oyuncular Ayda Aksel ile Can Gürzap‘ın yanı sıra, son dönemin parlayan isimleri Zeynep Özder, Tuğrul Tülek, Ahu Yağtu canlandırdıkları karakterler ve oyunculuklarıyla dikkat çekecek.

“Bir Avuç Deniz”, aşkın, kimsenin göstermeye cesaret edemediği yönünü gözler önüne sererek izleyenleri şaşırtacak. Herkesin kendinden veya yaşadıklarından izler bulacağı film, muhteşem görüntüleri kadar güçlü diyaloglarıyla da öne çıkıyor.

Filmin toplam 120 kişilik bir ekiple 6 hafta süren çekimleri Göcek, İstanbul ve Rodos’ta gerçekleştirildi. İstanbul’un “zengin” hayatını anlatan filmde çok sayıda lüks araç, tekne ve birbirinden şık kostümler kullanıldı. Film için Tarabya’daki Alman Konsolosluk Malikaneleri müzeye dönüştürüldü. Negatif çekilen filmin görsel efektleri Emre Şan tarafından yapılıyor.

“Bir Avuç Deniz”, Türkiye’nin kendine ait jenerik müziği ve jenerik görüntüsü olan ender filmlerinden bir tanesi. Filmin, Avrupa çapında ünlü Türk kompozitör Sabri Tuluğ Tırpan tarafından bestelenen müzikleri; ismi şimdilik gizli tutulan dünyaca ünlü bir orkestra tarafından seslendirilecek. Tema müzikleri dışında pek çok ünlü Türk grubunun da katıldığı filmin en büyük müzikal sürprizi, senaryoyu bizzat okuyup onay veren, Pearl Jam grubunun “Indifference” şarkısıyla filme katılması.

Fikri Görsel Sanatlar’ın yapımcısı olduğu ve 11 Mart 2011 tarihinde gösterime girecek olan “Bir Avuç Deniz”in dağıtım şirketi Cinefilm.

Film Künyesi

Oyuncu ve Karaklerler

Filmdeki Karakterlerin Biyografileri…

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tron Legacy filminin oyuncu kadrosundaysa Jeff Bridges, Michael Sheen, John Hurt, Olivia Wilde, Garrett Hedlund, Beau Garrett, James Frain, Amy Esterle, Serinda Swan, Brandon Jay Mclaren ve Bruce Boxleitner  isimleri mevcut.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2011 00:49 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 December 2010 10:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dram, gerilim tarzındaki filmin yönetmeni Gilles Marchand. Senaryoda ise yine Gilles Marchand ile beraber Dominik Moll ismi yer almaktadır.

Filmin kadrosunda ise;
Melvil Poupaud, Grégoire Leprince-ringuet, Louise Bourgoin, Pauline Etienne, Patrick Descamps ve Swann Arlaud oynuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 December 2010 21:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Munich filmini açmadan önce karşınıza neler çıkacağını tahmin edebiliyorsunuz. Munich Olimpiyatları tarihinin en dramatik olaylarından birine tanık olmuştur. 11 atlet inanılmaz bir şekilde öldürülmüştür. Film başladığında önce bu canlandırmayı, bazı gerçek görüntüler eşliğinde izliyorsunuz.

Sabırlı izlenmesi gereken bir film her şeyden önce bundan bahsetmek gerekiyor. 2 saat 40 dakika gibi bir runtime süresi var ve bu süre içinde olaylar gerçekten çok ağır ilerliyor. Sahneleri teker teker izliyormuş, bir sahneden sonra öbür sahnenin gelmesini bekleyecek duruma geliyorsunuz. Tabi bu arada olayın bütün ayrıntılarını öğrenme şansına sahip oluyorsunuz. Aslında burada sadece bunu belirtmek için söyledim diyebilirim çünkü bu bir aksiyon filmi değil ya da herhangi bir gizem filmi değil. Daha çok bir belgesel tarzında olduğunu belirteyim.

11 kişiyi öldüren başları temizleme görevi Eric Bana?ya kalıyor ve arkadaşlarıyla beraber bu işe kalkışıyor. Asıl olay bence burada. Biraz daha geniş bir perspektiften bakmak gerekiyor. Burada bir nevi savaş sahnelerini aratmayacak olaylar görüyorsunuz ama olay bu kadar basit değil. İlk cinayetini işlediği zaman Bana?nın ruh halini incelemeniz gerekiyor. Daha sonra sayı arttıkça artık ne kadar rahat olarak davrandığını fakat bir zaman sonra paranoyaklaştığını izlemeniz ve çok iyi bir şekilde analiz etmeniz gerekiyor. Öldürmek basit bir iş değildir kavramını çok güzel bir şekilde işlemişler.

Filmde de dediği gibi sonu olamayacak ve herkesin kaybettiği / kaybedeceği bir savaş. Sakal gibi her cinayette yenilerinin hem de daha gür ve sert çıkması. Zaman ilerledikçe artık ??undercover?? olan bu ekibin gün yüzüne çıkması ve bir anda hedefleri öldürürlerken kendilerinin hedef haline gelmesi? Ama ne yazık ki bu film beklentilerimi karşılayamadı. Ahım şahım olmayan bir konuymuş gibi hissettim önemli olan bir konuyu. Mutlaka film haline getirilmesi gereken İsrail-Filistin çekişmesi çok sayıdaki karakterlerin dalaşmalarından ibaret olarak kalmış. Daha can alıcı konular, diyaloglar, entrikalar, beklerdim. Derin mevzulara verilen önem yetersiz kalmış, sadece bir bireyin üzerinden ele almışlar konuyu. Öldürme sahnelerinin gerçekçiliğiyle ilgiyi ayakta tutuyor.

2005 yılının en güçlü filmlerinden, Spielberg?in en görkemli eserlerinden biri olarak görüyorum filmi. Kendisinin tarzını çok sevmesem de gerektiği zaman, gereken saygıyı göstermekten asla çekinmedim. Mutlaka izlenmesi gereken bir film diyemem, çünkü ben bu olayın arkasını çok merak ettiğimden benim ilgimi çok uzun zamandır çekiyordu. Tatmin olmadım tam olarak ama en azından baya büyük bir kısmını öğrendim ve güzel çekimler sayesinde olayları yaşadığımı söyleyebilirim. Belgesel tadında filmleri seviyorsanız bu filmi de izlerken zevk alırsınız

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 November 2010 01:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin yönetmeni ve senaristi Daniel Barnz. Beastly adlı filmin bahsettiğimiz albenileri Vanessa Hudgens, Neil Patrick Harris ve Mary-kate Olsen. Diğer oyuncular ise;
Alex Pettyfer, Peter Krause, Erik Knudsen, Lisa Gay Hamilton, Dakota Johnson, David Francis ve Gio Perez.
Film 19 Kasım 2010 da vizyona giriyor.

Bu yazı Ethem tarafından 12 November 2010 01:40 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

22 Ekim 2010 da vizyona girecek olan O KUL – Hayal Bile Etme adlı filmde, bir kız çocuğunun okula gitme isteğiyle beraber baba ve abisinden gördüğü şiddeti konu alıyor.
Hernekadar baba ve abisinden şiddet görsede okula gitmeyi başarır fakat şiddet devam etmektedir. Sonunda azmin zaferi zorda olsa tadılacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 18 October 2010 01:13 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

19. yüzyılın sonlarından geçen filmde Jonah Hex, Güney müteffiklerini ölümsüzler ordusuyla birlikte serbest bırakmak amacıyla yola çıkan Voodoo büyücüsü Qentin Turnbull’un izini sürecek, amacına ulaşmasına engel olmaya çalışacaktır.

Başrollerinde olan Jonah Hex karakterini Josh Brolin, Leila karakterini ise Megan Fox canlandıracağı Jonah Hex adlı film 09 Ekim 2010 da vizyone giriyor.
Filmin senaryosu Brian Taylor, Mark Neveldine ve William Farmer isimlerine ait. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Josh Brolin, Megan Fox, John Malkovich, Michael Fassbender, Aidan Quinn, Michael Shannon, Julia Jones ve Will Arnett isimleri yer alıyor.

(Henüz fragmanı çıkmamıştır)
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 10 October 2010 02:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Babasını zaten hiç tanıyamadımız Jean Baptiste yetimhaneye yerleştirilir. Buradaki diğer çocuklar tarafından onun farklı olduğu hissedilir. Bu nedenle de pek sevilmez. Evet gerçekten çok farklı bir çocuktur o. Tüm dünyası kokulardır. 6 yaşına geldiğinde hala konuşamayan J,B metrelerce uzaklıktaki kokuları bile tanımaktadır.. Koklamak onun için büyük bir saplantı haline gelir. Bunun yanında bazı insani duygulardan yoksundur.
13 yaşında deri işleme atölyesine köle olarak satılır. Çok zor şartlara sahip bu yerde en fazla 6 sene yaşabilen diğer insanların aksine Jean uzun yıllar sadık ve çalışkan bir işçi olarak çalışır. Duyduğu her yeni koku onda müthiş bir haz uyandırır. Bu haz onu istemeden genç bir kızın katili yapar. Ellerinin arasında kalan cansız bedenden onu peşine sürükleyen o baş döndürücü koku yoktur artık. Kokuları kalıcı kılmanın bir yolunu aramaya karar verir. Bu yolculuğunda kendi kokusunun olmadığını farketmesiyle beraber doğumundan beri üzerine sinen ?lanet?i de anlar.. Fransa?nın en pis kokan kasabasında dünyaya gelmiştir, kokusu olmadığı için insanların onu benimsemediği, kabullenmediği bu yüzden de sefil bir hayata mahkum olduğu izlenimini çıkarır. Kendine has bir koku yaparak insanlar arasındaki yerini almaya çalışır. Bunun içinde güzel kokan kadınlara ihtiyacı vardır, ve onların bedenlerine..

Filmi yüzeysel izlerseniz yada içecek bir şeyler almak için kalkıp da filmin ilk dakikalarını kaçırsanız sonu size son derece saçma gelecektir. Bu notumu da ekledikten sonra çok konuşmuş olmanın verdiği mahcubiyetle önünüzde saygıyla eğilip huzurlarınızdan ayrılıyorum efenim.

Yönetmen : Tom Tykwer
Senaryo : Andrew Bikrin,Bernd Eichinger
Oyuncular : Ben Whishaw,Dustin Hoffman.Alan Rickman.Rachel Hurd-Wood(..Ve Tanrı Kadını Yarattı?),Gonzalo Cunill
Süre : 147 dk
Yapımcı Firma : Constantin Film Production

Bu yazı Asya tarafından 24 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 14 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aksiyon, gerilim, şuç, ceza ve güzel bir kadın Angelina Jolie. Sıkı bir kovalamaca, önceden düşünülmüş hamleler ve cesaret isteyen bir karmaşanın içinde kaybolmadan hedefe ulaşabilmek. İftira sonucu köstebek pozisyonunda olan çekici ajanımız Evelyn Salt’ın (Angelina Jolie) başı oldukça derttedir ve bu suçlamadan anca kendi kurallarıyla kurtulabilecektir. Bunu yaparken aynı zamanda eşinide korumak zorunda kalan Evelyn Salt kendini temize çıkartmaya çalışacaktır.

Albenisi fazla olan Salt filminin klasik bir senaryonun dışına çıkmadan tamamen ticari amaçlı bir film olduğunu düşünüyorum. Angelina Jolie ve teknoloji en iyi silahlardan birisi olsa gerek. Bunun dışında Angelina Jolie’nin hayranlarının avantajı, kendisini sarışın ve kumral halde görme şansları olacak.

Salt filminin yönetmeni Phillip Noyce, senaryosu Brian Helgeland ve Kurt Wimmer (Kitap). Salt filminin oyuncu kadrosunda ise Angelina Jolie,Liev Schreiber,Chiwetel Ejiofor,Towanda Underdue ve Gaius Charles isimleri yer almakta.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 12 July 2010 00:53 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Balthazar Blake, (Nicolas Cage) usta bir sihirbazdır ve görünüşte sıradan birisiymiş gibi izlenim versede aslında gizli potansyeli olan Dave Stutler’ (Jay Baruchel) da himayesi altına alacaktır.
Artık beraber karanlık güçleri durdurmak için çalışacaklardır.
Dave, sihirbaz çırağı olma aşamasındaki eğitimini tamamlamak için, şehri kurtarmak ve kızın gönlünü fet etmek için epey cesarete ihtiyacı olacaktır.

Sihirbazın Çırağı (The Sorcerer’s Apprentice) adlı film 16 Temmuz 2010 da vizyona giriyor.
Filmin oyuncu kadrosunda Nicolas Cage, Jay Baruchel, Alfred Molina, Teresa Palmer, Monica Bellucci ve Toby Kebbell isimleri yer almmakta. Filmin kadrosu oldukça ilgi çekici.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yo-han’in babası ve Mi-ho’nun annesi bir dizi olay sonrası hayata veda ederler. Zamanın dedektifi Dong-Su ise , ölümlerin kesinlikle cinayet olduğuna inanmış ve bu uğurda, araştırma yaparken tek evladını olay mahallinde ölüme götürmüştür. Aradan 14 yıl gecer.. Geçer ama, Dong-Su işin peşini bırakacak gibi değildir. Kanıtlayamasa da , cinayet zanlılarını açığa çıkarıp , evladının acısını yaşayarak emekli olma düşüncesindedir.

Film çok akıcı, çok seri ve uzun. Fakat yapım ciddi anlamda kaliteli. Oyuncuları ilk kez izleme şansım oldu, Goo Su (Yo-han) kesinlikle çok çok çok başarılıydı.

Kurgu yönünden de kalitesi ve başarısı tartışılmaz bir Kore yapımı olmuş. Filmin senaristlerine ise ayrıca bir tebrik göndermek gerek, çok vurucu tıradlarla dolu bir film senaryosuna imza atmışlar.

Filmde beni tek rahatsız eden; Mi-Ho’nun, yo-han’dan “son” isteği idi. Zaten, Yo-han’in da , Mi-Ho’nun isteğini yerine getirirken kullandığı mimikler herseyi özetledi.

Bence filmde sevdiği ile birlikte olmak isteyen bir insanın yanı sıra, sevdiğinin “belirsiz” bir geleceğe dair planlarını da anlamlandıramayan ve bundan büyük bir boşluk duyan bir insanı da anlatıyor.

Dedim ya, kurgu olarak flashbacklere sıkca yer verilip, olayları zincirlemişlerse de, filmin akıcı ve seri şekilde işlenmiş olması benim kafamı toparlamamda zorluk çıkardı.

Genel hatları ile, kesinlikle tavsiye edecegim filmlerden.

Bu yazı KanesHiro tarafından 22 June 2010 21:18 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

18 Hazıran 2010 da vizyona girecek olan filmin yönetmenliğini Jon Wright yapıyor. Senaryoda Stephen Prentice var.
Filmin oyuncu kadrosunda ise; Alex Pettyfer, Sophie Wu, April Pearson, Larissa Wilson, Tom Hooper, Georgia King, Christopher Shepherd, Dimitri Leonidas, Calvin Dean, Mary Nighy, Olly Alexander, Peter Amory, Roger Ashton-griffiths, Ruby Bentall ve Tom Hopper isimleri yer almakta…

Bu yazı Ethem tarafından 18 June 2010 19:49 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mark Walsh (Colin Farrell), şavaş fotoğrafçıcıdır ve zor geçen bir görev sonrası evine, İrlanda’ya dönmüştür. Fakat meslektaşı ve aynı zamanda en iyi arkadaşı bu görevde başarısız olmuştur. Mark’ın sevgilisi Elena, sevgilisinin görev sonraki hayattan kopuşunun ardındakileri öğrenmek adına ve ipuçları toplamaya başlayacaktır.
18 Hazırın 2010 da vizyona girecek olan Triage filminin yönetmen ve senaryo koltuğunda Danis Tanovic yer alıyor. Filmin oyuncu kadrosunda ise, Colin Farrell, Sandra Ni Bhroin, Branko Djuric, Nick Dunning, Myia Elliot, Gail Fitzpatrick, Christopher Lee, Ian McElhinney, Kelly Reilly, Reece Ritchie, Jamie Sives, Juliet Stevenso, Paz Vega ve Eileen Walsh isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 18 June 2010 08:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 June 2010 19:17 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Biz bilmiyor yada kendimizden mı saymıyorduk da, her yerin vatan toprağı olduğunu vurgulayarak bir Karadeniz’e bu söz söyleniliyor?

Birileri batılı ve diğerleri doğulu diye ortada orantısız bir hak mı söz konusu da, “SİZDE BİZLERDENSİNİZ” demeye getiriliyor?

Yoksa Fransız ve Türk kökenli sanatçıların da katkılarıyla tamamlanılan bir ekip olma niteliği, kuzey-doğu vs sınırlarımıza sunulan bir lutüf olarak mı düşünüldü de, Karadeniz’ide vatandan sayarak onure ediliyoruz.
Bak! Çoğul kullandım, çünkü “HER YER VATAN TOPRAĞIDIR”… Birileri gelip bu ayrıcalığı sunmadılar, ulu önder Atatürk ve yoldaşları sayesinde karış karış, adım adım bu vatan üzerinde yaşadım…

Slogan bu şekilde aksettirebildiği gibi, aksini de söylemek durumundadır. Yani yukarıda okuduğumuz gibi düşünenlere bir gönderi şeklinde de yorumlayabiliriz.
Şiddetli girişimi silmeden ve esirgemeden yayınlıyorum çünkü, bu tarz (yukarıdaki) düşünceye sahip insanların kendilerini görmelerini istiyorum…

İzmir-Of-Rize-Ardeşen arasında geçen sımsıcak bir komedi…
İzmir’li bir genç kız olan Melek, ilk görev yeri olarak Of’a atanır. Orada bir gence aşık olan Meleğin ailesi, kızını bu aşktan kurtarmaya çalışırken kendilerini Karadeniz’de bulurlar…

Of Karadeniz adlı film, 18 Hazıran 2010 da vizyona giriyor…

Bu yazı Ethem tarafından 16 June 2010 23:20 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Soo Jin ve sevgilisi; bir TV kanalında çalışmaktadırlar. Soo jin’in sevgilisi ana haber bültenine spiker olabilmek için çabalamaktadır. Soo jin ise, bir dedektifin belgeselini hazırlıyordur. Soojin, hamile olduğunu sevgilisine söyler ve aldığı yanıt, çocuktan kurtulması yönünde olmuştur. Soojin Saint Mary Kadın Doğum Kliniğinde kürtaj yaptırır ve böylece, sevgilisinin gayr-i meşru bir çocuğu olduğu yönündeki haberlerle kariyerinin yok olmasına engel olur.

Dedektifin bir gününü kameraya alan Soojin; ilginç görüntülere tanık olmaya başlar. Bu arada dedektifin elindeki dava, öldürülen genç kadınların sırrını çözmeye zorlamaktadır kendisini. Kadınların ortak noktası, Saint Mary Kadın Dogum Kliniginde 15 gün önce kürtaj yaptırmış olmalarıdır. Tıpkı Soojin gibi… Sırada ki Soojin mıdır?

Haziran ayında filmlerini izlemeye karar verdiğim aktrist olan Lee Eun Joo’nun izlediğim ilk filmi bu film. Oyunculuğunu pek beğendiğimi söyleyemeyeceğim. Film kurgusundan daha çok ; Lee Eun joo’nun oyunculuğu eksikti bana göre. Ne hüznü hüzündü, ne gözyaşı etkileyiciydi, ne korktuğu sahnelerde yüzünde “dehşete düşmüş biri” ifadesi vardı… Gayet düz, gayet ağaçtan bozma bir oyunculuktu…

Dedektif rolünde, IRIS dizisinden anımsayacağımız Jun-ho Jeong var.. ;)
Film kurgusu ise alışılagelmiş Korku-gerilim filmlerine çok benziyor. Her şeye rağmen, bu türü severseniz, gerilmek için izleyebilirsiniz..

Bu yazı KanesHiro tarafından 10 June 2010 10:20 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Michael Patrick King film hakkında; ?İkon haline gelmiş bu muhteşem dört kadının hikâyesine devam etme lüksüne sahip olmak muhteşem bir durum. İlk filmi sonuna kadar destekleyen, filmin ve dizinin hayranlarını eğlendirebilmek için elimizden gelenin en iyisini yapacağız? demiş.

Sex And The City 2 filminin yönetmen ve senaristi Michael Patrick King. Oyuncu kadrosunda ise Sarah Jessica Parker (Carrie Bradshaw), Kim Cattrall (Samantha Jones), Kristin Davis (Charlotte York), Cynthia Nixon (Miranda Hobbes), Chris Noth (Mr. Big), David Eigenberg (Steve Brady), Evan Handler (Harry Goldenblatt), Jason Lewis (Jerry ‘Smith’ Jerrod), Mario Cantone (Anthony Marantino) ve Willie Garson (Stanford Blatch) isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Bana göre; Sarah Jessica Parker’ın olmadığı bir sevimliliğe girmesi ve olmadığı sexy kadın pozları bana hiç inandırıcı gelmiyor. Hani tür komedi olabilir fakat komedinin yanında verilmesi gerekende bunlardı. Ancak bence başarısız.

2010 da vizyona girecek olan filmin henüz kesin tarihi belirtilmemiştir.

Bu yazı Ethem tarafından 07 June 2010 17:46 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin kısaca konusu ise;
Elsa (Sarah Polley) ve Clive (Adrien Brody) hiçte etik olmayan ve sonunu hayal bile edemedikleri mucizevi bir deney üzerinde çalışmaktadırlar. Genetik birleşimler konusunda uzman olan iki bilim adamı, hayvan ve insan genlerinin birleşiminden oluşan bir canlı türü ortaya çıkartmışlardır.
Haliyle çocukları gibi olan bu canlıya Dren ismini vermişlerdir fakat Dren, gün geçtikçe bir kadına benzemeye başlayacak ve zamanla büyüyerek tehlikelere açık veya tamamen bir tehlike haline gelecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 03 June 2010 15:39 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Afişinde bu aile sizin aileniz mealinde sıcak bir cümle yazmışlar. Evet, bir aile filmi fakat çok farklı bir kültürden, enteresan bir bileşim halinde yaşayan anne-baba, üç çocuk mevcut bu ailenin içinde.

Film evin büyük oğlunun, artık çok yaşlanmış olan köpeklerini veterinerde ölüme teslim etmesi ve sonrasında evden ayrılmasıyla başlıyor. Albert (Pio Marmai) dedesinin apartmanında bir odaya taşınıyor. Ailenin bireyleri bu uzaklaşmaya ilginç tepkiler veriyorlar. Anne (Zabou Breitman) diğer çocuklarına “Zaten hepiniz gideceksiniz, ben de bir okula başlayayım bari” diyor, babanınsa (Jacques Gamblin) pek bir şey umurunda değil gibi. İkinci erkek evlat Raphael (Marc-Andre Grondin) bir hayalperest. Gerçek hayattan kopuk, müziğe kendini adamış bir çocuk. En küçükleri Flora (Deborah François) ise asi bir genç kız olarak yetişiyor.

Oyuncular birbirinden cazibeli ve iyi, renkler-mekanlar gayet hoş ama hikayenin içi türlü belirsizliklerle dolu. Gerçek bir aile hissi vermiyor insana. Annenin büyük oğlunun evden ayrılmasına çok üzülmüş gibi görünürken yanında kalan çocuklarına boşvermesi tuhaf bir ayrıntı. Başlarda hiç anlaşamayan, çok alakasızmış gibi duran kardeşler, aniden birbirlerine korumacı ve ilgili tavırlar sergiler hale gelince, pek inandırıcı gelmiyor açıkçası.

Her bölümünde bir karakteri ele alarak onun yaşadıkları üzerinden ailede olup biteni anlatmaya devam ediyor film. Cüz’i miktarda içerdiği sembolizm ve kişilerin psikolojik travmalarına ara ara şöyle bir dokunup geçmesi yetmiyor maalesef. Sonunda da hepsi birden ehlileşiyorlar sanki.

Yalnız ailenin iki numarası Marc-Andre Grondin için birkaç şey daha söylemek lazım. 1984 doğumlu, Kanadalı genç oyuncu, hayal aleminde yaşayan Raphael rolünde alakaya değer bir oyunculuk çıkarıyor. Keskin yüz hatları ve ince bıyıklarıyla Johnny Depp’e benzer bir ayrıcalığa sahip Marc-Andre, film boyunca uzun saçlarını palmiye modeli de dahil türlü abuk hallere sokmuş olsa da, sırf çekik kahverengi gözlerinde pırıldayan tılsım için bile izlenebilir.

Fazla Fransız’vari havalardaki The First Day of the Rest of Your Life’ın, uç noktalara varabilen bir serbestlik anlayışı var. Bazı filmlerde hiç sırıtmadan eriyen bu hal, ona yakışmamış. Gene de bu garip ailenin hayatına bir göz atmak isterseniz, buyrun diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 01 June 2010 03:10 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Sonum başlangıcımdır..”

Aşkın kılavuzluğunda yola çıkan iki genç.. Matsumoto ve Sawako.

Bu öyle bir hikaye ki nihayete erdiği sanılan noktadan başlıyor. Koptuğu yerden..  Bembeyaz bahar çiçekleriyle donanmış Japon bahçeleri.. Kan rengi bir urganla birbirine bağlanmış iki kişi, ağaçların arasındaki yolda ilerliyorlar.. Etraftaki insanların meraklı bakışlarını görmüyor, alaylı sözlerini duymuyor gibiler. Peşlerinden sürüklenen halat, bir kütüğe takıldığı halde gitmek istiyor Sawako. Genç kızın bakışları bomboş..

Şimdi insanların dalga geçerek baktığı iki meczup onlar.. Bir zamanlar birbirlerine aşık oldukları için kendi aralarında nişanlandıklarını öğreniyoruz. Nişandan kısa bir süre sonra Matsumoto ailesinin baskısı ile Sawako’yu terkediyor ve patronunun kızıyla evlenmesine karar veriliyor. Genç kız bunu öğrendiğinde intihara teşebbüs ediyor, kurtarılıyorsa da aklı onu terkediyor. Sevdiği kıza ihanetinin dehşetli sonucunu düğün günü öğrenince, herşeyi bırakarak Sawako’nun yanına koşan Matsumoto için bu büyük hatanın telafisi yok maalesef.

Hastaneye geldiğinde, parçalanarak yere düşmüş pembe bir kelebeğe bakarken buluyor eski nişanlısını. O, artık kalbindeki acının bile farkında değil. Ne kızgınlık, ne üzüntü, hiçbir şey.. Herşeyden habersiz bir bebek adeta. Matsumoto, Sawako’yu alıp götürüyor. İki genç önce bir otelde, sonra Matsumoto’nun hastalık sarısına boyanmış arabasında kalıyorlar. Sık sık kaçıp gitmeye yeltenen, yola yuvarlanan topunun peşinden kendini arabaların önüne atan Sawako’yu korumak için, genç kızı bir iple kendine bağlıyor Matsumoto. Şehri terkedip yola çıkıyorlar. Dört mevsim boyunca sürecek hazin yürüyüşleri böyle başlıyor..

Japon yönetmen Takeshi Kitano’nun başyapıtında aşk, tam olması gerektiği gibi. Kendilerini saran tutkunun cehenneminde yok olan sevgililerden biri aklını kurban ederken, diğeri hayatını sunuyor bu şiddetli duyguya. Geri dönüşlerle, yaşadıkları mutlu günleri gördüğümüzde içine düştükleri halin ızdırabı daha da kuvvetleniyor. O neşeli, hayat dolu, gülen genç kız.. Ona utangaç bir sevecenlikle bakan delikanlı.. Geçmiş..

Kalbe dokunan müzikleri, göz alıcı teatral kostümleri, renk cümbüşlerinden müteşekkil nefes kesici güzellikteki görüntüleri bir yana filmde öyle sahneler var ki, çaresizliğin kederini iliklerinize kadar hissettiriyor. Sawako’nun otelde çiçeklerle, minik melek heykelleriyle konuşması.. Matsumoto’nun aldığı oyuncağının topu ezildiğinde ağlaması ve boş oyuncağa üflemeye çalışması.. Genç kızı kollarının altından tutarak taşıdığında içi boş, cansız bir kuklaya benzeyişi.. Ve en fenası, arkadaşları arasında nişanlandıkları yer olan lokantaya dışardan baktıkları sahne, Sawako’nun o geceyi hatırladığı an, önce gülmesi sonra hıçkırıklara boğulması..

Filmde bahsini henüz etmediğimiz ayrıca iki aşk hikayesi daha var ki, onların öyküleri de, yine hayli naif ve hüzünlü. Aşık olduğu pop şarkıcısı Haruna Yamakuçi trafik kazası geçirip, yaralanan yüzünü kimseye göstermek istemediği için, gözlerini kör eden bir genç adam. Ve bir zamanlar onu bırakıp gitmiş sevgilisini, belki gelir umuduyla, her Cumartesi günü buluştukları yere giderek yıllarca bekleyen bir kadının hikayesi.

Her parçasında ayrı bir trajediye şahit olduğumuz Dolls, aşkın kan kırmızısı rengine bulanmış, büyüleyici bir film. Usta yönetmen Takeshi Kitano dramatik anlatım böyle olur dercesine baharın tatlı pembesinden, yaz güneşi altında göz kamaştıran denizin camgöbeği ışıltılarına, güz mevsiminin bakır tonlarından, karakışın ürpertici beyazına dek tüm zamanları ince ince işlemiş filminin dekoruna.

Öyle dokunaklı, öyle muhteşem bir sinemasal ki bu, tam ayırdına varabilmek için, onunla duyguların berrak olduğu bir dönemde tanışmalı. Bütün büyük aşkların ortak kaderine dair bu filmin yoğunluğuna benzer bir hal içindeyseniz, kendisinden uzak durmak hayrınıza olur diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 28 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

28 Mayıs 2010 da vizyona girecek olan Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) adlı animasyon filminin yönetmeni Mike Mitchell’dir. Senaryoda Tim Sullivan, Josh Klausner ve Darren Lemke yer almakta.
Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) animasyon filminin seslendirme kadrosunda ise, Mike Myers, Cameron Diaz, Antonio Banderas, Eddie Murphy ve Justin Timberlake isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 21 May 2010 03:15 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi dümdüz özetleyecek olursak Albay Aldo Raine (Brad Pitt) liderliğindeki Yahudi çetenin Nazilere açtığı savaş ve buna paralel ilerleyen bir intikam operasyonunu konu alıyor diyebiliriz. Ama alt anlatımdan gidersek Film ikinci Dünya savaşına tamamen kurgusal bir intikam hikâyesiyle yaklaşan, tarihi öven filmleri alaya alan, içinde özellikle sinema sektörüne ve filmin geçtiği döneme sert eleştiriler gönderen bir masal.

Film başından sonuna, hatta isim seçiminden başlayarak, çok komplike göndermeler içeriyor. Tarantino?nun en sevdiği filmlerden birisi olan Enzo G Castellari?nin ?Baterdi senza gloria? adlı filminin İngilizce çevirisi ?Inglorious Bastards?tır. İki filmin konu olarak birbirleriyle hiç alakası olmamasına rağmen,1978 yapımı filmin de tarihe olan alaycı yaklaşımı nedeniyle Tarantino?nun film ismine esin kaynağı olmuştur. Tarantino?nun kullandığı isimdeki yazım hataları ise (Inglourious kelimesindeki fazladan ?u? ve alt orta sınıfın yazdığı haliyle bastErd kelimesi)adeta filmin çok dilli yapısına bir gönderme niteliğinde. Filmde özellikle Brad Pitt?in canlandırdığı Albay Aldo Raine karakteri üzerinden Amerikalılar?ın İngilizce?den başka dil bilmediği,hatta bazen İngilizce?yi bile doğru konuşamadıkları eleştirisi de çok net hissediliyor zaten. Bu çok-dilli savaş ortamında, ikinci bir dili konuşamayan bir sürü Yahudi, Fransız, Amerikalı, Fransız ve Alman arasında SS subayı Albay Landa?nın Almanca, İngilizce, Fransızca hatta İtalyanca?yı büyük akıcıkla konuşması ise bu karakterin genelden zıtlığını iyice vurguluyor.

Filmin, politiklerin tansiyonunu yükselten, çok sert açılış sahnesinde belki de filmin içindeki tarihsel tek gerçek mesaj olan ?herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret? alt metniyle çok yönlü eleştirel tarzı hemen anlaşılıyor. Bunun haricinde 5 bölümlük bir anlatımdan ibaret filmin zaten ilk bölümünün girişinde, evvel zaman içinde kalbur zaman içinde Naziler, Fransa?ya girmişken tarzı bir ifadeyle, izleyeceklerimizin tamamen kurgusal bir tarih masalı olduğunun altı çiziliyor.

Tarantino hemen hemen tüm filmlerinde, yeni oyuncu keşifleri, popülerliğini kaybetmiş oyunculara yeni kan vermesiyle dikkat çeker. Soysuzlar Çetesinde de Christoph Waltz?ın söz söylenemeyecek kadar mükemmel performansını izlerken büyük keyif alıyorsunuz, maalesef filmde başrolü göğüsleyen Brad Pitt?i açık ara farkla gölgede bırakıyor. Shosanna Dreyfus rolündeki Melanie Laurent ise yepyeni bir yüz, kadınsız bir savaş filminde hiç de sakil durmayan bir oyunculuk sergiliyor. Brigitte von Hammersmark rolüyle aslen de Alman olan Diane Kruger?in karşımıza çıkması ise çok zekice.

Dikkat !!! yazının bu kısmı filmi izlemeyenler için ipuçları içermektedir.

Tarantino, kurduğu bu masalsı öyküde, savaş ortamının vahşet ve şiddetini her zamanki gibi çok sanatsal, dâhiyane bir şekilde izleyiciye aktarıyor. Bu savaşın ardından Yahudilerin intikam fantezisini ?sinema operasyonu? adıyla tüm Nazileri toplayıp film galasında yakma fikriyle, bugüne kadar Hollywood?da çekilmiş onlarca Yahudi soykırımı temalı filmlerde işlenen acı ve yenilmişlik temalarına alternatif bir son, sıkı bir cevap gönderiyor. Amaç intikamsa, heralde en güzel intikam böyle olurdu. Bu sonun sinema salonunda olması ise ?sinemanın en büyük propoganda aracı? olmasından kaynaklanıyor. Aynı zamanda da Tarantino sinema aşkını özellikle de Avrupa sinemasına olan aşkını filmlerinde hep kullanmıştır bu filmde de adeta haykırıyor. O dönemde propoganda filmleri çekimini teşvik eden hatta adeta şart koyan Goebbels?in kötü filmini, film içinde karşımıza seren yönetmen bir bakıma o dönem sinemanın ideoloji uğruna feda edilmesine de sert bir eleştiri yapmış oluyor. Sinemanın hazırlık aşamasında Shosanna Dreyfus tarafından edilen ?biz filmleri oyuncuları ile değil yönetmenleri ile hatırlarız? repliği ise genel geçer Amerikan filmlerinin oyuncular üzerinden prim yaptığı imasından başka bir şey değil. Tarantino?nun açık açık sinema sektörüne açtığı bu yaylım ateşi, politik eleştirmenlerce filmin açılış sahnesi baz alınarak tabi ki sertçe eleştiriliyor. Başta da belirttiğim gibi Albay Landa?nın ?herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret? konulu monologu,(biraz daha derine inecek olarsak Nazilerin Yahudilere olan nefreti, genellikle tüm insanların sıçanlara olan nefretine benzetilerek, sıçan nefreti üzerinden somutlama yapılıyor ve bu nefretin sebepleri aranıyor? )tümüyle alaycı, gerçek dışı ve absürd bu filmin en ciddi ve en temel mesajı. Tarantino bu mesajı filmin tam da başında vererek durduğu eleştirisel noktayı ilk sahneden belli ediyor. Albay Landa ile Lapadite ?in karşılıklı konuşmasından ibaret bu sahne, Tarantino?nun bütün ustalığını, kendine has kamera açılarını ve görsel detaylarını yansıtıyor. Bu sahne o kadar özel o kadar önem verilerek çekilmiş ve bu anlatım öyle güzel süslenmiş ki, bu mesajı kaçırmak adeta imkânsız hale geliyor. Hal böyle olunca da eleştirmenlere saldırı yolları açılıyor.

Tabi Tarantino, sinema sektörüne böyle sert eleştiriler gönderirken, sinema eleştirmenlerini de unutmuyor, ?sinema operasyonu? kadrosundaki Archie Hicox ( Michael Fassbender) Alman sineması üzerine uzmanlaşmış, hatta bu konuda kitaplar yazmış bir sinema eleştirmeni rolünde karşımıza çıkıyor. Ancak Alman filmleri üzerine uzman olmasına rağmen, Almanlara has el kol jestlerine aşina olması gerekirken, üç sayısını işaret ederken korkunç bir hata yaparak, bütün ekibin ölümüne ve operasyonun sekteye uğramasına neden oluyor.(bu sahne filmde detayına hayran kaldığım en keyifli sahnelerden birisidir.)

Yani Tarantino, ikinci dünya savaşını anlatan bir savaş filmi çekmekten ziyade,böyle bir film üzerinden iğneyi kendimize batıralım dercesine sinema eleştirisi yapıyor.

Bu yazı Selin tarafından 16 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Altın kural, komedi filmlerinde senaryoya pek önem verilmez, maksat her zamanki gibi eğlenebilmek… Sonrasında seyrine daldığım Zombieland adlı film, başından sonuna kadar keyifle takip etmemi sağlayacak kadar eğlenceliydi.

Woody Harrelson pek takip ettiğim bir aktör değildi fakat bu filmde biraz olsun ısındığımı biliyorum artık. Ayrıca Emma Stone filmin en iyi performans sergileyen ismiydi. Woody Harrelson’un tecrubesine nazaran daha akıcıydı. Komedi filmi de olsa Woody Harrelson’un, abartılı el kol hareketleri hiç bir umursamazın yapmayacağı kadar sıradışıydı. Filmden soğumamı sağlayabilirdi belki ama en başından beri Jesse Eisenberg ve dış sesi filmi takip etmemdeki en büyük rolü üstlendi. Oyunculuğu iyiydi fakat komedi ve romantizmin arasında kalmış, her iki köşeye de vuramadığım bir durum söz konusu oldu. Alın siz vurun:)

(Aşağıdaki paragraf genel bir görüştür)
Birde küçük kardeş vardı ki farkındaysanız artık komedi adı altında ahlak kuralları esnemiş ve özellikle yaz mevsiminde çekilen filmler iyice genleşmiş bir hale geldi. 12-13 yaşında bir çocuğun silah tutmasından cinsel olaylara karşı soğukkanlı hareketleri ve artık bunların köşe bucağında olmalarından hiç haz etmiyorum.
Hani “Seçim sizin, dileyen izlesin” politikasını savunan kitlenin geçmişi de bu kadar esnek değildi yani. Bir yerden başlarsın, benimsersin-alışırsın ve esnersin.
(Bitti)

Neticede Abigail Breslin’ın canlandırdığı karakterin silah tutmasındaki mantık, silah tutacak başka kimsenin kalmamasıydı.

Filmi anlatmaya gerek yok sanırım. Eğlenceli ve seyri güzel, keyifli bir komedi. Altın kuralımızı da unutmuyoruz:)

Şunu eklemeden geçemeyeceğim… Tamamen komedi yüklü Zombieland filminin ilerleyen yarısında bir sahne geliyor… Eğlencenin tozunu attırmış, gülmek için diyaframınızı zorlamış bir halde iken başınıza gelebilecek en kötü şey aniden ağlamaklı bir hal içerisinde olmaktır sanırım. (Dikkat göz yaşı) İşte tam bu esnada film karakterleri bir odada toplanır ve geçmişten bir anı ile duygularınızı su yüzüne çıkartır. Güzeldi.

Vaktiniz varsa kesinlikle izleyin.

Bu yazı Ethem tarafından 11 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Marcel Proust “Aşk masallardaki lanetler gibidir. Büyü bozulana dek elden hiçbir şey gelmez.” der ve bazıları da buna inanır.. Hayatının kontrolünü ele almaktansa, alışmış olduğun geçmişe sığınmak her zaman daha kolaydır çünkü. “Ma Vie En L’air”, bu güvenli sığınağa takılıp kalan genç bir adamın hikayesini anlatıyor; Yann Kerbec.

Kişisel yaşantılarından ilham alarak hikayeyi yazan ve yöneten Rémi Bezançon, Yann rolü için fiziken de kendisine çok benzeyen Vincent Elbaz’ı özellikle seçmiş. Oyuncu, Rémi’nin mimik ve hareketlerini, filmdeki karakterine ustaca uygulayınca yönetmen bundan çok etkilendiğini ifade ediyor. Uçmaktan ölesiye korkmaları, biri hayali bu üç adamın ortak yönü ve filmin de çıkış noktası olmuş
Annesini, uçak yolculuğu esnasında, kendisini dünyaya getirirken kaybeden Yann, otuzlu yaşlarda bir uçuş eğitmeni. Babasıyla geçirdiği, güzel çocukluğundan kalan Ludo(Gilles Lellouche) adında yakın bir arkadaşı var. Yann’ın tabiriyle “akşamları yemek verdiği tombul bir kedi” gibi olan Ludo, sevgilisi kapı dışarı ettiği için gelip onun evine yerleşiyor. Film boyunca Yann’ın hayatındaki dönüm noktalarının tamamını etkileyen bu “tombul kedi”, aynı zamanda hikayenin en eğlenceli karakteri diyebilirim. Özellikle bütün gün salondaki kanepede uzanıp, hayvan belgeselleri izlerken yaptığı yorumlar çok komikti.

Ludo’yla gittikleri bir ev partisinde Charlotte’la tanışan Yann, “hayatının kadını” testini geçen bu kızla üç hafta süren bir duygusal ilişki yaşar. Charlotte’un Avustralya’ya gidişinden bir süre sonra, uçuş korkusu yüzünden onu ziyarete gidemeyince ayrılırlar. Çocuksu bir ruha sahip olan Yann için bazı ufak ayrıntılar çok önemlidir. Eşsiz olduğuna inandığı Charlotte’un hatırasına saplanır kalır, onu bir türlü aklından çıkaramaz.

Aradan fransız filmlerinin klasik “10 yıl”ı geçtikten sonra Yann’ın hayatına, radyoda insanlara ilişkileri üzerine öğütler veren program sunucusu Alice(Marion Cotillard) girer. Aynı zamanda komşusu olan Alice’den çok etkilenen Yann, geçmişe olan saplantısı yüzünden ona bir türlü açılamaz. Bu sırada  Charlotte geri döner.. Yann’ı tekrar esir alarak, hayatını altüst etmeye başlar, genç adama ait ne varsa (çizgiromanlarını, arkadaşı Ludo’yu, kanepesini) etrafından siler süpürür. “Hayır” demesini beceremeyen kahramanımız Yann, Charlotte’la evliliğe doğru sürüklenirken, artık geçmişi ile geleceği arasında bir seçim yapmasının zamanı gelmiş de geçmektedir..

“Havada Aşk Var”ı dört başı mamur kılan sadece konusu ve sağlam kurgulanmış karakterleri değil. Film için sahnelerin üzerine tam uyan şarkılar seçilmiş. Oyuncularının keyifli, rahat halleri, takındıkları birbirinden muzip ifadeler çok güzeldi. Neredeyse tamamı arşivlik repliklerine gelince, film salt bu sözler için bile izlenir diye düşünüyorum. Mesela Alice’in Yann’a “Hayatının kadınının kim olduğunu ancak ölüm döşeğinde öğrenebilirsin.” demesi çok zekiceydi. Alice zaten hikayenin filozofu bir manada. Yönetmen Rémi Bezançon’un “Alice şaşırtıcı, gizemli, bir o kadar da doğal ve farklı. Hatalarınızı ortaya çıkarıp, sizi onlarla yüzleştiriyor. Bu nedenle Yann onu etkilemek için olduğu gibi davranmalı.” sözleri de bu rol üzerine nasıl kafa yorulduğuna dair çok şey anlatıyor. Marion Cotillard’ın duru güzelliğiyle ete kemiğe bürünen Alice’in, filmi izlerken en sevdiğim karakter olduğunu da söylemeliyim.

Yann ve Ludo arasındaki uyumu ise izleyip görmeniz lazım. Aralarındaki diyaloglara eşlik eden mimikleri film boyunca beni bir hayli güldürdü.

Öve öve bitiremediğim yazıdan da anlaşılacağı üzere; “Havada Aşk Var, tadına doyum olmayan, nefis bir romantik komedi.” İzleyince pişman olmayacaksınız.

Bu yazı Biblio tarafından 09 May 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 09 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film bir mezarlık sahnesiyle açılıyor. Shakespeare’ın malum 3 cadısının, genç ve alımlı kızlar suretinde mezar taşlarını kırıp dökerken, Macbeth’le buluşacaklarına dair söylenmekte olduklarını görüyoruz. Kral Duncan’ın baş adamlarından Macbeth, onları uzaktan izliyor. Daha sonra evine döndüğünde, cadılarla yeniden karşılaşıyor ve onların Macbeth’in kral olacağına dair muğlak kehanetleri, genç adamın bilinçaltındaki karanlık hırsları körüklüyor. Kral’ı öldürerek yerine geçmeyi kafasına koyduktan sonra yakındaki ihanetinin vicdan azabı Macbeth’i sarsa da bu, yapacaklarını engellemeyecek. Herşeyin, iyiliğin ve kötülüğün apaçık ayırdında. Fakat kendinden nefret etme pahasına kötülüğe teslim olarak, insanlığını yavaş yavaş yitiriyor. Hafifçe sendelediği, bir an için tereddüde düştüğünde ise onun yüzünü karanlığa çeviren biri var yanında.. Karısı..

“İhtiyarın bu kadar çok kanı olacağı kimin aklına gelirdi?”

Ch’in ağzından dökülen o meş’um kelimeler.. Gözünü iktidar hırsı bürümüş kocasını, Kral Duncan’ı öldürmesi için yüreklendirmiş ve cinayeti işlemesine yardım etmiş, herşey olup bittikten sonra ortak olduğu günahın azabıyla kıvranmaya başlamıştır. Ellerindeki hayali kan lekelerini yıkayarak çıkarmaya çalışırken bu ünlü sözünü söyler. Herhangi bir kadın gibi kandan ve cesetlerden korkmayan, çelik gibi sinirlere sahip Lady Macbeth’in ruhunu, derin bir vicdan azabı kemirmektedir. Kadın sonunda iyice çıldırır ve intihar eder.

Macbeth onun ölümünü umursamaz bile. Sevdiği kadını, karısını kaybettiğinde bile bir şey hissetmeyecek kadar taşlaşmıştır. Kendi kendine cadılardan duyduklarını tekrar ederek avunmaktadır; “Bir anneden doğan hiç bir canlı senin sonunu getiremeyecek, Macbeth..”  Kesin bir cümle gibi görünen bu sözler doğru mu? Onu da filmin sonunda öğreniyoruz.

Gotik atmosferi ve dehşetengiz sahneleriyle Geoffrey Wright’ın yorumundan Macbeth, kendisinden beklenileni veriyor. Şiir gibi diyaloglardan, insan ruhunun derinliklerine inmekten zevk alıyorsanız bu modern sinemasalı mutlaka görmelisiniz.

Bu yazı Biblio tarafından 07 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Paldır küldür denilebilecek bir hızla izlemeye başladığım için, içeriğine dair hiçbir bilgim yoktu. Oynak Türk müziğiyle açılınca ilk sahne, kulaklığa bir FM frekansı karıştı herhalde diye düşündüm :) Ancak parça, Adele’nin (Vanessa Paradis) cümlelerinin ritmine uyunca emin olabildim filme ait olduğundan, o kadar şaşırmıştım.

Uzun uzun konuşmalar içeren filmleri seviyorum, bu yüzden bu filmin başlangıcı da hoşuma gitti. Adele’nin hayatının belli dönemlerine dair anlattıkları bittiğinde, Gabor’la tanıştıkları köprüye gidiyoruz ve hikaye başlıyor..

“Sirklerde, tahtaya bağladığı canlı hedeflerine bıçak fırlatarak para kazanan Gabor, bu işteki yardımcılarını intihar etmek üzere olan umutsuz insanlardan seçmektedir. Köprüde, parmaklıkların öte yanına geçmiş, atlamak için cesaretini toplamaya çalışan Adele onun için biçilmiş kaftandır. Kıza yaptığı işi anlatarak teklifini sunar ama sonuç beklediği gibi olmayacaktır..”

Bu sıradışı hikayede, Gabor’un olgunluk çağındaki erkek tavrıyla, kıza sahip çıkıp kendini tanımasına yardım ederken, hemen hemen her bulundukları yerde ”Tamam sen git biraz oyna, gelirsin sonra” der gibi geniş meşrep bir hal sergilemesini Fransız serbest ilişki tarzına yormak gerek sanırım.

Adele ve Gabor birbirlerinden uzakta, telepati yoluyla konuşurlarken ;

{Adele} Her şey önceden nasılsa gene öyle olmaya başladı.
{Garbor} Neyden önce?
{A} Senden önce.
{G} Bu doğru değil.
{A} Yine şansım döndü.
{G} Bilirsin, şans gelir ve gider.
{A} Sende durum nedir?
{G} Pek iyi sayılmaz.
{A} Yırtık banknota inanır mısın?
{G} Ne banknotu?
{A} Bütünken çok kıymetli, iki parçayken hiç bir değeri olmayan…

Siyah-beyaz, geniş ekran görüntüleri, ustaca aralara serpiştirilmiş nostaljik ayrıntıları ile La Fille Sur Le Pont 20. yüzyılın ilk yarısında çekilmiş klasik filmlere benziyor.
İlerleyen bölümlerinde Gabor’un İstanbul’a gelmesiyle tanıdık mekanlarda geçen sahneler ayrıca ilginç kılıyor filmi.

Vanessa Paradis, film boyunca güzelliği ile etkiliyor seyirciyi. Kısacık kestirdiği saçları, dramatik sahne makyajı ve elbiseleriyle pek hoş. Daniel Auteuil (Gabor) ise keskin bakışlarının gerisinde abartıdan uzak gayet başarılı bir oyun çıkarmış.

Bu yazı Biblio tarafından 03 May 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yaşamışızda ya da yakın çevremizde içten içe kavrulan arkadaşlarımızın isyan mertebesinde gün be gün yükseldiğine tanık olmuşuzdur. Ne kadar kötüdür ki atomlarınıza ayrılsanız dahi, her bir tanesinden aynı sevgi pıtırcığı çıkacak kadar sevgiyle doldurduğunuz insanın sizi bu yönünüzle tanıyamayıp, bir zeytin dalının altında sus pus kalıp incinir korkusuyla ve çaresizce yanında olmanın verdiği hazzı yaşıyor olabilmek. Sonunda sizin de isyan edip gidebilme ihtimaliniz olmadığı gibi okuma ihtimali olmasa bile orta sayfalara dahi ilan-i aşk feryadınızı yazmanın sonunda onu kaybedebilme riskini alamamak. Kaybetme korkusuyla arkadaşlıktan öte bir diyaloğun mümkün olmadığını düşünüp her şeye rağmen şükredecek kadar sadakat içerisinde yaşamak, ne kötü… Şayet buna yaşamak denilirse. Fakat itiraz ediverir o tertemiz yürek, “Yaşamak bu” der, çünkü artık yaşamak demek, ne olursa olsun O’nun yanında olabilmek demektir, eşittir (=) Aşk.

Filmimizin konusunu da açıklamış olduğumu düşünüyorum. Buna ilaveten, her şey iki iyi arkadaş pozisyonunda devam ederken Chris Barender (Ryan Reynolds) kendini aşar ve isyan içerisinde bulunduğu duruma daha fazla katlanamaz. 10 yıl sürecek olan bir kaçışla ortadan kaybolur. Sonra geri döner ancak bu bir intikam dönüşü müdür yoksa pişman oluş mudur? Bunu filmle beraber göreceğiz ;)

Ya siz aynı durumla çebelleşiyor olsaydınız ve uzun bir aradan sonra kozlar sizin elinize geçmişken geriye sevdiğiniz insana gösteriş olsun ve ne kaçırdığını görsün diye mi dönerdiniz?  Yoksa “O eski halimden eser yok şimdi, ızdırap içinde yalnızım yalnız” deyip yeniden sevdiğiniz insanı kazanmaya mı çalışırdınız?

Bu yazı Ethem tarafından 19 April 2010 03:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 18 April 2010 05:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Andy Tennant’ın yaptığı Ödül Peşinde (The Bounty Hunter) adlı filmi senaryosunda Sarah Thorp ismi yer alıyor.
23 Nisan 2010 da vizyona girecek olan filmin oyuncuları ise Gerard Butler, Jennifer Aniston, Christine Baranski, Jennifer Wiener, Cathy Moriarty, Natalie Morales, Siobhan Fallon, Dorian Missick ve Takako Haywood
isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 11 April 2010 17:35 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 08 April 2010 03:16 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com