Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İç içe geçen hayatlar diye klişe bir anlatım oluştu ya son yıllarda modern sinemada. Tam da öyle bir film bu. 5 karakter var parça parça anlatılan, yolları yavaş yavaş kesişen. Hepsinin ölüm ile ilintili durumları söz konusu. Ölüm gibi ciddi bir meseleyi absürd denebilecek öğelerle, zekice yazılmış senaryosu ve sağlam kurgusuyla öyle bir yedirmiş ki Onur Ünlü izleyenin bir daha izleyesi geliyor. Bazı sahnelerde kahkaha attım bazılarında ise boğazım düğümlendi. Bir garip film yani anlayacağınız.

Bu filmde Ahmet Kaya var, trenler var, kedi var, silah var, ilk aşk var, yalnızlık var, şiir var, halk oyunları var, cinayet var. Ne yok ki? Kendine has bir adam Onur Ünlü ve bu film çok özgün. Benzeri yok evet. Cıvıklığa kaçmadan güldürebilen, drama damarından ama asla duyguları sömürmeden hüzünlendiren üstelik ticari kaygı da gütmeyen bir film Beş Şehir.

Hikaye çok enteresan görünmüyor ama aslında oldukça sert, etkili ve inandırıcı. Yönetmenin kişisel beceresi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşımış bana kalırsa. Hatta yer yer fantastik bir biçime dönüştürmüş. O kadar ince espiriler, öyle güzel göndermeler var ki yönetmeni sarılıp öpesim geldi. Özellikle finale doğru iyice kendine bağladı beni film. Bir kaç sahnede içim sızladı, mizahi yönü sonlara doğru azalsa da sonuca güzel bir şekilde ulaştı. Kıssadan hisse filmi çok beğendim. Türk sinemasında değişik bir soluk arayanlara ayrıca tavsiyemdir.
Bu arada yönetmenin son filmi “Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi”ni ayrıca merak etmekte ve vizyon tarihini dört gözle beklemekteyim. Diğer Onur Ünlü filmlerini de bu arada seyretmiş olucam şüphesiz.
Ayrıca Onur Ünlü’nün kolon kanserine yakalandığını okumuştum. Kendisine acil şifalar diler ve bir an önce iyileşerek böyle fantastiko şukela eserlere devam etmesini arzu ederim.

Geçmiş Olsun

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 19 November 2011 08:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 18 November 2011 01:29 tarihinde yazıldı. 19 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çiçek satan Fikret ile başlayalım. Fikret roman mahallesinden, okuma yazması çat pat olsa da okula hiç gitmemiş. Geliri düzgün bir iş arıyor ama pek şansı yok. Dış görünüşü ve tahsilli olmayışı onu 1-0 mağlup başlatıyor. Filmin genelinde Fikret’i iş ararken ya da yaşıtı arkadaşlarıyla takılırken görüyoruz. Gayet namuslu, dürüst birisi. Çalmıyor,çırpmıyor ama sahip olduğu sosyal statü gereği hayatı zor geçiyor ki bunu sorunlarını biraz olsun unutmak için girdikleri bir teknoloji marketi sahnesinde çok güzel bir şekilde yansıtmış yönetmen. Zira böyle bir kaç olaya bizzat tanık olmuşluğum var. Evet üstü başı maalesef bir standarın altında olan insanların dışarı atıldığı modernizm harikası mağazalarımız var bizim.

Dolmuş şöförü Umut ise karısı ile maddi açıdan sıkıntılı bir evlilikleri olduğuna şahit oluyoruz. Umut ve eşi, özellikle eşinin ısrarları doğrultusunda başka bir eve geçmek istemektedirler. Fakat kira fiyatlarının Umut’un kazancına göre yüksek olması sorun yaratır. Maddi yaşamlarındaki açmaz direkt olarak geleceklerini tehdit eder. Burada sanki biraz kadını suçlu gibi görürüz. Çünkü erkek iyi kötü tüm gücü ile çalışıp elinden geleni gerçekleştirirken kadının ona maddi anlamda yardımcı olmadığını ve buna rağmen daha iyi bir hayata karşı isteklerini de törpülemediğine şahit oluruz.  Evlilikleri yarım kalacak gibidir.

Trafik polisi Murat bir arkadaşıyla bekar hayatı yaşar. Çoğu meslektaşı gibi oldukça milliyetçidir.Maddi açıdan en sorunsuz karakterdir. Murat’ın birincil sorunu yalnızlıktır. İnternet aracılığıyla yalnızlığını gidermeye çalışır, sosyal hayatı gittiği spor salonundan ibarettir. Klavye başında kadınlarla iletişim sorunu yaşamayan Murat bu bayanlarla yüzyüze geldiğinde ise ciddi anlamda anlatacağı birşeyi yoktur. Sıkıcıdır ve kendine güveni çok azdır fakat taramalı tüfekli fotolarını annesine yollarken herkesin gözünde bir kahraman olarak görünmek ister.

Bu üç karakter yukarıda yüzeysel olarak anlattığım hikayeleri tüm bu ortak sayılabilecek sorunlarına ve zorluklara rağmen bir isyan bayrağını asla açmazlar. Aksine iş,eğitim,barınma,sosyal yaşam gibi görevlerini belli ki yerine getirememiş devletlerine bağlılıklarını astıkları bayraklarıyla, törenlere katılımlarıyla gösterirler.

Sonuçta ne mi oluyor? Olan yine insanın kendisine oluyor. Her tarafımızda çiçek satan umutsuz gençler, boşanmayla biten mutsuz evlilikler, asosyal devlet memurları ve asla kaybolmayan milliyetçiliğimiz. Bu işte bir yanlışlık yok mu?

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 17 November 2011 12:07 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği “seçim” savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 16 October 2011 23:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Elinden geleni yapsa da başarısız olan bir çocuk, çevresinden git gide dışlanmakta. Dışlanmışlığın verdiği acıyla da hayal dünyasına iyice kapanmakta…

Sonunda ailesinin başarısızlığını kabul etmesiyle soğuk bir yurdun odasında kendisini bulan çocuk hayal dünyasını da karartır. Resim yapmaz olur, boyalarına bakmaz olur, etrafındakilerle konuşmaz… Ama öğretmenlerinin yine ağır suçlamalarıyla karşı karşıya kalmaya devam eder. Kaçıncı sınıfa gelmiştir hala okuyamaz, yazamaz, basma kalıp düşünceye ayak uyduramaz…

Bir gün resim hocalarının yerine gözetmen bir hoca gelir. Özgür bırakır çocukları, yaratıcılıklarını tetikler. Ama tek bir kişi boynu bükük önünde duran bembeyaz kağıda hüzünlü gözlerle bakmaktadır. Farkeder gözetmen öğretmen onu, çevresine duyarlı olan her insanın fakedeceği gibi. Boş durmaz öğretmen, arar tarar araştırır. Sonunda çocuğun ailesine ulaşır…

Yazmam devamını… Yazıp da böyle harika bir filmi “nasılsa okudum konusunu falan, izlemesem de bir şey olmaz” dedirtmem ben. İzlemezseniz pişman olacağınız bir film çünkü.

Filmi izlerken göz yaşlarıma engel olamadığım gibi çoğu yerde de kahkahalarımla gözlerimden yaş geldi. Nasıl denir yer yer güldüren yer yer ağlatan bir film işte bu. Dram dozu yerinde olduğu gibi bilgiyi de dozunda vererek izleyiciyi sıkmayan bir film. Eğlendirirken düşündüren, düşündürürken eğiten, öğreten bir film bu.

Müzikleriyle aklınızda yer edecek bir film. Bir eğitimciye hayran olmanıza neden olacak bir film… Eğitim sistemimizi tekrar gözden geçirmemiz gerektiğini hissettirecek bir film.

Aamir Khan yine yapmış yapacağını dedirtti bu film bana. Ne zaman Aamir’in bir filmini izlesem göz yaşlarıma engel olamam. Gözyaşlarıma engel olamadığımdan geçtim oldukça da iyi vakit geçiririm.

Peki minik oyuncumuz İshaan’a ne demeli :) O nasıl bir üstün performanstır öyle beni kendine hayran etti filmin sonunda. Darsheel Safary eğer yanımda olsaydı kesinlikle sevgi pıtırcığı yapardım ben onu.

Böyle bir film kaçmaz tekrar diyorum. Ben bu kadar geç izlediğim için pişmanım. Siz de pişman olmak istemiyorsanız “İZLEYİN”

Şimdiden iyi seyirler.

Ha unutmadan filmin tüm müziklerini de dinleyin. Bu müzik ziyafetini kaçırmamalısınız. Benden söylemesi. Elçiye zeval olmaz.

Bu yazı leithycat tarafından 07 October 2011 00:10 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatın en değerli mücevheri olan zaman, ve değerini bilmeyen birkaç adam… “Ne kadar değerli ki zaman, ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” derler…

Öncelikle film boyunca eşlik eden birbirinden güzel müziklerinden dolayı teşekkür etmeliyim. Ayrı bir tat kattı. Sonra…

Filmin başlığı özünde belli olurmuş. Ortada iki adam ve ehli keyif bir hayat ki “yuhh” dedirtecek kıvamda salınan bedenler “Özgürlük” diye çıldırıyor. Neredeyse akşam yattığını, sabah yediğini anımsayamayacak kadar umursuz hayatlar geceden başlar, ve bir diyaloğa başlamak bu kadar doğal, aynı umursamazlıkla; “Merhaba, sizinle daha önce  sevişmiş miydik?” der…

Çalışmanın, yaşlanmanın hatta aşk’ın bile bir anlamı yok. Sorumluluklarını bir kenara bırakmış Nejat İşler ve Yiğit Özşener, birilerinin hayatlarını yaşarmış gibi harcamaktayken zamanı, izleyicinin de canı çekiyor kemiklerini ısıtırcasına mayışmak öyle güneşe karşı. Ohh kebap…

Film repliklerinden birisidir az önce bahsettiğim, “Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?” ama ölmeden önce yapılacaklar listesinden haberi olmaya gerek, aşk vurur tokatını kirli sakalının tüysüz kalan elmacık kemiğinin ortasına. Ses çıkar, öte bakar… Aşk konuşur şimdi , hesap sorar. İncittiği kadınların ahı mıdır bilinmez ve de görünmez ama şimdi sıra ona gelecek, sorumsuzluğuyla kırılacaktır iki dostun birisi. Sonra çabalamak var işin içerisinde, hayatında hiç umursamadığı, tanıdık olmadığı bir ses adamımızı dürtecek, sahil kenarlarına itecek…

Kepenkleri kapatacak kadar, yıllar boyunca yaptığı işi bile sona erdirebilecek kadar asildir bu ikili ancak, aşk daha büyüktür ve kapatılacak bir kulpu da yoktur.

Bak şimdi aklıma geldi; hayatın, yaşamın, insanoğlunun sorumlulukları özgürlüğü kısıtlayabilmekteyken kalp, kimseyi dinlemiyor. Sanırım “dur” mak bilmeyen tek ve özgürlüğü dilediğince yaşayan tek kişidir kalp. Aşık olmaya dursun bir kere, durdur durdurabilirsen.

Velhasılı kelam, kalbi kadar özgür iki adam, geceleri hiç umursamadıkları ama alışkanlıkları olan bir radyo progrramında yine olabildiğince özgür bir tarz ile programlarını yaparken kimsenin ve hiç bir karakterin varlığı yokçasına sohbet ederler geceleri. Mühtehcen kelimelerden kaçınmadan ve nereye gittiğini düşünmeden söylenen kelimeler aslında samimiyet vermiştir genel dinleyiciye. Aslında her şey yolundadır umursamadıkça. Ama bilinir ki tutmaz bu film sorun çıkmadıkça. Bir bukle anlam kazanamadıkça koca senaryo, akılda kalan tek şey pinokyo …

Muhteşem espirimden sonra ciddiyetle devam etmem gerektiğini hissediyorum:)

Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yaşam tarzının da incelendiği filmde bu iki dostun yapmak istedikleri, ya da hayat idolları sürekli aynı şeyleri yapan kalıplaşmış insanların dışına çıkmaktır ve sürekli rutinin dışında olmaya çalışmaktır. Fakat, farkında değillerdir ve izleyicinin de sonunda “dank” edecek bir ayrıntıyla uyanıyoruz senaristin ince manasına. “Rutine dönüşen her şey kalıcıdır” diyerek aykırı bir yaşam benimsemeye çalışan iki dost, sürekli rutin dışı yaşamakla, sürekli değişiklik yapmaklave sürekli rutini kırmakla  rutinin ta kendisini yapmış olmuyorlar mı?

Hayat alışkanlıklarla dolu ve her ne kadar bunu aşmaya çalışsak da, bir yerde bu çaba da bir alışkanlık oluyor. Radyo programı, ev ve değişen kadınlar sadece araç olurken aynı çemberde dolanan iki dost, her sabah yeniden uyanır ve alışagelmiş aykırı hayatlarına devam ederler…

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 14 July 2011 04:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayat çölünde, ipin ucu sık sık elimizden kaçar. İsteğimiz dışında fütursuzca esen rüzgarlarla savrulup gideriz sürekli. Yapılan tonlarca plana rağmen, menzilinde yer almak istediğimiz hedeften sık sık uzaklaşırız. Fakat saat ayarlarımızı sürekli kurcalar, akrep ve yelkovanın peşinden durmadan koşarız. Yakalama umudumuz olmadığı halde üstelik…Fakat bütün bu aksaklıklara rağmen, takvimlerimize çarpı atmaktan vaz geçemeyiz. Hayat ile aramızdaki bu zamansal mesafe açıldıkça koşmaya devam etmeyi sürdürebiliyorsak eğer, “Umut” adındaki o hınzır çocuğa çok şey borçluyuz demektir.

Yabancılara bakışımız da, hedeflerimiz gibi muğlaktır aslında. Dostluk, barış ve kardeşlik mesajları savurdukça daha fazla öteleriz birbirimizi…Şiddete hayır dedikçe daha da asabileşiriz. Yaşadığımız çelişkiler, Bağdat Cafe’deki o minyatür mozaikte de yer bulur kendisine. Çünkü az sayıdaki mensubuna rağmen Bağdat Cafe’de her görüşten, her inanışta ve her türlü farklı zevke sahip insan bulunmaktadır. Bir kaçıştır Bağdat Cafe…Diğer taraftan da bir nevi çıkışsızlık…

Cafe, tam bir curcunadır aynı zamanda…Masalsı bir kesit…Hareketten ve hareketlilikten yoksun olmayan, dünya gibi durmadan dönüp kafası allak bullak olan bir şiir…Tuvalinde her skaladan renklere yer veren cömert bir zevkin ürünü olan bir resim…Karmaşık bir melodi dansının bile, kulağa uyumlu geldiği bir müzik…Bağdat Cafe bizizdir…Arkadaşlarımız…Ailemiz…Sevdiklerimiz ve nefret ettiklerimiz…hatta…Korktuklarımız…

Cafe’ye bir “yabancı” olarak adım atan ve terkedildiği çöle adımını attığı ilk andan beri fazla seçeneği yokmuş gibi görünen Jasmin’in dansıdır aynı zamanda…önce kendi rengini bulan, sonrasında ise, kurumuş çöl kumunun üzerine alelade ektiği tohumlarda açan rengarenk çiçekler ile Cafe’yi boyayan, etine dolgun bir melektir Jasmin. Sihirin egemenliğinde, sıkıntıdan ve kıstırılmışlıktan tamamı ile arınmış bir hayata direksiyon kırarken, etrafındaki insanları da kendisi ile birlikte değişime sürükleyen, onları heyecanlandıran kanatsız bir melek…

Yönetmen Percy Adlon’ın orta çaplı filmografisinin en samimi filmlerinden biridir Bagdad Cafe…İçe işlerken, göz yaşı döktürmek gibi bir derdi olmayan, samimiyeti asla elden bırakmayan lirik bir hikayedir Hesaplanmış açıları ve her daim aşırı hesaplılığa burun kıvıran planları ile birlikte, oldukça keyifli bir yolculuktur aynı zamanda. Kilometreler yerine ruh katmanlarını ve insanlar arasındaki görünmez bağların şeritlerini sindire sindire kat ettiğimiz bir yolculuk.

Bir birini tanımayan ve ön yargılar ile tıka basa doldurulmuş günümüz insanını, bir süre sonra birbirinden kopamayan bir aile haline getirebilmek, pratikte cıvıl cıvıl bir ütopya olarak görülse de, Adlon, bu temenninin rüyanın ötesine geçebileceğini söylüyor…Hem de olabilecek en içten biçimde!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 30 June 2011 00:44 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 16 June 2011 19:48 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle iyi bir iş bulmakla ve başarılı olmakla işe başlayan Babou, bu işte de pürüz çıkarınca yaklaşan düğün için kendince bir hediye bulması geekmektedir.

Bu yazı Ethem tarafından 30 April 2011 23:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde güçlü ve kendini beğenmiş Thor, bu kibirliliğinden dolayı dünyaya, insanların arasında yaşamaya yollanmıştır.
Thor’un dünyası, Asgard’da elbet kendisini sevmeyen Tanrılar da ardından tüm kötülükleri dünyaya yollayacaklardır.
Kibir ve kendini beğenmişliği bir kenara bırakıp insanlar ve dünya için şavaşan Thor, gerçek bir kahaman olurken, aslında bir kahraman olmanın sorumluluklarını da keşfedecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 22 April 2011 17:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 00:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu iki kafadarın eşleri bu işin bu kadar kolay olmayacağını onlara göstermek, bir ders vermek için kendileri de başka erkeklere kur yapmaya başlayacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2011 04:24 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu durumdan tek başına kurtulamayacağının farkına varan Özgür, kolpacı arkadaşlarından yardım ister.

Bu yazı Ethem tarafından 01 March 2011 01:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

100 yıllık bir geçmişe sahip, tarihi Jellystone doğa parkında, duvarına “İnim İnim Güzel İnim” levhasını çakarak, içerisinde türlü konforu sağladığı yuvasında arkadaşı Bobo ve onun minik kaplumbağasıyla birlikte yaşayan akıllı ayımız Yogi, tüm enerjisini parka pikniğe gelen insanların yemek sepetlerini aşırmak için harcamaktadır. Zira orman içinde vahşi hayvanlar gibi avlanmak ona göre değilken meyveli pasta ve söğüş et gibi işlemden geçirilmiş yiyeceklere bayılmaktadır. Sepetleri uzaktan kumandalı yöntemlerle elde etmek için çeşitli düzenekler kurması, park korucusu Bay Smith’i zor durumda bırakırken Jellystone Parkı için hain planları olan bir vali sahneye çıkar. Park tarım alanı yapılarak gelir elde etmek için yokedilme tehlikesi ile karşı karşıyadır. Korucu Smith, Ayı Yogi ve Bobo parkı kurtarmak için planlar yaparken, bir belgesel çekimi için Jellystone’a gelmiş olan Rachel isimli genç bir kadın onlara yardım edecektir..

Ayı Yogi’nin klasik hikayesinden hareketle 3 boyutlu bilgisayar karakterleri ile gerçek mekan ve oyuncuların birleştirildiği filmin zaman zaman eğlenceli fakat aynı zamanda ne olacağını çok iyi bildiğiniz için sıkıcı da olabilen bir hali var. Kolayca yazılmış ve çabucak kurgulanmış, montajlanmış gibi. Korucu Smith ve Rachel konuşurken karşı planda Ayı Yogi ve Bobo’yu gördüğünüz bir sahne yana döndüğünde sevimli karakterlerimizin yok olduklarını görebiliyorsunuz mesela. Filmin dublajına gelince fragmanında duyup güldüğümüzden farklı cümlelerle konuşuyordu karakterler ve Ayı Yogi’nin hitap tarzına çok yakışan “efem” kelimesi bile vurgulanmıyordu.

Bu dermeçatma haliyle ticari kaygılarını ortaya sermekten başka bir şey yapmayan filmin ne miniklere ne de yetişkinlere hitap ettiğini düşünüyorum. Up, Nightmare Before Christmas, Stuart Little, Toy Story v.b. çok daha iyi örnekler varken maalesef hiç şansı yok.

Bu yazı Biblio tarafından 19 February 2011 01:08 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Harem adlı filmde bir isim daha var ki… Kösem Sultan’ın oğlu İbrahim’e hediye ettiği cariyeyi, Turhan Sultan’ı canlandıracak olan Monica Bellucci. Hal böyleyken filmin konusu da bu oyuncu üzerinden, yani Turhan Sultan’ın 1641 de akıncılar tarafından kaçırılıp Kösem Sultan’a teslim ediliş ve devam hikayesinin anlatılıyor.

Rolü için Osmanlı İmparatorluğuyla ilgili kitaplar okuyan Monica Bellucci’nin yanısıra, İsmail Hacıoğlu ile “Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak” adlı filmde de oynamış olan İtanyan aktrist Claudia Cardinale’ de filmin oyuncuları arasında.

Harem adlı film, 15 Ekim 2011 de Türkiye’de vizyona girecek.

Bu yazı Ethem tarafından 14 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2011’in en iddialı filmlerinden biri sayılan “Bir Avuç Deniz”; izleyenleri alt üst edecek beklenmedik bir aşk öyküsü! Reklam filmleriyle tanınan Leyla Yılmaz’ın yazıp yönettiği filmin başrollerini Engin Altan Düzyatan ve Berrak Tüzünataç paylaşıyor. Filmde, usta oyuncular Ayda Aksel ile Can Gürzap‘ın yanı sıra, son dönemin parlayan isimleri Zeynep Özder, Tuğrul Tülek, Ahu Yağtu canlandırdıkları karakterler ve oyunculuklarıyla dikkat çekecek.

“Bir Avuç Deniz”, aşkın, kimsenin göstermeye cesaret edemediği yönünü gözler önüne sererek izleyenleri şaşırtacak. Herkesin kendinden veya yaşadıklarından izler bulacağı film, muhteşem görüntüleri kadar güçlü diyaloglarıyla da öne çıkıyor.

Filmin toplam 120 kişilik bir ekiple 6 hafta süren çekimleri Göcek, İstanbul ve Rodos’ta gerçekleştirildi. İstanbul’un “zengin” hayatını anlatan filmde çok sayıda lüks araç, tekne ve birbirinden şık kostümler kullanıldı. Film için Tarabya’daki Alman Konsolosluk Malikaneleri müzeye dönüştürüldü. Negatif çekilen filmin görsel efektleri Emre Şan tarafından yapılıyor.

“Bir Avuç Deniz”, Türkiye’nin kendine ait jenerik müziği ve jenerik görüntüsü olan ender filmlerinden bir tanesi. Filmin, Avrupa çapında ünlü Türk kompozitör Sabri Tuluğ Tırpan tarafından bestelenen müzikleri; ismi şimdilik gizli tutulan dünyaca ünlü bir orkestra tarafından seslendirilecek. Tema müzikleri dışında pek çok ünlü Türk grubunun da katıldığı filmin en büyük müzikal sürprizi, senaryoyu bizzat okuyup onay veren, Pearl Jam grubunun “Indifference” şarkısıyla filme katılması.

Fikri Görsel Sanatlar’ın yapımcısı olduğu ve 11 Mart 2011 tarihinde gösterime girecek olan “Bir Avuç Deniz”in dağıtım şirketi Cinefilm.

Film Künyesi

Oyuncu ve Karaklerler

Filmdeki Karakterlerin Biyografileri…

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tron Legacy filminin oyuncu kadrosundaysa Jeff Bridges, Michael Sheen, John Hurt, Olivia Wilde, Garrett Hedlund, Beau Garrett, James Frain, Amy Esterle, Serinda Swan, Brandon Jay Mclaren ve Bruce Boxleitner  isimleri mevcut.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2011 00:49 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yazıya nasıl başlayacağımı bilemediğim ender zamanlardan biri. Yazmak istediğim ya da söylemek istediğim o kadar fazla şey var ki ama hangi sırayla nasıl anlatacağımı bilemediğimden dolayı tıkanıp kalma durumları baş gösteriyor. Filmin özetiyle bir şeyler karalamaya başlayayım;

Çöplerin içinde bulunan bir ceset… İstanbul Gazi mahallesinde işlenmiş bir cinayet. Öldürülen gencin ağabeyi güneydoğuda yaptığı askerliğini yeni bitirmiş, geri dönmekte. Kardeşinin katilini bulmak için harekete geçtiğinde cevaplanması zor sorularla dolu bir başka savaşın içine sürüklenmektedir. Gerçeğin arayışı içinde iz sürerken, kaybedilen şeyin sadece kendi kardeşinin hayatı olmadığını görecektir.

Filmde geçen şeyler bana çok göre çok doğal olan bizim sıradan günlük hayatımıza benzeyen şeylerle çok ortak noktaları var. Allı pullu bir çocukluk geçirmediyseniz süslü püslü mahallelerde büyümediyseniz film size biraz daha sıcak gelecektir kanaatindeyim. Diğer türlü izleyenlere hikâye gelebilir amma velâkin gerçek olan da budur. Türkiyenin içinde 3 kesim var gözümde; 1.si Birçoğunuzun veya çoğumuzun görmediği ayrı bir Türkiye daha sosyete yaşamlar daha allı pullu hayatlarla süslenmiş yaşamlar. Türkiye?nin %5 veya %10′luk bir kesimini oluşturan %60-65 bir kesim ki orta halli kesim genelde rastlayabileceğimiz insanlar ve %20-25′likte bir kesim var ki varoş semt diye tabir edilen bizimse Allah’ın unuttuğu kurtulamamış bölge dediğimiz semtler. Bence bu semtlerden güzel bir örnekti filmde kullanılan ağır dil sizi rahatsız etmesin ağır gelenlere Serdar Akar filmlerini tavsiye ederim asıl doğallık asıl ağır dil nasıl olur orda daha iyi anlarlar.

Ortamı ve yaşananları çok güzel anlatan bir film olduğu gibi aynı zamanda kendi içinde bir gizem yaşatmayı da başarıyor. Aklıma gelen ve hatırlayabileceğim bir tane mantık hatası var filmde. Şu anda buradan bunu anlattığım zaman filmin konusunu çözebileceğiniz bir ipucu vermiş olacağımdan dolayı ne yazık ki söyleyemiyorum ama bahsetmek istediğim sahne Kerim’in neden bıçaklandığı. Gerisini sorgulamak ya da anlamak sizlere kalmış artık.

Filmi izledikten sonra bir kere daha kanaat getirdim biz dram filmi çekebiliyoruz arkadaş biz dram filmlerini hakikatten layığıyla yapabiliyoruz. Ama bu demek değildir ki hepimiz birer Çağan Irmak olup her filmin sonunda aptal gibi ağlayalım sonra da dram filmlerimiz inanılmaz falan gibilerinden düşünelim. Hayır! Bizim içimizde, Türkiye olarak gereğinden fazla dram zaten barınıyor. Bunları bu tarz filmler yaparak açığa; mantıklı senaryolar kurarak göstermenin öneminden bahsediyorum daha fazla. Şu filmi izleyenler; hanginiz senaryonun bu tarz bir sonla biteceğini tahmin ettiniz? Sanmıyorum…

İsmail Hacıoğlu; kendisini çok beğenerek izliyorum. 2008 yılında çekilmiş bir film ve Hacıoğlu bu zamandan sonra yaptığı filmlerde gene aynı başarıyı gösterdi. Çok genç olmasına karşın çok büyük projelerde büyük roller alarak yerini sağlamlaştırdı. İleride çok farklı yerlerde görebileceğimiz gibi aynı zamanda umarım Haluk Bilginer gibi yurt dışı projelerinde kendisini görme imkânına sahip oluruz.

Sonuç; çok çok güzel bir film olmasının yanında işlediği konuyla da dikkat çekiyor. Gerektiği ilgiyi ve övgüyü hak etmeyen filmlerden biri olarak görüyorum. Mutlaka ama mutlaka izlenmesini tavsiye ettiğim, zaten süre olarak da fazla uzun olmadığından dolayı sizi asla baymayacak, ilgiyle izletecek aynı zamanda sonuyla da hayretler içinde bırakabilecek bir yapım.

İyi Seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 22 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dram, gerilim tarzındaki filmin yönetmeni Gilles Marchand. Senaryoda ise yine Gilles Marchand ile beraber Dominik Moll ismi yer almaktadır.

Filmin kadrosunda ise;
Melvil Poupaud, Grégoire Leprince-ringuet, Louise Bourgoin, Pauline Etienne, Patrick Descamps ve Swann Arlaud oynuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 December 2010 21:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Bir Sinan Çetin filmi, Kağıt…”

Özgürlük kavramını anlamını, kötü yaşanmış yada muhtemel kötü yönleriyle ele alan, kısıtlamanın ne kadar basit bir şekilde insan üzerine teneffüs ettiğini açıklayan, aslında bir nevze bizleri azarlayan bir film, Kağıt.

Fragmanda da örnek verildiği gibi bir zeytin tanesinin tadından mahrum kalacak olmanın verdiği kısıtlamanın nelerle sonuçlanabileceği ortada. Güzelde bir soruyla bitirmiş Sinan Çetin… Ya kayıtsız mahrum kalacaksın, ya o tadı unutacaksın. Peki ya özgülük? O tat, bir kağıt üzerinde yazılı bir şekilde damaklarından alınızsa, o zaman ne yapacaksın?

Aslında Kağıt, yasaların ta kendisi bir yerde… Herşey, yani özgülük, kurallar, maddeler bile kağıt üstünde olduktan sonra… İsimler değişir ama her karakter, prosedürü aynı kağıt üzerinden takip eder…

Özgürlüğünde yazılı bir şeklimi var?

17 Aralık 2010 da vizyona girmesi beklenen filmin yönetmen ve senaryosu Sinan Çetin’e ait. Oyuncu kadrosunda ise; Ayşen Gruda, Öner Erkan, Asuman Dabak, Zafer Ergin, Irmak Ünal, Zeynep Beşerler, Ahmet Mekin, Mazlum Çimen, Fatoş Seğmen, Bahar Sarak, Metin Cantimur ve Uğur Bilgin isimli ye almakta…

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2010 01:14 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Konumuz kısaca; bir cinayet işleniyor filmin başında bizlere o gösteriliyor. Daha sonra olayı araştırmak için 2 FBI ajanı geliyor ortaya ve tanıklarımız bir araya toplanıyor. İşte hikâyemiz buradan sonra başlıyor. 3 tanık, 3 ayrı odaya toplanıyor ve herkes den olayı anlatmaları isteniyor. Hepsi olayı anlattığı zaman, sizleri nelerin beklediğine gerçekten şaşıracaksınız.

Basit bir aksiyon filminden çok, basit bir psikopat filmine daha çok benzediğini söyleyebilirim. Şöyle başlayım, film başladığı zaman gösterdikleri ilk sahnelerden bayağı bir etkileniyorsunuz ve filmin ne tarz bir yapıda olduğunu anlamanıza yardımcı oluyor. Ama daha sonra olayları farklı bir yerden başlatarak sizin dikkatinizi dağıtmaya çalışmışlar. Güzel.

İnandırıcılığı bir yerde kaybetmişler ve bu gerçekten çok pahalıya mal olmuş. Ortaya bir anda çıkan iki karakterin FBI? dan olduklarına dair en ufak bir ayrıntı bile yok. Böyle olunca hemen bir sorgulama içine giriyorsunuz ve o anda filmi zaten kafanızda bitiriyorsunuz. Buradan açık açık söylememde bir sıkıntı oluşacağını düşünmüyorum, öyle olmadıkları çok bariz bir şekilde ortada ama bir an inanmak istedim acaba neler olacak ileride diye, hiç yoktan keyif almaya çalıştım. Ortada klasik olarak; bir olay olan ve daha sonra katilin kim olduğunu tahmin etmeye çalıştığınız ve bariz bir şekilde katilin ekranda gözükenlerden biri olduğunu bildiğiniz bir filmden bahsediyorum.

Ben öyle düşünmemiştim diyorsanız lütfen, lütfen… Saklamaya çalışıp da bu kadar ortaya atılan iki koskoca karakterden bahsediyoruz. Aslında senaryo düşünce olara gayet güzel kurgulanmış diyebilirim her şeye rağmen. En azından olayları anlatırken bir çaba görüyoruz. Çünkü tanıklarımız normalde yaşadıkları olayları bariz bir şekilde yalan olarak anlatıyorlar. Ama biz flashback yaparak gerçekleri gün gibi görebiliyoruz. Keşke olayları bu şekilde bitirmek yerine en azından kesiştirme yöntemiyle biraz daha birbirlerine bütünleşmiş bir biçimde bitirebilselerdi.

Aslında film, oldurulmaya çalışılmış ama batırılmış bir film gibi. Sonu baştan belli olan filmleri sevmem. Zaten ortadaki karakter sayısı çok kısır ve siz katilleri tahmin etmeye çalışıyorsunuz. Sonunu bildiğiniz bu filmi izlerken merak edebileceğiniz tek nokta acaba nasıl başladı olaylar ve acaba sonunda ne olacaktır. Birde olayların ortasında kalmış bir kız çocuğumuz var ki sormayın gitsin. Kız için en güzel anlatım; büyümüşte küçülmüş tarzında bir analiz olacaktır. En gereksi sahnelerden birkaçında onunda izi vardı.

Sonuç; filmin nesini beğendim halen anlamadım, ya da kendime bir türlü ifade edemedim. Elle tutulur hiçbir şey yok ortada. Sanırsam, filmin sonunu başından tahmin edebildiğimden dolayı bir haz duygusu yaşamaktan daha öteye gidemediğimden dolayı biraz olsun beğendim diyebiliyorum. Dürüst olarak konuşmak gerekirse, zaman kaybı olacak bir film. Aksiyon, gizem öğeleri var diye karşısına geçip izleme yanılgısına düşmenizi asla istemem. Gerçekten çok basit ve kötü olmuş. İzlediğiniz zamana yazık?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 07 November 2010 14:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Deon Taylor’un yönettiği filmin senaryosunu Diana Erwin, Deon Taylor ve Michael J. Pagan yazmış.
Chain Letter adlı filmin oyuncu kadrosunda ise;
Nikki Reed, Betsy Russell, Brad Dourif, Ling Bai, Keith David, Matt Cohen, Cherilyn Wilson, Noah Segan, Brian Tee, Clifton Powell, Michael Bailey Smith, Andy Arness, Aysha Aubrey, Big Spence, Christina Marie, Cody Kasch, David Zahedian, Eliot Benjamin, Goldie Chan, Jeff Sutherland, Jessica Ritchie, Jonathan Hernandez, Kate Enggren ve Kenyon Page isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 03 November 2010 01:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Mahsun Kırmızıgül’ün yaptığı filmde Mahsun Kırmızıgül, Haluk Bilginer, Mustafa Sandal ve Zafer Ergin rol alıyor.

05 Kasım 2010 da vizyona girecek olan New York’ta Beş Minare adlı filmin 70 dakikası Amerika’da çekilecek olan filmin geri kalanınında Türkiye’de Konya, Bitlis ve İstanbul’da çekileceği belirtilmiş.

Ayrıca New York’ta Beş Minare filminin diğer bir özelliği ise Mahsun Kırmızıgül’ün bu hikayeyi 11 yıl önce yazmasıdır. Bir türlü bütçe olanağı bulamayan Kırmızıgül, sonunda film için gereken bütçeyi toparlayıp ilk yazdığı hikaye olma özelliğini taşımakta.

Şimdiden iyi seyirler diliyoruz.

rahmetli‘nin film hakkındaki yorumunu okumak için buraya tıklayın.

Bu yazı Ethem tarafından 01 November 2010 00:06 tarihinde yazıldı. 31 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genç bir çiftin everinde yaşadıkları doğaüstü olaylaı kameraya kaydemesiyle başlayan Paranormal Activity’nin yönetmeni Tod Williams. Senayo Oren Peli ve Michael R. Perry isimleine ait.

Genç çiftimiz Katie Featherston ve Gabriel Liotta’nın evlerinde korkutucu olaylar deam ediyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 October 2010 04:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenimiz James Cameron Avatar izleyicisinin büyük bir bölümünün Pandora Gezegenine doyamadığına dair tepkiler almış ve  8 dakikalık ek bölümüyle tekrar vizyona sunmaya karar vermiş. Ne de iyi etmiş:d

Bu ek bölümde yeni tasarlanmış canlılar yeni mekânlar ve aksiyon sahneleri olacağı söyleniyor. İlk filminin 2 milyonun üzerinde yaptığı hâsılatı geçer diye düşünüyorum. Pandora gibi hayalin ötesinde güzellikte bir yerde kim olmak istemez ki.27 Ağustos’ ta ABD, 15 Ekim 2010 da ise Türkiye ‘de vizyona giriyor.

Eklemeliyim ki filmimiz 2010 Oscar ödül töreninden 4 heykelcikle döndü. Şöyleki

En iyi görüntü yönetmeni (Mauro Fiore),sıradışı görsel efektler, En iyi sanat yönetmeni, En iyi sinematografi?

Bence Zoe Saldana? da ödül almalıydı. Performansı çok etkileyiciydi. Her nekadar oynadığı bölümler  animasyon da olsa ki hatırlarsanız  ımax teknolojisiyle çekilmişti yani animasyonu da canlandıran yine filmin oyuncularıydı. Ve bu konuda zoe saldana’nın neytiri’ye kattığı ruh bambaşka bir etki yaratmıştı. Ama böyle bi kategori yok ne yazık ki.

Her zaman kısa ve öz yazayım diye başlıyorum ama çene yaylarım gevşek doğuştan olmadı yine.

Daha kısa bir yazıda buluşmak üzere diyerek mahcup ayrılıyorum karşınızdan.

SEVGİLERİMLE

Bu yazı Asya tarafından 12 October 2010 18:15 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

19. yüzyılın sonlarından geçen filmde Jonah Hex, Güney müteffiklerini ölümsüzler ordusuyla birlikte serbest bırakmak amacıyla yola çıkan Voodoo büyücüsü Qentin Turnbull’un izini sürecek, amacına ulaşmasına engel olmaya çalışacaktır.

Başrollerinde olan Jonah Hex karakterini Josh Brolin, Leila karakterini ise Megan Fox canlandıracağı Jonah Hex adlı film 09 Ekim 2010 da vizyone giriyor.
Filmin senaryosu Brian Taylor, Mark Neveldine ve William Farmer isimlerine ait. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Josh Brolin, Megan Fox, John Malkovich, Michael Fassbender, Aidan Quinn, Michael Shannon, Julia Jones ve Will Arnett isimleri yer alıyor.

(Henüz fragmanı çıkmamıştır)
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 10 October 2010 02:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini ve senaryosunu Neil Marshall’ın yaptığı Centurion adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Olga Kurylenko, Michael Fassbender, David Morrissey, Dominic West, Dave Legeno, Jj Feild, Noel Clarke ve Riz Ahmed isimleri mevcut.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 02 October 2010 00:02 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı alploganer tarafından 02 October 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

11 yaşında genç ve güzel bir kızın aşk ve ölümle tanışmasını anlatan dramatik, duygu yüklü bir film.

Camino (Nerea Camacho) hayatın m zorluklarına, engellere ve karanlık endişelere aldırmayacak kadar neşeli, güler yüzlü ve hayata dolu dolu bakabilen ve bu hayat tarzı sayesinde mutlu olmayı fazlasıyla başarabilen hat dolu genç bir kızdır. Aşkla tanışması hiçte zor olmamış, yaşının verdiği tüm güzellikleri tatmaya başlamıştır. Taki ölüm ile tanışıncaya dek.

Bakalım hayata dolu dolu, sımdıkı sarılabilen Camino, ölümn pençesinden kurtarabilecekmidir.

Başrollerini Nerea Camacho’nun oydığı e hemen hemen tek kişilik performans tarzında olan Camino adlı filmin yönetmen ve senaristi Javier Fesser.

17 Eylül 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda ise; Nerea Camacho, Carmen Elías, Mariano Venancio, Manuela Vellés ve Ana Gracia.

Belki hayatımızın değerini ve yaşadığımız güzellikleri tekrar görmek, sevdiklerimize sıkı sıkı sarılmak adına izlemeliyiz.

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2010 22:32 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hollywood?dan sıkıldıysanız alın tam size göre bir kaçış filmi. Ortalıkta bu filmi daha önce duyduğunuzu sanmıyorum, duymuş olsanız bile afişinden dolayı bir daha bakmazsınız herhalde. Konusunu hemen özetlemeye çalışarak başlayalım; Juan hamile karısından ayrılır ve gardiyan olacağı hapishaneye gider. Aslında işe ertesi gün başlayacaktır ama bugünden gezmeye gelmiş gibi bir durum var. Daha sonra bir anda tavandan bir parça düşer ve herkesin dikkatini üstüne toplar. Tam bu sırada azılı suçlumuz Malamadre kaçmaya çalışır ve başarır. Daha sonra tahmin edeceğiniz gibi isyan çıkar. Tabii isyan sırasında gardiyanlar onu revire götürmek yerine 211?nolu hücrede bırakınca artık oda bir gardiyan değil suçlu olmuştur. Tabii ki hayatta kalmak için.

Neresinden başlayım? Her zaman olumsuzu söylemek huyum olduğundan; gerçekten çok etkileyici bir film olmuş ama bazı şeyleri görmezden gelmek gerekiyor. Mesela bir kapı var ki direk film adına söylüyorum, cennete açılıyor. Gardiyanların girip çıktığı kapıdan gayet rahatlıkla dışarı çıkılabilir filmde ama bunu hiç göstermemişler. Çok belirgin bir hata gibi gözükmesine karşın, ancak çok dikkatli bakıldığında fark edilebiliyor. Filmin başında görüyorsunuz ve daha sora bir daha kareye girmiyor o kapı. Atlanmış ayrıntılardan biri belki de. İkinci sorun, film görüntüleri neden bu kadar basit. Hadi HD?si yok desek, benim izlediğim BDRip?ti ve gayet 19luk ekranda izledim bir hata yoktu. Yok, yok film basit olarak gösterilmiş, ayrıntılardan yoksundu. Ha bu film adına bir eksi mi, aksine bu daha tamamlayıcı bir parça olarak gözüktü bana. Sonuçta siz filme görüntüsünün ne kadar net olduğu oranda güzel ya da kötü demiyorsunuz, bu tarz bir filmin böyle biraz daha ”eskitilmiş” tarz bir görüntüye sahip olması bence daha güzeldi. Bu yüzden bunu bir eksi olarak saymaktan şu anda vazgeçtim.

Hoşuma gitmeyen yanlarını söyledikten sonra iyi yanları da söylemek gerekiyor. Senaryosu bir kere özgün bir senaryo olduğundan dolayı filmi çok sevdim. Tamam, biraz saçma gelebilir yok artık tarzında serzenişlerde bulunabilirsiniz bazı yerlerde ama tabiî ki asla da olmayacak şeylerden de bahsedilmiyor burada. Sonuçta ilk başta adamlarında söylediği gibi ” böyle bir şey olacağını kim hesap edebilir? ” Şimdi filmi izlerken, arkadaşım prosedürler var, takip et onu yap şunu yap demek kolay tabiî ki ama öyle her şey göründüğü gibi değil, olmuyor işte. Gayet güzel düşünülmüş ve izlerken büyük keyif alıyorsunuz. Sadece ortaya aksiyon koymamışlar, hatta bir yerden sonra ??acaba koymayı mı unuttular?? tarzında bir düşünce alıyor. Ama şöyle ifade etmeye çalışayım, amaç aksiyon kesinlikle değil bu filmde. Juan’ın ailesiyle alakalı olanları izlemek pek hoş değildi açıkçası, ama eğer bir değerlendirme yapıyorsak bence filme gayet güzel oturmuş. Hani nasıl anlatmak gerekiyor tam olarak bilemedim şu anda. Aslında aksiyon yok diyorsunuz ama aksiyon sahnelerinin doğurduğu dram sahneleri var. Ben bunu açıklamaya çalıştıkça daha da batıracağımdan dolayı siz iyisi mi filmi izleyin.

Malamadre ve Juan’ın oyunculukları üst seviyede. Özellikle psikopat rollerini oynamak zordur kanımca ama L.Tosar bunu çok basit bir işmiş gibi yapmış. Aksiyon anlarındaki panik seviyesi ve aynı şekilde A.Ammann oyunculuğu süperdi. Avrupa yapımlarında bildik ve görmekten usandığımız (belki de) yüzlerin kullanılmasının yerine daha çok bilmediğim, bilinmeyen oyuncuların kullanılmasına her zaman bayılmışımdır. Benim için filme bambaşka bir hava katıyor.

Sonuç olarak aksiyon filmiyle drama koşullarını kusursuz olarak harmanlamış bir film var. Ortaya gerçekten şu anda anlatamayacağım, ancak ”hayret” diye değerlendirebileceğim bir film çıkmış. Uzun zamandır Avrupa sineması izlemiyordum ama bu gerçekten o kadar gereksiz Hollywood filmi arasında ilaç gibi geldi. İnternetten şöyle biraz baktım, bu filmin çok miktarda ödülü de varmış. Sonuna kadar hak ediyor. Belki de en zor kısmı not verme kısmı olacaktır. Özgün bir senaryo, iyi oyunculuğun hakkı 10/7.8 olur.

Mutlaka izleyin ve izlettirin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 15 September 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Orjinal adı Tinker Bell and the Great Fairy Rescue olan filin yönetmeni Bradley Raymond. Senayoda Rob Muir, Bradley Raymond ve Bob Hilgenberg isimleri yer almakta.

Türkiye’de 17 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Tinker Bell ve Peri Kurtaran / Tinker Bell and the Great Fairy Rescue adlı filmin  yapımcısı Helen Kalafatic ve Margot Pipkin.

Bu yazı Ethem tarafından 14 September 2010 00:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şafak Sezer’in yapım şirketiyle anlaşamaması ve Sezer’in halen devam eden reklam filmleri ve dizi filminden dolayı Kutsal Damacana’dan ayrılırken, Sezer’in yerini BKM mutfaktan Ersin Korkut alıyor.

Daha önce Esin Korkut’u Şafak Sezer’in arkadaşı olarak görmeye alışmışken, bu karakterin başrol olması bakalım seriyi iyi yada kötü ne yönde etkileyecek.

Yönetmenliğini Korhan Bozkurt’un yaptığı, senaryosunu Ahmet Yılmaz’ın yazdığı Kutsal Damacana 3 ‘ün barollerinde ise; Ersin Korkut, Şahin Irmak ve Özge Ulusoy yer alıyor.

Bu yazı Ethem tarafından 11 September 2010 22:34 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

?Mother and Child?, bir kürtaj filmi aslında. Film boyunca üç beklenmedik hamilelikle karşılaşıyoruz, ama kürtaj bir kez ima ediliyor sadece..İma edildiği anda da esas kadınlardan biri ? Elizabeth Joyce- ortalığı yıkıyor, ?bana bu hakareti edemezsin? altmetniyle..Doktorun kürtajı önermesi, hamile komşusunun kocasıyla birlikte olan Elizabeth için en ağır ithamlardan biri oluyor..Beklenmedik hamilelikler için tek çözüm evlatlık vermek..Evlatlık vermenin ? ve verilmenin- ağır psikolojik yükü ile çöken kadınlar, bir erkek ya da bir bebek sayesinde huzuru buluyorlar..Bağımsız ve başarılı, kendi sözcükleriyle ?ekonomik özgürlüğüne sahip? Elizabeth bile ancak hamile kaldığında daha sağlıklı iletişim kurmaya başlıyor. Bebeği uğruna kariyerini yarıda bırakıyor, doğumda bayıltılmayı reddediyor.

Bir başka kadın, on dört yaşındayken Elizabeth?i doğurup evlatlık veren annesi ise ancak meslektaşıyla evlenince gülümsemeye başlıyor. Çocuk sevgisi öyle bir şey ki, temizlikçisinin ?hırsız? diye suçladığı kızını bile benimsiyor. Kendi içsel bütünlüğünü tamamlayamamış bir kadın görüyoruz sürekli..Evlatlık verdiği kızının babasını unutamamış, annesiyle sağlıklı bir iletişim kuramamış, ilgi duyduğu erkeği her fırsatta tersleyen, kısacası ?arızalı? bir kadını izliyoruz, ta ki arabada müstakbel eşine ?evlatlık? acısını anlatıp, hemen ardından evleninceye kadar..Tüm ?arıza?larından kurtulan, kocasıyla yatakta mutlu mesut kitap okuyan bir kadına dönüşüyor hemen..Evlenen kadının ?kurtuluşu?nu izliyoruz hayretle..Öte yandan, patronuyla duygusal olmasına ramak kalan bir ilişki yaşayan, komşusunun kocasıyla yatan, başarılı avukat Elizabeth?i de bebeği kurtarıyor bu hayattan..Ne de olsa ya bebek ya da erkek, kadınların can simidi..

Gelelim üçüncü kadına ve üçüncü bebeğe..Lucy, kocasına bir bebek verebilmek için evlatlık arayışına giriyor..Kocası onu, kendi bebeğini istediğini söyleyerek yarı yolda bıraksa da, Lucy pes etmiyor. Inarritu?dan bekleyeceğimiz bir yol kesişimi ile Elizabeth?in bebeği Lucy?i buluyor. (Denk düşen deri renklerinden bahsedersek fesatlık mı yapmış oluruz acaba?) Lucy, evlatlık meselesinin en merak edilen noktasına değinmeye çalışırken annesi tarafından susturuluyor. (- Onu sevemiyorum! ? Dünyadaki tek anne sen misin? Alışacaksın!) Bir yıl sonra Lucy?nin gerçekten alıştığını görüyoruz, bu da zihnimizdeki en karanlık noktayı aydınlatıyor ? kadınlar çocuklarını severler, kan bağı olmasa bile..

Kadın-çocuk ilişkisini ele alışı açısından oldukça klişe ve maalesef muhafazakar bir film ?Mother and Child?. Oysa ki Inarritu?nun yapımcı köşesindeki ismine, Ron Garcia?nın Gabriel Garcia Marquez?den alınma genlerine bakınca daha farklı bir film bekliyor insan.. Kadınların hayatlarının çocukları ve erkekleriyle anlam bulması; kariyerin, başarının yalnızlaştırıcı ve izole edici etkisi oldukça ortalama ve klişe anlatımlar artık..Elizabeth?in kızının evlatlık alan Lucy ve Elizabeth?i evlatlık veren annesini aynı sokakta yaşaması ise Inarritu kesişimlerinin sıkıcılaşmaya başladığının kanıtı..Filmi, kader eksenine oturtunca, senaryoya daha az iş düşüyor tabii ki. İzleyicinin sorularını ?kader? diyerek geçiştirmek büyük isimlere yakışmıyor.

Özetle, ?Mother and Child?, evlatlık meselesini irdeliyor. Bunu yaparken de kadınların depresif hallerine bebek ve erkek gibi iki ortalama çözüm sunarak izleyicinin içini rahatlatıyor. Kürtajın, ?teklif edilmesi bile imkansız? bir alternatif olarak gösterilmesi filmin durduğu yeri de kolayca görmemizi sağlıyor. Kadınlar sahip oldukları mucize ile yetinmeliler diyen bir film, ne de olsa hiçbir başarı, evliliğin ya da çocuğun yol açtığı gülümsemeyi yaratamıyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 August 2010 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, akıl hastanesine kapatılmış bir otoyol gişesi memuresi olan Yoon-jeong Choi ‘nin; onu ziyarete gelerek yazı dizisi hazırlamayı planlayan Bilimsel Köse yazıları yazarı Ho Lim ‘in arasındakı roportajla başlıyor.

Yoon-jeong durumu öylesine gercekçi anlatıyor ki, bilimsel olarak kanıtlanamayan hiç bir şeye inanmayan gazeteci, not alıyormuş gibi görünerek otoyol gişesi memuresinin hikayesini dinliyor.

Yoon jeong, 4 yıl önce, gişelerinin yakınında patlama sonucu içinde bulunan tüm mahkümlarla birlikte, 1 kişi hariç herkesin öldüğü patlamadan sonra, kurtulan mahkümün cesedi bulunamayınca, seri katil olan bu kişinin de öldüğünün ilan edildiğini, aslında bu kişinin bir kadın olduğunu, cinsiyetini de , bir gece vardıyasında, geciş için gişeye yaklaşan arabadan uzanan kadın eli ile kendisine teslim edilen geçiş biletinin kanlı olmasından sonra hatırladığı detaydan anladığını, polislere verdiği ifade de durumu izah ettiğini söylüyor.

4 sene sonra , aynı tarihte , yani 29 Şubat’ta, gişenin yakınındaki başka bir gişede yeniden bir cinayet işleniyor. Yoon-jeong, cinayet gecesi , tıpkı 4 sene öncesinde olduğu gibi, tüm gişelerin ve merkez binanın ışıklarının söndüğünü söyleyip, aslında elektriklerin hiç kesilmediğini söleyen çalışma arkadaslarının ifadesinden sonra, şüpheli konumuna düşüyor. Ve, elektrik kesintisinden sonra teslim aldığı kanlı bilet onu öylesine bir buhrana sürüklüyor ki, Yoon jeong, artık bir insomnia (uykusuzluk hastaliği) hastası ve kesinlikle karanlık korkusu olan biri haline geliyor.

Çok başarılı bulmadim ben filmi. Zaten , son yıllarda izlediğim ve “helal olsun, adamlar yapmış” dediğim bir korku-gerilim filmi çıkaramadı Güney Kore.

Fakat yine de, bu türü sevenlerdenseniz, biraz da, korku filmlerindeki mantık hatalarıyla dalga geçerek korkunuzu bastırmaya çalışanlardansanız, film tam size göre diyebilirim…

Bu yazı KanesHiro tarafından 21 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Amerikan rüyasının kâbustan ibaret olan diğer yüzünü gözler önüne seren Hector Babenco imzalı 1987 yapımı bu dramatik film, William Kennedy’nin Pulitzer ödülüne layık görülen romanından sinemaya uyarlanmış.

Dram içinde dram olan bir filmden bahsediyorum. Yukarıda konusunu paylaştığım filmi 2 saat 20 dakika boyunca izlemenin ne denli zevkli bir şey olduğunu anlatmak istiyorum artıları ve eksileriyle. Film, hakkında konuşulmayı hak ediyor. Uzun zamandan beri arşivimde duruyordu ve nihayet izleme fırsatı bulduğumdan dolayı artık çok mutluyum.

1930′ların Amerikasın da geçen bir dram hikâyesi olduğundan film inanılmaz derecede yavaş ilerleyen bir film. Yavaş ilerlemesini eksi bir özellik olarak düşünmedim, çünkü olayları ayrıntılarıyla işlemeye çalışmışlar. Sadece filmi izlerken değil, diyalogları dinlerken bile sokakta yaşanan açlık ve sefaletlerini anlayabiliyorsunuz. Yırtık dökük kıyafetler, yemek bulma savaşı, soğuk ve daha fazlası olabilecek kavramları, sadece diyaloglardaki zavallılığı dinleyerek anlayabiliyorsunuz.

Filmin konusu sokakta yaşayan ve birbirini sevdiğini anladığımız 2 insandan bahsediyor, hayatla olan mücadelelerinden ama konu biraz havada kalmış gibi. Filmde burada belki de asla bahsedilmemesi gerektiği kadar mantıksal hata gördüm. Bunlar yüzünden siz konudan kopuyorsunuz ve anlatılmak istenen o mükemmel havayı bir türlü alamıyorsunuz. Bunun nasıl bir şey olduğunu şu anda buradan tam olarak ifade edemesem bile, eğer filmi izlerseniz eminim sizde aynı duygulara kapılacaksınızdır. Sürekli bulamadığınız bir parça eksik gibi geliyor.

”Underrated” film; yani beklediği ilgiyi göremeyenler sınıfına almak istiyorum. 87′li yıllarda ya da biraz daha eski zamanlarda Amerikalılar dram filmlerinde mutlu son görmek isterdi, aslında mutlu son görmeyi kim istemez ki? Türk sineması filmlerinde de genelde kavuşan sevgililer, kötü adam öldükten sonra hayatına devam eden ve evlenen âşıklar, film boyunca kavuşamayıp ta son sahnede mutlu olan çiftleri görmüşüzdür hep. Sonu bu film gibi biten filmlerin o zamanlarda çok rağbet görmediğini söyleyebilirim.

Asıl bahsedilmesi gereken şey; konudan ve filmden çok daha yukarılarda bir şey olarak gördüm. Filmi izleme amacımı şu anda zaten sizlere açıklamış oldum. Açık söyleyeyim, 1930 yılındaki bu dram hikâyesi bana hiçbir şey katmadı. Daha çok ” bakın görün, 1930?lar böyleydi” gibilerinden bir yansıması oldu bana. Ama bu filmi hayatınızda 1 kere sadece Streep ve Nicholson için izlemek zorundasınız. Hangisinden başlayalım önce?

Streep; tam 16 kere Oscar’a aday olmanın ne demek olduğunu çok merak ediyorum. 11 kere NBA şampiyonu olabilir, 6 kere En Değerli Oyuncu ödülü ya da 8 kere sayı kralı olabilirsiniz. Ama 16 kere Oscar adaylığını bir şekilde açıklayamıyorum. 1988 yılında en iyi kadın oyuncu ödülüne aday bir performansı izledik. Kendisinin daha öncelerinde Oscar’a aday olan 5-6 performansını izlemiştim. Ama bu rol açık ara en iyisi, hatta kariyerinin en iyisi olmuş. 37?38 yaşlarında bir kadının; alkolik bir kadının portresini çizmiş Streep. Aksayarak yürümesinden bahsetmiyorum film boyunca; sıcak bir yer bulduğu zaman bize oranın sanki dünyanın en rahat yerini anlatmasını, kızdığı zaman öfkesini nasıl dışarıya vurduğunu ve çevresindeki insanları bir o kadar rencide ettiğini; kendi çıkarlarını korumadan ve aynı zamanda kendisinden daha zor durumda kalanlara gösterdiği merhameti izledik. Tek kelimeyle inanılmaz bir karakter koymuş ortaya, mutlaka izlenmesi gerekiyor. Şu son yıllarda Oscar performanslarını izledikten sonra, artık bazı şeylerin ne kadar basit! Elde edildiğini görmek gerçekten beni üzüyor.

Nicholson; aynı Streep gibi sokaklarda dolaşan ve bir nevi ”özgürlük” savaşçısı rolüne bürünmüş. Karakterindeki güçlü duruş, eskiden gelen ve yaşadığı bir acıyla bereber birden korkak olan ama aslında bir o kadar güçlü olan bir adamın portresi. Yemek bulduğu zaman paylaşması ve pişmanlığını dile getiren sahneler iyiydi, ama daha inanılmazını izlemek istiyorsanız filmin ortalarına doğru ilerlemesini beklemeniz gerekiyor. Aşağılayıcı konuştuğu zaman ki sakinliği ve surat ifadesini görebiliyorsunuz, hayranlık uyandırıcı. Mezar başında söylediklerini duyduğunuz zaman ise bir anda duruluveriyorsunuz ve o an oradan, yanı başından izlediğinizi sanıyorsunuz. Tabiî ki bizler Nicholson’un daha ne filmlerini izledik, ama bunu da bir yere not almak gerekiyor.

Sonuç; film olarak değil, sıkıldığınız bir zaman; acaba iyi oyuncu performansları nasıl olur gibi bir arayışa girdiğiniz zaman mutlaka izlenmesi gereken bir film. Elbette vardır ama ben hatırlamıyorum; daha önce 2 oyuncunun böylesine uyumlu olduğu ve böylesine inanılmaz performanslar verdiği bir filmi izlememiştim. Biraz sıkıcı, ama sıkıcı filmlerden bile zevk alırım diyenleri bu tarafa bekliyorum. İyi seyirler.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 August 2010 15:33 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Jean-Dominique, Elle dergisinin popüler editörüdür. İstediği birçok şeye sahip olan Dominique, hayatının en güzel döneminde geçirdiği bir beyin kanaması sonucu istemediği bir şeye sahip olur:kendi bedeninde esareti yaşamak. Tamamen felç geçiren Dominique sadece tek gözünü kullanabilmektedir, onun dışında vücudunda hükmedebildiği tek bir organı dahi yoktur. Başlarda birçok kişi onun bu durumuna çok üzülür. Eski karısı, çocukları, arkadaşları onu zaman zaman görmeye gelir.  Fakat zamanla insanlar normal hayatlarına geri dönmeye başlarlar. Dominique?in ise dünyayla iletişim kurmasını sağlayan tek şey farklı şekilde dizayn edilmiş bir alfabedir. Göz kırpmalarla ve bu alfabenin de yardımıyla diğer kişilerle iletişim kurmaya başlar. Bu onun için bir umut kıvılcımıdır. Ve sağlıklı iken anlaştığı bir yayıneviyle tekrar bağlantı kurulmasını ister. Çünkü artık kendi hayatını kitaba dönüştürmek için gereken gücü kendinde görmeye başlamıştır. Yayınevinin gönderdiği yardımcı kızla kitap çalışmalarına başlayan Dominique, uzun süredir kimseye hissetmediği kadar kendine yakın  hisseder Claude adındaki bu kızı. Artık tek istediği bir an önce onunla beraber kitabını tamamlamaktır.

2007 yapımı bu fransız filmi gerçek bir yaşam öyküsünden yola çıkılarak çekilmiş. Jean-Dominique Bauby?nin kendi hayat hikayesini anlattığı Kelebek ve Dalgıç Giysisi adındaki kitabı dünya çapında birçok dile çevrilmiş ve büyük yankı yapmıştı. Bunun üzerine yönetmen Julian Schnabel Jean-Dominique Bauby?nin hayatını filme dönüştürmeye karar vermiş ve meydana getirdiği filmle de onun içdünyasını, psikolojini, düşüncelerini beyazperdeye yansıtmış ve bunu da büyük bir başarıyla yapmıştır. Son dönemin en başarılı psikolojik-dram filmlerinden olan Kelebek ve Dalgıç?ı izlerken umuda doğru bir yolculuk yapmanız kuvvetle muhtemeldir.

Bu yazı alploganer tarafından 18 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu arada Mehdi’nin oğlu Adem ile Rahim’in kızı Filiz arasındaki tutkulu aşk, aralarından geçen sınır çizgisi nedeniyle iyice imkansızlaşır.

Filmin özeti bu kadar, buradan sonra bahsedilecek tek şey herhalde oyunculardır. Film bir hikâye tadında geçiyor, bu Sinan Çetin’in bir filmi nasıl dağıtabilirim çabalarından kaynaklanıyor olsa gerek. Hazır yeri gelmişken; kendisi bu filmle beraber piyasada bir çıkış yakaladı, daha doğrusu yakaladığını düşünüyorum ama ondan sonra bunun kadar ses getirebilecek başka bir eserini ben ne yazık ki görmedim, ama sizler için komiser Komser Şekspir diyelim.

Hak ettiği ilgiyi göremedi tarzında konuşmalara girmek için yaşımın uygun olmadığını düşünüyorum çünkü film çıktığında 11 yaşında olan biri bunu doğal olarak ayırt edemez. Ama şunu diyebilirim ki, yıllar sonra ortalıkta Türk sinemasında neler vardı tarzında bir sohbet açıldığı zaman sonlarda ismi zikredilen bir film olması üzücü bir durum gibi geldi bana.

Oyuncu kadrosu tek kelimeyle inanılmaz. Kemal Sunal’ın (aptal) filmlerini izleyerek büyüdüğümü söyleyeyim. Evet, gerçekten çoğu aptal filmlerdi diye düşünüyordum eskiden, ama onu anlamanın bir olgunluk meselesi olduğunu idrak etmek gerekiyormuş, ben bunu anladım ve geç de olsa idrak ettim. 1999 yılındaki Propaganda’yı izleyince (2.kere izlemek gerekiyordu, lakin film eski, ben yeniyim) ne kadar özel bir seviyede oyuncu olduğunun da farkına varıyorsunuz. Şu filmi gerçekten yeni nesillere izlettirmek gerekiyor. Şöyle anlatayım, Depp’in kendine has bir tarzı var, ağız-dudak kombinasyonu, eller kollar kısacası bir vücut dili var hangi rolde olursa olsun, Sunal’da böyle biri. Geçmişte izlediğimiz filmlerindeki gülmeler, koşarken kollarını vücudunun bir parçası değilmiş gibi kullanması, yürümesi ve düşünürken gözlerini sol yukarıya doğru tutup ağzını genişletmesi vb mimikler onun has tarzı. Muhteşemdi. Ali Sunal ve M.Akpınarda bir o kadar iyilerdi.

Ş.Şen, Bilginer, Tekindor gibi ustaların yanında, günümüz sinemasında onu da izlemeyi ve bu isimlerin yanında görmeyi çok isterdim ustayı. Bir kere daha saygıyla anmamız gerekiyor onu.

Filmden daha çok Sunal’dan bahsettiğimin farkındayım ama filmi ancak izleyerek anlaşılabilecek bir tarzı olduğunu daha öncede söylemiştim. En kısa zamanda 1 kere daha, izlemediyseniz mutlaka, izlettirmediyseniz mutlaka izlettirmeniz gereken bir film. Türk sinemasında benim için, (anlamış olarak) bir Propaganda gerçeği de var.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 17 August 2010 01:11 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Cara, mahkeme için psikolojik danışmanlık yapan bir psikayatristdir. Hastalarından biri bölünmüş bir kişiliğe sahiptir. Cara, hastasının kişiliklerinin birer cinayet kurbanı olduğunu keşfeder. Bunun üzerine idealist doktor, zamana karşı yarışarak cinayetlerin esrarını hastası ile gerçekleştirdiği seanslarda çözmeye çalışır.

Gerçek ile fantastik dünya arasında gidip gelen bir film izledim. Şöyle açıklamaya çalışayım, ilk önce normal hayattan kesitler geliyor önümüze. Bir psikolojik hasta var ve bu kişide kişilik bölünmesi olduğuna karar veriliyor. Ama daha sonra film ilerledikçe bu olayın 2 kişiden ibaret olmadığını ve çoklu kişilikleri yansıttığını anlıyorsunuz. Buraya kadar olan sahneler için filmin ilk yarısı diyebiliriz rahatlıkla. Buraya kadar tamamen gerçek dünyadan bir kesit sunmuşlar.

Daha sonra bir geçiş yapıldığını görüyorsunuz. Bu sefer olayımız biraz fizikötesi dünyaya geçiyor ve başka öğeleri tanıyoruz ve daha sonrada özelliklerini kavrıyoruz. Burada yapılan çok önemli bir geçiş var. Hastamız kısa bir süre için unutulmuş havası yaratıldı bende. Hani futbol izlerken bazen deriz ya ?? Hasan sahada mı belli değil ?? diye, işte bir ara hastayı kaybetmişler. İşin daha fenası bir ara kendi kendinize sorgulamaya başlıyorsunuz acaba o?na ne oldu ve hikâyeye nereden dâhil olacak diye? Ama öyle bir giriş yapmayı başarmış ki…Gerçek dünya ile fantastik öğelerin bulunduğu zaman arasında geçiş hastamız açısından yeteri kadar iyi değildi, ama en azından konuyu güzel bağlamaları buradaki eksi tarafı artıya doğru biraz daha yaklaştırıyor, tatmin edici diyebiliriz.

Son olarak konuşulması gereken herhalde oyuncu performanslarıdır. Jonathan Meyers?ı daha önce From Paris with Love filmiyle hatırlıyorsunuz. Orada ki performansının da ne kadar dikkat çekici olduğuna daha önce değinmiştim. Hatta bıraktığı bıyık sayesinde, mimiklerin bir ara J.Depp?e ne kadar benzediğinden bile bahsetmiştim. Bu filmde de dikkat çeken bir oyunculuk performansına imza atmış. Özellikle biraz gerektiğinden fazla kopya vermenin pişmanlığını yaşarken; içinde yaşadığı çoklu kişilikler sırasındaki değişik hal-durum hareketlerini dikkatle izlemek gerekiyor. J.Moore ise inançlı bilim insanı rolünde gayet iyiydi her zamanki gibi onu izlemek zevkti.

Sonuç olarak psikoloji, gerilim, dram öğelerini birleştiren bir film olmuş. Başlarda herhalde sonucu bilimsel olarak açıklanacak tarzında bir düşünce içine girmişken filmin gittiği yön bir anda tamamen değişiyor ve doğal olarak beklentilerinizi yükseltiyorsunuz ve konsantrasyon seviyesiyle beraber acaba sonunda nereye gidecek diye düşünmeye başlıyorsunuz. Seyir zevkini arttıran bir diğer faktörde bu olsa gerek. Normalde bu tarz filmleri fazla sevmem ama bu film yaptıklarıyla, Meyers?de oynadığı oyunculukla ilgimi fazlasıyla çekti. Tavsiye ederim.
Notum 10/7.6

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 15 August 2010 03:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çok beklentiyle izlemeye başlayıp, ortalara doğru baydığım filmlerden biri oldu. Cain And abel dizisindeki performansı sayesinde tanıdığım, yamuk burunlu, çokta çekici olmamasına rağmen , aklmda yer eden Hyeon-jun Shin için izledim.

Hyeon-joon (Hyeon-jun Shin) bir takım sakarlıklar dışında işini soğuk kanlılıkla yapan kiralık bir katildir. Jin-yeong ise, hayattan bezmiş, intihara meyleden ama tıpkı Hyeon-joon gibi talihsiz hareketler yüzünden bir turlu olemeyen genc bir kadindir.

Jin yeong, metro durağında kendini trenin önüne atmak istese de, başarılı bir zıplayış yapamadığı için , ölemez(!).. Akabinde, metrodan çıkıp kaldırımda yürürken, ufak bir araba kazasına tanık olsa da yürümeye devam eder. Kazaya karışan bilin bakalim kimdir? :) Tabi ki bizim kiralık katilimiz Hyeon-joon..

Neyse efendim, kiralık katilimize bir iş(!) gelir. Zengin bir adamı , gece uykusundayken öldürecektir. Ama o da ne ! mekana vardığnda, uykuda olan bir adam değil, bizim Jin-yeong’dur…

Birbirileriyle tanışmaları bu şekilde olan ikilinin , sakarlıklar ve dengesizliklerle dolu ilişkilerini konu alan filmin yönetmeni; Kiss Me, Kill Me ile ilk yönetmenlik deneyimini yaşayan Yang Jong-Hyun.

Vaktiniz varsa, izleyebilirsiniz.

Bu yazı KanesHiro tarafından 14 August 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hikâye kısmında fazla elle tutulur bir yan yok aslında. Biraz haksızlık ederek söylüyorum belki de ama bana öyle geldi açıkçası. Fakat anlatım tarzı çok etkileyici olmuş. 1 saat 42 dakikalık süresi boyunca sürekli değişik şeyler göstererek sizi ayık tutmayı başarmışlar filmde. Bu değişik anlatış tarzına birde filmin çoğunda ortalıkta çıplak dolaşan Ricci’nin performansı eklenince izlenmesi zevkli bir film olmuş.

Filmde size sorgulatmak istedikleri bazı noktalar var. Mesela ben bunları size biraz saymak isterim, belki film hakkında biraz daha dikkat çekmeyi başarabilirim. Bazı rutinlerimiz var, mesela birileri gelmeden önce morgda, cenazecimiz sürekli bir iğne yapıyor cesetlere. Ya da filmdeki hareketlilikten kaynaklanarak; cesetler kaçacakları zaman adam neden kaçamayacaklarını bilmesine rağmen apar topar geri dönüyor. Ve belki de en çok sizi düşündürecek olan nokta; bir ceset; aynaya baktığı zaman kendini ceset olarak görebiliyor ama nasıl ”hoh” deyince aynaya buhar çıkartabiliyor?

Yukarıdakileri filmi sorgulamak için değil, lütfen yanlış anlaşılmasın sadece biraz daha ilgi uyandırmak için yaptım. Sonuçta sıradan bir filmden bahsetmediğimi yukarıda da söylemiştim. Bu tarz şeyler yaparak her daim seyircinin ilgisini açık tutarak filmden kopulmaması sağlanmış. Burada gerçek bir başarı var bence. Filmde neyin gerçek, neyin senaryo olduğunu anlamıyorsunuz. Güzeldi.

Oyuncu performansları gayet güzeldi. Suratını sanki bir duvara çarpmış ama hayatına o şekilde devam eden Justin Long’u beğeniyorum. Liam Neeson zaten son zamanlarda benim mutlaka izlenmesi gerektiğini düşündüğüm aktörler listemde ilk 3 de. Bu kadar soğuk bir karaktere ve role ancak bu adamı koyarsanız başarıya ulaşacaksınızdır. Çok çok yerinde ve doğru bir seçim olmuş. C.Ricci ise filmin daha öncede söylediğim gibi baş tacı olmuş, ya da onun gibi bir şey. Her ne kadar oyunculuk adına ortaya fazla bir şey koyduğunu söyleyeme semde, diğer ortaya koyduklarıyla başarılı gibi…

Psikolojik-Gerilim tarzında bir film olmuş. Sadece bir film olarak bakmazsak eğer aslında hayatın ne kadar anlamsız olduğunu ve bizlerin kendi yaşamlarımızı ne kadar basit olarak mahvettiğimiz felsefesine de dayandırmak istemişler. Kızla, cenazeci arasındaki son diyaloglarda bunu açıkça görebilirsiniz. Kız hayatından pişman ve nasıl düzelteceğini bildiği halde kendini mutsuz eden şeyleri yapmaya devam etmiş. Kısacası mutlu olmak için bir çaba göstermiyorsanız, o zaman ölmeye mahkûmsunuz arkadaşım gibilerinden bir sonuç çıkartırsam kendi adıma fazla yanlış olmaz. Son olarak bir diyalog vermek istiyorum ve yazıyı burada bitiriyorum.

İzlenmesi tavsiye edilen bir film benim adıma. Sinemalara gelir mi? Ne zaman gelir orasını bilemem ama yakaladığınız yerde izleyin.

Kadın: Neden ölüyoruz?

Adam: Hayati değerli kılabilmek için.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 13 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, çiftin iktidar savaşıyla sürüp gidiyor ve zaman zaman işler çığrından çıkıyor. Aynı evin içinde birbirinin gözünü oymaya çalışan karı-kocanın türlü planlarından ibaret hikayeyi biraz absürt buldum açıkçası. Oliver rolünde Michael Douglas ve Barbara rolünde Katherine Turner’ın gençliklerini izlemek ilginç olsa da, bana göre alt tarafı bir didişme filmi. Harbin şiddeti onu ilginç kılmıyor.

Filmin yönetmeni Danny De Vito, Oliver’in danışmanı olarak filmde hikayeyi bize anlatıyor aynı zamanda. Warren Adler’ın aynı isimli romanından uyarlanmış Güllerin Savaşı, ismini 15. yüzyıl İngilteresi’nde Lancester ve York hanedanları arasında vuku bulmuş bir iç savaştan alıyor. İki taraf da kendilerini sembolize edecek birer gül seçmiş, Lancaster hanedanı kırmızı gülü, York’lar ise beyaz gülü yakalarındaki armada taşımayı uygun görmüşler.  Barış amaçlı bir evlilikle noktalanan bu savaşın kırmızı-beyaz iki gülden oluşan bir de amblemi olduğu rivayet edilmekte.

İsmi hoş ve anlamlı fakat Güllerin Savaşı, gerçek hayatta sık sık görebileceğimiz türden bir benlik kavgasının zamanın gerisinde kalmış filmi denilebilir. Bilhassa Michael Douglas yahut diğer başrollerden birine hayran değilseniz, izlerken hayli sıkıcı bulabilirsiniz, benim gibi.

Bu yazı Biblio tarafından 11 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yalan söylenilmeyen bir dünyada kişisel çıkarı için yalan söyleme fırsatı yakalayan bir kişinin komik hayatını içeriyor filmimiz. Evet, daha önce karşılaşmadığımız bir senaryo ve daha önce hiç rastlamadığımız, gün içinde belki birden fazla kez yaptığımız bir olayı; yalan söylemeyi işleyen bir film.

Hemen konuya giriş yapalım. Değişik bir yerden başlamak istiyorum bu sefer. Öncelikle normal hayatınızda hiç yalan söylemeden yaşamaya çalışmanın ne kadar zor olduğunu gördüm. Herhalde bunu kendi hayatımıza uygulamaya çalışırsak bir o kadar zor olacaktır. Sürekli gerçekleri söylemek, bazen işlerimizi zorlaştırır, bazen yapılabilecek şeyleri imkânsız hale getirir. Ama filmin konusu bu değil ki? Bir hata olmadı, gerçekten, aynı filmden bahsediyoruz ama benim özellikle dikkat çekmek istediğim bir nokta var. Açık konuşmak istiyorum, ben bu noktayı ya anlamadım, ya da gerçekten beyin gücüm bunu anlamaya yetmedi. Peki, ya sorun filmdeyse?

Yalan söylemenin ne demek olduğunu bir düşünelim. Filmde de buna kendi çaplarında bir açıklama getirmeye çalışıyorlar. ”Olmayan bir şeyi, olmuş ya da varmış gibi göstermeye yalan denir”. Evet, buraya kadar gayet başarılı ilerliyorsunuz ama o zaman filmde yaptıkları şey nedir? Farklı bir filmi bize kilitlemedilerse ya da ben farklı bir şey izlemediysem filmde her şeyi pat diye söyleyen bir kitle görüyorum. Burada benim adıma bir karmaşa açığa çıktı. Yalan söylememek; her şeyi pat diye söylemek midir? Hadi uygulamalı olarak düşünelim ve daha sonra bu koyuyu kapatalım.

Bir restorana gittiniz ve bir bayanın masasına oturdunuz. Sohbet ettiniz, laf lafı açtı derken size ben güzel miyim diye sordu? Sizin vereceğiniz cevap işte burada hayati önem taşıyor kavramsal olarak. Hayır değilsin derseniz eğer ki o bayan güzelse işte o zaman yalan söylemiş olursunuz. Ama hikâyeyi başa saralım tekrar ve oynatmaya başlayalım. Masada oturuyorsunuz ve gayet açık bir konuşma filmde olduğu gibi, pat pat her şeyi söylüyorsunuz ve bir anda ” ben seninle sex yapmak istiyorum”… Şimdi bunun neresi yalan söylememek oluyor ki? Çözemedim, hatta bir bağlantısını bile bulamadım. Sonuçta muhabbet içinde gece senle yatmak ya da yatmamak konusunda bir konu geçmediyse, bir soru gelmediyse, benimle yatmak için çok mu çirkinim tarzında bir konuşma da yok?

Yalanın keşfi doğru ama ortada yalan söyleyen insanlar yok ki. Ortada her şeyi ”pat” diye söyleyen insanlar var. Bunların dışında zorlama bir film olduğunu düşünüyorum. Ortaya koymak istedikleri yüzünden; yalan söylemeyen insanlar yaratacağım derken çok yapmacık ve ne olduğu belirsiz diyalogların arkasına saklanan bir film ve bu doğallıkla sizi güldürmeye çalışan bir yapım.

J.Garner’ın bu filmde işini de tam olarak çözemedim. Ne kadar alakasız bir rolde, ne kadar alakasız bir şekilde oynadıysa; daha fazla bir şey söyleyemiyorum bile? Sürekli aynı yüz ifadelerinde ve sürekli aynı hareketleri kullanarak ve bunların her sahneye uyum sağlayacağını düşünmüşler herhalde ama baya yanılmışlar. Evet, konunun daha önce yapılmamış bir şey olması ve izlendikten sonra hoşa giden bir film ama kesinlikle amacına ve ismine hizmet etmiyor. Kendini izlettiği konusunda hak vereceğim tabi ki, bunu da eklemeden geçmek olmaz.

İzleyin, belki hoşunuza gider, belki benim gibi çok derinlemesine düşünmeden zevk alabilirsiniz filmden. Not vermeye gerek duymadım, lakin çok düşük olacağından şevk kırmak istemem.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 10 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kalıyorsunuz izledikten sonra. Kendinize tek bir soru sormanız gerekiyor; Ben bu filmi izledikten sonra, acaba ucuzlaşan Türk sinemasının sonunu dram-dram ve dram ile bağlayarak ağlatma çabasından nasibimi almış bir izleyici olarak filmi beğendim mi? Yoksa oyunculara, filmin atmosferine daha doğrusu büyüsüne kapılıp ta sonunda ağladım ve bu film hak ettiği ilgiyi göremedi mi?

Konusu; Köyüne varan Yılmaz?ın hasret kaldığı yuvası paramparça olmuş, bebekliğinden beri görmediği altı yaşındaki oğlu Umut ise kendisine yabancılaşmıştır. Üstelik kader henüz en büyük oyununu oynamamıştır. Yılmaz Umut?la yeniden yakınlaşırken bu kez oğlunu tümüyle yitirme tehlikesiyle karşı karşıya gelir. Umut ile çıktığı zorlu macerası Yılmaz?ı çocukluktan beri görmediği eski bir arkadaş, bir otelin veteran sakinleri ve karşılık veremediği bir aşk ile buluşturur. Daha sonra artık organ nakli kaçınılmaz olmuştur ve Yılmaz tam anlamıyla bir babalık yapmak zorundadır…

Hemen eleştirilere başlamak istiyorum. Film başlangıçta gayet güzel ilerliyor. Hani belli bir senaryo kalıbının içinde gidiyor, baba-oğul gayet güzel işlemişler. Ama olay İstanbul?a taşındıktan sonra filmde böyle bir şeyler yok gibi. Bir şeyler eksiliyor sanki filmden, biraz yapmacıklık geliyor. Biraz daha derinlemesine incelerseniz eğer filmi, olayların sanki tamamen rastlantı sonucu oluştuğu havasına kapılıyorsunuz. Bir anda hastalık geliyor, sonra tefeci, organ, kız, yurtdışı, kalp filan derken garip duygulara kapılıyorsunuz. Tam olarak burasını anlamlandıramadım. Fazla üstünden durmamak gerekiyor belki de. Açıkçası film hakkında şöyle böyle diye konuşmak istemiyorum, biraz konuya genelden girmem gerektiğini düşünüyorum.

Film biter bitmez filmler hakkında ”ağzı olanın” yorum yazdığı sitelere girdim ve okuduklarım karşısında hayretler içinde kaldım. ”Babam ve Oğlum” filmiyle karşılaştıranlar mı olmamış, Çağan Irmak filmlerinden kopya çekilmiş sonu var mı diyen olmamış, Türk sinemasının yozlaştığından bahseden mi olmamış? Bunları okuduktan sonra benim yukarıda yazdığım minik eleştiriyi artık kimse okuyup, umurunda olmaz herhalde!

Bizde böyle bir inanış var arkadaş, ben gerçekten anlamıyorum. Şimdi elinde süper bir film var evet Babam ve Oğlum gerçekten inanılmaz güzel bir filmdi ama bu filmi nasıl onunla karşılaştıracak kadar cahil olabiliyoruz. Tamam, bir an benimde aklıma geldi ama filmler tamamen farklı bir yolda ilerliyor. Tamam dersin 2 filmde de baba ve oğul var evet, biri başka bir hastalık, biri ilik nakli gerek. Çeşitli zorluklar vb tamam filmler benziyor ama 2 sinin karşılaştırılabileceği hadi tamam bunu da yapalım, babam ve oğlum daha iyi diyelim. Ama nasıl olurda Umut filmine Babam ve Oğlum filminin ”çakması” deniliyor? Kopyası muamelesi yapanları gerçekten kınıyorum.

Burada her baba olsa bunu yapardı, ne kadar büyük bir olay geyikleri açıp ta kaliteyi düşürmeye gerek görmüyorum. Ama son bir şey söylemek istiyorum bu tartışmalı film hakkında. Bilmiyorum filmi izlediniz mi, ya da izleyecek misiniz ama ben şu konuya bir dikkat çekiyorum. Sağlıklı olan bir hastanın, bir bedel karşılığında (ki bu bedel oğlu ya da 400bin Euro, her neyse) kendini bir nevi öldürmesi geliyor. Sonuçta dolaylı olarak evet oğlunu kurtarmak istiyor, bunu inkâr etmiyorum fakat kendi oğluna ilik veremiyor filmden anladığımız kadarıyla, e ama adam kalbe karşılık onun oğlunun hayatını kurtarıyor. Sonuçta adam canından oluyor, oğlu yaşıyor ve mafya babasının da oğlu yaşıyor.

Filmin içini dışına çıkarttım burada farkındayım ama daha fazla uzatma niyetinde değilim. Burada biraz filmi dağıtmışlar gibi. Toparlanmayacak bir noktada.. Severim, içinde dram olan filmleri severim ama belirli bir kalite seviyesini tutturabilmişlerse. Bütün film boyunca aynı Selim ”surat” Erdoğan’ı izlemek işkence gibi geldi. Suratına bakan seyirci daha film başlamadan çocuk öldü sanır. Zeynep Tokuş’un burada ne işi olduğunu bana anlatana ödül vereceğim demek isterdim. Ama bütün bunlara rağmen film gene de izlenebilir bir durumda. Yukarıda biraz fazla eleştirdim, şu anda bunun diyetini ödüyorum gibi gözükmek asla istemiyorum ama gerçekten öyle. Sonuçta benim yaptığım biraz fazla ince bakmak belki de. Genel olarak notum 10/7.8, evet bir Türk filmi için kolay kolay verilmeyecek bir not, ama izlenmeye değer tabi ufak eksikleri görmezden gelmek şartıyla…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 August 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sessiz sakin kendi halinde film yapmak içten gelen bir ustalık ister bana göre. Lost in Translation da tam böyle bir film. Kendi halinde, gayet insani, günlük şeylere güldüren, duru bir film. Hayalet avcıları serisi ile  çok sevdiğim Bill Murray’i yaşlanmış da olsa o dingin ifadesiyle perdede görmek beni ayrı sevindirdi. Soffia Coppola bu sakin filmine sakin yüzler aramış belli ki. Scarlett Johannson da donuk ve abartısız oyunculuğuyla kronik bir mutsuzu kusursuz oynamış. Eşinin işi yüzünden bir haftalığına Tokyo’ya gelen mutsuz ve sıkılmış genç kadın Charlotte hiç de tarzı olmayan bir adamla evlenmiş, ne aradığından çok da emin olmayan genç kadındır.  Aslen bir aktör olan Bob Harris ise sırf para kazanmak adına bir Japon reklamında oynamak için ülkeye gelmiştir. Bob Harris de ünlü kimliğinin yanında, tam evli ve çocuklu erkek hayatı da yaşayan, kendi hayatına ait sorunları gayet kabullenmiş olgun bir adamdır. Vakitlerinin çoğunu otelin lobisinde geçiren bu iki insan birbirine yakınlaşır. Standart hayatlarını sürdürmenin sıkıcılığından kaçmak için çok da eğlenceli bir şehir olmayan Tokyo’da birbirlerine arkadaşlık eden yaşça ve tarz olarak çok farklı olan iki insanın üzerinden hepimizin günlük yaşantısında yaşadığı ertelenen sıkıntı ve mutsuzlukları güldürerek, düşündürerek anlatan Soffia Coppola, bu kıvrak ama dingin senaryo ile 2004 yılında en iyi özgün senaryo dalında Oscarı kazandı.

İsmini “çeviride kaybolan anlamdan” alan film, bu pek de kapalı kutu ismi filmin içine dağıttığı Japonca tercüme sahneleriyle seyirciye çok eğlenceli bir şekilde anlatıyor. Milyonlarca Japonca kelime duyan Bob çeviri karşılığında iki kelime alınca,zaten sevemediği Tokyo’da iyice içsel sorgulamalara dalıyor. İşte Soffia’nın filme yakıştırdığı ismin gönderme yaptığı alt metin tam da bu! İnsanlar hayatları hakkında kendi iç dilleriyle çok şeyler düşünürler ama çoğu zaman bunu başka birine tercüme ederken o düşündüğümüz anlamlar kayboluverir. Düz dümdüz basit şeylerden bahsedermiş gibi oluverirsiniz!

İşte Bob’da, Charlotte da böyle normal insanlar… Sizi sıkıp temposuz geldiyse, bu sakin filmi bir de bu açıdan izleyin… İçinizdekilerden  bir şeyler bulabilirsiniz.

Bu yazı Selin tarafından 07 August 2010 13:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dünyanın orta yerinde aşk için ağlıyorum. Dükkandaki filmlerin arasında bu dramatik adı gördüğümde hiç tereddütsüz almıştım. İsminin daha önce kulağıma çalındığını hayal meyal hatırlıyorum.

Filme dair pek çok his uyandıran o cümle.. ?Aşk için ağlamak? katıksız acıyı çağrıştırırken.. Bunu ?dünyanın orta yerinde? yapmak bir meydan okuyuşa benziyordu. ?Dünya? aşkın büyüklüğüne, ne denli evrensel bir duygu olduğuna işaretse.. Dünyalar kadar sevmek.. Çok sevmek. Hikayenin derinliği belki de bu tabirde gizliydi. ?Dünyanın orta yerinde?, uluorta bir yalnızlık.. Kelimelerde bir yarıda kalmışlık hali.. En güzel yerinde acıyla kesilen, bitmeyen bir hikaye.

Ağır bir kaybın ardından sol yanında çırpınan şeyin paramparça olmasıyla.. En baştan kavrulmak üzere yüreğin yenilenmesi. Ağlarsın, elinden hiçbirşey gelmez, başka bir şey gelmez. Kuytu bir köşede, yahut ?dünyanın orta yerinde?, renkler görüntüler birbirine karışıp ızdırabı iliklerine kadar hissedince.. Avuntu uzak bir hayalse ağlar insan.

Sadece isminin bile insanı derinden sarsmaya yettiği bu dokunaklı filmi başından sonuna kadar ağlayarak izledim dersem yalan olmaz. Aslında hiç bilinmedik, görülmedik bir hikaye değil. Zaten bir yerde tüm aşk hikayeleri birbirine benzemez mi?

İki ayrı zaman dilimde geçen film etkileyici bir sahneyle açılıyor; yarı loş bir hastane odası, gece, yağmurun şiddetli hışırtısına karışan konuşmalar.. Rüzgarın uğultusu gibi bir ses, bitkin bir tonlamayla yaklaşmakta olan tayfundan ve yola çıkmaktan bahseden genç bir kız ile delikanlı. Gitmek istedikleri yerin Avustralya Uluru?daki dünyanın merkezi kabul edilen kaya olduğunu anlarız sözlerinden.

Şimdiki zamana geldiğimizde.. Ritsuko evi toplarken, çocukluk hırkalarından birinin cebinde bir kaset bulur. Ölmeye çok yakın birinin cümleleri vardır kasette.. Ritsuko bu mesajın, nişanlısı Sakutaro?nun ilk gençlik aşkı Hirose Aki?ye ait olduğunu anlar. O zamanlar, henüz küçük bir kızken bu kasetleri iki sevgilinin arasında taşıdığını hatırlar. Son kasedi Sakutaro?ya veremediği için suçluluk duyarak onu terk eder, doğduğu kasabaya döner.

Ardından gelen Sakutaro, ailesinin yaşadığı eve giderek Aki ile birbirlerine mesajlarını içeren kasetleri alır, hatıralarla dolu kasabanın sokaklarında dolaşırken dinler. Aki ile yaşadıklarını başından sonuna hatırlar. Aki, 17 yaşında lösemiden ölmüştür. Sakutaro ise yaptığı kalpsiz bir şakadan dolayı kendini sorumlu hissederek, bu ölümü bir türlü kabullenememektedir. Genç adam adım adım geçmişiyle yüzleşirken, yaşadığı anın ayırdına varmasıyla film nihayete erer..

Kyouichi Katayama?nın romanından Japon yönetmen Isao Yukisodo’nun filme aldığı hikayenin başrollerini Masami Nagasawa (Hirose Aki), Takao Osawa (Sakutaro), Kou Shibasaki (Ritsuko) paylaşıyor. ?Dünyanın Orta Yerinde Aşk İçin Ağlıyorum?, Uzakdoğu dram filmleriyle alakadarsanız sevebileceğiniz, biraz Türk filmi tadında acıklı bir film. Harikulâde değil belki ama izlemeye değer.

Bu yazı Biblio tarafından 07 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin konusunu burada uzun uzun anlatmaya gerek yok, merak ediyorsanız okumayın filmi izleyin direk. Film hakkında kendi düşüncelerimi ve görüşlerimi burada paylaşmanın daha iyi olacağını düşündüm. Ama kısaca anlatmak gerekirse; rüyaları kontrol etme üzerine bir film diyelim ve geçelim hemen.

Film başladığı anda ufak ısınma turları atan Formula 1 arabalarına benziyor. Yer yer şöyle ileriye doğru kendini itekleyerek arkasından neler geleceğini size hissettirmeye çalışıyor. Daha sonra asıl konuya geliyorsunuz. Kahramanımız Cobb?un eve tekrar dönebilmek için yapması gereken bir dizi zor görev vardır; insanların rüyalarıyla oynamak.

Nolan?ın daha önce birçok filmini izledik, daha doğrusu kendisi izlettirdi bizlere yaptığı enfes filmler ve içinden çıkılamayacak senaryolarla. Başka yönetmenlerin elinde mahvolabilecek bir senaryoyu bizlere bu denli sunduğu için gerçekten ona teşekkür etmemiz gerekiyor. Diğer filmleriyle herhangi bir karşılaştırmaya girmek istemiyorum, hepsinin yeri elbette ayrıdır ama bu sefer biraz daha fazla görsel efekt kullanımı ve senaryonun anlaşılabilirliğini arttırma çabaları var gibiydi. Filmi beğendiysem, komple olarak beğendim. Şu en iyiydi ya da şu böyleydi diye teker teker saymak istemiyorum çünkü her sayacağım şey bir bütünün parçaları olacaktır ve bunları birbirinden ayrı olarak konuşmak bir o kadar gereksiz olacaktır. Tabiî ki övgüyü hak edenlerden biraz daha fazla bahsedilir mesela görsek efektler.

Görsel efekt demişken, pahalı ve lüks binaların, mis gibi yolların teker teker nasıl yok olduğunu ve harcandığını gördükçe mest oluyorsunuz. Yavaş çekimlerde fırlama efektleri, hareket efektleri tek kelimeyle inanılmaz olmuş. Herkes efekt kullanabilir ama efektleri bu denli kusursuz bir şekilde kullanılmasına ben daha önce şahit olmamıştım, hadi filme yalakalık yapmayalım, daha önce gördüğüm en iyi 3 arasında diye belirteyim. Sanki binalar parçalandıkça, pencereler patladıkça daha fazlasını görmek isteyen bir çocuk gibi yerinizde duramıyorsunuz, bu şöleni daha fazla izlemek istiyorsunuz. Teknik yapım üst seviyedeydi gerçekten.

Geriye dönüp baktığımız zaman son yıllarda inanılmaz hâsılat yapan ya da adından konuşturan kaç film hatırlıyorsunuz. Ben bunu kendime sorduğum zaman her seferinde 1 den fazla kere C.Nolan isminin geçmesi beni gerçekten rahatsız etmedi hiç. Tekrar soruyu değiştirip de, son yıllarda hatırladığınız en sıra dışı ve ilginç konu neydi diye baktığınız zaman gene akla gelen isimler arasında Nolan. Çünkü düşünülemeyeni yapmak ve sonunda inanılmaz bir şekilde bağlamak ki bu bağlama genelde seyircinin eline un şeker ve süt verip, gerisini yapması beklenen bir biçimde oluyor; harika bir durum. Nolan yapımlarında ne yazık ki ele yüze bulaştırılan senaryo, sonu bitmek bilmeyen filmler ve bittiği zaman hadi kalkın evde kedinin mamasını koymamız lazım gibilerinden umutsuz sonlar yaşamıyorsunuz.

Bu filmden sonra bir kere düşündüm ki; C.Nolan sinema olayını çok üst bir seviyeye taşıdı. Gerek yapım, gerek fikir olayını ve bunu sadece fikirde bırakmayıp sinemaya aktarmayı ve daha inanılmaz olanı bunu yaparken filmde en ufak bir mantık hatası bulamamızı sağlamasıyla çitayı çok üst seviyede bir noktaya koydu. Daha önce insanlığın beğenisine sunulmuş olan filmlerin hepsinden bir kademe daha üstün belki de. Hatta biz ??sanat tarihi!??? olayını biraz fazla koruma isteğinden ve belki de gereğinden fazla abarttığımızdan dolayı Godfather, Shawshank ya da Pulp Fiction gibi filmlerin üstüne gül koklamıyoruz. Fight Club, gibi yapımların arkasına sığınarak her yerde halen yaşatmaya çalışma sebebi arıyoruz. Belki de herkes tarafından beğenildiğinden, inanılması güç geldiğinden dolayı otoriteye karşı gelme isteğimiz uyanıyor ve bu film için en iyisi diyemiyoruz. Hatta komedi sınırlarını zorlayarak ??Oxford vardı da ben mi gitmedim?? tarzında İbrahim Tatlıses açıklamalarına sığınarak teknoloji o zamanlar olsa, o adamlar neler yapardı diyen bir kesim oluştu (Teşekkürler J. Camaron). Hele yapılan iyi bir işe çomak sokmaya bayılanları saymıyorum bile. Diyaloglar kötü, Matrix?den çalıntı sahneler var vb… Belki de sinemaya başladığından beri sevdin filmi artık benimsemiş olmandan dolayı onun üstüne bir şey göremiyorsun. Shawshank benim en çok beğendim komple filmdi izlediğim 2003 yılından beri. Ama artık en beğendiğim film olarak kalabilecek mi?

Filmin sonu hakkında konuşmamız gerekiyor birazda. Burası zaten tamamen ayrı bir hikaye olarak göze çarpıyor. Filmi beğenmiyorum diyen bir izleyiciye daha rastlamadım ama rastlarsam neden sevmediğini ya da beğenmediğini sormak isterdim. Acaba bizim gördüğümüz ve beğendiğimiz hangi noktasını beğenmedi, ya da biz acaba filmden etkilendik de o noktayı mı kaçırdım acaba diye. Belki de bunun nedeni sonunu tam olarak bilemediğiniz filmleri sevemediğimizden olabilir, ama böyle bir durumdaysanız bile sadece izledim diyebilmek adına bir kere izlemeniz gerekiyor.

Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe, Cillian Murphy, Tom Hardy, Ellen Page, Marion Cotillard, Joseph Gordon-Levitt, Tom Berenger ve Michael Caine gibi seçkin oyunculardan kurulu bir kadrosu var. Yönetmenlerin seçtiği oyuncular vardır ki L.DiCaprio da Nolan?ın adamı olarak gösterilebilir. Biraz eleştiri yapmak gerekiyorsa, böyle bir filme sanki biraz fazla masum kalmış gibi. Şu satıra gelene kadar aslında DiCaprio?nun ??Hitman?? konulu filmlerde oynayabileceğini düşünüyordum ama bu kadar temiz bir ifadeyle sanırsam olacak iş değil. J.G.Levitt artık oldu. 2007 yılında onu ilk defa izlediğimde ??ileride çok büyük projelerde oynayacak bir duruma gelecek?? demiştim yazımda (referans gösteremiyorum) ve o duruma şu anda geldi. Oynadığı proje çok büyük ve yaptıkları da ortaya çıktı. Bu arada; Cotillard?ın İngilizcesinin ne kadar akıcı olduğuna dikkat edeniniz oldu mu bu ara?

Her ağızdan çıkan ??inanılmaz film?? lafına yönelik kendi adıma belirtmekten asla çekinmeyeceğim bir nokta var. Tartışmalı olarak gelmiş geçmiş en iyi film olarak kabul edilebilir, ya da bundan daha iyisi yapılabilir mi diye tartışılır ama etrafta film hakkında o kadar fazla şey konuşulup söylendi ki, bir kısmına kulak tıkasanız bile, mecburu bulunduğunuz (Msn, Facebook) gibi ortamlardan mutlaka bir şeyler okumuşumdur. Bu okuduklarım çerçevesinde mecbur olarak beynimin yarattığı bir beklenti vardı, çok üst seviyede olan bir beklenti. Filmi izleyip, sindirdikten sonra rahatlıkla söyleyebilirim ki benim bütün beklentilerimi karşılayamadı, ama bu kadarı bile gerçekten çok iyiydi.

Artık yazının sonuna gelmiş bulunmaktayım. Çok keyifli bir 2 saat 20 dakikanın ardından, keyifli bir yazının da sonuna geldim. Yılda kaç tane böyle film geliyor ya da kaç film bunun kadar hatırda kalır oluyor? Yıllar boyu çok film izledim, izlediniz. Tarih boyunca insanlığın beğenisine sunulmuş ve çoğu izleyici için artık fenomen kabul edilmiş filmlerin de büyük çoğunluğunu izlemiş bir sinemasever olarak; bu yapıma 10/9.4 vermek yeterli olacaktır. Hayalimdeki not 9,7- 9,8 gibi bir şeyler vermekti ama o kadar değil, Nolan?a bir deneme şansı daha veriyorum?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 06 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ghost Dog’un hayatına yön veren iki şey var. Hagakure: The Way of the Samurai isimli kitap, onun yaşam tarzını belirliyor. Yıllar önce hayatını kurtaran yerel bir mafya adamı ise onun bir sonraki görevini belirliyor. Samuray kodlarına göre yaşayan münzevi adam, hayatını kurtaran adama sadakati nedeniyle onun bir silahına dönüşmüş durumda.

Bu filmi anlatmak da filmi anlamak kadar zor ne yazık ki şu durumda ama başlamak gerek. Şuradan başlayım, bir adam güvercinlerle yaşıyor ve yukarıda söylendiği üzere hayat felsefesi olarak samuray tarzıyla yaşıyor. Silahları çıkartıp geri sokması, araya sıkıştırdığı normalde anlamsız gibi ama hayat felsefesi olarak önemli mesajlar veren vecizeler görüyorsunuz. Başkarakterimizin özelliklerinin yanında bir de filmde hip-hop felsefesi de takılan bir katilimiz var.

Jarmusch filmlerini izlemenin bir zevk olduğunu düşünüyorum çünkü tarzı çok ilginç. Metaforlar üstüne birçok film yapmış bir yönetmen son zamanlarda ve eskiden de (1999 yılında) bunların izlerini görebiliyorsunuz. Ama bunlar genel olarak üstünde düşünülecek şeyler olmuyor, mesela neden her CD yi koyduğunda sesi 21′e kadar açtığını ya da güvercinle gelen notu neden 3 kere katlayıp yediğini (bunun daha geniş versiyonu The Limits of Control [2009] filminde sergilenmiş) asla bilemiyorsunuz çünkü yükleyecek bir anlamınız yok, neden 21? Bu filmde gelecek filmleri hakkında bir ön çalışma gibi birşey olduğunu düşünüyorum. C.Nolan’ın Memento’dan önce Following’le denemelerde bulunması gibi bir şey…

Son bölümde ise kendisini küçükken kurtaran ve onun hayat felsefesi edinmesini sağlayan adam için sahiplenme içgüdüsünde bulunuyor ve temizliğe başlıyor. Normalde Jarmush filmlerinde fazla diyalog olmazdı, ya da en azından bu tarz denemelerinde fazla konuşma olmazdı ama bu sefer baya bir konuşmaya yer vermiş…

F.Whitaker?dan bahsetmeye gerek yok. O suratındaki anlamsız ”nötr” duruş gerçekten çok ilginç. O kadar süre aynı şekilde ve ritimde boş boş bakmayı nasıl başarıyor anlayabilmiş değilim. Şu role bakıyorum, yıllar sonra bile ondan daha iyi yapabilecek biri yok sanırsam. Tam bir katil tutumu var, evet samuray de olabilir o kadar kıvrak vs desek aynı zamanda hip-hop kültürünü de yansıtabilecek özelliklere sahip filmde örgülü saçlarıyla. Gerçekten filmin bir seviye yukarı çıkmasındaki 1 numaralı etken Whitaker olmuş ne yazık ki film ya da konusu değil.

Sonuç olarak benim için tamamen ortada kalınmış bir film ne yazık ki. Bitiş sahnesi çok dramatik ve film boyunca işlenen olaylar da bir o kadar garip. Bir filmi izlerken size bir şeyler katsın istersiniz ya da gerçekten kötü bir filmse sizden bir şeyler götürsün ki arkasından rahatça küfür edebilelim istersiniz. Burada 2 sinide yapamamak gerçekten bir bilinmezlik olarak kalmış. Tam olarak ne olduğuna karar veremediğimden not da vermeye gerek yok.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com