Sosyal medyada BatesMotelPro olarak tanınan bir ekip, Patlak Sokaklar adlı kısa videolaroyla kısa zamanda sanal alemin tanınan isimlerinden olmuş, ardından ANS Prodüksiyon’un yapımcılığını üstlenmesiyle tam bir film olma şansına nail olunmuştur.

“Sütü seven kamyonculardan” sloganıyla nasıl bir komedi ile karşı karşıya kalabileceğimizi tahmin edebilirsiniz. Fragmanı da izledikten sonra emin olmamanız için hiç bir neden kalmayacaktır. Dahası ise kadrodaki isimler.

Volkan Öge, Tansu Tunçel ve Ömür Cedimağar’dan oluşan BatesMotelPro ekibinin yanı sıra , Selin Demiratar, Doğa Rutkay, Kubilay Tunçer ve konuk oyuncu olarak Bülent Serttaş filmin künyesini dolduruyor.

BatesMotelPro ekibinin önceki kısa videoları Bana Kitap Al, Sütü Seven Kamyoncu, Buz Gibi Biraderler, Tuttur En Kral Sensin,  Minibüs,  ve Yaşam Mücadelesi idi. Şimdi sırada Patlak Sokaklar Gerzomat var.

Film 16 mart 2012 de sinemalarda.

Bu yazı Ethem tarafından 04 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Belgesel tarzında yapılmış (aslında alakası olmayan) ama daha önce görmediğimiz fakat varlığından haberdar olduğumuz olayların anlatıldığı filmleri gerçekten çok seviyorum. Özellikle bu filmler doğa üstü olaylar ya da uydurma senaryolar değil de gerçek olaylar ise ve üstüne birde Hollywood dışındaki (klasikleşmiş) konuları ele alıyorsa işte o zaman benim aldığım keyif bir kat daha artıyor. Krema olarak da film çok başarılı ise işte o zaman keyfime diyecek bir şey yok.

17 yaşındaki genç kızın hayatıyla başlıyoruz. Gündelik hayattan sonra biraz daha derinlere dalarak kızın hayallerini ve yaşadıkları sorunlarla başa çıkma yöntemlerini izliyoruz. Artık yaşadığı hayattan hiçbir beklentisinin kalmadığını ve komple bir değişime ihtiyacı olduğunu anladıktan sonra fırsat bir anda ayağına geliyor. Kolombiya dan Amerika’ya uyuşturucu taşımacılığı yapacağını öğrendiğimizde biraz afallıyoruz ama gerçekten böyle hayatların olduğunu da biliyoruz. Filmin tamamı bu konu üzerinde ilerliyor ve asla sıkmadan parça parça olayların her ayrıntısını izleme şansınız oluyor.

Elbette konudan daha başka bir şeyler de olmalı bu filmde değil mi? Dram? Elbette ki dram öğesi olmadan düşünülemezdi. Maria dahil olmak üzere taşıyıcılık yapan bu kafiledeki diğer kızların hayatlarından ufak kesitlerle asıl konuyu birleştirerek devam eden film, karakterlerin analizlerini ve içinde bulunduğu zor durumu çok iyi bir şekilde anlatmış. Olayın New York kısmına gereğinden fazla özen gösterilen filmin gerçeklikten biraz uzaklaştığını söyleyebilirim ama bir bütün olarak harika çalışıyor.

Sevdiğim diğer bir olay ise, sanki bir gizlilik var filmde. Anlatılmak istenen konu ve kamera o kadar amatör bir şekilde çekilmiş ki, adamın birinin elinde kamerayla onları gizlice takip ettiği kanısına varmak çok da zor değil. Olayın asıl doğallığını ve yeteri kadar etkileyici olan bu filmi daha da derinlere işler hale getirmiş ve bir yerden sonra artık seyirci-film ayrımının kalmadığını, karşınızdakinin bir bütün olduğu kanısına varıyorsunuz. Gerçekten çok etkileyici…

‘’Böyle olaylar var mı ya’’ dediğiniz noktada, tam bitmesi gereken yerde film bitiyor. Sonunun o kadar tatmin edici olduğunu söyleyemem ama aklıma başka türlü bitirmek gelmedi. Amaçlar uğruna hareket ediliyorsa, hayaller varsa her ne şekilde olursa olsun onları takip etmeli ve ne pahasına olursa olsun fırsat bir kere geldiğinde onu değerlendirmemiz gerektiğini bir kere daha hatırladım kendi adıma. Gecenin geç saatlerinde uyutmayacak ama uykuyu da açmayacak cinste olan bu filmi izlediğim için kendimi şanslı sayıyorum ve mutlaka tavsiye ediyorum.

Bitirmeden, Kolombiyalı Catalina Sandino Moreno’ya bi saygı göstermeden edemedim.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 01 February 2012 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Komşusu Irene (Carey Mulligan) ile bir anlaşma yapan Gosling, Irene’nin kocasını hapisten kaçırma hesaplarına girer ve olabildiğince tehlikeli hayatı daha da farklılaşır.

Bu yazı Ethem tarafından 31 January 2012 21:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mind the AD-İstanbul tarafından bu yıl ikincisi düzenlenecek olan 2. Uluslararası Engelsiz Film Festivali 30 Nisan-5 Mayıs 2012 tarihleri arasında hayata geçiyor. Engellilik, iş göremezlik konusunda kısa ve uzun metrajlı filmlerle toplumda farkındalık yaratmayı ve bu bilincin güçlenerek yayılmasını sağlamayı hedefleyen Uluslararası Engelsiz Film Festivali; “Herkes İçin Eşit Yaşam Koşulları, Eşit Saygı ve Adalet” ana temasıyla çalışmalarını sürdürmeye başlamıştır.

Kısa Film Yarışması Jürileri Açıklandı…

Ulusal alanda yarışma düzenlenecek olan festivalde EN İYİ KISA FİLM, EN İYİ SENARYO ve JÜRİ ÖZEL ÖDÜLLERİ verilecektir. Bunun çerçevesinde Türkiye genelinde “HERKES İÇİN EŞİT YAŞAM KOŞULLARI, EŞİT SAYGI VE ADALET” temalı bir kısa film yarışması düzenleneceğinin duyurusu yapılmıştır. Kısa film ve senaryo yarışmalarının jürileri; Beste Bereket, Cemil Ağacıkoğlu, Ece Uslu, Zeynep Özbatur Atakan, Hüseyin Kuzu, Ege Görgün, Banu Bozdemir, Selçuk Aydemir, Görkem Yeltan, Tolga Afşin Kaya ve Bülent Doruker’ den oluşuyor.

Ön Değerlendirme Jürisi

Yarışmaya katılacak filmleri ödüllü kısa film yönetmenleri ve Kısa Film Ruhu’nu ısrarla koruyan genç sinemacılar değerlendirecek ve ana jüriye iletecek. Ön Değerlendirme Jürisinde yer alacak isimler: Bessy Adut (Kısa Film Yönetmeni), Ayşegül Yadigar (Kısa Film Yönetmeni), Heval Hazal Kurt (Yönetmen-Yapımcı), Armağan Lale (Yardımcı Yönetmen), Ahmet Turgul (Kısa Film Yönetmeni), Beyçin Uygur (MetinYazarı), Memet Sefa Öztürk (Klasik Bale Sanatçısı).

Yarışmaya Son Katılım Tarihi: 1 Nisan 2012
Yarışmaya katılmak ve başvuru koşullarını incelemek için www.engelsizfilm.com web sitesini ziyaret edebilirsiniz. Diğer soru ve önerileriniz için bize festival@engelsizfilm.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Bu yazı Ethem tarafından 31 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yakın zamandaki ilginç posterden sonra şimdide film kareleriyle vizyon tarihini beklemekteyiz.

Film ile İlgili Detaylı Bilgi İçin; The Avengers

Bu yazı Ethem tarafından 29 January 2012 14:58 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gelelim filmimize, bir babanın yıllar önce yaptığı bazı hatalar sonucu her biri bir yere dağılan 2 kardeşin kendilerince hayatta kalma çabasını izliyorsunuz. Brendon yerel bir okulda öğretmen olarak çalışmakta ve uzun zaman önce aldığı ev kredisini 3 farklı işte çalışarak ödemeye çalışırken, Tommy daha haylaz, daha kendine özgü haliyle karşımıza çıkıyor. İkilinin ortak hikayesi MMA tarzı dövüş olarak anılan ve her şeyin serbest olduğu bu stilin dünya şampiyonasıdır.

Yazının başında belirtmeye çalıştığım gibi, dövüş filmleri kendi aralarında değerlendirilebilecek ve çok öteye gidemeyecek yapımlardır benim için. Dövüş tarzında birçok film izledim ve hepsini halen çok iyi hatırlıyorum sporla fazlaca ilgilenen biri olarak. Özellikle Boks tarzına özel ilgim olduğundan ötürü filmlerde gerçekçilik arayan kendi başında bir izleyiciyim belki de. Bu tarz bir yerden sonra ufaktan değişmeye başladı. Araya biraz daha duyguları koyarak en azından bir basamak daha izlenebilir seviyeye geldiler. The Fighter filmi duygulara dokunma konusunda baya başarılıydı hatta bunun yanına oyunculuk performanslarını da ekleyebiliriz.

Sonucu bilinin filmler olarak da nitelendirdiğim dövüş filmleri Warriors’ı izledikten sonra benim için biraz değişti. Çünkü dövüşten daha çok duyguları ön plana harika bir şekilde çıkartmışlar. Dövüş filmi olmasını bir yana bırakıyorum kardeşler ve babaları arasındaki bağları böylesine öne çıkartmaları ve anlatım şekline söylenebilecek tek bir kelime bile yok.

Oscar?

The Fighter filmi Oscar alabilmişse eğer bu filmin 10 tane falan alması gerekiyor ama; filmin bir yerden sonra amacından uzaklaştığını düşünüyorum. Boks ve spor sahneleri yerini aşırı dram yüklü sahnelere bıraktığı zaman her ne kadar birlikte çok iyi çalışıyorlar gözükse bile film doğasından çok uzaklara gitmiş oluyor. Ortada vahşet varken duygusal anların bu kadar yoğun yaşanması insana çok garip hissettiriyor. Bunu da ayrıca istemiş olabilirler belki ama kan ve yumrukların havada uçuştuğu sahnelerde adrenalin yüklenirken, kardeşlerin göz göze geldikleri sahnelerde gözlerin ufaktan dolması çok da alakalı olmamış ne yazık ki.

Tommy’nin hikâyesi ise fazlasıyla alakasız kaçmış. Çok denedim, çok uğraştım ama hikâyeyi film ile tam olarak bir türlü bütünleştiremedim. Dram öğesini daha fazla tetiklemesinden başka hiçbir nedeninin olmadığına karar verdim.

Hardy, Nolte ve Edgerton’un oyunculuklarına söylenecek tek söz yok. Elbette Oscar performansı getirir mi bilemiyorum ama şu aralar izlediklerim arasında en iyileriydi.

Kişisel bakış açısına göre ufak sıkıntıları olsa bile bu yılın en iyi filmlerinden biri kesinlikle. Dövüş filmlerine yeni bir bakış açsını kazandırdıklarını düşünüyorum ve çok beğendim. Mutlaka izlemeniz gereken bir film olduğunu belirtir, iyi seyirler dilerim.

Her şavaşta fırtınalar arasında durgunluklar olur, inancımızı kaybettiğimiz günlerimiz olur, bazı günler müttefiklerimiz bize karşı şavaşır, ancak biz bu gezegeni ve insanları asla ve asla yüz üstü bırakmayacağız…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 28 January 2012 14:55 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzun bir yolculuğun ardından, derslerin de bitmesiyle birlikte film maceralarına başlamak istemiştim sadece. Klasik hatalarımdan birini yaparak arşivden rastgele bir film seçtim ve izlemeye başladım.

Ülkesinde çok ünlü bayan muhabirimiz bir sabah uyanıyor ve yanında geceyi geçirdiği adam yatıyor. Uyandıktan sonra ufak şok kısmını atlatır ve geçen gece olanları hatırlamadığını fark ediyor. Daha sonra rutinlerini bozmadan dişlerini fırçalıyor duşunu alıyor ve tekrar odaya geldiğinde, ünlü dedektifin cansız olduğunu anlıyor. İşler buradan sonra biraz karışmaya başlıyor…

Bir dakika sanırım yanlış yazdım. İşler o noktanda sonra karışmaya değil direkt olarak çözülmeye başlıyor. Şöyle açıklamaya çalışayım. Gayet iyi niyetlerini kullanarak film yapmaya çalışmışlar. Aslında ellerindeki mal o kadar da kötü değil. Gizem yaratılırken araya ufak atraksiyon sahneleri de eklemeyi başarmışlar. Buraya kadar her şey kabul edilebilir seviyede ama filmin ucuz bir film olduğu kendini her noktadan ele veriyor.

Sahne arası geçişleri artık bırakın yabancı dizileri, en basit Türk dizilerinde bile görmek imkânsız. Sahne biter, ekran kararır ve ertesi gün olur. Sevebilirsiniz, hoşunuza gider hatta bazılarınız diyebilir ki, ilginç bir örnek yaratmaya çalışmışlar, benim hoşuma gitti. İşte benim hoşuma gitmeyen nokta da tam olarak bu. En basit dizilerde bile göremeyeceğimiz tarzdaki bu geçişleri kabul edemem.

Diyalogların yetersizliği diğer bir sıkıntı olarak göze çarptı. Filmin bazı noktalarında hiç konuşmasalar sadece birbirlerine baksalar çok daha mantıklı olabilirdi anlamak için o sahneyi. Karakterleri konuşturdukça konudan sapmaya, yaratılmaya çalışılan karışık konunun daha rahat çözülebildiğini görüyorsunuz. Pardon ama ortada komplike bir durum da yok ne yazık ki.

Filmleri izlerken genelde çözmek istemem, son sahnenin değerini kaybetmesinin, filme hakaret olacağına inandığımdan dolayı herhangi bir önyargı da ya da bu film böyle biter tarzından bir öngörüde bulunmayı sevmem ama o kadar klasik ki? Keşke bu kadar belli etmeselermiş, en azından geçer not alabilecek bir senaryo var ortada.

Önüme gelen ilk filmi izleme gafletinde bulunmak benim suçum ama filmin bu kadar rezalet olması kimin suçu? Tavsiye etmiyorum, boşuna izlemeyin… Zaman kaybı ve film bittiğinde edeceğiniz bir avuç dolusu küfür size hiçbir yarar sağlamayacaktır ne yazık ki.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 27 January 2012 08:18 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ama içinizde bir yerlerde sıcak bir sarılışa, saçınızın okşanmasına, güzel bir kahvaltıya ihtiyaç duyduğunuzu kimse bilmez. Anlaşılmak istersiniz. İlgi beklersiniz, sevgiye özlem duyarsınız.

Yanınızdan gidenler hep sizin mükemmel olduğunuzdan, kendi ayaklarınız üzerinde durabildiğinizden dem vurup, ona ihtiyacınız olmadığı görüşünü savunuyor olabilir. Ne zorluklara katlandığınızı, ne sıkıntılar çektiğinizi dile getiremediğinizi görmeye bilir. Ama bu sizi anlayacak birinin dünyada hiç var olmadığı anlamına gelmez.

Sizi siz olduğunuz için sevecek, size destek olabilecek biri elbet karşınıza bir gün çıkacaktır. Kim bilir belki de evinizin kapısındaki boş kutunun içinden hem de. Neden olmasın. Yağmurlu bir gecenin ardından sabahın ilk ışıklarıyla koynunuzdaki sevimli köpecik sizi sarıp sarmalayabilir. O beklediğiniz sıcacık ilgi hiç ummadığınız birinden gelebilir.

Hayatın karşımıza neleri çıkarabileceğini asla bilemiyoruz.

Eğlenceli vakit geçirip de bol bol kahkaha atmak istiyorsanız bu filmi izleyin derim. Filmin en can alıcı sözüyse “BEN ONU ANLADIM” olarak kayıtlara geçebilir şu dakikadan sonra :)

İyi seyirler.

Bu yazı leithycat tarafından 26 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İnsanların suçu yoktur savaşlarda
tek suçlu varsa o da garip politika
bir yere varılmaz bu boş kafalarla
sınırlar yalnız duvardaki haritada

Rashit’in “Çok Mu Zor” adlı bu şarkısının sözlerinden sonra bu yazıyı bitirsem aslında bütün filmin bi resmini çekmiş olurum sanırım. Tıpkı bu parçalanın sözlerindeki gibi, dize dize, kelime kelime anlatılan aynı. Neden bu zulüm diye sorup durdum kendime? Neden insan toprak, ırk, din, farklılık gibi durumları bahane ederek öldürür ötekini ya da neden kendisine benzemeyenleri ortadan kaldırarak mutlu olmaya çalışır?

Hotel Rwanda filmini tipik bir Amerikan film endüstrisi üretimi bir yapımı olarak bekliyodum. Bu sebeple uzun zamandan beri hakkında oldukça olumlu şeyler duymama rağmen izlemeyi erteliyordum. Fakat geçenlerde “Sinemada İnsan Hakları” ile ilgili filmleri yorumlayan çok sevdiğim bir sinema eleştirmenin bu filmi listenin en tepelerine koyduğunu görünce izlemeye koyuldum. Ruanda’da 90′lı yıllarda yaşanan iç savaş ile ilgili seneler önce TV’de yanılmıyorsam Çoşkun Aral’ın bir programını izlemiştim ve o gece gerçekten uyuyamamıştım. Birbirine düşürülen iki farklı ama neredeyse aynı ırkın savaşı. Evet yanılmadınız bu birbirine düşürmeyi o bölgedeki sömürgesini devam ettirmek isteyen, paradan ve güçten başka hiçbir şey düşünmeyen çok çok uygar, gelişmiş, modern bir Avrupa devletinin hükümeti yapıyor.

Film 90′ların ortasında Ruanda’da Hutu ve Tutsi kabilelerinin gergin kutuplaşmalarının görüntüleriyle açılıyor. Ruanda’da Belçika merkezli bir otel zincirinin müdürü konumundaki Paul Rusesabagina’nın gerçek hikayesi bu film. İşini iyi yapan, yardımsever ve dürüst bir aile babası Paul. Karısı ise sözde düşman ilan edilen kabileden birisi. İç savaşın başlaması ile azınlık olanlar diğer kabile ve hükümete bağlı askerler tarafından katledilmeye başlanıyor. Adamımız ise çalıştığı otele bir zincir otel olmasına rağmen komşuları tanıdıkları, turistleri kısaca yardıma ihtiyacı olan herkesi almaya çalışıyor fakat Birleşmiş Milletlerin adamları geri çeklinice bir başına kalıyor. Ülkedeki kaos ve savaş ortamı kıtlağa, susuzluğa yol açıyor. Tüm imkansızlıklara rağmen soykırımın önüne geçmek için eşiyle birlikte mücadele veriyor. Katledilmek istenen bir halkı otele tıka basa yerleştiriyor adeta. Milisler durumu öğrenince ise hem kendisinin hem de ailesinin hayatı ciddi anlamda tehlikeye giriyor. Filme gerçekten insanı içini sızlatan sahneler var.

Filmin hikayesini gerçek ve yaşanmış bir katliamdan alması bir yana böyle bir olay yaşanamamış bile olsa bizi inandıracak kadar etkili bir anlatıma ve yalınlığa sahip. Ayrıca film boyunca Birleşmiş Millet’lerin acizliği, Belçika’nın o yıllardaki hükümetinin kan ve acıdan beslenen iğrenç politikasını, Fransa gibi güçlü bir ülkenin başkanın korkakça ve bencilce açıklamalarını, belki de yaşanmış en büyük soykırımlardan birini tüm insanların evlerinde TV’lerden izleyip yazık dedikten 10dk sonra hepsinin unuttuğumuz gerçeğini yüzümüze yüzümüze vuruyor. Evet özellikle bu TV’de izledikten hemen sonra unutmamız olayını filmde çarpıcı bir şekilde dile getiriyor bir gazeteci. Ben filmi izledikten sonra aslında dünyada yaşanan bütün bu tip cinayetlerde hepimizin payı olduğunu düşünüyorum. Göz yumuyoruz. Unutuyoruz
Bu arada bunu söylemek kanımı donduruyor ama iç savaşın yaşandığı o yıllarda ülkede 3 ay gibi bir sürede 800.000 kişi ölüyor.

Hotel Rwanda’nın başrol oyuncusu gerçek bir kahramana can vermiş. Don Cheadle’ı bu rolüyle asla unutmayacağım. Albert Camus’un da dediği “Yaşayacaksan kahramanca yaşayacaksın”. Onlarca insanı para pul itibar hatta kendi ailesini, canını bile düşünmeden feda eden bir adam bu bahsettiğimiz. Ama asıl önemli olan ise bu kahramanı merkez alarak dünyada neler olup bittiğini bir belge niteliğinde asla unutulmayacak bir şekilde beynimize kazıyan eleştirisel bakış açısı. Gerçekten bu kadar korkmadan dünya devlerine giydiren bir yapım son yıllarda izlememiştim.
Aynı zamanda bu filmi izlerken gözyaşlarımı tutamadığımı da belritmem gerek. Çok acıtan bazı sahneler mevcut zira.
Bu film insanlığın kimler tarafından nerelere götürüldüğüne dair enfes bir tecrübe. Hotel Rwanda unutulmaz bir sanat eseri.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 23 January 2012 00:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu gösteriye bizzat Lumiere Kardeşler tarafından davet edilen İlizyonist Georges Melies sahnede gördükleri karşısında şaşkına dönüp tam anlamıyla büyülenmiş ve o gün tüm sinema tarihini yazacak ve bu tarihin nasıl şekilleneceğini belirleyecek birbirinden farklı fikirlerle salondan ayrılmıştı. Sahnede gösterilen filmde kalabalıklar perdeye doğru yürüyor, taşıt ve insan trafiği büyük bir caddede akıyor ve son olarakta büyük bir yük treni perdeye doğru hızla yol alıyordu. Gösteriyi izleyenlerin verdiği ilk tepki büyük bir şoktu…

Sinematograf adını verdikleri icatlarının geleceğinin olmadığını söyleyen Lumiere Kardeşler. Bu büyülü makineyi Georges Melies’a satmayı reddetmişlerdi. Georges Melies’a verdikleri cevap şöyleydi ‘Delikanlı paranı sokağa atma. Bu aygıt bir süre bilimsel bir merak konusu olur sonra unutulur, hiçbir geleceği yok’…

Georges Melies Lumiere Kardeşlerle aynı fikirde değildi elbette ve o gün sinema tarihine sinemanın kendisine ve tüm dünyada aynı aşkla filmleri izleyen birbirini asla tanımamış milyonlarca sinefili gönülden bir bağla birbirine bağlayan Hugo Cabret adlı filmin yapım hikâyesi de başlamış oldu. Sinemaya adanmış bir hayat ve o hayata adanan bir film. Hugo Cabret…

Sinemanın hakkı teslim edilmemiş dahi çocuğu: Martin Scorsese;70’lerde Taksi Şoförü(1976) ve New York New York(1977) 80′lerde Kızgın Boğa(1980) Paranın Rengi(1986) 90’larda Sıkı Dostlar(1990) Korku Burnu (1991) Casıno(1995) gibi başyapıtlara imza atan büyük usta artık ilk 10 yılını geride bıraktığımız 2000′lerde ise Newyork Çeteleri,  Göklerin Hâkimi, Köstebek gibi yapıtları beyazperdeye armağan etti.

Sicilya’dan ABD’ye göç eden İtalyan bir ailenin üçüncü kuşak temsilcisi olan Scorsese Newyork un İtalyan mahallesinde büyüdü ve gençliğinin birçok anısı filmlerindeki gerçekliğe de yansıdı. Öyle ki yönetmenin anlattığı mafya hikâyelerinde sert gangster karakterlere her zaman İtalyan asıllı aktörler hayat vermiştir.

Çocuk yaşta astım olmasının da etkisiyle diğer çocuklar gibi yaşayamayan sanatçı babası ile birlikte haftada iki kere gittiği sinemadan çok etkilenmiştir. Öyle ki yıllar sonra yaptığı bir söyleşide çocukluk anılarını anımsamaya çalıştığında gerçek olaylarla John Ford un yâda Fuller in filmlerindeki sahnelerin birbirine karıştığını söylemektedir. Ustanın sineması her zaman büyük bir sinema ve sanat aşkıyla kotarılmıştır.2004 yapımı Göklerin Hâkimi adlı filminde yönetmen Howard Hughes’ın hayatını konu alan biyografik filmle büyük bir üstada ve onun icra ettiği sanata karşı büyük bir saygı duruşunda bulunmuştur. Geçtiğimiz yıl Zindan adası ile Kara filmlerin eski görkemini yaşatan Scorsese bu yıl sinemaya olan tutkusunu en iyi ifade edebilecek son başyapıtı Hugo’yu çekti.

Brain Selznick’in aynı adlı romanından uyarlanan hikâye ustanın ilk 3 boyutlu filmi olma özelliğini taşıyor.1920′lerin Paris’inde babasıyla birlikte saat tamirciliği yapan Hugo Cabret babasını trajik bir kaza sonucu kaybedince soluğu sarhoş amcasının yanında alıyor. Paris istasyon garındaki saatlerin bakımıyla ilgilenen amcası bildiği her şeyi Hugo ya öğretip ortadan kayboluyor. Tüm hayatını aslında başka bir insanın yansıması olarak geçirmek zorunda kalan Hugo hayatının amacı olan Automotonu tamir edip içindeki sırrı çözmeye çalışıyor. Bunun için hayalet gibi yaşadığı garın içindeki eski oyuncakçıdan automotonun tamiri için gerekli olan parçaları teker teker çalmaya başlıyor. Oyuncakçıya hırsızlık yaparken yakalanan Hugo eski unutulmuş dükkânın sahibi Georges Melies’ın yanında çalışmaya başlıyor. Akranı İseballe ile tanışıp Georges Melies’ın vaftiz kızı olduğunu öğreniyor ve arkadaşının kolyesindeki anahtarın automotonun kilit anahtarı olduğunu anlayınca babasının eski bir müzenin bodrumunda bulduğu automoton ile Georges Melies arasında bir bağlantı olduğunu anlıyor. Sarhoş amcası Seinne nehrinde ölü bulununca Hugo’nun gizli yaşamı sona eriyor ve kendisini yetimhaneye yollamak isteyen istasyon görevlisini peşine takıyor. Böylece tüm sinema tarihine ilham veren gizemli sırrı çözmeye başlıyor…

Filmde Hugo Cabret’i geleceğin parlak oyuncuları arasında gösterilen Asa Butterfield ile Georges Melies’ın vaftiz kızı rolünü ise Isabelle’i Chloe Grace Moretz uyumlu bir ikili oluşturarak canlandırıyor. Hugo’nun babası rolünde Jude Law var. Ne yazık ki hikâyenin gidişatında onun duru oyunculuğunu pek fazla göremiyoruz. İçinde olduğu her sahnede başrol oynasın ya da oynamasın sahne çalan Law filmdeki kısa rolünde hayli etkili. Öyle ki kahramanımızın hayatının anlamını bulmasındaki rolü hayli büyük.

Georges Melies rolünde büyük oyuncu Sir Ben Kıngsley son yıllarda her rolü kabul eden emekli aktör kişiliğinden sıyrılmış görünüyor. Georges Melies’a olan fiziksel benzerliğini de göz önüne alırsak filmdeki Melies karakteri adeta onun için yazılmış gibi duruyor. Aktörün Gandhi de kazandığı Oscar’dan sonra kariyerinin en iyi performanslarından biriyle boy gösterdiğini söyleyebiliriz.

Sacha Bohen Cohen istasyon görevlisi rolünde gözüktüğü her sahnede filmin unutulmaz karakterlerinden biri olacağını gösteriyor. Karakterin komik yürüyüşü, her zaman harekete hazır köpeğiyle istasyonun altını üstüne getirip yetimleri yakalamaya çalışması, kendine güveniyle böbürlenen dış görünüşünün yanında hoşlandığı çiçekçi kıza yaklaşamayacak kadar da utangaç yapısı, aktör tarafından başarıyla canlandırılıyor. Yakın zamanda başka bir mizahi kahraman olan Borat tiplemesiyle ekrana gelen aktörün Hugo’daki oyunuyla şimdiden sinema tarihinin unutulmaz ları arasına girdiğini söylemek çok iddialı bir söylem olmasa gerek.

Filmin sinemaseverler için en büyük sürprizlerinden birisi ise Yüzüklerin Efendisindeki Saruman rolünden sonra izleme şansını fazla bulamadığımız efsane aktör Crıstopher Lee elbette. Büyük aktör filmde kitapçı Monsieur Labisse rolüyle filmin onur madalyası gibi ışıl ışıl parlıyor.

Diğer karakterler; Hugo’nun amcası rolünde Ray Winstone, Isabelle’in vaftiz annesi ve Melies’ın eşi rolünde Helen McCrory, çiçekçi kız Lisette rolünde Emily Mortimer istasyon’daki cafe sahibi Bayan Frances dela Tour ve yüzüklerin efendisindeki kısa rolünden tanıdığımız Rıchard Grıffiths tarafından canlandırılıyor. Günümüz robotlarının 1920′lerdeki versiyonu olan Automoton, Paris’in ünlü tren garındaki şahsına münhasır saat ve ışıl ışıl sokaklarıyla Paris’in kendisi filmin oyuncu kadrosunu tamamlıyor.

Hugo bir çocuğun bakış açısından tüm sinema dünyasının ve buna öykünen büyük yönetmenlerin hikâyesini anlatıyor. Gizli sandığın ya da automoton un içinden çıkan ‘Aya’a Yolculuk’ filminin afişi kahramanımızı Melies’a götürmekle kalmıyor aynı zamanda umudu simgeliyor. Hikâyeleri birbirinden bağımsız gibi duran yan karakterlerin her biri sır açığa çıktıktan sonra huzuru ve mutluluğu buluyorlar.

Çocukluğunda geçirdiği astım hastalığı yüzünden sinemaya olan ilgisi tutkuya dönüşen Scorsese in hayatı hikâye de ki Hugo’yla benzerlikler gösteriyor. Filmin asıl amacı; unutulmuş, tüm filmleri kendisi tarafından imha edilmiş ve bu yüzden iflasa sürüklenip ‘Düşler atölyesi’ adını verdiği stüdyosunu kapatmak zorunda kalan Georges Melies a ulaşmak.

Sinema dünyasının başlangıcının anlatıldığı bir senaryoyu çekmekle kalmayıp konu edilen yönetmenin tüm o eski filmlerini tekrar çekecek kadar büyük bir sinema tutkusuna sahip olan Martin Scorseses in kariyerindeki en kişisel eseri olduğunu söyleyebiliriz.

28 Aralık 1895 günü Lumiere Kardeşlerin Paris’te Boulevard des Copucines 14 numaradaki Grand Hotel altındaki Grand Cafenin alt katında yer alan Salon des Indiens’de yaptıkları halka açık gösterinin o günlerden başlayarak bugünlere nasıl geldiğini görmek, harcanan emekleri yaratıcılığın sınırlarını zorlayan dâhilerin gerçek hikâyelerine tanık olmak ve her şeyden önemlisi artık nesli tükenen bir sanatçının sinemaya olan son övgüsüne şahit olmak için bu başyapıtı izlemelisiniz… Tıpkı filmde Georges Melies’ın küçük bir çocuğa söylediği gibi.

Düşler Atölyesine hoş geldiniz…

Bu yazı fsisu tarafından 22 January 2012 00:45 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charlie Kaufman sıradan bir senarist değil, bu yüzden onun filmini yorumlamaya başlarken sıradan cümleler kurmamalısınız. Bunun kanıtını bazılarınız Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Adaptation veya Being John Malkovic filmlerinde görmüştür. Filmlerinde kendine özgü bir zaman akışı sergileyen senarist Kaufman, bu sefer yönetmen koltuğunu da - Spike Jonze teklifini kabul etmeyince - kendisi doldurdu. Bu konuda başarılı olduğu kadar oyuncu seçimlerinde de büyük bir başarı yakaladığını söyleyebiliriz.

Filmin ana karakteri Caden Cotard (Philip Seymour Hoffman) yakın zamanda öleceğini düşünerek bunu saplantı haline getiren bir tiyatro yönetmenidir. Kalıcı olmayı isteyip gerçek hayatı sahneye yansıtmayı amaçlayan yönetmen tüm gerçekliğin ölümle aşk arasındaki kocaman bir dünyada paylaşıldığını düşünür. Mutlu olmayı isterken mutsuzluğun koynuna düşen, doğruyla yanlışın kararını vermeye çalışırken peşinden koştuğu hayatın ara sokaklarında kaybolan ve istediği hayatı küçük parçalara ayırıp birleştirmeye çalışan bir adam düşünebilirsiniz. Yönetmen elde ettiği para ödülüyle hayatını kocaman bir sahneye (hatta küçük bir şehre) dönüştürerek, kurduğu hayallerle gerçek hayatını bir oyuna dökmeyi amaçlar. Synecdoche’un anlamı da zaten tümevarım veya tümdengelim düşüncelerini simgeler: Küçük bir şehirde koca bir hayatı oynamak gibi.

Filmin belirsizliklerinin metaforlarla gizlendiğini unutmayarak izlenilmesi gereken yorucu ve aynı zamanda düşündürücü bir yapıttan bahsetmek aslında çok zor. Ele aldığı konu basitçe “hayat”, ama hayat o kadar da basit değil. Ölümden korkarak yaşamanın olumsuzlukları ele alınırken aynı zamanda ölüm hiç yokmuş gibi davranmanın yersizliğini de filmde görebiliyorsunuz. Mesela yanan bir evin temsil ettiği korkularla yüzleşme veya korkuyu (ölümü) kabullenme metaforu sizde başka anlamlar çağrıştırabilir. Birkaç kere izlemeniz bile gerekebilir. Bu yüzden eğer izlemeyenler varsa diye düşünerek detaylara inmek istemiyorum çünkü görüşünüzü sabitleyerek farklı anlamlar çıkarmanızı engelleyebilirim.

Yine de filmde beni etkileyen sahnelerden bahsetmeden geçmek istemiyorum. Bir rahibin canlandırıldığı konuşmadaki cümleler filmin kısmi düşüncesini açıklıyor gibi: “Dünya zaman ilerledikçe devam ediyor olsa da siz burada saniyenin küçük bir dilimi kadar var olursunuz. Zamanınızın büyük bir kısmı doğmadan önce veya öldükten sonra harcanır ama siz hayatınızı yaşamak varken birinin gelip bunu düzeltmesini bekliyorsunuz. Bir telefon, bir mektup veya bir bakış için yıllarınızı harcıyorsunuz. Gelecek gibi görünmesine rağmen asla gelmiyor. Sonuçta hayatınızı gerçekleşmesini umduğunuz bir hayal veya imkansız bir umut ile geçiriyorsunuz: Birine bağlandığınızı hissettiren, bir bütünmüş gibi hissetmenizi sağlayan veya sevildiğinizi hissetmenizi sağlayan bir şey. Gerçek şu ki çok kızgınım, çok mutsuzum. Gerçek şu ki çok yalnız kaldım, çok uzun süre acı çektim. Yalnız kaldıkça bu zaman zarfında iyiymişim gibi davrandım. Nedenini bilmiyorum. Belki de nedeni herkes kendi dertleriyle varken benim zavallılığımı duymak istememişlerdir…”

Tahmin edilebilirlilik unsurlarının düşük olduğu bu filmde birçok gerçeklikle hayal gücü birleştirilmiş durumda. O yüzden neyin yanlış veya doğru olduğunu söyleyemezsiniz çünkü kurulan cümlenin bir temenni mi yoksa bir düşünce mi olduğunu da tam olarak bilemiyorsunuz. Yine de varsayımda bulunmak benliğinize serbest olacaktır. Senarist Charlie Kaufman yazar Marcel Proust’un kitaplarından epey esinleniyor olsa gerek ki önceki filmlerinden biri olan Adaptation’da Japonların kağıttan çiçekleriyle ilgili olan kısmı için küçük bir alıntı yapmıştı. Aynı zamanda bu filmin birkaç temasını da Kayıp Zamanın İzinde adlı kitaptan esinlenerek yazdığını görebilirsiniz. Mesela Caden’ın psikologunun sahip olduğu karakter gibi. Bu yüzden yapıtların tamamen orjinal olduğunu düşünen insanların aslında Kaufman’ın çoğu zaman bilineni bilgeliğe bürüyerek veya bilgelikle birleştirerek sunduğunu görmeleri gerek. Filmdeki her bir isim ve her bir mekan seçilerek koyulmuş. Her birinin günlük hayatta farklı dünyalarda hikayeleri var. Bunları bilmiyor olabilirsiniz, gayet normal. Siz sadece filmi izleyin, anlatamadıklarımı o zaman anlayacaksınız ve yazmadıklarımı o zaman göreceksiniz.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 20 January 2012 22:48 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yarışma sorusunu doğru cevaplayıp çekiliş sonucu hediye DVD’yi kazanan talihli kişi Ercan Üslü. Kendisini Sivrisinema olarak tebrik ediyoruz ve kendisiyle en kısa sürede iletişime geçeceğimizi belirtmek istiyoruz.

Bir sonraki Sivrisinema DVD yarışması Şubat ayının ilk haftasında düzenleyeceğiz.

Sivrisinema hakkında gelişmeleri, yazıları ve bir sonraki yarışma hakkında duyuruyu takip etmek için Twitter hesabımızı takip edebilirsiniz.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2012 10:44 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Bir şirkette muhasebe şefi olarak çalışan Güven’in hikâyesini anlatıyor. Mutlu bir evliliği olan Güven’in rutin hayatı, ofise yeni gelen bölüm şefi Arzu tarafından biraz merak ediliyor ve olmadık şekillerde araştırmaya başlanıyor. Ötye yanda ev sahibinin oğlu, Güven’in oturduğu evi yıktırmak üzere bir müteahhitle anlaşmak üzeredir ve evden çıkmasını istemektedir. Muhasebe elemanı olan Haydar ise şirket paralarını zimmetine geçirmektedir. Daha sonralarında Arzu’nun merakının artmasıyla olaylar bir üst safhaya taşınıyor ve Güven iyice köşeye sıkışmaya başlar.”

Karakterlerin günlük hayatından sıra sıra kesitler sunarak devam eden filmin en büyük eksikliği belki de duygu öğesi. Ortada çok mutlu bir durum yok, olmadığı kesin ama Kıraç’ın dışında hiç kimse de böyle bir ifade yok. Genel olarak yağmurlu, karalık ve puslu ortamlarda çekilen filmin ağır olması beklendiği gibi biraz da duygulara dokunması, hitap etmesi istenir. Ama filmimizde bundan eser yok.

Bağlantılı bir film olduğunu ve sonunda hikâyelerin bağlanacağını yazmam, spoiler verdiğim anlamına gelmiyor çünkü zaten ortalardan itibaren hikâyeler biraz biraz kesişmeye başlıyor. Güven’in hayatının nasıl bu hale geldiğini merak etmeniz ve bunu filmin sonuna kadar saklamayı başarmaları filmin belki de elde tutulabilecek olan tek kısmı. En azından elimizde merak öğesi var diyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz.

Konusu itibariyle klişe diyaloglar ve ilişkilere çok fazla yer vermiş. Bunu çok ince bir ayrıntı olarak görecek olursak, Avrupa sineması ve Hollywood birleştirme senaryoları 2000’li yılların başlarında çokça kullandılar. İlk başlarda sadece deneme olarak gözüken bu tarz daha sonralarında biraz daha oturdu ve cidden çok sağlam birleştirme senaryolar ortaya çıktı. İyi örneklerini çokça izlediğimden ötürü buradaki hikâyenin zorla birleştirildiği göze çarpıyor. Zaten filmin son 15 dakikasını göstermeseler, sanırım kimse şikâyet etmez. Nasıl bittiğini sorunca da ‘’ salondan çıktım, film halen devam ediyor ‘’ tarzında bir yanıt alabilirsiniz.

Güzel bir deneme olmasına karşın ne yazık ki boşa gitmiş emekten daha fazlası değil. Baştan itibaren bütünlüğü yakalayamadıklarından dolayı filmin sonunda olması gereken ‘’woooww’’ tarzındaki duygu boşalmaları yerini ‘’ tamam bu da bitti eee ‘’ tarzında veryansınlar bırakıyor ne yazık ki. Güven Kıraç’ın bu kadar üst düzey performansı bile filmi kurtarmaya yetmemiş hatta daha acı olan filmin ne kadar rezil olduğu akıllarda kalıcı olacaktır, harika performans değil.

Sonuç olarak izleseniz de olur, izlemeseniz de olura kadar gelmiş. Türk tarzı birleştirme hikaye ancak bu kadar olur demek istemiyorum, en azından dünyayı geriden takip etsek bile, daha iyi örnekler görmek istediğimi belirtiyorum.

İyi Seyirler.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Alan Moore ismini araştırırsanız Frank Miller la birlikte çizgi roman dünyasının kaderini değiştiren adam olduğu bilgisine ulaşırsınız ki buna katılmamak elde değil… En büyük eseri olarak gösterilen Watchman’i başka bir genç yetenek olan Zack Synder tarafından sinemaya uyarlanan sanatçı, V for Vendetta’da farklı bir süper kahraman portresi ve karanlık bir 21.yy İngiltere panaroması yaratıyor.

5 Kasım 1605 tarihinde İngiltere tarihinin en büyük vatan haini olarak kabul edilen Guy Fawkes’in Parlemento binasını havaya uçurma girişiminin başarısız olması ve idamı ile başlayan film.2020 yılındaki İngiltere’ye götürüyor bizi.

Totaliter rejimin baskısı altında düşünmekten yoksun bırakılan halk, tek kanallı ve yanlı bir görsel medya, hemen her gün uygulanan sokağa çıkma yasakları ve günün her bir saati dört bir tarafı iktidarın askeriyle çevrilmiş Londra sokaklarına götürüyor bizi filmin ilk dakikaları…

Kendisine kısaca V(Hugo Weaving) diyen kahramanımız hükümet tarafından yönetilen bir TV kanalını ele geçiriyor ve İngiliz halkına 5 Kasım tarihini asla unutmamaları gerektiğini hatırlatıyor.

Remember, remember, the fifth of november! (Hatırla, 5 Kasımı hatırla!)

Evey ile(Natalia Portman) tanışan ve ona güvenebilmek için bir dizi teste tabi tutan V, Evey aracılığıyla dedektif Finch’in(Stephen Rea) diktatör Adam Sutler(John Hurt) ve diktatörlük ile ilgili gerçekleri öğrenmesini sağlıyor. Film faşist İngiliz yönetimini sona erdirmek isteyen maskeli bir kahramanın hikâyesinden çok bir intikam öyküsü bir bakıma; İngiliz hükümetinin başarısız bir süper asker projesinden sağ kurtulan isimsiz kahramanımız bu projeden sorumlu herkesi teker teker öldürüyor. Filmin bıraktığı etki kahramanımızın intikam listesinin tamamlanmasından ibaret değil elbette. Watchowski Biraderlerin filmin her saniyesinde ne yaptığını bilen tutarlı senaryosu, seyirciyi intikamın tek taraflı varoluşundan hikâyenin finalindeki salt gerçekliğe hazırlıyor. Buradaki gerçeklik biraz hayalî elbette. Sonuçta intikam amaç değil nihayete giden yol da bir araç…

Aksiyon ve dövüş sahnelerinde son derece başarılı işler çıkaran yönetmenin başarısının altında, Matrix üçlemesinde harikalar yaratan ekibin liderlerinin yapımda yapımcı ve senarist olarak bulunmaları büyük etken. Oyuncu kadrosunda son yıllarda izleme şansını fazla bulamadığımız İrlandalı aktör Stephen Rea, İngiliz yönetiminin başındaki diktatör Adam Sutler rolünde John Hurt çok iyi performans sergiliyorlar. Geçen yıl Oscar ödül töreninde en iyi kadın oyuncu ödülünü alan Natalia Portman’ı bu filmde yeniden izlemek, Black Swan(Siyah Kuğu) da sinema tarihinin en iyi kadın performanslarından birini sergileyen aktris’in kişisel oyuncu gelişimine tanıklık etmemizi sağlamakla kalmıyor aktris’in o kısacık şaçlarıyla bile ne kadar güzel bir kadın olduğunu hatırlatıyor.

Sinema tarihinin en çok gişe yapmış, belki de en fazla ses getirmiş iki projesinde(Matrix üçlemesi ve Yüzüklerin Efendisi üçlemesi) rol alan Güney Afrikalı aktör Hugo Weaving kariyerinin en etkili performansını ilginç bir şekilde filmin hiçbir karesinde tam olarak yüzünü göstermeden sergiliyor. Aktörün davudi sesi, içinde bulunduğu sahnenin ve hafızlara kazınan o müthiş repliklerin hakkını fazlasıyla veriyor.

“Bu maskenin altındaki et ve kemiklerden oluşan yüz, benim benliğime ait değil.”
“Bu maskenin altında etten fazlası var. Bu maskenin altında bir fikir var ve fikirler kurşungeçirmez!” gibi muhteşem repliklere, Londra Ağır Ceza Mahkemesi ve  Westminister Sarayının Çaykovski’nin 1812 Uvertürü eşliğinde havaya uçurulması ve buna V maskesi takmış binlerce kişinin destek olması, Evey ile birlikte Üç silahşörleri izledikleri ve ünlü domino sahnesi gibi unutulmaz anlara sahip olan filmin sinema tarihinin en iyilerinden biri olduğunu söylemek, filmin yapımının yedinci yılında onu taçlandırmak adına yapılması gereken en iyi şey belki de…

Bu yazı fsisu tarafından 19 January 2012 00:59 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Son dönemlerde çekilen Türk filmlerine kıyasla çok çok komik, çok aksiyonlu, çok acıklı, çok çok çok bilmemneli bir film değil Kurtuluş Son Durak. Pek çok dev sanatçının bir araya gelmesiyle bile bir şeye benzemeyen dağın fare doğurduğu bir yapım hiç değil.

Bir apartmanın dışına çıkılmamış olsa da o kısıtlı mekanda ancak bu kadar renkli, güzel bir film çekilebilirdi dedirtiyor insana. Filmde karşınıza çıkan usta sanatçıların tadını çıkarabiliyorsunuz, filmin erkek oyuncuları Yavuz Bingöl,   Ahmet Mümtaz Taylan,  Mete Horozoğlu gerçekten arızalı adam rollerinin hakkını fazlasıyla vermişler. Zaten Demet Akbağ,  Asuman Dabak ve Nihal Yalçın’a diyecek söz yok ama ben Belçim Bilgin’in de performansını beğenmedim desem yalan olur.

Kadına şiddetin irdelendiği film çok iddialı yapımlardan hoşlananları tatmin etmeyebilir ama ben zaten bir apartmandan dışarı çıkılmayan, eğlenceli bir film beklentisinde gittiğim için çok beğendim. Bir kere filmin konusu fantastik değil, kendimizden olmasa bile mutlaka tanıdıklarımızdan bir şey bulabiliyoruz. Şiddet, ihanet, aşk gibi her an hayatımızda var olan şeyler önümüze eğlenceli bir şekilde sunulmuş. Her şeyden önce sırf oyuncular için bile gidip izlenmeye değer.

Düğününe kısa bir süre kala nişanlısı tarafından terk edilen psikolog Eylem’in kendine yeni bir hayat kurmak için her şeyini bırakıp yeni bir semte taşınması ve oturduğu apartmandaki renkli kişilikteki kadınlarla yollarının kesişmesi filmin ana konusunu oluşturuyor. Filmde aman canım daha neler diyecek pek bir şey bulamıyoruz, çünkü filmdeki herşey hayatımızda mutlaka yer alıyor.

Bu yazı nazokiraze tarafından 18 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Berlin Kaplanı adlı film için Ata Demirer, ”BerlinKaplanı, adlı senaryom Berlin’de yaşayan ve geçimini boksörlük yaparak sağlayan AyhanKaplan’ın hikayesidir.Tıpkı Eyyvah Eyvah’lardaki Hüseyin Badem gibi bahsi geçen karakter ve filmdeki diğerkarakterler kendi yarattığım karakterlerdir. Bu iddialardan anladığım, bahsi geçen proje ilefilmime koyduğum isim olan “Kaplan Hayvanı” dışında bir benzerlik taşımamaktadır.” dedi.

Bu yazı Ethem tarafından 17 January 2012 22:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 January 2012 21:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lisbeth Salander ve Mikael Blomkvist bu tehlikeli sularda aralarındaki bağa güvenmek durumundadırlar ve tehlike çok yakındadır.

Bu yazı Ethem tarafından 15 January 2012 23:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Özel olarak Joe Cabot tarafından kurulan ekip büyük bir aksilik yaşayınca grubun içinde köstebek olduğu anlaşılıyor ve soygun başarısız oluyor. Muhbirin bulunması sırasında ekipteki her bir bireyin birbirini sorgulaması kanlı bir psikolojik savaşı tetikliyor ve serüvenine bağımsız bir film olarak başlayan yapım büyük bir fenomene dönüşüyor…

Yönetmen filmin adını gençlik yıllarında ismini asla telaffuz edemediği bir Fransız filminden ilham alarak vermiş. Yazdığı ilk taslağı filmin başrol oyuncularından Harvey Keıtal’a gönderen Tarantino aktörden olumlu tepkiler alınca Keital, ortak yapımcı olmayı kabul ediyor. Böylece film, bağımsız yapımlarda oynayan aktörlerle(Steve Bescumi, Tim Roth, Christopher Penn, Micheal Madsen) yıldız statüsünden uzaklaşıp eski günlerini arayan aktörlerden (Lawrence Tiernet) oluşan garip bileşimiyle beyaz perdede boy gösterme şansı buluyor.

İzleyicinin zaman algısıyla oynayıp, karakterlerin hikâyedeki zamanın içerisinde gel git yapmalarını sağlayan döngüsel kurgu, sık sık ve aniden patlayan silahlar, siyah giyinmiş ve kendilerine kod adı olarak renk isimleri vermiş isimsiz anti-kahramanlar, popüler kültür ve sosyal hayat üzerine filmin konusu ve hikâyenin gidişatıyla ilgisi olmayan uzun diyaloglar ve birçok sahnede oyuncunun ağzına girecek kadar yakın duran kamera…  Tarantino sinemasının, yapı taşlarını oluşturacak olan etmenler bu filmle başlıyor ve her filminde bir öncekinden daha da mükemmel hale gelerek devam ediyor.

‘Ben pembe olmam’ yâda ‘bahşiş vermeye inanmıyorum’ gibi unutulmaz repliklere, bir grup yaşını almış gangsterin Madonna’nın ‘Like a Virgin’ adlı şarkısını penis büyüklüğü ekseninde değerlendirdiği ünlü yemek sahnesi gibi unutulmaz anlara sahip olan filmin birçok film festivalinde beğeniyle karşılanıp birçok ödülü aldığını belirtmek gerek.

1980’lerin modası olan video film furyası döneminde film marketlerde tezgâhtar olarak çalışmış bir yönetmenin, binlerce film izleyerek oluşturduğu sinemasal alt yapıyı zekice bir senaryo, dâhice bir kurgu ve adeta rolleriyle(yönetmenin bizzat kendisi de rollerden birinde) özdeşleşmiş oyuncu kadrosuyla harmanladığı modern bir klasik Rezarvuar Köpekleri…

Filmlerinde izlediği onca filme referans ve göndermeler yapan, hayata filmlerle bağlanıp bununla öykünen yönetmenin, kariyerinin en bilinen ve en sevilen eseri Ucuz Roman’a giden yolda, eserlerinin yapı taşlarını hazırladığı, başarısı asla tesadüf olmayan kült bir film karşımızdaki. Tarantino’nunki sinema aşkından ziyade sinema fetişizmi beklki de…

Bu yazı fsisu tarafından 15 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde Fatih’i yetiştiren üstat Molla Gürani’yi ve sultanın çocukluğunda aldığı eğitime, Osmanlı devletinin fetih öncesi hazırlanış sürecine de yer veriliyor.

Bu yazı Ethem tarafından 14 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İkinci filmi olmasına karşın temiz bir iş çıkarmış Harris. Türe fazla bir şey kattığı söylenemez ama türün klasiklerine saygı duruşu niteliğindeki sahnelerle eskiden izlediğimiz kovboy filmlerinden aldığımız tadı hatırlatıyor film. Mekanlar, karakterler ve hatta hikayesi klasik kovboy filmi havasını hemen hissettiriyor izleyene. Oyunculuklar açısından bakarsak, Ed Harris ve oyunculuğunu çok beğendiğim Viggo Mortensen standartın üstünde oyunculuklar sergiliyorlar, Renee Zellweger ve Jeremy Irons da filmin kilit rollerinde onlara eşlik ediyorlar. Filmin en zayıf noktası olarak görünen kısmı ise senaryosu. Ed Harris’in de katkıda bulunduğu senaryo, vasatı aşan bir görüntü çizemiyor ne yazık ki.

Filmin konusuna gelecek olursak, şerifi ortadan kaybolan Appaloosa kasabasının ileri gelenleri Virgil Cole(Ed Harris) ve Everett Hitch’i(Viggo Mortensen) kasabada yeniden düzeni sağlamaları için tutarlar. Eski şerifin ortadan kaybolmasındaki en büyük şüpheli de kasabanın kötü adamı olan Randall Bragg(Jeremy Irons) olarak görülmektedir. 12 yıldır birlikte çalışan kanun sağlayıcı ikilinin ilk hedefleri Bragg’i alaşağı edip kasabada huzuru sağlamaktır. Kasabaya yeni gelen Allison French(Renee Zellweger) ise Cole ve Hitch arasında gidip gelerek ikilinin arasında bir gerilime sebep olmaya başlar.

Sinemalarda pek western filmlerine rastlamadığımız şu son yıllarda gösterime giren ender filmlerden biri Kanun Benim. Bu yüzden kovboy filmlerine özlem duyanlar için kesinlikle vakit kaybı olmayacaktır.

Bu yazı alploganer tarafından 14 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Önce vampir ve kurt adamların şavaşları, doyumsuz kan arzuları ve hakimiyet kavgalarını bitirdikten bir zaman sonra vahşetin ve korkunun yerini aşk, dram ve aksiyon almış, bu sayede doğa üstü bu canlılara olan merakımızı iyice tatmin etmiştik. Sırada ne var peki?

Aşk, dram, şavaş, vahşet… Hayır bitmedi. Bu sefer sırada cadılar var. Şimdi beyaz perdenin yeni sahibesi onlar, cadılar.

Warner Bros, Deborah Harkness’in yazdığı A Discovery of  Witches’i beyaz perdeye uyarlamak için kolları sıvadı bile. Filmin senaristi koltuğunda David Auburn ismi yer alırken filmin yapımcılığını ise Denise Di Novi ve Allison Greenspan üstleniyor.

Filmde büyülü el yazısını bulan bir cadı ve etrafında olanlara odaklanmış bir konu seyrediyor. Cadı, bu büyülü yazıyı okuduktan sonra bir anda kendisini cadılar ve vampirlerin arasındaki savaşı durdurmaya çalışırken bulacaktır.

Bu tarz filmlere bilindik ama su üzerine pek çıkmamış bir karakter daha ekleniyor.

Bekliyoruz…

Bu yazı Ethem tarafından 12 January 2012 00:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Geleneksel olarak her ay düzelediğimiz yarışmamız için bu ay yine aşağıda yer alan fotoğraf karesinin hangi filme ait olduğunu soruyoruz:

Cevabınızı aşağıda yer alan form alanına adınızı, soyadınızı, e-posta adresinizi (sadece kazanan talihli kişi ile iletişime geçmek için kullanacağız ve asla spam yapmak gibi bir niyetimiz yok) ve tabi ki cevabınızı girmeniz gerekmektedir.

Yarışmamıza 09 Ocak 2012 – 19 Ocak 2012 tarihleri arasında katılabilirsiniz. Soruyu doğru bilen kişiler arasında yapacağımız çekiliş sonrası kazanan talihliyi 20 Ocak 2012 tarihinde Sivrisinema’da ilan edeceğiz. Yani yarışmaya 10 gün boyunca katılabilirsiniz. Yarışma ve çekiliş sonrasında kazanan talihli aşağıdaki DVD filmlerinden herhangi birini izleme şansına sahip olacak.

Seçebileceğiniz DVD filmler listesi:

ÖZEL SETLER

Cars 3 Film Koleksiyon (Cars Trilogy Box Set) (3 Disc)

Cars / Arabalar - Cars Toons Collection: Mater’s Tall Tales – Arabalar 2

Sevgililer Günü Özel Box Set (6 Disc)

Book Of Love / Aşkın Kitabı  – Angel Eyes / Aşk Belası — Gun Shy  / Aşk Silahı — Bad Luck Love / Talihsiz Aşk — The Next Best Thing / Tatlı Sürpiz

Bruce Willis Box Set (4 DVD)

The Whole Nine Yards / Komşşum Bir Katil — Whole Ten Yards / Katil Komşum Geri Döndü — Last Man Standing / Son Adam — 16 Blocks / 16 Blok

Hitchcock Koleksiyonu – I (3 DVD)

39 Basamak / 39 Steps — Kaybolan Kadın / The Lady Vanishes — Çok Şey Bilen Adam / The Man Who Knew Too Much

Laurel & Hardy Koleksiyonu (3 DVD)

Ütopya — En İyi Kısa Filmler — Uçan Şeytanlar

The Diva Collection: Elizabeth Taylor (2 DVD 2 Film)

A Place İn The Sun / İnsanlık Suçu — Elephant Walk / Filler Geçidi

Agatha Christie Collection (4 DVD)

Doğu Ekspresinde Cinayet — Nil’de Ölüm — Ölüm Oyunu — Ayna Kırıldı

DİĞERLERİ

Cadılar Zamanı (Season of The Witch)

Yaşam Şifresi (Source Kode)

Karayip Korsanları Gizemli Denizlerde

Sucker Punch

İz Peşinde (True Grit)

Ben Dört Numara (I Am Number Four)

The Expendables (Cehennem Melekleri)

Ustura (Machete)

The Hangover 2 (Felekten Bir Gece 2)

Babamın Penguenleri (Mr. Popper’s Penguins)

Kazananlar Kulübü (Win Win)

Yaman Çelişki (The Dilemma)

Korku Gecesi (Fright Night)

Scre4m (Çığlık 4)

Black Heaven (Karanlık Cennet)

Bu yazı Ethem tarafından 09 January 2012 20:12 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Fetih 1453 Fragman

Sağlam bir danışma kadrosu olan Fetih 1453 adlı film ülkemizde 17 Şubat 2012 de vizyona giriyor. Yönetmnliğini Faruk Aksoy üstlenirken senaryoda Atilla Engin ve İrfan Saruhan yer alıyor. Ayrıca bahsettiğimiz danışma kadrosunda da Prof.Dr. Feridun Emecen, Doç.Dr. Hülya Tezcan, Doç.Dr. Gülgün Köroğlu ve sanat tarihçisi Massimo Farinelli isimleri mevcut.

Filmde Fatih’i yetiştiren üstat Molla Gürani’yi ve sultanın çocukluğunda aldığı eğitime, Osmanlı devletinin fetih öncesi hazırlanış sürecine de yer veriliyor.

İşte karşınızda 3 dakikalık o video.

Bknz; Afiş üzerindeki video…

Bu yazı Ethem tarafından 09 January 2012 20:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 08 January 2012 17:45 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Detaylı bilgi; ZENNE

Bu yazı Ethem tarafından 08 January 2012 16:37 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kadınları yok etmeyle elde etme arasında gidip gelen bir adam (Tom Cruise) ve onun vefasız ve zengin babasının (Jason Robards) pişmanlığı. Zeki olmanın getirisinin götürüye dönüştüğü bir adam (William H. Macy) ve bu adamın neslini devam ettiren bir başka zeki çocuk (Jeremy Blackman). Hayatının sonuna gelirken bir baba ve eş olarak hatalarının farkına varan bir adam (Philip Baker Hall) ve bu hataların cezasını çeken genç bir kadın (Melora Walters). Umutlarının peşinden koşan bir polis memuru (John C. Reilly) ve doğrunun gerçekliğine kapılan duygusal bir hasta bakıcı (Philip Seymour Hoffman).

Yazdığım ve yazmayı unuttuğum isimlerin hepsinin ana karakter olması sizi bir karmaşaya sürüklemesin. Tüm bu hayatların ortak noktasında çevrilen film muhteşem bir yönetmenliği gözler önüne seriyor. Akıcılığında senaryonun inceliklerinin farkına varacak ve eğer bilinçli bir izleyiciyseniz verilen mesajları bilinç altınızda hissedeceksinizdir. Aynı zamanda farklı çekim tekniklerinin bir araya getirildiğini görmek görsel beğeniyi film boyunca ayakta tutuyor.

Biraz olsun karmaşadan çıkıp senaryodan bahsetmek gerekirse sanırım size hayatın karmaşıklığını açıklamam gerekecek. Babasının baskısıyla bilgisini yarışma programında paylaşan bir çocuk zirveye yaklaşırken kullanıldığının farkına varır ve isyan bayrağını korkarak çeker. Aynı yoldan geçen bir başka karakter kendini kısa bir süreliğine zirvede görme imkanı yakalamıştır lakin bu sefer onu aşağıya iten ailesi olmuştur. Bu yüzden kazandığı para ödülünün tadına hiçbir zaman bakamamıştır. Bilgi cehaletin elinde para yapmıyorsa onlar için değersizdir; siz onlardan olmayın.

Bu yarışma programının yayınlandığı televizyon kanalının sahibi ölüm döşeğindeyken pişmanlığını bakıcısıyla oğluna duyurmak ister. Film ilerlerken oğlunun babasına olan öfkesinin sebeplerini görüyor ve yalnızlığın insanı vahşi bir hayata odaklı büyüttüğüne şahit oluyorsunuz. Terk edilmek terk edenin acizliğinin hayatınıza mal olmasıdır.

Hikayenin bir başka kısmı yarışma programının sunucusu, onun eşi, kızı  ve kızına aşık olan polis memurunu kapsıyor. Tüm karakterlerin lanetlendiğini düşündüğünüz bir anda aslında ödüllendirildiklerini görüyorsunuz. Bazı iyiliklerin kötülükten doğabileceğini düşündüğüm optimist bir metafor filmin içindeki gizli mesajlardan yalnızca biriydi.

Birçok dalga ödüle layık görülen film, yönetmenin çıkış yaptığı Sydney ve Boogie Nights adlı filmlerin ardından bir başka 90′ların milenyum öncesi ses getiren filmiydi. Kült bir yapıt olup olmadığı konusunda emin değilim yalnız IMDB’nin 250′sindeki yerinin sabit olduğuna eminim. Unutmayın ki bu yazıda film hakkında anlatamadığım daha çok şey var.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 07 January 2012 11:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu film doğuştan çift cinsiyetli olan bir çocuğun hikayesini anlatıyor. Sergio Bizzio’nun başlattığı bu hikaye toplumda yok sayılan bir gerçeği gün yüzüne çıkarmaya çalışıyor. Halbuki her doğan 2000 bebekten biri çift cinsiyetli olarak dünyaya geliyor. Ameliyatlar çözüm olarak nitelendirilse de çözülemeyen ruhsal sorunlar hala varlığını koruyor (muhakkak). Bizler bile taşıdığımız tek cinsiyetin karmaşasıyla bile bazen baş edemezken, onların yerine koymak yerine onları kapının önüne koyuyoruz.

- Kızını sonsuza dek böyle saklayamazsın.
- Saklamak mı? Onun anormal olduğunu mu düşünüyorsun?
- Hayır.
- Buraya salakların (düşüncesizlerin) düşüncelerini duymamak için geldik.

Saklamak veya saklanmak zorunda kalıyorlar çünkü toplum içerisinde belirli bir yaşa geldiklerinde bir cinsi seçmek zorunda kalıyorlar. Erkek ve kadından başka bir seçenekleri yok, hermafroditlik (çift cinsiyet) ise yine sadece azınlıkların dilinde kalıyor. Filmin ana karakteri Alex’in haplarını almayı bıraktığındaki düşüncesi bıkkınlığını dile getiriyor. Sadece 15 yaşında, demiştim değil mi? Toplumdan topluma değişse de alışma süreci yine de alışamıyor(dur) insan. Mesela Türkiye’de hermafrodit biri mutlaka ailesinin seçtiği bir cinsiyeti yaşamak zorunda kalıyor. Bu cinsiyet genellikle tahmin edeceksinizdir ki “erkek” oluyor.

Alex ve ailesi bu yüzden küçük bir sahil kasabasında yaşamayı tercih ediyor. Toplumun kendi düşüncelerini onlara mal etme çabası usandırır hale getiriyor ve sonunda anılarını fotoğraflarda taşıyarak kalabalık yalnızlığın doğru yol alıyorlar. Alex’in babası geleneksel ebeveyn tepkilerinden arınarak çocuğunun arzularını sorguluyor ve onlara saygı duymaya çalışıyor. Filmin bu bağlamda örnek olma çabası teşkil ettiğini söyleyebilirim.

Bu film çift cinsiyet mağduru bir ailenin hayatını anlatırken aynı zamanda bu ailenin etrafındaki insanların psikolojik tepkilerini de ele alıyor. Sakin bir akıcılığı olan filmi soluksuz izlemeyeceksiniz. Belki de bazen sıkılacaksınız ama merak edeceğinize eminim. Empatiye düşkün olduğunuz bir anda bu tarz bir hayatın psikolojik etkilerini algılayabilmek için izlerseniz güzel bir deneyim olacaktır. Filmin toplam 20 ödülünün olduğu ve yönetmenin birçok festivalde ilgi gördüğünü söylemem gerek. Ayrıca Alex’i canlandıran Inés Efron’un yönetmen Lucia Puenzo ile çektiği bu ilk filmin ardından birliktelikleri iki lezbiyenin hikayesinin anlatıldığı El nino pez (The Fish Child) adlı filmde de devam etti. Türkiye’de nedense henüz vizyona girmeyen bu filmin ilerleyen festivallerde yer almasını temenni ediyorum açıkçası.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 06 January 2012 11:43 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Marie 15 yaşlarında genç bir kızdır. Senkronize yüzme takımına katılmak istemesinin nedenlerinden biri de takım kaptanına olan hayranlığıdır. Ona yakın olmaya çalışırken aslında onun hayalini kurduğu gibi biri olmadığının farkına varır. Menfaat doğrultusunda kullanıldığını hissettiğinde uzaklaşmaya çalışır fakat bu sefer Floriane gitmesini istemez. Neden? Kim bilir çünkü Floriane ne hissettiğini kimsenin bilmesini istemeyen biridir.

Floriane erkeklerle birlikte olması gerektiğini düşündüğü için ona yanaşan herkese kapıyı tamamen açmasa da aralık bırakır. Arkadaşları onun bir sürtük olduğunu düşünür ve ondan nefret ederler. Bunun böyle olmadığını öğrenen Marie daha da yakınlaşmaya ve sahiplenmeye başlar. Bir ümittir içindeki, birlikteliğe yönelik. Adım atamasa da, ona sarılamasa da varlığının yakınlarında olmasını ister. Bu yüzden Floriane’in ilki olmayı kabul eder.

Aynı zamanda Marie’nin en yakın arkadaşı olan Anne hoşlandığı çocuğun peşini bırakmaz. Ona kendini beğendirmek için birçok şeyle uğraşırken, kendini ona sorgusuz sualsiz vermeyi hayal eder. Yalnız François ona yüz vermez ve birçok erkek gibi o da Floriane’in gölgesinde yaşamaya devam eder. Ta ki istediğini alamayana dek. O gece François hayvanlığının red görmesinden ötürü Anne’in zaafından yararlanır ve Anne’in hayalindeki kendi yerini alt üst eder.

Oyunculuklar bazı anlarda göz doldursa da, bazen sözler mesajları doğru vermelerine rağmen telaffuzda yapay kalabiliyorlar. Céline Sciamma’ın ilk filmi olduğunu düşünürsek yine de başarılı denebilir. Yapılan yorumlarda genç kızların çıplaklığından yararlanıldığı söylense de, hayatın içinde olanların yansıtıldığını düşünüyorum. Genç kızların erkekler tarafından reddedilmesi onları kızlara iten bir etken gibi gözükebilir ama filmde ailelerin hiç gözükmediğini de fark edeceksinizdir. Bu basit mesajı bile göremeyenler olacaktır, siz onlar gibi olmayın ve gizlenenleri bulmaya çalışın. Mesela dostluğun ikili ilişkilerdeki sevgili olma sıfatından önce geldiğini görebilirsiniz.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 05 January 2012 12:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yeni bir yıla girdiğimiz ilk günlerde bu ay sinemaya dair ne var ne yok bir göz atalım istedim, bakalım Ocak ayında bizi neler bekliyor.
15-25 Mart 2012 tarihinde düzenlenecek olan 23. Ankara Uluslararası Film Festivali yarışma ve gösterim bölümleri için son başvuru tarihi 9 Ocak 2012. Toplamda 12 ödülün verileceği 23. Ankara Uluslararası Film Festivali’nde para ödülü 2.500,00 TL, başvurular 23. Ankara Uluslararası Film Festivali internet sitesinden online olarak yapılabilir.

Ocak ayında son katılım tarihi olan bir diğer etkinlik ise Hisar Kısa Film Seçkisi. Kısa filmleriyle başvuru yapmak isteyen yönetmenler için Mithat Alam Film Merkezi’nin web sayfasında katılım formu mevcut. Başvuru formuyla birlikte müracaat edilecek yer Boğaziçi Üniversitesi Mithat Alam Film Merkezi. Seçilen filmler 31 Mart-15 Nisan 2012 tarihlerinde Uluslararası İstanbul Film Festivali’nde gösterilecek.

Pera Müzesi Film Etkinlikleri 6 – 29 Ocak tarihleri arasında Cinéma Vérité Öncüler: Pennebaker ve Hegedus programı ile Cinéma Vérité tarzı kısa ve uzun metrajlı 11 belgesel film ile meraklılarıyla buluşacak. Belgesellerin toplanacağı beş ana başlık:Yeni Belgesel, Amerika Seçime Gidiyor, Doğrudan Müzik, Jean-Luc Godard ve Bir Portre.

Yönetmenliğini Raşit Çelikezer’in yaptığı ‘Can’ adlı filmle ilk kez bir Türk filminin katılacağı 28. Sundance Film Festivali 19-29 Ocak 2012 tarihleri arasında yapılacak. Amerika’nın Utah eyaletinde gerçekleştirilecek, festival ilk olarak 1978 yılında ‘Birleşik Devletler Film Festivali’ adıyla başladı, daha sonra Robert Redford tarafından kurulan Sundance Enstitüsü’ünün programına dahil oldu ve 1991 yılında Sundance Film Festivali adını aldı.Festivale 31 ülkeden 110 kısa ve uzun film katılacak.

2. kez yapılacak Yılmaz Güney Kültür ve Sanat Festivali Sinema Ödülleri için son başvuru tarihi 15 0cak 2012.

Akbank Sanat Sinema Kuşağı Ocak ayının sonuna kadar her Cumartesi saat: 17:00′da Akbank Sanat’ta sinemaseverleri ağırlayacak. Etkinliğin ana başlığı “Yakın Dönem Filmleriyle Latin Amerika’ya Bir Bakış”. Gösterimler ücretsiz olarak Akbank Sanat’ta.

Etkinlik Programı:

07 Ocak 2012, Cumartesi Gözlerindeki Sır (El Secreto de sus ojos)

14 Ocak 2012, Cumartesi Balığa Çıkmak İçin Kötü Bir Gün (Mal dia para pescar)

21 Ocak 2012, Cumartesi Santiago’nun Günleri (Dias de Santiago)

28 Ocak 2012, Cumartesi Chico & Rita (animasyon)

Bu yazı nazokiraze tarafından 03 January 2012 00:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Siz hiç egosu tavan yapmış zengin bir ukalanın saçmalıklarını diğer hikaye içeren filmlerdeki gibi aynı heves ile izler miydiniz? Yada bir dirhem köpek eti yiyebilmek için saatlerce bir it in peşinden kovalayan bir insanın biyografisini izlemek ister misiniz? İzlemekten çok yapımcı olarak bu riske girer misiniz?

Şayet insanların ortak duygularına parmak basamıyorsanız, o hikaye yaşayan kişiyede kalır. Bunun yanında manevi duygular içeren, insan olmak adına özlü anlamları olan yada hayat mücadelesini hemen hemen bizim de yaşadığımız bazı sıkıntılardan sonra kazanan bir insanın dramatik hikayesi vs izlemek daha caziptir.

Ama öyle bir nokta vardır ki, bu hayat hikayelerinin beğenilmesindeki en büyük faktör, insanların empati yapabilmelerini sağlıyor olabilmesidir.

Şimdi… 127 Saat sonra…

İlk başta kendini beğenmiş ve pekte sorumluluk sahibi olmayan Aron Ralston‘un eğlence adına yaptıklarını ve bunu yaparken eğleniyor olduğunu görmek zaman kaybı mı? diye düşünmeme neden olurken, filmin güzel olduğu yönündeki yorumların hatrına seyrizulme devam ettim. Beğenmedim değil fakat beklediğim film değildi bu. Aslında bunun nedeni; yaşanmış bir durum olmasına rağmen adamımızın olaydan önceki hayatına dair hiç bir hikaye sergilenmemesiydi. Daha fazla empati yapabilmem ve daha çok benimseyebilmem için buna ihtiyacım oluyor. Öncelikle kahramanımızın kişiliğini analiz edip sonrasında  ona göre değerlendirme yapmak isterdim ama…

Film, adamımızın kolunun sıkışmasıyla yeniden renklenince ve saydığım unsurları unutup duruma adapte olunca artık zulüm olmaktan çıkıp bir kurtarma planını yapmanıza kadar içerisine alıyor sizi. Haliyle aynı mekanda devam eden film, adamımızın kafayı yeme noktasına gelmesinden tutun da kurtuluş anındaki ve sonrasındaki performansıyla başta düşündüğüm tüm olumsuz etkileri hiç saymama yetiyor.

“İyi bir filmdi” diyebilirim çünkü birkaç karede James Franco‘nun (Aron Ralston) veremediği tepkiler normal bir insanın yapabileceği bir şey değildi.  ”Bu kadar soğuk kanlılık olamaz” diyor ve bence, “Daha iyi olabilirdi” ile bitiriyorum…

Alternatif Kritikler;

127 Hours [2010]

127 Saat / 127 Hours (2010)

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2012 10:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde hapis hayatından kurtulan Selene, kendisi gibi vampirlerin varlığından haberdar insanların arasında buluyor. Serinin başında olduğu gibi, her iki ırk arasında kıyasıya şavaş devam etmekte.

Ve karşınızda yayınlanan son fragman.

Bu yazı Ethem tarafından 31 December 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 30 December 2011 15:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Daha derinden incelemeye koyulan Nathan, ailesinden de işin gerçeğini öğrenmekte kararlıdırlar. Olayları açığa çıkartmak isterler ve kayıp çocukların bulunduğu site sahibini bulmak için avrupaya giderler.

Olayla yavaş yavaş soruşturulurken bundan birileri rahatsız olacak, Nathan’ın peşine düşeceklerdir. Tek güvenebileceği kişi olan Karen ile hem katillerin elinden kurtarmaya çalışacaklar, hemde gerçeğin peşinde olacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 30 December 2011 14:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Günümüz aşırı modernleşmiş ve yüzünü batıya dönmekle hızını alamayan Türkiye’de dahi eşcinselliğe sıcak bakılmıyor, dine bağlılıktan, kültürel alışkanlıklardan ve bunun gibi birçok sebepten dolayı bizler sevmeyiz böyle ilişkilerin dile getirilmesini ama ne yazık ki filmler yoluyla da olsa bunlardan bahsediyoruz.

Bizim ülkemizde bu tür ilişkileri çoğu kişi kabul edemeyecek durumda olsa da, Amerika gibi ülkelerde böyle ailelerin sayısı gittikçe artıyor ve bu büyük sorunları da beraberinde getiriyor. Ne gibi sorunlar diyecek olursanız; birbirine gereğinden fazla benzeyen özellikteki iki kişinin, çocuk sahibi olmasıyla çocuklar ileriki yaşlarda içinde bulundukları ailenin dışında ailelerin de olduğunu ve aslında hem anneleri hem de babaları olması gerektiğini kavradıkça işler ve dengeler değişiyor.

The Kids Are All Right’ta da dengelerin değiştiği bir köşeden dönmeye çalışırken karşımıza çıkıyor sıra dışı ailemiz, zira çocuklar olması gerekenin iki anneden başka olduğunu anladıkları yaşı geçeli epey olmuş. İki kardeşin anneleri farklı fakat donör babaları aynı olduğu için ortak olan babalarını merak edip araştırıyorlar. Özellikle de ailenin tek erkek üyesi olan Laser (Josh Hutcherson) bu konuda ablası Joni’ye (Mia Wasikowska) baskı kurup sonunda babaları olan müzmin bekâr Paul’a (Mark Ruffalo) ulaşıyorlar ve birbirini izleyen karmaşık olaylar da bu şekilde başlamış oluyor.

Paul ilerleyen yaşına rağmen tam olarak hayatını düzene sokmamış (ya da sokamamış) hala taze delikanlılar gibi akşam ettiği yerde sabahı karşılayıp bu karmaşada yaşamını devam ettiren birisi. Paul spermini bağışladığını bile hatırlayamayıp kısa bir şok evresi geçiriyor üstelik varlıklarına olasılık bile vermediği çocukları aniden karşısına çıkıp onun düşüncelerini, hayata bakışını hatta beklentilerini bile değiştirecek kadar derinden etkiliyor sorumluluktan habersiz babamızı. Çocuklar evin reisinden korkup çekindiklerinden babalarıyla olan ilişkilerini gizli tutma kararı alsalar da sırları eninde sonunda ortaya çıkıyor ve açığa çıktığı andan itibaren de evde yükselen sesler filmin sonuna kadar alçalmıyor.

Dediğim dedik anne Nic (Annette Bening) ve her olayda sakinliğini koruyan anne Jules (Julianne Moore) dönor baba Paul’la tanışınca ortalık daha da karışmaya başlıyor ve ailemiz iyice bir silkelendikten sonra da olsa, en sonunda babanın çok da gerekli bir şey olmadığında karar kılıyor.

The Kids Are All Right, TV kökenli yönetmen Lisa Cholodenko’un dördüncü uzun metraj filmi. The Girl Nex Door’un senaryosunu yazmış olan Stuart Blumberg ile birlikte kaleme aldığı senaryo 2011 Oscar’a “En İyi Orijinal Senaryo” dalında aday olmuştu. Her ne kadar elleri boş dönse de Inception, The King’s Speech gibi zorlu rakipleriyle yarışma fırsatı bulması da oldukça büyük bir başarı bana kalırsa. Lisa Cholodenko senaryoda ki başarısını yönetmenlikte de gösteriyor ve son derece akıcı, hem de yalın bir anlatım ortaya koyuyor.

Oyunculuklarsa hiç şüphesiz filmin bel kemiği, özellikle Nic rolün de Annette Bening çok başarılı bir performans sergiliyor. Sanırım rakibi Natalie Portman olmasaydı bu performansı ile aday olduğu “En İyi Kadın Oyuncu” Oscar’ını kucaklayabilirdi. Aynı şey Mark Ruffalo içinde geçerli. Onun da rakibi Christian Bale olmasaydı kim bilir belki oda “En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu” Oscar’ını alabilirdi. İkisini de talihsiz olarak nitelendirmek mümkün bu yüzden. Julianne Moore ise Jules rolünde Annette Bening kadar başarılı olmasa da elinden geleni yapıyor doğrusu.

Hatırlarsanız bu film 2011 Oscar Ödüllerine “En İyi Film” dalında bile aday olmuştu. Onca zorlu rakibin arasından sıyrılıp ödülü alması belki imkânsızdı ama bunu başarabilmiş olması bile önemli aslında.

Sonuç olarak konusu itibariyle size çok itici gelebilir (en azından bana gelmişti.) bu film. Ama bu film iyi kotarılmış, eli yüzü düzgün ve vermek istediği mesajları verebilen bir film. Başarılı oyunculuklar ve keyifli seyirlikte cabası…

Not: Filmin alternatif kritiği için…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 30 December 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Neyse sözü çok uzatmadan ben konuya değineyim Hostel filmi konu itibarıyla beni oldukça cezbeden bir yapımdı,hatta Hostel II için bile beğenmedim diyemem,pek çok kişinin aksi yönde görüş bildirmesine rağmen pek çok devam filminden daha tatmin edici bulmuştum ve bu hafta sonu Hostel III izleme şansını buldum,evet asıl konumuz Hostel III.

Film için kötü diyemem, vasatın altında olan pek çok korku filminden daha hallice geldi bana, buraya kadar her şey iyi, ancak benim için sorun teşkil eden konu filmin ilk iki filmin havasından oldukça uzak olmasıydı. Hostel’in devamı olarak değil de başlı başına çekilseydi adına da en azından ‘Vegas’ta dehşet’ gibi klişe bir isim konulsaydı bu kadar eleştirilmezdi diye düşünüyorum. Filmdeki elitlik beni hayal kırıklığına uğrattı. İlk filmlerde görmeye alıştığımız Avrupa ülkelerinin soğuk ortamı, olayların geçtiği yerdeki ürkütücülük, korkutuculuktan sonra gayet modern aletler,zengin izleyiciler falan bana hiç Hostel izliyormuşum gibi bir his uyandırmadı, ancak bu filmi Hostel III olarak izlemeseydim kesin beğenirdim,gereksiz erotizmden bahsetmiyorum bile.

Ama yine de benim gibi korku filmi delisiyseniz vakit kaybı olmaz izleyin derim.

Küçüklüğümüzde bizden büyük ağabey ve ablaların pilot mont ve güneş gözlükleriyle kasım kasım kasılmalarına sebep olmuş Top Gun izlemek bu Cumartesi bizim en iyi yaptığımız şeydi diyebilirim. Belki 10. kez izlemiş olmama rağmen yine de keyifle izlediğim Top Gun bana bundan sonra hafta sonu gündüz kuşağını 80 ve 90′lı yılların unutulmaz filmlerine ayırmam konusunda fikir verdi. Henüz 20 li yaşlardaki Tom Cruise dışında daha sonradan en iyiler arasına girmiş Val Kilmer, Tim Robbins, Meg Ryan, Adrian Pasdar gibi oyuncuların yeni yetme halleri gerçekten izlemeye değer, film müzikleri ve o döneme göre gerçekten iyi çekilmiş uçuş sahneleri de cabası.

1986 yapımı Top Gun 80′li yıllar filmlerinden hoşlananlar için harika bir yapım, ben daha sonra sıraya Gelecege Dönüş serisi, Rocky serisi ve Kokteyl filmlerini koydum, bu yapımları bir kez daha zevkle izleyeceğimi düşünüyorum.

Ünlü oyuncuların rol aldığı korku filmlerinin genellikle kötü çıktığı yönünde inanışa sahip olduğum için hayranı olduğum Rachel Weisz’ın rol aldığı Dream House filminden pek umutlu değildim, hele filmin başında ıssız yerdeki büyük, müstakil evi görünce tamam dedim klişelerin dibine vuracağız.Ancak Daniel Craig ve Rachel Weisz’ın oynadığı bu film yarısında izleyiciyi ters köşeye yatırmayı beceriyor,ee filmin sonu değil ne olacak şimdi derken bu kez gerçekten şaşırtıcı bir sonla filmi izlediğimize bizi pişman etmiyorlar.Senaryo güzel izleyin,izletin.

2011 yapımı Dream House 92 dakika sürüyor.Yönetmen:Jim Sheridan

Bu yazı nazokiraze tarafından 26 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hobbit (The Hobbit: Part 1) film ile ilgili detaylı bilgi için; Hobbit (The Hobbit: Part 1)

Bu yazı Ethem tarafından 25 December 2011 14:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genel olarak film yolları kesişen biri orta diğeri alt sınıftan iki ailenin dramından oluşuyor. Fakat hikaye hiç de o kadar düşünebileceğiniz gibi değil. Film mahkemede davası görülen bir çiftin görüntüleri ile başlıyor.

Kadın ülke dışına çıkmak istiyor ve kocası bunu kabul etmediği için kadının isteği ile boşanmak için mahkemedeler. Adamın gerekçesi alzheimer hastası olan babası, tek sebep bu olmasa da adamın babasını sevdiği ve ona İran’da bakmak istediğini belirtiyor. Bir de lise çağında kızları var. Bu giriş sahnedesinden yani daha filmin başından izleyiciyi ahlaki olarak ikiye ayırmaya başlıyor yönetmen ve mahkemeyi yürüten hakimin gözünden olayı bize göstermesi ile de kararı size bırakıyorum demek ister gibi kullanıyor kamerasını. Film boyunca bu ikiye bölünme devam etti bende.

Daha sonra boşanmak isteyen bu orta sınıfa ait çiftin evine giriyoruz. Kadın boşanmak istediği için ayrı yaşamaya başlayınca adam da babası için bir bakıcı buluyor. Bakıcı kadın az bir paraya, uzak bir yoldan gelmesine ve üstelik hamile olmasına karşın ev işlerine bakmak ve hasta dede ile ilgilenmek üzere işi alıyor. Bakıcı kadının maddi açıdan kötü bir durumda olduğunu tahmin etmek zor olmasa gerek. Kadın ev işlerinde yanında ilkokul çağındaki küçük kızını da getiriyor ve bu küçücük kız annesine yardım etmeye çalışıyor, iş oldukça ağır ve yorucu tabii bir de alzheimer hastası yaşlı bir insana bakmak da var. Bu sahnelerde hiç bir acıtasyona başvurmaması ise yönetmenin tebrik edilecek yanlarından. Diğer tarafta ise ev sahibi adamın ve kızının iyi ilişkiler içersinde olduğunu gözlemliyoruz. Ve bir gün evde bir olay yaşanıyor ve film bu olaydan sonra yönetmen inanılmaz bir şekilde bir vicdan muhasebesi ve kutuplaşmayla bizleri baş başa bırakıyor.

Sanki bir köşe kapmaca başlıyor hikayede, kim suçlu, kim haklı izleyen bir türlü karar veremezken bir yandan da olayın bize gösterilmeyen yanlarının da verdiği gizemle ahlaki olarak bir hesaplaşma başlatıyor. Öyle ki herkes kendine göre haklı gibi gözükürken sınıfsal olarak üstün olanın biraz kayırılıyormuş gibi olduğuna hüküm getiriyorum hafiften. Fakat daha sonra işler değişmeye başlıyor, sonlara doğru ise artık taraf tutmak değil sonunda olayın aslının nasıl olduğunu merak etmeye başladım.

Hikayenin ayrıntılarına girip herşeyi burda yazmak istemedim zaten karmaşık ve içice geçen bir olay örgüsü ve kurgusu var filmin. Yönetmenin hiç bir müzik kullanmaması ise takdir edilesi bir diğer nokta. Ayrıca filmde parantez açılan noktalardan biri de İslamiyet ve dini etkiler. İran’ın şeriat ile yönetildiğin biliyoruz fakat gördüğüm kadarıyla dinine sadece görünüşte bağlı olanlar ve gerçekten inançla bağlı olanlar orada da bulunmakta. Sandığmız gibi herkes körü körüne şeriata bağlı değil anlaşılan, en azından iç dünyasında. İşte dini kaygılar, gurur, maddi imkansızlıklar, evlilik-çocuklar, suç-ceza, günah gibi kavramların yani yaşamı oluşturan temel oluşumları bir filmde hepsinin gözden geçirilşine tanıklık ediyoruz. Ve öyle ki işin içinden çıkamıyoruz.
Film esasen biraz kadınlar ve onların erkek egemen yaşama ne kadar da boyun eğmek zorunda bırakıldıkları üzerinde ilerliyor. Fakat filmin kesinlikle tek yapmak istediği bu değil. Alt tarafta böyle bir yapısı olsa da asıl hikayesi ve düşündürdükleri ile büyük bir film haline geliyor.
Daha önceleri bir çok İran filmi izlememe, iyi örneklerini, ödüllü yapıtlarını görmeme rağmen bu film diğer İran filmlerinden farklı bir yerde duruyor, bariz bir şekilde ayrılıyor onlardan. Bugüne kadar bir çok İran filmi o topraklarda özgürce yaşamaının ne denli zor olduğundan bahsetmişti bize. Evet hepsi çok güzel filmlerdi ama bu film çıtayı daha yükseğe taşıyor. Şahsi olarak geçtiğimiz yıl yayınlanan filmlerden beni en çok etkileyen film oldu. Hazır yıl sonuna da gelmişken söylemeden geçemeyeceğim.

Bu film bana göre YILIN FİLMİ.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 25 December 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1942’de 300 bin Cezayirli Fransız ordusu tarafından askere alınarak savaşa sokuldu. Savaşın sonunda bağımsızlık sözü verilen Cezayirliler canla başla savaştı. Alman işgaline karşı direnen halk zafere kavuşurken verilen sözler  Generel De Gaulle’in göstermelik reform girişimlerinden ibaret kalınca Cezayir halkı Ferhat Abbas ve Messali Hac grupları önderliğinde birleşti ve sokaklara dökülüp ‘yaşasın özgürlük’,  ‘hakların eşitliği’ sloganları attılar. Bunun üzerine halkın üzerine rastgele ateş açan Fransız ordusunun bu tavrı göstericileri kontrolden çıkardı ve ortalık mahşer yerine döndü.71 Fransız’a karşın 45.000 Cezayirli işte böyle katledildi.

Setif katliamı Cezayir özgürlük hareketinin başlangıç noktası oldu. Bu tarihten sonra silahlı mücadele başladı ve özellikle Ulusal Kurtuluş Cephesi (FLN) kendi içerisinde yapılanarak Fransızlara karşı etkili bir direniş gösterdi. Buna karşılık Fransız askerleri Cezayir halkına uyguladığı şiddeti artırdı. Sokakları, evleri basıp her yaştan siviller öldürülüyor, hapse atılıyor, giyotine sokuluyordu. Tarihin gördüğü en çirkin katliam hiçbir hukuksal kaide gözetilmeden uygulanıyordu. Bu zülüm 1962 yılına kadar devam etti. Cezayir 1962’de bağımsızlığını kazandığında yaklaşık 1.5 milyon insanını kaybetmiş bir halktı. Nüfusun %16’sına karşılık gelen bu sayı  bir ulusun gördüğü en yüksek insan kaybıydı.

Bütün bu tarihsel gerçeklere rağmen, Cezayir asıllı Fransız yönetmen Rachid Bouchareb’in 63. Cannes Film Festivali’nde  Fransızlara karşı Cezayir halkının verdiği mücadeleyi anlattığı filmi  ‘Hars La Loi’  gösterime girdiğinde Fransızların tepkisine maruz kalmaktan kurtulamadı. Öyle ya Cumhurbaşkanları Sarkozy’nin dediği gibi dedelerinin günahlarından masum Fransızlar mı suçlu olacaklardı? Şarka demokrasi dersi vermek gerektiğinde kibirli bilgiçler  gibi böbürlenen ‘horoz’lar kendi tarihlerine ‘Fransız’ kalmaktan öte gidemiyorlardı.

138 dakikalık sağlam bir film ‘Hars La Loi’. Cezayir direnişinde babaları öldürülmüş, anneleri ile Fransız banliyösünde özgürlük savaşı veren üç kardeşin hikayesi… Vietnam’da Fransızlar için savaşan büyük kardeş Messaoud, özgürlük direnişinin başı Abdel-Kader ve küçük kardeş Said’in Ulusan Kurtuluş Cephesi FLN’yi örgütleyip Fransızlara karşı başkaldırılarını anlatan filmde lider rolündeki Abdel-Kader’in gözlükleriyle Malcolm X ‘e benzemesi filme ayrı bir tat katmış. Said rolünde karşımıza çıkan  Jamel  Debbauze ise oyunculuğuyla göz dolduruyor. Görsellik olarak harika işler çıkaran yönetmen, sağlam kurgusuyla da unutulmayanlar arasına girebilecek düzeyde bir film yapıyor.2011 Oscar’a ‘yabancı Film’ kategorisinde aday gösterilen ‘Hars La Loi’  tarih sayfalarında unutturulmaya çalışılan sömürgeci batının gerçek yüzünü yeniden  hatırlattığı için çok önemli. Filmde Albay Faivre’nin sözü ile aslında herşey özetleniyor: ’Onları ele geçirebiliriz ama savaşı kazanmalarına engel olamayız.’ Ve Fransız bayraklarının görünümüyle başlayan film yeşil beyaz Cezayir bayrağının dalgalanmasıyla sona eriyor. Yitip giden yaşamlar Cezayir halkının zihninde yaşarken, Zinedine Zidane gibi Cezayirli torunlar Fransız işgalcilerinin idolleri oluyor.

Özgürlük,  avuçta tutulan güvercinin durumu aslında. O en çok gökyüzüne havalanacağı günü beklerken özgür.

Bu yazı ömer KALAFATCI tarafından 24 December 2011 00:02 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2.Dünya Savaş’ında Sicilya’da kocasını askere gönderdikten sonra haber alamayan Malena (Monica Belluci), dul kalmıştır. Güzelliğiyle, şehirdeki erkeklerin, dikkatini çeker ve genç, yaşlı, çocuk demeden tüm erkeklerin hayal ettiği bir hanımefendi olur. Bunu fark eden Malena, güzelliğinden faydalanarak isteklerini yaptırır. Ergenliğe yeni giren ve yeni duygular öğrenmeye başlayan Renato(Guiseppe Sulfaro), arkadaşlarının etkisiyle başladığı aşk serüvenini, herkesten gizli yaşar. Asıl konunun, kadın olduğu bir film.
Guisseppe Tornatore, İtalyan sinemasının usta yönetmenlerinden biri ve bu yapıtında da, ustalığını izleyiciye gösteriyor. Herşeyden önce sinema, bir anlatım sanatıysa, bunu başarıyla ve hakkıyla yerine getiren bir sanatçı. Cennet Sineması’ndan sonra, çektiği filmler çok ses getirmese de elde ettiği başarı onu uzun yıllar ayakta tutmaya yetecek.

Film müziklerinde kendi ülkesinden Ennio Mariccone ile çalışıyor. Başarılı bulduğum müzikleri ise filmde çok tatlı bir etki bırakıyor. Bazı sahnelerde, olayların kötü olmasına karşın, müziğin olay karşısında yaşananları haklı olduğunu veren bir etkisi var ki, o sahnenin heyecan verdiğini söyleyebilirim.

Monica Belluci, Guiseppe Sulfaro ikilisinin eksen karakter olduğu filmde oyunculukları göz doduruyor. Bir kadının hayatı, bir çocuğun ergenliğe girişi, bir ailenin yaşam sıkıntılarının yanında bir de 2. Dünya Savaşının yaşattıklarını anlatan filmde, doğru oyuncuların doğru karaktererle bütünleşmesi ve yan karakterlerinde performanslarının çok iyi olması, filmden keyif almamızı sağlıyor.
Sinema severer olarak, aşk, psikoloji, savaş gibi derin konuarı harmanlayarak önümüze koyan Tornatore, bu güzel yapıtıyla, izleyiciye daha da yakınlaşıyor. Yetenekli olduğunu düşündüğüm ve böyle sosyal konuları birleştirerek, ortaya koyduğu eserler ne kadar sıradan gelse de, aslında işlenişi bakımından kendini özgü bir tadı olduğunu düşünüyorum. Final sahnesinde dahi, izleyiciyi ayakta tutan Tornatore, çok farklı bir son yapmasa da, seyirciye tebessüm ettiriyor.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 22 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İşin daha kötü tarafı ise bu köpek balığı civardaki bir kaç kötü niyetli yerliler tarafından oradadır.

Bu yazı Ethem tarafından 20 December 2011 20:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk gün amacına ulaşamaz. Karısıyla tartışır. Ama ikinci gün çocukları ormanda bırakır ve gizlice evine döner. Hansel ve Gretel evlerinin yolunu bulamazlar. Ağlamaklı bir şekilde solda, sağda, ağaç ardında, çakıl taşı yanında arar durular babalarını ve sonunda tam yorgunluktan bayılacak hale geldiklerinde karşılarını şekerden bir ev çıkar…” diye başlar ya masal, işte filmimiz de böyle bir başlangıcı içeriyor.

Başlarındaki adamdan gördükleri zulumden yıpranan çocukların tek umut kaynağı Noel Babadır… Ve bir yıl başı dönemi hayalleri gerçek olur, noel baba ziyaretlerine gelir. Bir dilekleri vardır çocukların. O dileği dilerler ve her şey istedikleri gibi değişmeye başlar. Çünkü Noel Baba istedikleri her şeyi yapabileceklerini söylemiştir onlara.

Çocukların içinde kötülük yoktur ama çektikleri acıların hesabını kendi bakış açılarıyla ödeteceklerdir büyüklere. Ebeveynlerin kötü insanlar olduğunu düşünürler ama bir yandan da onları gerçekten sevecek anne-babalarının bir gün gelip onları bulacağına inanırlar.

Ormanda sürekli kaza yapan insanları kendi evlerine getirirler. Evlerine getirdikleri herkesin sınırlarını zorlarlar çocukça bir düşünceyle. Ve eve her getirdikleri insan bir yerden sonra canlarını sıkmaya, onları dövmeye, azarlamaya başlar. İşte o an geldiğinde isteklerini dile getirirler. Biri porselen bir bebek hayal eder, diğeri buzdan bir heykel… Hayal güçlerinin bilinmezliğinde cezalandırırlar büyükleri. Büyümek istemezler, acıyla yaşamak istemezler, sıkıntı çekmek istemezler. Tek istedikleri mutlu olmak, sevilmektir.

Film son sahnesiyle izleyenlerin akıllarında yer ediyor. Farklı bir şeyler izlemek, dramla gerilimi bir arada yaşamak istiyorsanız Hansel & Gretel’i kesinlikle izleyin.

Bu yazı leithycat tarafından 19 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yüksel Aksu, henüz ikinci kısa metrajını çekmiş olmasına rağmen, sanki sektörde yıllardır yaptığı
işleri izlediğimiz izlenimi veren keyifli bir yönetmen. Dondurmam Gaymak, Oscar yolunu arşınlarken,
izleyicilerde garip beklentilere sebebiyet verdiğinden kelli farklı bünyelerde, bir birinden farklı etkiler
zuhur etti kuşkusuz. Entelköy’ün en önemli sıkıntısı da yine bu farklı beklentilere sahip izleyicilerin,
filmi çekip germe isteği olacaktır.

“Nasıl?” diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Günümüz seyircisi didaktizmi bir çeşit ucuzluk olarak
görmeye başladı örneğin. Kıssadan hisse konsepti ya da mesaj kaygısı –yine seyircinin kafasına göre
koymuş olduğu kurallar çerçevesinde- ucuzculuk olarak görülüyor. Yüksel Aksu’nun ikinci uzun
metrajına gelen eleştiriler de ağırlıklı olarak bu yönde. Fakat bu şekilde filmin üzerine gidilirken,
Aksu’nun bu didaktik unsurlar barındıran hikayesini, keyifli –hatta neşeli- bir dille anlatmayı
seçerken hiç de antipatik durmadığı da es geçiliyor. Mesela yine garip bir biçimde sinema eleştiri
dilimize yansımış olan “karikatür gibi karakterler” tespitini de henüz anlayabilmiş değilim. Yani bir
karakterin karikatürize eskizi, o karakteri kötü mü yapıyor? Ya da karikatür kıvamında bir anlatı,
sinemayı ucuzlaştırıyor mu? Yoksa bunlar bir şekilde bizim “eleştiri hastalığımızın” getirisi olan garip
tespitlerden ibaret mi?

Biz dönelim Entelköy ile Efeköy arasındaki husumete. Şehir hayatından bıkan, bununla da kalmayıp
toplumsal değerlere sahip çıkmak adına Ege’de bir köyün yolunu tutup burada hem üretip, hem
de şehrin arbedesinin uzağında naif bir kominel hayat kurmak için çabalayan bir grup insanın
mücadelesine tanık oluyoruz filmde. Ege’nin yerli halkının misafirperverliğini eksik etmediği ve
bu grubun kollektif çabasına destek çıktığı –destek çıkarken de bir nev-i kaz gibi yolduğu- sırada,
köye Hidro Elektrik Santrali açma konusu gündeme geliyor ve köye yeni gelenler ile ahalinin arası
bozuluyor. Bütün gününü kahve köşelerinde, üretmeden, çalışmadan, kolay yaşamaya alışmış
biçimde heba eden köylüler, bu santrali, kendileri için yeni bir “gelecek” olarak görürken, köyün yeni
aktivist ahalisi bu karara karşı çıkıyor. İşte bu noktadan sonra Entelköy ve Efeköy olarak ayrılan iki
grup arasında büyük bir mücadele başlıyor.

Yüksel Aksu’nun hem çevreci duyarlılığa tekabül eden, hem üretim politikaları konusunda –herkesin
bildiği ama buna rağmen fevri davranmaktan çekinmediği- lafını balla sunduğu filmde, izm’ler de gırla
gidiyor elbette. Bütün bu tartışmaların içine, yine bu zıtlıklardan beslenen bir aşk hikayesi ekmeyi da
ihmal etmiyor. Kendisinin de en büyük hayali olan Entelköy benzeri bir yapılanmayı, kapitalizmden
kaçmak için çırpınan her birey gibi biz de yürekten istiyoruz, kaldı ki, çoğunluk tarafından fazlasıyla
ütopik bulunan bu tarz bir yapılanma, beyazperdede hiç de gerçek üstü durmuyor işin aslı!

Banu Bozdemir, beyazperde.com’daki sinekritiğinde çok yerinde bir tespitte bulunmuş. Aksu’nun
filmlerinde Köylüler kentli olmaya, kenttekiler de köye kaçmaya meyillidir. Hatta daha doğru

tabir ile yanıp tutuşurlar. Entelköy Efeköy’e Karşı’da da seyirciye sunulan tablo tam olarak bu.
Farklı duyarlılıkları, farklı sıkıntılar ve bambaşka kaygıları olsa da, yeri geldiğinde birbirinin dilini
konuşmasını bilen, komplike bir topluluk var karşımızda!

Aksu’nun derdinin bazı noktalarda Çağan Irmak ile benzeştiğini düşünenlerdenim. Her iki yönetmen
de ülkemizde var olan etnik kavgaların tarafı olan insanları barıştırma gibisinden bir misyonla hareket
ediyor. Üstelik iddia edildiği gibi ağır kelamlar kullanmadan, didaktizme abanmadan, alabildiğine
eğlenceli bir dil ile yapıyorlar bunu. Komik olan ise, çözümün birkaç güzel lafla son bulabileceğinin
ütopik görünmesi! Hadi canım!

Yüksel Aksu’nun da anlatıcı olarak yer adlığı –ve hatta filmin devamı konusundaki hamlesinin
ne gibi değişkenlere bağlı olduğunu ifşa ettiği- Entelköy Efeköy’e karşıda Şahin Irmak, televizyon
sektöründe biriktirdiği tecrübesini makul biçimde konuştururken, Ayşe Bosse’de ışıl ışıl parlıyor.
Elbette filmin esas topu hiç kuşkusuz usta oyuncu Emin Gürsoy suretinde hayat bulan Aşırı Mustafa
karakteri! Tabi Aksu, tıpkı ilk filmindeki gibi yerel halkın performanslarından da makul oranda
faydalanıyor ve yine oyuncu koçu olarak Mehmet Ali Alabora ile çalışıyor!

Uzun lafın kısası, Entelköy Efeköy’e Karşı, kimi zaman mizah dozu yüksek bir komedi, kimi zaman
keyifli bir rock konseri kimi zaman da karma bir yöresel şölen…Aslolan ise rotasının geçtiği her
noktaya ayrı bir renk kondurmayı başarıyor olması kuşkusuz…İyi Seyirler…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 16 December 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kimimiz istediklerini elde etmek için deli gibi çalışırken kimilerimizse milli piyangoya bel bağlayabiliyor.  Ne yaptığımız ya da ne yapacağımız bize kalmış bir şey tabi… Ne de olsa herkesin hayalleri ve herkesin hayalini elde etmek için yapabilecekleri bambaşka şeyler.

Ama Cheng Li-sheung hayallerine ulaşmak için çok farklı bir yol seçiyor kendine… İlk başlarda deliler gibi gece gündüz çalışıyor, ek işlerle uğraşıyor, arkadaşlarına zaman ayırmıyor, yemiyor içmiyor çalışıp çabalıyor… Ama gel zaman git zaman istediği ev için yeterli parayı elde edemeceyeğine, çocukluk hayalini gerçekleştiremeyeceğine kanaat getirince olayların boyutu değişiyor.

Almak istediği deniz manzaralı evin sahipleri sorun çıkarıyor, daha fazla beklemeyeceklerini, evi başka isteyenlerin olduğunu söylüyorlar Cheng Li-sheung’a… Duydukları yüzünden dünyası bir süre başına yıkılıyor Cheng Li-sheung’un ama yılmıyor… Bunca çabasının boşa gitmesini istemiyor.

Ve tüm bu yıkımsal olaylardan sonra evinden gecenin bir yarısı çıkıyor deniz manzaralı apartmana doğru… Hayallerindeki eve doğru.

Filmi genel olarak ele aldığımızda konusu bakımından çocukluk hayalini takıntı boyutuna getirmiş bir kadın imajı çıkıyor karşımıza. Hayalini elde etmek için yapmayacağı şey yok bu kadının. Sonunda amacına ulaşıp ulaşmadığını merak ediyorsanız filmi izleyin.

Ha unutmadan not düşmek isterim, film öyle masumane bir şey değil. Bol kanlı, bol çığlıklı. Vahşet unsurları içermese de bir çoğumuzun midesini bulandırabilecek bir yapım.

Bu yazı leithycat tarafından 15 December 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Doğru cevap olan “Otomatik Portakal / A Clockwork Orange” cevabını bilen ziyaretçilerimiz arasında yaptığımız çekiliş sonucunda hediye DVD’yi Esra Başkeleş adlı yarışmacımız kazandı. Kazanan yarışmacımızı tebrik ediyor ve kendisiyle en kısa sürede iletişime geçeceğimizi belirtmek istiyoruz.

Katılan diğer ziyaretçilerimize de değerli ilgilerinden dolayı teşekkür ediyoruz. Bir sonraki yarışmaya katılmak için bizi Twitter hesabımız üzerinden takip ederek yarışma hakkında haberdar olabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Turan tarafından 14 December 2011 00:17 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Erkek ve kız arasında “kankalık” olur mu? Olmaz mı? konusundaki tartışmalara son noktayı koyacak türden bir film izlemek isteyenlere tavsiyemdir.

Rahul (Shahruk Khan) ve Anjali (Kajol) kolej yıllarından beri çok iyi iki dosttur.
Rahul, okulun popüler çapkınlarından biriyken, Anjali tam bir erkek fatmadır. Öyle ki, okuldaki kızlar gibi (mii etek, dekolte bluzlar, bol makyaj) olmak yerine, kot pantolon ve sweat-shirt’u ile Rahul’u her seferinde yenen iyi de bir basketçidir. Üstüne üstlük, herkes onların, birbirlerinin en iyi arkadaşı olduğunu bilmektedir.

Tüm kızlar Rahul’e hayranken, Rahul, herhangi birinde karar vermiş değildir. Taa ki okul müdürünün kızı Tina, Londra’dan gelene dek. Tina’yi gördüğü an, çarpım tablosundan beter olan Rahul, çapkınlığının hızına dur diyecek ve aşk’ın gerçek yüzüyle Tina sayesinde karşılaşacaktır.

Peki, film sayesinde son noktayı koyacak dediğimiz iki karşı cinsin kanka olup olamayacağı konusunu kendi içimizde asıl cevaplandıracağız? Shahrukh’un repliğinden: Love is friendship! ve tabii ki, filmin devamından.

Hint sinemasının gözbebeği Shahrukh ve Kajol’un desteklediği film kesinlikle izlemeye değer. O rengarenk kostümler, kafam kadar büyüklükteki hatun takıları, dansın hiç bitmeyen enerjisi kesinlikle filme de yansımış.

Shahrukh’un performansı, Kajol’un enfes mimikleri, filmde Shahrukh’un kızını oynayan o minik zilloşun müthiş yeteneği. Filmle ilgili güzellikler saymakla bitmez. İzlenmeden tadı çıkmaz.

Elbette ki, delirdiğim , sinir küpü olduğum sahneler var. Olmaz mı? Nedenini öğrenmek için izlemeniz gerek.

Film müzikleri, sizi yerinizde oturtmayacak türden. Gayet başarılı.

Filmin yönetmeni, ilk filmi olan Kuch kuch hota hai’i çektiğinde henüz 23 yaşındaymış. Filmin başarısından sonra, başarısına başarı katacak nice filmler de çekmiş. Bence, başarıyı hakedecek bir yapım olmuş.

Bu yazı KanesHiro tarafından 12 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hemen hemen Zombieland (2009) ve Sosyal Ağ (2010) filmlerinin başrol aktristi Jesse Eisenberg üzerine kurulu bir film 30 Minutes Or Less. Bu saydığım filmlerinde de izlediğimiz  gibi Jesse Eisenberg’in fevkulade bir performans sergilediği kanısında değilim. Bu 3 filminde senaryo ve kurgu filmi izlememi sağladı. 30 Minutes Or Less filminde Jesse Eisenberg’ten ziyade Nick Swardson’un performansı görmeye değerdi diye düşünüyorum. Her ne kadar yan rolde yer alsa da filmdeki favori oyuncum Nick Swardson oldu. Aynı şekilde Zombieland filminde de Woody Harrelson filmi renklendiren isimdi.

Film ile alakalı yazıyı uzatmaya gerek yok diye düşünüyorum. Karşınızda bir komedi filmi var ve 30 Minutes Or Less;

İzleyenler için eğlenceli ve kesinlikle zaman kaybı niteliğinde olmayan bir film. İzlemeyenler ise fazla üzülmesin, çok şey kaybetmediniz.

Bu yazı Ethem tarafından 11 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 December 2011 16:17 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Okullarda şiddet son yıllarda sadece ülkemizde değil tüm dünyada tartışılan bir olgu. Michael Moore, Bowling For Columbine (Benim Cici Silahım) isimli belgeselinde 20 Nisan 1999′da Columbine Lisesi?ndeyaşanan okul cinayetini enine boyuna incelemiş ve bu belgesel hayli ilgi uyandırmıştı. Bang, Bang, You’re Dead ise okulda şiddeti belgesel anlatımdan uzak sinemasal bir dille, sürükleyiciliğini her daim koruyarak işliyor. Guy Ferland, yarattığı Trevor karakterini tanıtarak bizi okul koridorlarına sokuyor. Trevor ile başkalarının arızalı olarak nitelendirdiği, uyumsuz bir öğrenci portresi çiziliyor. Tüm arkadaşları, okul yöneticileri hatta ailesi ona yüz çevirirken öğretmeni Val onu anlamaya çalışıyor. Öğretmen, Trevor?ı tanıdıkça okuldaki şiddetin boyutlarının farkına varıyor. Tam da okulda Columbine Lisesi benzeri bir okul cinayeti yaşanmak üzere? William Mastrosimone?un yazdığı muhteşem senaryo ve sürükleyici kurgu bir araya gelince, film didaktik olmadan gençlere, eğitmenlere ve ailelere önemli hayat dersleri veriyor. Erkenden yetişkin olmaya çalışan ergenlerin kendilerini kanıtlamak isterken neler yapabileceğine tanık oluyoruz.

Belgesel tarzının sinemaya uyarlanmış bir tipini izledim. Burada asıl tartışılması gereken konu, senaryosu ya da kurgusundan daha çok işlediği konu olmalı diye düşünüyorum. Çok kritik bir konuya dokunmuşlar ve içinde inanılmaz mesajlar, dersler, göndermeler var.  Çağımız öğrencilerinin yaşadığı ve bunlarla nasıl baş etmek zorunda bırakıldığının tipik bir göstergesi olmuş film. Tabi bu filmi izlerken aynı zamanda yaşanan zorlukları da el kamerası sayesinde görebiliyoruz ve o an konuya aitlik hissiyatımız uyanabilir.

Üslup bu yaştaki gençlerin gelişimi ve hayata kazandırılış şekli için çok önemli bir nokta diye düşünüyorum. İşte tam burada felaket bir noktayla karşı karşıya kalıyoruz; aslında olmayan şeyleri, varmışçasına bir çocuğa yüklemek ve tam ergenlik döneminde yaşadığı bulantılı dönemi daha da sancılı bir hale getirmek. Durum böyle olunca insan bunalıma girme eğilimi kaçınılmaz bir şekilde artar hiç kuşku yok ki… Filmde bir diyalog yakaladım bununla alakalı olarak.

??Sen hiç depresyona girdin mi? Ama bu köpeğin öldüğü zaman yaşadığın bunalımlardan değil, hayatta hiçbir şey yapacağını hissetmediğin oldu mu” Hiç ”bir” yerde olamadın mı tarzında yaşanan diyalog en beğendiklerim arasındaydı.

Bu filmi izlemek, benim şurada kıvranarak yapmaya çalıştığım; yazılı bir biçimde anlamaya çalışmaktan daha iyi bir seçenek olacaktır sizler için inanın ki… Kaçırılmaması gereken ve aynı zamanda olabildiğince kıyıda köşede kalmış bir film olarak değerlendirdim. Mutlaka izlenmesi ve ibret alınması gereken görüntüler ve olaylar içeriyor. Sadece bu çağı yaşayan öğrencilerin ya da ergenlerin değil, aynı zamanda bu yaş grubunda çocuğu olan herkesin izlemesi gereken bir film. Son olarak en beğendiğim repliği paylaşarak yazıyı tamamlamak istiyorum;

Val Duncan: Bence bir çocuğun tehlikeli olduğunu ima ederseniz, tehlikeli bir çocuk yaratırsınız. “

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com