Aynı şekilde yeni bir görevle fakat bu sefer doğuya, Çin’e gitmeye hazırlanan Aziz Vefa ile Lemi Galip beylerin başına bakalım ne haller gelecek.

Yahşi Batı filminde ve önceki filmlerinde de olduğu gibi önce eleştirilip sonra salon dolduran Cem Yılmaz filmlerinin bu yeni müjdesi, sinemayı, Türk sinemasını ve komedi filmleri severleri oldukça sevindirdi. Yahşi Batı filmi 2 milyon 322 bin 826 seyirci tarafından izlenmiş ve 20 milyon 855 bin 375 lira hasılat yapmıştı…

Filmdeki rölüne adapte olmak için yakın zamanda Çin’e gideceği yönündeki haberleri de duyumlar arasında.

Seri olma özelliğinin yanısıra seri dışı filmlerde de Cem Yılmaz’ın yanında görmeye alıştığımız isimleri yeniden izleme şansımız var. Bunun yanında Uğur Yücel’inde filmde oynayacağı söylenmekte ki, Cem Yılmaz’ın bu tip jestlerinden oldukça memnun olduğumuzu Yahşi Batı filmindeki büyük süprizinde yenilemiştik. Kadroda Süleyman Turan ve Yılmaz Köksal’ ın oluşu sadece filmin seyrini değil, gönüllerimizi de fet etmişti.

Yahşi Doğu filminin 2011 şubat aylarında vizyona girmesi bekleniyor.

Çıkılması zor bir yerde sadece su ve tuvalet ihtiyaçlarını giderebilen bu beş kişi günler geçtikçe nefisleri ile mücadele etmeye çalışacaklardır, küçükken geçirdiği trafik kazası sonucu arabada sıkışan ve bulunana kadar annesinin cesediyle yanyana uzun zaman geçiren, o zaman zarfında annesinin bir bölümünü mideye indirmek zorunda kalan psikopatımız yalnız yaşayan insanları sürekli denek olarak kullanmaktadır. (Belki de ben annemi yedim ama bir süre sonra herkes yamyamlaşıyor, bu insan doğasının gereği , aslında ben suçsuzum diye gönlünü rahatlatmaya çalışıyordur)

Film bana biraz yavaş ilerliyor gibi geldi, ancak en azından son dönemlerde pek bir moda olan milleti babasının oğlu gibi ordan burdan toplayarak bir yere kapatan ve onlara abuk sabuk oyunlar oynatarak hayatta kalmalarını sağlayan manyakların anlatıldığı filmlerden çok daha iyi bir konusu var diyebilirim. Zaman ilerledikçe, açlık arttıkça herkes hayatta kalma yolunda babasını bile tanımayacaktır.

Yönetmen: Steven Hentges – IMDB puanı:5.0

Ne demişler : Açlık sofuluğu bozar.

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği ‘’seçim’’ savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Saw serisinin büyük bir hayran kitlesi olduğu otada. Çıkarttığı tüm seriler gişede kendinikanıtlamış, 7. filme kadar gelebilen ender filmler arasında yerini almıştır.

Bu sefer Saw’dan kurtaran bir gurup insan ve özellikle Bobby Dagen adında bir madurun tecrubelerinden faydalanılarak yola çıkılması üzerine ortaya çıkan gizli sırlar yeni bir terörün nedeni olacaktır.

22 Ekim 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan Testere 7 / Saw VII – 7 adlı filmin yönetmen koltuğunda David Hackl ve Kevin Greutert yer alıyor. Senaryo Patrick Melton ve Marcus Dunstan isimlerine ait.

Filmin kadrosunda ise; tabiki Tobin Bell, Chester Bennington, Sean Patrick Flanery, Costas Mandylor, Gina Holden, Betsy Russell, Shauna Macdonald ve Costas Mandylor vs.. gibi isimleri yer almakta.

11 yaşında genç ve güzel bir kızın aşk ve ölümle tanışmasını anlatan dramatik, duygu yüklü bir film.

Camino (Nerea Camacho) hayatın m zorluklarına, engellere ve karanlık endişelere aldırmayacak kadar neşeli, güler yüzlü ve hayata dolu dolu bakabilen ve bu hayat tarzı sayesinde mutlu olmayı fazlasıyla başarabilen hat dolu genç bir kızdır. Aşkla tanışması hiçte zor olmamış, yaşının verdiği tüm güzellikleri tatmaya başlamıştır. Taki ölüm ile tanışıncaya dek.

Bakalım hayata dolu dolu, sımdıkı sarılabilen Camino, ölümn pençesinden kurtarabilecekmidir.

Başrollerini Nerea Camacho’nun oydığı e hemen hemen tek kişilik performans tarzında olan Camino adlı filmin yönetmen ve senaristi Javier Fesser.

03 Eylül 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda ise; Nerea Camacho, Carmen Elías, Mariano Venancio, Manuela Vellés ve Ana Gracia.

Belki hayatımızın değerini ve yaşadığımız güzellikleri tekrar görmek, sevdiklerimize sıkı sıkı sarılmak adına izlemeliyiz.

10 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Ölümcül Deney 4 (Resident Evil: Afterlife) adlı filmin yönetmen ve senarist ltuğunda Paul W.S. Anderson ismi yer almakta.

3 boyutlu olarak gösterime girecek olan filmin oyuncu kadrosu ise; Milla Jovovich, Wentworth Miller, Ali Larter, Spencer Locke, Shawn Roberts, Kim Coates, Kacey Barnfield ve Boris Kodjoe.

Basit bir konu. Bir gurup paralı asker, özel bir görev için bir araya gelir ve sonunda acı gerçek öğrenilir. Asllında kendilerinin yem olarakkullanıldıklarını öğrenen askerler, keklenmenin verdiği acı ile kendi kurallarıyla yaşamaya çalışacaklardır.

Ayrıca filmde Steven Seagal’ın oynadığını görmek, yakın dövüşte görsel bir şölenle karşı karşıya kalacağımızı söylemekle birebir.

Texas’da işçi olarak çalışan Federal ajanımız bir politikacının pis işlerini yapması için işe alınır. Fakat bu durumun farklı olduğunu, kendisini işe alanların amaçlarının farklı olduğunu anlayan Machete, olaya kendi kurallarıyla devam eder.

Kuzey ve Güney’in imkansız aksini anlatan bir film Love of South and North. Arkeoloji öğrencisi iki genç; Kim Cheol-su (Jo in Seong) ve Oh Yeong-hie (Sa-rang Kim). Cheol-su, Güney ; Yeong-hie, Küzey Koreli. Elbette ikiye bölünmüş bu iki ulus halen birbirilerine düşman, günümüzde olduğu gibi filmde de.
Cheol-su, Güney Kore Milli İstihbarat Birimini başkanı bir babanın oğlu, Yeong-hie ise, Kuzey Koreli önemli bir Devlet Bakanı’nın kızı. Yeong-hie, ne kadar ulusuna bağlı, geleneklerine tutunmuş bir kız ise, bizim Cheol-su, bir o kadar zıptırık, çapkın, kız peşinde koşan aylak bir genç.
Çiftimiz, Kuzey ve Güney Kore’nin arkeolog öğrencileri ile yapılacak olan ve yüzyıllar öncesine ait olduğu sanılan bir mezarı bulmak üzere gönderildikleri Çin’in Yanbian şehrindeki kazıda karşılaşırlar. Hiç kuşku yoktur ki, Kuzey’li Yeong-hie, bizim güney’li çapkın delikanlimiza ağzının payını her seferinde verecektir. Fakat, Yeong-hie’nin inadı AŞKa galip gelecektir.

Kaz, kaz nereye kadar degil mi? Yüzyıllık bir mezar kadar önemli bir şeyi daha , diplerden, derinlerden bulacaktır bizim ikili..İMKANSIZ AŞKı…

Bilen bilir, Kore’li erkek oyunculardan oluşturduğum ve “bu adamın her filmini ve dizisini izlemeliyim” dediğim bir listem var. Jo in Seong, bu listede ilk sıralardadır. Onu ilk kez “A Dirty Carnival” filminde izledikten ve kendisi kadar performansına da hayran kaldıktan sonra, sırasıyla bütün filmlerini ve dizilerini de izlemeye almıştım. İzlemediğim sadece bu filmi kalmıştı ki, muradıma erdim, başim göklere erişti. Filmdeki performansı, tam Jo in Seong’luk bir başarı yakalamıştı. Çapkın, serseri, biraz cahil, biraz ukala, biraz uçuk ve çokca yakışıklı bir adam vardı bu filmde, karşımda. Onu anlata anlata bitiremeyeceğimi biliyorum. Performansını izlemeniz lazım.

Film dram-romantik kategorisinde olsa da, içerik olarak beni sürekli güldüren bir oyunculuk vardı. Kadın oyuncu için, rolünün hakkini vermiş diyemeyeceğim, ama Jo in seong kesinlikle kadın oyuncunun açığını kapatmış diyebilirim. Kaldı ki; Sa-rang Kim, daha önce Bi Rain ile “A Love to Kill” dizisinde kesinlikle başarılı bir oyunculuk sergilemiş, benden hemen hemen yüksek bir geçer not almıştı. Ama bu filmde, Sa-rang kızımız senaristlerin, görüntü yonetmeninin azizliğine uğramış olmalı ki, kendisinin göz dolduramadığını üzülerek belirtmeliyim.

Görüntü effectleri tam bir fiyaskoydu bana kalırsa. Hani , kadın oyuncuların, erkek oyunculara nazaran daha az aksiyon başarısı vardır ya, bu filmde de tam öyle olmuş. Sa-rang’in Jo in Seong’u patakladığı sahneler, sonraaaa dans kulubüne gittiklerinde Sa-rang’in dans gösterisi –ki ona alaycı şekilde çok güldüm- ve buna benzer birkaç hareketin bol , vucut dilinin fazlasıyla kullanıldığı sahnelerde ne yazık ki Sa-rang yerin dibine geçirilmiş.

Diyeceksiniz ki, bu kadar eleştiriden sonra biz bu filmi izleyelim mi? Bence izleyin. Çünkü bazı eksiklikleri kapatan bir dolu hoş, gülümseten, stres attıran sahne var filmde.

IMDb notu 4.6 olan film bana göre de 4.6’lik filmler arasında , ama bu not gözünüzü korkutmasın, yine de izlenebilir filmler kategorisine aldım ben.

“Hamam”, kendini ve amacını bulma hikayesi aslında. Vizyona girdiğinde, ama en çok televizyon kanallarında gösterildiğinde içeriğindeki eşcinsellik dozu nedeniyle gündem yaratsa da, çok daha derinlerde bir meselesi var.

Francesco, başarılı bir mimar. Karısı ve ortağı ile ilerlediği, dikkatle planlanmış, dümdüz ve başarı hikâyeleriyle dolu bir hayat yolu var. İtalya’da yaşayan Francesco, yıllar önce İstanbul’a yerleşen teyzesinin öldüğünü ve kendisine miras olarak bir hamam bıraktığını haber alıyor; satış işlemleri için İstanbul’a gitmesi ise uzun sürmüyor. Madam, yani teyzesi, her kadının hayal ettiği, ama hiçbirinin cesaret edemediğini yapıp âşık olduğu adamın peşinden geliyor bu şehre. Sonra, aşkı şekil değiştiriyor ve bu kez sokaklarından, insanlarından bir de hamam kültüründen kopamıyor bu şehrin. Son nefesini verdiği evde, Türk bir aileyle yaşıyor Madam- tipik bir Türk ailesi bu, bir kız bir erkek çocuk, kavga etse de mutlu bir karı koca. Her kendini arayış hikâyesinde olduğu gibi önce doku uyuşmazlığı yaşıyor bu yeni çevreyle Francesco. Ama Mehmet’i ve daha önemlisi cinsel tercihini keşfettikçe hamama, Türk ailesine ve İstanbul’a bağlanıyor.

Buraya kadar Francesco’ya kendisini ve cinsel tercihini bulması için yardım eden film, Francesco’nun karısı Anna’nın boşanma kağıtlarını imzalatmak için İstanbul’a gelmesiyle yön değiştiriyor. Anna, kocasından boşanmaya çalışırken bir bıçak darbesiyle evliliği doğal yollarla sona eriyor. Ama bu kez Anna hamamı, Türk aileyi, kocasından yadigâr Mehmet’i ve kocası öldükten sonra avucuna bırakılan alyansını sahipleniyor. Francesco’nun kendini bulması amacıyla başlayan film, Anna’nın hayatını tamamen değiştirmesi, huzuru, mutluluğu ve gerçek benliğini bulmasıyla sona eriyor.

Hamam farklı gözlerle izlendiğinde farklı çıkarımlar yapılabilecek bir film… Francesco’nun Mehmet’e duyduğu tutku onu özgürleştiriyor. Bakıştıkları, birbirlerine dokundukları sahneler filmdeki hiçbir çiftte göremediğimiz bir yoğunluğa sahip. İstediğine yönelip kendini özgür bırakmak, hayatın akışı önündeki en büyük setleri kaldırmakla eşdeğer – bu hayat hikayesi böyle bir sonucu bırakıyor kucağımıza. Francesco, kendini keşfediyor ve bu noktada filmin Francesco için yüklendiği misyon sona eriyor.

Anna ise gizli başrolümüz. En büyük değişimi Anna yaşıyor aslında. Soğuk, sert ve kuralcı (-Kahvaltı? – Kahvaltı etmem.) Anna, Madam’ın eşyalarından, hamamından ve Francesco’nun değişiminden aldığı ilhamla İstanbul’da kalmayı seçiyor. Sokaklarda sahiciliği buluyor çünkü; yağmur bastırınca girdiği hamamda, karşılaştığı insanlarda, Mehmet’te, evin kızı Füsun’da, kendisine her fırsatta bir şeyler yedirmeye çalışan tipik Türk annesinde şimdiye kadar rastlamadığı, bu yüzden tanımlayamadığı, sadece sezdiği yeni duygular buluyor.

Madam’ın ağızlığıyla terasta günbatımına ve mükemmel İstanbul manzarasına karşı sigarasını tüttürürken kocasını anıyor Anna. Onun ardından, onun ve Madam’ın mirasıyla baştan çizdiği yolunu kocasına anlatarak ona teşekkür ediyor. Kendi sözcükleriyle, “bazen dost bir rüzgar esiyor, onu seven bir rüzgar..” Rüzgara dönüşüyor Francesco, kaderinde hep dost bir esintiyi başka yaşamlara taşımak var belki de..

Bu sefer KanesHiro isimli yazarımızın kritiğini okumaya karar verdim. Uzakdoğu sineması konusunda seçici olmam gerektiğine inanıyorum, çünkü normal şartlarda zaten dayanamadığım bir tarz ama bunun gibi deneme-tavsiyeler sayesinde ancak izleyebiliyorum. Başlangıç lafını biraz fazla uzattım sanırsam hemen filme geçelim;

İki kardeş, Ho-jin ve Dae-jin, aile olarak sahip oldukları yegane şey kendileridir. Ağabey olan Ho-jin Eun-soo ile evlenerek aileyi 3 kişiye yükseltir, ve hep birlikte mutlu ve huzurlu şekilde yaşarlar. Ancak bir gün Ho-jin’in itirazlarına rağmen Dae-jin bir otomobil yarışı finallerine katılır. Tam aynı anda ama farklı yerlerde, her iki kardeş te trajik birer trafik kazası geçirirler ve her ikisi de bilinçlerini yitirirler. Bir yıl sonra, bir mucize olur ve Dae-jin komadan çıkar. Ama çıktığında, Ho-jin olduğunu iddia eder. Dae-jin’in hastanedeki bakımından sonra, Eun-soo ve Dae-jin eve döner ve ilginç yaşamlarına birlikte başlarlar.

Film hakkında söylenmesi gereken ve bütün her şeyi özetleyecek 2 şeyi en sonda numaralandırarak söyleyeceğim. Şimdi senaryodan işe girelim. Filmin ne olduğunu bilerek izlediğim için bu sefer beklentim vardı. Belki de kendim için yapacağım en kötü şey, bir filmi izlemeden önce beklentiye kapılmam ve daha sonra hayal kırıklığına uğramam.

Karakterlerin tanıtılması ve herkesin ne yaptığını öğrendikten sonra (burası önemli, tiplerin hepsi birbirine benziyor gibi) asıl hikâyeye beklenmedik bir şekilde giriyorsunuz. Bir anda olan olay konusunda dikkat kesiliyorsunuz ve filmin derinliklerine girmeyi başarıyorsunuz. Daha sonrasından özette yazdığım gibi abisi komada olan genç, abisinin hayatını yaşamaya ve rutinlerini devam ettirmeye başlıyor. Buraya kadar şaşırarak devam ediyorsunuz. Buradan sonrası için yapılabilecek tek şey filmi izlemek açıkçası, zaten geriye fazla bir şey kalmadı.

Hemen araya sıkıştırmak istiyorum, bir sevişme sahnesinden bahsetmek istiyorum hatta daha doğrusu gereksizliğinden bahsetmek istiyorum. Fena halde gereksiz olduğuna kendi içimde karar verdim. Filmlerde erotizm koymak ilgi çeker, güzeldir, sıradanlığı bozar evet ama bu sefer biraz fazla bozmaya çalışmışlar. Çok uzun tutmuşlar sahneleri… Bir ara acaba gerçekten bu bizim film mi, yoksa başka bir yerden montaj hatası mı diye sorguladım kendimi. Hani aile ile izlemeyi pek işin içine karıştırıp, keyifleri kaçırmamanızı öneriyorum.

En fazla şeyin söylenmesi gereken nokta filmin sonu heralde. Her şey beklentiler dahilinde giderken bir anda ufak bir ayrıntı sonucu her şey değişmeye başlıyor ve işte o andan itibaren keyif almaya başlıyorsunuz. Zaten bahsettiğim olay son 15-20 dakikayı kapsadığından, çoğu sahnesi gayet durağan ve rutin ilerleyen film burada değişiyor. İzlendiği zaman zevk alabilceğiniz bir film, kendisine özgü bir şeyler var filmde. 2002 yılında çekilmiş olmasına rağmen çok eski bir kayıtmış gibi duruyor mesela. Kullanılan renklerin daha soğuk renkler olması atmosferi çok durağan bir havaya sokmuş vb… Bu konuyu izlenebilcek bir film olduğunu, izlemek istediğim zaman çok zor bularak edindiğimi belirterek konuyu burada kapatıyorum. Güzel senaryo, iyi oyuncular, süper son. Notum 10/7.7

Ufak bir not.Primal Fear filmini izlemişmiydiniz ? Niye mi sordum? Öyle işte…

İyi Seyirler…

Aynı film başka bir yazarımız tarafından da değelendirilmiştir.

Alternatif yazı için buraya…

Filmin hem çok hoşuma giden, hem de hiç anlam veremediğim tarafları var. Çılgın Şapkacı’nın (Johnny Depp) çay partisinde Alice’e elleriyle elbise kesip biçerken bir diğer Tim Burton klasiği olan Edward Makaseller’i anımsatması, o tatlı, pis sırıtışıyla belirip kaybolan tombul Cheshire kedisi ve güllerden tırtıla, kraliçelerden Tumbadik ve Tumbadız’a varıncaya kadar tüm animasyon çizimleri, hatta bitiş jeneriğindeki rengarenk mantarlar çok hoştu ama..

Garip bir şekilde, filmde herkesi kurtarması gereken bir kahramana dönüştürülmüş Alice’e bu hal hiç yakışmıyordu. Aynı ismi taşıyan kitaptaki felsefi yoğunluktan eser yoktu Tim Burton’un ortaya koyduğu şeyde. Zaten yönetmen, Lewis Carroll’un hikayesinin edebi yönünden ziyade esrarengiz ve karanlık atmosferinin kendisini cezbettiğini, buradan yola çıkarak bu filmi oluşturduğunu söylüyor. Sonuç olarak gözalıcı görüntüler topluluğundan öteye gitmeyen bir yapım çıkıyor karşımıza ve sadece perdede gördüğümüz de filmi kurtarmaya yetmiyor tabii.

Işıltılı, renkli güzel şeyler görmek için, anlam arama kaygılarınızı bir yana bırakıp fazla üzerinde durmadan öylesine izleyip geçebileceğiniz bir film Alice Harikalar Diyârında, tüm eksilerine rağmen yine de görmeye değer.

Not:

Aynı film başka bir yazarımız tarafından da değerlendirilmiştir. Alternatif yazı burada…

“Mother and Child”, bir kürtaj filmi aslında. Film boyunca üç beklenmedik hamilelikle karşılaşıyoruz, ama kürtaj bir kez ima ediliyor sadece..İma edildiği anda da esas kadınlardan biri – Elizabeth Joyce- ortalığı yıkıyor, “bana bu hakareti edemezsin” altmetniyle..Doktorun kürtajı önermesi, hamile komşusunun kocasıyla birlikte olan Elizabeth için en ağır ithamlardan biri oluyor..Beklenmedik hamilelikler için tek çözüm evlatlık vermek..Evlatlık vermenin – ve verilmenin- ağır psikolojik yükü ile çöken kadınlar, bir erkek ya da bir bebek sayesinde huzuru buluyorlar..Bağımsız ve başarılı, kendi sözcükleriyle “ekonomik özgürlüğüne sahip” Elizabeth bile ancak hamile kaldığında daha sağlıklı iletişim kurmaya başlıyor. Bebeği uğruna kariyerini yarıda bırakıyor, doğumda bayıltılmayı reddediyor.

Bir başka kadın, on dört yaşındayken Elizabeth’i doğurup evlatlık veren annesi ise ancak meslektaşıyla evlenince gülümsemeye başlıyor. Çocuk sevgisi öyle bir şey ki, temizlikçisinin “hırsız” diye suçladığı kızını bile benimsiyor. Kendi içsel bütünlüğünü tamamlayamamış bir kadın görüyoruz sürekli..Evlatlık verdiği kızının babasını unutamamış, annesiyle sağlıklı bir iletişim kuramamış, ilgi duyduğu erkeği her fırsatta tersleyen, kısacası “arızalı” bir kadını izliyoruz, ta ki arabada müstakbel eşine “evlatlık” acısını anlatıp, hemen ardından evleninceye kadar..Tüm “arıza”larından kurtulan, kocasıyla yatakta mutlu mesut kitap okuyan bir kadına dönüşüyor hemen..Evlenen kadının “kurtuluşu”nu izliyoruz hayretle..Öte yandan, patronuyla duygusal olmasına ramak kalan bir ilişki yaşayan, komşusunun kocasıyla yatan, başarılı avukat Elizabeth’i de bebeği kurtarıyor bu hayattan..Ne de olsa ya bebek ya da erkek, kadınların can simidi..

Gelelim üçüncü kadına ve üçüncü bebeğe..Lucy, kocasına bir bebek verebilmek için evlatlık arayışına giriyor..Kocası onu, kendi bebeğini istediğini söyleyerek yarı yolda bıraksa da, Lucy pes etmiyor. Inarritu’dan bekleyeceğimiz bir yol kesişimi ile Elizabeth’in bebeği Lucy’i buluyor. (Denk düşen deri renklerinden bahsedersek fesatlık mı yapmış oluruz acaba?) Lucy, evlatlık meselesinin en merak edilen noktasına değinmeye çalışırken annesi tarafından susturuluyor. (- Onu sevemiyorum! – Dünyadaki tek anne sen misin? Alışacaksın!) Bir yıl sonra Lucy’nin gerçekten alıştığını görüyoruz, bu da zihnimizdeki en karanlık noktayı aydınlatıyor – kadınlar çocuklarını severler, kan bağı olmasa bile..

Kadın-çocuk ilişkisini ele alışı açısından oldukça klişe ve maalesef muhafazakar bir film “Mother and Child”. Oysa ki Inarritu’nun yapımcı köşesindeki ismine, Ron Garcia’nın Gabriel Garcia Marquez’den alınma genlerine bakınca daha farklı bir film bekliyor insan.. Kadınların hayatlarının çocukları ve erkekleriyle anlam bulması; kariyerin, başarının yalnızlaştırıcı ve izole edici etkisi oldukça ortalama ve klişe anlatımlar artık..Elizabeth’in kızının evlatlık alan Lucy ve Elizabeth’i evlatlık veren annesini aynı sokakta yaşaması ise Inarritu kesişimlerinin sıkıcılaşmaya başladığının kanıtı..Filmi, kader eksenine oturtunca, senaryoya daha az iş düşüyor tabii ki. İzleyicinin sorularını “kader” diyerek geçiştirmek büyük isimlere yakışmıyor.

Özetle, “Mother and Child”, evlatlık meselesini irdeliyor. Bunu yaparken de kadınların depresif hallerine bebek ve erkek gibi iki ortalama çözüm sunarak izleyicinin içini rahatlatıyor. Kürtajın, “teklif edilmesi bile imkansız” bir alternatif olarak gösterilmesi filmin durduğu yeri de kolayca görmemizi sağlıyor. Kadınlar sahip oldukları mucize ile yetinmeliler diyen bir film, ne de olsa hiçbir başarı, evliliğin ya da çocuğun yol açtığı gülümsemeyi yaratamıyor.

Cara, olayın içine girdikçe ve bu hasta ile ilgili geçmişi araştırmaya başladıkça, anlayacaktır ki, bu bölünen kişiliklerin ikiside, öldürülmüş , gerçek kişilere aittir.

Bu esnada, değerlendirme görüşmeleri devam ederken, Dr.Cara bir eyi keşfeder. Bu keşfettiği şey, Dr. Cara’nın ve çevresndekilerin hayatnı tehdit etmeye başlar.
Tehdit eden bu anlaşılmaz keşif, Cara’nın bu durumla baş edip edemeyeceğini sınayacaktır. Zamanın çok gerisinde kalmış sırlar, zamanın ötesine geçmiş ve bir kişide toplanmış kişilikler ve Cara’nın çabaları… Sizce sonuç verir mi bu çabalar?

Sinema severlerin, özellikle psikolojik gerilim türünden hoşlananların kesinlikle izlemesi şart olan bir film Shelter. Bir kere Julianne Moore ve Jonathan Rhys Meyers performansından haberdar olanlar zaten kesinlikle filmi izlerler.

Jonathan Rhys Meyers; filmde, kişilik bölünmesi olan hastayı canlandırıyo. Ve emin olun, kişilikten kişiliğe geçiş esnasındaki o performansa şapka çıkaracaksınız.

Bu filmle ilgili çok derin şeyler de yazabilirim. Ancak filmi izleyip, sonrasında filmi izlemiş olanlarla yorumlamak istiyorum bu kez… İzleyin, yorumlaşalım… :)

Not;
Film başka bir yazar tarafından da değerlendirilmiştir… Alternatif yorum için…

Senaryoda vampir karakeri varsa ve günümüz vampir çılgınlığıyla çalkalanıyorsa elbet gişeyi etkileyeceği kesin olacağından nasibini almış oldu.

Furyanın maduru olarak ve bile bile filmi alıp izlememin tek sebebi, bir tek isim, John C.Reilly’dir (John Christopher Reilly). Ayrıca fragmanlarda gözüne çarpan harika bir kare; hızla sahneye çıkışın ardından, yüzyıllardır sıradışı olmasına rağmen haliyle kendisine göre alışagelmiş bir girişin sonundaki duruşu ve bunu sıradan bir olaymış gibi mimiklerinde gösteriyor olmasıydı. Harikaydı, ya sonra!

İsyan etmek ne mümkün, John C.Reilly gibi bir isimin yanında Willem Dafoe, Ken Watanabe (görmelisiniz), beğenmesemde Salma Hayek gibi kendisini kanıtlamış oyuncular varken… İsyan etmek diyorum çünkü bu isimlerin olmadığı sahnelerde isyan duvarına tırmanıp izleyip izlememekte kararsız kaldığımı hatırlıyorum. Hatırlıyorum çünkü, başrol oyuncumuz Chris Massoglia’nın peformansına ve bunu göremeyen ekibe hayret ediyorum.

Düşünsenize, hani bir hayal içerisindesiniz ve bu hayaliniz bisiklet dahi olsa, onu elde etmenin hayranlığı yüzünüzdeki tüm kasların çalışmasına, hadi diyelim ki odunun tekiyseniz, elde etmiş olmanın verdiği tatminlikle mimiklerinizin “başardım” deyişine mani olamazsınız. Gel görki burada elde edinilen, tanık olunulan şey kimsenin bilmediği harika bir olaydır. Üstelik ergenlik döneminde bir çocuksunuz ve vampirlerin, mistik güçleri olan süper insanımsı varlıkların içerisindesiniz… İrkil be velet! Şaşır yada zefkten öl!

Yok, olaylara gayet serin kanlılıkla yaklaşan bir  başrol, ileride elde ettiği güçlere bile aldırmadan  ”vampir olmuşum artık” dercesine bir rahatlıkla kalsa… Performansını da yerden yere vurabileceğim bir oyunculukla filmin tadını bozmayı başardı diyebilirim.

Neyseki John C.Reilly gibi bir isimle kendinizi filmin sonuna kadar götürebilirsiniz. Karar verirseniz bu adam için kefil olabilirim.

Filmin konusu gayet sıradandı, fakat keyif alınabilecek bölümler filmin içerisinde, karekterlerde ve sıra dışı bir sirki görüyor olabilmektir. Salma Hayek’in nedeni açıklanan sakallarının aniden uzanışı filme pek birşey katmaması ve daha güçlü bi vampir olan Willem Dafoe’den bişeyler beklenilmesi fakat sönük kalmalarının dışında filmin geçiş ve kugusu taktire şayan idi. Görsel açıdan tatmin olduğum Ucubeler Sirki / Vampirin Çırağı (Cique Du Freak / The Vampire’s Assistant) adlı hernekadar uzunca adı olsada senaryo fazla dağınık değil ve bir kalıp içerisinde işlenmiş.

Filmin kötü karakteri obezite adam, Michael Cerveris’in performansına diyecek yok. Aynı zamanda sirkteki yedi cücelerin gizeminin sebebidir kendisi ki, o sahne de sebebi sonucuna nail olduğumuz vakitte aklıma bir soru daha takılıveriyor… “Madem öyle neden sirkteler?”. Belki benim fak edemediğim bir ayrıntıydı. Farkına varan olursa lütfen…

Daha çok genç ve ergen vampirlere hitap eden film biter, akıllarda hiç birşey kalmadan ve düşünmeden uyuyabilirsiniz.

İyi uykular…ZzZzz

Film yukarıda bahsedildiği gibi Amerika’nın arka sokaklarından gelen bir gencin dramatik hikâyesi konu almış. İyiliksever bir aile tarafından önce evlerinin kapıları açılıyor. Zamanla alışma sürecini atlatan Ohier, aile tarafından çok seviliyor ve daha sonra evlat ediliniyor. Acıklı olarak başlayan bir hikâyenin güzel bir sonla bağlanmasını izliyorsunuz.

Film başlarda biraz ağır ilerler bir hava içine bürünse de siz filmin özellikleriyle değil, filmin içeriğiyle daha fazla ilgilenmeye başlıyorsunuz. Şöyle biraz daha açmak istiyorum konuyu; asıl hikâye Amerikan Futbolu. Mesela ben NFL hakkında hiçbir şey bilmiyorum ve hiçbir zaman ilgi duyma gibi bir durumum olmadı. Ama filmi izlerken bir anda ilgi duyduğunuz hissiyatına kapılıyorsunuz. Mesela anlatılan oyun taktiklerini (Aralık) kapmaya çalışıyorsunuz. Sağ bek nedir? Savunma nasıl yapılır ve sayıya giden yol nasıl oluyor tarzında kendinize bir şeyler öğretmeye kalkıyorsunuz. Aynı cümleleri ”The Fan” (konusu beyzbol idi) hakkında da sarf ettiğimi hatırladım bir anda. Durum böyle olunca, sizin filme adapte olmanız ve konsantre olmanız biraz daha kolaylaşıyor.

— Ben iyi bir insan mıyım? Ciddi soruyorum.
— Sen tanıdığım en iyi insansın. Yaptığın her şey başkalarının iyiliği için.
— Peki, niye böyleyim?
— Hiçbir fikrim yok. Ama sanırım bundan hastalıklı bir şekilde zevk duyuyorsun.

Diyalogu gerçekten çok ilgi çekici ve kendi tabirimle içten vuran şekildeydi. Bunu da filmde geçen ve filmin asıl anlatmak istediği konuyu ve filmde konu edilen olayların bir parçasının özeti olarak paylaşmak istedim.

Sandra Bullock’un performansı gerçekten iyiydi. Alınan bir Oscar’dan sonra, bu performansın ne kadar iyi olduğunu ya da ne kadar gerekli olduğunu tartışmak buradan bana düşmez ama gözlemlerimi kullanarak söyleyeyim; filmin başrol oyuncusu açık ara Quinton Aaron. Bullock severlerden özür dilerim, kendisini bende severim, takdir ederim ama Aaron’un hakkını yemiş olurum. Ben ondan başkasını izlememiş gibi hissediyorum kendimi. Sandra Bullock daha çok bir koruyucu anne, evlat edindiği çocuğunu annelik içgüdüleriyle koruyan anne rolündeydi. Ama biraz geri planda kalmış hissiyatı yarattı bende… (ne kadar geri plan diyebilirsek artık!)

Spor filmlerini her zaman sevmişimdir ve her zaman bana mutlaka izlenmek zorundalarmış gibi gelir. Etrafımda sporla alakalı ne kadar film varsa yeri geldikçe izlemeye çalışıyorum ve insanların hayat hikâyelerinden ya da başarıya giden yollarından kendime pay çıkartmaya çalışıyorum. Size burada Ohier’in nasıl bir karakter ya da başarıya giderken hangi yollardan geçtiği hakkında bilgi sunamıyorum ne yazık ki çünkü zaten filmin konusu bu. Mutlaka izlenmesi gereken bir hikâye ve filmden bahsediyoruz.

Kendi alanında, dikkat çeken bir film olmayı başarmış.Notum 10/7.9

Seçkin bir yatılı İngiliz okulundaki kızların ilişkileri ve yaşamlarını konu alan bir filmde bahsediyoruz. Aralarında süper ilişkiler olan ve aynı zamanda liderleri olan bir kız grubu. Bu grubun bir de öğretmenleri var. Yeni bir katılım olacaktır. Asilzade Fiemma geldikten sonra karakteriyle ortalığı biraz karıştırır.

Film baştan sona aynı ritimde çalınan bir piyano gibi olmuş. Sürekli aynı hızda ilerliyor ve siz filmi hareketlendirecek bir olay beklerken bir bakıyorsunuz filmin sonuna gelmişsiniz. Değişik olaylar örgüsü sizi sonunda olan ”hareket” kısmına taşıyor ve böylece sıkılmamış oluyorsunuz. Elbette bu yazıdan daha fazlasını okumuş olabilirsiniz filmden önce ya da sonra ama ben sıkıcı bulmadım kesinlikle.

Fiemma karakteri analiz edilmesi gereken bir noktada duruyor. Bir suç işlediği için burada ve bu suçu siz sonradan öğreniyorsunuz. Öğretmenimiz asilzade Fiemma için ” diğerlerinden farklısın, onlar hayatlarının başlamasını bekliyor gibiler ama sen çoktan yol kat etmişsin” sözleri, Fiemma’yı anlatmak için en kolay yol sanırsam. Güzel ve aynı zamanda bir o kadar karakterli olan Fiemma, öğretmenimizin dikkatini de aynı zamanda hem olumlu hem de olumsuz olarak çekiyor ve işte filmin konusu karşımıza çıkıyor.

Aynı zamanda öğretmenimize de dikkat çekmek gerekiyor. Hayatı boyunca kiliseden çıkamamış ve hayalperest olan bir öğretmenden bahsediyoruz. Masum kızlarla hem cinsellik hem de hayatlarına bir şekilde dâhil olma yoluyla kendi hayatını kurmaya çalışan baskıcı bir öğretmen. Öğretmen karakterini burada anlatmışken Eva Green’den de bahsetmek gerekiyor. Güzelliğinin yanında gerçekten iyi denilebilecek bir rol oynamış. ”Gece Dalışı” (tam olarak hatırlamıyorum) denen aktivitede acaba karşısında kamera var mıydı?

Filmi anlatmadan, biraz izlemeye teşvik edecek şekilde bir yazı yazmaya çalıştım. Türkiye de gösterime girdi mi ya da girecek mi tam olarak bilmemekle birlikte, biraz karakterler üstüne çalışan ve yatılı okuldaki durumları inceleyen dram filmi diyebiliriz sonunun da bir o kadar dramatik bittiğinden yola çıkarak. IMDB notunu göz önüne alacak olursak, hak ettiğinden biraz düşük bir not ortaya çıkıyor. Yönetmenliğini Jordan Scott’un üstlendiği bu film bana fazla izleme zevki tanımadı ama…

Olgun olmak, hayata karşı doyumlu olmak, akıllı ve zeki olmanın beraberinde ciddi yükümlülükler getirdiğini öğretti. Filmin adının neden ”Cracks” olduğunu da anlamanız fazla uzun sürmüyor. İyi seyirler dilerim.

3D Cehennem, Yeşilçam’ı dünya sinema sektöründe 10 numara yaptı.

Dünya film endüstrisinde her yıl binlerce film çekiliyor. Ancak bunlardan sadece 200’ü 3 boyutlu… Çünkü sadece 9 ülkede bu teknoloji kullanılabiliyor ve dünya film endüstrisine bu ileri teknoloji hizmetini verebilmek çok mühim bir iş olarak görülüyor. Avatar’dan sonra izleyicinin 3 boyutlu filmlere ilgisi oldukça arttı. Sinema sektörünün duayenlerine göre üç boyutlu film modası yıllarca sürecek, geçici olmayacak. Birçok sinema salonu oynatabilmek için dünyada 3 boyutlu film arıyor, yapımcı ve yönetmenler 3D film çekmek istiyor ancak bu hizmeti verebilen laboratuar, post-prodüksiyon hizmetleri sınırlı sayıda ülkede var. Bu hizmeti verebilen ülkelerin peşinden koşuluyor.

Milyonlarca euro’luk bir pazar hacmine sahip olan sektörde artık Türkiye’de var. Bir çılgınlık yaparak Cehennem adlı 3 boyutlu film çekme cesaretini gösteren yapımcılar Coşkun Tözen, Burak Saraçoğlu, Selva Alemdar ve teknik olarak bu filmi dünyaya kazandıran Fono Filmin sahibi Cemal Okan, Türkiye’yi bu sektörde 10. ülke yaptılar. Cehennem bir gerilim filmi. Hollywood ve Bollywood’dan sonra 3 boyutlu filmler ile Yeşilçam, Greenwood olarak dünya film sektöründe adından bolca bahsettirecek gibi. Zira Amerika ve Almanya başta olmak üzere sinema sektörünün önde gelen ülkelerinden filmi daha post prodüksiyon aşamasında izlemek üzere önümüzdeki günlerde Türkiye’ye gelecekler. Türkiye’nin ilk 3 boyutlu filmi Cehennem, 1 Ekim 2010 tarihinde vizyona girecek.

Filmin Künyesi:

Yönetmen: Biray Dalkıran
3D Director: Erkan Cerit
Görüntü Yönetmeni: Doğan Sarıgüzel
Yapım: Fono Film, Hayalet Filmevi ve Oskar film
Yapımcılar: Cemal Okan, Coşkun Tözen, Burak Saraçoğlu, Selva Alemdar
Senaryo: Biray Dalkıran
Tür: Türkiye’nin ilk 3D korku filmi
Oyuncular: Ogün Kaptanoğlu, Tuğba Melis Türk, Pelin Eriş, Serhan Süsler
Dağıtım: Medyavizyon
Gösterim Tarihi: 01 Ekim 2010

Kaynak: Artı Yaşam İletişim/Aysu Doğançay

Son günlerde A Takımı ile alakalı yazılıp çizilenlere baktığınızda ağır bir 80′ler nostaljisi ile karşılaşacaksınız. Ben de burada benzer sözcüklerin üzerinden geçmek istemiyorum o sebeple doğrudan konuya girmeyi çok daha kayda değer buluyorum.
Öncelikle albeni değeri yüksek bir giriş sahnesi ile girizgahı yapıyor A Takımı. Son on yıl içerisinde, yeniden çevrimlerde sık sık karşımıza çıkan “olayların öncesi” anlatılarının düsturuna oldukça sadık bir rotada ilerliyor. Her ne kadar Baracus ile Smith’in tanışma şekli ekşi bir tesadüfe tekabuletse de, giriş kısmının seyirciyi ısındırmak adına yer yer klişe fakat seyir zevki açısından da idealolduğunu düşünmekteyim. Ekibin Murdock ile tanışması da aynı abzürdlükten nasibini alıyor ziyadesi ile. Bütün detayları bertaraf ederek balıklama bir şekilde aksiyonun kucağına aklayan ekipsayesinde, “özleyenler için 80′ler aksiyonu” olarak özetlenebilecek olan film; ilerleyen dakikalarda her adımda güç kaybetmeye başlıyor ne yazık ki.

Bu noktadan sonra ise A Takımı’nın doğuşuna uzun bir biçimde yer veriliyor. Neticede burada söz konusu olan aslen dizinin bir adım berisinde yer alan olayların tümü. Yani “kahramanlarımıznasıl hüküm giydi?” “paçayı kurtarmak için önlerine nasıl bir anlaşma sunuldu?” kısacası “ekip buhale nasıl geldi?” sorularının yanıtları… Örneğin Baracus’un helikoptere bindirilmeden önce neden bayıltıldığının cevabını da vermeyi ihmal etmiyorlar. Fakat sahte para gibisinden sığ bir konu ile filmi sürüklemeye çalışmasına rağmen, günümüz aksiyon filmlerinin izleyeni ters köşeye yatırmaya çalışmaçabasından da fazlasıyla nasibini alıyor A Takımı…

Pek çok açıdan A Takımı ile Charlie’nin Melekleri arasında akrabalık bağı kurabilmek de mümkün. Hatta, Charlie’nin Melekleri’nin devam filminde yer alan ve mantık sınırlarının dışına taşan o düşüş sahnesinin bir benzeri de burada mevcut. Evet evet meşhur tank sahnesinden bahsediyorum. Çizgi film estetiğinin köklendiği ve abzürdlük konusunda sınır tanımayan bu ve benzeri sahnelerA Takımı’nda bolca var. Fakat aslen filmin yırttığı kısım, kendisini pek ciddiye almamasından kaynaklanıyor. Tabi bu ciddiyet meselesini bir parodi filmi olarak almamak gerekiyor. Neticede, dizideki ekip, olaylara her daim mizah sosunu bandıran ve en trajik olaylarda bile espri patlatmaktanvaz geçmeyen bir ekipti nitekim. Dizinin o şen şakrak havası büyük ölçüde burada da mevcut. Mizah ögeleri tekdüze bir çizgide ilerlemiyor yani iyisi de var kötüsü de… Fakat dizinin geleneklerindenbazılarını da yıkmayı ihmal etmiyorlar. Örneğin asla adam öldürülmeyen ve kan dökülmeyen dizinin, mevcut düsturu en fazla benimseyen karakteri olan Baracus’un “ilk vukuatı” kuralı deliyor adeta!
Her bölümünde bir taşıtın takla attığı diziye nazaran, film perdesini taklasız kapatıyor… Zaman zaman karakterlerden bile rol çalan siyah GMC ise çok erken aramızdan ayrılıyor.

Oyuncu seçimlerine gelecek olursak. Liam Neeson’ın Smith karakterine yakıştığını düşünüyorum. Son zamanlarda tür ayrımı gözetmeksizin pek çok yapımda karşımıza çıkan yakışıklı aktör Bradley Cooper’da konuşkan Facemen’i hiç yabancılık çekmeden sahipleniyor. District 9 ile tanıdığımız Sharlto Copley, sinir bozuculuk konusunda sıkıntısı olmayan Murdock’ı yer yer abartılı fakat aynı derecede eğlenceli bir dille canlandırıyor. Veee tabi ki Baracus… Quinton Rampage Jackson, karakterin iyiniyetini yansıtmakta zorlanmıyor aslında. Karınca incitmeyecek devasa adam profiline birebir uysa daMr. T. gibi birini gözlerin araması elbette doğal. Fakat diziye dair aradığımız en önemli ikonlardan biriolan Mr. T.’nin yokluğunu gereğinden fazla duygusallığa bağlamak da bir noktada yersiz geliyor bana. Patrick Wilson ve Jessica Biel’de kadrodaki diğer önemli isimler.

Tabi her 80′ler uyarlaması gibi A Takımı’da diziye selam niteliğinde süpriz yumurtalar barındırıyor içerisinde ki bir kısmı da öyle alelade yerleştirilmiş değil. Yine de filmin ilk bölümünde çekim ekibininbile eğlendiğini hissettiğiniz dinamizm, ikinci bölümde güç kaybetmeye başlıyor. Bu sayede mantık sınırlarının dışında muhakemesini yapabileceğimiz eğlenceli bir aksiyon olma özelliğini kılı kılınakaçırıyor.

Yine de A Takımı şans verilmeyi hak eden bir yapım. Devam filmine araladığı kapı da bariz. Kim bilir, belki ilkinin bir kaç adım ilerisini arşınlayacak bir devam filmine de maruz kalabiliriz… İyi Seyirler…

“ayrıca bir yönetmen olarak kişisel beğenilerimden uzak duracağıma söz veriyorum! Ben artık bir sanatçı değilim. Anın bütünden daha önemli olduğunu düşündüğüm için, bir sanat eseri yaratmaktan sakınacağıma söz veriyorum. Amacım, karakterlerimin ve mekânlarımın içindeki gerçeği ortaya çıkartmaktır. Bunu tüm kişisel zevklerim ve kaygılarım pahasına yapmaya çalışacağıma söz veriyorum. Böylece iffet yeminimi ediyorum.”

Peki, bu işin gelişim süreci nasıl? Şuradan başlayayım, izlemeye asla dayanamadığım ve bu yüzden bile bile kaçırdığım bir sürü siyah beyaz film vardır sinema tarihinde. Anlayacağınız üzere sinema ilk yıllarda siyah beyaz başlamıştır. Daha sonra olayın içine ses ve renk unsurları gelince sinema seyircisi biraz daha artmış, insanlar sinemanın ne olduğunu tam olarak anlamaya başlamışlardır. Yıllar ilerledikçe teknolojinin işin içine girmesi, bir dönüm noktası olmuştur. Bir süre teknoloji sadece bir yardımcı öğe olarak gözükmesine karşın daha sonra filmlerde resmen başrol oynadı. Zor çekimlerin düzenlenmesinde, hataların düzeltilmesi ve seslerin aranjmanıyla devam etti. 2010 yılına geldiğimizde ise artık teknoloji öyle bir noktaya geldi ki; bizler çoğu filmde sadece teknolojik izler bulduk. Hatta teknoloji artık o kadar ilerledi ki yönetmenler hayal dünyalarını tamamen teknoloji sayesinde sinemaya aktarmaya başladı ve oyunculuk kalitelerinde eskiye oranla belirgin bir düşme oldu. Oyuncuların işleri (görünüşte) biraz daha kolaylaştı ve bizlere sadece içi boş ama görsel anlamda bir o kadar dolu filmler prodükte edilmeye başlandı. Bilinçli sinema seyircileri bu konuyu düşünmeye ve eleştirmeye başladı doğal olarak. Ama tam bu noktada 1995 yılında, bazı yönetmenler bu tarzın, sinema seyircisini sinemadan uzaklaştırdığını düşünerek yeni bir akım başlatmaya çalıştılar. Bu akım Dogme 95 tekniğini kullanarak film çekmekti.

Peki, bu teknik nedir, nasıl işler? Dogme 95 tekniğinin benim lugatımda kısaca açıklaması: %100 doğallık. Müziksiz, efektsiz, elde sallanan titrek kameralerla çekim yapılarak filmlere gerçeklik duygusu kazandırılmaya çalışıldı ve birçok başarılı film çıktı bu teknik sayesinde. Bu tarz filmler, şüphesiz daha gerçekçi bir tarz ve senaryo barındırdıklarından dolayı, çoğu sinema seyircisi bu akımı destekler oldu. 1995 yılındaki başlangıçtan sonra birçok film çekildi ve bu teknik halen kullanılmaya devam ediliyor. Ayrıca eklemek istiyorum ki, bu tekniğin %100 olarak kullanılmadığı filmlerde bile, bir parçasını kullanmayı tercih eden yönetmenler var. En güzel örnek yakın geçmişteki, Matt Damon’un oynadığı ‘’Green Zone’’ filmi. Filmi izlerken kameranın inanılmaz derecede sallanması ve çok sert hareketlerle bölümler arasındaki geçişler olarak verilebilir. İşte bu bir Dogme 95 tekniğidir.

Tekniği anlattıktan sonra, bir Dogme filmi çekilirken hangi kurallara uyulması gerektiğini sayalım.

1- Çekimler stüdyo dışında yapılmalı (Hikâye özel bir sahne donanımı gerektiriyorsa, stüdyo dışında uygun bir mekân seçilmeli).

2-Ses, kesinlikle görüntülerden ayrı olarak üretilmemeli ya da tersi (Sahne içinde üretiliyor olmadığı sürece müzik kullanılmamalı).

3-Kamera, el kamerası olmalı. El kamerasıyla elde edilecek hareketlilik ya da hareketsizlikler serbesttir (Film, kameranın durduğu yerde çekilmemeli, kamera filmin olduğu yerde olmalı).

4-Film, renkli olmalı. Özel ışıklandırma kullanılamaz (Çekilecek sahnede filmin pozlandırması için çok az ışık varsa, sahne kesilmeli ya da tek bir lamba kullanılmalı).

5-Optik numaralar ve filtreler yasaktır.

6-Film, gelişigüzel aksiyon içermemeli (Öldürme, silahlar, vb bulunmamalı).

7-Zamansal ve coğrafi yabancılaştırmalar yasaktır (Film, şimdi ve burada geçmelidir).

8-Tür filmleri kabul edilemez.

9-Film formatı 35 mm olmalı.

10-Yönetmen, jenerikte belirtilmemeli.

Kısacası kuralları okuduktan sonra bizim bayıldığımız, hatta isimlerine taptığımız Hollywood yapımı filmlerde kullanılan ne varsa, hepsine karşı bir akım olarak nitelendirebiliriz. Artık zamanımızda filmdeki karakterlerin bile bilgisayar ortamında yapıldığını düşündüğümüz zaman, bu tarzı biraz denemeyi düşünebiliriz. Böylece yapısal olarak bizleri büyüleyen ama içleri bir o kadar boş olan filmlerden biraz olsun kendimizi sıyırabilir, ufkumuzu genişletebiliriz.

Ama her zaman olduğu gibi bunu da yarım yamalak yapmayı başaranlar ya da bu manifestoyu kendi çaplarında esnetmeyi başaranlar var. Örnek vermek gerekirse; ‘’The Celebration(Festen)’’ filmi Dogme örneği bir yapımdır ve daha komiği yapılan ilk dogme filmlerinden biridir. Camın olduğu bir kurşun sahnesinde, yönetmenimiz özel ışık kullanmıştır ve bu kayıtlara geçmiştir. Lars Von Trier, ‘’The Idiots’’ filminde arka plan müziği kullanmıştır. Aynı şekilde biraz sonra size vereceğim tavsiye filmler arasında da %100 Dogme diyebilceğimiz bir film ne yazık ki yok. Yönetmenler bu kurala ihanet etmeye devam ediyorlar ama şu şekilde düşünebiliriz; güncel sinema dünyamızda yönetmenler her ne kadar bizlere sahnelerin gerçek olduğuna inandırmaya çalışsalar da, aslında gerçek olmadığını biliyoruz değil mi?

Günümüzde kaçınılmaz bir son olduğu gibi, her yeni çıkan akımda ya da teknikte buna laf atmak zorunda kalanlar da olmuştu. Hatta Amerikalı eleştirmen Armond White bu akımı nitelendirirken; bu manifestonun amatör porno çekiminden bir farkının olmadığını söylemesine kadar gitmiştir. Bu kadar ağır eleştirilere bence gerek yok, en azından farklı bir şeyler deneyen insanların yaptıklarını beğenmeseler bile, buna saygı göstermek zorunda olduklarını düşünüyorum. Acımasızca eleştirilerin yerine, biraz daha teşvik edici bir sistem kullanılabilirse, sinemaya başlamaya meraklı olan genç yönetmenlerin de önünün açılabileceğini düşünüyorum. Her film çekmek isteyen, yüksek bütçeli filmlerle başlayamıyorlar bu işe. Dogme tekniğini kullanarak önce temelini öğrenip daha sonra pahalı bütçeli yapımlara imza atabilecek bir sürü yetenek vardır.

Yazının sonlarına gelirken, izlenmesi gereken filmlerden bahsetmek istiyorum. “The Celebration” ve “The Idiots” mutlaka izlenmesi gereken filmlerden. Çünkü akımın nasıl başladığını ve bunun ilk kez uygulandığı alanları görebiliyorsunuz, farkı anlamak için. Çekilen 14* numaralı Dogme filmi olan “Joy Ride”, 28 numaralı film “Open Hearts” benim tavsiyelerim arasına girer.

Tam listeye ulaşmak için…

Benim Dogme hakkında bildiklerim, araştırdıklarım ve tabiî ki derlemeye çalıştıklarım burada sona erdi. Ama siz biraz daha fazla bilgi edinmek ve üşenmeden ben okurum bu işi diyenlerdenseniz aşağıda size faydasını dokunacağını düşündüğüm bağlantıları sıralıyorum. Teşekkürler.

1. VOW OF CHASTITY
2. Kristian Levring interview
3. Dogme 95 – Dogmefilms
4. “Remodernist Film Manifesto”, When The Trees Were Still Real, August 27, 2008 Retrieved September 1, 2008

1. http://uffilmanalysisfour.pbworks.com/List-of-Dogme-Films
2. To the Rescue of Cinema: Dogme 95 at BrokenProjector.com
3. GreenCine primer on Dogme95
4. The Dogpile95 movement’s website
5. Interview with The Dogme Doctor Mogens Rukov
6. Official Nimbus Film website
7. Lars From 1–10, a ten-minute film in which Lars von Trier reflects on Dogme 95.
8. ‘DOGME 95′, John Roberts, New Left Review I/238, November-December 1999

* Merak başa bela, neden bu filmlere numara veriliyor? Bunun tam açıklamasını bilmediğimden dolayı kendi yorumumu ve okuduklarım arasından bir derlemede bulunmak istiyorum. Eskiden filmler çekildikten sonra Dogme filmi diye piyasaya gönderiliyormuş ve hepsi Dogme özelliklerini taşıyamıyormuş doğal olarak. Daha sonralarında buna kafa yoran arkadaşlar, bu işi biraz resmileştirmeye karar vermiş ve bir zaman sonra piyasaya çıkan filmler bir kontrolden geçirildikten sonra Dogme filmi olduğu garantisi veriliyormuş. Yukarıda belirttiğim ‘’VOW OF CHASTITY’’ de buna dağil. Bu duruma göre şu anda piyasada resmi kayıtlara göre 254 tane Dogme tarzında film var.

Film, akıl hastanesine kapatılmış bir otoyol gişesi memuresi olan Yoon-jeong Choi ‘nin; onu ziyarete gelerek yazı dizisi hazırlamayı planlayan Bilimsel Köse yazıları yazarı Ho Lim ‘in arasındakı roportajla başlıyor.

Yoon-jeong durumu öylesine gercekçi anlatıyor ki, bilimsel olarak kanıtlanamayan hiç bir şeye inanmayan gazeteci, not alıyormuş gibi görünerek otoyol gişesi memuresinin hikayesini dinliyor.

Yoon jeong, 4 yıl önce, gişelerinin yakınında patlama sonucu içinde bulunan tüm mahkümlarla birlikte, 1 kişi hariç herkesin öldüğü patlamadan sonra, kurtulan mahkümün cesedi bulunamayınca, seri katil olan bu kişinin de öldüğünün ilan edildiğini, aslında bu kişinin bir kadın olduğunu, cinsiyetini de , bir gece vardıyasında, geciş için gişeye yaklaşan arabadan uzanan kadın eli ile kendisine teslim edilen geçiş biletinin kanlı olmasından sonra hatırladığı detaydan anladığını, polislere verdiği ifade de durumu izah ettiğini söylüyor.

4 sene sonra , aynı tarihte , yani 29 Şubat’ta, gişenin yakınındaki başka bir gişede yeniden bir cinayet işleniyor. Yoon-jeong, cinayet gecesi , tıpkı 4 sene öncesinde olduğu gibi, tüm gişelerin ve merkez binanın ışıklarının söndüğünü söyleyip, aslında elektriklerin hiç kesilmediğini söleyen çalışma arkadaslarının ifadesinden sonra, şüpheli konumuna düşüyor. Ve, elektrik kesintisinden sonra teslim aldığı kanlı bilet onu öylesine bir buhrana sürüklüyor ki, Yoon jeong, artık bir insomnia (uykusuzluk hastaliği) hastası ve kesinlikle karanlık korkusu olan biri haline geliyor.

Çok başarılı bulmadim ben filmi. Zaten , son yıllarda izlediğim ve “helal olsun, adamlar yapmış” dediğim bir korku-gerilim filmi çıkaramadı Güney Kore.

Fakat yine de, bu türü sevenlerdenseniz, biraz da, korku filmlerindeki mantık hatalarıyla dalga geçerek korkunuzu bastırmaya çalışanlardansanız, film tam size göre diyebilirim…

Amerikan rüyasının kâbustan ibaret olan diğer yüzünü gözler önüne seren Hector Babenco imzalı 1987 yapımı bu dramatik film, William Kennedy’nin Pulitzer ödülüne layık görülen romanından sinemaya uyarlanmış.

Dram içinde dram olan bir filmden bahsediyorum. Yukarıda konusunu paylaştığım filmi 2 saat 20 dakika boyunca izlemenin ne denli zevkli bir şey olduğunu anlatmak istiyorum artıları ve eksileriyle. Film, hakkında konuşulmayı hak ediyor. Uzun zamandan beri arşivimde duruyordu ve nihayet izleme fırsatı bulduğumdan dolayı artık çok mutluyum.

1930′ların Amerikasın da geçen bir dram hikâyesi olduğundan film inanılmaz derecede yavaş ilerleyen bir film. Yavaş ilerlemesini eksi bir özellik olarak düşünmedim, çünkü olayları ayrıntılarıyla işlemeye çalışmışlar. Sadece filmi izlerken değil, diyalogları dinlerken bile sokakta yaşanan açlık ve sefaletlerini anlayabiliyorsunuz. Yırtık dökük kıyafetler, yemek bulma savaşı, soğuk ve daha fazlası olabilecek kavramları, sadece diyaloglardaki zavallılığı dinleyerek anlayabiliyorsunuz.

Filmin konusu sokakta yaşayan ve birbirini sevdiğini anladığımız 2 insandan bahsediyor, hayatla olan mücadelelerinden ama konu biraz havada kalmış gibi. Filmde burada belki de asla bahsedilmemesi gerektiği kadar mantıksal hata gördüm. Bunlar yüzünden siz konudan kopuyorsunuz ve anlatılmak istenen o mükemmel havayı bir türlü alamıyorsunuz. Bunun nasıl bir şey olduğunu şu anda buradan tam olarak ifade edemesem bile, eğer filmi izlerseniz eminim sizde aynı duygulara kapılacaksınızdır. Sürekli bulamadığınız bir parça eksik gibi geliyor.

”Underrated” film; yani beklediği ilgiyi göremeyenler sınıfına almak istiyorum. 87′li yıllarda ya da biraz daha eski zamanlarda Amerikalılar dram filmlerinde mutlu son görmek isterdi, aslında mutlu son görmeyi kim istemez ki? Türk sineması filmlerinde de genelde kavuşan sevgililer, kötü adam öldükten sonra hayatına devam eden ve evlenen âşıklar, film boyunca kavuşamayıp ta son sahnede mutlu olan çiftleri görmüşüzdür hep. Sonu bu film gibi biten filmlerin o zamanlarda çok rağbet görmediğini söyleyebilirim.

Asıl bahsedilmesi gereken şey; konudan ve filmden çok daha yukarılarda bir şey olarak gördüm. Filmi izleme amacımı şu anda zaten sizlere açıklamış oldum. Açık söyleyeyim, 1930 yılındaki bu dram hikâyesi bana hiçbir şey katmadı. Daha çok ” bakın görün, 1930’lar böyleydi” gibilerinden bir yansıması oldu bana. Ama bu filmi hayatınızda 1 kere sadece Streep ve Nicholson için izlemek zorundasınız. Hangisinden başlayalım önce?

Streep; tam 16 kere Oscar’a aday olmanın ne demek olduğunu çok merak ediyorum. 11 kere NBA şampiyonu olabilir, 6 kere En Değerli Oyuncu ödülü ya da 8 kere sayı kralı olabilirsiniz. Ama 16 kere Oscar adaylığını bir şekilde açıklayamıyorum. 1988 yılında en iyi kadın oyuncu ödülüne aday bir performansı izledik. Kendisinin daha öncelerinde Oscar’a aday olan 5-6 performansını izlemiştim. Ama bu rol açık ara en iyisi, hatta kariyerinin en iyisi olmuş. 37–38 yaşlarında bir kadının; alkolik bir kadının portresini çizmiş Streep. Aksayarak yürümesinden bahsetmiyorum film boyunca; sıcak bir yer bulduğu zaman bize oranın sanki dünyanın en rahat yerini anlatmasını, kızdığı zaman öfkesini nasıl dışarıya vurduğunu ve çevresindeki insanları bir o kadar rencide ettiğini; kendi çıkarlarını korumadan ve aynı zamanda kendisinden daha zor durumda kalanlara gösterdiği merhameti izledik. Tek kelimeyle inanılmaz bir karakter koymuş ortaya, mutlaka izlenmesi gerekiyor. Şu son yıllarda Oscar performanslarını izledikten sonra, artık bazı şeylerin ne kadar basit! Elde edildiğini görmek gerçekten beni üzüyor.

Nicholson; aynı Streep gibi sokaklarda dolaşan ve bir nevi ”özgürlük” savaşçısı rolüne bürünmüş. Karakterindeki güçlü duruş, eskiden gelen ve yaşadığı bir acıyla bereber birden korkak olan ama aslında bir o kadar güçlü olan bir adamın portresi. Yemek bulduğu zaman paylaşması ve pişmanlığını dile getiren sahneler iyiydi, ama daha inanılmazını izlemek istiyorsanız filmin ortalarına doğru ilerlemesini beklemeniz gerekiyor. Aşağılayıcı konuştuğu zaman ki sakinliği ve surat ifadesini görebiliyorsunuz, hayranlık uyandırıcı. Mezar başında söylediklerini duyduğunuz zaman ise bir anda duruluveriyorsunuz ve o an oradan, yanı başından izlediğinizi sanıyorsunuz. Tabiî ki bizler Nicholson’un daha ne filmlerini izledik, ama bunu da bir yere not almak gerekiyor.

Sonuç; film olarak değil, sıkıldığınız bir zaman; acaba iyi oyuncu performansları nasıl olur gibi bir arayışa girdiğiniz zaman mutlaka izlenmesi gereken bir film. Elbette vardır ama ben hatırlamıyorum; daha önce 2 oyuncunun böylesine uyumlu olduğu ve böylesine inanılmaz performanslar verdiği bir filmi izlememiştim. Biraz sıkıcı, ama sıkıcı filmlerden bile zevk alırım diyenleri bu tarafa bekliyorum. İyi seyirler.

Chung-dong Jang (Jun-ho Jeong) sıradan bir trafik polisidir. Cinayet Masası dedektifi olma hayalini gerçekleştirmek için eline süper bir firsat geçer. Yakalanmaları için uzun yıllardır çalışma yürülmesine rağmen başarıya ulaşmayan bir göreve, Kwang-seop Ahn (Sang Jung Kim )’in çetesine gizli görevle , polis teşkilati tarafindan sızdırılır.
Bu sırada, çete de boş durmamış, işe yaramasa bile, polis teşkilatına sızabilecek eğiteme sahip tek kişi olan Jung-dae Lee (Woong-in Jeong)’yi teşkilata sokmuştur bile. Jung-dae, yetenekleriyle, polis şefinin güvenini kazanırken, gizli operasyonlar servisinden Cha Se-rin (Go Eun Han )’le de aşk yaşamaya başlamıştır. Ve elbette Jung-dae; kendi çetesine sızmış olan köstebeğide araştırmakta ve kim olduğunu bulmaya çalışırken, çetesinin yakın zamanda yapacağı büyük anlaşma öncesi polise yakalanmasını da önlemeye çalışmaktadır.

Film, komedi-aksiyon türünde, her iki türü de içiçe tutabilmiş filmlerden biri. İlk yarıda komedi ağırlığı verilmiş filmden azda olsa sıkılabilirsiniz. Özellikle komedi ağırlıklı filmleri tercih etmeyenler için (benim gibi) bu durum, ikinci yarıda yerini tamamen aksiyona bırakan film için bir sanş halini alıyor.

2009′un çok ses getiren ve raiting konusunda hayli başarılı olan G.Kore dizisi IRIS’ten hatırlayacağımız Jun-ho Jeong; trafik polisi rolünde karşımıza çıkıyor. Özellikle çeteye sızma aşamasındaki performansı, IRIS dizisini izlemiş kitle için biraz sarsıcı olabilir. Zira , oynaması gereken rol, IRIS’in kötü niyetli ajan rolündeki Jeong’a pek uymamış diyebilirim. Genel olarak filmdeki performansını değerlendirdiğimde yine de başarılı buldum.

Ayrıca; altyazı çevirisi yapan gurubun , yaz aylarının da gelmesiyle içine girdiği rehavet durumu yüzünden son 3 bölümünü çevirmekte pek hevesli görünmedikleri belli oluyor.

G.Kore dizisi Boom-nal’dan hatırlayacağımız Go Eun Han’da filmde gizli operasyonlar departmanındaki dedektifi canlandırıyor. Bu kızda iş var arkadaşlar. Oynadığı birkaç yapımı daha izlediğimde, zannediyorum ki, izlemediğim film ve dizilerini de seyretmeye başlayacağım.

Vakit varsa, yapacakta bir işiniz yoksa, filmi izlemenizi tavsiye ederim.

İçinde bulunduğumuz son on yıl içerisinde aksiyon sinemasının trendleri ciddi biçimde değişti! Bourne serisi ile rahat bir nefes alan bu tür Bond serisinin yeniden makyajlanması ile birlikte yeniden ciddiye alınması gereken özellikleri bünyesinde toparlamayı başardı. Menüye bir de komplike kurguları ve hareketlilik namına ne varsa tepeye taşıyan incelikli sahneleri ekleyecek olursak, türün geçirdiği evrimi daha kolay idrak edebiliriz. Bir de bu türün parodisi olan süper prodiksiyonlar var ki, türün gerçek sahiplerinden çok daha pahalı ve incelikli olabiliyorlar…Örneğin 150 milyon doları aşkın bütçesi ile Tropik Fırtına, şişkin masrafları sebebi ile ti’ye aldığı sularda boğulmadan izleyicisini diri tutrabiliyorken; Tetikçi, Taşıyıcı, Hepsini Vur ve ailenin son üyesi Gece Ve Gündüz, ise daha fazla cambazlığı kendisini minimum ciddiyetle izleyicisine sunarak kaldırabiliyor…

Her aksiyon filminin daha haraketli ve daha fazla çatırtı patırtılı gösterime girme gibi bir iddiası var sanki. Bu noktada içi “kof” aksiyon sinemasının da uzunca bir süredir ev sinemasından sıyrılıp genel gösterime çıkabilecek örneklere sahip olamaması durumunu da irdelemek gerekiyor (Lafı bir şekilde Cehennem Melekleri’ne getirme niyetinde olmama rağmen dönüp dolaşıyorum iyi mi?)

Rocky ve özellikle Rambo serisinin son halkası, 80′lerin ruhunun arayışının belki de ilk adımlarıydı Stallone için. Bu iki serinin devamı konusu henüz netlik kazanmamışken; Stallone, bambaşka bir seri film olma potansiyeline sahip Cehennem Melekleri ile çıktı karşımıza. Sağlam bir “kemik kıran” kadrosuna sahip olan Cehennem Melekleri, detaysız senaryosu, zaman zaman sarkan kurgusu; yer yer kasıntı, yer yer sinir bozucu diyalogları ile 80′lerin maço aksiyon filmlerine hasret duyanlar için biçilmiş kaftan. Hiç bir konu üzerinde gereğinden fazla kafa yormanıza gerek yok zira oldukça kaslı ağabeylerimiz bu soruları sizler için hiç bir ekstra ücret ödemeden geçiştiriveriyorlar…

A-Takımı ile Cehennem Melekleri’nin birbirine yakın dönemlerde vizyon şansı elde etmesi kafamızda “80′ler usulü aksiyon geri mi dönüyor?” sorusunun şimşek efektine tekabulen çakmasına sebebiyet veriyor. Şu dakikada bu yapımların gerekliliğini ya da gereksizliğini sorgulamak zaten akıl karı değil. Diğer taraftan günümüz cilalı aksiyon örneklerinin grotesk bir antitezi oldukları için ben bu yapımların olması gerektiğine de inanıyorum. Mesela yüzde doksanı “yaşlı abilerden” oluşan bu örnekler, vernik kokan yeni nesil aksiyonlara da garip bir alternatif oluşturuyor. Örneğin Cehennem Melekleri’nden tek gerçek farkı, hikayesini çekici kılmak adına türlü cambazlıklara soyunması olan Salt’ın da bu örneklerden tamamen bağımsız olduğunu düşünemeyiz. Zira hesapta politik bir kurgu içeren ve izleyiciyi ters köşeye yatırmak adına heybesinde ne var ne yok bu tarafa hibe eden Salt’ın geç kalmış bir aksiyon örneği olduğunu söylemek de hiç yanlış değil! Hem de 20 küsür yıl gibi bir gecikmedir bana göre burada söz konusu olan!

Yine de daha afişlerinden kendisini belli eden Angelina Jolie vs Botoks şaheseri Stallone + 6 maço adam’ın caydırıcılık unsurları da bir değil (her ne kadar photoshop sayesinde Jolie’den ziyade Zeta-Jones’u andırsa da caydırma eşiği üzerine ciddi bir fark görmek mümkün değil!)

Propaganda…propaganda…propaganda…Stallone, Stallone’luğundan vaz geçmeyecek bunun için akıl duasına çıkmaya gerek yok. Kıyıda köşede kalmış, adını doğru telaffuz edemediği ülkelere kendi eli ile adalet götürmeye devam ediyor. Küçük devletleri satın alan büyük Amerikalılar…daha neler neler…İyi de 80′lerde zaten çocuk olan kuşak büyüdü, çoluk çocuk sahibi oldu…mümkün mertebe adam oldu…En azından bu bakış açısı değişebilirdi. Kalan herşey olduğu gibi dursaydı da gocunmazdık ki!

Bam! Güm! Çatara! Patara! Eğer özlem çekmiyorsanız kaslı ağabeylerimizin cüsselerine orantılı olarak koca koca silahlardan çıkacak bu patırtı kulaklarınıza hasar verebilir. Zira burada gayri melodik bir silah orkestrası kurulmuş vaziyette! Her gurmenin damak zevkine hitap eder mi (ya da damak zevkinize hitap etmesi için gurme olmanız gerekir mi)? İşte bu soruların net bir cevabı yok!

Schwazzenegger’in kısacık sahnesinin berbat bir espri ile sona erdirilmesi…Buruşuk yüzler arasında cillop gibi ortaya çıkan Bruce Willis’in de seyircinin göz zevkine bir parmak bal çalması dışında…Terlediği zaman suratına bakmakta zorlanılacak (normalde ne yapıyorduysak) bir Stallone’a ne kadar seçkin bir menü var. Tabi kadroda görmek isteyeceğimiz daha bir düzine emektar aksiyon yıldızı da var!

JCVD ile bir nevi kendi kariyerinin muhasebesini yapan Van Damme’ın kendisine edilen teklifi geri çevirdiği söyleniyor. Takdir edilesi buluyorum ve geçiyorum…Steven Seagal, Hulk Hogan, Chuck Norris, Jackie Chan gibi eski topraklar ile, Tony Jaa, Vin Diesel gibi aksiyon yıldızlarının da böyle bir yapımda yer alması gerekirdi…Belki bu plan dahilinde olabilir. Zira Cehennem Melekleri bir televizyon dizisinin üç düzine bölümünden sadece biri gibi duruyor! Peki dizinin devamına gerek var mı? Bu noktasa susuyorum…

Jean-Dominique, Elle dergisinin popüler editörüdür. İstediği birçok şeye sahip olan Dominique, hayatının en güzel döneminde geçirdiği bir beyin kanaması sonucu istemediği bir şeye sahip olur:kendi bedeninde esareti yaşamak. Tamamen felç geçiren Dominique sadece tek gözünü kullanabilmektedir, onun dışında vücudunda hükmedebildiği tek bir organı dahi yoktur. Başlarda birçok kişi onun bu durumuna çok üzülür. Eski karısı, çocukları, arkadaşları onu zaman zaman görmeye gelir.  Fakat zamanla insanlar normal hayatlarına geri dönmeye başlarlar. Dominique’in ise dünyayla iletişim kurmasını sağlayan tek şey farklı şekilde dizayn edilmiş bir alfabedir. Göz kırpmalarla ve bu alfabenin de yardımıyla diğer kişilerle iletişim kurmaya başlar. Bu onun için bir umut kıvılcımıdır. Ve sağlıklı iken anlaştığı bir yayıneviyle tekrar bağlantı kurulmasını ister. Çünkü artık kendi hayatını kitaba dönüştürmek için gereken gücü kendinde görmeye başlamıştır. Yayınevinin gönderdiği yardımcı kızla kitap çalışmalarına başlayan Dominique, uzun süredir kimseye hissetmediği kadar kendine yakın  hisseder Claude adındaki bu kızı. Artık tek istediği bir an önce onunla beraber kitabını tamamlamaktır.

2007 yapımı bu fransız filmi gerçek bir yaşam öyküsünden yola çıkılarak çekilmiş. Jean-Dominique Bauby’nin kendi hayat hikayesini anlattığı Kelebek ve Dalgıç Giysisi adındaki kitabı dünya çapında birçok dile çevrilmiş ve büyük yankı yapmıştı. Bunun üzerine yönetmen Julian Schnabel Jean-Dominique Bauby’nin hayatını filme dönüştürmeye karar vermiş ve meydana getirdiği filmle de onun içdünyasını, psikolojini, düşüncelerini beyazperdeye yansıtmış ve bunu da büyük bir başarıyla yapmıştır. Son dönemin en başarılı psikolojik-dram filmlerinden olan Kelebek ve Dalgıç’ı izlerken umuda doğru bir yolculuk yapmanız kuvvetle muhtemeldir.

Dünya sinemasında kendi tarzımızla, adımızla daha bir Türk sineması olgusu oluşturabildiğimizi söyleyemeyiz, kaldı ki animasyonda iddialı olalım. Gözümüzü dört açıp hayranlıkla izlediğimiz bir Oyuncak Hikaye’miz, bir Wall-E’miz, bir Mary ve Max’imiz kim bilir ne zaman olacak. Ama bu demek değil ki elimiz böğrümüzde oturup bekliyoruz. Neyse ki kalemlerini savuran, hamurlarını alıp yoğuran böğür kaçkını ellerimiz var.

Animasyonla uğraşanların Türkiye’deki şartları, ihtiyaçları, olanakları göz önüne alınarak tasarlanan bir projeden Sivri ekibi olarak henüz haberimiz oldu. Olur olmaz çorbada az da olsa bizim de tuzumuz olsun istedik ve siz sevgili Sivrisinema okurlarını “Canlandıranlar Yetenek Kampı” projesinden haberdar etmeyi üstümüze vazife bildik.

“Canlandıranlar” projesi, ilk olarak 2008 yılında Berat İlk’in Bilgi Üniversitesi’nde film atölyeleri düzenlemesiyle başlamış. Canlandırma sineması ile ilgilenenlerin donanım kazanması, teknik açıdan daha kaliteli eserler ortaya çıkarılması ve yapılan çalışmaların arşivlenmesi amacıyla yola çıkılan bu girişim, İstanbul Avrupa Kültür Başkenti Ajansı etkinlikleri çerçevesinde 2009 yılında “Canlandıranlar Yetenek Kampı”na dönüştürülmüş. Her yıl düzenlenmesi planlanan kamp, ücretsiz gerçekleştirilen atölye çalışmaları, paneller ve konferanslarla animasyon eğitimi ve üretimini kapsayan bir proje. İçinde canlandırma film yapım tasarımı, canlandırma sinemasında görsel efekt, kurgu, bilgisayarla canlandırma, çizerek canlandırma, karakter tasarımı, sinema dili ve grameri gibi bir çok atölye çalışmasının bulunduğu kampta bütün etkinlikler ücretsiz. Canlandırma Yetenek Kampı’na 18 yaşından büyük, amatör ya da profesyonel olarak canlandırma sinemasıyla uğraşan herkes katılabilmekte. Atölye çalışmalarının sonucunda katılımcıların ürettiği projeler arasından seçici kurul tarafından uygun görülenlerin, çeşitli uluslar arası film festivallerine gönderilmesi de planlananlar arasında. Bu yıl seçilen İstanbul konulu projelerin çekimine başlanmış bile, aralık ayında ise çekilen filmler uluslar arası film festivallerine gönderilecekmiş.

Ayrıntılı bilgi için projenin internet adresini yazımıza ekleyip proje çalışanlarına, gönüllülerine ve müstakbel katılımcılarına can-ı gönülden kolaylıklar, başarılar dileriz.

http://www.canlandiranlar.com/

Bu arada Mehdi’nin oğlu Adem ile Rahim’in kızı Filiz arasındaki tutkulu aşk, aralarından geçen sınır çizgisi nedeniyle iyice imkansızlaşır.

Filmin özeti bu kadar, buradan sonra bahsedilecek tek şey herhalde oyunculardır. Film bir hikâye tadında geçiyor, bu Sinan Çetin’in bir filmi nasıl dağıtabilirim çabalarından kaynaklanıyor olsa gerek. Hazır yeri gelmişken; kendisi bu filmle beraber piyasada bir çıkış yakaladı, daha doğrusu yakaladığını düşünüyorum ama ondan sonra bunun kadar ses getirebilecek başka bir eserini ben ne yazık ki görmedim, ama sizler için komiser Komser Şekspir diyelim.

Hak ettiği ilgiyi göremedi tarzında konuşmalara girmek için yaşımın uygun olmadığını düşünüyorum çünkü film çıktığında 11 yaşında olan biri bunu doğal olarak ayırt edemez. Ama şunu diyebilirim ki, yıllar sonra ortalıkta Türk sinemasında neler vardı tarzında bir sohbet açıldığı zaman sonlarda ismi zikredilen bir film olması üzücü bir durum gibi geldi bana.

Oyuncu kadrosu tek kelimeyle inanılmaz. Kemal Sunal’ın (aptal) filmlerini izleyerek büyüdüğümü söyleyeyim. Evet, gerçekten çoğu aptal filmlerdi diye düşünüyordum eskiden, ama onu anlamanın bir olgunluk meselesi olduğunu idrak etmek gerekiyormuş, ben bunu anladım ve geç de olsa idrak ettim. 1999 yılındaki Propaganda’yı izleyince (2.kere izlemek gerekiyordu, lakin film eski, ben yeniyim) ne kadar özel bir seviyede oyuncu olduğunun da farkına varıyorsunuz. Şu filmi gerçekten yeni nesillere izlettirmek gerekiyor. Şöyle anlatayım, Depp’in kendine has bir tarzı var, ağız-dudak kombinasyonu, eller kollar kısacası bir vücut dili var hangi rolde olursa olsun, Sunal’da böyle biri. Geçmişte izlediğimiz filmlerindeki gülmeler, koşarken kollarını vücudunun bir parçası değilmiş gibi kullanması, yürümesi ve düşünürken gözlerini sol yukarıya doğru tutup ağzını genişletmesi vb mimikler onun has tarzı. Muhteşemdi. Ali Sunal ve M.Akpınarda bir o kadar iyilerdi.

Ş.Şen, Bilginer, Tekindor gibi ustaların yanında, günümüz sinemasında onu da izlemeyi ve bu isimlerin yanında görmeyi çok isterdim ustayı. Bir kere daha saygıyla anmamız gerekiyor onu.

Filmden daha çok Sunal’dan bahsettiğimin farkındayım ama filmi ancak izleyerek anlaşılabilecek bir tarzı olduğunu daha öncede söylemiştim. En kısa zamanda 1 kere daha, izlemediyseniz mutlaka, izlettirmediyseniz mutlaka izlettirmeniz gereken bir film. Türk sinemasında benim için, (anlamış olarak) bir Propaganda gerçeği de var.

Film 2 saate yakın bir metraja sahip. Fakat izlerken , bir sonraki sahnede gelişecek olayı beklemeden edemiyorsunuz. Özellikle, çocukların hayali arkadaşlarının ve akabinde hayali arkadaşın olumunun ardindaki esrarın işlendiği Korku-Gerilim türü filmlerden de hoşlanalardansanız, gayet ilginizi çekebilecek 2010 yapımı bir Güney Kore filmi, Bestseller.

Filmde tanıdık bir yüz gördüm ve içim açıldı diyebilirim. Bir süre önce keyifle izlediğim Personal Taste (Kisisel Tercih) dizisinde gözümü boyayan Seung-Ryong Ryu, yazarımızın ayrılma aşamasındaki Profesor kocasını oynuyor. Performansı konusunda çok uzun yazamayacağım çünkü, finale kadar fazla bir rolü vardı diyemem. Yalnızca, finalde hikayenin gidişatı gereği, olması gereken bir rolü vardı , o bile izlemeye değer diyebilirim.

Başrol oyuncusu Jeong-hwa Eom’u ilk kez izledim. Performansını başarılı buldum.. Fakat kadını o kadar çok melankolik hale getirmişler ki, finalde bürünmesi gereken fizik ve ruh haline, neredeyse filmin başında büründürülmüştü. Gereksiz bir ayrıntı olabilir ama gözüme takıldı.

Tavsiye ederim.

Yönetmenimiz James Cameron Avatar izleyicisinin büyük bir bölümünün Pandora Gezegenine doyamadığına dair tepkiler almış ve  8 dakikalık ek bölümüyle tekrar vizyona sunmaya karar vermiş. Ne de iyi etmiş:d

Bu ek bölümde yeni tasarlanmış canlılar yeni mekânlar ve aksiyon sahneleri olacağı söyleniyor. İlk filminin 2 milyonun üzerinde yaptığı hâsılatı geçer diye düşünüyorum. Pandora gibi hayalin ötesinde güzellikte bir yerde kim olmak istemez ki.27 Ağustos’ ta ABD, 15 Ekim 2010 da ise Türkiye ‘de vizyona giriyor.

Eklemeliyim ki filmimiz 2010 Oscar ödül töreninden 4 heykelcikle döndü. Şöyleki

En iyi görüntü yönetmeni (Mauro Fiore),sıradışı görsel efektler, En iyi sanat yönetmeni, En iyi sinematografi…

Bence Zoe Saldana’ da ödül almalıydı. Performansı çok etkileyiciydi. Her nekadar oynadığı bölümler  animasyon da olsa ki hatırlarsanız  ımax teknolojisiyle çekilmişti yani animasyonu da canlandıran yine filmin oyuncularıydı. Ve bu konuda zoe saldana’nın neytiri’ye kattığı ruh bambaşka bir etki yaratmıştı. Ama böyle bi kategori yok ne yazık ki.

Her zaman kısa ve öz yazayım diye başlıyorum ama çene yaylarım gevşek doğuştan olmadı yine.

Daha kısa bir yazıda buluşmak üzere diyerek mahcup ayrılıyorum karşınızdan.

SEVGİLERİMLE

Cara, mahkeme için psikolojik danışmanlık yapan bir psikayatristdir. Hastalarından biri bölünmüş bir kişiliğe sahiptir. Cara, hastasının kişiliklerinin birer cinayet kurbanı olduğunu keşfeder. Bunun üzerine idealist doktor, zamana karşı yarışarak cinayetlerin esrarını hastası ile gerçekleştirdiği seanslarda çözmeye çalışır.

Gerçek ile fantastik dünya arasında gidip gelen bir film izledim. Şöyle açıklamaya çalışayım, ilk önce normal hayattan kesitler geliyor önümüze. Bir psikolojik hasta var ve bu kişide kişilik bölünmesi olduğuna karar veriliyor. Ama daha sonra film ilerledikçe bu olayın 2 kişiden ibaret olmadığını ve çoklu kişilikleri yansıttığını anlıyorsunuz. Buraya kadar olan sahneler için filmin ilk yarısı diyebiliriz rahatlıkla. Buraya kadar tamamen gerçek dünyadan bir kesit sunmuşlar.

Daha sonra bir geçiş yapıldığını görüyorsunuz. Bu sefer olayımız biraz fizikötesi dünyaya geçiyor ve başka öğeleri tanıyoruz ve daha sonrada özelliklerini kavrıyoruz. Burada yapılan çok önemli bir geçiş var. Hastamız kısa bir süre için unutulmuş havası yaratıldı bende. Hani futbol izlerken bazen deriz ya ‘’ Hasan sahada mı belli değil ‘’ diye, işte bir ara hastayı kaybetmişler. İşin daha fenası bir ara kendi kendinize sorgulamaya başlıyorsunuz acaba o’na ne oldu ve hikâyeye nereden dâhil olacak diye… Ama öyle bir giriş yapmayı başarmış ki…Gerçek dünya ile fantastik öğelerin bulunduğu zaman arasında geçiş hastamız açısından yeteri kadar iyi değildi, ama en azından konuyu güzel bağlamaları buradaki eksi tarafı artıya doğru biraz daha yaklaştırıyor, tatmin edici diyebiliriz.

Son olarak konuşulması gereken herhalde oyuncu performanslarıdır. Jonathan Meyers’ı daha önce From Paris with Love filmiyle hatırlıyorsunuz. Orada ki performansının da ne kadar dikkat çekici olduğuna daha önce değinmiştim. Hatta bıraktığı bıyık sayesinde, mimiklerin bir ara J.Depp’e ne kadar benzediğinden bile bahsetmiştim. Bu filmde de dikkat çeken bir oyunculuk performansına imza atmış. Özellikle biraz gerektiğinden fazla kopya vermenin pişmanlığını yaşarken; içinde yaşadığı çoklu kişilikler sırasındaki değişik hal-durum hareketlerini dikkatle izlemek gerekiyor. J.Moore ise inançlı bilim insanı rolünde gayet iyiydi her zamanki gibi onu izlemek zevkti.

Sonuç olarak psikoloji, gerilim, dram öğelerini birleştiren bir film olmuş. Başlarda herhalde sonucu bilimsel olarak açıklanacak tarzında bir düşünce içine girmişken filmin gittiği yön bir anda tamamen değişiyor ve doğal olarak beklentilerinizi yükseltiyorsunuz ve konsantrasyon seviyesiyle beraber acaba sonunda nereye gidecek diye düşünmeye başlıyorsunuz. Seyir zevkini arttıran bir diğer faktörde bu olsa gerek. Normalde bu tarz filmleri fazla sevmem ama bu film yaptıklarıyla, Meyers’de oynadığı oyunculukla ilgimi fazlasıyla çekti. Tavsiye ederim.
Notum 10/7.6

Çok beklentiyle izlemeye başlayıp, ortalara doğru baydığım filmlerden biri oldu. Cain And abel dizisindeki performansı sayesinde tanıdığım, yamuk burunlu, çokta çekici olmamasına rağmen , aklmda yer eden Hyeon-jun Shin için izledim.

Hyeon-joon (Hyeon-jun Shin) bir takım sakarlıklar dışında işini soğuk kanlılıkla yapan kiralık bir katildir. Jin-yeong ise, hayattan bezmiş, intihara meyleden ama tıpkı Hyeon-joon gibi talihsiz hareketler yüzünden bir turlu olemeyen genc bir kadindir.

Jin yeong, metro durağında kendini trenin önüne atmak istese de, başarılı bir zıplayış yapamadığı için , ölemez(!).. Akabinde, metrodan çıkıp kaldırımda yürürken, ufak bir araba kazasına tanık olsa da yürümeye devam eder. Kazaya karışan bilin bakalim kimdir? :) Tabi ki bizim kiralık katilimiz Hyeon-joon..

Neyse efendim, kiralık katilimize bir iş(!) gelir. Zengin bir adamı , gece uykusundayken öldürecektir. Ama o da ne ! mekana vardığnda, uykuda olan bir adam değil, bizim Jin-yeong’dur…

Birbirileriyle tanışmaları bu şekilde olan ikilinin , sakarlıklar ve dengesizliklerle dolu ilişkilerini konu alan filmin yönetmeni; Kiss Me, Kill Me ile ilk yönetmenlik deneyimini yaşayan Yang Jong-Hyun.

Vaktiniz varsa, izleyebilirsiniz.

Joe, Kariyeri için büyük bir handikap olan bu durumu nasıl düzeltecektir? Bu zamana kadar, bir kızı olduğundan bile haberi olmayan bu adam, babalık yapabilecek midir? Film çok eğlenceliydi bana göre. Başından sonuna dek hiç temposunu düşürmeyen bir filmdi özellikle. En utopik şey, komedi ağırlıklı bir filmde ağlamaktır. Finale doğru gözleriniz sulanırsa korkmayın, bu tamamen normal bir durum. Duygularınızın hala aktif olduğunun kanıtıdır..

Dwayne Johnson’i tanımayan var mi? Sanmiyorum. Onu ilk izledigim The Scorpion King (Akrep Kral) Filmini hala anımsarım. Dwayne Johnson dışında da sevdiğim 2 isim daha var filmde. The Closer Dizisini izleyenler; çirkin (!) Sorgu Dedektifi Brenda Johnson’i oynayan Kyra Sedgwick’i çok iyi hatırlar. Filmde, Joe’nun menajeri Stella Peck’i gayet başarılı bir performansla oynamış.. The Closer dizisindeki başarısını da perçinlemiş. Peyton’in Bale öğretmeni rolünde ise, Whitout a Trace dizisinden Elena Delgado rolü ile anımsayacağımız Roselyn Sanchez var. Biraz farklı geldi bana performansı,  sanırım dizideki rolüne uzun zamandır adapte olduğumdandır.

Kesinlikle tavsiye ederim. iyi seyirler şimdiden.

Hikâye kısmında fazla elle tutulur bir yan yok aslında. Biraz haksızlık ederek söylüyorum belki de ama bana öyle geldi açıkçası. Fakat anlatım tarzı çok etkileyici olmuş. 1 saat 42 dakikalık süresi boyunca sürekli değişik şeyler göstererek sizi ayık tutmayı başarmışlar filmde. Bu değişik anlatış tarzına birde filmin çoğunda ortalıkta çıplak dolaşan Ricci’nin performansı eklenince izlenmesi zevkli bir film olmuş.

Filmde size sorgulatmak istedikleri bazı noktalar var. Mesela ben bunları size biraz saymak isterim, belki film hakkında biraz daha dikkat çekmeyi başarabilirim. Bazı rutinlerimiz var, mesela birileri gelmeden önce morgda, cenazecimiz sürekli bir iğne yapıyor cesetlere. Ya da filmdeki hareketlilikten kaynaklanarak; cesetler kaçacakları zaman adam neden kaçamayacaklarını bilmesine rağmen apar topar geri dönüyor. Ve belki de en çok sizi düşündürecek olan nokta; bir ceset; aynaya baktığı zaman kendini ceset olarak görebiliyor ama nasıl ”hoh” deyince aynaya buhar çıkartabiliyor?

Yukarıdakileri filmi sorgulamak için değil, lütfen yanlış anlaşılmasın sadece biraz daha ilgi uyandırmak için yaptım. Sonuçta sıradan bir filmden bahsetmediğimi yukarıda da söylemiştim. Bu tarz şeyler yaparak her daim seyircinin ilgisini açık tutarak filmden kopulmaması sağlanmış. Burada gerçek bir başarı var bence. Filmde neyin gerçek, neyin senaryo olduğunu anlamıyorsunuz. Güzeldi.

Oyuncu performansları gayet güzeldi. Suratını sanki bir duvara çarpmış ama hayatına o şekilde devam eden Justin Long’u beğeniyorum. Liam Neeson zaten son zamanlarda benim mutlaka izlenmesi gerektiğini düşündüğüm aktörler listemde ilk 3 de. Bu kadar soğuk bir karaktere ve role ancak bu adamı koyarsanız başarıya ulaşacaksınızdır. Çok çok yerinde ve doğru bir seçim olmuş. C.Ricci ise filmin daha öncede söylediğim gibi baş tacı olmuş, ya da onun gibi bir şey. Her ne kadar oyunculuk adına ortaya fazla bir şey koyduğunu söyleyeme semde, diğer ortaya koyduklarıyla başarılı gibi…

Psikolojik-Gerilim tarzında bir film olmuş. Sadece bir film olarak bakmazsak eğer aslında hayatın ne kadar anlamsız olduğunu ve bizlerin kendi yaşamlarımızı ne kadar basit olarak mahvettiğimiz felsefesine de dayandırmak istemişler. Kızla, cenazeci arasındaki son diyaloglarda bunu açıkça görebilirsiniz. Kız hayatından pişman ve nasıl düzelteceğini bildiği halde kendini mutsuz eden şeyleri yapmaya devam etmiş. Kısacası mutlu olmak için bir çaba göstermiyorsanız, o zaman ölmeye mahkûmsunuz arkadaşım gibilerinden bir sonuç çıkartırsam kendi adıma fazla yanlış olmaz. Son olarak bir diyalog vermek istiyorum ve yazıyı burada bitiriyorum.

İzlenmesi tavsiye edilen bir film benim adıma. Sinemalara gelir mi? Ne zaman gelir orasını bilemem ama yakaladığınız yerde izleyin.

Kadın: Neden ölüyoruz?

Adam: Hayati değerli kılabilmek için.

Kimilerince ‘psikopat’ ilan edilen Kim Ki Duk’ un serüveni bir uçak bileti alabilecek kadar para biriktirip, Fransa’ya sanat eğitimi almak için gelişiyle şekilleniyor. Kendi resimlerini satarak para kazanan Kim Ki Duk birkaç sene sonra Kore’ ye geri dönüyor ve 1996’ da ilk filmi olan Crocodile’la her şeye başlıyor. Şu ana kadar 13 muhteşem filmin yönetmenliğini ve senaristliğini yapıyor. Wild Animals (1996), Birdcage Inn (1998), Real Fiction (2000), The Isle (2000), Address Unknown (2001), Bad Guy (2001), The Coast Guard (2002), Spring, Summer, Autumn, Winter… and Spring (2003), Samaritan Girl (2004), 3-Iron (2004), The Bow (2005), Time (2006)filmografisini oluşturuyor Kim Ki Duk’ un.

Benim Kim Ki Duk’ la tanışıklığım The Isle’ ı izlememle başladı ve sanırım bundan sonra her yeni filmini merakla bekliyorum, el mahkûm. El mahkûm diyorum çünkü öyle bir etki bırakıyor. Her şeyi sorgulatıyor, değerleri yıkıyor, olanı öyle bir göze sokuyor ki, normalle anormal olan karışıyor, şiddetin hayatın içindeliği ortaya konuyor, aşkın, bilincin, aklın, rahatsız ediciliğin…her şeyin tadını ağzınız yana yana alıyorsunuz. Beklenmedik bir anda yıkılıveriyor her şey, konuşmalara gerek kalmıyor o anlarda Kim Ki Duk filmlerinde; oltalar, resimler, renkler, bakışlar şiddetin, çirkinliğin, iyinin, güzelin insanın imgesel dünyası oluyor. Bu yüzden ona ‘imgelerin yönetmeni’ deniyor. İmgelerle, konuşmaya gerek kalmadan anlatıyor anlatacaklarını hem de çok daha etkileyerek.

Sanat yapmakla geçinen, ağır metrajlı boş filmlerdense- ki buna en büyük örnek bence Tarkovski’ dir şahsi kanaatim- Kim Ki Duk’ ta ne bir zorlama, ne bir sıkıntı hissedersiniz. Görsellik her filminde muhteşemdir. Renkleri sunar, olduğu gibidir her şey. İronilere gerek yoktur onun filmlerinde. Baştan aşağıya sanattır çünkü bakışı farklıdır.

Günümüz sinema anlayışı özellikle vizyona gelen filmler, Oscar alanlar, göz boyamalık efektler, milyar dolarlar…o kadar anlamsız ve sıkıcı ki!. Her zaman aynı şeyler. Adı Hollywood bu sektörün. Uzakdoğu’dan alınan filmlerin yapay görsellikler katılarak ünlü aktörlerle tekrar çekilmesi, eski filmlerin yeni versiyonları, anlamsız ödül ve reklâmlar. Sanatın ve sinemanın daha farklı olduğuna inanıyorum açıkçası. Bir filmin şaşırtıcı yönü ağır basıyorsa, etkileyiciyse, duygusal ve tepkisel olarak tepki alıyorsa izleyiciden asıl başarı bu diye düşünüyorum.

Julio Medem’ in nasıl ki filmlerinde nüdizm etkisi farklı anlaşılıyorsa, Kim Ki Duk filmlerinin birçokları tarafından ‘psikopat’ olarak nitelendirilmesi aynı sebeplerdir. Sanat açık bir alandır ve bakış açısıyla ilişkilidir. Dar bir bakış açısı eserleri çok uç yerlerde değerlendirmeye götürebilir, olmayacak yorumlar çıkabilir anlatımlardan.

Zamanın saplanıp kalmış önyargılı, üretmeyen yönetmenlerine karşı Kim Ki Duk sinema dünyasına yaptığı filmlerle bir ok gibi saplanıp kendi farkını göstermiştir ve göstermektedir. Kısır bir üretkenlik sürecine saplanmış olan Hollwood’a karşın Kim Ki Duk her yaptığıyla yaratıcılığın bakışını ortaya koyuyor ve sayesinde sanat izliyoruz.
Sezar’ ın hakkı Sezar’ a!

Film, çiftin iktidar savaşıyla sürüp gidiyor ve zaman zaman işler çığrından çıkıyor. Aynı evin içinde birbirinin gözünü oymaya çalışan karı-kocanın türlü planlarından ibaret hikayeyi biraz absürt buldum açıkçası. Oliver rolünde Michael Douglas ve Barbara rolünde Katherine Turner’ın gençliklerini izlemek ilginç olsa da, bana göre alt tarafı bir didişme filmi. Harbin şiddeti onu ilginç kılmıyor.

Filmin yönetmeni Danny De Vito, Oliver’in danışmanı olarak filmde hikayeyi bize anlatıyor aynı zamanda. Warren Adler’ın aynı isimli romanından uyarlanmış Güllerin Savaşı, ismini 15. yüzyıl İngilteresi’nde Lancester ve York hanedanları arasında vuku bulmuş bir iç savaştan alıyor. İki taraf da kendilerini sembolize edecek birer gül seçmiş, Lancaster hanedanı kırmızı gülü, York’lar ise beyaz gülü yakalarındaki armada taşımayı uygun görmüşler.  Barış amaçlı bir evlilikle noktalanan bu savaşın kırmızı-beyaz iki gülden oluşan bir de amblemi olduğu rivayet edilmekte.

İsmi hoş ve anlamlı fakat Güllerin Savaşı, gerçek hayatta sık sık görebileceğimiz türden bir benlik kavgasının zamanın gerisinde kalmış filmi denilebilir. Bilhassa Michael Douglas yahut diğer başrollerden birine hayran değilseniz, izlerken hayli sıkıcı bulabilirsiniz, benim gibi.

Yalan söylenilmeyen bir dünyada kişisel çıkarı için yalan söyleme fırsatı yakalayan bir kişinin komik hayatını içeriyor filmimiz. Evet, daha önce karşılaşmadığımız bir senaryo ve daha önce hiç rastlamadığımız, gün içinde belki birden fazla kez yaptığımız bir olayı; yalan söylemeyi işleyen bir film.

Hemen konuya giriş yapalım. Değişik bir yerden başlamak istiyorum bu sefer. Öncelikle normal hayatınızda hiç yalan söylemeden yaşamaya çalışmanın ne kadar zor olduğunu gördüm. Herhalde bunu kendi hayatımıza uygulamaya çalışırsak bir o kadar zor olacaktır. Sürekli gerçekleri söylemek, bazen işlerimizi zorlaştırır, bazen yapılabilecek şeyleri imkânsız hale getirir. Ama filmin konusu bu değil ki? Bir hata olmadı, gerçekten, aynı filmden bahsediyoruz ama benim özellikle dikkat çekmek istediğim bir nokta var. Açık konuşmak istiyorum, ben bu noktayı ya anlamadım, ya da gerçekten beyin gücüm bunu anlamaya yetmedi. Peki, ya sorun filmdeyse?

Yalan söylemenin ne demek olduğunu bir düşünelim. Filmde de buna kendi çaplarında bir açıklama getirmeye çalışıyorlar. ”Olmayan bir şeyi, olmuş ya da varmış gibi göstermeye yalan denir”. Evet, buraya kadar gayet başarılı ilerliyorsunuz ama o zaman filmde yaptıkları şey nedir? Farklı bir filmi bize kilitlemedilerse ya da ben farklı bir şey izlemediysem filmde her şeyi pat diye söyleyen bir kitle görüyorum. Burada benim adıma bir karmaşa açığa çıktı. Yalan söylememek; her şeyi pat diye söylemek midir? Hadi uygulamalı olarak düşünelim ve daha sonra bu koyuyu kapatalım.

Bir restorana gittiniz ve bir bayanın masasına oturdunuz. Sohbet ettiniz, laf lafı açtı derken size ben güzel miyim diye sordu? Sizin vereceğiniz cevap işte burada hayati önem taşıyor kavramsal olarak. Hayır değilsin derseniz eğer ki o bayan güzelse işte o zaman yalan söylemiş olursunuz. Ama hikâyeyi başa saralım tekrar ve oynatmaya başlayalım. Masada oturuyorsunuz ve gayet açık bir konuşma filmde olduğu gibi, pat pat her şeyi söylüyorsunuz ve bir anda ” ben seninle sex yapmak istiyorum”… Şimdi bunun neresi yalan söylememek oluyor ki? Çözemedim, hatta bir bağlantısını bile bulamadım. Sonuçta muhabbet içinde gece senle yatmak ya da yatmamak konusunda bir konu geçmediyse, bir soru gelmediyse, benimle yatmak için çok mu çirkinim tarzında bir konuşma da yok?

Yalanın keşfi doğru ama ortada yalan söyleyen insanlar yok ki. Ortada her şeyi ”pat” diye söyleyen insanlar var. Bunların dışında zorlama bir film olduğunu düşünüyorum. Ortaya koymak istedikleri yüzünden; yalan söylemeyen insanlar yaratacağım derken çok yapmacık ve ne olduğu belirsiz diyalogların arkasına saklanan bir film ve bu doğallıkla sizi güldürmeye çalışan bir yapım.

J.Garner’ın bu filmde işini de tam olarak çözemedim. Ne kadar alakasız bir rolde, ne kadar alakasız bir şekilde oynadıysa; daha fazla bir şey söyleyemiyorum bile… Sürekli aynı yüz ifadelerinde ve sürekli aynı hareketleri kullanarak ve bunların her sahneye uyum sağlayacağını düşünmüşler herhalde ama baya yanılmışlar. Evet, konunun daha önce yapılmamış bir şey olması ve izlendikten sonra hoşa giden bir film ama kesinlikle amacına ve ismine hizmet etmiyor. Kendini izlettiği konusunda hak vereceğim tabi ki, bunu da eklemeden geçmek olmaz.

İzleyin, belki hoşunuza gider, belki benim gibi çok derinlemesine düşünmeden zevk alabilirsiniz filmden. Not vermeye gerek duymadım, lakin çok düşük olacağından şevk kırmak istemem.

Kendisine karakter oyunculuğu yolunu açacak yapım ise 2003’de oynadığı Ned Kelly adlı film oldu. Ned Kelly adında Avusturalyalı bir suçluyu canlandırdığı filmdeki oyunculuğu usta yönetmenlerce tam not aldı. Bu filmle Ang Lee’nin dikkatini çeken Heath Ledger, Brokeback Dağın’nın sürekli küfredecekmiş gibi dişlerinin arasından konuşan, biraz aklı eksik, kaba saba biseksüel kovboyu Enis Del Mar rolü ile 2005 yılında birçok ödül ve adaylık kazandı. Sinemanın en sansasyonel ve cesur filmleri arasında gösterilen Brokeback Dağı’nın çekimleri sırasında Ang Lee aktörden bir oyunculuk harikası olarak bahsetmiş ve sinemanın yeni Marlon Brando’su olacağını söylemişti. Bu filmin çekimleri sırasında tanıştığı Michelle Williams’la nişanlanan Ledger kısa bir süre sonra bir kız çocuğuna sahip oldu. Bu rolüyle tam 28 ayrı organizasyon tarafından en iyi aktör ödülüne aday gösterilen Ledger ,bu organizasyonların sekizinden ödülle ayrıldı.Brokeback Dağı ile yeni dönem oyuncular arasından çok üst sıralara yerleşen Ledger,bu cesur rolün hemen ardından Casanova adlı filmle karşımıza çok farklı bir karakterde çıktı.Yine 2005 te rol aldığı Grimm Kardeşlerdeki performansı ile oyunculuktaki serbestliğini perdeye taşımış ve fantastik rollere yatkınlığını göstermişti.Romantik komedilerin aksiyonların kolayca populer aktörü olabilecekken,terry gilliam, todd haynes, ang lee, marc forster, brian helgeland, lasse hallström gibi yönetmenlerle çalışarak,kariyerini Johnny Depp gibi şekillendireceğinin sinyallerini veriyordu.

Bob Dylan’ın hayatından kesitler anlatan I am not  Here ‘de boy gösterip,uyuşturucu bağımlısı bir şairi oynadığı Candy filmlerinden sonra,2008 yılında karşımıza Joker olarak çıktı.Herkesin Jack Nicholson’dan sonra başka Joker olur mu? Nicholson’un oyunculuğunun yanında ezilecek diye beklediği Heath Ledger,filmin traileri internette dönmeye başladığı anda herkesi şoke edip,ortalığı kasıp kavurdu.Bana kalırsa The Dark Night filmini en iyi Batman filmlerinden birisi yapan,tekrar tekrar izlenen filmler arasına sokan bir eşsiz bir performans sergilemişti Heath Ledger.Ses tonundan, yürüyüşüne, bütün mimiklerine kadar, acımasızlığını perdeye yansıtması eşsiz bulundu.Doğru sesi bulmak,karakteri oturtmak için 1 ay boyunca bir odada tek başına çalıştığı söyleniyordu..Sergilediği bu performans Ledger’e, tam 29 ayrı organizasyonda en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülünü kazandırdı. Aynı performansla en büyük beş ödül organizasyonun (Oscar, Bafta ve Golden Globe, SAG ve Critics’ Choice Award ) hepsinden ödülle ayrılan sekiz aktörden birisi oldu. Ama maalesef Heath Ledger bu ödüllerden hiçbirini evine götüremedi.2008 yılının Ocak ayında Manhattan’daki dairesinde ölü olarak bulunan Heath Ledger’in ölüm sebebi kayıtlara reçeteli ilacın yanlış kullanımı olarak geçti. Ama bazı kaynaklara göre uzun süredir insomnia hastalığı olan Ledger’in kızının annesinden ayrıldıktan sonra çok fazla uykusuzluk çektiği için depresyona girmiş ve ilaçların dozunu çok artırmış olmasıydı. 2000’li yılların en iyi aktörleri arasına giren Heath Ledger,29 yaşında vefat ettiğinde arkasında çoğu oyuncunun hayatı boyunca yakalayamadığı başarılar ve The Imaginarium of Doctor Parnassus filmindeki Tony rolünü bıraktı. Filmin yarım kalan çekimlerine Tony rolünde ölümünden derin üzüntü duyan arkadaşları Johhny Depp,Jude Law ve Collin Farrel’la devam edildi.Aktörlerin filmden aldıkları ücret Ledger’in kızı Matilda Hesabına yatırıldı.Ölümünden 1 yıl sonra kazandığı Oscar’ı onun adına sahneden annesi babası ve kız kardeşi aldı.

Meraklısına not: Asıl adı Heathcliff Andrew Ledger olan aktör 4 nisan 1979’da Avustralya’da doğdu. İlk kez, 1996 yılında bir TV dizisi olan Sweat’de eşcinsel bir motosikletçi olan Snowy Bowles rolü ile ekranda göründü. Onu izleyebileceğiniz son filmi ise The imaginarium of Dr Parmassus.22 Ocak 2008’de vefat eden Ledger, ölmeden önce İskoç senarist ve yapımcı Allan Scott’ın The Queen’s Gambit adlı 1983 yılında basılan kitabının uyarlamasında yönetmen ve aktör olarak yer almayı planlıyordu. Ölümü ile ilgili basında yer alan en çarpıcı iddia ise Ledger’ın deli bir suçlu olan Joker rolünü almasının onu ölüme ittiğiydi.Ölümünden sonra aldığı Oscar,akademinin duygusal yaklaşımı olarak algılanmadı.Çünkü bu rolüyle Ledger adını kült oyuncular arasına  yazdırmıştı.

Kalıyorsunuz izledikten sonra. Kendinize tek bir soru sormanız gerekiyor; Ben bu filmi izledikten sonra, acaba ucuzlaşan Türk sinemasının sonunu dram-dram ve dram ile bağlayarak ağlatma çabasından nasibimi almış bir izleyici olarak filmi beğendim mi? Yoksa oyunculara, filmin atmosferine daha doğrusu büyüsüne kapılıp ta sonunda ağladım ve bu film hak ettiği ilgiyi göremedi mi?

Konusu; Köyüne varan Yılmaz’ın hasret kaldığı yuvası paramparça olmuş, bebekliğinden beri görmediği altı yaşındaki oğlu Umut ise kendisine yabancılaşmıştır. Üstelik kader henüz en büyük oyununu oynamamıştır. Yılmaz Umut’la yeniden yakınlaşırken bu kez oğlunu tümüyle yitirme tehlikesiyle karşı karşıya gelir. Umut ile çıktığı zorlu macerası Yılmaz’ı çocukluktan beri görmediği eski bir arkadaş, bir otelin veteran sakinleri ve karşılık veremediği bir aşk ile buluşturur. Daha sonra artık organ nakli kaçınılmaz olmuştur ve Yılmaz tam anlamıyla bir babalık yapmak zorundadır…

Hemen eleştirilere başlamak istiyorum. Film başlangıçta gayet güzel ilerliyor. Hani belli bir senaryo kalıbının içinde gidiyor, baba-oğul gayet güzel işlemişler. Ama olay İstanbul’a taşındıktan sonra filmde böyle bir şeyler yok gibi. Bir şeyler eksiliyor sanki filmden, biraz yapmacıklık geliyor. Biraz daha derinlemesine incelerseniz eğer filmi, olayların sanki tamamen rastlantı sonucu oluştuğu havasına kapılıyorsunuz. Bir anda hastalık geliyor, sonra tefeci, organ, kız, yurtdışı, kalp filan derken garip duygulara kapılıyorsunuz. Tam olarak burasını anlamlandıramadım. Fazla üstünden durmamak gerekiyor belki de. Açıkçası film hakkında şöyle böyle diye konuşmak istemiyorum, biraz konuya genelden girmem gerektiğini düşünüyorum.

Film biter bitmez filmler hakkında ”ağzı olanın” yorum yazdığı sitelere girdim ve okuduklarım karşısında hayretler içinde kaldım. ”Babam ve Oğlum” filmiyle karşılaştıranlar mı olmamış, Çağan Irmak filmlerinden kopya çekilmiş sonu var mı diyen olmamış, Türk sinemasının yozlaştığından bahseden mi olmamış? Bunları okuduktan sonra benim yukarıda yazdığım minik eleştiriyi artık kimse okuyup, umurunda olmaz herhalde!

Bizde böyle bir inanış var arkadaş, ben gerçekten anlamıyorum. Şimdi elinde süper bir film var evet Babam ve Oğlum gerçekten inanılmaz güzel bir filmdi ama bu filmi nasıl onunla karşılaştıracak kadar cahil olabiliyoruz. Tamam, bir an benimde aklıma geldi ama filmler tamamen farklı bir yolda ilerliyor. Tamam dersin 2 filmde de baba ve oğul var evet, biri başka bir hastalık, biri ilik nakli gerek. Çeşitli zorluklar vb tamam filmler benziyor ama 2 sinin karşılaştırılabileceği hadi tamam bunu da yapalım, babam ve oğlum daha iyi diyelim. Ama nasıl olurda Umut filmine Babam ve Oğlum filminin ”çakması” deniliyor? Kopyası muamelesi yapanları gerçekten kınıyorum.

Burada her baba olsa bunu yapardı, ne kadar büyük bir olay geyikleri açıp ta kaliteyi düşürmeye gerek görmüyorum. Ama son bir şey söylemek istiyorum bu tartışmalı film hakkında. Bilmiyorum filmi izlediniz mi, ya da izleyecek misiniz ama ben şu konuya bir dikkat çekiyorum. Sağlıklı olan bir hastanın, bir bedel karşılığında (ki bu bedel oğlu ya da 400bin Euro, her neyse) kendini bir nevi öldürmesi geliyor. Sonuçta dolaylı olarak evet oğlunu kurtarmak istiyor, bunu inkâr etmiyorum fakat kendi oğluna ilik veremiyor filmden anladığımız kadarıyla, e ama adam kalbe karşılık onun oğlunun hayatını kurtarıyor. Sonuçta adam canından oluyor, oğlu yaşıyor ve mafya babasının da oğlu yaşıyor.

Filmin içini dışına çıkarttım burada farkındayım ama daha fazla uzatma niyetinde değilim. Burada biraz filmi dağıtmışlar gibi. Toparlanmayacak bir noktada.. Severim, içinde dram olan filmleri severim ama belirli bir kalite seviyesini tutturabilmişlerse. Bütün film boyunca aynı Selim ‘’surat” Erdoğan’ı izlemek işkence gibi geldi. Suratına bakan seyirci daha film başlamadan çocuk öldü sanır. Zeynep Tokuş’un burada ne işi olduğunu bana anlatana ödül vereceğim demek isterdim. Ama bütün bunlara rağmen film gene de izlenebilir bir durumda. Yukarıda biraz fazla eleştirdim, şu anda bunun diyetini ödüyorum gibi gözükmek asla istemiyorum ama gerçekten öyle. Sonuçta benim yaptığım biraz fazla ince bakmak belki de. Genel olarak notum 10/7.8, evet bir Türk filmi için kolay kolay verilmeyecek bir not, ama izlenmeye değer tabi ufak eksikleri görmezden gelmek şartıyla…

Uyuşturucu kullanan, uygunsuz hareket ederek ana ve babayı iplemeyen azgın ergenlerin ve gençlerin ailelerin rızasıyla gönderildiği bir çeşit rehabilitasyon kampının hikayesi anlatılıyor filmde. Gerçek hayattan esinlendiği belirtilen filmde aile yavrucuklarının rehabilitasyon kampında psikolojik tedavi, düzenli eğitim falan gördüğünü zannedip rahat rahat uyurlarken zavallılar ıssız adanın tekinde, askeri eğitim görerek, harıl harıl çalıştırılarak, taciz edilerek ve aç kalarak resmen analarından emdikleri sütü çıkarıyorlardır.

Adam olsunlar diye yollandıkları yerde hayatta kalmak için mücadeleye girişen gençlik, bakalım psikopat gardiyanlar, ruh hastası Norman Hail (merkezin sahibi), buraya niye geldiklerini unutup yeni gelenlere eziyet eden kıdemli gençlerle baş edebilecekler mi? Yüzme bilmeyenlerin yüzme yarışına sokulduğu, cinsel istismara uğrayanların taciz edildiği, soğukla, açlıkla, çalışmakla terbiye edildiği yere ne kadar dayanabileceklerdir.

Filmin baş rolünde Prison Break dizisinde Abruzzi rolünden tanıdığımız Peter Stormare, Mila Kunis ve Gregory Smith yer alıyor. Filmin IMDB puanı 5.9, yönetmen: Christian Duguay.

Aslında bu filmi kızıma izleterek biraz olsun haline şükür etmesini ve benim de onu böyle bir yere gönderme ihtimalime karşı daha dikkatli olmasını sağlamak gibi kötü niyetli düşüncelere girmiş olsam da sonra gençlerin kurtulmak için yaptığı şeyleri o da şimdiden bana yapar diye korku saldım içime.

Biraz daha gerilim katılabilirdi diye düşündüğüm film yine de konusuyla bile güzel geldi bana, bir izleyin yorumlayın efendim, ben sıkılmadan izledim.

Sessiz sakin kendi halinde film yapmak içten gelen bir ustalık ister bana göre. Lost in Translation da tam böyle bir film. Kendi halinde, gayet insani, günlük şeylere güldüren, duru bir film. Hayalet avcıları serisi ile  çok sevdiğim Bill Murray’i yaşlanmış da olsa o dingin ifadesiyle perdede görmek beni ayrı sevindirdi. Soffia Coppola bu sakin filmine sakin yüzler aramış belli ki. Scarlett Johannson da donuk ve abartısız oyunculuğuyla kronik bir mutsuzu kusursuz oynamış. Eşinin işi yüzünden bir haftalığına Tokyo’ya gelen mutsuz ve sıkılmış genç kadın Charlotte hiç de tarzı olmayan bir adamla evlenmiş, ne aradığından çok da emin olmayan genç kadındır.  Aslen bir aktör olan Bob Harris ise sırf para kazanmak adına bir Japon reklamında oynamak için ülkeye gelmiştir. Bob Harris de ünlü kimliğinin yanında, tam evli ve çocuklu erkek hayatı da yaşayan, kendi hayatına ait sorunları gayet kabullenmiş olgun bir adamdır. Vakitlerinin çoğunu otelin lobisinde geçiren bu iki insan birbirine yakınlaşır. Standart hayatlarını sürdürmenin sıkıcılığından kaçmak için çok da eğlenceli bir şehir olmayan Tokyo’da birbirlerine arkadaşlık eden yaşça ve tarz olarak çok farklı olan iki insanın üzerinden hepimizin günlük yaşantısında yaşadığı ertelenen sıkıntı ve mutsuzlukları güldürerek, düşündürerek anlatan Soffia Coppola, bu kıvrak ama dingin senaryo ile 2004 yılında en iyi özgün senaryo dalında Oscarı kazandı.

İsmini “çeviride kaybolan anlamdan” alan film, bu pek de kapalı kutu ismi filmin içine dağıttığı Japonca tercüme sahneleriyle seyirciye çok eğlenceli bir şekilde anlatıyor. Milyonlarca Japonca kelime duyan Bob çeviri karşılığında iki kelime alınca,zaten sevemediği Tokyo’da iyice içsel sorgulamalara dalıyor. İşte Soffia’nın filme yakıştırdığı ismin gönderme yaptığı alt metin tam da bu! İnsanlar hayatları hakkında kendi iç dilleriyle çok şeyler düşünürler ama çoğu zaman bunu başka birine tercüme ederken o düşündüğümüz anlamlar kayboluverir. Düz dümdüz basit şeylerden bahsedermiş gibi oluverirsiniz!

İşte Bob’da, Charlotte da böyle normal insanlar… Sizi sıkıp temposuz geldiyse, bu sakin filmi bir de bu açıdan izleyin… İçinizdekilerden  bir şeyler bulabilirsiniz.

Dünyanın orta yerinde aşk için ağlıyorum. Dükkandaki filmlerin arasında bu dramatik adı gördüğümde hiç tereddütsüz almıştım. İsminin daha önce kulağıma çalındığını hayal meyal hatırlıyorum.

Filme dair pek çok his uyandıran o cümle.. ‘Aşk için ağlamak’ katıksız acıyı çağrıştırırken.. Bunu ‘dünyanın orta yerinde’ yapmak bir meydan okuyuşa benziyordu. ‘Dünya’ aşkın büyüklüğüne, ne denli evrensel bir duygu olduğuna işaretse.. Dünyalar kadar sevmek.. Çok sevmek. Hikayenin derinliği belki de bu tabirde gizliydi. ‘Dünyanın orta yerinde’, uluorta bir yalnızlık.. Kelimelerde bir yarıda kalmışlık hali.. En güzel yerinde acıyla kesilen, bitmeyen bir hikaye.

Ağır bir kaybın ardından sol yanında çırpınan şeyin paramparça olmasıyla.. En baştan kavrulmak üzere yüreğin yenilenmesi. Ağlarsın, elinden hiçbirşey gelmez, başka bir şey gelmez. Kuytu bir köşede, yahut ‘dünyanın orta yerinde’, renkler görüntüler birbirine karışıp ızdırabı iliklerine kadar hissedince.. Avuntu uzak bir hayalse ağlar insan.

Sadece isminin bile insanı derinden sarsmaya yettiği bu dokunaklı filmi başından sonuna kadar ağlayarak izledim dersem yalan olmaz. Aslında hiç bilinmedik, görülmedik bir hikaye değil. Zaten bir yerde tüm aşk hikayeleri birbirine benzemez mi?

İki ayrı zaman dilimde geçen film etkileyici bir sahneyle açılıyor; yarı loş bir hastane odası, gece, yağmurun şiddetli hışırtısına karışan konuşmalar.. Rüzgarın uğultusu gibi bir ses, bitkin bir tonlamayla yaklaşmakta olan tayfundan ve yola çıkmaktan bahseden genç bir kız ile delikanlı. Gitmek istedikleri yerin Avustralya Uluru’daki dünyanın merkezi kabul edilen kaya olduğunu anlarız sözlerinden.

Şimdiki zamana geldiğimizde.. Ritsuko evi toplarken, çocukluk hırkalarından birinin cebinde bir kaset bulur. Ölmeye çok yakın birinin cümleleri vardır kasette.. Ritsuko bu mesajın, nişanlısı Sakutaro’nun ilk gençlik aşkı Hirose Aki’ye ait olduğunu anlar. O zamanlar, henüz küçük bir kızken bu kasetleri iki sevgilinin arasında taşıdığını hatırlar. Son kasedi Sakutaro’ya veremediği için suçluluk duyarak onu terk eder, doğduğu kasabaya döner.

Ardından gelen Sakutaro, ailesinin yaşadığı eve giderek Aki ile birbirlerine mesajlarını içeren kasetleri alır, hatıralarla dolu kasabanın sokaklarında dolaşırken dinler. Aki ile yaşadıklarını başından sonuna hatırlar. Aki, 17 yaşında lösemiden ölmüştür. Sakutaro ise yaptığı kalpsiz bir şakadan dolayı kendini sorumlu hissederek, bu ölümü bir türlü kabullenememektedir. Genç adam adım adım geçmişiyle yüzleşirken, yaşadığı anın ayırdına varmasıyla film nihayete erer..

Kyouichi Katayama’nın romanından Japon yönetmen Isao Yukisodo’nun filme aldığı hikayenin başrollerini Masami Nagasawa (Hirose Aki), Takao Osawa (Sakutaro), Kou Shibasaki (Ritsuko) paylaşıyor. “Dünyanın Orta Yerinde Aşk İçin Ağlıyorum”, Uzakdoğu dram filmleriyle alakadarsanız sevebileceğiniz, biraz Türk filmi tadında acıklı bir film. Harikulâde değil belki ama izlemeye değer.

Filmin konusunu burada uzun uzun anlatmaya gerek yok, merak ediyorsanız okumayın filmi izleyin direk. Film hakkında kendi düşüncelerimi ve görüşlerimi burada paylaşmanın daha iyi olacağını düşündüm. Ama kısaca anlatmak gerekirse; rüyaları kontrol etme üzerine bir film diyelim ve geçelim hemen.

Film başladığı anda ufak ısınma turları atan Formula 1 arabalarına benziyor. Yer yer şöyle ileriye doğru kendini itekleyerek arkasından neler geleceğini size hissettirmeye çalışıyor. Daha sonra asıl konuya geliyorsunuz. Kahramanımız Cobb’un eve tekrar dönebilmek için yapması gereken bir dizi zor görev vardır; insanların rüyalarıyla oynamak.

Nolan’ın daha önce birçok filmini izledik, daha doğrusu kendisi izlettirdi bizlere yaptığı enfes filmler ve içinden çıkılamayacak senaryolarla. Başka yönetmenlerin elinde mahvolabilecek bir senaryoyu bizlere bu denli sunduğu için gerçekten ona teşekkür etmemiz gerekiyor. Diğer filmleriyle herhangi bir karşılaştırmaya girmek istemiyorum, hepsinin yeri elbette ayrıdır ama bu sefer biraz daha fazla görsel efekt kullanımı ve senaryonun anlaşılabilirliğini arttırma çabaları var gibiydi. Filmi beğendiysem, komple olarak beğendim. Şu en iyiydi ya da şu böyleydi diye teker teker saymak istemiyorum çünkü her sayacağım şey bir bütünün parçaları olacaktır ve bunları birbirinden ayrı olarak konuşmak bir o kadar gereksiz olacaktır. Tabiî ki övgüyü hak edenlerden biraz daha fazla bahsedilir mesela görsek efektler.

Görsel efekt demişken, pahalı ve lüks binaların, mis gibi yolların teker teker nasıl yok olduğunu ve harcandığını gördükçe mest oluyorsunuz. Yavaş çekimlerde fırlama efektleri, hareket efektleri tek kelimeyle inanılmaz olmuş. Herkes efekt kullanabilir ama efektleri bu denli kusursuz bir şekilde kullanılmasına ben daha önce şahit olmamıştım, hadi filme yalakalık yapmayalım, daha önce gördüğüm en iyi 3 arasında diye belirteyim. Sanki binalar parçalandıkça, pencereler patladıkça daha fazlasını görmek isteyen bir çocuk gibi yerinizde duramıyorsunuz, bu şöleni daha fazla izlemek istiyorsunuz. Teknik yapım üst seviyedeydi gerçekten.

Geriye dönüp baktığımız zaman son yıllarda inanılmaz hâsılat yapan ya da adından konuşturan kaç film hatırlıyorsunuz. Ben bunu kendime sorduğum zaman her seferinde 1 den fazla kere C.Nolan isminin geçmesi beni gerçekten rahatsız etmedi hiç. Tekrar soruyu değiştirip de, son yıllarda hatırladığınız en sıra dışı ve ilginç konu neydi diye baktığınız zaman gene akla gelen isimler arasında Nolan. Çünkü düşünülemeyeni yapmak ve sonunda inanılmaz bir şekilde bağlamak ki bu bağlama genelde seyircinin eline un şeker ve süt verip, gerisini yapması beklenen bir biçimde oluyor; harika bir durum. Nolan yapımlarında ne yazık ki ele yüze bulaştırılan senaryo, sonu bitmek bilmeyen filmler ve bittiği zaman hadi kalkın evde kedinin mamasını koymamız lazım gibilerinden umutsuz sonlar yaşamıyorsunuz.

Bu filmden sonra bir kere düşündüm ki; C.Nolan sinema olayını çok üst bir seviyeye taşıdı. Gerek yapım, gerek fikir olayını ve bunu sadece fikirde bırakmayıp sinemaya aktarmayı ve daha inanılmaz olanı bunu yaparken filmde en ufak bir mantık hatası bulamamızı sağlamasıyla çitayı çok üst seviyede bir noktaya koydu. Daha önce insanlığın beğenisine sunulmuş olan filmlerin hepsinden bir kademe daha üstün belki de. Hatta biz ‘’sanat tarihi!?’’ olayını biraz fazla koruma isteğinden ve belki de gereğinden fazla abarttığımızdan dolayı Godfather, Shawshank ya da Pulp Fiction gibi filmlerin üstüne gül koklamıyoruz. Fight Club, gibi yapımların arkasına sığınarak her yerde halen yaşatmaya çalışma sebebi arıyoruz. Belki de herkes tarafından beğenildiğinden, inanılması güç geldiğinden dolayı otoriteye karşı gelme isteğimiz uyanıyor ve bu film için en iyisi diyemiyoruz. Hatta komedi sınırlarını zorlayarak ‘’Oxford vardı da ben mi gitmedim’’ tarzında İbrahim Tatlıses açıklamalarına sığınarak teknoloji o zamanlar olsa, o adamlar neler yapardı diyen bir kesim oluştu (Teşekkürler J. Camaron). Hele yapılan iyi bir işe çomak sokmaya bayılanları saymıyorum bile. Diyaloglar kötü, Matrix’den çalıntı sahneler var vb… Belki de sinemaya başladığından beri sevdin filmi artık benimsemiş olmandan dolayı onun üstüne bir şey göremiyorsun. Shawshank benim en çok beğendim komple filmdi izlediğim 2003 yılından beri. Ama artık en beğendiğim film olarak kalabilecek mi?

Filmin sonu hakkında konuşmamız gerekiyor birazda. Burası zaten tamamen ayrı bir hikaye olarak göze çarpıyor. Filmi beğenmiyorum diyen bir izleyiciye daha rastlamadım ama rastlarsam neden sevmediğini ya da beğenmediğini sormak isterdim. Acaba bizim gördüğümüz ve beğendiğimiz hangi noktasını beğenmedi, ya da biz acaba filmden etkilendik de o noktayı mı kaçırdım acaba diye. Belki de bunun nedeni sonunu tam olarak bilemediğiniz filmleri sevemediğimizden olabilir, ama böyle bir durumdaysanız bile sadece izledim diyebilmek adına bir kere izlemeniz gerekiyor.

Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe, Cillian Murphy, Tom Hardy, Ellen Page, Marion Cotillard, Joseph Gordon-Levitt, Tom Berenger ve Michael Caine gibi seçkin oyunculardan kurulu bir kadrosu var. Yönetmenlerin seçtiği oyuncular vardır ki L.DiCaprio da Nolan’ın adamı olarak gösterilebilir. Biraz eleştiri yapmak gerekiyorsa, böyle bir filme sanki biraz fazla masum kalmış gibi. Şu satıra gelene kadar aslında DiCaprio’nun ‘’Hitman’’ konulu filmlerde oynayabileceğini düşünüyordum ama bu kadar temiz bir ifadeyle sanırsam olacak iş değil. J.G.Levitt artık oldu. 2007 yılında onu ilk defa izlediğimde ‘’ileride çok büyük projelerde oynayacak bir duruma gelecek’’ demiştim yazımda (referans gösteremiyorum) ve o duruma şu anda geldi. Oynadığı proje çok büyük ve yaptıkları da ortaya çıktı. Bu arada; Cotillard’ın İngilizcesinin ne kadar akıcı olduğuna dikkat edeniniz oldu mu bu ara?

Her ağızdan çıkan ‘’inanılmaz film’’ lafına yönelik kendi adıma belirtmekten asla çekinmeyeceğim bir nokta var. Tartışmalı olarak gelmiş geçmiş en iyi film olarak kabul edilebilir, ya da bundan daha iyisi yapılabilir mi diye tartışılır ama etrafta film hakkında o kadar fazla şey konuşulup söylendi ki, bir kısmına kulak tıkasanız bile, mecburu bulunduğunuz (Msn, Facebook) gibi ortamlardan mutlaka bir şeyler okumuşumdur. Bu okuduklarım çerçevesinde mecbur olarak beynimin yarattığı bir beklenti vardı, çok üst seviyede olan bir beklenti. Filmi izleyip, sindirdikten sonra rahatlıkla söyleyebilirim ki benim bütün beklentilerimi karşılayamadı, ama bu kadarı bile gerçekten çok iyiydi.

Artık yazının sonuna gelmiş bulunmaktayım. Çok keyifli bir 2 saat 20 dakikanın ardından, keyifli bir yazının da sonuna geldim. Yılda kaç tane böyle film geliyor ya da kaç film bunun kadar hatırda kalır oluyor? Yıllar boyu çok film izledim, izlediniz. Tarih boyunca insanlığın beğenisine sunulmuş ve çoğu izleyici için artık fenomen kabul edilmiş filmlerin de büyük çoğunluğunu izlemiş bir sinemasever olarak; bu yapıma 10/9.4 vermek yeterli olacaktır. Hayalimdeki not 9,7- 9,8 gibi bir şeyler vermekti ama o kadar değil, Nolan’a bir deneme şansı daha veriyorum…

Ghost Dog’un hayatına yön veren iki şey var. Hagakure: The Way of the Samurai isimli kitap, onun yaşam tarzını belirliyor. Yıllar önce hayatını kurtaran yerel bir mafya adamı ise onun bir sonraki görevini belirliyor. Samuray kodlarına göre yaşayan münzevi adam, hayatını kurtaran adama sadakati nedeniyle onun bir silahına dönüşmüş durumda.

Bu filmi anlatmak da filmi anlamak kadar zor ne yazık ki şu durumda ama başlamak gerek. Şuradan başlayım, bir adam güvercinlerle yaşıyor ve yukarıda söylendiği üzere hayat felsefesi olarak samuray tarzıyla yaşıyor. Silahları çıkartıp geri sokması, araya sıkıştırdığı normalde anlamsız gibi ama hayat felsefesi olarak önemli mesajlar veren vecizeler görüyorsunuz. Başkarakterimizin özelliklerinin yanında bir de filmde hip-hop felsefesi de takılan bir katilimiz var.

Jarmusch filmlerini izlemenin bir zevk olduğunu düşünüyorum çünkü tarzı çok ilginç. Metaforlar üstüne birçok film yapmış bir yönetmen son zamanlarda ve eskiden de (1999 yılında) bunların izlerini görebiliyorsunuz. Ama bunlar genel olarak üstünde düşünülecek şeyler olmuyor, mesela neden her CD yi koyduğunda sesi 21′e kadar açtığını ya da güvercinle gelen notu neden 3 kere katlayıp yediğini (bunun daha geniş versiyonu The Limits of Control [2009] filminde sergilenmiş) asla bilemiyorsunuz çünkü yükleyecek bir anlamınız yok, neden 21? Bu filmde gelecek filmleri hakkında bir ön çalışma gibi birşey olduğunu düşünüyorum. C.Nolan’ın Memento’dan önce Following’le denemelerde bulunması gibi bir şey…

Son bölümde ise kendisini küçükken kurtaran ve onun hayat felsefesi edinmesini sağlayan adam için sahiplenme içgüdüsünde bulunuyor ve temizliğe başlıyor. Normalde Jarmush filmlerinde fazla diyalog olmazdı, ya da en azından bu tarz denemelerinde fazla konuşma olmazdı ama bu sefer baya bir konuşmaya yer vermiş…

F.Whitaker’dan bahsetmeye gerek yok. O suratındaki anlamsız ”nötr” duruş gerçekten çok ilginç. O kadar süre aynı şekilde ve ritimde boş boş bakmayı nasıl başarıyor anlayabilmiş değilim. Şu role bakıyorum, yıllar sonra bile ondan daha iyi yapabilecek biri yok sanırsam. Tam bir katil tutumu var, evet samuray de olabilir o kadar kıvrak vs desek aynı zamanda hip-hop kültürünü de yansıtabilecek özelliklere sahip filmde örgülü saçlarıyla. Gerçekten filmin bir seviye yukarı çıkmasındaki 1 numaralı etken Whitaker olmuş ne yazık ki film ya da konusu değil.

Sonuç olarak benim için tamamen ortada kalınmış bir film ne yazık ki. Bitiş sahnesi çok dramatik ve film boyunca işlenen olaylar da bir o kadar garip. Bir filmi izlerken size bir şeyler katsın istersiniz ya da gerçekten kötü bir filmse sizden bir şeyler götürsün ki arkasından rahatça küfür edebilelim istersiniz. Burada 2 sinide yapamamak gerçekten bir bilinmezlik olarak kalmış. Tam olarak ne olduğuna karar veremediğimden not da vermeye gerek yok.

Konuya gelirsek birçoğumuzun bildiği gibi, sözde bilimadamı olan Dr. Peter Venkman (Bill Murray)’a  bir üniversite tarafından bilim için kullanabileceği bir fon açılmıştır. Fakat bilim dışında her şeyle uğraşan doktor bu kaynağını sonunda kaybeder ve ekibini de alıp kara kara düşünmeye başlar. Bilimadamı kimliğini kullanarak ne yapabileceklerini düşünürken akıllarına bir Hayalet Avlama Merkezi (bu ismi ben uydurdum) kurmak  gelir. Ve bütün şartları sağlayıp bu merkezi açarlar. Başta hiç müşteri bulamayan avcılar, birden ummadıkları bir şekilde basının ilgi odağı haline gelirler ve şehrin en popüler kişileri olurlar. Ve nihayet o arzu ettikleri şeyi yapmaya başlarlar:Hayalet avlamaya.

Film 1984 yapımı bir bilim kurgu olduğundan bugünün efekt şölenleriyle dolu filmleriyle görsel olarak yarışması mümkün değil tabi ki. Ama nostaljik bir anlam ifade ettiğinden izlemek kesinlikle kayıp olmayacaktır. Kadrosunda Bill Murray, Dan Aykroyd, Sigourney Weaver, William Atherton gibi oyuncuları bulunduran filmin yönetmenlik koltuğunda da Ivan Reitman oturmaktadır.(Kendisi aynı zamanda Aklı Havada filmiyle tanıdığımız Jason Reitman’ın da babasıdır.)  Bill Murray’in o umursamazca oyunculuğunu izlemek için veya çizgi filmini kaçırmayanlar için hele de o sempatik amblemin hastası olanlar için güzel bir deneyim olacağı kanaatindeyim. İyi seyirler…

3 Eylül’de Türkiye’de vizyona girecek olan Universal Pictures filmi Çılgın Hırsız (Despicable Me), kötülük yaparak mutlu olan koca bir adam ile çok büyük bir hırsızlık yaparken hayatına giren üç küçük çocuğun hikayesini anlatıyor.

Dünyanın en büyük kötü adamı Gru (orijinalinde Steve Carell seslendiriyor) ve yardımcıları “minyonlar” dünya tarihindeki en büyük soygunu planlamaktadırlar.

Büyük hırsızlıkta hedef “Ay”dır. Kötülük planında her şey hazırdır; küçültme ışınları, dondurucular, karada ve havada savaşa hazır araçlar… Plan dışı ortaya çıkan ise üç küçük çocuğun Gru’ya hiç bilmediği bir şeyi gösterecek olmasıdır: içindeki baba olma potansiyelini!

Çılgın Hırsız’da kimin yaramaz, kimin terbiyeli olduğu ilk etapta belirsiz olsa da, hikaye ilerledikçe her şey ortaya çıkıyor. Gru insanlara kötülük yapmaktan hoşlanan bir karakter olarak ilk anda beliriyor. Alışveriş kuyruğundakileri dondurarak öne geçiyor, küçük bir çocuğu ağlatmak için ona balon hediye ediyor. Yüzyılın suçunu işlemeye hazırlanırken ise hiç bilmediği engellerle karşılaşıyor, babalık duygusu gibi… Gru’yu destekleyen anne karakteri (Julie Andrews) ise oğlunun yaptıklarını eleştiren ve biraz yetersiz bularak zekice davrandığını düşünen bir karakter… Gru’nun can düşmanı ise yine kötülük peşinde olan asosyal bir Vector, o da kendince çok başarılı bir kötü.

Çılgın Hırsız’ın en önemli karakterleri ise “minyonlar”. Gru’nun dünyasında çok önemli yer tutan her biri farklı özelliklere sahip minyonlar filmin en eğlenceli unsurları aynı zamanda. Yeraltında yaşayan minyonlarkomik ve yaratıcı hayal gücünün eserleri. Masumluk ve fesatlığı bir arada bulunduran kendilerine has bu yaratıkların özel dilleri bile var.

Yönetmenliğini Oscar adayı Chris Renaud (kısa film “No Time For Nuts”) ve Pierre Coffin’in (Pat et Stanley) yaptığı Çılgın Hırsız’da, The Office adlı dizinin yıldızı Steve Carell yanı sıra seslendirmede önemli oyuncular görev alıyor. Romantik komedilerin genç oyuncusu Jason Segel, Nickelodeon yıldızı Miranda Cosfrove ve Oscar ödüllü efsanevi oyuncu Julie Andrews. Filmin yapımcıları ise Meleandri’yle birlikte, Janet Healy ve John Cohen.

Sergio Pablos’un hikayesinden Cinco Paul ve Ken Daurio tarafından senaryolaştırılan animasyon komedinin müziklerinde de başarılı bir ekibin imzası var. Grammy ödüllü sanatçı ve satış rekorları kıran müzik yapımcısı, filmin müziğini Heitor Pereira’yla (İlişki Durumu: Karmaşık, Beverly Hills Çuvava) birlikte yapan Pharrell Williams.

Yapımcılardan John Cohen’in hepimizin içinde ifade edilmeyi bekleyen kötü bir yan olduğunu keşfettiğini söylerken, Gru karakterinin içindeki kötülük sayesinde filme müthiş komedi unsurları kattıklarını belirtiyor…

Çılgın Hırsız Gru, minyonlar ve üç küçük afacan Margo; Edith; Agnes 3 Eylül’de Türk izleyicisiyle buluşacak…

Filmin Türkiye resmi sitesi buradadır.

Hollywood’dan sıkıldıysanız alın tam size göre bir kaçış filmi. Ortalıkta bu filmi daha önce duyduğunuzu sanmıyorum, duymuş olsanız bile afişinden dolayı bir daha bakmazsınız herhalde. Konusunu hemen özetlemeye çalışarak başlayalım; Juan hamile karısından ayrılır ve gardiyan olacağı hapishaneye gider. Aslında işe ertesi gün başlayacaktır ama bugünden gezmeye gelmiş gibi bir durum var. Daha sonra bir anda tavandan bir parça düşer ve herkesin dikkatini üstüne toplar. Tam bu sırada azılı suçlumuz Malamadre kaçmaya çalışır ve başarır. Daha sonra tahmin edeceğiniz gibi isyan çıkar. Tabii isyan sırasında gardiyanlar onu revire götürmek yerine 211’nolu hücrede bırakınca artık oda bir gardiyan değil suçlu olmuştur. Tabii ki hayatta kalmak için.

Neresinden başlayım? Her zaman olumsuzu söylemek huyum olduğundan; gerçekten çok etkileyici bir film olmuş ama bazı şeyleri görmezden gelmek gerekiyor. Mesela bir kapı var ki direk film adına söylüyorum, cennete açılıyor. Gardiyanların girip çıktığı kapıdan gayet rahatlıkla dışarı çıkılabilir filmde ama bunu hiç göstermemişler. Çok belirgin bir hata gibi gözükmesine karşın, ancak çok dikkatli bakıldığında fark edilebiliyor. Filmin başında görüyorsunuz ve daha sora bir daha kareye girmiyor o kapı. Atlanmış ayrıntılardan biri belki de. İkinci sorun, film görüntüleri neden bu kadar basit. Hadi HD’si yok desek, benim izlediğim BDRip’ti ve gayet 19luk ekranda izledim bir hata yoktu. Yok, yok film basit olarak gösterilmiş, ayrıntılardan yoksundu. Ha bu film adına bir eksi mi, aksine bu daha tamamlayıcı bir parça olarak gözüktü bana. Sonuçta siz filme görüntüsünün ne kadar net olduğu oranda güzel ya da kötü demiyorsunuz, bu tarz bir filmin böyle biraz daha ”eskitilmiş” tarz bir görüntüye sahip olması bence daha güzeldi. Bu yüzden bunu bir eksi olarak saymaktan şu anda vazgeçtim.

Hoşuma gitmeyen yanlarını söyledikten sonra iyi yanları da söylemek gerekiyor. Senaryosu bir kere özgün bir senaryo olduğundan dolayı filmi çok sevdim. Tamam, biraz saçma gelebilir yok artık tarzında serzenişlerde bulunabilirsiniz bazı yerlerde ama tabiî ki asla da olmayacak şeylerden de bahsedilmiyor burada. Sonuçta ilk başta adamlarında söylediği gibi ” böyle bir şey olacağını kim hesap edebilir? ” Şimdi filmi izlerken, arkadaşım prosedürler var, takip et onu yap şunu yap demek kolay tabiî ki ama öyle her şey göründüğü gibi değil, olmuyor işte. Gayet güzel düşünülmüş ve izlerken büyük keyif alıyorsunuz. Sadece ortaya aksiyon koymamışlar, hatta bir yerden sonra ‘’acaba koymayı mı unuttular’’ tarzında bir düşünce alıyor. Ama şöyle ifade etmeye çalışayım, amaç aksiyon kesinlikle değil bu filmde. Juan’ın ailesiyle alakalı olanları izlemek pek hoş değildi açıkçası, ama eğer bir değerlendirme yapıyorsak bence filme gayet güzel oturmuş. Hani nasıl anlatmak gerekiyor tam olarak bilemedim şu anda. Aslında aksiyon yok diyorsunuz ama aksiyon sahnelerinin doğurduğu dram sahneleri var. Ben bunu açıklamaya çalıştıkça daha da batıracağımdan dolayı siz iyisi mi filmi izleyin.

Malamadre ve Juan’ın oyunculukları üst seviyede. Özellikle psikopat rollerini oynamak zordur kanımca ama L.Tosar bunu çok basit bir işmiş gibi yapmış. Aksiyon anlarındaki panik seviyesi ve aynı şekilde A.Ammann oyunculuğu süperdi. Avrupa yapımlarında bildik ve görmekten usandığımız (belki de) yüzlerin kullanılmasının yerine daha çok bilmediğim, bilinmeyen oyuncuların kullanılmasına her zaman bayılmışımdır. Benim için filme bambaşka bir hava katıyor.

Sonuç olarak aksiyon filmiyle drama koşullarını kusursuz olarak harmanlamış bir film var. Ortaya gerçekten şu anda anlatamayacağım, ancak ”hayret” diye değerlendirebileceğim bir film çıkmış. Uzun zamandır Avrupa sineması izlemiyordum ama bu gerçekten o kadar gereksiz Hollywood filmi arasında ilaç gibi geldi. İnternetten şöyle biraz baktım, bu filmin çok miktarda ödülü de varmış. Sonuna kadar hak ediyor. Belki de en zor kısmı not verme kısmı olacaktır. Özgün bir senaryo, iyi oyunculuğun hakkı 10/7.8 olur.

Mutlaka izleyin ve izlettirin.

Yönetmenliğini ve senaryosunu Neil Marshall’ın yaptığı Centurion adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Olga Kurylenko, Michael Fassbender, David Morrissey, Dominic West, Dave Legeno, Jj Feild, Noel Clarke ve Riz Ahmed isimleri mevcut.

İyi seyirler.

Yüzleri güneş yanığı, hırpani kılıklarıyla bir sürü çocuk. Daracık bir dağ yolu.  Durmak zorunda kalıyorlar, önlerinde bir engel var! Bir adam bu.  Otuz-otuzbeş yaşlarında, arkasında tahtadan, kocaman kara bir dikdörtgen.  Bakışlarıyla okşuyor çocukları adeta, onlarla konuşmaya çabalıyor.

“Hey, çocuklar durun, nereye gidiyorsunuz?”  Çocuklar sırtlarında taşıdıkları paketlerle iki büklüm, dirayetli. Başlarını kaldırıp  ‘bu da nerden çıktı’ der gibi bakıyorlar adamın yüzüne.  ”Öğretmeniniz var mı? Olsun ister misiniz? Ben öğretmenim..” diye sıralıyor “Yol Kesici”.  Tek bir karşılık alıyor onlardan: “Hayır!” Yılmıyor, tekrar soruyor: “Okumayı öğreteyim mi size? Kitap okursunuz, yolda izde kaybolmazsınız!”  Bu defa gelen cevap biraz daha uzun: “Biz sınırda kaçak mal taşıyan  hamallarız, sürekli yoldayız, hiç oturmadan nasıl okuyabiliriz?” (Okumak ne işimize yarar? Şu sırtımızdaki yükü hafifletir mi, onu unutturdu diyelim,  ya omuzlarımıza çöken hayatın ağırlığı.. Okumakla bu yük hafifler mi ağabey?) “Çekil yolumuzdan.. Bize engel oluyorsun, bırak da gidelim!”

Gitmek istiyorlar ama okuma-yazmanın haricinde bilmedikleri bir şey daha var!  Rebuvar tek denemede yenilgiye uğrayıp vazgeçecek adam değil..

2000 yılı Cannes Film Festivali’nde “Jüri Özel Ödülü”nü kazanan filmin yönetmeni,  İran’ın yeni nesil sinemacılarından Samira Makhmalbaf. “Karatahta”nın gayretkâr  öğretmenlerinden Rebuvar rolünde, bir başka sınır filmi olan “Sarhoş Atlar Zamanı”nın  yönetmeni Bahman Ghobadi’yi görüyoruz.

Anlatmak istediğini sadelikle ifade eden film, hayal perdesinde  minimalist ve gerçekçi hikayeler görmekten hoşlananlar için biçilmiş kaftan niteliğinde.  İran sinemasını da seviyorsanız, mutlaka izleyin diyorum.

13 Ağustos 2010 da vizyona girmesi hedeflenen The Expendables filminin kısa konusunda kahramanlarımız bir grup paralı askerlerdir ve Güney Amerika’da bir diktatörü düşürmek için tutulmuşlardır.

The Expendables filminin yazar ve senaryosu yukarıda belirttiğimiz gibi Sylvester Stallone’dır ancak senaryoda Dave Callaham’ın kitabından esinlenmiştir.
Filmin geniş kadrosunda ise şu isimler yer almakta; Sylvester Stallone, Jason Statham, Bruce Willis, Jet Li, Arnold Schwarzenegger, Mickey Rourke, Sandra Bullock, Dolph Lundgren, Danny Trejo, Steve Austin, Eric Roberts, Terry Crews, Charisma Carpenter, David Zayas, Gary Daniels, Lauren Jones, Giselle ıtié, Gino Galento, Jade Michael LaFont, Aaron Aguilera ve Alexander Asefa .

Filmi yakından takip etmek ve henüz netlik kazanmayan noktalarını ilerleyen zamanlarda orjinal sayfasından görmek isterseniz şuradan bakabilirsiniz.

İyi seyirler.

Devam ediyoruz… Film hakkında kendi görüşlerini paylaşmak isteyen UnjustLucifer arkadaşımızın yorumuna geçiyoruz;

(Teşekkür ederiz…)