Moon/Ay

Yalnızlık… Yalnızlık çok zordur. Her insan belli dönemlerinde yalnızlık çeker. Bunu atlatmanın en kolay yolu bir gün yalnızlığının biteceğini düşünmektir. Çünkü insanın ne zaman biteceğini bildiği bir yalnızlığa katlanması, sonsuza kadar sürme ihtimali olan bir yalnızlığa katlanmasından daha kolaydır.

İşte Moon, üç senelik yalnızlığının son iki haftasına girmiş olan Sam Bell’i anlatıyor. Sam dünyanın enerji ihtiyacınının önemli bir kısmının aydan karşılandığı bir dönemde bu işle ilgilenen bir şirketin aya kurduğu bir maden üssünde tek mürettebat olarak çalışmaktadır. Üç yıl boyunca tüm işleri kendisi yürütmüş ve yaptığı kontrata göre üç yıllık zaman diliminin bitmesine iki hafta kalmıştır. Tabi bu zaman diliminde çok da yalnız sayılmaz. Gerty adında bir robot tüm işlerinde Sam’e yarımcı olmaktadır ve az da olsa Sam’e yalnızlığını hissettirmemeye çalışmaktadır. Sam düzenli aralıklarla dünyadaki karısına mesaj göndermekte ve ondan cevap almaktadır. Küçük kızı ile de bu sayede iletişim kurabilmektedir. Fakat canlı olarak görüşememektedir. Gittikçe yalnızlaşan Sam zamanla gerçekte var olmayan şeyler görmeye başlar. Bir şeylerin ters gittiğini hisseder. Ve her şey artık onda şüphe uyandırır hale gelmiştir artık. Ayda yalnız olan Sam’in artık bazı cevaplara ihtiyacı vardır ve onlara aramaya başlar.

Aslında filme ilk başta biraz önyargıyla yaklatığımı kabul etmeliyim. Çünkü filmin genelinde neredeyse sadece Sam Rockwell’i görüyoruz. Ama filmi izledikten sonra önyargılarımda kesinlikle haksız olduğumu gördüm. Sam Rockwell harika bir performans çıkartmış, hiç göze batmadan çok keyifle izlettiriyor kendini. Özellikle araçta ağladğı bir sahne var ki yalnızlığı ve çaresizliği iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Filmin ilginç bir yanı ise Gerty’yi Kevin Spacey’in seslendirmesi olmuş. Bence çok yerinde bir tercih. Çünkü ayda yalnız olan Sam’in şüphelenebileceği belki de tek varlık Gerty. Kevin Spacey’nin sesi o kadar kuşku uyandırıcı ki sanki her an bir hinlik yapacabilecek gibi bir his uyandırıyor insanda. Fakat filmin başından sonuna kadar neredeyse her hareketinde Sam’e yardımcı olan Gerty yaptığı hareketler ve konuşmalarıyla adeta bir insan kimliğine bürünüyor ve robotların da duyguları varmış dedirtiyor. Özellikle şu diyaloğa çok sık rastlıyorsunuz:

Sam: Gerty bana neden yardım ettin, bu senin programına falan aykırı değil mi?

Gerty: Benim görevim sana yardım etmek Sam.

Nedense dikkatimi çekmişti belirtmek istedim. Tabi ayrıca yönetmene değinmeden geçmek istemiyorum. Lost Highway’in unutulmaz otoban müziğini yapan ve buna benzer birçok önemli eseri bulunan David Bowie’nin oğlu olan Duncan Jones’un ilk yönetmenlik deneyimi olan Moon/Ay filmi düşük bütçeyle nasıl iyi film yapılacağına çok güzel bir örnek bence. Peki bize ne düşüyor, tabi ki oturup bir buçuk saat boyunca bu keyfi sürmek düşüyor.

Yalnızlıkla başlamştım. Ve yine “kimse böyle yalnız olmasın” diyerek yazımı bitirmek istiyorum. İyi seyirler…

3 kişi bu yazıyı beğendi. Ya siz?

Paylaş

Etiketler:

Gizle/Göster

Yorumlar:

"Moon/Ay" yazısı hakkında toplam 4 Yorum yazıldı. Siz de bu yazı hakkında yorum yazabilirsiniz.

fafatuka 04.5.2010 - 0:00

Moon güzel bir film, benim gibi bilim kurguyla arası pek iyi olmayan birine bile izlettirdi kendini. Bunun sebebini düşündüğümde aklıma filmin klasik bilim kurgulardan farklı olması; aksiyon, heyecan, yaratık maratık üzerine değil insan psikolojisi üzerine yoğunlaşması geliyor.
Tüm film boyunca neredeyse tek oyuncu ve tek mekan görecek olmak bazılarımızın filmin sıkıcı olduğu izlenimine kapılmasına yol açabilir, ama sabredip seyrederseniz derin bir anlatımının olduğunu göreceksiniz.
Yalnızlık temasının yanında insan’ın değerinin de tartışıldığı bir film. Öyle ki söz konusu insanın bir geçmişi yok aslında, anıları olduğunu sanıyor ama hatırladığı anılar onun değil. Nerden çıktı bu şimdi diyenler, filmde yanıtı bulacaklar.

alploganer 04.5.2010 - 19:19

Çok doğru, Sam her şeyi hatırlamakta ama ne zaman yaptığını hatırlamamaktadır. Bu da filmin ilgi çekici yönlerinden biri bence.

Korhan COŞKUN 16.5.2010 - 19:19

İlk bölümünün ağır aksak devam ediyor olması, ikinci yarıyı izlemeden çıkıp geidenlerin olması, üzüntü verici bir sonuç ortaya çıkarsa da, ikinci bölüm soluk soluğa izlenen, anlattığı olayın ciddiyetini bütün hücrelerinizde hissetmenizi sağlayan kaliteli bir yapım…

Can Özmen 10.10.2010 - 14:14

Bence bu film gerçek bir baş yapıt. Ben bir bilim – kurgu hayranıyımdır ve seyretiğim en güzel ve en başarılı bilim – kurgu film.

Yorum Yaz:

Yorum yazarken adınız, soyadınız, e-posta adresiniz ile yorumunuzu mutlaka girmelisiniz. E-posta adresiniz burada gözükmeyecek ve aynı zamanda başkalarıyla kesinlikle paylaşılmayacaktır. Lütfen yazı ile alakalı yorumlar yazmaya özen gösteriniz. Aksi halde yorumunuz yayımlanmayabilir.