Gennosuke (Joe Odagiri) ve Oboro (Yukie Nakama) birbirine düşman iki köyün insanıdır. Köyler birbirine düşman olsada, bu iki genç birbirine aşıktır. Farklı öldürme tekniklerine sahip, özel yetiştirilmiş köylülerden (ninjalar) oluşan bu iki köy (Iga ve Kouga) yıllardır süren bir zorunlu barışın içinde yaşamaktayken, ülkeye barış getiren yönetim tarafindan da artık ihtiyaç duyulmayan katiller, insanlar haline gelmişlerdir. Gözden Çıkarılan bu iki köyün , yönetim için daha sonra tehlike oluşturmaması için bir plan yapılır. Köylerin arasındaki barış antlaşması kaldırılır ve her iki tarafin liderlerinden en iyi 5 dövüş ustası seçilmesi istenir.

Gennosuke ve Oboro bu iki farklı grubun ve kendi köyerinin Liderleri olmuşlardır. Bu zorunlu liderliğe rağmen, Gennosuke saraya giderek bu anlamsız savaşın asıl sebebini öğrenmek için yola düşer. Yola çıkarken de Iga köyüne, kendilerinden seçilen 5 savaşçınında saraya gelmelerini isteyen bir mesaj ulaştırır.

Artık 2 köyün liderleri ve 4′er savaşçıları , zorlu yollardan ve özel kabiliyetleri ile saraya giden ormanın yolunu tutmuşlardır. saraya ulaşmadan, hayatlarını sadece savaşa ve öldürmeye adamış olan dövüşçüler, birbirlerini katletmeye ant içer. Ancak Gennosuke aynı görüşte değildir, bu savaşı durdurmak niyetindedir. Peki Aşk? Oboro ile karşılastığında, ne olacaktır? Birbirlerini, iki düşman mı, yoksa birbirine her şeye rağmen aşık 2 genç olarak mı göreceklerdir?

Filmin görüntü yönetmeni Masasai Chikamori, ayakta alkışladığım bir yönetmen olmuştur. Filmin çekildiği Japonya dağları, o iklim, o bitki örtüsü, ağaçların renk cümbüşü, akarsuyun o endamlı süzülüşü, kış geldiğinde değişen doğanın, her şeyi kucaklayan o kar altındaki masalsı duruşu…

Sahne geçişlerindeki o ahengi, o doğa güzelliğini, film müziklerini ve oyuncuların o harika kostümlerini izlerken nefesimi tuttum.

Kim Ki Duk’un Dream (Ruya) filminde de performansını pek beğendiğim Joe Odagiri, bu filmde gerçekten etkileyici bir performans sergilemiş.

Yukie Nakama, mimiklerini etkileyici kullanabilen bir oyuncu olarak hafızamda yerini almış bulunmakta.

Zehir püskürten Kagerou (Tomoka Kurotani)’nun o güzel yüzünü kıskandıracak tek sey , uzun kolları olan kostümünün içinden, kirbaçlar savuran Yashamaru (Tak Sakaguchi)’nın yüzüydü. Bir erkeğin bu derece bebeksi bir yüzü olabileceğinin kanıtıydı resmen. Kesinlikle filmin karizması Yashamaru idi, Odagiri’den sonra.

Enfes dövüş sahnelerinin arkasındaki şiirselliği ve hürriyet için mücadeleyi görebileceğiniz bir film, SHINOBI.

5-5….

10 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Ölümcül Deney 4 (Resident Evil: Afterlife) adlı filmin yönetmen ve senarist ltuğunda Paul W.S. Anderson ismi yer almakta.

3 boyutlu olarak gösterime girecek olan filmin oyuncu kadrosu ise; Milla Jovovich, Wentworth Miller, Ali Larter, Spencer Locke, Shawn Roberts, Kim Coates, Kacey Barnfield ve Boris Kodjoe.

Basit bir konu. Bir gurup paralı asker, özel bir görev için bir araya gelir ve sonunda acı gerçek öğrenilir. Asllında kendilerinin yem olarakkullanıldıklarını öğrenen askerler, keklenmenin verdiği acı ile kendi kurallarıyla yaşamaya çalışacaklardır.

Ayrıca filmde Steven Seagal’ın oynadığını görmek, yakın dövüşte görsel bir şölenle karşı karşıya kalacağımızı söylemekle birebir.

Texas’da işçi olarak çalışan Federal ajanımız bir politikacının pis işlerini yapması için işe alınır. Fakat bu durumun farklı olduğunu, kendisini işe alanların amaçlarının farklı olduğunu anlayan Machete, olaya kendi kurallarıyla devam eder.

Senaryoda vampir karakeri varsa ve günümüz vampir çılgınlığıyla çalkalanıyorsa elbet gişeyi etkileyeceği kesin olacağından nasibini almış oldu.

Furyanın maduru olarak ve bile bile filmi alıp izlememin tek sebebi, bir tek isim, John C.Reilly’dir (John Christopher Reilly). Ayrıca fragmanlarda gözüne çarpan harika bir kare; hızla sahneye çıkışın ardından, yüzyıllardır sıradışı olmasına rağmen haliyle kendisine göre alışagelmiş bir girişin sonundaki duruşu ve bunu sıradan bir olaymış gibi mimiklerinde gösteriyor olmasıydı. Harikaydı, ya sonra!

İsyan etmek ne mümkün, John C.Reilly gibi bir isimin yanında Willem Dafoe, Ken Watanabe (görmelisiniz), beğenmesemde Salma Hayek gibi kendisini kanıtlamış oyuncular varken… İsyan etmek diyorum çünkü bu isimlerin olmadığı sahnelerde isyan duvarına tırmanıp izleyip izlememekte kararsız kaldığımı hatırlıyorum. Hatırlıyorum çünkü, başrol oyuncumuz Chris Massoglia’nın peformansına ve bunu göremeyen ekibe hayret ediyorum.

Düşünsenize, hani bir hayal içerisindesiniz ve bu hayaliniz bisiklet dahi olsa, onu elde etmenin hayranlığı yüzünüzdeki tüm kasların çalışmasına, hadi diyelim ki odunun tekiyseniz, elde etmiş olmanın verdiği tatminlikle mimiklerinizin “başardım” deyişine mani olamazsınız. Gel görki burada elde edinilen, tanık olunulan şey kimsenin bilmediği harika bir olaydır. Üstelik ergenlik döneminde bir çocuksunuz ve vampirlerin, mistik güçleri olan süper insanımsı varlıkların içerisindesiniz… İrkil be velet! Şaşır yada zefkten öl!

Yok, olaylara gayet serin kanlılıkla yaklaşan bir  başrol, ileride elde ettiği güçlere bile aldırmadan  ”vampir olmuşum artık” dercesine bir rahatlıkla kalsa… Performansını da yerden yere vurabileceğim bir oyunculukla filmin tadını bozmayı başardı diyebilirim.

Neyseki John C.Reilly gibi bir isimle kendinizi filmin sonuna kadar götürebilirsiniz. Karar verirseniz bu adam için kefil olabilirim.

Filmin konusu gayet sıradandı, fakat keyif alınabilecek bölümler filmin içerisinde, karekterlerde ve sıra dışı bir sirki görüyor olabilmektir. Salma Hayek’in nedeni açıklanan sakallarının aniden uzanışı filme pek birşey katmaması ve daha güçlü bi vampir olan Willem Dafoe’den bişeyler beklenilmesi fakat sönük kalmalarının dışında filmin geçiş ve kugusu taktire şayan idi. Görsel açıdan tatmin olduğum Ucubeler Sirki / Vampirin Çırağı (Cique Du Freak / The Vampire’s Assistant) adlı hernekadar uzunca adı olsada senaryo fazla dağınık değil ve bir kalıp içerisinde işlenmiş.

Filmin kötü karakteri obezite adam, Michael Cerveris’in performansına diyecek yok. Aynı zamanda sirkteki yedi cücelerin gizeminin sebebidir kendisi ki, o sahne de sebebi sonucuna nail olduğumuz vakitte aklıma bir soru daha takılıveriyor… “Madem öyle neden sirkteler?”. Belki benim fak edemediğim bir ayrıntıydı. Farkına varan olursa lütfen…

Daha çok genç ve ergen vampirlere hitap eden film biter, akıllarda hiç birşey kalmadan ve düşünmeden uyuyabilirsiniz.

İyi uykular…ZzZzz

Son günlerde A Takımı ile alakalı yazılıp çizilenlere baktığınızda ağır bir 80′ler nostaljisi ile karşılaşacaksınız. Ben de burada benzer sözcüklerin üzerinden geçmek istemiyorum o sebeple doğrudan konuya girmeyi çok daha kayda değer buluyorum.
Öncelikle albeni değeri yüksek bir giriş sahnesi ile girizgahı yapıyor A Takımı. Son on yıl içerisinde, yeniden çevrimlerde sık sık karşımıza çıkan “olayların öncesi” anlatılarının düsturuna oldukça sadık bir rotada ilerliyor. Her ne kadar Baracus ile Smith’in tanışma şekli ekşi bir tesadüfe tekabuletse de, giriş kısmının seyirciyi ısındırmak adına yer yer klişe fakat seyir zevki açısından da idealolduğunu düşünmekteyim. Ekibin Murdock ile tanışması da aynı abzürdlükten nasibini alıyor ziyadesi ile. Bütün detayları bertaraf ederek balıklama bir şekilde aksiyonun kucağına aklayan ekipsayesinde, “özleyenler için 80′ler aksiyonu” olarak özetlenebilecek olan film; ilerleyen dakikalarda her adımda güç kaybetmeye başlıyor ne yazık ki.

Bu noktadan sonra ise A Takımı’nın doğuşuna uzun bir biçimde yer veriliyor. Neticede burada söz konusu olan aslen dizinin bir adım berisinde yer alan olayların tümü. Yani “kahramanlarımıznasıl hüküm giydi?” “paçayı kurtarmak için önlerine nasıl bir anlaşma sunuldu?” kısacası “ekip buhale nasıl geldi?” sorularının yanıtları… Örneğin Baracus’un helikoptere bindirilmeden önce neden bayıltıldığının cevabını da vermeyi ihmal etmiyorlar. Fakat sahte para gibisinden sığ bir konu ile filmi sürüklemeye çalışmasına rağmen, günümüz aksiyon filmlerinin izleyeni ters köşeye yatırmaya çalışmaçabasından da fazlasıyla nasibini alıyor A Takımı…

Pek çok açıdan A Takımı ile Charlie’nin Melekleri arasında akrabalık bağı kurabilmek de mümkün. Hatta, Charlie’nin Melekleri’nin devam filminde yer alan ve mantık sınırlarının dışına taşan o düşüş sahnesinin bir benzeri de burada mevcut. Evet evet meşhur tank sahnesinden bahsediyorum. Çizgi film estetiğinin köklendiği ve abzürdlük konusunda sınır tanımayan bu ve benzeri sahnelerA Takımı’nda bolca var. Fakat aslen filmin yırttığı kısım, kendisini pek ciddiye almamasından kaynaklanıyor. Tabi bu ciddiyet meselesini bir parodi filmi olarak almamak gerekiyor. Neticede, dizideki ekip, olaylara her daim mizah sosunu bandıran ve en trajik olaylarda bile espri patlatmaktanvaz geçmeyen bir ekipti nitekim. Dizinin o şen şakrak havası büyük ölçüde burada da mevcut. Mizah ögeleri tekdüze bir çizgide ilerlemiyor yani iyisi de var kötüsü de… Fakat dizinin geleneklerindenbazılarını da yıkmayı ihmal etmiyorlar. Örneğin asla adam öldürülmeyen ve kan dökülmeyen dizinin, mevcut düsturu en fazla benimseyen karakteri olan Baracus’un “ilk vukuatı” kuralı deliyor adeta!
Her bölümünde bir taşıtın takla attığı diziye nazaran, film perdesini taklasız kapatıyor… Zaman zaman karakterlerden bile rol çalan siyah GMC ise çok erken aramızdan ayrılıyor.

Oyuncu seçimlerine gelecek olursak. Liam Neeson’ın Smith karakterine yakıştığını düşünüyorum. Son zamanlarda tür ayrımı gözetmeksizin pek çok yapımda karşımıza çıkan yakışıklı aktör Bradley Cooper’da konuşkan Facemen’i hiç yabancılık çekmeden sahipleniyor. District 9 ile tanıdığımız Sharlto Copley, sinir bozuculuk konusunda sıkıntısı olmayan Murdock’ı yer yer abartılı fakat aynı derecede eğlenceli bir dille canlandırıyor. Veee tabi ki Baracus… Quinton Rampage Jackson, karakterin iyiniyetini yansıtmakta zorlanmıyor aslında. Karınca incitmeyecek devasa adam profiline birebir uysa daMr. T. gibi birini gözlerin araması elbette doğal. Fakat diziye dair aradığımız en önemli ikonlardan biriolan Mr. T.’nin yokluğunu gereğinden fazla duygusallığa bağlamak da bir noktada yersiz geliyor bana. Patrick Wilson ve Jessica Biel’de kadrodaki diğer önemli isimler.

Tabi her 80′ler uyarlaması gibi A Takımı’da diziye selam niteliğinde süpriz yumurtalar barındırıyor içerisinde ki bir kısmı da öyle alelade yerleştirilmiş değil. Yine de filmin ilk bölümünde çekim ekibininbile eğlendiğini hissettiğiniz dinamizm, ikinci bölümde güç kaybetmeye başlıyor. Bu sayede mantık sınırlarının dışında muhakemesini yapabileceğimiz eğlenceli bir aksiyon olma özelliğini kılı kılınakaçırıyor.

Yine de A Takımı şans verilmeyi hak eden bir yapım. Devam filmine araladığı kapı da bariz. Kim bilir, belki ilkinin bir kaç adım ilerisini arşınlayacak bir devam filmine de maruz kalabiliriz… İyi Seyirler…

Film, akıl hastanesine kapatılmış bir otoyol gişesi memuresi olan Yoon-jeong Choi ‘nin; onu ziyarete gelerek yazı dizisi hazırlamayı planlayan Bilimsel Köse yazıları yazarı Ho Lim ‘in arasındakı roportajla başlıyor.

Yoon-jeong durumu öylesine gercekçi anlatıyor ki, bilimsel olarak kanıtlanamayan hiç bir şeye inanmayan gazeteci, not alıyormuş gibi görünerek otoyol gişesi memuresinin hikayesini dinliyor.

Yoon jeong, 4 yıl önce, gişelerinin yakınında patlama sonucu içinde bulunan tüm mahkümlarla birlikte, 1 kişi hariç herkesin öldüğü patlamadan sonra, kurtulan mahkümün cesedi bulunamayınca, seri katil olan bu kişinin de öldüğünün ilan edildiğini, aslında bu kişinin bir kadın olduğunu, cinsiyetini de , bir gece vardıyasında, geciş için gişeye yaklaşan arabadan uzanan kadın eli ile kendisine teslim edilen geçiş biletinin kanlı olmasından sonra hatırladığı detaydan anladığını, polislere verdiği ifade de durumu izah ettiğini söylüyor.

4 sene sonra , aynı tarihte , yani 29 Şubat’ta, gişenin yakınındaki başka bir gişede yeniden bir cinayet işleniyor. Yoon-jeong, cinayet gecesi , tıpkı 4 sene öncesinde olduğu gibi, tüm gişelerin ve merkez binanın ışıklarının söndüğünü söyleyip, aslında elektriklerin hiç kesilmediğini söleyen çalışma arkadaslarının ifadesinden sonra, şüpheli konumuna düşüyor. Ve, elektrik kesintisinden sonra teslim aldığı kanlı bilet onu öylesine bir buhrana sürüklüyor ki, Yoon jeong, artık bir insomnia (uykusuzluk hastaliği) hastası ve kesinlikle karanlık korkusu olan biri haline geliyor.

Çok başarılı bulmadim ben filmi. Zaten , son yıllarda izlediğim ve “helal olsun, adamlar yapmış” dediğim bir korku-gerilim filmi çıkaramadı Güney Kore.

Fakat yine de, bu türü sevenlerdenseniz, biraz da, korku filmlerindeki mantık hatalarıyla dalga geçerek korkunuzu bastırmaya çalışanlardansanız, film tam size göre diyebilirim…

Chung-dong Jang (Jun-ho Jeong) sıradan bir trafik polisidir. Cinayet Masası dedektifi olma hayalini gerçekleştirmek için eline süper bir firsat geçer. Yakalanmaları için uzun yıllardır çalışma yürülmesine rağmen başarıya ulaşmayan bir göreve, Kwang-seop Ahn (Sang Jung Kim )’in çetesine gizli görevle , polis teşkilati tarafindan sızdırılır.
Bu sırada, çete de boş durmamış, işe yaramasa bile, polis teşkilatına sızabilecek eğiteme sahip tek kişi olan Jung-dae Lee (Woong-in Jeong)’yi teşkilata sokmuştur bile. Jung-dae, yetenekleriyle, polis şefinin güvenini kazanırken, gizli operasyonlar servisinden Cha Se-rin (Go Eun Han )’le de aşk yaşamaya başlamıştır. Ve elbette Jung-dae; kendi çetesine sızmış olan köstebeğide araştırmakta ve kim olduğunu bulmaya çalışırken, çetesinin yakın zamanda yapacağı büyük anlaşma öncesi polise yakalanmasını da önlemeye çalışmaktadır.

Film, komedi-aksiyon türünde, her iki türü de içiçe tutabilmiş filmlerden biri. İlk yarıda komedi ağırlığı verilmiş filmden azda olsa sıkılabilirsiniz. Özellikle komedi ağırlıklı filmleri tercih etmeyenler için (benim gibi) bu durum, ikinci yarıda yerini tamamen aksiyona bırakan film için bir sanş halini alıyor.

2009′un çok ses getiren ve raiting konusunda hayli başarılı olan G.Kore dizisi IRIS’ten hatırlayacağımız Jun-ho Jeong; trafik polisi rolünde karşımıza çıkıyor. Özellikle çeteye sızma aşamasındaki performansı, IRIS dizisini izlemiş kitle için biraz sarsıcı olabilir. Zira , oynaması gereken rol, IRIS’in kötü niyetli ajan rolündeki Jeong’a pek uymamış diyebilirim. Genel olarak filmdeki performansını değerlendirdiğimde yine de başarılı buldum.

Ayrıca; altyazı çevirisi yapan gurubun , yaz aylarının da gelmesiyle içine girdiği rehavet durumu yüzünden son 3 bölümünü çevirmekte pek hevesli görünmedikleri belli oluyor.

G.Kore dizisi Boom-nal’dan hatırlayacağımız Go Eun Han’da filmde gizli operasyonlar departmanındaki dedektifi canlandırıyor. Bu kızda iş var arkadaşlar. Oynadığı birkaç yapımı daha izlediğimde, zannediyorum ki, izlemediğim film ve dizilerini de seyretmeye başlayacağım.

Vakit varsa, yapacakta bir işiniz yoksa, filmi izlemenizi tavsiye ederim.

Yönetmenimiz James Cameron Avatar izleyicisinin büyük bir bölümünün Pandora Gezegenine doyamadığına dair tepkiler almış ve  8 dakikalık ek bölümüyle tekrar vizyona sunmaya karar vermiş. Ne de iyi etmiş:d

Bu ek bölümde yeni tasarlanmış canlılar yeni mekânlar ve aksiyon sahneleri olacağı söyleniyor. İlk filminin 2 milyonun üzerinde yaptığı hâsılatı geçer diye düşünüyorum. Pandora gibi hayalin ötesinde güzellikte bir yerde kim olmak istemez ki.27 Ağustos’ ta ABD, 15 Ekim 2010 da ise Türkiye ‘de vizyona giriyor.

Eklemeliyim ki filmimiz 2010 Oscar ödül töreninden 4 heykelcikle döndü. Şöyleki

En iyi görüntü yönetmeni (Mauro Fiore),sıradışı görsel efektler, En iyi sanat yönetmeni, En iyi sinematografi…

Bence Zoe Saldana’ da ödül almalıydı. Performansı çok etkileyiciydi. Her nekadar oynadığı bölümler  animasyon da olsa ki hatırlarsanız  ımax teknolojisiyle çekilmişti yani animasyonu da canlandıran yine filmin oyuncularıydı. Ve bu konuda zoe saldana’nın neytiri’ye kattığı ruh bambaşka bir etki yaratmıştı. Ama böyle bi kategori yok ne yazık ki.

Her zaman kısa ve öz yazayım diye başlıyorum ama çene yaylarım gevşek doğuştan olmadı yine.

Daha kısa bir yazıda buluşmak üzere diyerek mahcup ayrılıyorum karşınızdan.

SEVGİLERİMLE

Cara, mahkeme için psikolojik danışmanlık yapan bir psikayatristdir. Hastalarından biri bölünmüş bir kişiliğe sahiptir. Cara, hastasının kişiliklerinin birer cinayet kurbanı olduğunu keşfeder. Bunun üzerine idealist doktor, zamana karşı yarışarak cinayetlerin esrarını hastası ile gerçekleştirdiği seanslarda çözmeye çalışır.

Gerçek ile fantastik dünya arasında gidip gelen bir film izledim. Şöyle açıklamaya çalışayım, ilk önce normal hayattan kesitler geliyor önümüze. Bir psikolojik hasta var ve bu kişide kişilik bölünmesi olduğuna karar veriliyor. Ama daha sonra film ilerledikçe bu olayın 2 kişiden ibaret olmadığını ve çoklu kişilikleri yansıttığını anlıyorsunuz. Buraya kadar olan sahneler için filmin ilk yarısı diyebiliriz rahatlıkla. Buraya kadar tamamen gerçek dünyadan bir kesit sunmuşlar.

Daha sonra bir geçiş yapıldığını görüyorsunuz. Bu sefer olayımız biraz fizikötesi dünyaya geçiyor ve başka öğeleri tanıyoruz ve daha sonrada özelliklerini kavrıyoruz. Burada yapılan çok önemli bir geçiş var. Hastamız kısa bir süre için unutulmuş havası yaratıldı bende. Hani futbol izlerken bazen deriz ya ‘’ Hasan sahada mı belli değil ‘’ diye, işte bir ara hastayı kaybetmişler. İşin daha fenası bir ara kendi kendinize sorgulamaya başlıyorsunuz acaba o’na ne oldu ve hikâyeye nereden dâhil olacak diye… Ama öyle bir giriş yapmayı başarmış ki…Gerçek dünya ile fantastik öğelerin bulunduğu zaman arasında geçiş hastamız açısından yeteri kadar iyi değildi, ama en azından konuyu güzel bağlamaları buradaki eksi tarafı artıya doğru biraz daha yaklaştırıyor, tatmin edici diyebiliriz.

Son olarak konuşulması gereken herhalde oyuncu performanslarıdır. Jonathan Meyers’ı daha önce From Paris with Love filmiyle hatırlıyorsunuz. Orada ki performansının da ne kadar dikkat çekici olduğuna daha önce değinmiştim. Hatta bıraktığı bıyık sayesinde, mimiklerin bir ara J.Depp’e ne kadar benzediğinden bile bahsetmiştim. Bu filmde de dikkat çeken bir oyunculuk performansına imza atmış. Özellikle biraz gerektiğinden fazla kopya vermenin pişmanlığını yaşarken; içinde yaşadığı çoklu kişilikler sırasındaki değişik hal-durum hareketlerini dikkatle izlemek gerekiyor. J.Moore ise inançlı bilim insanı rolünde gayet iyiydi her zamanki gibi onu izlemek zevkti.

Sonuç olarak psikoloji, gerilim, dram öğelerini birleştiren bir film olmuş. Başlarda herhalde sonucu bilimsel olarak açıklanacak tarzında bir düşünce içine girmişken filmin gittiği yön bir anda tamamen değişiyor ve doğal olarak beklentilerinizi yükseltiyorsunuz ve konsantrasyon seviyesiyle beraber acaba sonunda nereye gidecek diye düşünmeye başlıyorsunuz. Seyir zevkini arttıran bir diğer faktörde bu olsa gerek. Normalde bu tarz filmleri fazla sevmem ama bu film yaptıklarıyla, Meyers’de oynadığı oyunculukla ilgimi fazlasıyla çekti. Tavsiye ederim.
Notum 10/7.6

Çok beklentiyle izlemeye başlayıp, ortalara doğru baydığım filmlerden biri oldu. Cain And abel dizisindeki performansı sayesinde tanıdığım, yamuk burunlu, çokta çekici olmamasına rağmen , aklmda yer eden Hyeon-jun Shin için izledim.

Hyeon-joon (Hyeon-jun Shin) bir takım sakarlıklar dışında işini soğuk kanlılıkla yapan kiralık bir katildir. Jin-yeong ise, hayattan bezmiş, intihara meyleden ama tıpkı Hyeon-joon gibi talihsiz hareketler yüzünden bir turlu olemeyen genc bir kadindir.

Jin yeong, metro durağında kendini trenin önüne atmak istese de, başarılı bir zıplayış yapamadığı için , ölemez(!).. Akabinde, metrodan çıkıp kaldırımda yürürken, ufak bir araba kazasına tanık olsa da yürümeye devam eder. Kazaya karışan bilin bakalim kimdir? :) Tabi ki bizim kiralık katilimiz Hyeon-joon..

Neyse efendim, kiralık katilimize bir iş(!) gelir. Zengin bir adamı , gece uykusundayken öldürecektir. Ama o da ne ! mekana vardığnda, uykuda olan bir adam değil, bizim Jin-yeong’dur…

Birbirileriyle tanışmaları bu şekilde olan ikilinin , sakarlıklar ve dengesizliklerle dolu ilişkilerini konu alan filmin yönetmeni; Kiss Me, Kill Me ile ilk yönetmenlik deneyimini yaşayan Yang Jong-Hyun.

Vaktiniz varsa, izleyebilirsiniz.

Hollywood’dan sıkıldıysanız alın tam size göre bir kaçış filmi. Ortalıkta bu filmi daha önce duyduğunuzu sanmıyorum, duymuş olsanız bile afişinden dolayı bir daha bakmazsınız herhalde. Konusunu hemen özetlemeye çalışarak başlayalım; Juan hamile karısından ayrılır ve gardiyan olacağı hapishaneye gider. Aslında işe ertesi gün başlayacaktır ama bugünden gezmeye gelmiş gibi bir durum var. Daha sonra bir anda tavandan bir parça düşer ve herkesin dikkatini üstüne toplar. Tam bu sırada azılı suçlumuz Malamadre kaçmaya çalışır ve başarır. Daha sonra tahmin edeceğiniz gibi isyan çıkar. Tabii isyan sırasında gardiyanlar onu revire götürmek yerine 211’nolu hücrede bırakınca artık oda bir gardiyan değil suçlu olmuştur. Tabii ki hayatta kalmak için.

Neresinden başlayım? Her zaman olumsuzu söylemek huyum olduğundan; gerçekten çok etkileyici bir film olmuş ama bazı şeyleri görmezden gelmek gerekiyor. Mesela bir kapı var ki direk film adına söylüyorum, cennete açılıyor. Gardiyanların girip çıktığı kapıdan gayet rahatlıkla dışarı çıkılabilir filmde ama bunu hiç göstermemişler. Çok belirgin bir hata gibi gözükmesine karşın, ancak çok dikkatli bakıldığında fark edilebiliyor. Filmin başında görüyorsunuz ve daha sora bir daha kareye girmiyor o kapı. Atlanmış ayrıntılardan biri belki de. İkinci sorun, film görüntüleri neden bu kadar basit. Hadi HD’si yok desek, benim izlediğim BDRip’ti ve gayet 19luk ekranda izledim bir hata yoktu. Yok, yok film basit olarak gösterilmiş, ayrıntılardan yoksundu. Ha bu film adına bir eksi mi, aksine bu daha tamamlayıcı bir parça olarak gözüktü bana. Sonuçta siz filme görüntüsünün ne kadar net olduğu oranda güzel ya da kötü demiyorsunuz, bu tarz bir filmin böyle biraz daha ”eskitilmiş” tarz bir görüntüye sahip olması bence daha güzeldi. Bu yüzden bunu bir eksi olarak saymaktan şu anda vazgeçtim.

Hoşuma gitmeyen yanlarını söyledikten sonra iyi yanları da söylemek gerekiyor. Senaryosu bir kere özgün bir senaryo olduğundan dolayı filmi çok sevdim. Tamam, biraz saçma gelebilir yok artık tarzında serzenişlerde bulunabilirsiniz bazı yerlerde ama tabiî ki asla da olmayacak şeylerden de bahsedilmiyor burada. Sonuçta ilk başta adamlarında söylediği gibi ” böyle bir şey olacağını kim hesap edebilir? ” Şimdi filmi izlerken, arkadaşım prosedürler var, takip et onu yap şunu yap demek kolay tabiî ki ama öyle her şey göründüğü gibi değil, olmuyor işte. Gayet güzel düşünülmüş ve izlerken büyük keyif alıyorsunuz. Sadece ortaya aksiyon koymamışlar, hatta bir yerden sonra ‘’acaba koymayı mı unuttular’’ tarzında bir düşünce alıyor. Ama şöyle ifade etmeye çalışayım, amaç aksiyon kesinlikle değil bu filmde. Juan’ın ailesiyle alakalı olanları izlemek pek hoş değildi açıkçası, ama eğer bir değerlendirme yapıyorsak bence filme gayet güzel oturmuş. Hani nasıl anlatmak gerekiyor tam olarak bilemedim şu anda. Aslında aksiyon yok diyorsunuz ama aksiyon sahnelerinin doğurduğu dram sahneleri var. Ben bunu açıklamaya çalıştıkça daha da batıracağımdan dolayı siz iyisi mi filmi izleyin.

Malamadre ve Juan’ın oyunculukları üst seviyede. Özellikle psikopat rollerini oynamak zordur kanımca ama L.Tosar bunu çok basit bir işmiş gibi yapmış. Aksiyon anlarındaki panik seviyesi ve aynı şekilde A.Ammann oyunculuğu süperdi. Avrupa yapımlarında bildik ve görmekten usandığımız (belki de) yüzlerin kullanılmasının yerine daha çok bilmediğim, bilinmeyen oyuncuların kullanılmasına her zaman bayılmışımdır. Benim için filme bambaşka bir hava katıyor.

Sonuç olarak aksiyon filmiyle drama koşullarını kusursuz olarak harmanlamış bir film var. Ortaya gerçekten şu anda anlatamayacağım, ancak ”hayret” diye değerlendirebileceğim bir film çıkmış. Uzun zamandır Avrupa sineması izlemiyordum ama bu gerçekten o kadar gereksiz Hollywood filmi arasında ilaç gibi geldi. İnternetten şöyle biraz baktım, bu filmin çok miktarda ödülü de varmış. Sonuna kadar hak ediyor. Belki de en zor kısmı not verme kısmı olacaktır. Özgün bir senaryo, iyi oyunculuğun hakkı 10/7.8 olur.

Mutlaka izleyin ve izlettirin.

Yönetmenliğini ve senaryosunu Neil Marshall’ın yaptığı Centurion adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Olga Kurylenko, Michael Fassbender, David Morrissey, Dominic West, Dave Legeno, Jj Feild, Noel Clarke ve Riz Ahmed isimleri mevcut.

İyi seyirler.

13 Ağustos 2010 da vizyona girmesi hedeflenen The Expendables filminin kısa konusunda kahramanlarımız bir grup paralı askerlerdir ve Güney Amerika’da bir diktatörü düşürmek için tutulmuşlardır.

The Expendables filminin yazar ve senaryosu yukarıda belirttiğimiz gibi Sylvester Stallone’dır ancak senaryoda Dave Callaham’ın kitabından esinlenmiştir.
Filmin geniş kadrosunda ise şu isimler yer almakta; Sylvester Stallone, Jason Statham, Bruce Willis, Jet Li, Arnold Schwarzenegger, Mickey Rourke, Sandra Bullock, Dolph Lundgren, Danny Trejo, Steve Austin, Eric Roberts, Terry Crews, Charisma Carpenter, David Zayas, Gary Daniels, Lauren Jones, Giselle ıtié, Gino Galento, Jade Michael LaFont, Aaron Aguilera ve Alexander Asefa .

Filmi yakından takip etmek ve henüz netlik kazanmayan noktalarını ilerleyen zamanlarda orjinal sayfasından görmek isterseniz şuradan bakabilirsiniz.

İyi seyirler.

Devam ediyoruz… Film hakkında kendi görüşlerini paylaşmak isteyen UnjustLucifer arkadaşımızın yorumuna geçiyoruz;

(Teşekkür ederiz…)

Filmimizin konusu; İngiltere’de başbakanlık yapmış olan eski bir politikacı, anılarını yazması için bir yazarla anlaşır. Hayatını riske etmek pahasına, geçmişte sır gibi saklanan gerçekleri anlatmaya kararlıdır. Birde gazetecimiz vardır ki, bu hikâyeyi merak etmekte ve kendisi ilk ağızdan dinlemek istemektedir. Kendinden önce bu işi yapan gazetecinin başına gelenler acaba kendisinin de başına gelecek midir, yoksa araştırmacı-gazeteci rolüne soyunarak biraz daha heyecan mı arayacaktır?

Durağan bir senaryonun etkisinden kaynaklanan durağan bir film olarak göze çarpıyor ilk başlarda. İngiliz esintilerinin olduğu bir film izlenimi sunuyor bize, lakin güneşi bir kere bile göremedim. Filmin kendisinden bahsedecek olursak, tamamı durağan olan bu filmin ilk 35–40 dakikası gerçekten geçmek bilmiyor. Ama ondan sonra bir kıpırtı oluyor filmde. Sizde bir şeyler olacağı havasını alıyorsunuz. Bunun sadece basit bir başka ve onun hikâyesini yazmak isteyen gençten ibaret bir film olmadığı konusuna geliyorsunuz. İşte buradan sonra film kendini izlettirmeye başlıyor ve klasik tabirle sizi hafiften esir almaya başlıyor. Sizde bu sırada artık filmde ilerleyen sahnelerde neler olacak tarzından düşüncelere girmeye başlıyorsunuz yavaş yavaş. Başlarda ne kadar duran dediğiniz film, artık kendini bir an önce bitişe götürmek istermiş gibi davranıyor size.

Bir süre sonra zaten içinde aksiyon ve gizem varken, birden işin içine gerilim öğesi de dâhil oluyor ve artık kilitlenme durumuna geçiyorsunuz. Film biraz politika üstüne kurulu olduğundan ve politikaya biraz merakınız varsa (benim yok, anlamam) size daha ilgi çekici gelebilir. Amerikanın dünyayı nasıl kendi çapında bir sömürge haline getirdiğinden ve nasıl bunu ince ince işlediğini anlatıyor. Açık söylemek gerekiyorsa, film sonuna kadar size kendini hiç belli etmiyor ve aynı gizemi başarılı bir şekilde koruduklarını söyleyebilirim.

Polanski filmlerinin sonları her zaman ilgi çekicidir. Aynı şekilde her zaman savunduğum, kendime has bir tezim vardır. Bir film başlangıçta ne kadar ilgi çekici olsun, ne kadar süper olursa olsun ama sonunu eğer getiremiyorsanız, o son sanki pazardan kilosu 2TL’ye alınmış havası yaratıyorsa sizde hiçbir şeye benzemez. Ama işte burada öyle olmuyor. Filmi inanılmaz bir şekilde bitirmekle kalmamışlar, aklınıza kazınmasına neden olmuşlar. Her şeyin bittiği anda yani filmin sonunda tamamen ters köşeye yatıyorsunuz ve o dudaklardan bir ”oha” kelimesinin çıkışına şahit oluyorsunuz.

Biraz oyunculara değinmek gerekiyor sanırsam. McGregor ve Brosnan çok sağlam oynamışlar. Başrolde olmasına rağmen, McGregor’un performansı, Brosnan’ı resmen bir köşeye atmış ve film boyunca onu oraya gömmüş. Çok üstün bir karakter çizmişler gibi duruyor ve aynı zamanda böyle bir durumun üstesinden gelmekte basit değildir. Tam bir gazeteci havasını bize yansıtmışlar. Güzeldi.

Sonuç olarak; aranan film modeli budur benim için. Her ne kadar üst-üst seviye olmasa bile güzel bir film olarak arşivime ekleyeceğim. Soğuk renklerin hâkimiyeti sayesinde kasvetli bir film olan, kurgusu mükemmele yakın olan ve kendi üstünde hata aratmayan bir film. Siz filmdeki olayı takip etmek isterken ve acaba sonunda neler olacak diye düşünürken bir anda filmin sonuna geldiğinizi anlıyorsunuz. Bir çırpıda bitivermiş film ve sonunda yaşadığınız inanılmaz haz duygusu gibisi yoktur. Son zamanlarda izlediğim ki son zamanlarda baya bir film izledim; en güzel ve en sağlam duran filmi. Bir yerde okuduğuma göre Türkiye ye geliş tarihi 2011 olarak yazıyordu. Bilmiyorum ne kadarı doğru ya da doğrulanmıştır ama siz bu filmi mutlaka izleyin.

Not verme konusunda biraz bonkör olacağım ama bunun yönetmenle ya da oyuncularla alakası yok. Filmin bana ne kattı, bütün meseledir.10/8.0 iyidir. Başarılı bir yapım, hatta 2010’un en iyilerinden biri. Bu filme kefil olurum.

Ölen arkadaşının Harrison Hill ile yasak ilişkisi olduğunu öğrenen Rowena, şüphelendiği Harrison Hill’i zaafından faydalanarak yakalama peşindedir. Bunun için teknoloji kurdu olan meslektaşı Miles Haley’in de (Gıovanni Ribisi) yardımıyla; Grace’in ortaya çıkarttıkları e-postaları ile Harison Hill’e şantaj yaptığını öğrenir. Katilin Harison Hill olduğu konusunda artan şüpheleri bu şantaj ile alakalıdır. Harison Hill’in patron olduğu şirketlerden birinde Katherine kimliği ile işe başlar daha sonra da Veronica adı ile Harison Hill’e sanal sevgili olarak ulaşır.Tek şüpheli Harison Hill iken, Rowena iki şüpheli isme daha ulaşır. Bunlardan biri kendisine cinayetin çözümü için elinden geldiğince yardımcı olan iş arkadaşı Miles Haley’dir çünkü Grace ile çok uygunsuz fotoğraflar eline geçmiştir, diğer kişi ise; kendisini Grace ile aldatan Rowena’nın eski nişanlısı Cameron(Gary Dourdan)dır.
Kafası karışan Rowena neye inanacağını şaşırmış durumdadır.

Oturup rahat rahat seyredin, çünkü cinayeti çözmeniz için önünüzde kocaman bir 100 dakika var… Neyin ne olduğu son dakikalarda anlaşılacak. İlk kez izleme şansı bulduğum Gıovanni Ribisi’nin etkileyici performansı için de izlemeye değer :)

James Foley’in yönettiği filmin başarılı senaryosu; Todd Komarnicki ve Jon Bokenkamp’ a ait.

İyi seyirler!

Filmi uzun zamandır bekliyordum ve nihayet izleme fırsatı buldum. Baştan itibaren şöyle söylemek istiyorum, biraz beklentim vardı filmden ama fazla değildi. Sonuçta trailer izlemiyorum desem de, merak ettiğim filmlerin acaba konusu nedir diye okumuyor da değilim. Okuduktan sonra herkes de oluşabileceği gibi bir takım beklentiler bende de oluştu ve hemen izlemeye koyuldum. Şimdi filmimiz;

Yakın bir gelecekte yapay organların üretimi ve satışı mümkün hale gelmiştir. Afrika’daki savaştan dönen Remy ve Jake bir şirkette Repo Men yani organ alan hastaların, şirkete olan borçlarını ödeyememeleri durumunda bu 2’li gidiyor ve ne pahasına olursa olsun organları geri söküyor. Rutin bir geri alma işleminde ortalık bir anda karışıyor ve Repo Men’lerimizden bir tanesine organ nakledilmek zorunda kalınıyor. Zaman geçtikçe borçları ödenmeyince Jake, repo men görevini üstlenmek üzere arkadaşı Remy’nin peşine düşer ve ortalık karışıyor. İçinde yer yer dram öğelerinin yer aldığı bir aksiyon filmine dönüşür.

Yukarıda belirttiğim gibi içinde hem aksiyon sahneleri, hem de dram öğelerini; teknolojik hayat ve güncel hayatı birleştiren izlenmesi hoş bir film oluşmuş öncelikle bunu söyleyelim. Daha sonra bu tarz filmlerin genel yapısından kaynaklanan ve benim inancıma göre asla önüne geçilemeyecek ve sorgulanması gereken bazı şeylerin olduğunu düşünüyorum. Eğer bu yazıyı biraz filmi ”kritik” etmek amacıyla yazıyorsak, işte bahsetmemiz gereken noktalardan birine geliyorum.

Çok merak ettim, neden herkesin organa ihtiyacı var gibi bir hava oluşturmak istemişler? Tamam, anlıyorum konu zaten bunun üstüne, herkes bu şirkete gelerek neden organ ihtiyacını karşılamak istiyor? O zaman hemen ardından bir soru daha sormak istiyorum. Neden yapay organ? Tamam, teknoloji inanılmaz bir derecede ilerlemiş olduğunu bize zaten gözümüze soka soka gösterdiler tamam ama sıkıntı bence burada başlıyor. Bunun geniş bir nedeni olmalı. Neden bu kadar geniş çapta bir organ yetmezliği-eksikliği oluşmuş? Sağlıksız beslenmeden sağlam organ mı kalmıyor? Radyasyondan dolayı herkesin organları mı yamuluyor? Hele sahnelerden birinde Beth vücudundaki parçaları saydıkça ben kendi içimden ” Terminatör filmine hoş geldiniz, perde 5 ” dedim. Burası biraz mantık dışı kalmış ki şu anda film benim düşüncelerime göre mantıkların dışına çıktı zaten. Hadi çıkmadığını varsayarak objektif bir biçimde yazmaya devam edersek, buranın biraz fazla abartıldığını söylemek istiyorum. Hatta daha iyisini söyleyeyim, fazla sorgulamayın.

İyi yanlarına gelelim hemen, öncelikle konunun orijinal olması gayet güzel. Orijinal diyorum kendi adıma çünkü bu tarz bir filmi daha önce izlememiş olmam bu filmi yeteri kadar orijinal yapıyor gözümde. Daha sonrası konunun belirli bir seyir halinde devam etmesi, yer yer dram öğelerinin dâhil olduktan sonra olayların bir anda hızlanması ama daha sonra tekrar normal seyir durumuna dönmesi gayet güzel olarak ayarlanmış. Sürekli aksiyon da bir yere kadar! Film tahminen 2 saat gibi bir süreyi kapsıyor (bakmadan söylüyorum). Bu 2 saat süresinde biten çekirdeğimin üstüne kola içmek için kalktığımı çıkartırsak hareket etmek istemiyor insan. Sürekli olay örgüsü devam ediyor, sahne üstüne sahneler devam ediyor ve kısacası hani kimyada bir terim vardır ya ”akışkan”, işte bu filmde aynen böyle olmuş…

J.Law ve F.Whitaker. F.W hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında. En iyiler ya da bayıldıklarım demiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında ama onun bütün filmlerini indirip izlemeye başladıkça gözümdeki seviyesi yavaş yavaş yükselişe doğru geçti. Filmi eğer izlemediyseniz dikkat edin, ya da izlediyseniz hatırlarsınız, ne kadar orijinal bir gülüş halinin olduğunu fark ettiniz mi hiç? Ya da yeri geldiği zaman sanki topuktan iğne yemişçesine donuk olarak bakabiliyor? Bunun dışında, dram gereken sahnelerde o yarım kapalı gözüyle attığı bakışları ve konuşurken hani rahat ”nigga” denilen hal ve ruhiyatı bize ne kadar doğal olarak yansıttığına dikkat edin lütfen. J.L ise, Sherlock Holmes’den sonra iyi oyunculuk performanslarına devam ediyor, kendisi çok sevdiğim ve beğendiğim bir aktör olmamasına rağmen, iyi iş çıkartmış.

Bu kadar yazdıktan sonra artık ufak bir spoiler vermenin zamanı geldi değil mi? Şurayı okurken filmin sonundaki Bath ve Law sahnesini (ne yaptıklarını söylememi beklemeyin!) heyecanla bekleyeceğini şu anda hisseder gibiyim. Lütfen filmi indirdikten sonra gidip en sonunu izlemek gibi bir hata yapmayın. Çünkü hazır yeri gelmişken burada belirteyim, film beklenmedik bir şekilde bitiyor. Burada bazı kısımları 2 ye ayıracağını düşünüyorum. Benim gibi sonu tatminkâr bulmuş ama filmin vasat olduğunu düşünenlerin sayısı kadar bu düşünceye bir o kadar da karşıt olacak seyirci kitlesini düşünüyorum. Kendi adıma söylemem gerekirse olmuş.

Sonuç; izleyin bir şey kaybetmezsiniz. Değişik bir konu ne de olsa, 2 saat gibi bir süre fazla uzun da değil. Yukarıda saydığım konuların dışında filmde göze batan bir mesele yok. Türkiye’de sinemalara geldi mi, ne zaman gelecek bilmiyorum ama aksiyon-dram birleşiminin denendiği bu filmi izleyebilirsiniz.

Notum 10/7.6

Riskleri göze alarak tüm sorunları çözebilme yeteneği sayesinde patronun gözdesi halini almıştır. Bir gece, aslında başkasının ilgilenmesi gereken sorunu kendisi çözer. Çözer ama bu kez başına büyük bela aldığının farkında değildir.
Yaşlı patron Baek (Jeong-min Hwang), 3 günlüğüne Shanghai’ya gideceğini ve bu süre içinde kendisinden oldukça küçük yaştaki sevgilisi Hee-soo (Shin Min Ah)’yu, herhangi biri ile görüşüp görüşmediği konusunda izlemesini, eğer böyle bir durum olduğunu anlarsa da, hemen işlerini bitirmesini ister.

Hee-soo ile bir bahane uydurarak görüşür, kendisini patronunun gönderdiğini ve ondan; Hee-soo’ya şoförlük yapmasını istediğini söylese de, Hee-soo teklifi kıbarca geri çevirir. Bunun üzerine 3 günlük kısa takip başlar. İlk 2 gün herhangi bir sorun görmeyen Sun woo; 3. gün kızı sevgilisiyle birlikte evinde yakalar. Fakat patronunun isteğini yerine getiremez, çünkü o güne kadar hiç aşık olmayan Sun woo, Hee-soo’dan hoşlanmıştır. Bir defalığına affettiğini; patrona bu durumu anlatmayacağını, fakat sevgililerin ayrılması gerektiğini söyler ve oradan ayrılır.

Patronun emrine itaatsizlik, aynı zamanda başkasının görevini üzerine alarak çözdüğü o basıt sorun katlanarak , içinden çıkılmaz bir hal alacak, üstelik bunu belki de canı ile ödemek zorunda kalacaktır.

Filmin başrolünde Lee Byung-hun var. Onu artık anlatmaya gerek duymuyorum. Kesinlikle başarısının sırrı o hüzünlü gözlerinde diye düşünüyorum.

Patronun küçük sevgilisi rolünde , uzakdoğu filmlerini ayrımsız izleyebilen erkek seyircilerin kesinlikle pek sevdiği Shin Min ah var. Tadından yenmez yani.

Tavsye ederim.

Tuhaf çünkü bu kadar güzel bir kızın Moon çete başı ile ne gibi bir fantezisi olabilirki derken aslında Julia Tate’nin fanteziden öte bir amacı olduğu ortaya çıkar. Oysa biz (Ben) seyirciler ne hayallere kapıldık, anlatsam bambaşka bir film çıkar ortaya :). Neyseki Julia’nın aklında babasından kalma bir altın ocağı vardır ve Henry Moon’u da kendisine yardımcı olması için kurtarmıştır.

Henry Moon; bildiğimiz haydutun önde gideni, deli dolu çılgın bir adamdır. Zamanın tarzına uygun biçimsiz hareketlerini de bir at hırsızının cahil davranışlarına bağlıyorum ki, liste başı bir hayduta göre normal olanı da budur sanırım. Bununla beraber Henry Moon karakteri anca bu kadar gerçek ve doğal olabilirdi diye düşünüyorum ve tabiki usta aktör Jack Nicholson’un henüz zirveye çıktığı zamanlardır. Yıllar oyunculuğuna çok şey katmış, profosyonellik adına limitleri zorlayan Nicholson, haliyle tecrübenin verdiği eğitimle kendini hayli geliştirmiş ama gördümki mimikler ve o eşsiz gülümseyişinden hiçbirşey kaybetmemiş (Buna içilir :P.).

Bu arada Güneye Yolculuk (Goin’ South) filminde tanıdık bir kaç yüz; Danny DeVito, Christopher Lloyd ve Jhon Belushi gibi aktörleride görme şansını yakalamış olacağız.

Henüz izlememiş olan arkadaşlarıma ön fikir, izleyipte yeniden anımsayanlarında yorum yapma nezaketini göstereceği Güneye Yolculuk (Goin’ South) filminin oyuncularınıda sıralayıp heyecanla sizi bekliyor olacağım…

Güneye Yolculuk (Goin’ South) oyuncuları; Jack Nicholson, Mary Steenburgen, Danny DeVito, Chiristopher Lioyd, Jhon Belushi, Richard Bradford, Veronica Cartwright, Jeff Morris, Tracey Walter, Gerald H. Reynolds, Luana Anders, George W. Smith, Lucy Lee Flippin, Ed Begley Jr. ve Maureen Byrnes.

İyi Seyirler…

Park Chang-yi (Lee Byung-hun) acımasız, duygusuz bir adamdır. Aynı zamanda çok kişinin de katilidir. Tren ile ulaştırılmak üzere teslim edilen Bir haritayı, alarak; Mancurya’daki bir başka mafya babasna götürmekle görevlidir. Fakat işin alengirli yanı; Chang-yi haritayı teslim eder gibi yapıp, aslında trende çalarak; hırszlık süsü verecek ve Emri aldığı kişiye geri getirecektir.

Bu haritanın içeriğinde ne olduğu bilinmemekle birlikte, çok kıymetli olduğu her halinden bellidir. Chang-yi tren yoluna kurduğu tuzakla, treni durdurduğu esnada hiç beklemediği bir olay olup bitmektedir. Haritanın değerinden haberi olmayan ve biraz da sarsak olan Yoon Tae-goo (Kang-ho Song) treni soyup soğana çevirmekle meşguldur. Çaldığı değerli eşyaların arasında harita da vardır. Trende çıkan arbededen kaçmayı başaran Yoon Tae-goo’nun peşine düşmeye hazırlanan Chang-yi, yıllardır usanmadan izini süren Park Do-won (Woo- Sung Jung) ile karşılaşır.

Bu kez birbirinin peşine düşmüş 2 haydut ve 1 hırsız arasında kovalamaca başlar. Mevzu bununla da bitmez, haritanın peşinde Japon Ordusu da olunca, şenlik kaçınılmaz bir hal alır.
Eski filmlerini bilen bilir, ancak 2010’da çok başarılı ve daha önce de yorumladığım The Secret Reunion filminin çılgın dedektifi Kangho-Song bu filmde de karşımızda. Tuhaf (Weird) hırsız rolünde izleyeceğiniz Kang-ho Song beni gülmekten kırdı geçirdi diyebilirim. İlk kez komik-sakar ve tuhaf bir adam rolünde izledim Kang-ho song’u. Ve çoook yakıştırdım bu rolü ona.

2009’da Amerika-Çek Cumhuriyeti ortak yapımı olan G.I. Joe: The Rise of Cobra filminde “Fırtına Gölge” rolüyle izlenen; benim genellikle Playboy, çapkın, uçarı erkek rollerini yakıştırdığım, İris Dizisinin efsane Güney Kore Ajanı Lee Byung-hun bu filmde “kötü adam” rolünde. Bu filmle, o fazla şekili (kemikli) suratıyla mikromimik dediğimiz anlık ve herkesin farkedemeyeceği yüz ifadesiylede gayet başarılı olduğunu bana kanıtladı Lee Byung-hun. Zaten kendisini ben ve bizzat kendim(!) Temmuz 2010 itibariyle, tüm filmlerini izlemekte olan biri oldugumdan, hazir filmi de yeni izlemisken, taze taze ballandirayim sitiyorum size. Ama bu sefer de, filmin “iyi adam”i Park Do-won(Woo-sung Jung)’a ayip olacak diye korkuyorum. Onu, Musa The Warrior ve en cok begenilen filmi More Than Blue flmiyle hatirlayabilirsiniz. Aksiyon ve dramalarin kesinlikle basarili oyuncularindan biri Woo-Sung Jung. Filmdeki iyi adam rolu ise uzerine tam otumus. Chang-yi’nin pesine dusup Hayalet Pazari denen mekanda, Byeong-choon(Je-mun Yun)’un adamlari ve elbette Chang-yi ile savastigi sahneler kesinlikle aksiyon adina basarili sahnelerdi. Ozellikle ipe dolanarak , oradan oraya ucup durmasi, kendisini az-cok izlemeyi sevenleri de ucuracak cinsten.

Filmin yonetmeni, Lee Byung Hun’la yaptigi A Bittersweet Life filmi ile animsayacaginiz, ardindan, sinemanin efsane yonetmenlerinin ortak calismasi olan ve kult filmler arasinda Oldboy’dan sonra yerini alan Three Extrems filmi gelen ve son olarakta, cokca bilinen A Tale of Two Sisters filminin usta Yonetmeni Ji-woon Kim. Kendisini kocaman opuyor , 2010’daki filmini merakla bekledigimi belirtirken yanaklarindan minciriyorum.
Izleyelim mi diye soran varsa hala, fena bir bakis firlatiyorum ayrica.

Kuzey ve Güney Kore arasındaki “köprü” yıllardır sahitlik ettiği düşmanlığın başka bir boyutuna tanık olmaktadır şimdi.

Kuzey Kore tarafında; Güney tarafindan kısacık bir köprü aracılığıyla çekilen sınırdan geçerek, Güney’li askerlerin Kuzey Kore Garnizonu’na saldırıp, 2 askeri öldürmesiyle, büyük bir kaos baş gösterir.

Her iki tarafinda iddiaları bambaşkadır. Üstelik, iki devlet arasında, kaşınmaya her daim hazır, açık, kanayan ve bir türlü iyileşmeyen bir yara mevcutken bu durumun meydana gelmesi, hem Kuzey, hem de güney için bulunmaz nimettir. Hal böyleyken; ortaya atılan senaryolar, her iki taraftan alınan yeminli ifadeler ve en önemlisi iki tarafin arasında yeni bir savaşın başlamamasını sağlamak ve denge kurmak adına, İsveç ve Isviçre’den bir tarafsız bilirkişi gönderilir. Amaç, gerçeği ortaya çıkararak, savaş ihtimalini ortadan kaldırmaya çalışmaktır. Ne yazik ki, her iki tarafinda, verdigi yeminli ifade ; gerçekten çok uzak, aksine sanki gercegi örtbas etmek ister gibidir.

Film, klasik uzakdoğu filmleri gibi ağır bir film. Ancak izlerken, o ambiyansa kendinizi verebilirseniz, sıkılmadan sonuna dek izleyebilirsiniz. Ağır bir film olması dolayısıyla, dikkatinizi de zaman zaman dağıtması olası. Çok sıradan bir kurgu gibi görünse de, insanların düzene karşı çıkarak, bir arada , ortak paydayı bölüşebileceğini yansıtması dolayısıyla ; hoş bir filmdi.

Sgt. Lee Soo-hyeok rolu ile, İris [2009], G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009), I Come with the Rain (2009), The Good, The Bad, The Weird (2008), Hero (2007), Once in a Summer (2006), A Bittersweet Life (2005), Three Extremes – segment “Cut” (2004),Everybody Has Secrets (2004), Addicted (2002), Bungee Jumping of Their Own (2001) gibi yapımlarla oyunculuğuna doyamadığımız Byung-hun Lee.

Filmin yönetmeni, uzakdoğu sinemasının kült yapımlarından Old Boy (İhtiyar Delikanlı-2003)’un yönetmenliğini yapan Chan -wook Park. Oldboy ve birkaç yapımdan sonra; Chan-wook Park filmleri izlemeye de karar vermiş bulunuyorum. Biraz da yönetmen sinemasi’na el atmanın faydalarını sizinle de paylasacağım

Filmi izleyelim mi diyenlere de; bence izleyin derim.

Yeni Ay’da (2.film) Edward’ı fazla göremeyen bayanlar çok şikayetçiydi ancak bu filmde aradıklarını bulabilirler. Filmde Bella ‘nın Edward ve Jacob arasında kalması ve bu durumdan doğan komik durumlar insanın hoşuna gidiyor. Mesela ben Jacob’ın Bella ‘ya sarıldığı sahneye oldukça uzun süredir gülmediğim kadar güldüm :)

Kitabını okuyanlar için tavsiyem izlerken sürekli kitapla karşılaştırma yapmayın. İçinizden sürekli “kitapta böyle değildi.”, “kitapta daha güzeldi.”, “ne bu şimdi çık çık çık…” gibi cümlelerle eleştirmek hayli yorucu oluyor. Oysa film oldukça akıcı ve doğa manzaraları da oldukça etkileyici. Zaten sağlam olan diyaloglar iyi oyunculuklarla da birleşince çok eğlenceli ve bir o kadar da duygusal bir film oluyor.

Bu filmde beni şaşırtan birşey Jasper’ın karizmasındaki artış. İlk filmde pısırık bir tip gibi duran Jasper tamamen bambaşka karizmatik bir adama dönüşmüş. Öyle ki Emmet ve Edward’ı yere serdiğini görebilirsiniz.
Son olarak, filmin sonunda sinemadaki hemen herkes “aaaaa bitti miii ?” gibi bir ses çıkardı. Buradan da şunu anlıyorum ki herkes filmin devamını dört gözle bekliyor benim gibi.

Umarım şu an bu yazıyı okuyan herkes filmin sonunda olduğu gibi bir ses çıkarıyordur …
İyi Seyirler.

Her zaman söylerim animasyonlar ve çizgi filmler bazen bir filmden daha çok keyif verir insana. Çağrıma “Buyrun benim” diyen olduysa ya da en azından bir kısmı uyuyorsa size 2 dakikanızı almak istiyorum. Pişman olmayacağınıza da söz veriyorum.

Bu çizgi film bir çocuğa fazla gelebilir ince mizahıyla. Kahramanlarımız dolandırma yeteneği kuvvetli iki sıkı dosttur. Touliyo, maceraperest, iyimser duygusal arkadaşı Miguel’e göre daha realist ve katıdır. Bu iki kafadar kumarda altın şehri El Dorado’nun haritasını hile ile de olsa kazanırlar. Ancak haritanın izine düşmeleri tamamen tesadüf sonucunda olur. Şanslarının da yolunda gitmesiyle el dorado’da unutulmaz bir macera yaşarlar.

Her dakikasından keyif alacaksınınız. (izci sözü)
(Not: Mimiklere dikkat!!)

Stephen King’in Rose Red Konağı’nı daha jeneriği ile anımsatan film bu tür filmleri sevenleri gerçekten sevindirecek bir başlangıç yapıyor, konu bildiğimiz konu yüz bilmemkaç senelik paslı, kirli ve kocaman bir yapı ve içerdiği gizemler ama ben böyle seviyorum kardeşim ne yapayım, seviyorum dediysem öyle her lanetli ev hikayesini sevmem , böyle tarihe yolculuk yapabileceğimiz yapımlardan bahsediyorum.

Victoria dönemine ait bir yapı için ekspertlik yapmakla görevlendirilen Luisa ve onun kayboluşu ile başlayan film aslında umulduğu gibi kahramanımızın evde hayaletlerle tüm film boyunca kovalamaca oynamasıyla gelişmiyor, bir anda 180 yıl öncesinde buluyoruz kendimizi. (Film tamamen hikayenin başlangıcını anlatıyor ve sanırım esas gelişmeler ikincisinde olacak.)

Daha önce kaybolan kişiyle ilgilenmeyen ama ortadan kaybolan Luisa Lorente’i bulmak için seferber olan ekip öncelikle ortada dolaşan efsaneyi öğrenmek zorundadır, yüz küsür yıl önce masumca fotoğrafçılık yapan Valdemar ve ailesi ne olmuş ta hayatlarını nesiller boyu sürecek trajedinin içine girmişlerdir.

Filmin İMDB puanı 5.7.

Tarihi evler, hayaletler, sırlar gibi konulardan hoşlanırım diyorsanız hele Rose Red Konağı’nı beğendiyseniz bu filmi kaçırmayın der ve giderim.

Baştan sona merakla izlenesi bir film olan “Murder By Numbers” gerilim tarzında olup 120 dakikadır.

Erkek gibi kadın diyebileceğimiz Cassie’nin geçmişte yaşadığı o unutulmaz ve acı olay; durumu kişiselleştirme riski yaratsa da böyle inatçı ve hırslı bir karakter için Sandra Bullock biçilmiş kaftan.

Barbet Schroeder’ın yönettiği, Tony Gayton ‘un senaryosunu yazdığı filmde ben en çok bu iki üniversite öğrencisinin aynı anda sorgulandığı sahneden etkilendim.

Justin kusursuz cinayeti hesaplarken ya da “kusursuz cinayet” oyununu oynarken; zekanın, cinayetleri çözmek için de kullanılabileceğini ihtimaller arasına almamıştı.

Peki, onları ele veren neydi?

23 Temmuz 2010 da vizyona girecek olan Son Hava Bükücü (The Last Airbender) filminin yönetmenliğini M Night Shyamalan yapıyor. Senaryoda yine M Night Shyamalan ve Bryan Konietzko, Michael Dant isimleri yer almakta.
Son Hava Bükücü (The Last Airbender) adlı filmin oyuncu kadrosu; Noah Ringer, Nicola Peltz, Jackson Rathborne ve Dev Patel.
İyi seyirler.

Aksiyon, gerilim, şuç, ceza ve güzel bir kadın Angelina Jolie. Sıkı bir kovalamaca, önceden düşünülmüş hamleler ve cesaret isteyen bir karmaşanın içinde kaybolmadan hedefe ulaşabilmek. İftira sonucu köstebek pozisyonunda olan çekici ajanımız Evelyn Salt’ın (Angelina Jolie) başı oldukça derttedir ve bu suçlamadan anca kendi kurallarıyla kurtulabilecektir. Bunu yaparken aynı zamanda eşinide korumak zorunda kalan Evelyn Salt kendini temize çıkartmaya çalışacaktır.

Albenisi fazla olan Salt filminin klasik bir senaryonun dışına çıkmadan tamamen ticari amaçlı bir film olduğunu düşünüyorum. Angelina Jolie ve teknoloji en iyi silahlardan birisi olsa gerek. Bunun dışında Angelina Jolie’nin hayranlarının avantajı, kendisini sarışın ve kumral halde görme şansları olacak.

Salt filminin yönetmeni Phillip Noyce, senaryosu Brian Helgeland ve Kurt Wimmer (Kitap). Salt filminin oyuncu kadrosunda ise Angelina Jolie,Liev Schreiber,Chiwetel Ejiofor,Towanda Underdue ve Gaius Charles isimleri yer almakta.

İyi seyirler…

Şahsen Mister T’ yi ve Murdock’ı bi ayrı severdim. Mister T uçaktan korktuğu için ona gizlice ilaç içirmelerini ve uyutarak bindirmelerini ve Murdock’ı her seferinde akıl hastanesinden kaçırmak için ayrı bir film çevirmelerini çok severdim.
Ayrıca bu dizide sevdiğim şeylerden biri de o kadar kavga, dövüş, patlama olup da kimsenin burnunun bile kanamamasıydı. (şimdiki dizilerle karşılaştırldığında ne kadar garip geliyor değil mi?)

İşte o A takımı 11 Haziran ‘da Amerika’da vizyona girecek olan film, Türkiye’de 23 Temmuz da vizyona girecek. Filmin kadrosu oldukça sağlam. Hatta dizide Face’i oynayan Dirk Benedict filmde de karşımıza çıkıyor. Filmin oyuncuları şöyle;

Liam Neeson …  Col. John ‘Hannibal’ Smith

Bradley Cooper …  Lt. Templeton ‘Faceman’ Peck

Jessica Biel …  Capt. Charisa Sosa

Sharlto Copley …  Capt. ‘Howling Mad’ Murdock

Patrick Wilson …  Lynch

Güzel bir kadro toplanmış. Ancak filmin dizinin başarısını yakalaması bence çok zor. Yine de benim gibi A Takımı sevenlerin hatıralarını depreştirecek güzel bir film olmasını bekliyorum.

İyi Seyirler

Lisbeth Salander (Noomi Rapace), dünyevi karanlığı paylaşan bireylerden yalnızca biri. Babasının annesine olan tacizleri, tecavüzleri ve şiddeti bir gün dayanılamaz hale geldiğinde, onu benzin döküp yakmaya çalışarak geleceğini gölgeye bırakıyor. Akıl almaz yasadışı bir örgütün üyesi olan babası, Lisbeth’in 12 yaşında akıl hastanesine kaldırılmasını sağlar ve tacizci bir doktorun eline bırakır.

Yılları üstünden nasıl attığını bilemediğiniz ejderha dövmeli kız, hayata isyankar bir bakış açısıyla yaklaşır haldedir. Bunu makyajı ve giyim tarzıyla çekinmeden dışarı yansıtıyor. Ama dışarı yansıtmayı sevmediği iç dünyasında çok zeki biridir. Başarısını bilgisayar hackleme üzerinde yıldızlandırıp hayatını kazanırken hiç tahmin edemeyeceği bir soruşturmanın içinde bulur kendini. Mikael Blomkvist (Michael Nyqvist) adlı yazar bu soruşturmada Lisbeth’in yardımı için onun kapısına kadar gider.

Blomkvist ise idalist bir yazar olup Millenium adlı bir dergide yöneticilik yapmaktadır. Dergi büyük ve gizli yolsuzlukları, düzenbazlıkları, sahtecilikleri açığa çıkarıp insanların ilgisini çekmektedir. Dört kişilik bir ekipten oluşan dergi, her türlü gizlenmeye çalışan bilgiyi açığa çıkarmak için tek vücut olarak çalışıyor. Bunu yaparken de tüm tehditlere göğüs germek zorunda kalıyorlar. Kimi sağ kalmayı başaramıyor.

Soruşturmanın ne olduğunu ve nasıl çözüldüğünü anlatıp film hakkında ipucu vermek istemiyorum. Zaten Lisbeth’in hayatı bu filmle sona ermiyor. Film, Stieg Larsson adlı İsveçli bir yazarın üçleme romanlarından İsviçre’nin beyaz perdesine yansıtılmıştı. Serüven ilk olarak The Girl With The Dragon Tattoo (Ejderha Dövmeli Kız) filmi ile başlıyor, ardından The Girl Who Played with The Fire ve The Girl Who Kicked Hornet’s Nest serileri ile de son buluyor. Aslında film dördüncü ile devam ettirilebilirdi, fakat yazar üç romanını dahi bastıramadan vefat ediyor. Ne yazık ki yakaladığı bu başarıya tanıklık edememiş. 2009 yılında üçlemeyle sinemayla buluşan filmler, kitleler tarafından büyük bir beğeni kazandı. İlk filmlerinde 4 ödül kazanarak bu başarıyı taçlandıran ekibin yönetmeni Niels Arden Oplev. Devam filmlerinde ise aynı yönetmen görev almamış. Bu da demek oluyor ki devamlarının aksine farklı bir yönetmenin tadına bakacaksınız.

Lisbeth’in imajı ve oyunculuğu izlenmeye değer. Biseksüel bir hatun olması sanırım izleyip yorumladığım filmlerin çoğunun ortak noktalarından biri. Bilerek seçmiyorum, tamamen tesadüf :) Demek ki ‘farklı’ bakış açısına sahip olan ve sıradanlığı takip etmeyen filmler daha ilgi çekici oluyor. Gelecekte ne olacağını tahmin edebileceğiniz filmin aynı zamanda kitapları da mevcut, daha çok detaya inebilmek için onlara göz atabilirsiniz. Mesela ben hala neden ejderha dövmesi yaptırdığını bilmiyorum, bu yüzden kitaplarda bu sorunun cevabını arayacağım. Belki de cevabı yoktur…

Sevgiler.

Filmimiz 1988 Yılı ABD/ İngiltere yapımı. Reuben James ingiliz hava kuvvetlerinde gurur verici hatıralarını geride bırakıp daha önce çeşitli nedenlerle ordudan ayrılan askerler arasında yerini alır. En yakın silah arkadaşı Fisher cephede onun hayatını kurtarmak için bir bacağını kaybetmiş, gazi maaşıyla geçimini sağlamaya çalışan, borç batağına batmış ve bunalımıyla birlikte kendini içkiye vermiştir. Reuben daha önce yaşadığı bu kentte bıraktığı hiçbir şeyi eskisi gibi bulamaz. Çocukların hırsızlığı oyun olarak gördüğü doğru olanın kabul görmediği bir yere dönüşmüştür bu yer. Ordudan ayrılan arkadaşları cephede omuz omuz şavaşırken daha sonra hayat seçimleriyle karşı taraflarda yer almaktadır. Bu da Reuben i bir ikilemin içine çeker.
Fakat daha önce kendine sorması gereken yıllarca “ne” uğruna canını hiçe saydığıdır.

Reuben için yolunda gittiği görünen tek şey aşk hayatıdır. Bir tesadüf sonucu tanıştığı Stayce ile güzel bir birlikteliğe adım atarlar. Böyle de sürmesi umulur ancak Reuben eline bir daha delikli demir almaması bir şarttan öte istektir karşı taraf için. Zaten adamımız da tek zenci olarak görev aldığı ordudan bu niyetle ayrılmıştır.

Reuben ve Fisher’in daha önce planladığı hatta biletlerini bile aldığı Paris gezisine Fisher’in eşinin 4.yada 5. çocuğunu doğurmasıyla suya düşer. Reuben de bu geziye yariyle gitmeyi planlar pasaport başvrusunda aldığı cevap mektubunda yıllarca onuruyla hizmet verdiği, gözünü kırpmadan ölümlere yürüdüğü ülkesinin aslında onu kendi vatandaşı olarak bile görmediği ortaya çıkar. Bu cevap karşısında Rubin için değer yargıları tamamen değişir. Ülkesi tarafından ihanete uğradığını düşünen, iş bulmakta zorlanan Reuben, duygusal açıdan patlamaya hazır bir saatli bombaya dönüşür. En iyi arkadaşı gözlerinin önünde vahşice öldürüldüğünde ise adaleti tek başına sağlamak isteyen silahlı bir zalime döner.

Biraz durağan bir film olmasına rağmen etkileyici bir yapıt kanaatime göre. Tavsiye ediyorum. İyi seyiler..
Martin Stellman
Senaryo: Martin Stellman, Trix Worrell
Oyuncular: Denzel Washington, Bruce Payne, George Baker, Dorian Healy
Yapım: 1988, ABD / İngiltere

Yargıç , o bilgi ile ilgilenmese ve bu bilgilerin tamamen tesadüf olduğunu düşünse de; karısının öldürülmesi ve o sıralarda karısını öldürmekle suçlanan Profesor Ki-chul Sohn’un da davasının sürmesi arasında bir bağlantı oluşmaya başlar. Gazeteci ve tutuklu olarak yargılanan Profesor’un iddialarına her ne kadar inanmayı reddetse de, bir süre sonra bu bağlantıları incelerken bulur kendini.
Bağlantı; 30 yıl önce, kendisi ile aynı tarihte En genç Yargıç olarak atanan Han Sang Jun’un, genç yargıç Seok-hyeon Kim (Jin-hee Ji) ile benzer bir hayat yaşaması, karısının öldürülmesi ve dahası ile ilgilidir.

Film kesinlikle 2010′un harika yapımlarından biri. Heyecan hiç duraksamadan sürerken, izleyici olarak kendi “katil kim” seçiminizi yapıp, tam bir dedektif oluyorsunuz diyebilirim. Üstelik, filmin kurgusu o kadar başarılı olmuş ki, finale kadar nefessiz izlediğiniz her sahnenin, her sorunun cevabını alip tokat üzerine tokat yiyorsunuz. Ve ayrıca, “işte final geldi” dediğiniz an; aslında sağlam bir tokatla “bambaşka bir final”e hazırlandığınızı anlıiyorsunuz.

Seok-hyeon Kim rolünde; Ru guo · Ai ( Perhaps Love) [2005]; Spring Days (Bom Nal) [2005] yapımlarıyla hatırlayacağımız Jin-hee Ji var. Özellikle, Boom nal dizisini halen izliyor olmamın da verdiği bir şansa sahip oldum. Çünkü dizideki performansını , Parallel Life filmiyle kesinlikle 5′e katlamış bir oyuncu olduğunu gördüm.

Filmde beni elbetteki “final” kadar etkileyen sahneler vardı. Heyecan ve gerilim dozu yüksek türde bir film olmasının yanı sıra, gerçek hayat ile olan kurgu bağlantıları ( Abraham Lincoln ve J.Kenedy’nin ölümleri arasındaki müthiş paralellik örneğin) kesinlikle filmin başarısında büyük katkı payı olan faktörler.
Kore sineması, 2010′da gerçek anlamda Hollywood’u katlaya katlaya giriş yapmış bir sektor diyebilirim.

Bu film kaçmaz…

Yoo-bin; üvey babası ile yaşamaktan ne kadar mutlu olsa da, içten içe gerçek babasının özlemini çeken bir çocuktur. Üvey babasının ona aldığı hediyeler, gerçek bir baba gibi gösterdiği ilgi, Yoo-bin’e yetmemektedir.

Annesi doktor olan Yoo-bin; üvey babası ve annesinin 1 haftalığına evden uzakta olacaklarını firsat bilerek biyolojik babasını bulmak için kurnazca bir yola başvurur. Internet Kafe’de o çok sevdiği sılahlı oyunu oynarken , bir adamla anlaşır ve 1 hafta kalması gereken ingilizce kampına gidiş yolunda, adam Yoo-bin’in öğretmenine yalan söyleyerek, onu kamp otobüsünden indirir. Olaylar böyle başlar, ama yoo-bin’in bilmediği çok önemli bir şey vardır. Babası Ji hyeon; artık bir erkek değil, ameliyatla cinsiyet değiştirmiş, çok güzel bir kadındır.

Filmin bir çok yerinde elbette çok güldüm. Özellikle Yoo-bin ile üvey babasının Sniper oyunu oynarlarken, yoo-bin’in silah seslerini ve daha sonra Ji hyeon’un evindeki fotoğraf makinelerinin seslerini taklit ederkenki halleri beni çok eğlendirdi.

Genel hatlarıyla hoş , final anlamında ise tatmin edemeyen bir filmdi.

Izlemekle bir şey kaybetmezsiniz…

Hayatina devam etmek zorunda olan Han-kyu Lee (Kang-ho Song); 3 kişiden oluşan ekibiyle Ulusal Birlik Örgütü isimli bir ekip kurar ve evlerinden kaçan kadınları, geri getirerek para kazanmaya çalışır. Bu işlerden birinde, 6 yıl sonra, Ji-won Song (Dong-won Kang) ile yeniden karşılaşacak ve olaylar tekrar cereyan etmeye başlayacaktır.

Thirst (Bakjwi – Susuzluk) [2009] filmindeki performansından hiç hoşlanmadığım Kang-ho Song; bu filmde Han-Kyu Lee rolü ile kesinlikle göz dolduruyor.

Jeon Woo Chi; The Taoist Wizard [2009]; Geu non moksori (Voice of a Murderer) filmlerinden anımsayacağımız Dong-Won Kang ise kesinlikle oyunculuğunu izlemenizi tavsiye edeceğim türden bir aktör.

Film genel hatları ile heyecanlı frenlemeden kurgulanmış, görüntü yönetmeninin ellerine sağlık, detayları izleyici ile buluşturup, aksiyon ve dramı izleyicinin keyif masasına koymayı bilmiş.

2010 yapımları arasında izlediğim en iyi filmlerden biri diyebilirim

Ben Singer (Matthew Broderick) ve İbu (Michael K. Williams)… İbu’nun ne iş yaptığı hakkında hiç bir bilgi verilmemesi filmin akışını değiştirmedi fakat beni merak ettirdi… (Neden merak ettim?) Ben Singer ise sekiz yıldır aynı ofiste çalışmakta, aynı zamanda da dul ve bir kız çocuğu babasıdır. Resmen ot gibi yaşamasına aldırmamayı bırakın bir kenara, çıldırtacak şekilde böyle yaşamak zorundaymış gibi izlenim vermektedir.
Her akşam santranç oynadığı İbu, mutlu olabilmek adına yeni fikirlerle muhabbete girmesi benimde kanımın ısınmasına neden oldu… Sonrasında tam bu sıcaklığı yakalıyorsunuz derken, aniden İbu’nun rahatsızlığı sizide rahatsız ediyor. Yardıma muhtaç ve acınası karelerde orda olmak, o anı yaşamak istemezdim. Sanat adına ise İbu’yu, yani Michael K. Williams’I kutlamak isterim.
Bu sahne insanoğlunun cidden bazı değerleri düşünmesine, etrafına bakınıp içten içe, “Beni yerden kaldırabilecek kaç dostum var?” sorusunu sormasına neden oluyor. Nitekim sanatın ve sanatcının dostu olan dramatik sahneler devam etmekteyken Senegal’den İbu’nun kardeşi gelir…

Çikolata güzeli demek istedim, aklıma gelen ilk güzel kelime bu oldu… Nedeni ise; Hayatı ot gibi yaşamaktan başka çaresi yok gibi yaşayan Singer’in, tavırlarının gerçekliğini benimsesek de, filme birazcık renk lazımdı. Hadi o zaman Singer ile birşeyler olurmu dememe kalmadan ot adam Singer ile çikolata kadın (Sanaa Lathan) arasında kıpraşımlar olmaya başlar. Mutlu olmama neden oldu:)
Fakat bir yandan da İbu’nun durumunu göz ardı etmeyen senarist, bazen iyi kalplilikle yaptıklarımızın, başkaları tarafından kötü algılanıyor gerçeğine örnek verircesine ot adam Singer’e karakolda doğru söyleyip mahkemede şaşacak bir replik verecek, durum biraz karışacaktır.

Bir yandan iç dünyasını dış ses olmadan izleyiciyi düşündürücü konuşmalar yapılırken, öte yandan olaylar İbu’nun düzelmeye başlamasıyla filmin başındaki samimi ortama dönmeye başlar.
Hani herşey tıkırında değildir ama en azından İbu’nun umut adına, mutluluk adına yaptığı konuşmalara kavuşmuştuk…. Derkennn…
Ben Singer, namidiğer ot adam bana jest yapmaya karar verir. Bu bölümü geçiyorum…

Söyledim mi? Film oldukça gerçeklerden bahsetmekte ve Sİnger’in yolculuğu da muhtemel bir gerçek sonla devam etmektedir. Fakat yolculukta, İbu’nun mucizesinin gerçek olması tebessümüme vesile oldu.
Yani o kadar içerisindeyim filmin…

Komedi filmi diye başladığım Wonderful World adlı filmde hevesim hüzne dönüşsede, bazlarına göre basit gibi görünsede güzel, hoş, bazen eğlenceli, bazen duygusal ama gerçekleri ele alıp dramı yaşatan bir film oldu Harika Dünya…

Son olarak…
Singer’in kızı, gerçek adıyla Jodelle Ferland vardı filmde. Sessiz tepe, Mesaj, 39. Dosya gibi kaliteli filmlerde oynayan aktristin performansı diğerlerine yakın olsada üzerine aldığı bu görevi laiğiyle yapıp kendisini sevdirmeyi, beğendirmeyı başardı diyebilirim. Büyük adam olacak belli…

Neyse, filmin sonunu yazmıyorum. O kadar hüzün, o kadar gerçeklikten sonra yazmayı bırakıp kendimi sorgulamak, kendi sonumu düşünmek istiyorum…
“Sonunu düşünen kahraman olamaz” demeyin… gerçekçi olun…

Film kısaca, Üvey babası tarafından akıl hastanesine kapatılan genç bir kızın kaçış planı olarak başka bir evrene geçip kendisini buradan kurtarmanın planını yapacaktır.

Kadroda birbirinden güzel aktristlerin oluşu filme bir hayli reklam ve albeni kazandırmış olduğu ortada. Senaryo hakkında açıklayıcı bir bilgi verilmemesine rağmen büyük ilgi toplayan Sucker Punch
adlı film Aksiyon, Fantastik, Gerilim ve Gizem türünde seyretmekte. Amerika’da 25 Aralık 2010 da vizyona girecek olan filmin ülkemizde 2011 de yayınlanması bekleniyor.

Hemen şunu belirtmek isterim; Emily Blunt, film için red cevabı vermiş, kadroda yoktur. Bunu söylememin nedeni de bazı yerlerde gördüğüm yanlış kadronun verilmesidir.

Joe Johnston’un yönetmenliğini yaptığı filmin senaryosu  Jack Kirby, Stephen McFeely, Christopher Markus ve Joe Simon isimlerine ait. Kitaptan alıntı olan filmin yazarı ve aynı zamanda yağımcısı Stan Lee’nin yanısıra yapımcı kadrosunda Avi Arad ve Kevin Feige isimleri yer almaktadır.
Filmin muhtemel oyuncu kadrosunda; Samuel L. Jackson, Chris Evans, Dominic Cooper, Hugo Weaving, Tommy Lee Jones, Stanley Tucci, Sebastian Stan, Neal McDonough, Toby Jones ve Craig Fairbrass.

Son olarak;
Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi süper kahramanların hepsinin tek tek filmleri çekilmekte ve hepsi ortada birleşecekleri bir filmde buluşmak üzere, film sonları alakalı bitmektedir.

Son film olarak ise The Avengers adlı film gelecektir… Bizden söylemesi;)

Hatırlayacağımız gibi Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi bir çok ünlü kahramanlarla dolu ve artık The Avengers adlı filmde hepsini bir arada görme şansımız var.

Bu arada yönetmen Zak Penn’in The Avengers filminden önce çıkan ve çıkacak olan Marvel kahraman filmlerinin sonunun birbiriyle alakalı olması istenmiş çünkü sonunda The Avengers filmiyle tüm kahramanlar alakalı bir şekilde bir araya gelecektir. Hatırlayacağınız gibi Hulk II: The Incredible filminin sonunda Iron Man görülmüştü, işte bu da The Avengers filminin yavaş yavaş birleşiyor olduğunu göstermekte. Film için kesin bir tarih olmamasıyla beraber 04 Mayıs 2012 de yayınlanması hedefleniyor.
Şimdiden sabırsızlanıyorum.

Yukarıdaki fragman, afiş ve resimler fanlar tarafından hazırlanmıştır. Filmin orjinal fragman ve resimleri değildir.
Gelişmeler geldikçe haberdar etmeye çalışacağız.
Teşekkürler.

Bu bir haber amaçlı çeviridir. Resimler Fast & Furious 5 filmine ait değildir…

İki katmanlı kurgusunun temelinde, 1920′lerin Los Angeles’ında geçen hikaye, ilk işinde düşüp yaralanarak başarısızlığa uğramış bir dublör ve onunla aynı hastanede tedavi gören, ailesi ile portakal bahçelerinde çalışırken ağaçtan düşerek kolunu sakatlamış küçük bir kız arasındaki ilişkiyi anlatıyor. Beş yaşındaki Alexandria’nın(Catinca Untaru)  hastanede onunla ilgilenen hemşireye yazdığı ufak bir itiraf notu, yanlışlıkla Roy’un(Lee Pace) odasına uçuyor. Kargacık burgacık harfler ve bozuk bir İngilizceyle yazılmış notunun peşinden genç adamın yanına giden Alexandria’ya, isminin kaynağı büyük İskender’e dair kısa bir hikaye anlatıyor Roy. Aralarında Roy’un anlattığı hikayelerle gelişen bir diyalog başlıyor. Küçük kız, bu hikayelerdeki heyecana kapılırken, Roy gerçekte, sevgilisinin onu, dublörü olduğu aktör için terketmesinin de etkisiyle kendisini öldürmekten başka bir şey düşünmüyor. Alexandria’yı kelimeleriyle kendine bağlarken, aslında tüm amacı ebedi bir uykuya dalmasını sağlayacak morfini getirmesi için ondan yardım istemek.

Filmde Roy’un anlattığı hikayeler, hintli yönetmen Tarsem Singh tarafından, içlerinde Türkiye de bulunan 26 ayrı ülkenin doğal ve tarihi güzelliklerinin vurgulandığı mekanlara dokunup geçerek çekilmiş. David Fincher ve Spike Jonze gibi isim sahibi yönetmenlerin de desteklediği The Fall, bu görüntüler açısından gerçekten eşsiz bir film.

5 yaşındaki Alexandria rolünde Catinca Untaru filmin hastane sahneleri çekilirken Lee Pace’yi sahiden kötürüm sanmış. Yönetmen Tarsem Singh filmin gerçekliğine yararı olacağını düşünerek,onun bu yanılgısını bozmadığını söylüyor. Set aralarında genç adama yiyecek götürüp, onunla ilgilenen küçük kız, Lee çekimler bittiğinde ayağa kalkınca bunu kendi sevgisinin iyileştirici gücüne bağlamış. The Fall çekilirken, aslında 9 yaşında olan Catinca’nın henüz 3 yaşındayken  ”Ben tiyatro oyuncusu olacağım, insanlar da gelip bana çiçek versinler.” diyerek gelecekteki mesleğini seçtiği gözönüne alınırsa, filmdeki doğal tavırları ve zekice oyunu da anlaşılıyor sanırım.

Küçük kız ile genç adamın dostluğu çok görülmüş klasik bir kurgu gibi dursa da, Roy’un umutsuzca ölümü istemesi ve küçük kıza bu yüzden yaklaşması, ilişkilerindeki duygusallığa yönelik vurguları bir nebze olsun kırıyor. Bunu Roy hikayesinin sonlarına yaklaştığında, kızı rolündeki Alexandria’yı yanındaki Hintli’ye bırakıp gidişinde de görebiliyoruz. Yine de hastanede gelişen dramatik olaylar sonucunda başı sarılı bir halde yatan küçük kıza hikayesine dair son cümleleri kurar ve gerçeği açıklarken Roy, ortam biraz ağırlaşmıyor değil.

Afişi, Salvador Dali’nin “İl Volto Di Mae West(Bir Daire Gibi Kullanılabilen Mae West’in Yüzü)” tablosundan esinlenilerek hazırlanmış The Fall filmi, sürrealizm iddiasını bir ölçüye kadar gerçekleştirebilmiş bir yapım denebilir. İzlenmeye değer.

(Filmde fon olarak kullanılan ülkelerin görüntüleri için http://thefall-locations.blogspot.com/ adresine bakabilirsiniz.)

Kick Ass

Film bu söylemle yola çıkıyor. Aksiyon komedi tadında olan Kick-Ass adeta klişe yıkıcı bir film. Sanki senarist oturmuş bu tarz filmlerin klişe sahnelerini önüne dizmiş ve “ben bunları yıkarak nasıl bir film ortaya koyabilirim” demiş gibi düşünüyor insan filmi izlerken. Film bir hayli hızlı bir şekilde başlıyor. Aksiyonun komediyle müthiş harmanlanmasına şahit olduğunuzu düşünürken film birden drama bağlıyor. .

Gibi gözükse de bir yandan klişe yıkmaya devam ediyor. Bir yandan da “evet ya, aslında ben de hep bi kahraman olmak istemişimdir.” dedirtmeye başlıyor. Lise çağlarında bir gencin kendisinin hiçbir özelliği olmadığını fark edip “ben niye kahraman olmuyorum.” demesiyle başlıyor her şey. Önce kıyafetini ayarlıyor, sonra suçluların arasına atıyor kendini. Ne kadar dayak yese de artık o bir süper kahramandır.

Farklı bir film olan Kick-Ass’in yönetmenlik koltuğunda Matthew Vaughn oturuyor. Oyuncu kadrosu ise şöyle: Aaron Johnson, Lyndsy Fonseca, Mark Strong, Chloe Moretz ve Nicolas Cage.

Filmin ilginç bir yanı da yapımcılardan birinin Brad Pitt olması.

Klasik kahraman filmlerinden sıkılanlar için güzel seyirlik bir film olan Kick-Ass, izleyenlere keyifli dakikalar vaat ediyor.

İlkinde Foshan’dan ayrılan Ip Man (Donnie Yen), devamı niteliğindeki II. filmde; Hong Kong’da yeni bir hayat kurmaya çalışıyor. Zaten neredeyse sefaletin göbeğinde yaşamak zorunda olan Ip Man, elbetteki en iyi bildiği öğretiyi yayabilmek ve bu işten de karnını doyuracak kadar para kazanabilmek için bir çatı katını Wing Chun dersleri için kıralıyor. Burada da batılı devletlerin uşaklığını yapanlar peşini bırakmıyor elbette. Bir dernek bünyesinde birleşen ve Hong Kong Dövüş sanatını yayan Master’lar (Ustalar) , Ip Man’ın okulumsu yerine göz dikiyorlar. Özellikle Dernek başkanı Master Hong (Zhou Qing Quan) bir musabaka teklif ederek, tüm okul Master’ları ile dövüşüp kazanırsa, okulunu dilediği gibi isletebileceğini söyluyor.

Filmin konusunu çok anlatmaya gerek yok.

Fakat şunu belirtmek isterim ki, bu film sadece dövüş sanatlarının tarihini değil, köklu China kültürünü, onların kültürlerine olan derin saygılarını, aile kavramının herşeyden kıymetli olduğunu, dövüşürken bile rakibinin merhametine “teşekkür edecek” derecede “saygılı ve minnet dolu” olduklarını, GURURlarının da , en az kültürleri kadar yuksek öneme sahip olduğunu izleyeceksiniz.

Onların, Batıya olan içe kapanıklıklarınada bu film bir kez daha ışık tutuyor.

Filmin her sahnesi beni çok heyecanlandırdı. Dövüş sahnelerinden bahsetmeme gerek bile yok. Az kan, çok zeka gerektiren tekniklerin konuşturulduğu sahnelerle dolu. Etkileyici bir-iki sahneden bahsetmek gerekirse, Ip Man’ın , Master Hong ile masa üzerinde yaptığı dövüş sahnesi derim… Kesinlikle senkron süper kurgulanmış, üzerinde çokca çalışıldığı belli olan bir dövüş sahnesiydi.

Finale doğru Ip Man’ın “Twister” lakaplı Amerikalı boksör ile yaptığı ring maçı ise zaten son noktayı koydu.
Master Hong rolünde , Zhou Qing Quan var. Vakur duruşu çok hoşuma gitti.

Başlarda, her ne kadar batılı uşağı olsa da, doğru yolu bulması uzun sürmedi..

Görüntü yönetmeni, senarist, Donnie Yen ve tüm ekip ciddi bir iş başarmışlar.

Uzakdoğu Sineması seven, dövüş sanatlarının da işlendiği filmlerden hoşlananlara “tam sizlik” diyebilirim.

Film, 4.Asya Film Ödülleri’nde 1. olacak kadar iyiydi…Üstelik;
En iyi aktör dalinda ödülü olan WANG Xueqi takdirlik bir oyunculuk sergilemişti.

Yine aynı filmin, en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülü Nicholas TSE’e verilerek doğru karar alınmıştı.. Zira finale doğru gözlerim doldu… Çok etkileyici idi oyunculuğu.
Ve tabii ki, kostümler…. 4. Asya film Ödüllerinde, kostüm ödülü almaya hak kazanmış bu filmde, kusura bakmayın ama “uzun saçlı Çin’li Erkekler” dışında ödüllük bir şey gördüğümü söyleyemeyeceğim. Çin filmlerinde sevdiğim birkaç şeyden biri havada uçan, zıplayan, koşturan aktörler, dans eden ama savaşcı ruhunu ortaya koyan kadın aktristler veeeeeeeee uzun saçli eski dönem Çin’li Erkeklerdir. Arkadan örgü yapılmış uzun saçlarıyla dövüşen oyuncuları izlemek benim için coçukluğumdan beri bir zevk olmuştur

Ayrıca , uzun saç, örgülü saç gibi geleneklerin medeniyetin ilk zamanlarına kadar uzanan bir seramoni olduğunu biliyor, daha da araştırmalarıma devam ediyorum.

Kah filmden, kah filmin bana anımsatıp yazdırdıklarından bahsettim. Elbetteki 1.lik ödülü ile taçlandırılmış bu filmi görmenizi tavsiye ederim.

Orjinal adı Prince Of Persia – Sands Of Time olan film Walt Disney tarafından vizyona alınmış. 28 Mayıs 2010 da vizyona girmesi beklenilen Pers Prensi – Zamanın Kumları adlı filmin yönetmeni Mike Newel, Köstebek, Dört Nikah Bir Canaze ve Harry Potter ve Ateş Kadehi filmlerininde yönetmeniydi.

Pers Prensi – Zamanın (Prince Of Persia – Sands Of Time) filminin oyuncu kadrosunda ise; Jake Gyllenhaal, Ben Kingsley, Alfred Molina, Gemma Arterton, Dave Pope, Luke Beach, Richard Coyle, Thomas Dupont isimleri yer almakta.

Filmin kısa konusu; Maceracı bir insan Prens Dastan (Jake Gyllenhaal), maceraperest ruhuna hakim olamaz ve gizemli bir prensesle (Gemma Arterton) güçlerini birleştirme kararı alırlar. Bu karar olağan üstü güçlere sahip büyülü bir hançeri korumak adına alınmıştır. Bu hançer; zamanı tersine çevirebilecen “zaman kumları”nı açığa çıkarabilecek kadar güçlü bir hançerdir ki bu hançere sahip olan kişiyede dünyaya hükmetmesini sağlamaktadır. Bu denli güçlü bir hançere sahip olmak isteyen bir çok kişi, birçok karanlık güç olacaktır. Prens ve Prenses ise bu karanlık güçlere karşı hançeri korumak adına adeta birbirleriyle yarış halinde olacaklardır.

Şu an için bile yani oturup bu filmi kaleme alırken dahi filmi sonuna kadar izleyebilmiş olmanın hayreti içerisindeyim. Sadece öldürmeye programlı karakterlerin olduğu filmlere pek sıcak bakmam çünkü. Ama filmdeki sürükleyicilik beni buna mecbur etti. Sonunun başından belli olduğu filmlerden değil bir kere, fakat aynı başarı filmin sonu için söylenemez. izlenen bir yığın atraksyondan sonra “Ne oldu… Bittimi şimdi?” diye kalabilirsiniz.

Filmi izlerken yarışmacıları yönlenirmek ve takip etmek için kurdukları sisteme hayran kalmıştım. Aynı teknoloji, suçu teşvik etmek için değilde engellemek için kullansalar inanın çok daha güzel bir dünyada yaşayabiliriz.

Biraz benimle paralel düşünüyorsanız bu kadar para ve teknoloji neden böyle bir turnuva için harcanır diye düşünebilirsiniz. Özellikle kendinizi durgun hissettiğiniz günlerde izleyebilirsiniz. Filmin enerjisi size yansıyacaktır.

İyi seyirler.

(Filmin cast, ekip ve diğer fragmanına buradan bakabilirsiniz.)

Myeong Seong ; idealist biridir. Ülkesinin ; Batı ülkeleriyle daha çok bir araya gelerek, geri kalma riskini ortadan kaldırmak istemektedir. Ancak Jaseon Krallığı bu “idealizm”i “Vatan Hainliği” olarak adlandırır. Kral zaten babasının boyunduruğu altında kalmış, kılıbık adamın tekidir. Ve elbette ki Krallığın iç işlerine nifak sokan Japonya da sahnededir. Zaten kızışmış olan ortamdan faydalanmak için fırsat kollamakta, Kraliçenin ölüm fermanını çıkarmak için çalışmaktadır.

Moo-myeong; sevdiği kadını daha çok görmek ve ona yakın olabilmek için Saray Muhafızlığına düşük mertebeden girmek ister. Fakat bu isteğini elde edebilmek için, henüz denemesi yapılmamış “kursundan koruyan yelek”i denemek zorundadır. Moo-myeong’un sevdiği kadına yakın olma arzusu , bu durumun üstesinden gelmesine yardımcı olur ve istediğini alır. Artık, Kraliçe’nin; yani sevdiği kadının “koruması” olmuştur. Bu elbette kılıbık Kral’in gözünden kaçmayacaktır.

Jaseon’un kılıbık Kral’ı, Kral’ın, hala imparatorluk üzerinde sağlam etkisi olan ve gelininin batılı ülkelerle olan diyaloğundan rahatsız olan babası, Japonya’nın bu iç karışıklıktan faydalanmak için fırsat kollayışı Moo-myeong ve Myeong-Seong için nasıl bir ortam yaratacaktır? Moo-myeong Kraliçesini nereye kadar koruyabilecektir? Kraliçe, kendisine düzenlenen suikastten kaçıp kurtulabilecek midir? Yoksa, idealist Kraliçe istediğini elde edip, ülkesinin gelişimine katkıda bulunan yegane Jaseon Kraliçesi olarak mi anılacaktır.

Tüm bunların cevabı için, filmi izlemenizi tavsiye ederim.

Moo-myeong rolunde Wanee wa Junah; Keulraesik (Classic) gibi filmlerden anımsayacağınız Seung-Woo Cho, Kraliçe rolünde ise Sunny, Emperor Of the Sea gibi yapımların başarılı oyuncusu Su Ae var. Filmin yöınetmeni, yine Wanee wa Junah filmiyle karşımıza çıkan Yong-Gyun Kim.
Görsel olarak, buğday tarlalarının o çift renkli manzarası; Saray muhafızlarının dövüşleri esnasında kullanılan effectler yeterince göz doldurucu ve akılda kalıcıydi.

Başta da söylediğim gibi, tüm film, genel olarak tatmin edici olmasa bile -kimileri için- finalindeki duyguyu tatmanın zevki paha biçilemez.

Filmi dümdüz özetleyecek olursak Albay Aldo Raine (Brad Pitt) liderliğindeki Yahudi çetenin Nazilere açtığı savaş ve buna paralel ilerleyen bir intikam operasyonunu konu alıyor diyebiliriz. Ama alt anlatımdan gidersek Film ikinci Dünya savaşına tamamen kurgusal bir intikam hikâyesiyle yaklaşan, tarihi öven filmleri alaya alan, içinde özellikle sinema sektörüne ve filmin geçtiği döneme sert eleştiriler gönderen bir masal.

Film başından sonuna, hatta isim seçiminden başlayarak, çok komplike göndermeler içeriyor. Tarantino’nun en sevdiği filmlerden birisi olan Enzo G Castellari’nin “Baterdi senza gloria” adlı filminin İngilizce çevirisi “Inglorious Bastards”tır. İki filmin konu olarak birbirleriyle hiç alakası olmamasına rağmen,1978 yapımı filmin de tarihe olan alaycı yaklaşımı nedeniyle Tarantino’nun film ismine esin kaynağı olmuştur. Tarantino’nun kullandığı isimdeki yazım hataları ise (Inglourious kelimesindeki fazladan ‘u’ ve alt orta sınıfın yazdığı haliyle bastErd kelimesi)adeta filmin çok dilli yapısına bir gönderme niteliğinde. Filmde özellikle Brad Pitt’in canlandırdığı Albay Aldo Raine karakteri üzerinden Amerikalılar’ın İngilizce’den başka dil bilmediği,hatta bazen İngilizce’yi bile doğru konuşamadıkları eleştirisi de çok net hissediliyor zaten. Bu çok-dilli savaş ortamında, ikinci bir dili konuşamayan bir sürü Yahudi, Fransız, Amerikalı, Fransız ve Alman arasında SS subayı Albay Landa’nın Almanca, İngilizce, Fransızca hatta İtalyanca’yı büyük akıcıkla konuşması ise bu karakterin genelden zıtlığını iyice vurguluyor.

Filmin, politiklerin tansiyonunu yükselten, çok sert açılış sahnesinde belki de filmin içindeki tarihsel tek gerçek mesaj olan “herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret” alt metniyle çok yönlü eleştirel tarzı hemen anlaşılıyor. Bunun haricinde 5 bölümlük bir anlatımdan ibaret filmin zaten ilk bölümünün girişinde, evvel zaman içinde kalbur zaman içinde Naziler, Fransa’ya girmişken tarzı bir ifadeyle, izleyeceklerimizin tamamen kurgusal bir tarih masalı olduğunun altı çiziliyor.

Tarantino hemen hemen tüm filmlerinde, yeni oyuncu keşifleri, popülerliğini kaybetmiş oyunculara yeni kan vermesiyle dikkat çeker. Soysuzlar Çetesinde de Christoph Waltz’ın söz söylenemeyecek kadar mükemmel performansını izlerken büyük keyif alıyorsunuz, maalesef filmde başrolü göğüsleyen Brad Pitt’i açık ara farkla gölgede bırakıyor. Shosanna Dreyfus rolündeki Melanie Laurent ise yepyeni bir yüz, kadınsız bir savaş filminde hiç de sakil durmayan bir oyunculuk sergiliyor. Brigitte von Hammersmark rolüyle aslen de Alman olan Diane Kruger’in karşımıza çıkması ise çok zekice.

Dikkat !!! yazının bu kısmı filmi izlemeyenler için ipuçları içermektedir.

Tarantino, kurduğu bu masalsı öyküde, savaş ortamının vahşet ve şiddetini her zamanki gibi çok sanatsal, dâhiyane bir şekilde izleyiciye aktarıyor. Bu savaşın ardından Yahudilerin intikam fantezisini ‘sinema operasyonu’ adıyla tüm Nazileri toplayıp film galasında yakma fikriyle, bugüne kadar Hollywood’da çekilmiş onlarca Yahudi soykırımı temalı filmlerde işlenen acı ve yenilmişlik temalarına alternatif bir son, sıkı bir cevap gönderiyor. Amaç intikamsa, heralde en güzel intikam böyle olurdu. Bu sonun sinema salonunda olması ise “sinemanın en büyük propoganda aracı” olmasından kaynaklanıyor. Aynı zamanda da Tarantino sinema aşkını özellikle de Avrupa sinemasına olan aşkını filmlerinde hep kullanmıştır bu filmde de adeta haykırıyor. O dönemde propoganda filmleri çekimini teşvik eden hatta adeta şart koyan Goebbels’in kötü filmini, film içinde karşımıza seren yönetmen bir bakıma o dönem sinemanın ideoloji uğruna feda edilmesine de sert bir eleştiri yapmış oluyor. Sinemanın hazırlık aşamasında Shosanna Dreyfus tarafından edilen “biz filmleri oyuncuları ile değil yönetmenleri ile hatırlarız” repliği ise genel geçer Amerikan filmlerinin oyuncular üzerinden prim yaptığı imasından başka bir şey değil. Tarantino’nun açık açık sinema sektörüne açtığı bu yaylım ateşi, politik eleştirmenlerce filmin açılış sahnesi baz alınarak tabi ki sertçe eleştiriliyor. Başta da belirttiğim gibi Albay Landa’nın “herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret” konulu monologu,(biraz daha derine inecek olarsak Nazilerin Yahudilere olan nefreti, genellikle tüm insanların sıçanlara olan nefretine benzetilerek, sıçan nefreti üzerinden somutlama yapılıyor ve bu nefretin sebepleri aranıyor? )tümüyle alaycı, gerçek dışı ve absürd bu filmin en ciddi ve en temel mesajı. Tarantino bu mesajı filmin tam da başında vererek durduğu eleştirisel noktayı ilk sahneden belli ediyor. Albay Landa ile Lapadite ‘in karşılıklı konuşmasından ibaret bu sahne, Tarantino’nun bütün ustalığını, kendine has kamera açılarını ve görsel detaylarını yansıtıyor. Bu sahne o kadar özel o kadar önem verilerek çekilmiş ve bu anlatım öyle güzel süslenmiş ki, bu mesajı kaçırmak adeta imkânsız hale geliyor. Hal böyle olunca da eleştirmenlere saldırı yolları açılıyor.

Tabi Tarantino, sinema sektörüne böyle sert eleştiriler gönderirken, sinema eleştirmenlerini de unutmuyor, ‘sinema operasyonu’ kadrosundaki Archie Hicox ( Michael Fassbender) Alman sineması üzerine uzmanlaşmış, hatta bu konuda kitaplar yazmış bir sinema eleştirmeni rolünde karşımıza çıkıyor. Ancak Alman filmleri üzerine uzman olmasına rağmen, Almanlara has el kol jestlerine aşina olması gerekirken, üç sayısını işaret ederken korkunç bir hata yaparak, bütün ekibin ölümüne ve operasyonun sekteye uğramasına neden oluyor.(bu sahne filmde detayına hayran kaldığım en keyifli sahnelerden birisidir.)

Yani Tarantino, ikinci dünya savaşını anlatan bir savaş filmi çekmekten ziyade,böyle bir film üzerinden iğneyi kendimize batıralım dercesine sinema eleştirisi yapıyor.

Zatoichi’de; gözleri görmeyen, geçimini masörlük ve kumar ile kazanan Zatoichi’nin Takeshi Kitano) hikâyesi anlatılmakta. Sakin ve mütevazi bir hayat sürdüren Zatoichi’nin hayatı; arkadaşı Shinkichi (Taka Gadarukanaru) ile bir kumarhanede tanıştığı sıra dışı iki kız kardeş (Okinu/ Yuuko Daik ile Osei/ Daigorô Tachibana) tarafından beklenmedik bir şekilde, intikam ve kin dolu bir hayata dönüşür, birden kendini kasabanın baş belası olan Ginzo’nun (Ittoku Kishibe) baş düşmanı olarak bulur.
Aslında, O; sadece bir masör ya da kumarbaz değildir. Gözleri görmediği halde türünün tek örneği olan çok iyi bir kılıç kullanıcısıdır.
Öğrenir ki Ginzo kendisine; çok acımasız, etrafındakileri kırıp geçiren, çok iyi kılıç kullanabilen Hattori (Tadanobu Asano) isimli bir samurayı korunmak amaçlı tutmuştur.
Gün gelir bu iki samurayın yolları kesişir.

Takeshi Kitano’nun hem yazıp, hem yönetip, hem de oynadığı 116 dakikalık bu filmi; kötü bir intikam filmi olarak düşünmeyin sakın. Film benim “türsüz” ismini verdiğim cinsten bir film.
Yani; içinde herkese hitap edecek şekilde her şey var.
Keiichi Suzuki’nin müziklerini yaptığı filmin, özellikle, müzikal son sahnesi; defalarca izlenebilecek güzellikte.

Alternatif olarak filmin diğer bir değerlendirmesini görmek için buraya…

Başta Russel Crowe hayranları olmak üzere Cate Blanchett hayranlarınında severek izleyeceği filmin konusunu tekrarlamak istemiyorum.
Ancak….
Zenginden alıp fakire veren Robin Hood, aslında bunu yufka yüreğinden dolayı değil, kasabadaki güzel dul kadın Lady Marion’ın (Cate Blanchett) kalbini fet etmeye çalıştığı için bu işe girişmiştir:)
Kendisi gibi bir kaç deliyüreği daha arasına alan Robin Hood, artık bir çtedir ve günden güne adları duyulmaktadır.
Filmin olağan senaryosu dışında ülkeyi şavaşın içine düşmekten kurtaracaklardır.
Olay bu yani:)

14 Mayıs 2010 da vizyona girecek olan Robin Hood adlı filmin yönetmeni Ridley Scott. Senaryo Brian Helgeland ve Ethan Reiff isimlerine ait.
Filmin oyuncu kadrosunda ise Russell Crowe, Cate Blanchett, Mark Strong, Matthew MacFadyen ve Danny Huston yer almakta.
İyi seyirler.