Filmin hem çok hoşuma giden, hem de hiç anlam veremediğim tarafları var. Çılgın Şapkacı’nın (Johnny Depp) çay partisinde Alice’e elleriyle elbise kesip biçerken bir diğer Tim Burton klasiği olan Edward Makaseller’i anımsatması, o tatlı, pis sırıtışıyla belirip kaybolan tombul Cheshire kedisi ve güllerden tırtıla, kraliçelerden Tumbadik ve Tumbadız’a varıncaya kadar tüm animasyon çizimleri, hatta bitiş jeneriğindeki rengarenk mantarlar çok hoştu ama..

Garip bir şekilde, filmde herkesi kurtarması gereken bir kahramana dönüştürülmüş Alice’e bu hal hiç yakışmıyordu. Aynı ismi taşıyan kitaptaki felsefi yoğunluktan eser yoktu Tim Burton’un ortaya koyduğu şeyde. Zaten yönetmen, Lewis Carroll’un hikayesinin edebi yönünden ziyade esrarengiz ve karanlık atmosferinin kendisini cezbettiğini, buradan yola çıkarak bu filmi oluşturduğunu söylüyor. Sonuç olarak gözalıcı görüntüler topluluğundan öteye gitmeyen bir yapım çıkıyor karşımıza ve sadece perdede gördüğümüz de filmi kurtarmaya yetmiyor tabii.

Işıltılı, renkli güzel şeyler görmek için, anlam arama kaygılarınızı bir yana bırakıp fazla üzerinde durmadan öylesine izleyip geçebileceğiniz bir film Alice Harikalar Diyârında, tüm eksilerine rağmen yine de görmeye değer.

Not:

Aynı film başka bir yazarımız tarafından da değerlendirilmiştir. Alternatif yazı burada…

3 Eylül’de Türkiye’de vizyona girecek olan Universal Pictures filmi Çılgın Hırsız (Despicable Me), kötülük yaparak mutlu olan koca bir adam ile çok büyük bir hırsızlık yaparken hayatına giren üç küçük çocuğun hikayesini anlatıyor.

Dünyanın en büyük kötü adamı Gru (orijinalinde Steve Carell seslendiriyor) ve yardımcıları “minyonlar” dünya tarihindeki en büyük soygunu planlamaktadırlar.

Büyük hırsızlıkta hedef “Ay”dır. Kötülük planında her şey hazırdır; küçültme ışınları, dondurucular, karada ve havada savaşa hazır araçlar… Plan dışı ortaya çıkan ise üç küçük çocuğun Gru’ya hiç bilmediği bir şeyi gösterecek olmasıdır: içindeki baba olma potansiyelini!

Çılgın Hırsız’da kimin yaramaz, kimin terbiyeli olduğu ilk etapta belirsiz olsa da, hikaye ilerledikçe her şey ortaya çıkıyor. Gru insanlara kötülük yapmaktan hoşlanan bir karakter olarak ilk anda beliriyor. Alışveriş kuyruğundakileri dondurarak öne geçiyor, küçük bir çocuğu ağlatmak için ona balon hediye ediyor. Yüzyılın suçunu işlemeye hazırlanırken ise hiç bilmediği engellerle karşılaşıyor, babalık duygusu gibi… Gru’yu destekleyen anne karakteri (Julie Andrews) ise oğlunun yaptıklarını eleştiren ve biraz yetersiz bularak zekice davrandığını düşünen bir karakter… Gru’nun can düşmanı ise yine kötülük peşinde olan asosyal bir Vector, o da kendince çok başarılı bir kötü.

Çılgın Hırsız’ın en önemli karakterleri ise “minyonlar”. Gru’nun dünyasında çok önemli yer tutan her biri farklı özelliklere sahip minyonlar filmin en eğlenceli unsurları aynı zamanda. Yeraltında yaşayan minyonlarkomik ve yaratıcı hayal gücünün eserleri. Masumluk ve fesatlığı bir arada bulunduran kendilerine has bu yaratıkların özel dilleri bile var.

Yönetmenliğini Oscar adayı Chris Renaud (kısa film “No Time For Nuts”) ve Pierre Coffin’in (Pat et Stanley) yaptığı Çılgın Hırsız’da, The Office adlı dizinin yıldızı Steve Carell yanı sıra seslendirmede önemli oyuncular görev alıyor. Romantik komedilerin genç oyuncusu Jason Segel, Nickelodeon yıldızı Miranda Cosfrove ve Oscar ödüllü efsanevi oyuncu Julie Andrews. Filmin yapımcıları ise Meleandri’yle birlikte, Janet Healy ve John Cohen.

Sergio Pablos’un hikayesinden Cinco Paul ve Ken Daurio tarafından senaryolaştırılan animasyon komedinin müziklerinde de başarılı bir ekibin imzası var. Grammy ödüllü sanatçı ve satış rekorları kıran müzik yapımcısı, filmin müziğini Heitor Pereira’yla (İlişki Durumu: Karmaşık, Beverly Hills Çuvava) birlikte yapan Pharrell Williams.

Yapımcılardan John Cohen’in hepimizin içinde ifade edilmeyi bekleyen kötü bir yan olduğunu keşfettiğini söylerken, Gru karakterinin içindeki kötülük sayesinde filme müthiş komedi unsurları kattıklarını belirtiyor…

Çılgın Hırsız Gru, minyonlar ve üç küçük afacan Margo; Edith; Agnes 3 Eylül’de Türk izleyicisiyle buluşacak…

Filmin Türkiye resmi sitesi buradadır.

“Oyuncak Hikayesi 3″ filmindeki oyuncakları izleyenleri, sahipleri  ve yaratıcıları gibi olgunlaşmış buluyoruz. Andy artık büyüyüp koca adam olmuş, oyuncaklarla oynama yaşını çok geride bırakmış, ve yuvadan uçmaya hazırlanıyordur. Bu durum karşısında endişeli oyuncakları telkin etmek de tabi ki yine Woody’e düşüyor.

Film boyunca sinematik açıdan pek çok güzel öğeye rastlamak mümkün. Bunlardan bir tanesi şüphesiz kreş sekansının korku filmine benzer sesleri ve kamera açılarıydı. Başka bir tanesi ise Buzz’ın kollarında Jessie ile çöp yığınından çoğu filmde zafer izlenimi vermek için kullanılan ters ışıkla yavaş çekimle çıkması idi. Filmde buna benzer pek çok başka filmleri hatırlatan kadraj, müzik ve ışık tercihleri var. Dikkatli bir sinefil küçük detaylar sayesinde filmi yüzüne yapışan bir gülümsemeyle izleyebilir. Hollywood filmlerine yaptığı göndermeler dışında film önceki filmlere de pek çok gönderme yapıyor. Örneğin yeşil uzaylıların diğerlerini çöplükteki kıskaç sayesinde kurtarmaları hoş bir ironi oluşturuyor. Ayrıca uzaylıların hala kaldığımız yerden devam ettiklerini göstermek amacıyla bir planda 2. filmde hayatlarını kurtaran Bay Patates Kafa’ya “Hayatımızı kurtardınız, size minnet borçluyuz!” demeye devam ettikleri görünüyor. Bu tür nüanslar filme adeta kuş kondurarak anlık tebessümlere yol açıyor.

Yeni karakterler ise eskileri kadar yaratıcı ve eğlenceli tipler. Örneğin ekibe yeni eklenen Ken ve Barbie’nin aşkı oldukça neşeli. Barbie’nin erkek arkadaşı olarak yaratılan Ken sonuç itibariyle bir kız oyuncağı olduğu için ona Metroseksüel (“yoksa eşcinsel mi?” sorusu hala muallakta) bir tipleme çizilmiş. Dünyadaki en sevdiği şey çeşit çeşit kıyafetleri olan Ken’in el yazısı da aynı bir kızın el yazısına benziyor ve boynundan eşarbını eksik etmiyor. Ken’in Barbie’ye içinde yaşadığı Barbie evinde yaptığı defile sekansı tam anlamıyla paha biçilmez.

Yeni filmdeki en favori yeni karakterim ise kesinlikle Bonnie diyebilirim. Karakterlerin betimlemesi o kadar güzel çiziliyor ki, filmi üç boyutlu kılan esas unsur taktığımız gözlükler değil bu karakterlerin üç boyutluluğu aslında. Bonnie tam anlamıyla komşunun minik kız çocuğu diyebileceğimiz gerçeklikte ve şirinlikte bir kız. Kocaman gözleri ve tombul yanaklarıyla tam ısırmalık şirin mi şirin bir çocuk. Ona merhaba denmesi söylendiğinde “Merhaba!” diyip utanarak öteki tarafa bakması gibi ufak bir ayrıntı bile onu animasyon karakterinden çok öte boyutlara taşıyor.

Disney’in müzikleri her zaman muhteşem müzikler olup Müzik Oscar’ını eve götürmeyi başardığı için “Oyuncak Hikayesi 3″ün müziklerinden bahsetmeme gerek bile yok sanırım. “You’ve Got a Friend in Me” her filmdeki tema şarkısı olarak bu filmde de yer alıyor ve filmin açılış sekansını çok güzel süslüyor. Müzikle birleşen görüntüler izleyenin içine dokunuyor ve nostaljik bir gülümsemeyle filme giriş yaptırıyor.

Film bir gün elbet ayrılık vaktinin gelip çatacağı konusunda çok güzel bir mesajla son buluyor. Andy’nin annesinin oğlunun artık onunla yaşayamayacağı düşüncesini fark ettiğini gören Woody de artık Andy’den ayrılması gerektiğini anlayarak kendisini ve arkadaşlarını Bonnie’nin evine yollamanın bir yolunu buluyor.

“Oyuncak Hikayesi 3″ seleflerinin yüzünü kara çıkarmayacak kadar gerçek, içten, duygusal ve komik bir yapım olarak gönüllere taht kuruyor. Herkesin bir ders, anlam ve duygu çıkarabileceği film onu basit bir çocuk animasyon filminden çok yükseklerde bir yerlere, hatta Andy’nin odasındaki en üst raflara konulmasını sağlıyor. Pixar’ın ilk animasyon filminin bugünlere kadar gelmesi, onlarla beraber büyümemiz, yapımcıları kadar bizim de içimizde son filmle gelecek olan ayrılığın çanlarının çalınmasına sebep oluyor ve ister istemez hüzünlendiriyor. Gün gelecek ve Woody’nin Andy’den ayrılması gibi bizim de Woody ve arkadaşlarından ayrılma anımız gelecek. Ama o ana kadar yolculuğun tadını çıkaralım!

Derin Kıvaner

Her zaman söylerim animasyonlar ve çizgi filmler bazen bir filmden daha çok keyif verir insana. Çağrıma “Buyrun benim” diyen olduysa ya da en azından bir kısmı uyuyorsa size 2 dakikanızı almak istiyorum. Pişman olmayacağınıza da söz veriyorum.

Bu çizgi film bir çocuğa fazla gelebilir ince mizahıyla. Kahramanlarımız dolandırma yeteneği kuvvetli iki sıkı dosttur. Touliyo, maceraperest, iyimser duygusal arkadaşı Miguel’e göre daha realist ve katıdır. Bu iki kafadar kumarda altın şehri El Dorado’nun haritasını hile ile de olsa kazanırlar. Ancak haritanın izine düşmeleri tamamen tesadüf sonucunda olur. Şanslarının da yolunda gitmesiyle el dorado’da unutulmaz bir macera yaşarlar.

Her dakikasından keyif alacaksınınız. (izci sözü)
(Not: Mimiklere dikkat!!)

Gelmiş geçmiş en ünlü yer altı serüvenini en uygun koşullarda anlatmak için ,yer altının en ünlü yönetmeninden başkası düşünülemezdi bir kere.Carrol’un Harikalar diyarı ve Aynanın içinden masallarını harmanlayarak,karşımıza 19 yaşında bir Alis’le çıkan Tim  Burton’un Harikalar diyarı olarak bildiğimiz yeraltının kaosu ve saçmalığına daha hikaye odaklı yaklaşacağını tahmin edemezdik kuşkusuz.

Özetle 19 yaşındaki Alis’in tavşan deliğinden ikinci kez  yuvarlanmasıyla ve harikalar diyarını ele geçirmiş kırmızı kralicenin emrindeki canavar Jabberwocky’i “imkansıza inanmak” suretiyle alt etmesini konu alan bir filmi bize sunan yönetmen,giriş gelişme ve sonucu çok net bir hikaye anlatıyor.Tim Burton’un bütün bunları yaparken binbir şahanelikle bize aktardığı görsel şova rağmen,ona biraz huysuzluk edecek olursak ,en belirgin Tim Burton özelliği “büyüklere masallar” bu sefer küçüklere doğru kaymış durumda diyebiliriz.Bu noktayı yapımcı şirkette onaylamış ki filmin 3D kopyaları vizyona Türkçe dublajlı girdi.Fakat masal küçük izleyici kitlesine kaysa da Tim Burton masala bakışını yine açıkça ortaya koymuş,orjinal hikayede Alis daha silik bir karakterdir ve karşısına çıkan tüm tuhaflıklar adeta başrolü oynar ve Alis’i yönlendirir.Fakat tim Burton’un diyarında baskın,yaşadığı zamana göre çok yenilikçi bir Alis buluyoruz.Ama Alis çok net bir şekilde başrolu üstlense de hikayenin bel kemiği tüm o tuhaflıklar (iskambil askerler,Stayne,tweedlle ve tweedelledum ,Cheshire kedisi,konuşan bitkiler ve daha niceleri görülmeye değer güzellikte) muazzam arka planda gözden kaçmadan seyirciye aktarılıyor.

Alis rolünde izlediğimiz Mia Wasikowska tamamen Tim Burton’un özel oyuncu tercihi. Mia’nın çok tanınmamış bir yüz olması karar aşamasında çok etkili olmuş.Yedinci kez Tim Burton’la çalışan çılgın şapkacı rolündeki Johnny Depp ise filmin en üst performans sergileyen oyuncularından birisi. Olağanüstü makyajı ve deli tavırlarıyla masalın içinde bize masallar anlatıyor.Yönetmenle arasındaki derin diyalogu filmde çok net hissedebiliyorsunuz.Kırmızı kraliçe rolündeki Helena Bonham Carter ise ekrana özel makyaja ek olarak 3D tekniği kullanılarak çıkmış.Sonuç bence mükemmel! Kırmızı kraliçenin gaddar ve kompleksli halleri sizi hem çileden çıkartıyor hem de çok güldürüyor. Kırmızı kraliçenin iyi kalpli kardeşi beyaz kraliçe ise (Anne Hathaway) en az kırmızı kraliçe kadar çatlak ama bir o kadar da iyi niyetli. Sadece Alis,Çılgın şapkacı ,beyaz kraliçe ve bazı yan rollerin gerçek oyunculardan oluştuğu filmde diğer tüm karakterler animasyon teknolojisi kullanılarak yaratılmış.Filmin çekim tekniğinde en çok ilgimi çeken ayrıntı ise sahnelerin yeşil ekran teknolojisi kullanılarak çekilmiş olması.Gerçek oyuncular yeşil bir arka planda görmedikleri karakterlerle sahneleri çekmişler ve animasyonlar daha sonra bu çekimlerin üzerine eklenmiş.Bu oyuncuyu zorlayan tekniğe rağmen,tüm bu karakterlerin yanında,iksir şişelerinden,dev çiçeğin kederine,Cheshire kedisini gülümsemesine,hareketli bitkilere kadar bütün bu detaylar bizleri bir masalın canlanmasına tanık ediyor.Tim Burton’un kadrajına giren her şey kusursuz bir görüntü kalitesine sahip.Derinden modern  çizgiler taşıyan kostüm tasarımları da cabası.

Ve Tim Burton’un harikalar diyarının en tuhaf yanı ise izleyiciyi tokatlayarak masaldan uyandıran gerçek bir son…

28 Mayıs 2010 da vizyona girecek olan Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) adlı animasyon filminin yönetmeni Mike Mitchell’dir. Senaryoda Tim Sullivan, Josh Klausner ve Darren Lemke yer almakta.
Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) animasyon filminin seslendirme kadrosunda ise, Mike Myers, Cameron Diaz, Antonio Banderas, Eddie Murphy ve Justin Timberlake isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

1. Seçilmiş Kiraz Çiçekleri: Hikayemiz okul kütüphanesinde başlıyor. Yaşıtlarından biraz farklı, duyarlı ve hassas, kitap okumayı oyun oynamaya tercih eden iki çocuk, Akari ve Takaki. Yakın duygu ve düşüncelere sahip ruhlar çabucak kaynaşır ya, onlar da böyle bağlanıyorlar birbirlerine.

Takaki’nin ailesi iş sebebiyle başka bir şehre taşınana kadar geçen süre zarfında, okul arkadaşlarının alaylarına ve garipsemelerine aldırmadan mütemadiyen beraberler.   Aralarındaki bağ, zaruri ayrılıklarının ardından mektup ve telefon görüşmeleriyle devam ediyor bir süre. Sonra Takaki’nin çok daha uzak bir yere taşınacağını haber alıyor Akaki. Son defa buluşup görüşmeye karar veriyorlar.

Mevsim kış ve kar şiddetle yağıp tren yollarını kapayınca biraz gecikiyor kavuşmaları. Bir araya geldiklerinde kiraz ağaçlarından pembe karlar yağıyor üzerlerine. O an duyguları bir kere daha tazelenip şekil değiştirirken, hissettikleri çocukça sevgi ilk gençlik aşkına dönüşüyor. Yine de dile getiremediklerini yazdığı mektubu kız arkadaşına veremiyor Takaki.

2. Kozmonot: Birkaç yıl  sonra, lise çağında.. Sumida, aynı okulda okuduğu Takaki’ye aşık olur. Takaki ise hâlâ Akari’ye göndermeye cesaret edemediği mektuplar yazmaya devam etmektedir. Sumida’ya ümit verdiğini bilmeden, onunla nezaket çerçevesinde bir arkadaşlık kurar. Beraber okula gider, gelirler. Aşkını itiraf etmesine ramak kala, Sumida sevdiği çocuğun kalbinin kendisinden çok çok uzaklarda olduğunu farkeder.

3. Saniyede 5 santimetre:  Zaman geçer..  Takaki üniversiteyi bitirmiş, Tokyo’da yaşamaktadır. Ruhunu içine dahil edemediği ilişkileri, işi, tüm hayatı anlamsızdır. Bir gece, rüyasında Akari ile tren istasyonunda buluştukları o günü görür. Ondan uzağa savrulduğunda neler kaybettiğini anlar. Akari ise evlenmek üzeredir.

Film, iki sevgilinin hissettiklerine tercüman olan şarkıyla noktalanır.

Böyle duygusal bir hikayeye sahip bu dramatik anime, ışıklı renkleri ve sağlam çizimleriyle de izleyicisinin kalbini fethediyor. Mevsimlerin geçişleri, yağan kar, yağmur ve kiraz çiçeklerini gördüğümüz planlar ayrı ayrı çok güzeldi.

“Saniyede 5 Santimetre”nin  karakter tasarımları, arkaplan ve taslakları, Japon yönetmen Makoto Shinkai tarafından yapılmış. Gözalıcı ayrıntıların, nefis yansıma-gölge oyunlarının tadına varmak için yüksek kalitede seyretmenizi tavsiye ediyorum.

Shane Acker’in yönettiği “9″ adlı filmin senaryosu yine Shane Acker ve Pamela Pettler’e ait.
02 Nisan 2010 da vizyona girecek olan filmin seslendirmelerini  ise; Elijah Wood, Jennifer Connelly, Crispin Glover, John C.Relly ve Chiristopher Plummer yapmış.
İyi seyirler.

Not: 9 filminin yorumu için buraya tıklayınız.

Brendan adında gözlerinden zeka fışkıran bir oğlanın, bu önemli eserin yazılmasına tanıklık etmesini, hatta yaşına başına bakmadan bi de, kitaba katkıda bulunmasını izlediğimiz filmimizde; kötü adam Vikingler, altına hücüm akınını yüzyıllar önce başlatmış, geçtikleri yerleri kasıp kavurmaktadır. Brendan’ın amcası da başrahip ve yöneticisi olduğu halkını korumak için şehrin çevresine kocaman bir duvar ördürmektedir. Kurtuluşu sağlam olduğunu sandığı taş duvarlarda arayan başrahibin aksine, halk arasında “karanlıkları aydınlığa çeviren” bir kitabın yazılmakta olduğu söylentisi almış başını yürümüştür bile.  Bilge Aidan’ın şehre sığınmasıyla Brendan’ın hayatı da değişecektir, zira bahsi geçen kitabı Aidan yazmaktadır ve kitabı bitirebilmesi için Brendan’dan yardım istemiştir.

İzlerken büyük keyif aldığım The Secret Of Kells’in, elim varmıyor ama ne yazık ki  eksik yönleri de var.  Hikayenin derinleştirilememesi, bazı soru işaretlerini cevaplayamaması ve finalin havada kalması, görselliğini ağzımız açık izlerken içimizde buruk bir tat da bırakmıyor değil. Hiç olmazsa kitabın niteliği daha iyi anlatılsaydı (herkes nasıl olsa biliyor diye mi düşünmüşler acaba?) geri kalan eksiklikleri sineye çekmek daha kolay olurdu. Zira gugıl amca sağolsun, eksik bilgilerimi tamamlayınca bir nebze daha taşlar yerine oturdu.

Ama Allah için, çizimleri gerçekten harika. Masalsı anlatımı, sahneler arası geçişler, mekanların çizimi, hepsi harika, çok beğendim. Sadece görselliği açısından bile The Secret Of  Kells’i gönül rahatlığı ve muhabbetle siz sivrisinema okuyucularımıza, özellikle de animasyon severlere tavsiye ederim.

]]> http://www.sivrisinema.com/animasyon/the-secret-of-kells/feed/ 1 http://www.sivrisinema.com/animasyon/9-2/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=9-2 http://www.sivrisinema.com/animasyon/9-2/#comments Fri, 05 Mar 2010 03:38:13 +0000 fafatuka http://www.sivrisinema.com/?p=5237 Büyük bir dünya savaşı sonrası insanlığın perişan hallerini ibret-i alem gösteren filmlere aşina olduğumuz şu günlerde, tarzıyla hedefi gözünden vurmuş, senaryosuyla ıskalamış bir filmden bahsedeyim size: 9

Her zaman olduğu gibi dünyada büyük bir savaş patlak vermiş, kafa göz yarmış, ortalıkta beşer adına bir şey bırakmamıştır zira The Book of Eli’nin aksine buradaki savaş makineler ve insanlar arasında gerçekleşmiştir ve maçın galibi makinelerdir. Yenilginin dolaylı yoldan müsebbibi bir bilim adamı (ki kendisi harika bir makine icat eder ama işini tam olarak bitiremeden zamanın hükümeti makineyi kullanmak ister, hal böyle olunca makine tozutur ve insanların aleyhine çalışmaya başlar.)  küçük makinsancıklar (makine artı insanın küçüğü) yapar ve her birine ruhundan ayrı özellikler yükler. Sonra bunlar makinelerden gizlenir. En son yaptığı makinsancık 9, gizlenen diğer kardeşceğizleriyle karşılaşır, başlarından birtakım atlamalı hoplamalı, ateşli patlamalı olaylar geçer falan.

Aslında bu filmi  sevme potansiyelimin bir hayli fazla olmasına karşın ne yazık ki filmi böyle lakayt anlatacak duruma düşmüşlüğüme mi yanayım, yapımcılar arasında Tim Burton adını görüp hayal kırıklığına uğramama mı yanayım, yoksa bunları boş verip gerçeklere dönelim deyü kızımı hâlâ bezden kurtaramadığıma mı yanayım şaşırdım yani ey okur. Zira senaryodaki fazlasıyla yer işgal eden boşluklar, karakterlerin yüzeysel işlenmesi gibi sebeplerden dolayıdır ki iyi çekilmiş ama kötü yazılmış bir filmle karşı karşıyayız. Öncelikle o makinsancıkların ne olduğu pek belli değil, robot olma ihtimalleri ilk akla gelen olasılık elbette ama o zaman kaçarken kovalarken niye nefes nefese kalıyorlar anlamadım zari. Bilim adamı onları neden yapmış o da belli değil. İnsanların hepsi öldüyse ki film boyunca beşer namına bir şey görmüşlüğümüz yok, o zaman dünyanın kurtulması, makinelerin yenilmesi falan kimin umrunda, bırak birbirlerini yesinler, ya da parçalasınlar ne bileyim.

Yani demem o ki ey okur, teknik olarak çok güzel bir film, animasyon olarak ben çok beğendim. Yönetmen Shane Acker’in ilk uzun metraj denemesi sanırım, bence denemeye devam etsin, belki sonunda deneme değil adam akıllı bir film çıkarabilir ortaya. Çünkü filmin  hikayesi tam oturmamış, nasıl desem biraz daha demlenebilirdi, karanfil, belki defne yaprağı eklenebilirdi hatta porselen demlik kullanılabilirdi mesela. Ya da ben çaydan anlamıyorumdur, tadına bakıp da beğenenler anlamadığım yerleri burada anlatabilirler, çekinmesinler, buyursunlar, bi çayımızı içsinler.

Mary and Max’in methini bir hayli okumuş, iyi bir stop-motion animasyon olduğunu yazıp çizilenlerden anlamıştım. Nihayet dün filmi izleyebildim, yazıp çizilenler azmış diye biraz da ben ekleyeceğim düzülen methiyelere.

Önce filmin konusuyla ilgili azıcık bilgi vereyim. Efendim, Mary Avustralya’da yaşayan sekiz yaşındaki sevimli mi sevimli bir kızcağız. Yalnız kendisinin ne denli şirin olduğunun farkında değil, zira sosyal yaşamdan ve de ailesinden kopuk bir baba ve alkolik bir anneden oluşan çekirdek ailesinde ona özgüvenini kazandıracak bir çitlemlik hareket dahi yok. O da alnındaki kahverengi doğum lekesini alınyazısıyla karıştırıp hayatını hep kahve tonlarında yaşayacağını sanmakta.  Günlerden birgün, telefon rehberinde rastgele bulduğu bir adrese mektup yazmasıyla hem kendisinin hem de mektup yazdığı Max’in yaşamına renk katacağını bilmiyor tabii küçük kızımız. New York’ta tek başına yaşayan Max ise, asperger sendromundan ve obeziteden muzdarip kırklı yaşlarında bir adamcağız. Hiç tanımadığı birinden aldığı mektup önce onu panik ataklara soksa da elinden geldiği kadar Mary’nin mektuplarını cevapsız bırakmamakta. İkili arasındaki bu mektup alışverişine bir de değişik biçimlerde ve türlerde çikolatalar da eşlik ediyor ki filmin tadına tat katıyor.

Genel anlamda hikayenin iskeleti  bu şekilde ayakta dururken,   anatomisini incelediğimizde oldukça hoş ayrıntılarla, duygu yüklü  görüntülerle ve en önemlisi sevgiye aç bir çift yürekle karşılaşıyoruz. Bu iki yürek, yekpare atışları zaman zaman sekteye uğrasa da gerçek dostluğun; mesafe, cinsiyet, yaş, fiziksel görünüm ya da kusurlara aldırmaksızın yürekleri ısıtacak yegane şey olduğunu kanıtlıyor.

Yönetmen Adam Elliot’un sanırım ilk uzun metraj filmi olan Mary and Max, bir hayli güldüren ama kahkalarımızın diyetini ödetirmişcesine  bir o kadar da yürek burkan, herkese ki bazı filmleri herkese tavsiye etmem, ama herkese gönül rahatlığı, yürek sıcaklığı ve de akıl berraklığı ile tavsiye ettiğim harika bir film arkadaşlar. Mutlaka izleyin, bakın mutlaka diyorum!

1979 yılı İran’ında, hayatın akışının bambaşka bir yöne seyredeceği devrimden sonra, Marjane adında cimcime mi cimcime bir kızın bakışından önce İran’ı, sonra Avrupa’yı sonra tekrar İran’ı izleriz Persepolis’te. Şah döneminde zamanın baskılarından rahatsız olan aydın kesim, mollalarla iş birliği yaparak yeni bir düzen getirmek üzere şah mat yapar. Oyunu kazandıklarını düşünürken humeyninin oyununa geldiklerini geç farkeden bir çok solcu hapsedilir ya da asılır. İran’da devir şeriat devridir ve modern yaşam koşulları giderek orta çağ koşullarına dönüşür. Topraklarındaki bu mağara adamlık durumların üstesinden gelmekte hayli zorlanan, İran-Irak savaşının başlamasıyla da hayatları iyice zorlaşan Marjene’in ailesi, kızlarını Avusturya’ya bir liseye gönderir. Marjene’in özgürlüğü yaşamak üzere gittiği Avrupa, cimcime kızımıza, bittabii o artık genç bir kızdır, sınırları belirsiz bir özgürlük sunuyormuş gözükse de daha çok yalnızlaşmasına sebep olur. Ülkesini ve ailesini özleyen Marjene, ölümden döndüğü bir hastalık sonrası yurduna döner. İran’da işler bıraktığından daha zor ve daha “kapalıdır” artık.

Persepolis konusu itibariyle bir çok yönden ele alınabilecek bir film. İlk akla gelen politik tavrı elbette. Daha doğrusu dile getirdiği, göze gösterdiği sahneler. Şah’ın başta Atatürk’ün Türkiye’yi modernleştirmesi gibi kendi ülkesini modernleştirmek isterken İngiliz oyununa gelmesi, İran-Irak savaşında batı ülkelerinin iki tarafa da silah satıp ateşe körükle gitmeleri dile getirdiği cümleler olarak kayda geçiyor. Büyük umutlarla ve halkın yüzde yüzüne yakın oy desteğiyle iktidara gelip İran’ı  karabasana çeviren humeyninin şeriatının insanları ne hallere soktuğu da gözler önüne serilen sahneler arasında.

Ele alınabilecek bir diğer yön ise Marjene’in Avrupa’da gördüğü özgür hayat. Yasaklarla çevrili bir düzenden sonra, kaydı kuydu yok denilebilecek marjinal bir arkadaş çevresinde yaşadıklarının/hissettiklerinin de pek matah şeyler olmadığını görüyoruz Marjene’in. “Her şey boş, bu boşluğu doldurmak için insanlar savaşlar uyduruyor.” diyen apaçi kılıklıya verdiği cevapta Marjene’in bu yaşamdan ve ilişkilerden de mutlu olmadığını anlıyoruz. Hatta kendini Fransız olarak tanıtacak kadar  arafta kalıyor Avrupa’da. Gerçi ipi koparan şey, talihsiz bir aşk hikayesi oluyor, ve kısa sayılabilecek ömr-ü hayatında bir devrim bir de savaş görmüş Marjene, bir aşkzede olarak ülkesine geri dönüyor. Döndükten sonra ecnebicesi Eye Of The Tiger olan yıkılmadım ayaktayım şarkısını terennüm etmesi biraz zaman alsa da sevmeye hatta evlenmeye cesaret edecek kadar kendine geliyor. Yazık ki mutluluğun yine yüzüne gülmediği Marjene, ülkesini bir kez daha ve bu sefer dönmemek üzere terkediyor ama bir İranlı olarak.

Film aynı zamanda bir genç kızın, bir kadının hikayesi. Çocukluğun saf ama muzip dönemlerinden çoğu insandan farklı olarak geçen küçük bir kızın, büyüdükçe ergenliğe yakışır asilikte kendince başkaldırışlarını çok güzel yansıtmış Persepolis. Bir kadın olarak ise,  hayatın çelmelerine bir de kadını ikinci sınıf olarak bile görmeyen bir rejimin zorlamaları altında takılmamaya çalışan Marjene’in hikayesi söylenebilecek ya da gösterilebilecek en net sahnelerle ortaya konulmuş. Bu arada, hikayenin bir çeşit otobiyografi olduğunu, filmin, Marjene  Satrapi’nin yaşadıklarından yola çıkarak resimleyip yazdığı aynı adlı çizgi romandan uyarlandığını da ekleyelim.

Persepolis, anlattıkları kadar anlatma biçimiyle de etkileyici bir animasyon. Siyah beyaz olması ya da iki boyutlu sade çizimleri sizi yanıltmasın. Daha jeneriği başladığında izleyeni etkisi altına alan çizimler, özellikle sahne geçişlerindeki akıcılıkla, anlatımdaki şaşırtıcı buluşlarla holivud animasyonlarından farklı ama en az onlar  kadar (hatta belki de daha fazla) keyifle izlenebilir çizimler. Filmin keyif veren bir diğer yanı da elbette mizahı tam ayarında, küçük bir çocuğa, genç bir kıza ve bir kadına yakışır bir biçimde vermesi.

Dindar insanlar filmin şeriat eleştirisinden hoşlanmayabilir diye düşünüyorum, ama burada dikkat edilmesi gereken nokta filmdeki eleştirinin dine değil dini kendi bağnaz düşüncelerine göre yaşamaya/yaşatmaya çalışanlara geldiğidir. Bu tür insanları görmek için uzağa bakmaya bile gerek yok, daha geçenlerde 16 yaşındaki bir genç kız babası ve dedesi tarafından diri diri toprağa gömülmedi mi benim güzel ama yalnız ülkemde?

İki kurbağa düştükleri vahim halden kurtarmak için çabalarken beterin beteri var pozisyonunda kurbağa avcılarından da kaçmaya çalışmaktadır.
Sonunda kendilerini bir bataklıklarda bulan iki kurbağa, oralardada bir yerlerde yaşayan, hatta yaşamayı abartıp 197 yaşına giren büyücü Mama Odie’yi bulmak zorundadırlar.
İki kurbağanın tehlikeli ama bizim için eğlenceli yolculuğunda onlara kara sevdalı Ray ve Louis adında caz tutkunu bir timsah yardım edecektir.

Yapımcılığını Walt Disney Animation’un üstlendiği Prenses ve Kurbağa (The Princess and The Frog) çizgi animasyon filminin yönetmen koltuğunda John Musker ve Ron Clements yer alıyor. Senaryoda ise John Musker, Ron Clements, Jason Oremland, Greg Erb ve Rob Edwards isimleri yer alıyor.

Sid, yeni kazandığı bu konumdan mutlu olsa da, minik dinoların gerçek annesi ortaya çıkınca işler sarpa sarar. Her zamanki gibi Sid’in tetiklediği olaylar kahramanlarımız Manny, Ellie ve Diego’yu heyecanlı bir maceraya sürükleyecek, sürüklendikleri bu macerada ormanlar gelinciği Buck da onlara rehberlik edecektir.

Scratsız bir Buz Devri düşünemeyeceğimize göre, bu gözü dönmüş meşe palamudu fetişini merak edenler için de filmin oldukça hoş bir sürpriz hazırladığını hemen söyleyelim. Filmin en komik sahnelerinden sayabileceğimiz Scrat ve dişi sincap ilişkisi, özellikle sonunda gerçekten de kadın-erkek ilişkisi açısından söylenebilecek bir tespiti sözsüz gözler önüne sermekte.

Buz Devri : Dinozorların Şafağı / Ice Age : Dawn Of The Dinosaurs, bence Buz Devri serisinin en iyi bölümüdür. Hikaye olarak serinin ilk filmi gibi içten bir konusu olmasa da sahnelerin birbiriyle bağlantılarını, heyecanı dorukta tutan aksiyonu, iyi esprileri ve çoğu zaman söze gerek kalmadan istediği şeyi anlatabildiği sahneleri düşündüğümde bu kanıya varıyorum. Ayrıca üçüncü filmde tanıdığımız ama en az kahramanlarımız kadar sevdiğimiz bir kafadan çatlak gelinciğimiz Buck var ki, izlemeyenler için söylüyorum, onu tanımak için bile değer Buz Devri 3′ü izlemek.

Efendim, benim gibi animasyon sever biriyseniz ve hâl-i hazırda Yukarı Bak / Up’ı izlemediyseniz “Bu ne gaflet ve dahi dalalettir! Tiz bu harika animasyon izlenile!” yazısıdır bu ey okuyucu, demedi demeyiniz.

Pixar’ın son harikası Yukarı Bak / Up, başta “hayallerini erteleme, onları gerçekleştirmene hiçbir şeyin engel olmasına izin verme” filmi gibi gözüküyor. Zira Carl Fredricksen, eşi Ellie’nin hayatı boyunca hayalini kurduğu ama bir türlü gerçekleştirme fırsatını bulamadığı bir düşünü gerçekleştirmek için, başta zorunlu bir sebepten de olsa yollara düşer (yukarılara çıkar mı demeliydim acaba? :)); istemeden de olsa peşine takılan afacan Russel ile birlikte heyecanlı ve adrenali yüksek bir macera yaşar. Ama sonuna doğru  “hayatın kendisidir asıl macera” filmi izlediğimizi görürüz.

Filmin bize verdiği tek şey bu hayat dersiyle sınırlı değil. Örneğin  filmin ilk 10-15 dakikası hiç laf kalabalığı etmeden mutlu bir hayat nasıl yaşanır, vefakarlık-fedakarlık nedir sorularının cevaplarını günümüz ayran gönüllülerine bir çırpıda vermekte, hem de zırıl zırıl ağlattırarak. Sözünde durmanın insanî erdemlerden en önemlisi olduğu, sevginin hata-kusur aramaması gerektiği gibi bonuslar da cabası. Artı, neredeyse kusursuz (aslında neredeyse değil başlı başına kusursuz ama ben yine bir yanılma payı bırakayım) bir görsellikle film bizi gerçekten de gökyüzünde seyr ü sefer ettirmekte. Görüldüğü üzere hem güldürüp hem hüzünlendiren, Russel ve Dug gibi sevimli ötesi karakterler barındıran, bitişindeki jeneriği bile izlenilesi bu harika animasyon filmini izlememek, hadi Ethem’in deyişiyle diyelim, kendinize haksızlıktır; hadi benim deyişimle diyelim “daha ne duruyorsunuz!”.

25 Aralık 2009 da vizyona girecek olan Alvin ve Sincaplar 2 (Alvin and the Chipmunks) animasyon filminde bir önceki seride olduğu gibi seslendirmeyi Justin Long, Matthew Gray Gubler ve Jesse McCartney yapıyor.
Filmin konusuna girmeye gerek yok, karakterleri biliyoruz ve animasyon komedi tarzında yeni bir macera. Zaten fragmanda filmin genel konusu açıkça belirtilmiş.
Eğlenceyi hedef alan Alvin ve Sincaplar 2 (Alvin and the Chipmunks) filminde üzerimize düşen görevi yapıp keyifli vakit geçireceğimize eminim.
İyi seyirler.

Warner Bros. un dağıtımını yapacağı Köfte Yağmuru adlı animasyon filminin kısa konusu şöyle; Flint bir mucittir ve suyu yiyeceğe çevirmenin yolunu bulmuştur. Bu buluşu bir makinaya çeviren mucit Flint, makinayı gökyüzüne fırlatır ve gökten çizburgerler yağmaya başlar. Fakat gözü doymaz insanlar animasyon falan dinlemiyor ve daha çok yemek istediklerinde bu makina dev kasırgalar halinde makarna ve köfte üretmeye başlayacaktır. Artık olay çığrından çıkacak ve kasaba şekerleme ve kavun yığınının altında gömülmeye başlayacaktır. Olay daha fazla büyümeden Flint ve arkadaşı Sam makinayı durdurmak için ellerinden geleni yapacaklardır.

Yönetmenliğini Phil Lord ve Chris Miller yapmış olduğu Köfte Yağmuru (loudy With A Chance Of Meatballs) filminin senaryosu ise Judi Barrett ve Ron Barrett’e ait.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum.

20 Kasım 2009‘da vizyona girecek olan Yeni Yıl Şarkısı adlı filmin orjinal adı (Disney’s A Christmas Carol) filmin yönetmeni Robert Zemeckis, Filmin senaryosunda yine Robert Zemeckis ve kitabın yazarı Charles Dickens  isimleri yer almakta.

Bu eğlenceli animasyon filmini 3D farkıyla izleyeceğimiz gibi Jim Carre’ide birkaç rolde görme şansımız olacak. Yeni Yıl Şarkısı filminin oyuncuları ise; Jim Carrey, Gary Oldman, Robin Wright Penn, Colin Firth, Cary Elwes.

Bu afişi görür görmez “Bu filmde Jim Carrey oynuyor” demiştim ki öylede oldu. Zaten başka bir isimde düşünülemezdi:)

İyi seyirler.

Astro Boy (Freddie Highmore) uzun bir yolculuğa çıkmaya karar verecek, bu yolculuk sırasında yeni arkadaşlar edinecek ve sıradan bir insan olmanın ne kadar keyif verici olduğunu öğrenecektir. Herşey yolunda ve keyif vericiyken ailesi ve arkadaşlarının tehlikede olduklarını öğrenir öğrenmez sevdiklerini kurtarmak için yeniden süper güçlerini kullanmak üzere hızla Metro City’e, yani evine geri dönecektir. Sıradan insanların duyguları, mutlulukları ve keyiflerinin ne kadar huzur verici olduğu gerçeğiyle beraber süper bir kahraman olmanında ne demek olduğunu öğrenecektir.

13 Kasım 2009‘da vizyona girmesi beklenen Astro Boy filminin yönetmeni David Bowers, senaryo ise Osamu Tezuka ve Timothy Harris’e ait. Seslendirme kadrsunda ise Nicolas Cage, Kristen Bell, Samuel L. Jackson, Charlize Theron ve Bill Nighy isimleri yer almakta.

İyi seyirler…

2002 tarihinde seyirciyle buluşan Sevimli Canavarlar filminin yönetmenleri Peter Docter, David Silverman ve Lee Unkrich. Senaryo Andrew Stanton’a ait ve filmdei seslendirmeler, John Goodman (Sulley), Yıldız Billy Crystal (Mike), Mary Gibbs (Boo), James Coburn (Henry Waternoose) ve JenniferTilly’e (Celia) ait.

Konuya girmeden önce Pixar’a olan hayranlığımıda dile getirmek isterim. Animasyon filmlerinde Pixar’ın imzası bulunuyorsa bilin ki karşınızda harika bir film var. Bunu da eklemek istedim çünkü şu ana kadar beni hiç yanıltmayan Pixal, işi ciddiye alan, yaptığı işin hakını veren, kaliteli ve elindekileri güzel kullanan en iyi yapımcı firmadır benim için.

Sevimli canavarlar filminin konusuna da kısa bir göz atıp, tavsiyeme kulak asmanızı diliyorum.

Canavarpolis adında büyük bir endüstri şehrinde birbirinden ilginç, bir o kadar sevimli canavarlar, şehri ayakta tutmak için özel bir enerjiye gereksinim duymaktadırlar. Bu özel enerji kaynağınıda çocukların korkuyla attığı çığlıklarla elde etmektedirler. Meğerse küçükken kabusumuz olan yaratıklar bu sevimli canavarlarmışda haberimiz yokmuş:) Hem bizi korkutmalarının geçerli bir mazeretide varmış ama, bunuda öğrendiğimiz iyi olmuş:).

Rutin korkutma seanslarından birinde canavarımız yanlışlıkla canavarpolis’e bir bebek sokacaktır. İnanışa göre insanların zehirleyici dokuları varmış ve her ne olursa olsun bir canavarın bir insanla temasa geçmemesi gerekmektedir. Çocukları korkutan canavarların aslında çocuklardan ne kadar korktuklarıda ilginç bir fikir:) Şimdi sıra yanlışlıkla içeriye giren bebeği sağsalim evine testim etmekte.

Her zamanki gibi kötüler heryerde mevcut olduğundan bebeği geriye göndermekte zorlanan kahramanlarımız, bir ilkinde yaşanmasına sebep olacaklardır.

Filmdeki senaryo o kadar birbiriyle alakalıki, normalde mantıksız yada şaçma olan herşeyin aslında bir mantığa dayanılmış olması filmi daha seyine doyulmaz hale getiriyor. Bu saçma gibi görünen olayların ise çocukların uydurdukları yada çocuklara uydurduğumuz hikayelerden oluşma fikrinide çok beğendiğimi söylemek isterim. Meğerse gördüğümüz kabusların bir sebebi varmış:)

Herkese iyi seyirler diliyorum.

Bu gizli görevlerini yerine getirirlerken aynı zamanda normal hayatlarınada devam etmek zorunda kalan Sam, Clover ve Alex acaba bu gizli görevin altından kalkabileceklermidir?

Yönetmenliğini Pascal Jardin’in yaptığı Casus Kızlar çizgi filminin senaryosunda Michelle Lamoreaux,  Vincent Chalvon-demersay,  David Michel ve Robert Lamoreaux isimleri yer alıyor. 23 Ekim 2009 da vizyona girecek olan filmin dağıtımını UIP Filmcilik üsleniyor.

Melisa Sözen, Cansu Dere ve Bergüzar Gökçe Korel ise casus kızlarımızın sesi oldular.

Şimdiden herkese iyi seyirler diliyorum…

Düşünün, birisi gelip sizin hayatınızı anatan bir hikaye yapıyor, siz bu bilindik hayatı tekrar aynı gözle seyretmeyimi yeğlerdiniz yoksa sizin dışınızdakilerin tepkilerimi ilginizi çekerdi. Madem bildiğim bir konu, neden ayı pencereden bakmalıyım? İşte burada film ekibinin işi zorlaşıyor. Gerek efetklerle gerekse eğlenceye, mizaha katılan takviyeyle güçlendirilmiş bir hikaye çıkmışsa ortaya o zaman bu film yapmaya değerdi diye düşünüyorum.

Ne varki bu dünya biz yaşlı insanlar üzerine kurulu değil. O yüzden bilmeyen arkadaşlarımızı kitle olarak kabul eden Çizmeli Kedi ve saz arkadaşlarının emek verip paylaştığı bu filmin konusunu kısaca geçmek isterim.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde yaşlı bir değirmenci, oğluna  sihirli çizmeler giyen ve konuşabilen bir kediyi miras bırakmış. O kadar akıllı ve dalavere çevirebilecek kadar zeki bir kedinin neden yaşlı değirmenciyle ömrünü çürüttüğüne aldırmadan oğlunada yardım edişini izleyeceğiz. Hayallerini süsleyen bir kızı elde edebilmesi için kolları sıvamanın yada çizmeleri sıyırmanın zamanı gelmiştir artık. Fakat bu kız ülkenin en güzel kızıdır ve bir prensestir. Değirmencinin oğlunu bu güzeller güzeli prensesle evlendirmek uğruna çöpçatanlığı göze alan çizmeli kedimizin işi hiçde kolay değildir. Çünkü prensesi elde etmeyi planlayan birçok aday vardır. Bunların hepsinin üstesinden gelip hikayeyi mutlu sonla bitirme görevinide haliyle sırtına alan Çizmeli Kedimiz ve değirmencinin şaşkın oğlunu birbirinden heyecalın maceraler bekliyor.

Çizmeli Kedi animasyon filminin yönetmen ekibi; Jerome Deschamps, Pascal Herold ve Macha Makeieff’den oluşuyor.  11 Eylül 2009 da vizyona girmesi beklenen filmin türkçe seslendirme ekibi ise; Mehmet Ali Erbil, Belit Özükan, Nilgül Kasapbaşoğlu, Ziya Kürküt, Atilla Şendil ve Mazlum Kiper’den oluşuyor.

İyi seyirler diliyorum.

Bu artıların dışında; G-Force için ödüllü ve işin ehli uzmanlarında bir araya geldiğini hatırlatmak isterim. Yönetmen Hoty Yeatman ve yapımcı Jerry Bruckheimer dışında Spider Man 2 de görev alan ve görsellikte harikalar yaratan Scott Stokdyk’un 2 Oscar’ı bulunduğunuda eklemek isterim. Ve daha bitmedi, sevimli kahramanlarımızın seslendirme ekibide diğer tüm kadro kadar kaliteli ve iddalı. Seslendirme ekibinde yer alan isimler ise; Nicolas Cage, Penelope Cruz, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Tracy Morgan, Bill Nighy ve Zach Galifianakis yer alıyor.

18 Eylül 2009 da Türkiye’de vizyona girmesi beklenen G-Force adlı animasyon filminde kahkaha, eğlence, akıl oyunları, casuslar, ileri teknoloji ve en önemlisi sevimli fareler var.

Dünyanın kaderi iyi eğitilmiş sevimli casus farelerimizin elindedir. Teknoloji alabildiğince onlara cömert davranmış ve casus kahramanlarımız şimdi dünyayı kurtarmak için iş başında.

Kung-fu Panda filminin temel konusu adından da belli olduğu gibi Kung-fu ve dövüş içeren sahnelerle dolu, eğlenceli, sürükleyici ve kesinlikle sizi kahkahalara boğacak tarzda bir hikayeyle güzel vakit geçirmemizi sağlıyor. Filmin genel konusunu daha önce vizyondakilerde açtığım başlıkta yazmıştım. Buradaki başlığın nedeni ise film hakkında izlenimlerim ve artık hemen herkesin izlemiş olduğu filmi bir kez daha yorumlamaktı. Farkımız filmi izlemiş olmamız ve tavsiyelerimiz.

Animasyon filmlerinde dikkatimi çeken bir nokta ve tercih etmemdeki en büyük faktör; yapılan espirilerin ince ve mimiklerin çok iyi kullanılmasının yanında herhangi bir olaya karşı verilen tepkinin aslında insanların normalde verdikleri tepkilerle aynı oluşu fakat bunu tamamen mizahi yönden seyirciye aktarabilmesiydi. Bence animasyon filmlerinin en büyük avantajıda olaylara karşı verdiğimiz reaksyonları abartarak herkesin ortak tepkisini kolaylıkla ortaya çıkarabiliyor olmasıdır.

Kung-fu Panda animasyon filminde de bunu fazlasıyla gördüm, eğlendim. Ayrıca şunuda hemen belirtmek isterim ki; sevimli kahramanımız panda Po’nun mahcubiyeti, sıradanlığı ve sonunda da azmi o kadar samimiydiki bunu bir animasyon filminde görebileceğimi tahmin etmiyordum. Kısacası içimizdeki çocuk ne kadar neşeli ve ne kadar doğruluk payında saf ise Po’da aynını yaptı.

Son olarak Kung-fu Panda filminde bilge kaplumbağanın kulaklara küpe, sayfalara not alınabilecek bilge bir sözü çok hoşuma gitti hemen aktarıyorum. “Dün artık tarih oldu, yarın ise bir bilmece, ama bügün sana hediyedir“. Harika.

Sonunda film güzeldi ve izlemediyseniz kesinlikle kaçırmayın.

Serinin yeni bölümünde sevimli kahramanlarımız bir adadadırlar fakat adanın başkan konumunda olan zebranın onları istememesi işleri ters düz edecektir. Eski bölümlerden bildiğimiz gibi hertürlü zorluklara karşı dimdik duran kahramanlarımızın karşısına bu sefer buzların erimesiyle hayata dönen dinazorlar çıkacaktır.

Bu arada fındık aşkıyla yanıp tutuşan sevimli sincabımızıda unutmuyoruz. O zaten film içinde ayrı bir eğlence. Yanlız bu sefer karşısına dişi bir sincap çıkacaktır. Acaba fındık aşkımı daha  cazip gelecek, yoksa gözlerini alamadığı dişi sincapmı :)

Bu kahkaha tuvanı Buz Devri 3 (Dinozorların Şafağı) 01 Temmuz 2009 da vizyona giriyor.

Tüm zamanını labaratuvarda geçiren oğlunun kendisi gibi lider olmasını hayal eden Jallie’nin(baba) küçük bir kaza geçirip yaralandığı için hırsızların peşinden gidemeyecektir. Umutların tükeneceği anda Junior hırsızların peşinden gitmeye karar verir ve çılgın paranoyak arkadaşı Sneaky ile beraber uzun bir yolculuğa çıkarlar. Macera onları, keyifle izlemek de bizi bekliyor.

Film küçük bir şehirde küçük bir robot çocuk Rodney Dibibakır’ın hayalleriyle başlar. Rodney yeni keşifler ve yeni icatlar hakkında yetenekli ve oldukça heveslidir, birgün icatların ustası büyük mucit Koca Kaynak ile tanışacağı günleri hayal etmektedir. İçindeki icat tutkusu ve hayranlık duyduğu Koca Kaynak’la tanışma umuduyla büyük şehre adım atmaya karar verir. Her zaman olduğu gibi işler hemen yoluna girmez tabii ki, kendini tek başına büyük şehirde bulan Rodney sokakta bir grup arkadaşla tanışır ve yeteneği sayesinde onlarla hemencecik arkadaş olur. Arkadaşlarına hayalinden bahseder. Koca Kaynak’a ulaşmanın yolunu ararken kötü robot Dişli’nin Koca Kaynak’a kurduğu kötü plandan haberdar olur. Artık Rodney ve arkadaşları, tek idolü olan Koca Kaynak’a  yardım etmeye çalışacaktır.

Bahsettiğim gibi animasyon filmi olmasına rağmen günümüz olaylarından birkaç örnek sahneyle de karşılaşıyoruz ve muhteşem bir iyiyle kötünün çarpışma sahnesine şahit oluyoruz  ki (özellikle bir kaç sahne var ki defalarca izlesem yeniden yeniden güleceğime eminim) aman sabahlar olmasın, harika bir komedi.

Komediye gerek mimiklerle, gerek repliklerle, gerekse anlatımla bir çok yönden ulaşmayı başaran Robotlar filmini zevkle izleyeceğinize eminim.

Çorbasıyla ünlü Dor krallığı yaşanabilecek en güzel krallıklardan birisidir. İnsanları mutlu ve huzurlu bir yaşam sürmektedir. Enfes çorbalarından yiyip içip gününü gün ederler. Tabii ki bu böyle devam etmez senaryoya etkileyici sahneler gerekmektedir. Günün birinde tüm krallığın üzerine kara bulutlar dolaşmaya başlar ve tüm halk artık eskisi gibi keyifli ve mutlu değildir, özellikle kraliçenin mutsuzluğu halkın daha çok üzülmesine sebep olacaktır. Her belanın bir çözümü, her sorunun bir cevabı olduğu gibi bu belayı da yok etmek bir kahramanın cesaret dolu yüreğiyle ya da keskin kılıcıyla gerçekleşecek idi fakat bu animasyon filminde pek iri yarı, cüsseli ve elinde ışıl ışıl parlayan kılıcıyla haykıran bir kahramanımız yok. Aksine ufak tefek, zayıf, kocaman kulakları olan bir faremiz var. Fakat yüreği en gözü kara şövalyelerden bile deli dolu, en zeki mucitlerden bile zeki Desperaux Tilling kısacası Despero var. Gözünü bile kırpmadan bir şövalye gibi yarınını kraliçeye ve öğreneceği yeni, güzel şeylere adar ve kraliçeye yardım etmek için arkadaşı çelimsiz sıçan  Roscuro ile maceraya atılırlar.

Filmin seslendirme ekibini geçip başlığı kapatıyorum iyi seyirler. Seslendirme ekibi; Emma Watson, Richard Jenkins, Frank Langella, William H. Macy, Christopher Lloyd, Matthew Broderick, Sigourney Weaver, Kevin Kline, Dustin Hoffman ve Stanley Tucci.

Madagaskar 2 de krakterleri tanıyoruz ve keyif alacağımızı biliyoruz fakat filmin bazı sahnelerinde ilk seriyi anımsatacak sahneler mevcut.

İlk filmde kahramanlarımız Central Park’tan kaçışını izlemiştik, şimdi ise kahramanlarımız penguenlerin komutasında bir uçakla Central Park’a geri dönmek ister fakat uçağın benzininin bitmesiyle afrikaya iniş yapmak zorunda kalıyorlar ve hayatlarında ilk kez kendi türlerini görecek olan kahramanlarımız sırasıyla aslan Alex, zebra Marty, zürafa Melman, su aygırı Gloria vahşi yaşama ayak uydurmaya çalışacaklar, başlarından binbir türlü macera geçen kahramanlarımızı izlerken eğleneceğinize eminim.

İyi seyirler…

Azim başarmanın yarısıdır, kafamızda birsürü senaryo vardır ama hepsı bir gün olacak diye kendimizi oyalar gideriz ve sonunda bakmışızki iş işten geçmiş. Ne hayalimizi yeşertecek gücümüz kalmıştır nede zamanımız, en başta yaptığımız gibi hayal olarak kalır.

İri cüsseli sevimli pandamız bizim gibi yapmayıp hiçde kendisinden beklenmeyen bir hayalin peşindedir, nemi? Panda Po kung fu öğrenmeye karar vermiştir, nedeni ise Huzur Vadisi’ndeki sakinleri kötülerin elinden kurtarmaktır. Fakat bu kadar hevesle yapmaya çalıştığı kung fu yu vucudunun hantal ve cüsseli olması sebebiyle bir türlü beceremez, gün gelir azmin sonunda başarının olduğunun farkına varacak ve kendisine güvenenlerin neler yapabileceklerini, neleri başarabileceklerini cüssesine aldırmadan kanıtlamaya karar verecektir. Huzur vadisini istila eden kötü elemanlardan kurtarmak için kehanete göre bir kurtarıcı gelecek ve tüm vadiyi huzura kavuşturacaktır, fakat bu esrarengiz kurtarıcı hala ortaya çıkmamıştır.

Kurtarıcının vucudunda belirgin bir işaret vardır fakat vadinin en iyi savunma savaşçısının vucudunda bile bu işaret yoktur. Günün birinde kurtarıcıyı bulmak için yapılan yarışmaya katılan Po’nun vucudunda bu işaret bulunur, herkes hayrete düşer fakat beklenen kurtarıcının Po olduğuda efsanede yazmaktadır.

Peki bu iri cüsseli panda nasıl olurda bir şavaşçıya dönüşecektir? Bunu yapmakda vadi sakinlerine düşer ve bir an önce işe girişirler. Po’ya kung fu nun inclikleri öğretilmeye başlanır ama bu pekde kolay değildir.

Bu animasyon filminde bir çok hikayeden alıntılar yapılmış, her hikayeden bir tutam kahkaha alınarak senaryoya eklenmiş. İzlemesi eğlenceli bir film, salondan çıkarken herkesin yüzünde gülücükler olması ayrı bir keyif verecek.

Kırmızı başlıklı kızın hikayesini herkes biliyor, fakat bu animasyonda biraz daha farklı kareler göreceğiz, çocukken anlatılan hikayenin açığa çıkmamış, gizli kalmış sahneleriyle izleyicileri kendine çeken bu filmde karakterlerin gerçek niyetlerinin ne olduğunu göreceğiz.

Masum büyükannenin aslında ne haltlar çevirdiğini, kahraman ormancının ne hevesler içinde olduğunu ve şaşırtıcı gerçek, kötü kalpli kurtdan hoşlanabilirsiniz.

Filmde kırmızı başlıklı kız büyükannesini ziyaret etmeye giderken yolda sırayla kötü kalpli kurtla, sevimli  tavşanla ve ormancıyla karşılaşır ve sonunda büyükannesinin evine gittiğinde büyükannesini elleri kolları bağlı görür ve bunun sebebini öğrenmek ister, olaya dedektif baykurbağa ile polis arkadaşları el atarlar, herkesi tek tek sorguya çeken kurbağa tüm gerçekleri yavaş yavaş ortaya çıkarırken izleyiciyide meraklandırıp filme dahil eder yani bizde kötü planları kimin yaptığını bulmaya çalışırız.

Animasyon filmi olduğu için filmde olması gerektiği gibi komedi tufani bekleyenler biraz yanılabilirler. Filmde amaç sadece komedi değil komediyle beraber filmde birçok sahnede film içinde önceden seyrettiğimiz sahnelerin sonradan nasıl gerçekleştiğini görüyoruz, bunu çok iyi başarmışlar, olaylara açıklık getirme bölümleri hem çok güzel hemde keyif verici ve tabiki komik. Bu ilk ilgi çeken bölümdü.

İkinci ve üçüncü ilgi çeken olaylar ise büyükannenin aslında aykırı sporlarlar yaptığı gerçeği ve hiç beklenmedik kötü adamdır.

Büyükannenin bunca sene kırmızı başlıklı kızı kandırması küçük kızı çok üzer ve herşeyi geride bırakmak üzere evden çıkar, tam o sırada  kötü işler planlayan kişi ( bunu açıklamamakta ısrarcıyım ) ortaya çıkar ve amacına ulaşmak için harekete geçer, bu olayların başlamasıyla kırmızı başlıklı kızımız  geri döner ve büyükannesini aratmayacak sporlar yapmış olmalıki hainlerin canına okur, sonraaa… onlar ermiş muradına bizler çıkalım sinema salonundan dışarıya :)

Çocuklarını televizonlardan uzak tutan aileler;

Çoğu filmler, buna animasyon filmlerde geçerli, şiddet içerikli olabiliyor ama bu filmi rahatlıkla çoçuklarınıza izletebilirsiniz. (Aykırı sporlar bölümünde hayal gücünüzü kullanabilirsiniz:P)

Efendim biz dünyalılar yemişiz , içmişiz, yapmışız, yıkmışız sonunda tabir-i caizse dünyanın içine etmişiz. Sonra bakmışız ki dünya yaşanılamayacak hale gelmiş, “E, gidelim buralardaan, da ya na mı yo ruuum!” deyip bir gemiye binmişiz, dünyayı terk etmişiz. Geriye de küçük bir özür kabilinden çöpçü robotlar bırakmışız ki, dünyayı bi hale şekle soksunlar. Zaman geçmiş, geçmiş, geçmiş; biz gemimizde yan gelip seyr ü sefer eylerken, bizim çerimize çöpümüze dayanabilen bir tek robot kalmış dünyada, Wall-E. Garibim yüz yıllar boyu metal dememiş, tıbbî atık dememiş önüne ne geldiyse sıkıştırıp istiflemiş. Hepsi birbirine benzeyen binlerce gün bu böyle sürüp gitmiş. Ta ki, dünyaya özel bir görev için gönderilen Eve’yla karşılaşıncaya kadar. Filmin bundan sonrasını, hani çevre problemleri dersini bir kenara bırakın, aşk filmi diye izleyin, o kadar yani (bu cümleyi özellikle hemcinslerim için yazdım, malumunuz biz cins-i latiflere pek dokunur aşklı meşkli sahneler.). Beyaz atlı prens misali sevdiği için bu dünyada yapamayacağı şey olmadığını ispatlayan Wall-E, tutar sevdiğinin peşinden yaban uzay gemilerine de gider, orada da âşıklık rüştünü ispat eder fazlasıyla. Sonra biz çevre problemleri dersine geri döneriz, hal-i hazırdaki yaşam tarzımıza devam edersek başımıza gelecekler konulu derste insanların ibret-i alem hallerine tanık oluruz, belki ister istemez “Iyy!” deriz (şahsen ben dedim, hâlâ da aklıma geldikçe diyorum.), zira insanlar hayatlarını kolaylaştıracak akla hayale gelen her türlü konforu yaratmış, tam bir keyif deryası içinde yüzmektedir ama tam bir “tombalak” olarak . Nihayet akl-ı selim sahibi kaptan bu gidişe bir dur diyecektir ama bu gidişi durdurmaya gücü yetecek midir? Da da da dannnnn!!! (Dış ses yaptım.)

Konu hakkında yeterince muğlak yazdım zannedersem. Gelelim filmimizin genel durumuna, efendim, çevreye karşı duyarlılık pekiyi, arkadaşlarıyla geçinme pekiyi, gözü gönlü açma becerisi pekiyi (Bir kere filmin ilk bölümünü yani dünyada geçen bölümünü animasyon diye izlemedim açıkcası. Çizimler o kadar gerçekçi ki, çekim için tonlarca çöp kullansalardı yine aynı kareler ortaya çıkardı.), şikayetler ve hep bir tatminsizlikler üzerine kurduğumuz hayatımızda kaybedince asıl değerini anlayacağımız küçük mutlulukları gözler önüne serme becerisi pekiyi, Wall-E’nin sempati toplama becerisi pekiyi (ona rakip olabilecek biri daha varsa o da filmdeki temizlikçi küçük robot), animasyon manimasyon demeyip izleyenin gözlerinde yaş toplama becerisi pekiyi.

Sonuç: GEÇTİ.