Çiçek satan Fikret ile başlayalım. Fikret roman mahallesinden, okuma yazması çat pat olsa da okula hiç gitmemiş. Geliri düzgün bir iş arıyor ama pek şansı yok. Dış görünüşü ve tahsilli olmayışı onu 1-0 mağlup başlatıyor. Filmin genelinde Fikret’i iş ararken ya da yaşıtı arkadaşlarıyla takılırken görüyoruz. Gayet namuslu, dürüst birisi. Çalmıyor,çırpmıyor ama sahip olduğu sosyal statü gereği hayatı zor geçiyor ki bunu sorunlarını biraz olsun unutmak için girdikleri bir teknoloji marketi sahnesinde çok güzel bir şekilde yansıtmış yönetmen. Zira böyle bir kaç olaya bizzat tanık olmuşluğum var. Evet üstü başı maalesef bir standarın altında olan insanların dışarı atıldığı modernizm harikası mağazalarımız var bizim.

Dolmuş şöförü Umut ise karısı ile maddi açıdan sıkıntılı bir evlilikleri olduğuna şahit oluyoruz. Umut ve eşi, özellikle eşinin ısrarları doğrultusunda başka bir eve geçmek istemektedirler. Fakat kira fiyatlarının Umut’un kazancına göre yüksek olması sorun yaratır. Maddi yaşamlarındaki açmaz direkt olarak geleceklerini tehdit eder. Burada sanki biraz kadını suçlu gibi görürüz. Çünkü erkek iyi kötü tüm gücü ile çalışıp elinden geleni gerçekleştirirken kadının ona maddi anlamda yardımcı olmadığını ve buna rağmen daha iyi bir hayata karşı isteklerini de törpülemediğine şahit oluruz.  Evlilikleri yarım kalacak gibidir.

Trafik polisi Murat bir arkadaşıyla bekar hayatı yaşar. Çoğu meslektaşı gibi oldukça milliyetçidir.Maddi açıdan en sorunsuz karakterdir. Murat’ın birincil sorunu yalnızlıktır. İnternet aracılığıyla yalnızlığını gidermeye çalışır, sosyal hayatı gittiği spor salonundan ibarettir. Klavye başında kadınlarla iletişim sorunu yaşamayan Murat bu bayanlarla yüzyüze geldiğinde ise ciddi anlamda anlatacağı birşeyi yoktur. Sıkıcıdır ve kendine güveni çok azdır fakat taramalı tüfekli fotolarını annesine yollarken herkesin gözünde bir kahraman olarak görünmek ister.

Bu üç karakter yukarıda yüzeysel olarak anlattığım hikayeleri tüm bu ortak sayılabilecek sorunlarına ve zorluklara rağmen bir isyan bayrağını asla açmazlar. Aksine iş,eğitim,barınma,sosyal yaşam gibi görevlerini belli ki yerine getirememiş devletlerine bağlılıklarını astıkları bayraklarıyla, törenlere katılımlarıyla gösterirler.

Sonuçta ne mi oluyor? Olan yine insanın kendisine oluyor. Her tarafımızda çiçek satan umutsuz gençler, boşanmayla biten mutsuz evlilikler, asosyal devlet memurları ve asla kaybolmayan milliyetçiliğimiz. Bu işte bir yanlışlık yok mu?

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 17 November 2011 12:07 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Erdoğan: Bu ormanda cadı var diyorlar. Doğru mudur sence?

Erkan: Burada cadının ne işi var lan! Cadının olduğu yer Maryland ormanı…

Erdoğan: Maryland ormanı?

Erkan: Hani şu üç amatör belgesel sinemacı çocuğun öldürüldüğü orman. Hatta onların çektikleri video görüntüleri bir sene sonra ormanda bulundu ve The Blair Witch Project ismiyle 1999 yılında birçok ülkede gösterime sokuldu. Tabi sonradan tüm bunların kurmaca olduğu ortaya çıktı; ölen çocuklar adına yapılan gala bile! Çocuklar bir sonraki galaya kanlı canlı katıldılar. Her şeye rağmen bu harika numaranın çok tuttuğu ortada!

Erdoğan: Ee madem bu kadar çok tuttu bizde yapsak ya!

Erkan: Olum bu numara daha sonra sıkça tekrarlandı. The Blair Witch Project’in izinden giden bir sürü film çıktı piyasaya.

Erdoğan: Mesela?

Erkan: Diary of the Dead ve [Rec] filmleri ile zombileri, Cloverfield ile de uzaylıları gördük. Bir de Paranormal Activity var ama onu hiç bilmesen de olur.

Erdoğan: İyi ya işte, bizde henüz denenmemiş bu tür!

Erkan: Bizde de Ada: Zombilerin Düğünü var. Ama o korkuya komediyi karıştırarak biraz işin cılkını çıkartmıştı.

Erdoğan: O daha çok Diary of the Dead’e yakın duruyor. Biz tıpkı The Blair Witch Project gibi gerçek olayları kullanalım. Yani filmde geçecek her şey gerçekten olmuş olsun. Nasıl fikir?

Erkan: Harika fikir! Dur bir dakika. Nasıl yani?

Erdoğan: Film bir köyde geçsin. K… ilinin D… köyünde, köylüler hava karardıktan sonra esrarengiz yaratıklar gördüklerini iddia etsinler mesela. Bir gazeteci de bu olayı araştırmak için o köye gitsin. Köyde uzun bir süre kalsın. Ancak bu süre boyunca olağan üstü hiçbir şeye rastlamasın. Sonra kamerasını köydeki küçük bir çocuğa bıraksın ve köyden ayrılsın. Gazeteci köyden ayrıldıktan sonra aralarında küçük çocuğun da bulunduğu yedi köylü katledilmiş olarak bulunsun. Genç gazeteci ise, jandarma tarafından sorguya çekilsin ve serbest bırakılsın. Ama daha sonra gazeteciden bir daha haber alınamasın. Sadece eşyaları köyün arkasındaki ormanda terk edilmiş olarak bulunsun…

Erkan: O zaman filmi sadece gazetecinin ve çocuğun çektiği görüntüler üzerine kuralım.

Erdoğan: Gazetecinin sorgulandığı sahnede olmalı ama. Bir de bu olaya güzel bir kılıf giydirmeliyiz. Bu kasetler gazeteciyi sorgulayan yüzbaşının kasasından çıksın mesela.

Erkan: Hatta yüzbaşı intihar etsin. Bütün bunları inandırıcı kılmak için birkaç gazete kupürü de toplarız olur biter.

Erdoğan: Peki olay hangi tarihte olmuş olacak?

Erkan: The Blair Witch Project filminde çocukların 1994 yılında kayboldukları iddia ediliyor. Bizim olayımız ise ondan da önce gerçekleşmiş olsun. 1989 güzel bir yıl bence.

Erdoğan: 1989 yılında… Sıradan bir köyde… Sıradan insanlar arasında… Sıra dışı bazı şeyler oldu… Nasıl ama?

Erkan: Erdoğan sen bir dahisin olum! Süper olacak bu film süper! Hadi biraz ormanda gezintiye çıkalım. Hem yanına kamerayı da al; dolaşırken aklımıza parlak fikirler gelebilir. Ne dersin?

Erdoğan: Tamam, çıkalım. Ama en önemli şeyi unuttuk!

Erkan: Neyi unuttuk oğlum?

Erdoğan: Filmin ismini!

Erkan: Aa doğru ya! Bir bakalım. Şu bizim köydeki yaşlı kadını hatırlıyor musun? Hani gece bir şeyler gördüğünü söyleyen? Karababa mı Karadede mi öyle bir şey diyordu. Filmin ismi de buna benzer bir şey olsun.

Erdoğan: Karadedeler Olayı!

Erkan: Erdoğan sen var ya oğlum, sen bir dahisin!

Erdoğan ve Erkan kardeşler evden çıkıp ormana doğru yürümeye başlarlar. Erkan’ın bir anda çişi gelir ve ağaçların arkasında gözden kaybolur. Onun işini bitirmesini bekleyen Erdoğan ise sıkılıp kamerayı çıkarır ve etrafı çekmeye başlar. Aniden Erdoğan’ın arkasından yaklaşan bir “şey” onu yakalar. Erdoğan can havliyle “Anneee! Anneeeee! Anneeeeeee!” diye haykırırken bir süre boyunca ormanda sürüklenir ve başını yukarı kaldırdığında onu sürükleyenin kahkahalarla gülen Erkan olduğunu görür…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 20 September 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sıradan bir köyde….

Sıradan insanlar arasında….

Sıradışı bazı şeyler oldu…”

P….  İlçesinin P……  alışveriş merkezinde 7:30 seansında sadece 2 kişi vardı.Film 87 dakika sonra sona erdi. Bunlardan T.K.T isimli şahıs filmin kurmaca olduğunu düşünürken U.T. isimli kişi bu filmdeki olaylara gülerek de olsa inandığını söyledi.Ancak iki şahısın da hemfikir olduğu ve kafalarını kurcalayan bir soru vardı.Bu izledikleri şey neydi?

İDDİALAR ve GÖRÜŞLERİM

Öncelikle, bu bir film değildir!!!. (En azından yapımcıların iddiası bu yönde). Bu belgeseli 2 senede tamamladıklarını ve zar zor arşivlerden çıkardıkları belgeleri kullanarak  ayrıca kasetlere dayanarak yaptıklarını söylüyorlar. Ortada ölümler,ölenlerin yakınlarının röportajları ve 3 tane kaset var.

Peki bu izlediğimiz açıklanamayan olay hakkında gerçek kanıtlara dayanan haberleri görmemize rağmen bu film bizi korkutuyor mu? Eğer ki Karadedeler fragmanını izlediyseniz bu olay ilginizi çekmiş ve oradaki bazı sahneler “acaba gerçek mi?” sorusunu size sordurtmuştur. Şunu söylemeliyim ki sadece fragmanları izleyenler merak etmesinler çünkü zaten izlenecek değerde olan sahnelerin büyük kısmı fragmanlarda. 87 dakika boyunca sıkıntıdan patlıyoruz,arada ilginç bulduğumuz sahnelerle kendimizi avutmaya çalışıyoruz.

“Özetle Hikâye”

Hakkı B. Adlı gazeteci K.. ilinin D… köyüne esrarengiz olayı araştırmak için gider ve orada 11 gün geçirir. Sonra kamerasını 14 yaşındaki Erdinç adındaki çocuğa bırakıp cinleri çekmesini isteyerek İstanbul’a döner. Geri döndüğünde Komutan A.S. tarafından sorgulanır ve ondan çocukla ailesinin öldüğünü ve ölümlerinin  kameraya kaydedilmiş olduğunu öğrenir.

_Bu olaya inanalım mı?_

Peki neden ben bu konuşan köylülerin, kamerayı 127 saat filmindeki James Franco gibi kullanan gazetecinin, sorgulamadaki olayların gerçekçiliğine inanmadım? Öncelikle gözden kaçmayacak şekilde bir sahtelik var. Köydeki sıradan insanların yüzlerinin çoğu kapanmış ve kapanmasının nedeni belki de şu olabilir; İnsan inanmadığı şeyleri söylerken farklı bakar. (Yakınlarının isteği üzerine yüzleri kapatıldı demelerine pek inanmadım) Seslerinden bir şeylerin yanlış olduğunu anlamamız daha zor olsa da, rol yapamamaları hemen onları ele veriyor. Bu olayları geçirdikleri iddia ettikleri köylüler palavra anlatırmış gibiydiler, saçmalıyorlar ve arada sırada gülüyorlardı. Fragmanlardaki şeytan görünür cin görünmez diyen kadın ve yanındakilerin yüzleri kapalı ancak filmde yüzleri görünüyordu.

Kamera saçma sapan kullanılmış ve gerçekçi görünmesi için bazı uğraşlar verilmiş. Resimlerin ters dönmesi, sandalyelerin düşmesi, ocaktaki ateşin yanıp sönmesi, tencere kapağının hareket etmesi, kapanan kapılar, arada sırada çıkan anlık karartılar vs… Erdinç adlı çocuğun gerçekçi çığlığı tüm bu belgesel filmin izlenebilir kısımlarıydı. 89 dakikalık filmde korkmamızı sağlayacak ani gürültüler dışında bir şey bulamadık.  Tabi son dakikaları ayrı tutmak gerekir. Bize içine cin girdiğine inandırmaya çalıştıkları çocuk (yani Erdinç) sonunda tüm ailesini tüfeği iki kez ateşleyerek  öldürüyor. Ailesi en az 6-7 kişi olmasına rağmen bu iki ateşin sonunda hepsinin ölmesi ve Erdinç’in kapıya gazetecinin ismini kanla yazdıktan sonra (Arapça yazıyor) içindeki cinin çıkmasıyla ölmesi bu filmin en ilginç olayıydı ki biz nasıl 2 ateşle öldüklerini çözemedik (Tüfekte 2 kurşun olsa 2+2=4). Neyse canım çocuğun içine cin girdiğine inandık ama bu ölüme inanmadık olmasın hadi buna da inandık.

En basit insan gözünün bile göreceği bu kurmaca hareketler bizi kandırmadı. Ama… bu olayın gerçek olduğuna dair deliller olduğunu, bu kasetlerin gerçekten olduğunu, bu olayın sorgusunu yapan askerin delirip intihar ettiğini söyleyen bu araştırmacılara karşı bir şey söyleyemeyeceğim. Benim elimde kanıt yok, zaten o yüzden merak ettim ve izledim. Benim elimdeki tek kanıt artık izlediğim belgesel film ve ben bu filme başlıkla da dalga geçtiğim Blair Cadısı çakması yakıştırması yapmak istiyorum. Bunun uydurmaca olduğunu düşündüğümden söylüyorum tabi ki bir çok filme benzetilebilir. (Örn:”The Village”) Eminim ki bu film tartışılırsa ileride bunun kurmaca olduğu ortaya çıkacaktır. Ancak söylediğim gibi, bu kadar uzun bir yazı yazmamın bile mucize olduğu bu belgesel film beni kafamı karıştıran sorulara yönlendirmeyi başarsa da sıkıcı olması ve içinde pek bir şey bulamamam yüzünden çok yetersiz olduğunu düşündürüyor. Tekrar söylemeliyim ki bu filmin yapımcıları bu filmin belgesel olduğu konusunda ısrarcılar ve hiçbir ticari amaçları yokmuş. Takdir tabi ki sizlerin ancak bana sorarsanız paranızı bu filme harcamayın.

SONUÇ:

Turkish Blair Witch Project “Failed” :D. Umarım bu tür ilgi çekici, korkutan konular bulununca daha iyi değerlendirilir. Türk korku filmi olarak aklımıza artık gülmediğimiz iyi hazırlanmış bir şeyler getirmek istiyoruz. En azından gerçek olduğu dedikosunu iyi yaydıktan sonra filmde kendini bu kadar ele veren sahneler olmasın.

Not: Sonunda pek dikkat etmesemde “Bu filmdeki kişiler ve olaylar hayal ürünüdür” şeklinde bir yazı geçtiği söyleniyor. Sonundaki yazıları okuyacak kadar etkilenmedim ama öyleyse bu filmin vay haline :D..

Bu yazı T.K.T tarafından 18 September 2011 15:29 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 19 August 2011 22:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmen Koltuğunda şöyle bir doğruldu. Ve artık tamam dedi, Cebrail hiç bu kadar huzurla tebessüm etmemişti ve yükledi omzuna iqra’yı. Tuttu HİRA’nın yolunu…
…
Bir nefeslik ve de bir seyirlik bu dünya sahnesine, bu oyun perdesine en çok yakışanın adıydı [Hz]Muhammed.
Mücadelesi, mirası, insanca duruşu ve varoluşa dair bizlere sundukları ile.
İnsanlık rolünün şüphesiz en çok hakkını verendi Muhammed.
Ve varlık filminin başrol oyucusuydu. 63 yıllık hayatı boyunca bu dünya sahnesinde tüm insanlığa oyunculuk [insanlık] dersi verdi.
…
Ve Çağrı.
O’nu anlattı.
AKKAD imzalı…
İslam peygamberi [Hz] Muhammed’in hayatını konu alan birçok filmden biri… Şüphesiz en yaygın ve en çok izlenmiş olanı. Ve sinema tarihinde sadece Müslümanlığın yaygın olduğu yörelerde değil belli bir niteliksel sinema kültürüne ulaşmış her bölgede adından söz ettiren bir yapım. Bunda elbetteki son peygamber olan ve batı kaynaklı bir çok araştırmada dünyanın gelmiş geçmiş en etkili insanı olduğu vurgusuna layık olan [Hz] Muhammed’in hayatını konu alıyor olmasının payı büyük. Fakat bunun yanında [Hz] Muhammed’in ortaya koyduğu yaşamı ve hayatı Sinemasal dille bu kadar kaliteli ve izlenebilir ortaya koyan Mustafa AKKAD’ın katkısını da göz ardı etmemek gerek.

Sinema bir anlatım dilidir aslında. Ne anlattığınla beraber Sinemasal açıdan önemli olan nasıl anlattığındır. AKKAD’ın burada ki başarısı [Hz] Muhammed gibi merak edilen bir insanı, niteliksel ve evrensel bir sinema diliyle beyazperdeye aktarmış oluşudur. Benim kanaatim “ÇAĞRI” sadece bir müslümanın ya da dini duyguları ön planda olan kişilerin beğeneceği bir filmden ziyade, bunun yanında objektif bir sinema dili yakalamış her insanın başarılı bulacağı [muhtemel] bir filmdir. Elbette İslam dinine inanan ve onu yaşamaya çalışanlar için çok daha fazla anlama sahipken [neye inanıyor olursa olsun ki hatta inançsız olsun] her kesim için başarılı bir film olarak nitelendirilmeyi hak eden bir yapımdır Çağrı.
Dini konular [sinemasal açıdan] işlendiğinde en çok dikkat çeken fakat işlenmesi en zor ve hassas konulardır. Yani doğrudan dini duygulara hitap eden yapımlar, genel itibariyle belli bir düşünceyi aşılamak yahut belli konularda ders vermek amacını ön planda tuttukları için kaliteli bir seyir zevki ve niteliksel bir sinema dili yakalamakta oldukça zorlanırlar. Bunun örneklerini bizzat sinema tarihimizde “Beyaz Sinema” ismiyle de kalıplaşmış sinema akımında görebiliriz. Fakat AKKAD’ın ÇAĞRI’sı bu “Beyaz Sinema” diye tabir ettiğimiz yapımların içinde düştüğü kısır döngüyü aşmış ve niteliksel olarak sağladığı başarı ile sinema tarihinde haklı bir övgü almıştır.

Son olarak ÇAĞRI’nın başarısında çokça zikredilen bir iki faktörü de vurgulamakta fayda var. Birincisi; cismen kendini gösteren ve cismani olarak başrol sayılan, heybetiyle ve savaşçılığıyla ün salmış aynı zamanda [Hz] Muhammed’in amcası olan [Hz] Hamza’ya sinemasal olarak vücut veren Anthony Quinn oyunculuğu. Bu rol Müslümanlarca o derece benimsenmiştir ki şüphesiz [Hz] Hamza denince bir müslümanın zihninde canlanan Anthony Quinn’in simasıdır.
Bunun yanında Fransız müzisyen Maurice Jarre’nin film için yapmış olduğu müzikler bir sinema filminde müziğin ne derece etkili olduğunu örnekler biçimdedir. Maurice Jarre’nin müzikleri bu filmi o derece tamamlamıştır ki, niteliksel bir sinema yapıtı olma yönünde bu filmin çok önemli bir ayağı olmuştur.

Ki ne zaman kulağıma çalınsa bu müzikler, içi nota dolu bir kadeh canlanır gözümde, o cennet bahçelerinden. Bu kadehten dökülürcesine nüfuz eder tınısı yüreğime ve işler ruhuma.
…
Ve ezandı ÇAĞRI’nın bir başka dildeki anlamı. Ve bir Müslüman olan AKKAD bir inanan olarak çok önemli bir ÇAĞRI’ya imza atmıştı. Ve belki de ÇAĞRI, sinema dünyasında yükselen/yankılanan bir EZAN’dı. Eli kulağında AKKAD’ın. [Eli kamerasında]
…
Evet, Çağrı benim için çok özel bir yapımdı.
O’nun adıyla başladı. O’nu anlattı. Belki O’nu cismen hiç göstermedi fakat Gönül gözü açık olanlar bizzat SEYR’etti O’nu. [S.A.V]
…
Mustafa AKKAD’ın ÇAĞRI’sına kulak veren MikU, kaleminin rengiyle, elleri titreye titreye, yüreği yetmese de; O’na dokunmaya çalıştı.
Kusurumuz olmuş ise kalemimizin acizliğinden ve eksikliğindendir.
Affola.
Affoluna.
…

Bu yazı MikU tarafından 22 July 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Daha önce izlediğim eşcinsellik temalı belgeseller arasında, konuya yaklaşım biçimi olarak çok özgün bir yere sahip. Yumuşak tonlarda bir propaganda var. Birbirine zıt görüşler eşliğinde sorunun keskinliği sağlanmış ve bu sayede sorun ete kemiğe bürünmüş. Kullanılan dilde didaktik olma sıkıntısı yok.

Filmin senaryosu, belgesel film türünün genel yapısında ilerliyor. Sorunun ortaya konması, sorun hakkındaki tarafların görüşleri, izleyiciyi konu hakkında düşünmeye sevk edecek ifadeler ve umut edilene dair bir sonla bitiyor. Konu hakkındaki tez senaryonun içinde baştan sona dengeli bir biçimde ortaya konuyor.

Filmin ruhunu ortaya koyan, etkileyici bir müziği var. Görüntüler türünün belgesel olması nedeniyle belki, yer yer oldukça amatörce çekilmiş. Semazen figürünün yer aldığı görüntüler oldukça başarılı bir görsel etkiye sahip. Eminim hoşunuza gidecek bu kareler.

Filmin Öne Çıkan Mesajı

“Korkunun Kaynağı Bilgisizliktir” (Emerson)

Son Söz

Kızlar ne yapar, erkekler ne yapar; nasıl davranırlar, nasıl olmalılar ve nasıl olmamalılar gibi sorular çoğu zaman sorulmadan, cevapları kendiliğinden girer hayatımıza.

“İnsanlar ya erkek olur yada kadın.”

“Erkek çocuğa sahip olmak, kız çocuğuna sahip olmaktan daha iyidir.”

““Kadın erkeğin namusudur.” vb.

Her biri, heteroseksizmin ataerkil doğasında gelişen ve benlik soframızın ekmeği, soğanı gibi ambarımızdan eksik olmayan temel besin kaynaklarıdır. Gündelik hayat içerisindeki konuşmalarda, hayatın her bir köşesinde, her gün defalarca karşılaşıp, kanıksadığımız değerler olurlar. Çoğu zaman bilinçsizce çarkı olduğumuz o büyük değirmenin suyu gibi sessizce akar hayatımızdan.

Böyle bir belgesel çalışmada eşcinsel izleyicinin kendinden çok şey bulması olağandır. O yüzden eşcinsellere çok sözüm yok. Onlar zaten izleyecektir, isabet olur. Fakat belgeselin asıl konuşmak istediği, bir şeyler anlatmak istediği izleyici, sorunun karşı tarafında yer alanlar. Yani eşcinsellik günahtır, hastalıktır, sapıklıktır vb. diyenlerdenseniz, bu film elinizi vicdanınıza götürme ve aklınızı düşünmeye sevk etme iddiasında.

-“Benim işim olmaz kardeşim, işim gücüm yok da bir de onların derdini mi dinleyeceğim” diyenleri duyar gibiyim.

Teklif benden, tercih sizden.

Sahi aranızda var mı bilen ;

Homofobi nedir?

Bu yazı HAYAT tarafından 21 July 2011 00:10 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hatırlamadınız mı? Durun ben size hatırlatayım…

***

İşte o sırada bir tilki çıkıverdi ortaya.

“Günaydın” dedi tilki.

“Günaydın” dedi küçük prens kibarca. Ama etrafına baktığında kimseyi göremedi.

“Buradayım! Elma ağacının altında.”

“Sen kimsin? Çok güzel görünüyorsun.”

“Ben bir tilkiyim.”

“Gel, birlikte oynayalım. Öyle mutsuzum ki” dedi küçük prens.

“Seninle oynayamam” dedi tilki, “ben evcil bir hayvan değilim.”

“Buna çok üzüldüm” dedi küçük prens. Ama biraz düşündükten sonra: ”Evcil ne demek?” diye sordu.

“Anladığım kadarıyla burada yaşamıyorsun” dedi tilki, “kimi arıyorsun?”

“İnsanları arıyorum,” dedi küçük prens, “ peki ama ‘evcil’ ne demek?”

“İnsanlar,” dedi tilki, “tüfeklerle dolaşırlar ve avlanırlar. Tam bir baş belasıdırlar. Bir de tavuk yetiştirirler. Tüm işleri bundan ibarettir. Sen de mi tavuk arıyorsun?”

“Hayır, ben arkadaş arıyorum. Ama ‘evcil’ ne demek?”

“Bu pek sık unutulan bir şeydir. ‘Bağ kurmak’ anlamına gelir.”

“Bağ kurmak mı?”

“Evet. Örneğin, sen benim için sadece küçük bir çocuksun. Diğer küçük çocuklardan hiçbir farkın yok benim için. Sana ihtiyacım da yok. Aynı şekilde, ben de senin için dünyadaki yüz binlerce tilkiden biriyim sadece. Bana ihtiyaç duymuyorsun. Ama beni evcilleştirirsen eğer, birbirimize ihtiyacımız olacak Sen benim için tek ve işsiz olacaksın, ben de senin için.”

***

Büyük ihtimalle, yazıma neden bu şekilde başladığımı merak ediyorsunuzdur. Nedeni ise şu: Le renard et l’enfant (Arkadaşım Tilki) adlı filmde tıpkı az önce okuduğunuz satırlarda ki gibi küçük bir çocuk ve bir tilkinin hikayesini anlatıyor. Sanırım yönetmen Luc Jacquet senaryoyu yazarken Küçük Prens’ten oldukça etkilenmiş.

Biyolog ve fotoğrafçı olan Luc Jacquet doğa ve yaban hayatı belgeselleriyle tanınıyor. Ama onu asıl üne kavuşturan, 2006 yılında “En İyi Belgesel” Oscar’ını kucakladığı La Marche de l’empereur (İmparatorun Yolculuğu) adlı film. İmparator Penguenlerini kişileştirerek, uçsuz bucaksız beyaz dünyadaki hayatlarını muhteşem bir dille anlattığı film gerçekten de izleyenin kolay kolay unutamayacağı türdendi. Yönetmenin 2 yıl sonra çektiği Le renard et l’enfant (Arkadaşım Tilki) ise İmparatorun Yolculuğu kadar etkileyici olmasa da seyir keyfi yüksek masalsı bir belgesel ya da belgeselsi bir masal ya da her ikisi de.

Fransa’nın doğusundaki dağların eteklerinde bir köy evi.

Odası bu evin çatı katında olan ve Heidi misali odasındaki yuvarlak pencereden ormanı izleyerek düşlere dalan hayalperest küçük bir kız.

Doğanın zor şartları altında hayatta kalmaya çalışan “sıradan” bir tilki.

Sonbaharda bir gün, küçük kız ormanın içinden bisikletiyle geçerken bir tilkiyle karşılaşır ve doğal olarak tilki ondan ürküp kaçar. Hayatında ilk kez bir tilkiyi bu kadar yakından gören küçük kız, bu durumdan çok etkilenir ve onu evcilleştirmeye karar verir. Her gün ormanda onu görmek için dolaşıp durur. Zamanla amacına ulaşan küçük kız tilkiyle dost olur.

Acaba güzel başlayan dostlukları güzel bir şekilde devam edebilecek midir?

Filmde görüp görebileceğimiz tek insan, tilki ile dost olmaya çalışan kızıl saçlı küçük kız.  Onu canlandıran isim ise Bertille Noël-Bruneau. Daha önce La petite Chartreuse adlı filmde rol alan küçük kızın bu ikinci oyunculuk deneyimi. Eğer talihsiz değilse onu ilerde daha iyi filmlerde de görebiliriz.

Küçük kız ormanda tilkisini ararken karşısına çıkan hayvanların son derece abartılmış olması beni rahatsız etmedi değil açıkçası. Ya da küçük bir kızın bağırarak aç kurtları korkutup kaçırması ne derece inandırıcıdır bilemedim. Ama ufak pürüzlerine rağmen bu film sıkılmadan izlenen, belgesel tadında, masalsı bir anlatıma sahip ve enfes görüntülerle süslenmiş hoş bir deneyim…

Kimler İzlemeli

• İmparatorun Yolculuğu’nu beğenenler.
• Müthiş görsellikteki doğa görüntülerine şahit olmak isteyenler.
• “Karga ile Tilki” masalından sıkılıp yeni bir “Tilki” masalı arayanlar.

Kimler İzlememeli

• Belgesel filmlerle arası olmayanlar.
• Ekranda bir tilki ve bir kızdan daha fazla şey görmek isteyenler.
• Görsel Şölenin sadece Görsel Efektlerden ibaret olduğuna inananlar.

Filmden Replik

Bazıları onları zararlı buluyordu.

Ben ise onları çok güzel, etkileyici,

vahşi ve hayat dolu buluyordum.

Ama benim fikrimin bir önemi yoktu.

Bu yazı SuperFrooog tarafından 20 April 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“ Yıl 1925 Kral 5.George dünya halkının çeyreğine hükmetmekte. İkinci oğlu olan York Dükü’nden Wambley , Londra’daki şölenin kapanış konuşmasını yapmasını rica etmiştir. ”

York Dükü olan George VI.(Prens Albert olarak da bilinir) bu anlamlı günde büyük bir kalabalığın önüne çıkacak ve radyodan da tüm dünyaya duyurulacak olan konuşmasını yapmaya gidecektir. Kendisinin tam adı  : Albert Frederick Arthur George’dur.Konuşmasına 2 dakika kaldığında  konuşma yapacağı yere çağırılıyor. İşte bu dakikadan itibaren George VI ile birlikte heyecanlanmaya başlıyoruz. Sanki ilkokulda ilk defa insanların önünde konuşma yapacakmışız gibi hissediyorsunuz. Yavaş yavaş konuşma yapacağımız yere yaklaşmaktayız. Radyonun yeni yeni kullanılmaya başlandığı bu yıllarda radyonun olduğu her eve York Dükü’nün konuşması ulaşacaktır. York Dükü Wembley Stadında binlerce kişinin önünde konuşma yapmaya hazırlanıyor. (İşin aslı, mikrofonun yanında bulunan kırmızı ışığın 3 kez yanıp sabit kalacağı ve böylece yayına geçilmesinin mümkün olacağı anın hiç gelmemesini ümit eder bir havada bekliyor) 3…. 2….. 1…. Ve işte artık konuşma yapma zamanı geldi.

KISACA HİKÂYE..

Kralın 2 oğlu vardır. Şu an konuşmasını yaparken kekelemekte olan küçük oğlu York Dükü Albert ve skandal yaratarak tahtı kardeşine bırakan büyük oğlu VIII. Edward(Windsor Dükü Prens Edward olarak da bilinir.) Edward çok rahat ancak sorumsuz bir karakterdir.Babaları olan Kral’ın ölümü halinde tahta çıkması kesindir.Ancak Kral kekeme olan oğlunun hiçbir zaman yüzüne söylemese de daha cesur ve taht için daha uygun olduğunu bilir.York Dükü çocukluk döneminde yaşadığı bazı kötü olaylarla gelişen kekemeliğinden sonra kendine güven duymamaya başlamıştır.Kendisinin Kral olma ihtimalinden korkan ve her konuşmasının onun için bir işkenceye dönüşmeye başladığı  bu adam, bu durumundan kurtulmak için yardım almaya başlar.

YAZARIN FİLM ÖNCESİ YAŞADIKLARI

Hikâyemiz işte bundan sonra asıl şeklini almaya başlıyor. Zoraki Kral’ın yazarı  David Seidler, çocukken yaşadığı kötü olaylardan sonra kekelemeye başladı.Aynı dönemde VI.George(York Dükü)’un kekemeliğinin üstesinden gelmesi ona ilham verdi.Yazar bu dönemi şöyle hatırlıyor: “Burada Kral olan bir kekeme vardı ve söylediği her hecenin herkes tarafından dinlendiği bir radyo konuşması yapmak zorundaydı ve yine de oldukça tutku ve çarpıcılık ile yaptı”.İşte bu şekilde hikâyeyi yazmaya başladı ve Kral hakkında daha çok bilgi edindi. York Dükü’nün konuşmasını düzelten ve ona birçok konuşmasında destek olan Lionel Logue ile ilgili bilgileri zor olmasına rağmen edindi ve Kral ile arasındaki ilişkiyi de hayal gücüyle anlamaya çalıştı.

OLAYLAR….

Filmde, Logue ile bizim kekeme olan Kral adayı arasında geçen ilişkiyi izlemek gerçekten ayrı bir zevk oluyor. Kendisi aslında doktor olmayan Logue , bu tür olaylara psikolojik açılardan yaklaşarak o dönemde pek az rastlanan bir tedavi şekli uyguluyor.Logue’un eşit şartlar prensibi Kral adayının zoruna gitse de zamanla o da bu sıra dışı yöntemlere alışarak Logue’a saygı duyuyor ve arkadaş oluyorlar.Sadece aile arasında kullanılan Bertie ismini Logue’dan duymaya alışıyoruz ve tabi York Dükü’de zamanla buna alışıyor.II.Dünya savaşı öncesi bu arkadaşlık Bertie’nin özgüvenini kazanmasını ve İngiliz halkının bir simgesi haline dönüşmesini sağlıyor.

NASIL BİR FİLM?

Bu hikâyenin muhtemelen en çarpıcı yönü bir Kralın asil olmayı bir kenara bırakıp kendi hayatını hiç tanımadığı sıradan bir insana açması ve ondan yardım beklemesidir. Ve aslında kendisinin içinde bulunduğu durum onu nasıl aciz bir hale getirmiş bunu gerçektende çok iyi anlatıyor. Bu filmi izlerken usta oyunculuğun nasıl olduğuna şahit olacaksınız.Özellikle Oscar’lı oyuncu Colin Firth ve terapisti rolündeki Geoffrey Rush gerçekten izlenesi bir performans sergiliyorlar.

FİLMİN SONU

“ 1944 yılında Kral 6.George, Lionel Logue’u Kraliyet Şövalyeleri’nin komutanı olarak göreve getirdi. Minnettar bir kraldan gelen bu yüksek unvan Lionel’i hükümdara sundukları şahsi hizmetlerin mükâfatlandırıldığı tek şövalye birliğinin bir mensubu kıldı. Tüm savaş konuşmalarında Lionel kralın yanında oldu. Radyo konuşmalarıyla birlikte,6.George milli direncin sembolü oldu. Lionel’la Bertie ömürlerinin sonuna kadar arkadaş kaldılar. ”

Filmi izlemeden önce kazandığı Oscar ödüllerini bir sıralayalım:

* En İyi Film: “Zoraki Kral”

* En İyi Yönetmen: Tom Hopper (Zoraki Kral)

* En İyi Özgün Senaryo: “Zoraki Kral” David Seidler

* En İyi Erkek Oyuncu: Colin Firth (Zoraki Kral)

Bundan sonra artık izleyip yorumunuzu kendiniz yapın.Ben bu filme 10 üzerinden 8 veriyorum.Kazandığı bazı Oscar ödülleri birçokları için sürpriz olmuş bir film.Ancak övgüleri hak eden bir çalışma olmuş …….

Not: Gerçek Kralın konuşmalarına baktım. Kendisinin kekelediğini bu konuşmalardan anlayamıyoruz ancak konuşmalarında bir gariplik olduğunu sezebiliyoruz. Merak edenler için  kralın konuşmasını içeren link ekledim.

Bu yazı T.K.T tarafından 10 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Peki kimdir bu Bela Bartok? İsterseniz yazıya öncelikle onu biraz tanıtarak başlayayım. Bela Bartok, ünlü Macar bestecidir. Besteci olmasının yanında piyanist ve aynı zamanda halk müziği derleyicisidir. 1881 yılında dünya gelen Bartok, ta küçüklüğünde müziğe gönül vermiştir. Henüz ilkokula başladığında birçok öğretmeni onu müzisyen kimliğiyle tanımıştır. 9 yaşında piyano çalışmaları yazmaya başlayan Bartok, bir sene içerisinde halk tarafından tanınmaya başlamıştır.Hayatını piyano çalarak ve piyano dersleri vererek devam ettiren Bela Bartok, yaptığı bestelerle de Avrupa’nın ilgisini çekmeyi başarmıştır.

1936 yılında Türkiye’ye ziyarette bulunmuştur. Türk müziğinden oldukça etkilenen Bartok, Türk ezgilerinin Macar ezgileriyle de benzerliklerini fark etmiştir. Ve Türk Halk Müziğinin derlemesinin yetersiz olduğunu görmüştür. Bütün bunlar Macar bestecide Türk Halk Müziğini derleme isteği uyandırmıştır. Türkiye’yi köy köy dolaşarak bu derlemeyi elinden geldiğince, hastalığının izin verdiğince hazırlamaya çalışmıştır. O dönemde ünlü Türk besteci Ahmet Adnan Saygun da Bela Bartok’a bu çalışmalarında yardımcı olmuştur.

Hayatının son dönemlerini Amerika’da geçiren Bartok, burada hem kendi müziğine olan ilgisizlikten hem de geçim sıkıntısından iyice hasta düşmüştür ve 1945′te hayata gözlerini yummuştur.

İşte Bela Bartok belgeselimiz, ünlü müzisyenin Türkiye gezisine odaklanıyor. Baştaki İstanbul gezisini ve daha sonra Türk Halk Müziğini tanımak ve derlemek amaçlı yapmış olduğu köy gezilerini bizlere aktarıyor. Bir yandan ailesine yazmış olduğu mektuplardan yaptığı şeyleri dinlerken bir yandan da o dönemde çekilmiş fotoğraflarını izleme şansı buluyoruz. O dönemde Bela Bartok yaptığı birçok köy gezisinde oradaki kişilerden halk müziği ezgilerini dinleyip kaydetmiştir. Bütün bunları izleyip dinlerken, bir yandan da belgeselin yönetmeni Sezgin Türk’ün yakın zamanda aynı yerlere yapmış olduğu gezileri de görüyoruz. Bela Bartok’un o dönemde dinleyip, seslerini kaydettiği kişilerin torunlarını hatta torunlarının çocuklarını görme fırsatı yakalıyoruz Sezgin Türk’le. Bütün bunların yanında da Macar Atilla ile Türk kızı Su’nun Budapeşte’den başlayıp İstanbul’da devam eden sıcak ve içten hikayesine de konuk oluyoruz.

Belgesel boyunca Macar ve Türk Halk müziği ezgilerinin yer aldığı güzel bir derleme de dinliyoruz. Acaba hangisi Türk, hangisi Macar müziği diye düşünürken Bela Bartok’un Türk Halk Müziğine yapmış olduğu katkıları görüyoruz. Gerçekten büyük bir besteciymiş diye aklımızdan geçirirken de Su ile Atilla’nın anlamlı öyküsüne şahit oluyoruz. Ve tüm bunları tek bir belgeselde yaşıyoruz elbette.

Bazılarımızda hatta birçoğumuzda şöyle bir önyargı vardır. İşte belgesel denildiğinde aklımıza ilk önce ya hayvanlar alemi ya da denizaltı belgeseli gelir. Fakat bu kulvar aslında çok geniş kapsamlı bir kulvardır. Yalnızca belirli konulara odaklanmayan, çok etraflıca düşünülüp ortaya birçok yönden tatmin edici eserler konulan bir kulvara sahiptir belgeseller. İşte Bela Bartok da bunların en güzel örneklerinden biri. Macar ve Türk Halk ezgileri eşliğinde Bela Bartok’un Türkiye gezisi ve Türk Halk Müziği derleme çalışmasını özgün bir şekilde yansıtan film, izleyenler için farklı ve müzik dolu bir deneyim olacaktır.

Bu yazı alploganer tarafından 05 January 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Aşk yardan gayri yaşamakla büyür, sevmezmisin elinin yattığı ve en güzelini yaptığı herşeyi…”
Sezgin Türk’ün de eline aldığı her şeyi aşkla yapan nadir insanlardan birisi olduğunu çevresinin ya da dostunun ibraz etmesine gerek yok. İzin vermez zaten… Mütevazi bir insan olarak doğar, büyür, öğretir ve kalplerde kalır.

Sezgin Türk, Mamak’da adlı belgesel filmi için;
“Onlar günümüzde olağan yaşamları olan kadınlardır. Yaşamları başkalarından farklı değildir.
Ama farklıdırlar. Onlar, 12 Eylül döneminde, Mamak Askeri Cezaevi?nde kalmış kadınlardır.
Bu kadınlar olağanüstü koşullarda olağan bir yaşam kurmaya çalışırlar. Kimisi anne hatta babaanne olmayı başarır; kimisi iş kadını, kimisi doktor, kimisi belgeselci olur.
Onlar var olmayı başarırlar.” diye kısa bir ön açıklama yapmıştı.

Son olarak;
Mamak’da! adlı belgeselin ilk jeneriğinin henüz taıntımını yaparken, sanat adına sevindirici bir haberi daha müjdeleyen Sezgin Türk, yeni bir belgesel için kolları sıvadığını açıkladı. Kendisine Mamak’da adlı belgesel filmi ve yeni çekeceği filmi için de başarılar diliyoruz.

Bu hür tarzımın sebeb-i cüretinde, Sezgin Türk’ün sıcaklığı vardır.
Teşekkürler.

Bu yazı Ethem tarafından 20 July 2010 23:01 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Michael Jackson’un hayranlarına büyük üzüntü yaşatan ölümünden sonra Londra’da vereceği konserlerin provasını içeren bir film yapıldı. Konser provaları aslında Michael’in ve şirketinin arşivi için kameraya çekilmiş. Prova kayıtlarının filme dönüştürülmesi aklıma, birilerinin  MJ’in ölüsünden bile para kazanmaya çalışması gibi bir düşünceyi getirmiş olsa da film boyunca Michael ile ilgili en ufak bir duygu sömürüsüne bile girilmediğini görünce aklıma geleni kendi fesatlığıma verdim. Sonuçta yapımcılar gene para kazandılar elbette gişeden de, dvdlerden de; ama This Is It!, hâlâ ölümüne alışamamış Michael Jackson hayranlarına küçük bir MJ hediyesi gibi.

This Is It! için film demek  de doğru olmaz herhalde, Michael Jackson ve ekibinin konsere nasıl hazırlandıklarını gösteren bir  belgesel desek başımız ağrımaz. Belgesel boyunca Michael Jackson’un hit olmuş şarkılarının prova edilişini izliyoruz, o güzel şarkıları son kez  Michael’dan canlı olarak dinliyoruz. Nasıl bir müzik dehası kaybetmişiz, iyice  anlıyoruz.

Anlıyoruz zira şahsen ben Michael Jakson’un bu kadar titiz, bu kadar işini iyi bilen, bu kadar hassas, bu kadar mütevazi olduğunu düşünmezdim. Son yıllarda müziğinden çok davalarıyla, fiziksel görünümüyle gündeme geldiği daha doğrusu getirildiği için olsa gerek, müzisyenlik ve insanlık yönünü göz ardı etmişim belki de çoğumuz gibi. Şimdi iyi ki This Is It!’i izlemişim diyorum; işini iyi yapmak, mükemmeli hedeflemek ve bu uğurda çalışmaktan yorulmamak neymiş görmüş oldum. Çünkü Michael’in bütün bu özellikleri This Is It’te o güzel şarkılarıyla beraber gözler önüne serilmekte. İnsana söyleyecek söz de bırakmıyor açıkçası. Ben bu kadar laffü güzar edebildim, son sözü Michael’a bırakalım: Love lives forever!

Bu yazı fafatuka tarafından 10 March 2010 04:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 09 March 2010 01:54 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, erken yaşta evlenmiş ya da evlenmek üzere olan çocuk gelin ve damatların hikâyelerini konu ediniyor.

Türkiye??nin neredeyse her köşe bucağında çocuklar, aileleri ve gelenekleri tarafından kurgulanmış evcilikler oynuyorlar.
Biraz büyüyüp serpildiklerinde, gönülleri rızaları, var mı, diye sorulmadan köylerde, şehirlerde ve hatta yabancı ülkelerde ?baş göz? ediliyorlar. Çoğunlukla kız çocuklar, ?namusa halel gelmeden derdest edilsin, hizmeti aksayan akraba evinin işleri görülsün, başlık parası gelsin, farzlar, sünnetler vb. dini vecibeler yerine getirilsin, akraba çocukları da Avrupa yüzü görsün, Alamancı olabilsin? diye evlendiriliyorlar. Sonuç olarak, Türkiye?deki evliliklerin %35?i, gelin ve damadın 18 yaşından küçük olduğu, zorla yapılan evlilikler. Yani her üç evlilikten biri erken evlilik. Bu erken evliliklerin yoğun olarak görüldüğü yerlerin başında da Batman, Hasankeyf, Şanlıurfa. Diyarbakır geliyor.
?Erken yaşta evlilik ise bir çocuk hakları ihlali ve çocuk istismarı sorunudur. Çocuğa yönelik şiddettir ve toplumsal bir halk sağlığı sorunudur.?   diyorlar işin bilenleri.
Filmimiz tüm bu bilgilerin ışığında, erken yaşta evlenmiş ya da evlenmek üzere olan, ön araştırmayla belirlenmiş karakterlerin hayatına tanıklık ediyor.

Yapımın Statüsü: Ön Araştırma, Çekim
Yönetmen, Yapımcı: Bingöl Elmas
Yapım ve Dağıtım Sorumlusu: Şirin Demirel
Görüntü Yönetmeni: Koray Kesik
Kameraman: Caner Canerik
Yapımevi: Asmin Film Yapım

Ayrıca Bingöl Elmas’ın Pippa’ya Mektup adlı belgesel filminide daha önce buradaki konumuzda tanıtmıştık.

Bingöl Elmas ile tanışmamızı sağlayan Emrah Dönmez’e ve Bilgöl Elmas’a buradan tekrar teşekkür ediyoruz.

Kaynak: Bingöl Elmas

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 20 February 2010 21:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Orhan Eskiköy ve Özgür Doğan’ın yönettiği İki Dil Bir Bavul, Urfa’nın Demirci Köyü’nde, bir ilkokul öğretmeninin ilk yılını anlatıyor. Öğretmenliğinin de ilk yılında olan Emre Aydın adındaki öğretmenimiz gediği bu köyde tahmin edemeyeceği kadar yoklukla karşılaşır. Oturduğu evde su yoktur, elektrikler sık sık kesilmektedir, okulunda birleştirilmiş sınıf uygulaması yapılmaktadır ve daha da kötüsü okuma yazma öğreteceği birinci sınıf öğrencilerinden hiçbiri Türkçe bilmemektedir.

Öğretmenimiz, başta tüm iyi niyeti ve idealistliğiyle mesleğini icra etmeye dört elle sarılır. Öğrencilerine en basit bir şeyi anlatması dakikalarını alsa bile sabırla devam eder. Ama aylar geçtikçe ne kadar yorulduğunu ve yaptığı işin aslında ne zor bir iş olduğunu görmeye başlarız. Tek zorluk çeken kendisi de değildir elbette, köyün tek düze bilindik yaşamını renklendiren okul hayatı birinci sınıf öğrencileri için de kolay geçmemektedir. Zira okuma yazma öğrenme telaşı bir yana öğrenciler öğretmenlerinin ne dediğini anlamamaktadır.

?Filmin sonunda acaba öğretmenimiz muvaffak olabilecek mi?? merakını bir yandan kafamızda soru işareti olarak barındırırken, oralarda insanların ne şartlar içinde yaşadıklarını görüp, ?bu çocukların ve dahi orada yaşayan insanların bizden ne farkları var ki bizim rehavet içindeki yaşamımızdan mahrumlar?? gibi soru işaretlerini de diğerlerinin yanına ekleriz.

Ekşın sevenlere fazlasıyla sıkıcı ve durağan gelebilecek bu naif filmi herkese tavsiye etmiyorum arkadaşlar. Çünkü sevilme ihtimali, Recep İvedik gibi bir mide bulantısını ülkesinin en çok izlenen filmi yapan bünyeler için oldukça düşük. Sevmenin biraz da fedakarlık ve sabır gerektirdiğine inananlardansanız, buyrun, hiç olmazsa emeğe saygı için…

Bu yazı fafatuka tarafından 17 January 2010 19:16 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle sanata verdiği önemi tüm çalışmalarında hissettiren bir ismi tanıtmakla başlayalım. Bu şekilde başlamak istedimki  sanatın bir insandan almak istediklerini anlayabilelim, evet öncelikle vermelisin kendini aşka ki, alabilesin meyvelerini  salkım salkım, ilham ilham.
Sanat bu ya paylaşmalısında bahar gelince biriktirdiklerini, bencil olmana izin vermez sanat. Geceni gündüzüne katacaksın ve sonrasında sunacaksın yaşadıklarını yaşatırcasına, belki o zaman sanatçı oluruz, aşkla yaşamasını öğrenir sonrada Bingöl Elmas’lar oluruz paylaşmayı kabullenirsek eğer.

Bilgöl Elmas; Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo Televizyon ve Sinema Bölümü mezunu. 1998-2001 yılları arasında ulusal yayın yapan çeşitli televizyon kuruluşlarında muhabirlik ve haber programlarda yönetmen asistanlığı yaptı. 2001-2008 yılları arasında Belgesel Sinemacılar Birliği?nde çalıştı. Şu anda Asmin Film Yapım bünyesinde, yönetmen, yapımcı, metin yazarı olarak belgesel filmler yapıyor.
Avrupa kültür kanalı ARTE ile Fransız yapım şirketi Article Z?nin ?Başka Türkiye? isimli ortak projesi kapsamında ?Pippa?ya Mektup? isimli belgeselin yapımını gerçekleştiriyor. Ve halen üzerinde çalıştığı bir diğer projesi ise çocuk yaşta evlilikleri konu alan ?Evcilik isimli bir belgesel filmine devam etmekte.
Bingöl Elmas’ın yönetmenliğini yaptığı filmleri aşağıda belirtiyorum, buna ek olarak aynı filmlerin katıldığı organizeleri ve ayrıca Bingöl Elmas hakkında kısa bir tanıtım yazısı daha var. (http://www.kameraarkasi.org/yonetmenler/b/bingolelmas.html)
2008 TransAsya (Belgesel, Yapım, Yönetim)
2005 Ağustos Karıncası (Belgesel, Yapım, Yönetim)
2004 Kalimerhaba Side (Belgesel, Yönetmen Yardımcılığı)
2003 Çıralı: Doğala Dönüş (Belgesel, Yönetmen Yardımcılığı)
2002 Oyun (Kısa Film, Yönetmen)

Pippa’ya Mektup adlı belgesel fimi Ocak 2010 sonlarında Arte kanalında, Şubat 2010 ayından itibarende festivallerde gösterime sunulacaktır.
Şimdide Pippa’ya Mektup adlı belgesel filminin ayrıntılarına göz atalım;

Filmin Yapımın Statüsü: Kurgu
Dünya barışı için beyaz gelinlikle, Milano?dan otostopla yola çıkan Pippa Bacca?nın yolculuğu, Türkiye?de Gebze Ballıkayalar?da uğradığı saldırıyla çok üzücü bir şekilde sonlandı. Film, yönetmenin siyah gelinlikle ve otostopla ?Barış Gelini?nin yarım kalan yolculuğunu devam ettirmesini anlatıyor. Yolculuk Pippa?nın son otostop yaptığı yerden başlayıp Suriye sınırında son buluyor.

Filmin Amacı ve Yaklaşımı
Pippa?nın yaptığı bu çok anlamlı yolculuğun başka bir biçimde ve içerikte de olsa devam etmesi gerektiğini düşündük. Savaşların orta yerinde olan bir ülkede, ?düşük yoğunluklu savaş? başlığı altında yanı başımızda insanlar ölmeye devam ederken barışı ve barış için yapılacak her şeyi çok önemsiyor ve çok ihtiyaç duyuyoruz.

Dünyanın herhangi bir yerinde, hiçbir güvenlik tedbiri almadan bir insanla iletişim kurmaya, onunla yolculuk yapabilecek kadar ilişki kurmaya, koşulsuz güvenmeye hele ki kadın olarak güvenmeye çok ihtiyacımız var.
Erkeklere ait alanlarda, bir otobanda bir kamyonda kadın olarak hiçbir tacize, tecavüze uğramadan olabilmek, kamyon şoförleriyle Pippa?dan, tacizden, erkeklere ait dilden, bahsetmek ve tüm bu etkileşimleri kaydetmeyi, paylaşmayı istedik.

Biliyoruz ki kadınların başına gelenler sadece bu ülkede yaşanmıyor. Pippa?nın o korkunç saldırıyla hayatını kaybettiği dakikalarda, dünyanın dört bir yanında başka kadınlar şiddet görüyor, evlerde, sokaklarda, araçlarda, işyerlerinde, bir tarlada ya da çalılıkta tacize, tecavüze uğruyorlardı. Kız çocukları bekaretleri için para karşılığında satılıyorlar, ömürleri boyunca korkunç acılar içinde kıvranmalarına neden olan sünneti olmaya zorlanıyorlar, reklamlarda çeşitli medyalarda cinsel obje, zevk aracına dönüştürülüyor, gazetelerin üçüncü sayfalarını dolduruyorlardı. Ya da hala erkeklere ait dünyalarda bir savaş taktiği ve metodu olarak düşmana dönüşmüş komşuları, kardeşleri, belki de askere alınmış çocukları tarafından tecavüze uğruyorlardı. Biliyoruz ki bu saldırılar sadece buralara ait değil. Gelişmiş olduğunu iddia eden, kendi medeniyetini diğerlerinden üstün sayan ülkelerde de yaşanıyor, başka biçimlerde ve tonlarda. Ama biz kendi ülkemizin gerçekliği ile yüzleşmek, karanlık yanlarımıza denk gelen sayfalarımızı açmak istedik.

Filmin içinde yer aldığı proje: ?Başka Türkiye?

Ortak Yapımcı – Proje Koordinatörü: Patrice Barrat
Yönetmen, Metin Yazarı: Bingöl Elmas
Yapım Yönetmeni: Tuğrul Celal Artunkal, Marie de Mercey
Yürütücü Yapımcı: Anne-Marie Cadoz, Béatrice Dirat
Görüntü Yönetmeni: Koray Kesik
Kamera: Bingöl Elmas
Kurgu Yönetmeni: Pierre Haberer
Kurgu: Mustafa Temiztaş
Kurgu Asistanı: Xavier Mutin, Frédéric Utard
Türkiye Yapım Sorumlusu: Şirin Bahar Demirel, Hayriye Savaşçıoğlu
Fransa Yapım Sorumlusu: Sarah Trévillard
Fransa Yapım Asistanı: Aurélie Herman
Çekim Ekibi: Hayriye Savaşçıoğlu, Gülsün Eroğlu Toker, Çiğdem Kesik, Seyhun Orcan Sakallı, Ada Ayşe İmamoğlu
Müzik:Mustafa Biber
Jenerik Şarkısı: Veli Ergül
Danışman: Mustafa Ünlü
Söz ve Görüntü Deşifresi: Dilhun Ekmekçi, Asuman Yaşar, Caner Canerik
Gelinlik Tasarımı: Neşe Yalçın, Şafak Gelinlik ve Moda Evi
Set Fotoğrafları: Şirin Bahar Demirel
İngilizce Çeviri: Hakan Paşalı
Çeviriler ve Uyarlama:Aube Giroux
Muhasebe: Metin Açar

Sadece sinemalardan.com’a ait yazımızla Pippa’ya Mektup adlı belgesel filmini ve Bingöl Elmas’ı tanıtmaya çalıştık, umarım paylaşım adına yeterli olmuşuzdur. Umarım başta sanat adına çekilen bu anlamlı belgesel filmini herkesin izlemeye fırsatı olur, olurki kaybettiğimiz yada anımsamaya ihtiyacımız olan bazı duygularımızı tazeler, özgürlük ve barış adına atılan tüm adımlara destek oluruz.

Bizi kırmadan yardımlarını esirgemeyen ve Bingöl Elmas ile tanışmamızı sağlayan Emrah Dönmez Beye, yine bizi kırmadan ve değerli vaktini bize ayıran Bingöl Elmas’a sonsuz teşekkürlerimizi iletiyoruz.

Bingöl Elmas’ın Pippa’ya Mektup adlı belgesel filminin resimleri ve kamera arkası resimlerini görmek için buraya bakabilirsiniz.

Ayrıca Bingöl Elmas hakkında diğer bilgilere ulaşmak içinde buraya bakabilirsiniz

Bu yazı Ethem tarafından 10 December 2009 15:37 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aptallık Çağı (The Age Of Stupid) filminin çekimleri tam 3.5 yıl sürmüş ve tam 450 bin sterlin harcanmış ve bu bütçenin tamamı bireysel desteklerle oluşmuş olduğununda altını çizerek verilen emeği göz ardı etmemek isterim. Bugüne dek kendi türünde de çekilen en etkili yapım olduğuda söylenmekte.

Film, başta iklim değişikliği olmak üzere tüketim, savaş, petrol ve alternatifleri temalarından oluşuyor ve insan oğlunun aptallıklarıyla kaybedilen günümüz dünyasına eleştirel bir gözle bakıyor. Üzerine basa basa artık uyanmamız gerektiğini, artık harekete geçmemiz gerektiğini vurguluyorlar.

Aptallık Çağı (The Age Of Stupid) filminin oyuncularınıda sıralayıp izlemenizi tavsiye ediyorum. Oyuncu kadrosu; Jamila Bayyoud, Adnan Badyoud, Alvin Du Vernay, Piers Guy, Layefa Malini ve Fernand Pareau.

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 12 October 2009 22:44 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

3D farkıyla yayınlanacak olan Okyanus Dünyası (Oceanworld) belgeselinde bir deniz kaplumbağasının önderliğinde su altındaki hayatı keşfetmeye hazır olalım. Monta vatozundan tutun çekiç balığına, aslan balığından tutun yunusların zekice avlanma taktiklerine kadar aklımızın almayacağı güzelliklere, köpek balıklarının hayatına kadar ve hatta dünyanın en büyük balınasını 3D farkıyla görmenin heyecanını müjdeleyen Okyanus Dünyası (Oceanworld) belgeseli, meraklılarına yapılabilecek en güzel jesti yapmış durumda… Bizlerde üzerimize düşen göevi yapacağımızdan eminim.

Okyanus Dünyası (Oceanworld) filmi 25 keşif yolculuğunda 3D kameralar ile 200 saatlik çekimlerle tam 7 yıl sürmüş…

Şimdiden iyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 11 October 2009 11:52 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

28 Ekim 2009 da dünya ile aynı zamanda Türkiye’de de vizyona girecek olan “This Is It” adlı filmin yönetmenliğini Kenny Ortega yapmış ve efsanenin son şovuna hazırlanış sürecini, Londra konseri öncesi provalarını ve kamera arkası çekimlerini anlatan This Is It adlı film, Jackson’un yakınlarınında desteğiyle çekilmiştir.

“This Is It” filminde efsanenin yakın çevresinin dışında çalıştığı insanlardan da röportajlar görebileceğiz. Bunun yanı sıra bahsettiğimiz gibi kamera arkasında sıra dışı, samimi görüntülerininde paylaşılacağı filmde kariyerini ve görülmeye değer sahne performanslarınıda paylaşmayı unutmamışlar.

High Definition formatında ve dijital ses kalitesinde hazırlanan film, Sony Pictures Entertainment ve Sony Music Entertainment?ın This Is It’i gösterime sunmasıyla beraber filmin bazı sahnelerininde üç boyutlu oluşu, biz hayranlarına Jackson’un son konserini ön sıralardan izleme fırsatınıda vermiş oluyor.

Şimdiden iyi seyirler diliyorum…

Bu yazı Ethem tarafından 09 October 2009 01:47 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim, 1960?lı yılların başı, darbe olmuş hükümet değişmiş,Yassıada?da tutulanlar asıldı asılacak, devrin paşası bir ferman buyurur: ?Neden bizim yerli malı bir otomobilimiz yok? Bir otomobil yapmaktan bile aciz miyiz? Tiz bir Türk otomobili yapıla!?. Yalnız dikkatinizi celb ederim, bunu söylediği dönem Türkiye?de toplu iğnenin bile yapılamadığı zamanlar. ?Ama nasıl olacak bu iş?? dediğinizi duyar gibiyim. Birçokları da aynı şeyi söylemiş zati ?Ama nasıl olacak bu iş??. Damarlarımızdaki asil kanla elbette!

Ben diyeyim asil kanlılıktan, siz diyin vatan severlikten, üç engellere sığmaz taşar mühendis bu vasifeyi üstüne almış. Beraber çalışacakları yirmi küsür adamı da toplayıp Eskişehir?de bir atölyeye kapanıp yoktan bir Türk otomobili var etme mücadelesine girişmişler. Yeri gelmiş yılmalarına ramak kalmış, yeri gelmiş yüreklerindeki inançla işlerine dört elle sarılmışlar. Dış mihrakların ve içteki bedhahların arıza çıkarmaya çalışmalarına ve hatta çıkarmalarına karşın 130 günün sonunda 29 ekime bir değil iki Türk malı otomobil yetiştirmişler. Otomobillerin kulaklarına ?Devrim? adı söylenmiş, göbek bağları düşmeden Ankara?ya Cumhuriyet Bayramı kutlamalarına gönderilmişler. Eveeet, buraya kadar filmin gurur duyduğumuz bölümünü anlattım. Gelelim hayıflandığımız fasıla. (Yalnız bundan sonraki paragraf amiyane tabirle ?spoiler? içerir, uyarmadı demeyin. )

Nasıl hayıflanmayalım sayın seyirciler. Paşa siyah renkli Devrim?e binmiş, tören alanına gidecek. Ama o da ne? Arabanın benzini yok! Paşa arabadan iner, ?Garp kafasıyla otomobil yaptık, şark kafasıyla benzini unuttuk!? der, beyaz Devrim?e binip olay yerini terk eder. Ne var bunda hayıflanacak derseniz filmi izleyin derim ben de tabii. Çünkü otomobilde benzin olmamasının sorumlusu mühendisler değildir, biir. Cumhuriyet kutlamalarına istendiği gibi iki Türk otomobili yetiştirilmiştir, ikiii. Buna rağmen Devrim otomobillerinin yapımı durdurularak Türk malı otomobil defteri, kalbimiz kadar temiz sayfaları boş bir halde kapatılır, üüüç. Neden? Ama neden? Siz burada mantıklı bir sebep görebiliyor musunuz?

Aslında filmimiz bize bunun ipuçlarını yeterince veriyor zannımca. İzleyenlerle bunları burada tartışmak isterim. Ama sanırım bir cümle, filmde geçen bir tek cümle her şeyi açıklamaya da yetiyor: ?Burada hiçbir başarı cezasız kalmaz!?

Devrim Arabaları, son dönem Türk filmlerinin en iyilerinden. Oyuncu kadrosu çoğu tiyatro kökenli oyunculardan oluşmuş oldukça zengin bir kadro. Kimler yok ki! Ali Düşenkalkar, Altan Gördüm, Halit Ergenç, Haluk Bilginer, Sait Genay, Seçil Mutlu, Selçuk Yöntem, Serhat Tutumluer, Taner Birsel, Uğur Polat, Vahide Gördüm. Yönetmen ise zamanında Gelibolu belgeselinin de yönetmeni Tolga Örnek. Gelibolu?yu izlemedim, bir şey diyemem, ama Devrim Arabaları?nda yönetmenin iyi iş çıkardığını söyleyebilirim rahatlıkla.

Çoğu kaliteli filmin başına geldiği gibi pek gişede pek izlenmese de bu ilgisizliği hak etmeyen Devrim Arabaları?nda bir tek kusur buldum , o da filmin sonunda meclis binasının gerçek çekimi değil de görsel efekt olarak oyuncuların arka planında verilmesiydi. Ne gerek vardı buna dedirten bu duruma yeminlen yazıyorum illâ ki kusur bulayım diye bakmadım, apaçık meydandaydı kendisi ya hu.

Bu yazı fafatuka tarafından 26 September 2009 00:42 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Mustafa’nın çocukluktan itibaren yaşadığı belli başlı olayları izlerken bazen ne kadar da bize benzediğini düşünüyor, bazen de onunla beraber hüzünleniyoruz, çoğu zaman da yalnızlığını paylaşasımız geliyor. Öğrenciliğinde onun da parasızlık çektiğini, ama hedefine kilitlenmiş bir genci bunun asla durduramayacağını görmek içimizde bir yerlerde uyuttuğumuz kahramanımızı şöyle bir silkeliyor. Bir gün arkadaşlarıyla arasında geçen bir diyalog ise onu tamamen uyandırıyor, “Heeytt bea, savulun ben geliyorum!” dedirtiyor (Ters köşeye yatırmak gibi olmasın ama diyalog için bakınız: Yazının sonu). Belgesel bize böyle çoşku vere dursun, vakit ilerlediçe koca bir yaşamın iki saate ziplenmesinin de dezavantajlarını görmeye başlıyoruz. Az zamanda başarılan büyük işlerin hepsini anlatmanın telaşına düşen belgeselimiz yine de duygu yoğunluğunu es geçmeden derdini dillendirmenin üstesinden gelebiliyor. Bilgisayar teknolojisiyle yapılan bazı ben diyeyim atraksiyonları siz deyin animasyonları da pek bir başarılı buldum, geçer notumu vedim. Peki, belgesel gerçekten de bilmediğimiz Mustafa’yı mı anlatıyor amaçladığı gibi? Eh işte orada çok da başarılı olamıyor ne yazık ki. “Bilmediğimiz ne vardı ki şimdi bunda?” dedirtme ihtimali yürksek. Belgeselin bir eksi tarafı da müzikleri . Goran Bregoviç bir yere kadar olmuş, doğduğu toprakları anlatan bölümlerde ya da sılaya özleminin doruklara çıktığı sahnelerde yabancı durmuyor besteler. Ama ondan ötesi, kurtuluş mücadelesi, Cumhuriyet’in ilanı, devrimler vb. konulu bölümler farklı birinin tınılarıyla renklendirilmeliydi, daha bizden olurdu o zaman.

Sonuç olarak hakkında o kadar tartışılan belgeselimizin aslında yaygara kopartılacak bir tarafı yok naçizane kanaatimce. Karanlıkta uyuyamamasına, âşık olma potansiyeline, bazı şeyler için köprüyü geçene kadar sabretmesine takacağımıza üst satırlarda zikrettiğim arkadaşlarıyla arasında geçen diyaloğa (evet çok gıcıkça oldu bu da) ya da hedeflerini yazdığı listeye dikkat edelim. Uyduruk kişisel gelişim kitaplarından alacağımız derslerden daha etkili bir ders almış oluruz böylece.

Gelelim benim belgeselde en sevdiğim bölüme. Burası izlemeyenler için spoiler (ya Allah rızası için bunun Türkçesini bulalım uşaklar) içerir. Mustafa Kemal, askerî okulda arkadaşlarıyla oturmuş sohbet ediyordur. Bir ara arkadaşlarına tek tek “Sen şurada komutan olacaksın.”, “Sen şurada şu işte olacaksın.”, “Sen şurada şu görevde olacaksın.” vesaire deyü öngörülerini söyler. Arkadaşları ona da sorar: “Peki sen ne olacaksın?”. Mustafa cevap verir: “Ben size o görevleri veren adam olacağım!”

Bu yazı fafatuka tarafından 07 December 2008 00:29 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hüzünlendiriyor; çünkü kıymetlerini bilemeyişimizin belgeselini izliyoruz. Hüzünlendiriyor; çünkü biz dünya, mal mülk, para derken bazılarının katlandıkları sıkıntıların neler olduğunu idrak ediyoruz. Hatta utandırıyor; çünkü o eli öpülesi insanlara üç ayda bir 500 lira ödediğimizi, hatta birine “Kayıtlara göre sen ölmüşsün.” diyerek o maaşı da vermediğimizi, onu küstürdüğümüzü öğreniyoruz. Şaşırıyoruz bile; çünkü bu fedakar insanların aslında hiç bir karşılık beklemediklerini, insan olmanın, vatanına hayırlı bir evlat olmanın haklı gururunu yaşadıklarını ve bunun da onlara yettiğini görüyoruz. Ve ağlıyoruz; çünkü peşinde koştuğumuz, önemsediğimiz çoğu şeyin ne kadar da boş olduğunu, değer vermemiz gereken şeyleri nasıl da görmezden geldiğimizi anlıyoruz. İşte bu halde, neredesiniz, bir şey yapamadık ellerinizi öpelim hiç olmazsa diyesimiz varken artık çok geç olduğunu farkediyoruz. Sonra bu üç masal kahramanının, yaşamları bilinmezlikten bilinirliğe çıkmışken, sanki, zaten bizden bir karşılık beklemediklerini göstermek istemiş gibi cennetin bahçelerinde yarım bıraktıkları sohbetlerine devam ettiklerini düşünüyoruz.

Son Buluşma, bize aşk, kin, entrika, aksiyon vaadeden bir film değil arkadaşlar, zaten bir film de değil. Türk sinemasının en güzel filmlerinden Züğürt Ağa’nın yönetmeni Nesli Çölgeçen’in yönettiği mütevazı bir belgesel. İyi vakit geçirmek için de hiç uygun değil. İzledikten sonra boğazımıza düğümlenen şeylerle öylece kalakalmak ihtimali de çok yüksek. Ama değmez mi? Hiç olmazsa kendimizden utanabildiğimizi kanıtlamış olmak için.

Bu yazı fafatuka tarafından 23 November 2008 15:16 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com