Alan Moore ismini araştırırsanız Frank Miller la birlikte çizgi roman dünyasının kaderini değiştiren adam olduğu bilgisine ulaşırsınız ki buna katılmamak elde değil… En büyük eseri olarak gösterilen Watchman’i başka bir genç yetenek olan Zack Synder tarafından sinemaya uyarlanan sanatçı, V for Vendetta’da farklı bir süper kahraman portresi ve karanlık bir 21.yy İngiltere panaroması yaratıyor.

5 Kasım 1605 tarihinde İngiltere tarihinin en büyük vatan haini olarak kabul edilen Guy Fawkes’in Parlemento binasını havaya uçurma girişiminin başarısız olması ve idamı ile başlayan film.2020 yılındaki İngiltere’ye götürüyor bizi.

Totaliter rejimin baskısı altında düşünmekten yoksun bırakılan halk, tek kanallı ve yanlı bir görsel medya, hemen her gün uygulanan sokağa çıkma yasakları ve günün her bir saati dört bir tarafı iktidarın askeriyle çevrilmiş Londra sokaklarına götürüyor bizi filmin ilk dakikaları…

Kendisine kısaca V(Hugo Weaving) diyen kahramanımız hükümet tarafından yönetilen bir TV kanalını ele geçiriyor ve İngiliz halkına 5 Kasım tarihini asla unutmamaları gerektiğini hatırlatıyor.

Remember, remember, the fifth of november! (Hatırla, 5 Kasımı hatırla!)

Evey ile(Natalia Portman) tanışan ve ona güvenebilmek için bir dizi teste tabi tutan V, Evey aracılığıyla dedektif Finch’in(Stephen Rea) diktatör Adam Sutler(John Hurt) ve diktatörlük ile ilgili gerçekleri öğrenmesini sağlıyor. Film faşist İngiliz yönetimini sona erdirmek isteyen maskeli bir kahramanın hikâyesinden çok bir intikam öyküsü bir bakıma; İngiliz hükümetinin başarısız bir süper asker projesinden sağ kurtulan isimsiz kahramanımız bu projeden sorumlu herkesi teker teker öldürüyor. Filmin bıraktığı etki kahramanımızın intikam listesinin tamamlanmasından ibaret değil elbette. Watchowski Biraderlerin filmin her saniyesinde ne yaptığını bilen tutarlı senaryosu, seyirciyi intikamın tek taraflı varoluşundan hikâyenin finalindeki salt gerçekliğe hazırlıyor. Buradaki gerçeklik biraz hayalî elbette. Sonuçta intikam amaç değil nihayete giden yol da bir araç…

Aksiyon ve dövüş sahnelerinde son derece başarılı işler çıkaran yönetmenin başarısının altında, Matrix üçlemesinde harikalar yaratan ekibin liderlerinin yapımda yapımcı ve senarist olarak bulunmaları büyük etken. Oyuncu kadrosunda son yıllarda izleme şansını fazla bulamadığımız İrlandalı aktör Stephen Rea, İngiliz yönetiminin başındaki diktatör Adam Sutler rolünde John Hurt çok iyi performans sergiliyorlar. Geçen yıl Oscar ödül töreninde en iyi kadın oyuncu ödülünü alan Natalia Portman’ı bu filmde yeniden izlemek, Black Swan(Siyah Kuğu) da sinema tarihinin en iyi kadın performanslarından birini sergileyen aktris’in kişisel oyuncu gelişimine tanıklık etmemizi sağlamakla kalmıyor aktris’in o kısacık şaçlarıyla bile ne kadar güzel bir kadın olduğunu hatırlatıyor.

Sinema tarihinin en çok gişe yapmış, belki de en fazla ses getirmiş iki projesinde(Matrix üçlemesi ve Yüzüklerin Efendisi üçlemesi) rol alan Güney Afrikalı aktör Hugo Weaving kariyerinin en etkili performansını ilginç bir şekilde filmin hiçbir karesinde tam olarak yüzünü göstermeden sergiliyor. Aktörün davudi sesi, içinde bulunduğu sahnenin ve hafızlara kazınan o müthiş repliklerin hakkını fazlasıyla veriyor.

“Bu maskenin altındaki et ve kemiklerden oluşan yüz, benim benliğime ait değil.”
“Bu maskenin altında etten fazlası var. Bu maskenin altında bir fikir var ve fikirler kurşungeçirmez!” gibi muhteşem repliklere, Londra Ağır Ceza Mahkemesi ve  Westminister Sarayının Çaykovski’nin 1812 Uvertürü eşliğinde havaya uçurulması ve buna V maskesi takmış binlerce kişinin destek olması, Evey ile birlikte Üç silahşörleri izledikleri ve ünlü domino sahnesi gibi unutulmaz anlara sahip olan filmin sinema tarihinin en iyilerinden biri olduğunu söylemek, filmin yapımının yedinci yılında onu taçlandırmak adına yapılması gereken en iyi şey belki de…

Bu yazı fsisu tarafından 19 January 2012 00:59 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İnsanların birbirlerine hissetikleri öfke, nefret, intikam vs hislerini ortadan kaldırmak. Fakat insanların duygularını ayırt etmeden hisleri, hissetmeyi tamamen ortadan kaldırıp bir nevi robota dönüşmüş halk oluşturmuşlar. Tabi insan vücudunun bunu kendiliğinden yapması olası olmadığı için “Prozium” adı verilen hükümet tarafından ücretsiz dağıtılan bir ilaç geliştirmişler. İlacı alan o gün duygulanmayı bırakıyor.

Adamımız John Preston (Christian Bale) nam-ı diğer “Rahip” ise ilacını almayan, uslu durmayan, yani duyguları ile yaşamayı isteyenleri üstün sezi yeteneği ile yakalayıp hükümete teslim etmek, gerekirse yetkilerini kullanıp bu insanları öldürmek. John çok yetenekli, işine düşkün, bilgili ayrıca dövüş sanatları, silah kullanma gibi üstün yetenekleri de bulunmakta. Fakat bir gün iş ortağının da hissettiğini, duygularını yaşadığını hatta herhangi bir sanat eserinin (kitap, tablo, plak, müzik kaydı farketmiyor) insanları hislendirdiği gerekçesi ile yasaklanmasına rağmen bir kitabı cebinde bulması ile çok sevmesine rağmen arkadaşını ölüme gönderiyor ve bu dakikadan itibaren kahramanımız değişmeye karar veriyor. İlk iş olarak ilacını almayı reddetmekle başlıyor.
Bilimkurgu sadece fantazi olmakla kalmayıp bizi düşündürmeye, dünyanın ya da insanlığın gidişatı hakkında bişeyler söylemeye, fikirler üretmeye, senaryolar kurmaya çalıştıkça sanatın bir kolu olmaya devam edecek bana kalırsa.

Equilibrium’u izleyince diğer kült olmuş bilimkurgu yapımlarından izler taşıdığını görüceksiniz. Sanat eserlerinin yakılması ile “Fahrenheit 451″‘i. Baba denilen tek liderli, duygusuzlaştırmaya hedefli dünyası ile “1984″ ‘ü. Dövüş, aksiyon sahneleri ve sanat yönetmenliği ile “Matrix”‘i fazlasıyla andırıyor Equilibrium. Yalnız film 2002 yapımı olmasına ve bilimkurgu açısından oldukça başarılı bir şekilde işlenmesine rağmen pek de saydığımız diğer filmler kadar ilgi çeken, akılda kalan bir yapım olmamış.

Senaryosu bana kalırsa oldukça yaratıcı, aksiyon dozu da filmde yeterli, kurgu da tamam. Eksik olan nedir peki? Acaba diğer yapımlar gibi uyarlama ya da çizgi roman olmayışı mı? Aynı kulvarda sayabileceğimiz efsane statüsüne koyulan “V for Vendetta” dan bir eksiği yok gibi gözüküyor çünkü. Belki de pazarlaması, reklamı iyi yapılamamıştır zamanında. Gerçi gişesine bakmadım ama Christian Bale gibi üst düzey bir aktörü barındırmasına rağmen popülerliği ya da ilgisi ortalamanın altında bir film.

Filmin dövüş sahnelerine de değinmeden edemeyeceğim. Aslına bakılırsa düşündürücü ve sorgulayıcı yanı ağır bassa da oldukça hızlı çekilmiş, yer yer aşırıya kaçan ama yine de izlemesi keyif veren dövüş ve çatışma sahneleri mevcut. Adamımızın yakalanmaya çalışmadan duygularını yaşaması bir yandan da işini yapmaya çalışması filmin heyecan dozunu yükseltiyor. Tabi duygu deyince duyguların en yoğunlarından biri olan aşktan da bahsetmek istemiş yönetmen. Emily Watson gibi çok çok yetenekli bir kadın oyuncuyu barındırmasına rağmen sanki aşk duygusunu yansatmakta biraz eksik kalmış gibi yönetmen. Belki de filmin tek eksik yanı bu. Biraz havada kalıyor ve çabukça geçiştirilmiş geldi bana çünkü.

Sonuç olarak yarattığı gelecek resmi, insanların asla duyguları olmadan yaşayamacağı gerçeği ve toplumların özgürlük için daima örgütleneceğini bize hatırlatarak insanlık için umut vaat eden bir son ile biten bir bilimkurgu olmuş. Ellerine sağlık Kurt Wimmer..

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 26 November 2011 00:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslında herkesin içerisinde olduğu bir hikaye de diyebiliriz. Hepimiz çocukluğumuzdaki neşeyi, eğlenceyi ve sonsuz mutluluğu anımsadıkça, şimdilerde o masumiyetin kalmadığını şiddetli bir şekilde anlıyoruz. İşte bu filmde aynı hevesleri, aynı oyunları oynayan çocukların bizim gibi büyüdükçe eski keyiflerden uzaklaştıklarını anlatmakta.

Filmin yönetmeni ve senaristi Terrence Malick. 27 Mayıs 2011 tarihinde Amerika’da vizyona girecek olan filmin Türkiye gösterim zamanı henüz netlik kazanmadı.
Hayat Ağacı / The Tree of Life adlı filmin oyuncu kadrosunda ise;
Brad Pitt, Sean Penn, Fiona Shaw, Jennifer Sipes, Dalip Singh, Alexandria Deberry, Jessica Chastain, Pell James, Michael Showers, Joanna Going, Brayden Whisenhunt ve Jodie Moore isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 20 November 2011 22:17 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çoğumuzun aklında dünyanın sonuyla ilgili farklı teoriler vardır. Ya güneş bizleri hiç ısıtmamak üzere yok olup gidecektir, ya kıyamet kopacaktır, ya bir gezegen dünyamıza çarpacaktır ya da uzaylı istilasına uğrayarak can vereceğizdir… Ve bu konular bir çok filme konu olmuş, seyircinin beğenisine sunulmuştur.

Melancholia bu tüm senaryoları yerle bir ediyor ve farklılığını ortaya seriyor. Ücra bir kasabada bir düğün seramonisiyle başlayan filmimiz, gelin adayımızın kasvetli ruh haline ters düşen sivri sözleriyle ilgimizi çekmeye başlıyor. Parçalanmış bir ailenin içler acısı haline tanık oluyoruz filmimizin ilk dakikalarında. Annenin evliliğe nefretle yaklaşımı, ablanın agresif tavırları, eniştenin onca para harcadım mutlu olmak zorundasın baskıları Justine’nin (gelin) kendini bir çıkmazda bulmasına neden olur. İçsel gel-gitleriyle önce kendini banyoya kilitler. Sonrasında hiç yapmaması gereken şeyleri yapmaya başlar ve düğün mahvolur…

Filmin ikinci yarısında Justine kendini depresyonun kollarına bıraktığında ablası imdadına koşar ve onu yanına alır. Şimdi sıra ablanın hayatının anlatılmasındadır. Dünyaya bir gezegen yaklaşmaktadır ve Claire (Justine’in ablası) oldukça endişelidir. Claire’in bakması gereken bir oğlu ve yaşaması gereken bir hayatı vardır. Claire’in kocasıysa yaklaşan gezegene karşı oldukça soğukkanlı bir tavır sergiler. Hatta çocuğuyla birlikte gezegeni teleskopla gözlemler.

Ama Claire’in içi içini yemekte, internette dolusuyla araştırma yapmaktadır. Kardeşi Justine’se yavaş yavaş iyileşmektedir.

Filmin sonlarına doğru sanki iki kız kardeş rollerini değiştirmiş gibi hissedeceksiniz. Biri aşırı derecede ruhsal yönden çökmüş vaziyetteyken güçlü bir tavır sergileyecek, diğeriyse ilk bölümdekinin aksine ellini ayağını stresten ve korkudan nereye koyacağını şaşırır hale gelecektir.

Kuş uçmaz, kervan geçmez bir köyde bu ailenin sonu nasıl olacak? Onları neler bekliyor? Yaşayacaklarını görmek ister misiniz?

Filmekimi 2011de gösterilmiş bir film Melancholia ve   izlemeye değer bir film.

Bu yazı leithycat tarafından 28 October 2011 01:06 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Her filmini, genel kültürüne kattığı yüklü bir bilgi bankası olarak gördüğünü söyleyen Sodenberg’e gelen eleştiriler ise daha farklı. O, kendi maratonunda, daha önce sularında kulaç atmadığı türlerde filmler çekmekte israrcı. Üstelik bunu da tam bir ritüel haline getirmekte zorlanmıyor. O sebeple, bir Sodenberg filmini, sanki yanı başımızda vuku buluyormuşçasına izliyoruz! Çünkü onun en sevdiğim yanı, bildiklerini olabildiği kadar “gerçek” dokusuyla sunmaya çalışması!

Salgın, kuşkusuz yukarıdaki paragrafın son cümlesindeki iddiamın kalibresini birebir karşılayan bir film! Hijyen hastalarının işkillenmesine yol açabilecek incelikte ve gerçekçilikte! Gwyneth Paltrow’un hayat verdiği Beth Emhoff’ın, tanı konulamayan garip ölümünün ardından, dünyanın pek çok yerinde, Hong Kong kaynaklı olduğu düşünülen bir virüs peydah olur. Son derece hızlı bir biçimde hastanın metabolizmasını yerle bir eden bu virüse karşı, hükümet bilinen prosedürlerini uygulamaya koyulur! Fakat, hızlı yayılan virüs sayesinde, büyük şehirler ve eyaletlerde kaos baş gösterir! Ölü sayısının artması ile panik artar ve total kaosa da kapı açılmış olur. Gariptir ki bu kaos, dini histerilerden ziyade, münferit yerlerin yağmalanması ya da gasp biçiminde vuku bulur!

Alan Krumwiede adındaki blogger, sosyal medyanın imkanlarını kullanarak, hükümetin bir tedavisi bulunduğunu ve bunu insanlardan gizlediğini iddia eder! Üstelik kendisi Altın Çanak adındaki tedaviyi kendisine uyguladığını ve iyileştiğini de söylemektedir. Bununla birlikte tanı koyulan ilk hasta olan Emhoff’un kocası Mitch’in de bu virüse karşı doğal bağışıklığı bulunmaktadır. Dr Ellis, virüsü yok edebilmek için tedavi yollarını araştırırken diğer taraftan da medyanın “doğru manipülasyonu(!)” ile de ilgilenmektedir. Nihai amacı ise nevi şahsına münhasır deyimi ile “öncelikle kendi teknesindekileri kurtarmak”dır. Dr. Erin Mears ise, bütün prosedürleri eksiksiz uygulamasına rağmen bu hastalığın pençesine yakalanmıştır. Diğer bir tabirle, klasik önlemler, hastalığa dair sağlam barikat işlevi görmemektedir.

İç içe geçen karakter çeşitlemelerine bayılan Hollywood’un tarifini tam karşılamasa da bahsi geçen karakterlerin bir kısmının yolu birbirleri ile kesişiyor! Bu “çok karakterlilik” de beraberinde işleyiş konusunda Sodenberg’i bile zorlayacak bir sıkıntıya sokuyor. Nitekim Sodenberg’in Salgın’ı fazla konuşkan gözükmemesine rağmen, içerisinde pek çok hikaye barındırıyor. Sosyal medyanın yaptırım gücünden, apokaliptik kaos’a; bir doktorun ahlaki muhakemesinden, kurtuluş için bir görevliyi bile esir alacak kadar ileri giden çaresiz kasabalılara kadar… Nitekim bu hikayelerin bir kısmı karşılığını layıkı ile bulurken, bir kısmı da ister istemez havada kalıyor. Bu şekilde değerlendirildiğinde Sodenberg aslında izleyiciyi, karakterlerden birinin –belki de bir kısmının- yerine koyarak olayların tamamına tanık olma fırsatını da bahşetmiyor diyebilmemiz de mümkün!

Salgın, hiç kuşkusuz, akla ilk etapta 1995 yapımı Outbreak filmini getirecektir. Fakat etkilenim listesini sadece bununla da sınırlı tutmamak gerekiyor. Jose Saramago’nun aynı adlı kitabından beyazperdeye uyarlanan Körlük, akrabalık bağlarının en sıkı olduğu filmlerden biri. Garip bir biçimde Stephen king’in Stand’inden de izler bulabilmek mümkün (en azından doğal bağışıklık mevzusu aklıma ilk etapta bu kitabı/filmi getirdi diyebilirim) ve tabi son olarak da Traffic’in farklı evrilmiş hali olarak nitelersek de teşbihte mübalağa yapmamış oluruz!

Saramago’nun Körlük’ü gibi Sodenberg’in Salgın’ı da aslında oldukça “iyimser” bir felaket filmi. Neticede “insan odaklı” sorunların yine insan dayanışması ile çözülebileceğine inanıyor Sodenberg! Filmin final kısmında da meramını açıkladığı gibi, küçük detayları gözden kaçırmanın sebep olduğu büyük çaplı felaketlerden, yine küçük detayları kullanarak kurtulabilmek mümkün oluyor!

Bütün bunlarla birlikte aslında oldukça çiğ ve donuk bir görselliğe sahip Sodenberg’in bu son filmi! Yer yer mocumentary izliyor hissine bile kapılıyorsunuz! Bu fiyakasız görsellik, son yıllarda Hollywood’un en çok prim verdiği hareketlerden biri olan “gerçekçilik takıntısına” da selam çakıyor gibi gözüküyor lakin Sodenberg’in, sisteme olan mesafesini bilen her izleyici; bu görsel tercihlerin, salt Sodenberg’in anlatısı için en doğal seçim olduğunu kabul edecektir.

Bu bol yıldızlı, bol hikayeli Salgın’ı, gönül rahatlığı ile türün lezzetli nektarlarının olduğu rafa yerleştirebiliriz! Sodenberg’in kendi tabiri ile “dersini iyi çalıştığı” ve izleyiciyi etüde tabi tutarken de yormadığı, kalibresinin izin vereceğini düşündüğümüzden de kalabalık bir film Salgın!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 23 October 2011 02:38 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Chris Evans ile başlamak, Chris Evans’ın cılız halini muhteşem teknoloji sayesinde görmek keyifliydi. Süper kahramana, Kaptan Amerika’ya dönüşmeden önceki hali olan ezik ama yılmayan insan karakterini gözlerinin içerisinde taşıyabilecek kadar güzel canlandırdı, ve sonrası Chris Evans için çocuk oyuncağı çünkü; Kaptan Amerika’dan önce yine süper kahramanlarla dolu Fantastik Dörtlü (2005) ve yine Fantastik Dörtlü / Gümüş sörfçü’nün yükselişi film serisinden süper kahraman olmanın beş altın kuralını öğrenmiştir sanırım.

Filmin konusundan bahsetmeye gerek yok. Çizgi romandan beyaz perdeye geçen bir filmden ne kadar keyif alınabiliyorsa o derece güzeldi bir senaryoya sahipti. Söylediğim gibi, alıcısına münhasır, belli bir kitleye hitap eden bir film.

Captain America: İlk Büyük kahraman adlı filmine kitle izleyicisinin dışında bakmak, zamanı bol olanların sıradan bir film izlemesi kadar normaldi. Hani bilindik süper kahramanların yaptığı gibi ne uçabiliyor nede dünyayı kurtarıyordu. Varsa yoksa Amerika.

Tipik bir Amerika filminin sınırlarını zorlamış, “illede Amerika” diye bas bas bağıran Captain America’dan dünya barışı adına birşeyler de beklenemezdi yani. İsme bak “Captain AMERİCA” daha ne olsun..

Film bittikten sonra görüyoruz ki, bu senaryo (Bu arada senaryo da kötüydü) sırf  The Avengers adlı filme zemin olsun diye çekilmiş bir basamaktı.

Önceki The Avengers tanıtım yazımızda da belirttiğimiz gibi;

“Hatırlayacağımız gibi Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi bir çok ünlü kahramanlarla dolu ve artık The Avengers adlı filmde hepsini bir arada görme şansımız var.” (Alıntı)

Yinede zamanınız varsa izlenebilir.

The Avengers tanıtım yazısı…

Bu yazı Ethem tarafından 21 October 2011 00:20 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 20 October 2011 20:55 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 19:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2 ton ağırlığındaki robotların ringteki mücadeleleri görülmeye değer doğrusu.

Bu yazı Ethem tarafından 06 October 2011 14:47 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Issız bir yerde baygınlıktan uyanıp merakla sağına soluna bakan bir kovboy ve sol kolunda gizemli metal bir kelepçe. Film, bu karenin ardından küçük bir kovboy aksiyonuyla başlıyor ve devam etmek için Absolution kasabasına yöneliyor. Nerede ve neden orada olduğunu hatırlayamayan Jack Lonergan (Daniel Craig) saldırgan ve dominant yapısıyla kasaba halkının ilgisini çekiyor. Tabi ki şerifin de. Jack tutuklanıp geçmişiyle yüzleşmeye doğru ilk adımını atıyor böylece. Fakat yolculuğa çıkmadan önce hali hazırda korku solunan kasabada korkunun asıl tanımı uzaylıların baskınıyla anlam kazanıyor. Halkın tek düşmanı o geceden sonra “iblisler” oluyor.

Birleşip uzaylıları avlamaya (!) ve kaçırılan insanları kurtarmaya çalışan Jack, Dolarhyde (Harrison Ford), Ella (Olivia Wilde) ve diğer insanlar bu maceranın düşündüklerinden daha zor olacağını bilmiyorlardı. Macera boyunca Jack’in anıları geri gelmeye başlıyor ve senaryo tahmin edilebilirken farklı bir boyuta ulaşıyor. Şaşırtan sürprizler açığa çıkarken birbirine düşman ırkların dayanışması bence güzel bir mesaj vermeye çalışıyor. Bahsettiğim küçük sürprizlerin dışında görebileceğiniz diğer mesajların hepsi alışılagelmiş Hollywood yinelemeleri.

Filmde süre bazında uzaylıların dominant olacağını sanıyorsanız ve sürekli çatışma (aksiyon) olacağını düşünüyorsanız, malesef yanılıyorsunuz. En azından filmin ilk yarısı için durum böyle. Filmin büyük bir bölümü kovboy diyalogları ve sakinliğiyle geçiyor. Bazı yerlerinde sıkılmadım değil ama genel olarak seyri hoş görüntüler vardı. Uzaylıların saldırdığı anlarda ise efektlerin ve sesin yetersiz kaldığını düşünüyorum. Daha görkemli ve ürperten saldırılar oluşturulabilirdi.

Filmin yönetmenliğini (Jon Favreau) başarılı bulduğumu söyleyemem. Keşke Iron Man’i de izlemiş olsaydım, böylelikle daha yapıcı bir eleştiri yapabilirdim her ne kadar aynı tarzda olmasalar da. Aksiyon sahnelerini üçüncü bir şahısmış gibi izledim, daha çok içine çekilmeyi isterdim açıkçası. Bu yüzden daha deneyimli bir yönetmen olmalıydı diye düşünüyorum. Ayrıca siz de detaylara takılan biriyseniz filmdeki devamlılık hatalarının oldukça fazla olduğunu göreceksiniz. Öyle ki diyalog hataları bile var. Oyunculuklarda ise bilerek klişelere kaçıldığını düşünüyorum çünkü kovboy filmlerinin tadını yeniliklerle katamazlardı. Yine de daha iyi olmalıydı. Sonuç olarak iki farklı sinema kültürünün bir filmde başarıyla birleştirildiğini görebiliyoruz. Gerçekten zorun başarıldığına emin olun ama izlemeye değer mi yoksa değil mi buna kendiniz karar vermelisiniz. Emin değilim. Sanatsal bir yenilik olmadığı kesin çünkü Hollywood yenilikçi olmaktan ziyade genelde filmleri birbiriyle birleştirmeyi ve temcit pilavı gibi sunmayı sever. Bu film de onlardan biri. Yine de Daniel Craig ve Olivia Wilde fikrinizi değiştirebilir. Ah bir de bahsedemediğim Sam Rockwell var tabi, gidip kendiniz görün :)

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 16 September 2011 13:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin muhtemel oyuncu kadrosunda; Samuel L. Jackson, Chris Evans, Dominic Cooper, Hugo Weaving, Tommy Lee Jones, Stanley Tucci, Sebastian Stan, Neal McDonough, Toby Jones ve Craig Fairbrass.

Son olarak;
Marvel?de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi süper kahramanların hepsinin tek tek filmleri çekilmekte ve hepsi ortada birleşecekleri bir filmde buluşmak üzere, film sonları alakalı bitmektedir.

Son film olarak ise The Avengers adlı film gelecektir… Bizden söylemesi;)

Filmin konusuna gelince;

Askere katılmak isteyen fakat uygun görülmeyen Steve Rogers, umudunu bir takım deneylere bağlamıştır. Captain Amerika adlı bu gizli deney sonunda başarılı olacak ve Steve Rogers artık Amerika’nın en güçlü ve yenilmez kahramanıdır.

Bu yazı Ethem tarafından 30 August 2011 18:03 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tak yeşil adam, çıkart sıradan adam.

Senaryo üzerinde fazla oturup tartışmaya gerek yok. Bakınız süper man’s ve benzerleri.

İlgimizi çekecek olan Ryan Reynolds’ın mizahi oyunculuğu ve Blake Lively’nin güzelliği olacaktır. Bunun yanında fantastik filmlerden hoşlananlar için birebir.

Ayrıca filmim 3 boyutlu olduğunuda eklemek isterim.

17 Temmuz 2011 da vizyona girmesi beklenilen filmin yönetmeni Martin Campbell. Senaryoda Michael Goldenberg, Michael Green, Marc Guggenheim ve Greg Berlanti isimleri yer almakta.

Green Lantern adlı filmin oyuncu kadrosunda ise, Ryan Reynolds, Blake Lively, Tim Robbins, Mark Strong, Peter Sarsgaard, Angela Bassett, Jenna Craig ve Griff Furst yer alıyor.

Bu yazı Ethem tarafından 25 August 2011 15:15 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kapımıza kutu bırakmışlar, şaka mı bu?

Gerçekten uzunca anlatmayacağım bu filmi.Tartışmaya açık bir film. Evet işte başlıkta görüldüğü üzere bir gizemli ortamın içindeyiz.Bu noktada bir an nedendir bilmiyorum aklıma Jumanji filmi geldi. Belki de filme bir kalıp bulmaya ve onu başkalarıyla karşılaştırmaya çalıştım.Hatırlarsanız başrolünde Robin Williams’ın olduğu film gerçekten de bizi gizemli bazen korku dolu bazen de eğlenceli bir dünyaya soktu.Zarlarla oynanan basit bir oyun gibi görünen jumanji’nin yarattığı gizemi hatırladım.Bu gizemli hava bu düğmeli kutunun pek fazla önemsenmeyip bir şaka olarak nitelendirilmesiyle azalıyor ve bir sonraki gizemli sahneye kadar belirli bir seviyede içimizde hoş bir duygu bırakıyor.

Kadının ayağındaki özrü gördük,Yarım yüzlü adamı gördük,görmez olaydık..

Aman Tanrım!  Bir gizem daha, kadının ayağına ne olmuş böyle?  Bu soruyu sormanız sizi ilerde sinir edebilir. Nedeni şu;  öğrendiğimiz cevap bu filmin gizemine yakışmadı ve benim tek düşündüğüm şey “ eee,  bana ne bundan” oldu. Ama bu benim düşüncem.İşte filmin anahtar adamı geldi;Arlington Steward.Bu adam başta yine bir gizem içinde bize haberini verdikleri ,öldükten sonra dirilen ve şu evlere kutu bırakma işlerini yapan hasta arkadaşımız. Bu filmin gizemine yakışan cinsten tavırları ile hemen konuya giriyor.Adamın kafasının yarısı yok , artık Norma adındaki hikayemizin ev kadını kahramanının içinde bulunduğu şoku düşünün.Adamımız zaten zor günler geçiren aileye 1 milyon bırakacakmış.Hem de karşılıksız.Tabi tamamen karşılıksız değil.Hiç tanımadıkları, muhtemelen dünyanın öbür köşesindeki birisi ölecek.Bu tipte adamdan daha ne kadar iyi bir teklif alabilirdik ki?Adam bavulunu da alıp gidiyor,kendinden emin,tam olarak “siz almazsanız almayın başka kurban mı yok?” tavırlarıyla uzaklaşıyor.

Karar verildi,adamla birlikte para geldi, yalnız kutu gitti,hem de hiç tanımadıkları bir aileye..

Parayla saadet olmaz lafını zorla gözümüze soktular bu filmde anlayacağınız.İş işten geçti,ailemiz aksiyonun ve gizemin içine girdi,para kabul edildi.Yani bizim Norma düğmeye bastı.Arlington Steward kutuyu hiç tanımadıkları bir aileye götüreceğini söylerken bizimkiler yaptıkları yanlışın farkına vardı muhtemelen ancak iş işten geçmişti.İlerde parayı geri vermek isteseler de bu artık kabul edilmeyecek.Ailemiz Norma ve Arthur Lewis çifti endişe içinde günler geçiyorlar.Çocukları Walter ne olduğuna anlam veremiyor ancak ilerde annesinin düğmeye basmasının getireceği kötülüklerin kurbanı olacak.Film ilerledikçe Arlington Steward’ın başına gelenlerle ilgili daha çok şeyler öğrenmekle beraber onun yapabildiklerine hayret ediyoruz. Filmde çok hoş bir şekilde neden kutu kullanıldığı anlatılıyor,işte o sözler;

-Efendim sormamda bir sakıncası yoksa,neden kutu kullanıyorsunuz?

-Eviniz bir kutu.Arabanız tekerlekleri olan bir kutu.İşinize gidiyor,ve oradan evinize dönüyorsunuz.Evinizde bir kutuya bakıyorsunuz.Ruhunuzu yıpratıyor.Aynı zamanda başka bir kutu olan vücudunuz kaçınılmaz olarak bozuluyor.Ta ki çürümek için girdiğiniz son kutunuza kadar.

Bu konuşmalar filmin vermeye çalıştığı mesajdı belki de.Ne olursa olsun en can alıcı ve anlamlı sahnelerden birisiydi.

Oyuncular

Cameron Diaz-Norma Lewis rolünde bizi sıradan bir ev kadını olduğuna ikna ediyor.Bu kadına nedense iyi yada kötü oynuyor diyemiyorum.Ama bu filmde ondan beklediğinizi veriyor.

James Marsden-Arthur Lewis rolünde klasik bir baba rolünde iyi oynamış.Onun tüm film boyunca gerçekten işi iyi götürdüğüne inanıyorum.Belki de tipi sinemaya çok uygun olduğu için bu kadar başarılı.Onun X-men de pek öne çıkamaması kendi suçu değil,Hugh jackman’ın wolwerine rolüne tam uyması ve muhtemelen hep bu filmle hatırlanacak olmasıdır.Ama bu adamı ben gözlüklü halde görünce superman’ e ne zaman dönüşecek diye bekliyorum.Adamın tipinde bir süper kahramanlık var.

Frank Langella-Arlington Steward rolünde gizemli adamı oynuyor.Onu gizemli yapan filmde sadece yüzünün yarısının olması değil,tam anlamıyla  gizemli davranmasını biliyor.Bu adam bu tarz rollerde gerçekten sorunsuz oynuyor ve bunu tekrar gösteriyor.

Sonuç

Film bize ilk yarısında ne verdi? Gizem dolu bir olay.Cevaplarını bekleyen sorular.Ancak 2.yarısı hiçte beklediğim gibi değildi açıkçası.Bu ailenin başına gelenler bana alacakaranlık kuşağı içindeymişler izlenimini verdi.Yarattıkları gizemler açığa çıkarken seyirci olarak gerçekten kafamıza yatan bir sonuç çıkaramadık.Belki filmden bir sonuç çıkartmadan sadece bir film gibi izlemeye çalışsak gizemli hoş bir film olarak gözümüze girerdi.Mesela bu ailenin diğerlerinden farklı olduğu izlenimini verip sonra da diğerleriyle aynı kaderi paylaşmaları bize bu filmin sadece bu kutu gizemini anlatmaya çalıştığı izlenimini veriyor.Yani önemli olan şu yada bu aile değil.Bir kutu var ve düğmesine basılmamalı.Eğer basılırsa  “işte bakın bir ailenin başına neler geldi” diye göstermek için yapılmış bir film gibi.Peki o zaman ona göre değerlendirirsek fena olmadığını söyleyebiliriz.Ancak sadece kutu üzerinden ise bu kadar cevaplanamayan sorulara rağmen yarattığı bu gizem için iyi denilebilir.Bana göre ise ikisinin ortasında bir yerde bırakmışlar filmi.Sonuç nedir derseniz sonuç yok.Alacakaranlık kuşağı serilerini izler gibi izlerseniz sorun yok.(gerçi onlarda sürpriz ve güzel sonuçlar vardır ama..)Diğer türlü kafanıza gelen soruların çoğunun yanıtını alamayacaksınız.

Bu yazı Selin tarafından da değerlendirilmiştir. Alternatif kritik için…

Bu yazı T.K.T tarafından 17 August 2011 00:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genç bilim adamının maymunlar üzerindeki çalışmalarında maymunlardan birisi deneye hızla cevap vermeye başlayınca  bilim adamı onu herkesten korumak için evine alır fakat bu, yeni bir ırkın başlangıcına neden olur.

Bu yazı Ethem tarafından 31 July 2011 23:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

… ANA KARAKTERLERİN BAŞINDAN GEÇENLER  …

Filmin başlangıcı çok sayıda filmi yapılmış ve artık o sahnelerin herkesçe tanındığı nazi kampının içinden bir dram ile başlıyor. Burada Yahudi bir ailenin çocuğu olan Erik Lehnsherr (sonradan Magneto lakabını alacak) ailesiyle birlikte kampta ilerlerken ailesinden askerlerin zoruyla ayrılıyor ve ailesi tel örgülü bir kapının diğer tarafına götürülüp çocuktan uzaklaştırılıyor. Erik ağlamaya başlayarak ailesine ulaşmak için elini uzatıyor bu anlarda Erik’in düşüncesi bu kapıyı aşarak ailesinin yanına gitmek ve bu durumda iken birkaç Alman askeri onu tutarak geri çekiyorlar. Erik işte bu anda ailesinden ayrılmasını verdiği üzüntü ve öfkeyle henüz varlığından bile haberdar olmadığı güçlerini kullanarak demir kapıyı bükerek aralamayı başarıyor. Ancak o da görecek ki güçlerinin bir sınırı var ve onları kullanmasını öğrendiğinde artık annesi için çok geç olacak….

Charles Xavier (sonradan Profesör X lakabını alacak) ise çocukluğunu yalnız ve anne sevgisinden yoksun geçiriyor. Mistik karakteriyle evinde karşılaşıyor ve onunla uzun süre dost kalıyorlar. Filmin şekillenmesi bu sahnelerden sonra nazi kampında Eric ‘in Sebastian Shaw’ın yanına gitmesiyle başlıyor diyebiliriz. Burada Shaw’ın yine pis işler peşinde olduğunu görüyoruz. Shaw mutantların üstün ırk olduğuna inanmış ve dünyayı yönetme hayalleri peşinde olduğundan bu yolda yapacağı her şeyin doğru olduğuna inanmış bir mutanttır. Kendisinin gücü enerjiyi hapsederek bu enerjiyi kullanmak ve bence en önemli özelliği lider olma  becerisidir. Nitekim dünyayı yönetme arzusu ile şimdiden kendisine yardım edecek mutantlar bulmuş durumda iken daha güçlü hale gelebilmek için başka mutantlar aramaktadır.Bu yüzden Erik ile ilgileniyor ve onu gücünü kullanmaya zorlamak için annesini öldürmekten bile çekinmiyor. Erik işte bu sahnelere tanık olduğundan kendisi artık öfke ve acıyı daha fazla hissetmekte ve intikam duygusuyla yanıp tutuşmaktadır.

… KARIŞIK İLİŞKİLER, ALINAN KARARLAR VE SONUÇLARI …

Şunu eklemeliyim ki ; aslında filmde beni şaşırtan tek olay Charles Xavier ile Mistik‘in arasında başlayan garip arkadaşlık bağı idi. Charles Xavier Mistik‘in kendisinden zamanla hoşlanmaya başladığının farkında değil, Mistik ise Charles’ın ona arkadaş olarak bakmasını güzel görünmediğine bağlıyor. İşte bu da Mistik‘in zayıf tarafı ve onunla aynı hisleri paylaşan bir bilim adamıyla tanışacağız filmde .. Tahmin edin neler olacak? Kendi dış görüntüsünden utanmak istemeyen Mistik sonunda bir karar verecek… Bilim adamımızın tedavisi bir X-men üyesinin daha doğmasına neden olacak…..

… GENEL BAKIŞ …

Film temelde bu konuların üzerine inşa edilmiş ve bizim bugünkü bildiğimiz X-men’in başından geçen olayları ve düşmanlarının oluşumunu, X-Men’in kurulma amacını seyirciye aktarmaya çalışmış. Bunu yaparken bazı tarihsel olayları da işin içine katmış. Filmde göze çarpan tarihi olay Amerika-Sovyet Rusya arasındaki Nükleer savaş gerginliğidir. Amerika’nın Türkiye’ye nükleer silahlarını koyduğu filmde sürekli olarak vurgulanmaktadır. Rusya’nın buna karşı füzelerini Küba’ya koymak istemesi ile başlayan gerginlik bu hikayeye yedirilerek insanlar ile mutantlar arasındaki savaşa dönüştürülmüş.

Görüntüler ve efektlere gelecek olursak, bu filmin en büyük kozlarından biri kuşkusuz  görsel olarak iyi bir film olması, tüm kahramanların kendi özelliklerine göre çeşitli efektler kullanılması ve gerçekçi görüntüler için en son teknolojinin kullanılmasıdır. Bu anlamda film asla yetersiz kalmamış görünüyor.

Hikayenin gerçekçiliğinin artması için  savaş döneminden Keneddy’nin konuşmalarını göstererek ve o anlar seyirciye aktarılarak gerginliğin tam o anlarında X-men’in yardıma koştuğu gösterilmeye çalışılmış.

… FİLMİN BİZİ GÜLÜMSETTİĞİ AN ….

Peki, bu filmde ne kadar gülüyoruz? Bizi şaşırtacak ve eğlendirecek ne var? Bence Wolwerine bu filmin bir kaç saniyesinde olsa da ortaya çıkarak yüzümüzü film boyunca bir anlığına dahi olsa güldürebilen tek insan. Bu filmde onu bir sahne dışında göremiyoruz ancak şöyle bir komik konuşma filmde Erik Lehnsherr, Charles Xavier ve Wolverine arasında Charles’ın takım meydana getirme çalışmalarında Eric’in ona yardım etmesiyle baş gösteriyor. Wolverine yine karizmatik bir şekilde purosunu içmekte ve bizimkiler ona yaklaşarak konuşacaklar;

- Affedersiniz, Ben Erik Lehnsherr

- Ben de Charles Xavier

Wolverine’in cevabı:

- Go F***  yourself

Wolverine’in cevabı gerçekten de ona yakışacak cinstendi ( yani kısa ve öz). Bundan sonra bizimkilerin tek yaptığı girdikleri kapıdan öylece çıkmaktı.

<< SONUÇ >>

İşte eğlendiğimiz sahneler bu mutant toplama çalışmalarıyla güçlerini kontrol etmelerini öğrendikleri anlardı. Filmin genelini göz önüne alırsak 2 saat süren bu filmde bizi onu izlemeye zorlayan nedenler var. Öncelikle aksiyonun dozunu iyi ayarlamışlar ve olacakları izleme arzusu her daim içinizde oluyor. Oyuncular rollerinde gayet iyi performans sergiliyorlar ancak bu filmi yine de gözümüzde izlenebilecek, sadece vakit harcanabilecek film olmasından ileriye götürmüyor (en azından benim fikrim bu yönde). Filmde eski karakterlerin baskınlığı bize zaten bundan önceki filmlerde gördüğümüz bu karakterlerden sıkılma olasılığını arttırıyor. Yeni ve farklı güçleri olan kahramanlar olsada onların bizde büyük bir etki bırakmamış olması başta yaptığım ana hikayenin kimlerin üzerinde döndüğünü bize tekrar gösteriyor. Bu film asıl olarak Charles Xavier rolündeki James McAvoy’un ve Magneto rolündeki Michael Fassbender’ın üzerinde ilerliyor. Tabi bir de Mistik rolundeki Jennifer Lawrence da baş karakterlerden biri olarak göze çarpıyor. Matthew Vaughn’ın yönetmenliğini yaptığı film istenilen gişeyi yapamasada bu yılın hoş görünen filmlerinden birisi..

T.K.T

Bu yazı T.K.T tarafından 09 July 2011 01:54 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Avrupa filmlerini bir kenara bırakarak konuşuyorum ki, Inception’un ardından izlediğim en komple filmdi.

Şimdi konuyu biraz anlatmaya çalışalım lakin olaylar Inception da olduğu gibi burada da fazla basit değil. Bir askerimiz var; operasyonda öldü deniliyor ve ‘’Source Code’’ diye bir program sayesinde hayatta tutulduğu anlamamız isteniyor. Buradan sonra ise; bu programın bir parçası olarak Chicago merkezine doğru gitmekte olan trene yollanıyor, tamamen başka bir adamın kimliğinde. Ondan tek istenilen trende bu patlamayı yapacak olan kişiyi bulmak ve bundan sonrakileri kurtarmaktır.

Bilim-kurgu tarzını hiç sevmem, çünkü film olarak herhangi bir bütünlüğünün olduğuna inanmamakla beraber; sadece izlensin ve sinema seyircisine ‘’ ahaa, woohaa ‘’ tarzında efektler söyletmek için hazırlanan yapıtlardır. Ama arada sırada içlerinden öylesine sağlam filmler çıkıyor ki, onun bilim-kurgu sinemasına ait bir eser olduğunu düşünmek ve bu açıdan izlemek yerine farklı yerlere yöneliyorsunuz. Mesela bizim filmde; yer yer duygusal anlara, yer yer de senaryoyu çözmeye çalışma çabası içine girebiliyorsunuz. Durum böyle olunca evren değiştirmeleri gibi sahneleri hiç umursamadan izliyorsunuz. İşte benim beğendiğim nokta tam olarak da bu. Inception gibi…

Filmde zorlama sahneler biraz dikkat çekiyor. Daha önce nerede gördük; tamam buldum, Vantage Point isimli filmi belki izlemişsinizdir. Aynı olayı farklı kamera açılarıyla vererek en azından bu sıkıntıya biraz çare olmuşlar, her seferinde farklı bir ayrıntıyı bulmamıza yardımcı olmuşlardı. O tarz bir yaklaşıma burada da rastladığımızı hemen belirteyim. Filmi izleme şansınız olursa; aslında belirttiğim nokta çok çok incelemeci bir göz bakışıdır. Normalde bunları fark etmeyeceğinizi tahmin ediyorum. Hazır sahnelerden bahsederken, diyalogların içtenliği ve sadece yeteri kadar kullanılmış olması, araya giren heyecanlı müziklerle beraber iyi bir ikili oluşturduğunu söyleyebilirim.

Baştan sona çok hızlı hareket ediyor film. Bu filmi eğer birine pazarlamak isteseydik eğer, bahsedeceğimiz ilk noktası kesinlikle kurgusu olurdu. Çünkü sadece kurgunun yanında filmde, daha önceden görmediğimiz bazı ince ayrıntılar var. Bunlardan bir tanesini söylersem filmin genel akışı adına hayati bir nokta söylemeyecek olmamdan ötürü, 8 dakika olayı bence çok akıllıcaydı. Zamanı sınırlamak her zaman filmlerde heyecanı arttıran ve ilgi çeken bir noktadır. Mesela buradan çok iyi yakaladıklarını belirteyim.

Her güzelin bir kusuru olur mu? Amerikalı insanların mutlu – dram bitiş arasında kaldıklarını biliyoruz. Artık buna bir karar vermeleri gerekiyor. Neyi, ne zaman, nasıl bitirileceğini Avrupalılardan ders alarak öğrenmeleri gerekiyor diye düşünüyorum bazen. 1 saat 40 dakika boyunca inanılmaz bir kurguya sahip filmi izledikten sonra, kim olursa olsun böyle bir sonu hak etmez. Daha fazla bahsetmeden Jake Gyllenhaal hayranlarına sesleniyorum. Kendisine karşı özel bir ilgim olmasa da, ne olduğu belirsiz Donnie Darko filminden sonra inanılmaz işler yaptı. Saymaya gerek yok, filmi izleyin yeter.

Duncan Jones belki “Moon” kadar stilize ve etkili bir bilimkurgu çekmemiş; ancak bu daha az iddialı yönetimi ile bile takdiri hak ediyor. Sözün özü, hızlı adımlarla yıldızlığa doğru ilerleyen genç bir yönetmenin yükselişinin devamı niteliğindeki sağlam bir bilimkurgu filmi “Source Code”. Elbette ki unutulmaz ya da çığır açıcı değil, özellikle Inception’dan sonra, ama izlenmeyi hak ediyor!

Yaşam Şifresi / Source Code adlı film alploganer tarafından da paylaşılmıştır.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 June 2011 00:38 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 16 June 2011 19:48 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir sabah parktan geçerek otobüsünüze binmeye gidiyorsunuz. Acaba başınıza neler gelebileceğini kim bilir? Ya bir şeyler yolunda gitmez ve otobüse binemezseniz. Ya da aslında otobüse binmeniz olayların rast olarak gitmediğine bir işaret; otobüste oturduğunuz boş yer aslında daha önceden tanıştığınız doğru insanın yanıysa? Siz farkında değilken kadar oyununu oynamaya başlar. İşte The Adjusment Bureau bu işe yarıyor.

İnsan kaderleri üzerinde oynama yapabilen bir grup insandan bahsediyoruz. Gerektiği zaman herkesin hayatlarına ufak dokunuşlar yaparak; hayatın düzende gitmesini sağlıyorlar. Bu adamlar şapka takıyorlar ve güçlerini buradan alıyorlar. Etrafınızda şapka takan herkes bu gruba dahil olabilir, dikkatli olmak gerek. Konu olarak film; senatör adayımız bir kıza denk gelmesi sonucunda aşık olur; daha sonra olmaması gereken bir yerde bulunur ve kaderi yolundan saptırmış olur. Bu Adjustment Bureau ya baya bir dert olacaktır.

Daha önce görmediğim ilginç senaryolardan biri olarak çıktı karşıma. Bilim kurgu tarzında ilerleyen ama aslında öyle olmayan film tarzı hoşuma gider ve her zaman maksimum dikkati vermeye çalışmışımdır. Lakin burada da konunun içinde olması ve anlatılmaya çalışılan; ‘’kader’’ olayını çok sevdim. Aşk öğesinin de işin içinde olacağını hiç düşünmemiştim, biraz şaşırttı.

Ama ne yazık ki ruhlar aleminde yaşamıyoruz. Her ne kadar film beni eğlence bazında tatmin etse, her ne kadar çok hoşuma giden bir konu olsa da biraz gerçek dünyaya dönmemiz gerekiyor. Öncelikle günümüzde de öyle aşk için her şeyden vazgeçecek insanlar olduğuna hele hele erkeklerin kariyerlerini bir kadın için ellerinin tersiyle iteceklerine ihtimal vermediğim için inandırıcı olmayan bir senaryo olduğunu düşünüyorum. Senaryonun gerçekten bu kadar uzak olmasını düşünmeye iten elbette bu tek neden değildir, belirteyim. Bunun dışında çekim hatalarının yer yer aşırıya kaçtığını söylemek gerekiyor. Gereksiz bir ayrıntı olarak düşünülebilir ama dikkat dağıtması ve kalite açısından düşündürücü bir nokta. Damon ile Blunt’un kimyalarının ne kadar uyduğunu merak ediyorum. 25 yaşında bir adamın rolünü Damon’a vermek kadar amatörce bir olayı daha önce kaç kere gördüm bilmiyorum. Buruşuk yüz hatları, kaslı vücudu ve koşarken asla duramayacakmış bir tren gibi gözüken oyuncumuzu buraya bir türlü uyduramadım. Sonuçta 25 yaşındaki insanlardan bahsediyorsak; buraya gelecek vaat eden dediğimiz tarzda genç oyuncuların koyarsın; hem şans vermiş olursun hem de karaktere biraz daha uyumlu olur.

Sonuç olarak; filme kendi içinde baktığımız zaman gayet güzel; boş zaman aktivitesi olarak, ailecek izlenebilecek bir yapısı, yer yer aksiyon içeren filmimizde romantik sahneleri de koymayı unutmamışlar. Konu olarak da ilginç bir deneme yapmışlar ama biraz ayarı fazla kaçmış. Ne yazık ki gerçek hayata uyarladığımız zaman asla mantıklı gelmeyecek şeyler. Matt Damon sıkıntısı ve film boyunca kovaladığı kız(kadın)…

Bir dakika, neden bunları bu kadar sorgulamak gerekiyor ki? İzlemeniz tavsiye olunur, bazen her şeyi bir kenara bırakıp keyif almaya bakmak gerekiyor.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 11 June 2011 01:13 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charles Xavier ve Erik Lensherr henüz lider olmadan önce mutantları deşifre etmeden dünyayı düşmanlardan kurtarmak için çalışmaktadırlar. Henüz  Profesör X ve Magneto ünvanlarını kazanmamışlardır bile. İlerde bu ikilinin birbirlerine nasıl düşman oldukları ve diğer mutantların ortaya çıkışlarını anlayacağız.

Bu yazı Ethem tarafından 02 June 2011 18:20 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hiçbir umudun olmadığı ve geleceğin yeşermediği dünya artık kaosa sürüklenmiş ve kendi ipini çekmekteyken, insanların sonu gelirken insanlığın sonunun gelmemesi gerektiğini filmi izlerken onlarce kez hissediyorsunuz. Bir saatiniz dahi kalsa insanlara el uzatabilecek gücünüz olmalı, hatta hayvanlara bile. Nefes almanın ne kadar değerli olduğunu hissettiren film ilerledikçe adrenalin salmaya başlıyor.

Bu kadar karmaşanın içinde karanlığa doğacak bir güneş İngilizlerin mülteci olarak dışladığı insanlardan birinin karnında doğmak üzereyken, insanlığın yardımına ihtiyaç duyuyor Kee (Clare-Hope Ashitey). Julian (Julianne Moore) bu hamile kadının elinden tutarak beladan uzaklaştırıp umut kaynağını dünyaya getirmesine yardımcı olmaya çalışır fakat bunun kolay olmayacağını bildiği için eski eşi Theo’nun (Clive Owen) yardımına ihtiyaç duyar. Muhakkak bu ihtiyacı özlemin tetiklediği sizin de gözlerinizden kaçmayacak.

Alfonso Cuarón‘ın yönetmenliği savaş sahnelerinde ve kesintisiz sahnelerde tartışılmaz kusursuzluğa sahipken klasik mantık hatalarıyla karşılaşmanız göz zevkinize ters düşmeyecektir muhakkak. Sahnelere uyumlu hoş müziklerin yanı sıra, yönetmenin bu başarısını oyuncular daha da yüceltmiş, özellikle Clive Owen’ın geçmiş oyunculuklarına paralel diyebileceğimiz performanslarının iki katını gösterdiğini diyebiliriz. Ama aynı şeyi Clare Hope için söyleyemiyorum. Her ne kadar bazı eleştirmenler ilk oyunculuklarından birinde böyle bir performansın çok değerli olduğunu dile getirse de yapmacık tavrı yapmacık oynadığını söylemek zorundayım. Belki de benim göz zevkime aykırı bir tutum sergilemiştir, bilemiyorum.

Dramı filmin içine girdiğinizde rahatlıkla hissedeceğinizi ve içinizin acıyacağını biliyorum ama göz yaşını aksiyonun süsleyeceği görsel haz duygusal yoğunluğu adrenaline bırakacaktır yer yer. Dünyanın gelecekte yüzleşebileceği farklı komplo teorilerinin ve bu teorilerin sonuçlarının neye benzeyebileceğini görmek ve insanlığın buna nasıl tepki verebileceğine usta yönetmen ve oyuncuların gözüyle tanıklık etmek isterseniz şimdiden iyi seyirler diliyorum. Ama en önemlisi, eğer yanınızda çok değer verdiğiniz biri varsa izlerken, film olduğundan daha güzel gözükecektir muhakkak.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 24 May 2011 02:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Donnie Darko’yu izliyip hayran kalan Chris Fisher bir devam filmi çekmek istemektedir. Richard Kelly’ye devam filminin senaryosunu yazmayı teklif eder; Richard Kelly ise bunu reddeder. Ama bunu yapmak için yanıp tutuşan bir isim vardır. Cultivation adlı kısa filmin ve Point of Entry adlı TV filminin senaryolarını yazmış olan Nathan Atkins ilk sinema filminin senaryosunu yazmak için sabırsızlanmaktadır. Chris Fisher ve Nathan Atkins Utah’ın küçük bir kasabasındaki küçük bir restoranda, yeni filmleri hakkında hararetli bir konuşma içerisindedirler.

Chris Fisher: Bak Nathan, filmin isminin S. Darko olmasını istiyorum. Tamam mı?

Nathan Atkins: S. Darko mu? S neyin S’si? Sequel filan mı?

Chris Fisher: Hayda! Ne alakası var Nathan! İlk filmin ismi neydi?

Nathan Atkins: Donnie Darko?

Chris Fisher: Yani D. Darko. Kimi anlatıyordu? Donnie Darko’yu. İkinci filmin ismi de S. Darko olacak. Bu seferde Donnie Darko’nun küçük kız kardeşini anlatacağız.

Nathan Atkins: E onun ismi Samantha değil miydi? Neden filmin ismini Samantha Darko koymuyoruz ya da Sam Darko?

Chris Fisher: Ya sen şaka mısın Nathan?! Filmin ismi S. Darko olacak!

Nathan Atkins: Peki, peki. S. Darko: A Donnie Darko Tale olsun bari?

Chris Fisher: Bak bu harika fikir işte! Hayret senden bu fikrin çıkması beni çok şaşırttı Nathan.

Nathan Atkins: Sen bir de senaryoyu yazdığımda gör. O zaman daha çok şaşıracaksın.

Chris Fisher: (Sırıtarak) Kafanda neler var Nathan? Dök bakalım ortaya!

Nathan Atkins: Film, Donnie’nin ölümünden 7 yıl sonrayı anlatacak. Donnie’nin küçük kız kardeşi Sam, kardeşinin ölümünü atlatamamış ve Ailesi bu trajediden sonra parçalanmış olacak. E haliyle Sam’in de artık tutunacak bir dalı kalmayacak. Bu yüzden en yakın arkadaşı ve dansçı olma hayalleriyle birlikte Virginia’dan California’ya doğru yola çıkacak. Ancak yolda araçları arızalanacak ve kendilerini Utah’ın küçük bir kasabasında bulacaklar. Bu kasabada bazı çocuklar kaybolacak ve suçlu olarak da Iraktan çıldırarak dönmüş olan Iraq Jack adında bir adam gösterilecek.

Kafamdaki başlangıç bu şekilde, nasıl buldun?

Chris Fisher: E bu hikâyeyi nasıl Donnie Darko’ya benzeteceksin Nathan?

Nathan Atkins: Sam de abisi Donnie gibi uyurgezerlikten muzdarip olacak. Uyurgezerliği sırasında gelecekten gelerek Iraq Jack’i bir göktaşından kurtaracak ve ona 4 gün, 17 saat, 26 dakika ve 31 saniye sonra dünyanın sonunun geleceğini söyleyecek. Tıpkı Donnie Darko’da Frank isimli dev tavşanın Donnie’nin hayatını kurtararak ona 28 gün, 6 saat, 42 dakika ve 12 saniye sonra dünyanın sonunun geleceğini söylemesi gibi. Gelecekteki Sam’in Iraq Jack’i kurtarması düzeni daha da karıştıracak ve genç kızı tehlikeli bir maceraya sokacak.

Chris Fisher: 4 gün, 17 saat, 26 dakika ve 31 saniye. Rakamları neye göre seçtin Nathan?

Nathan Atkins: (Mahcup bir gülümsemeyle) Açıkçası salladım. Ama ilk filmdekiler kadar karizmatikler öyle değil mi?

Chris Fisher: Hmm. Evet. Evet. Gerçekten öyleler. Ama biz neden filmi daha kısa bir zaman dilimi içerisinde anlatacağız?

Nathan Atkins: Film bir yerden sonra sürekli ileri/geri sarmaya başlayacak çünkü. Nasıl mı? Mesela Sam’e bir şey oldu, film başa saracak ve olaylar baştan kurgulanacak. O da mı olmadı tekrar başa. Böylece kısa zaman dilimi içerisinde birkaç karakter etrafında dönecek hikâye. Donnie Darko’da ki gibi tek karakter ve uzun bir zaman dilimi yerine birden fazla karakter ve daha kısa bir zaman dilimi olacak yani.

Chris Fisher: Senin Donnie Darko’da ki zaman yolculuğu kavramından anladığın bu mu Nathan?

Nathan Atkins: (Kahkaha atarak) Evet! Ama emin olabilirsin bu çok daha iyisi!

Chris Fisher: Hmm. Evet. Evet. Ona ne şüphe Nathan. Başka?

Nathan Atkins: Filmin 29 Haziran – 4 Temmuz 1995 tarihleri arasında geçmesine karar verdim ve bunu belli edecek küçük ama hoş bir şeyi senaryoya eklemeyi düşünüyorum.

Chris Fisher: Nedir o Nathan?

Nathan Atkins: Kasabada ki sinema salonunda Twelve Monkeys ve Strange Days filmleri oynayacak.

Chris Fisher: İyi de Nathan, Strange Days Ekim 1995′de Twelve Monkeys ise Aralık’da vizyona girmemiş miydi?

Nathan Atkins: Hayır. Yanlış biliyor olmalısın!

Chris Fisher: Neyse bu o kadar da önemli değil. Filmin müzikleri için Ed Harcourt’a teklif götürdüm. Birazdan oda buraya gelecek.

Nathan Atkins: Ed Harcourt mu? Hiç duymadım.

Chris Fisher: Severance ve Georgia Rule filmlerinin müziklerinde parmağı olan biri.

Nathan Atkins: Hmm…

Chris Fisher: (Heyecanlı) İşte geldi!

Ed Harcourt: Merhaba Chris. Merhaba. Hmm?

Nathan Atkins: Nathan. Nathan Atkins. Filmin senaristiyim.

Ed Harcourt: Hmm. Anlıyorum. İsmini daha önce hiç duymamıştım.

Nathan Atkins: Ziyanı yok bende seninki hiç duymadım.

Chris Fisher: Beyler yeter bu kadar. Buraya iş konuşmaya geldik. Evet, Ed karar verdin mi?

Ed Harcourt: Evet ama filme uygun müzikler yapabilmek için önce senaryoyu okumam lazım Chris biliyorsun.

Chris Fisher: Biliyorum. Biliyorum. Nathan ile senaryo üzerinde tartışıyoruz zaten. Bir çok şey kafamıza oturdu. Senaryo çok yakında biter.

Ed Harcourt: Pekâlâ. Anlaştık o zaman.

O sırada küçük restoranda Clint Mansell‘in Requiem for a Dream için yaptığı müziklerden biri çalıyordu.

Ed Harcourt: A-Ha! İşte bu! Buldum Chris buldum! Senaryoyu okumama gerek yok. Ben hemen gidip çalışmalara başlamalıyım.

Ed Harcourt, koşarak restorandan ayrıldı.

Chris Fisher: (Gülerek) Çok ilginç bir adam. Ama ona güveniyorum.

Nathan Atkins: (Somurtarak) Bula bula bunu mu buldun yani peh.

Chris Fisher: Nathan, ne bu şimdi? Kıskançlık krizlerine bir son ver lütfen. Neyse, sen senaryoyu anlatırken filmi biraz hayal etmeye çalıştım. Sanırım filmde ki geçişlerde sürekli time lapse, hızlı bulut geçme sahneleri filan kullanacağım ve bu sahnelerde yavaş bir müzik. Nasıl fikir?

Nathan Atkins: Bu çok bayat bir numara değil mi?

Chris Fisher: Hayır! Hiç değil! Bu çok harika olacak…

Nathan Atkins: Peki, peki. Kızma. Sadece fikrimi söyledim.

Chris Fisher: Eğer bu film başarılı olursa ki olacağına eminim, bir üçüncü Darko daha çekeceğim.

Nathan Atkins: (Sırıtarak) Onun senaryosunu da ben yazabilir miyim?

Chris Fisher: Önce bunu bir yaz da Nathan.

Müzik aniden durdu. Küçük restoranın kapısı gıcırdayarak açıldı. İçeriye uzun siyah paltolu ve siyah melon şapkalı bir adam girdi. Chris Fisher onu hemen tanımıştı. Bu Richard Kelly idi. Sağ elinde, üzerinde kırmızı bir düğme olan tuhaf bir kutu, sol elinde ise deri bir evrak çantası vardı. Yavaşça Chris ve Nathan’ın oturduğu masaya yaklaştı. Nathan’ı görmezden gelerek Chris’e döndü ve tuhaf kutuyu onun önüne koydu.

Richard Kelly: Bu kırmızı düğmeye basarsan Chris, masum bir insanın ölümüne sebep olacaksın. Ama aynı zamanda bir milyon doların olacak.

Nathan Atkins: Sen de kimsin be?

Richard Kelly: Seni idiot! Donnie Darko’nun devam filmini yazacaksın ve Richard Kelly’yi tanımıyorsun!

Richard Kelly, deri çantayı masaya koyarak açtı. Çanta ağzına kadar para ile doluydu. Gözü dönen Chris hiç düşünmeden kırmızı düğmeye bastı.

O sırada çatı katında ki odasında uyumaya çalışan Donnie aman Jake Gyllenhaal nereden geldiği belli olmayan bir uçak motorunun odasına düşmesi yüzünden hayatını kaybetti…

Uğur TATAR

Bu yazı SuperFrooog tarafından 01 May 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

60’ların efsane dizisi “Star Trek” bu yeniden çevrimi ile hem nostaljik bir film hem de günümüzden yeni bir macera gibi…

Kaptan Kirk’ün doğumu ile başlayan filmin hikâyesi,  Mr. Spock başta olmak üzere Atılgan’ın mürettebat üyelerinin gelişimini inceliyor. Kaptan Kirk’ün geçmişine dönerek ekibin nasıl oluştuğu anlatılıyor.

Galaksinin kaderi birbirinden çok uzaklarda doğmuş iki sıkı rakibin elindedir. Bir tarafta Iowa’daki çiftlikte doğup büyümüş, serseri ruhlu, heyecan ve macera arayan genç James Tiberius Kirk (Chris Pine) vardır. Diğer tarafta ise Vulcan gezegeninde büyümüş olan ve yarı-insan özgeçmişi nedeniyle kendi toplumunca dışlanan Spock (Zachary Quinto) yer alır. Gelmiş geçmiş en gelişmiş uzay gemisi Atılgan (Enterprise) için seçilen çok özel mürettebat arasında ikisi de yer alacaktır…

J. J. Abrams‘ı kısa zamanda bir fenomene dönüşen LOST dizisinin yaratıcısı olarak tanıyoruz. (Ayrıca Armageddon‘un senaristlerinden biridir.) TV’lerde yazıp yönettiği onca “farklı” işten sonra 2006 yılında yönettiği Mission: Impossible III ile sinemaya da adım atmıştı dahi yapımcı. İkinci sinema filmi Star Trek‘in senaryosunu Alias, Fringe, M:i:III’de beraber çalıştığı ortakları Alex Kurtzman ve Roberto Orci’ye emanet eden J. J. Abrams, sırtını da özel efektlere dayamayı ihmal etmiyor. Film, zaman zaman sadece görsel efektlerin üzerine kurulmuş sekanslar yüzünden göz yoran ve duygusuz bir efekt bombardımanına dönüşse de bunu filmin bütününe yaymak yanlış olur. Genel anlamda efektler filme olumlu katkı sağlıyorlar.

Aslında film tür olarak aksiyon ve bilim-kurgu ama ara ara komedi unsurları da filme yerleştirilmiş. Filmin genç ve dinamik oyunculardan oluşan kadrosu da filmin artı hanesine yazılıyor hiç şüphesiz.

Star Trek denince akla ilk gelen isim Mr. Spock karakteridir. Sivri kulaklı, kalkık kaşlı, yarı insan bir Vulkan’lı. Heroes dizisinin Sylar’ı Zachary Quinto, bu filmde Mr Spock’a hayat vermiş. Hikâyenin kötü adamını oynayan Eric Bana ise kendisini tanınmayacak hale getiren makyaj altında usta bir oyunculuk sergiliyor. Kaptan Kirk rolünde ise Chris Pine oldukça başarılı.

Sonuç olarak, 60’ların efsane dizisini sıfırdan almak gibi cesur bir işe kalkışmış yönetmen J. J. Abrams’ın Star Trek’i mükemmel görselliğiyle, genç ve dinamik oyuncu kadrosuyla ve yenilikçi yapısıyla dizinin hayranlarının gönlünde taht kuracağını tahmin etmek zor değil…

Kimler İzlemeli

• Star Trek’i ve Atılgan’ı özleyenler.
• J.J. Abrams hayranları.
• Görsel Efektlere dayalı eğlencelik bir film peşinde olanlar.

Kimler İzlememeli

• Yeniden çevrimleri yersiz bulanlar.
• Bilim kurguyla arası olmayanlar.
• Mr. Spock’dan hoşlanmayanlar.

Filmden Replik

James T. Kirk muhteşem bir adamdı.

Ama o çok eskide kaldı.

Bu yazı SuperFrooog tarafından 24 April 2011 16:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmen Zack Snyder ilk filmi Dawn of the Dead ile olumlu bir başlangıç yapmıştı. George A. Romeo’nun kült klasiğine göre Zack Snyder bu yeniden çevrimde korku-komedi unsurlarını beraber kullanmayı tercih etmişti.

İkinci filmi 300 ile Frank Miller’in çizgi romanına tam anlamıyla sadık kalmış, fakat çizgi roman havasını yakalayan harika görselliğine rağmen içi boş bir film yapmıştı.

Üçüncü filmi olan Watchmen ise Alan Moore’un “En İyi 100 Edebiyat Eseri” arasına bile girmeyi başarmış ünlü çizgi romanının uyarlaması.

Film 80li yılların karanlık ve kasvetli bir alternatif Amerika’sında yaşayan eski süper kahramanları anlatıyor. Kahramanların bazıları öldürülürken bazıları ya hapse ya da tımarhaneye tıkılıyor. Ardından arta kalanları teker teker tanımaya başlıyoruz. Bunlarda kahraman kimliklerini terk edip sıradan bir vatandaş gibi yaşamaya çalışanlar. Bu karakterleri bize tanıtan bölümlerin birbirinden kopuk oluşu, ortak bir atmosferin olmayışı baştan beri bir ana sorun haline geliyor. Bütün karakterleri anlatan bölümler oldukça uzun olsa da hiçbir karakterinin derdi tam olarak anlaşılmıyor.

X-Men ve X2 filmlerinin senaryolarında çalışmış olan David Hayter ve Spike Lee’nin TV filmi Sucker Free City’nin senaryosunu yazmış olan Alex Tse, Watchmen’nin senaryosunu birlikte yazmışlar. Filmin en büyük sıkıntısı şüphesiz senaryonun sıkıcı, kendini tekrarlayan ve zekâ yoksunu bir kimliğe sahip olmasından kaynaklanıyor.

Filmin afişine baktığımızda “300’ün Yenilikçi Yönetmeninden” yazdığını görüyoruz. Zack Snyder’ın yeniliklerden hoşlandığını aşikâr. Fakat yenilikçi olması onu iyi bir yönetmen yapmaya yetmiyor ne yazık ki. Süper kahraman filmlerine farklı bir bakış açısı getirmeye çalışan film bunu hikâyesiyle değil de görsellikle yapmaya çalışınca çuvallıyor ve sadece görsel bir şov olarak kalıyor. Hikâyenin sinemadan çok çizgi roman mantığına göre ilerlediğini söyleyebiliriz.

Patrick Wilson, Billy Crudup, Matthew Goode ve Jeffrey Dean Morgan‘ın rolleri için doğru tercihler ancak Jackie Earle Haley etkileyici oyunculuğuyla adeta Rorschach’ı oynamak için yaratılmış izlenimini bırakıyor.

Zack Snyder yine etkileyici aksiyon sahneleri olan, görsel olarak tatmin edici, sadık bir uyarlama fakat hikâyeden yoksun bir film çekmiş. Ve tıpkı 300’de olduğu gibi ikinci kez bir Zack Snyder filminde hayal kırıklığına uğradığımı söylemeden edemeyeceğim…

Kimler İzlemeli

• Alan Moore hayranları.
• Çizgi romana sadık bir uyarlama izlemek isteyenler.
• Sadece Görsel Efekt peşinde olanlar.

Kimler İzlememeli

• 162 dakikaya katlanamayacak olanlar.
• Süper kahraman filmleri ile arası olmayanlar.
• Zack Snyder’dan hoşlanmayanlar.

Filmden Replik

Şiddetle geçen yaşamlar

şiddetle son bulur.

Rorschach

Çizgi romanı okumak istiyorsanız tıklayın…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 13 April 2011 15:34 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yeni denenen bir proje olan Source Code, tam olarak onay görmemiş, kendini ispatlamak için fırsat bekleyen, teknolojinin son harikası bir projedir. Colter Stevens (Jake Gyllenhaal) da bu projenin ilk deneğidir. Amacı terörle mücadele olan bu proje, geçmişte olmuş bir terör olayında hayatını kaybeden birinin bedeninde yeniden hayat bulan deneğin sadece sekiz dakika içinde olayın faillerini belirmesinde ve olabilecek yeni olayların önlemesinde kullanılmak için tasarlanmıştır. Chiago’da bir trende patlayan bombalar sonucu Source Code projesi ilk kez uygulamaya konulur. Daha önce Afganistan’da Amerikan ordusu için  helikopter pilotluğu yapan Colter Stevens, Sean adında bir öğretmenin vücudunda sahip olduğu sekiz dakika içinde bombayı trene yerleştireni bulmak zorundadır. Başarısız olduğu her sekiz dakika sonucunda tekrar olayın başına dönmesi gereken çavuş bir yandan görevini başarıyla tamamlamaya çalışırken bir yandan da projenin uygulamasında kendisiyle ilgili saklı kalan şeyleri farkedip bunun da üstüne gitmeye başlar. Bu zorlu görevinde çavuşun bulduğu her cevabın yeni sorular doğurması işini daha da zorlaştıracaktır.

Çok değil iki yıl önce Moon/Ay filmiyle tanımıştık genç yönetmen Duncan Jones’u. İlk filmiyle büyük başarı yakalayan yönetmen sadece aldığı ödüllerle değil eleştirmenlerden aldığı olumlu eleştirilerle de ileride  başarılı işlere imza atacağını belli etmişti. Biz de merakla çekeceği yeni filmi beklemeye koyulmuştuk. Başta Blade Runner’a saygı duruşunda bulunacağını söylediği Mute filmi için kolları sıvamıştı. Fakat daha sonra önüne gelen Source Code projesini kabul edince Mute projesi rafa kaldırılmıştı. Tabi bu projeyi kabul etmesinde Jake Gyllenhaal’ın da büyük etkisinin olduğunu belirtelim.

Önceki filmi gibi yine gerilim sularında yüzen bir bilim-kurguya imza atan yönetmen, bu filmde hem daha geniş bir oyuncu kadrosuyla hem de daha büyük bir bütçeyle filmi meydana getirmiş. Zamanda yolculuk, paralel evrenler, insan beyni gibi karmaşık konuları temel alan sağlam bir senaryoya sahip olan filmin ilk bakışta handikapmış gibi görünen tarafı filmin Bugün Aslında Dündü, Bakış Açısı gibi filmlerde olduğu gibi aynı anı tekrar tekrar ekrana taşıması ve bunun yaratabileceği monotonlukmuş gibi dursa da film, kurgusu ve yer yer mizaha göz kırpan oyunculuklarıyla bunu en güzel şekilde kotarmış. Böylece bilim-kurgu, gerilim ve yer yer komedi türlerinin güzel bir harmanı ortaya çıkmış. Oyuncu kadrosuna bakarsak projenin ilk deneği rolünde Jake Gyllenhaal’i, Colter’ın trende karşısında oturan güzel rolünde Michelle Monaghan’ı, bombacıyı bulma sürecinde Colter’a talimatlar veren yönetici rolünde Vera Farmiga’yı  ve projenin mucidi rolünde de Jeffrey Wright’ı görüyoruz.

Hitckcockvari müziklerin de etkisiyle gerilimi sürekli üst seviyede tutan ve incelikli bir senaryoyla insanı zaman zaman düşündüren Source Code, bence son zamanlardaki  kaçırılmaması gereken yapımların arasında yerini almış durumda. Türün meraklılarına duyrulur.

Bu yazı alploganer tarafından 12 April 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

BİRLİK OL!
Suratımıza çarpan ilk emir cümlesi bu! Bu birlikteliğin bileşenleri 1-9 arası numaralara sahip olan seçilmişler. Ha! Bu arada! Bu zamana kadar fantastik ve bilimkurgu sinemasındaki seçilmiş olanları bir araya toplayacak olursak, rahatlıkla üniversitede kurulan öğrenci birlikleri başkanlarını ezip geçebilecek sayıya erişebileceklerini söylersek eğer abartmış olmayız kesinlikle! Her neyse! Seçilmiş kişi sayısı bize yakın dönemin ayrıksı animasyonlarından biri olan “9″ u anımsatıyor ister istemez.
Eğer ki amacımız akrabalık bağlarını sıklaştırmaksa, benzerlikleri de rahatlıkla çoğaltabiliriz. O kadar derinlere ayak sürümeden konumuza dönmek gerekirse; Dokuz seçilmişin Mog adındaki vahşilerle imtihanı olarak kabul edebileceğimiz bir mozaik çerçevesinde, 4 numara John Smith’in macerasına tanık oluyoruz. İlk üç numaralı seçilmişlerin katledilmesi ile birlikte sıra John’a geliyor. Kaldı ki bu kovalamaca içerisinde John aynı zamanda hem ergenlik döneminin hem de seçilmiş kişi olarak kendisine bahşedilmiş olan güçlerin kontrolünü eline almak zorunda kalıyor. Timothy Olyphant’ın hayat verdiği koruyucu Henry her ne kadar dizginleri elinde tutmaya çalışsa da, John’un baş kaldırıları işi daha da zorlaştırıyor.

Netice bize gösteriyor ki, 4 Numara’nın solo dansı olarak kabul edebileceğimiz bu film, bir karma süper kahraman çeşitlemesi olarak “daha kalabalık” karakterler ile muhtemel bir devam filmine kapı açarak “birlik olma” temennisini yerine getirme konusunda ciddi bir adım atıyor. 6 Numara’yı hikayeye dahil etmesinin en önemli sebebi de bu mozaik yapıyı aktif hale getirebilmek elbette!

KORU!
Henry; okulda tanışmış olduğu Sarah’ya abayı yakan John’a, “eğer onu gerçekten seviyorsan önce onu koruyabilmek için başındaki musibetlerden kurtulmalısın” dersi veriyor. İlk aşkını, güçlerinin farkındalığını ve münferit ergenlik deneyimlerini üst üste yaşamak zorunda kalan John, bu öğütlere pek de yürekten kulak kabartmıyor. Dolayısı ile bu üç temenni içerisinde işlevini tam olarak muhafaza edemeyen kısım bu mevcut koruma kısmı diyebiliriz. yine de John’un Sarah’yı koruma dürtüsünün Peter Parker’ın kinden pek de farkı yok. Tüm süper kahramanlar gibi, kimliğini muhafaza edemediği andan itibaren, sevdiklerini güvence altına alma isteği bilinen en eski süper kahraman klişesi değil mi zaten?

AŞIK OL!
Bakın bu temenni yüzünüzde garip bir gülümsemeye sebebiyet verebilecek kadar komik! Filmin de meramını son derece temiz bir biçimde açıklaması ile birlikte, salona çekmek istediği hedef kitleyi de fazla gizlemeden gözümüze sokuyor aslında. Şimdi ben bu slogandan yola çıkarak kalkıp, en çiğ tabir ile “Ben 4 Numara, Twilight konseptinin bilimkurgu kültürüne adapte edilmiş halidir!” tanımını yaparsam eğer kimsenin buna itiraz edebileceğini sanmıyorum! Ne John, Edward Cullen’den -fiziği dışında- farklı bir tasarıma sahip ne de Sarah’nın misyonu Bella’dan farklı. Süper güçlü ve süper yakışıklı erkek ve onun korumasına muhtaç edilgen bir kız! Gelin de gözleriniz yaşarmasın. Eğer ki dünya üzerinde hala “sevgili ile gidilecek film” konsepti adı altında açıkça kendini belirten bir kategori yoksa, hiç geç kalınmış sayılmaz! Zira Ben 4 Numara, Twilight ile birlikte bu kategorinin sancaktarı olacaktır.

Eğer ki Timothy Olyphant yaş skalasını yukarılara çekmemiş olsaydı, Ben 4 Numara katıksız bir ergen filmi olarak anılabilirdi. İşin aslı halihazırda bu şekilde anılabilir. Ben 4 Numara’nın klişeler ile örülmüş gidişatına hafiften gün ışığı yayan en önemli özelliği, en azından aksiyon sahnelerinde tökezlememiş olması. Öyle ya! Artık aksiyon vaadinde bulunup salt kuru gürültü patırtı ile kafa şişiren tonlarca multi bütçeli prodiksiyonun ardından, “Ergen Filmi” olarak anılmasına rağmen bu işi layıkı ile yapan bir ekip ile hayata geçirilen Ben 4 Numara işte tam da bu konuda yırtıyor ve geçer nota nail oluyor. Filmin, küçük çaplı bir milenyum seçilmiş seçkileri kültü olarak anılması ya da şaka olarak kalması her ne kadar devam filme bağlı olsa da, görünen köye kılavuz alıkoymanın da pek akla kar tarafı yok!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 09 April 2011 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Source Code adlı filmde, saldırı düzenlenen bir trene zamanda geriye giderek  teröristlerin bulunması ve trendekilerin kurtarılmasını konu alan Dram – Bilim Kurgu tarzında bir hikayeyle baş başayız.

Filmde Jake Gyllenhaal, Michelle Monaghan, Vera Farmiga ve Jeffrey Wright oynuyor.

Bu yazı Ethem tarafından 05 April 2011 01:26 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çok doluyum Dünya İstilasına Anneeee… Çoooooooook!
Özel Bir Nedeniii Yoooooook! Tamamen Duygusal!

Muallakta kalan bu girizgahımtrağı olduğu gibi bırakıp sebeplere değinmek gerekirse… Neden mi kızgınım? Neden mi dargınım? Neden mi kırgınım? Hangi birine değinsem bilemedim… Mesela kahraman Amerikan askeri üst başlığı altına süpürülmüş militarizm dayatması mı? ı-ıh… Tek başına bir sebep olması imkansız bunun! Kaldı ki Hollywood bağrından kopup gelen milyon dolarlık blockbusterlarda oldukça alışıldık bir durum bu! Yani artık “gençler militarizme özendiriliyor.” gibisinden bayat bir itirazın tek başına geçerliliği olduğuna da inanmıyorum. Özenmesin arkadaşım gençler de! Öyle olur olmaz her şeye özenilir mi?

Mesele ilkokul talebesinin bile görmezden gelemeyeceği mantık hataları mı peki? Açık olmak gerekirse, kitlenin büyük bir kısmının afyon niyetine bünyesine kattığı pahalı prodiksiyonlarda mantık aranmasının da, yukarıda bahsettiğim maddeye komşu olduğunu unutmamak lazım. Mantık yükünden feragat ettiği halde eğlenceli olmayı başarabilen tonlarca örnek olduğunu biliyoruz zaten!

Peki mesele en uzun planın 10 saniye bile sürmediği ve aksiyon namına çetrefilli sahneler yerine sallabaş sallanan kameranın göz yorması olabilir mi? Şimdi burada durmak lazım. District 9 ile birlikte doruk noktalarında gezinen ve mocumentary mevzusunu son derece akıllı kullanmayı başaran yapımlar da türemedi değil. Yine de Green Zone bizlere bu işin nasıl abartılabileceğini göstermişti. Dünya İstilası ise iyice suyunu çıkarıp cıvıtıyor! En durağan sahnede bile bir saniye olsun sabit kalmayan kamera hareketleri bir süre sonra gözlerinizi yuvalarından uğratıyor. Milyonlarca dolar harcanmış bir filmde, yakışıklı bir arkaplana ve uzaylı istilası gibi albenili bir unsura rağmen, tüm görebildiğiniz münferit asker yüzleri oluyor adeta!

Bütçeye değinmişken, Jonathan Liebesman bu zamana kadar düşük bütçeli korku filmlerinin kamera arkasına geçmişti! Böyle büyük bir prodiksiyon ise onun zorlu sınavı olarak kabul edilebilir. Dünya İstilasının belli kusurlarını görmezden gelebilirdik. Eline onlarca milyon dolar tutuşturulmamış olsaydı elbette. Fakat film, izleyicisine nefes aldırmamaya and içmiş. Yeni nesil izleyici artık bu gibi vakaları “nefes kesen bir film” olarak yorumluyor. Bana göre ise ne yazık ki nefes darlığına sebebiyet veren bir görüntü çöplüğünden ibaret sadece.

Türün sıkı takipçilerinden biri olarak, bu daldaki en “feci” örneklerin başında gösterilen Independence Day’i bile mumla aradığım olmadı değil. Şükür ki Dünya İstilası, en kötü filmler listesinde genellikle zirveye oynayan bir Emmerich dehası olan Independence Day’i sollayabilecek kadar sağlam bir “felaket” filmi.

Filmin en şaşırtıcı yanı baş rolünü Aaron Eackhard’ın kapmış olması. Bu zamana kadar kendisini bu çapta bir aksiyon filminde görme şerefine nail olmamıştık. Anlaşılan o ki Predetor serisinin devam filmi ile izleyicinin ezberini bozan Adrien Broody vakasının bir benzerini de burada yaşıyoruz. Eackhard’ın tek mevzusu bu filmde başrolü kapmak da değil üstelik. Kendisi ikonik bir Amerikan Kahramanı haline geliyor. Bütün dünyayı elinin tersi ile ittirip istilayı Los Angeles etraflı biçimde ele alan Jonathan Liebesman, koca şehri yok eden hilkat garibelerinden kurtaran taburun ve özellikle baş çavuşun hikayesini, yer yer sinir krizi geçirmenizi sağlayacak bir mantıkla sunuyor.

Bir sinema eserinin “saçmalık” ya da “zaman kaybı” olarak nitelendirilmesini genellikle bayağı bulurum fakat ne yazık ki Dünya İstilası sanki bu iki çamur topunun hedefi olmak için durmaksızın debeleniyor gibi! Tabi yönetmen Jonathan Liebesman’ı da şimdiden Uwe Boll ile birlikte tarihin en kötü yönetmenleri arasına sokmakta da gecikmeyeceği aşikar!

Sözün özü şudur ki türün meraklılarının ezberlerini bozmayacak, türe uzak kalanların ise saç baş yolduracak bir film Dünya İstilası…Ne eksik ne de fazla! Eğer bir süper prodiksiyonun kafanızı dağıtmak için iyi bir tercih olduğuna inanıyorsanız bir daha düşünün…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 23 March 2011 02:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ve aradan üç yıl geçti.

Yıl 2010.

Strause Kardeşler bir uzaylı filmi çekmeye karar verirler. Joshua Cordes ve  Liam O’Donnell‘dan da senaryoyu beraber yazmalarını rica ederler. Joshua Cordes ve  Liam O’Donnell, Los Angeles’ta yüksek bir binanın çatı katında, karşılıklı oturmuş senaryo hakkında konuşuyorlardır.

Joshua Cordes: Hey filmin ismini “Skylight” koyalım mı?

Liam O’Donnell: İyide daha senaryoyu yazmadık ki.

Joshua Cordes: Peki, “Skyline” nasıl?

Liam O’Donnell: Tamam, tamam “Skyline” güzel.

Joshua Cordes: Bu bir uzaylı filmi değil mi?

Liam O’Donnell: Evet, Joshua.

Joshua Cordes: Sence uzaylıları yeşil ve koca kafalı mı yapmalıyız?

Liam O’Donnell: Hayır, bence hem biyolojik hem de mekanik olmalılar.

Joshua Cordes: Nasıl yani?  War of the Worlds filminde ki gibi mi?

Liam O’Donnell: Evet, onun gibi. Ama tam olarak onun gibi değil.

Joshua Cordes: Hey kafam karıştı!

Liam O’Donnell: War of the Worlds filminde ki tripodları hatırlıyor musun? İşte onlar gibi olmalı.

Joshua Cordes: Hey harika bir fikrim var!

Liam O’Donnell: Ne peki? Yoksa uzaylıların insanları kolayca yakalamak için mavi bir ışık kullanmalarını mı önereceksin?

Joshua Cordes: Hey bu benim fikrimdi!

Liam O’Donnell: Senaryoyu beraber yazıyoruz Joshua ne fark eder ki, afişte ve fragmanda ikimizin ismi olacak nasılsa.

Joshua Cordes: Hey bu benim fikrim tamam mı?

Liam O’Donnell: Tamam, tamam senin fikrin. Benimde şöyle bir fikrim var. Kadın hamile olsun. Ama filmin sonuna kadar çocuğa bir şey olmasın. Filmin sonunda kadının hamileliğini farklı bir şekilde kullanalım.

Joshua Cordes: Hey bu harika bir fikir! İlk olarak, kurtulmayı en çok isteyen kişiyi öldürmeye ne dersin. Bu çok çarpıcı olur. Hatta şöyle yaparız. Tam kurtulacak gibi olur sonra dramatik bir şekilde ölür. Nasıl fikir?

Liam O’Donnell: Harikasın Joshua! Peki, uzaylılar nereyi işgal etsin?

Joshua Cordes: Hmm…

Liam O’Donnell: Los Angeles’a ne dersin?

Joshua Cordes: Hey bu harika! Dur bir dakika neden hep Amerika?

Liam O’Donnell: Bilmem. Filmlerde uzaylılar hep Amerika’yı işgal etmiyor mu? Sonunda da Amerika hep kurtuluyor. Biz farklı bir şey yapalım. Amerika kurtulmasın.

Joshua Cordes: Eveeeet! Hatta Amerikalı askerler, uzaylıların gemisini yok etsinler. Sonra herkes kurtulduğu için çok sevinsin ama…

Liam O’Donnell: (Gülerek ve Bağırarak) O da ne! Hala yaşıyorlar mı?

Joshua Cordes: Hey bu benim fikrimdi!

Liam O’Donnell: Tamam Joshua. Bu senin fikrindi. Peki, başrolde ki adam bir değişim geçirsin mi?

Joshua Cordes: Nasıl yani? District 9 filminde ki gibi mi?

Liam O’Donnell: Evet, aynen öyle.

Joshua Cordes: Bu da sevgilisine deli gibi âşık mı olsun?

Liam O’Donnell: Evet, hatta sonunda…

Aniden deprem olur. Ya da onlar öyle sanırlar. Liam sözlerini tamamlayamadan elinde tuttuğu şarap kadehini yere düşürür. Neden gözlerinin kamaştığını anlamak için pencereden dışarı baktığında, Gökyüzünden Yeryüzüne inen Mavi Işıkları görür ve sonra…

Uğur TATAR

Filmin Fatih Yürür tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı SuperFrooog tarafından 16 March 2011 03:00 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bildiğiniz gibi Slumdog Millionaire filmiyle adından söz ettirmeyi başaran bir yönetmen Danny Boyle. Doğruyu söylemek gerekirse bu filmden önceki çalışmaları pek de dikkate şayan kabul edilmiyordu. Şöyle söylemek daha uygun sanırım: Danny Boyle, S.M.’den önce popüler bir yönetmen değildi.

Bunu açıklama gereği duydum ;çünkü o güne kadar duyulmamış ancak sonradan müthiş bir filmle patlayan pek çok yönetmenin önceki filmlerinde değerinin anlaşılmayışı ile çokça karşılaştık.

Neden Danny Boyle’den bahsediyorum? Karşılaştırmayı düşündüğüm iki filmin ilki 28 Days After: 28 Gün Sonra. 2002’de yönetmenin İngiltere’de kayda aldığı bu yapıt, Londra’da yaşanan bir salgın sonrası insanların değişime uğramaları ve hastalık kapmadan yaşayabilen bir avuç insanın maceralarını ele alıyor. Filmin başlarında hastane odasında uyanan kahramanımız (Alex Palmer) uzunca bir müddet hastanede ve şehirde yürüdükten sonra bir şeylerin bütün insanları ortadan kaldırdığını anlıyor. Sonrasıysa izleyenlerce malum, izlemeyenlerinse mutlaka seyretmesi gereken türden.

Sözünü edeceğim diğer filmse I Am Legend (2007): Ben Efsaneyim. Yönetmenliğini Francis Lawrence’ın yaptığı filmin baş kişisi ünlü oyuncu Will Smith. Smith de tıpkı 28 Gün Sonra’da olduğu gibi bomboş sokaklarıyla bir şehirde” New York” ta çıkıyor karşımıza. Filmin bu bölümüyle anlıyorsunuz ki şehirde bir şeyler yaşanmış ve bütün insanlar ortadan kaybolmuş.

Bu iki filmin konuları bu kadar benzeşirken filmlerden alınan tatlar oldukça farklı. Boyle’un film çekerken farklı olma arzusu içinde oluşunu 28 Gün Sonra filminde sahne sahne algılayabiliyorsunuz. Bir başka deyişle Slumdog Millionaire gibi gelecekte ses getirebilecek  bir filmin kokusunu alabiliyorsunuz. Boyle, filmin başından sonuna dek bir zombi filmi çekme arzusu içinde olmadığını belli ediyor. Bütün filmlerinde olduğu gibi ders vericilik ön planda.

Her iki filmde de şehirlerin bomboş oluşunun nedeni bir virüs. Boyle, Lawrence’ın aksine filmin ilk sahnesinden virüsü tanımlıyor: Öfke… Bu anlamda geleceğe alegorik bir gönderme yapıyor 28 Gün Sonra filmiyle.
Ben Efsaneyim filmiyse her yanıyla Hollywood kokmakta. Başrol oyuncusu W. Smith’in yeterli denebilecek performansı filmin ilgi çekici olmasına yetiyor.

28 Gün Sonra filminde farklı karakterlerin  filmde sıklıkla görülmesi Boyle’un işini kolaylaştırmış. Ben Efsaneyim ‘de W.Smith’in adeta tek kalışı  rolünü bir K-9 kurt köpeği ile paylaşması filmin izlenebilirliği için  önemli bir performansı gerektiriyor.

28 Gün Sonra filminde gerildiğim sahneler bir elimdeki parmakların sayısını geçmezken, Lawrence izleyiciyi korkutmak için elinden geleni yapmış. Bilgisayar efektleri Ben Efsaneyim’de diğer filme göre oldukça sık kullanılmış. Efektler bol olmasına rağmen inandırıcılıktan uzak değiller.

Her iki filmin de final bölümünün beni tatmin etmediğini söylemek isterim. Buna rağmen Ben Efsaneyim filmi gerek görselliği gerekse oyunculuklarla 2002 yapımı olan 28 Gün Sonra filminden daha başarılı olmuş. Tabii ki 28 Gün Sonra filminin senaryo anlamında Ben Efsaneyim’e oldukça benziyor oluşu insanı Ben Efsaneyim bir kopya film mi sorusuyla baş başa bırakıyor.  Başta da belirttiğim gibi 2007’nin olanaklarından iyi faydalanıyor yönetmen Lawrence ve senaryolar benzer de olsa iyi iş çıkarıyor.

Şehrinizde tek başınıza kaldığınızı hayal ederek bomboş olduğunu düşündüğünüz sokaklarda dolanmayı arzu ediyorsanız bu iki filmi birer gün arayla izleyin derim. Her ikisinde de dünyamıza ve geleceğimize dair çeşitli düşünceler uyanacaktır kafanızda.
Keyifli seyirler dilerim…

Bu yazı Murat Gil tarafından 07 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 03 February 2011 01:53 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tron Legacy filminin oyuncu kadrosundaysa Jeff Bridges, Michael Sheen, John Hurt, Olivia Wilde, Garrett Hedlund, Beau Garrett, James Frain, Amy Esterle, Serinda Swan, Brandon Jay Mclaren ve Bruce Boxleitner  isimleri mevcut.

Bu yazı Ethem tarafından 20 January 2011 00:49 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Strause Kardeşlerin el birliği ile hayat verdikleri ilk sinema projeleri olan Yukarıdaki Tehlike’nin, hatırıma ilk olarak Homeros’un Oddsey’ini yoldan çıkartmaya çalışan “sirenlerin” hikayesini getirmesi çok da saçma değil sanırım. Her ne kadar ana karakterimiz Jarrod’ın içinde bulunduğu durumu, Oddysey’in dirayeti ile bir tutmak yanlış olsa da; karşımızda -hiç olmassa kof bir bilimkurgu örneği olmamak için didinen bir yapım olduğunu söylemek yerinde olur. Hedeflediğinin ne kadarını başarabildiği ise aslen yazımızın gerçek konusunu oluşturmakta.

Strause Kardeşler onlarca blockbusterın görüntü yönetmenliğine ya da efektlerine el atmış bir ikili. Uzun süredir kamera ardında yaşadıkları bu makyajlama deneyimini, kendi bağımsız filmleri ile taçlandırmak istemeleri de alkış isteyen bir hareket. Her ne kadar hikayesi ve görsel altyapısı ile “Dünyalar Savaşı”, “District9″ ya da “Cloverfield” gibi örneklerin rotasını izlese de aslında zincirlerini bir yerde kırmak için didindiğini de göz ardı etmemek lazım. Elbette sarfedilen her eforun olumlu sonuçlar doğurmayacağını da dipnot olarak eklemek lazım. Nitekim Strause Kardeşler’in bu çabaları zaman zaman iç bayan bir denemeye dönüşmüş…Nasıl mı?

Multi milyoner dostunu ziyarete giden Jarrod’un vermiş olduğu sınav az buz bir sınav değil. Herşeyden önce kendisi lükse pahaya alışmamış bir karakter. Plazalarda gününü gün eden milyarder arkadaşından sıcak bakmadığı bir teklif alıyor. Bununla birlikte kız arkadaşının hamile olduğunu öğreniyor. Tahmin edebileceğiniz gibi Jarrod’da hazırlıksız yakalananlardan…Bütün bunların bir ev partisi çorbasında karıştırılarak izleyicinin ağzına bir kaşık uzattığınızda, alacağı tat Cloverfield’ın tutturduğu kıvama eş değer. (Burada amacım kesinlikle “bu film şundan şundan çakmadır.” lafını savurmak değil)

Derken ilk temasımız gerçekleşir. Bilinmeyen parlak mavi ışık huzmeleri kurban olarak ev partisinin “en abazan” bireyini etkisi altına alır. Bir sonraki aday ise Jarrod olmuştur. Fakat Jarrod bu temastan kurtulmayı başarır. Söylediğine göre bu ışıklar “karşı konulamayacak kadar” güzeldir…Evet evet tıpkı Sirenlerin Tatlı Sesi gibi.

Gelgelelim bu dakikadan sonra herşey paldır küldür gelişir. Gidelim mi yoksa Kalalım mı? ikilemi çerçevesinde binanın içinde bir o yana bir bu yana gezinen karakterlerimiz, Amerikan Hava Kuvvetleri’nin kurtarma çabalarına da birebir tanık olurlar. Film içerisinde Jarrod ve tayfasının, askerler tarafından kaç defa “kıl payı” kurtarıldığını saymaya çalışmanız da ziyadesi ile faydasız!

Tıpkı District 9′ın trajik karakteri Wikus Van De Merwe gibi bir başkalaşıma da maruz kalıyor. Neyse ki adını koymadığımız bu süreç finalde biraz “sıradışı” bir şekilde sonuçlanarak; filmin mantık hataları ile dolu ve son dönem kurgu-bilim örneklerini az da olsa bilen izleyiciler için “klişe” kelimesinin kalibresini milimi milimine dolduran senaryosunun biraz olsun anlam kazanmasını sağlıyor.

Yine de Yukarıdaki Tehlike’nin bu karma yapısının amacına hizmet edebilmesi için bir devam filmi uğruna kaza kurşunu sıkmak şart mıydı diye sormadan da edemiyor insan. Görsel maharetlerini sergilemekten çekinmeyen yönetmenlerin, ellerinin uzanamadığı konularda biraz daha yardım almalarının çok büyük faydaları olabilirmiş. Hiç değilse Independence Day görmüş bir kuşağın, saçmalama sınırlarına ve artık yıprana yıprana bağışıklık kazanmış sinirlere sahip olduğunu göz önünde tutarak, mantık hatalarını ellerinin tersi ile itip “eğlenceli” bir film yapma fırsatları bile olabilirmiş.

Sözün özü şudur ki yarı mekanik – yarı organik böceğimtrak uzaylı dostlarımız arasında Jarrod bir nevi Neo olarak yola devam mı edecek yoksa olağan bir gişe tatminsizliği sonucunda;”size herşeyi açıklayan bir son hazırladık kalanını sizler kurcalayın.” cümlesinin arkasına mı sığınılacak? Bu soruların cevabını da zaman verecek… Herkese iyi seyirler…

Filmin SuperFrooog tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 04 December 2010 03:14 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Shu Qi hayranlarııııı, acele ediiiinnn!

Shawn Yue hayranları.. Siz orda durun biraz, ben koşuyorum :D

Anlaşılacağı üzere, film izlenesi filmlerden.  Zaten, Donnie Yen, ?hapşırsa? seyredilir diyenlere ek olarak, Hong Kong?un çıtırı Shawn Yue, sadece ?dursa? izlerim ben?

Efenim, filmimiz Chen Zhen denen bir efsane adamı anlatmakta. Bu Chen Zhen (Donnie Yen) denen adam; Fransızlar-İngilizler ve pek tabii ?hain (!)? Japonlara karşı ?Masum Çin?i korumaya and içmis bir grup asker-vatandaş kitlesinden gelmedir. Savaş sonrası, Çin-Shanghai?ye döner. Elbette Shanghai?de de birçok suikast, adam kaçırma vakaları devam etmektedir. Ancak , zengin gurubun keyfi yeridedir. Zira zengin grup, kendini İngilizlere ve Japonlara adamış (!), gecesini gece, gündüzünü  gün eden bir tayfadır. Chen Zhen, ükesini Japon milletine yar etmeyeceğine söz vermiş bir vatanseverdir. Shanghai?de gece kulübü işleten Mr. Liu (Anthony Wong Chau-Sang) ile gece kulübüne ortak olmuştur. Kulübün dansçısı, Mr.Liu?nun de metresi olan Ki Ki (Shu Qi), Japonlara hizmet eden bir Japon Teğmenidir ve bilgi toplamak için birkaç adamı ile birlikte gece kulübüne dansçı olarak sızmıştır. Ana hedef , Chen Zhen denen adamı yakalayarak, Japon General?in , ?babasını öldürdüğü için? ondan intikam alması haline dönüşsede, aslında Çin idaresini tamamen ele geçirmektir.

Filmde Donnie Yen?in ne yazık ki her izleyişimde gözüme batan ?estetikli surati?na rağmen , o müthiş dövüş sahneleri, 30 kışının içinde girip 30 unu birden marizlemesi, Shu Qi?nin o narin halleri, yine Shu Qi?nin aşık kadın halleri, Anthony Wong Chau-Sang?ın karizmasi , Japon Genral rolündeki Ryu Kohata?nın başarısı, veeeeeeee Shawn Yue?nin , o mazlum Çin generali rolleri izlenesi hale getirmiştir filmi.

İzleyiniz efenim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 14 November 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu sefer ki konumuz; Dünya virüsün etkilerinden sarsılıp insanlar zombiye dönüşürken, Alice sağ kalanları bulup onları kurtarma macerasına devam ediyor. Umbrella şirketiyle olan savaşı yeni boyutlar kazanıyor, fakat Alice beklenmedik eski bir arkadaşından yardım alıyor. Yeni bir yol buluyorlar ve bu yol zombilerden uzak Los Angeles?da ki bir sığınağa gidiyor. Fakat, şehre vardıklarında şehir binlerce zombi ile dolu olmakta, Alice ve arkadaşları ölümcül bir tuzağa doğru adım atmaktadır..

Şimdi bu noktada merak ettiğim bir konu var. İnsanlar neden bu filme oyun gözüyle bakıyorlar? Gerçekten değil, çünkü eğer öyle olsaydı içeriye girerken lazım olur diye bir yönetme kolu ya da oyun konsolu falan verirlerdi gerektiği zaman filmi yönlendirsinler diye. Böyle bir karşılaştırmaya girdiğiniz zaman doğal olarak film ve oyun arasındaki karşılaştırmayı yapıyorsunuz kendi kendinize ve film bir hayal kırıklığından öteye gidemiyor.

Siz sevgili bu oyunun hayranları; ben Resident Evil isimli oyunu hiç oynamadım ve buraya sizleri objektif bakmaya davet ediyorum. Yok, orası böyle değildi, yok Alice şöyleydi ama bu sahnenin böyle olması gerekiyor diyenler, oyunla film arasında ki tutmayan isimlere laf atanlar… İzlemeyin filmi o zaman boşu boşuna. Bu yeni bir şey değil, 2. ve 3. filmde de aynı şeyleri gördünüz, aynı şikâyetler oldu. Mesela ben Saw serisinin boş bir seri olduğunu 4. filmden sonra anladım ve 5-6-7?yi izleme gereği duymadım. Böylece hem buradan filmin ne kadar gereksiz ve kötü olduğundan bahsederek, hayranlarını sinirlendirmedim, hem de kendi zamanımdan kazandım.

Filme gelecek olursak; amaç eğlence, filmden fazla bir beklentim yoktu. Serinin diğer filmlerini beğenmiştim ama elbette hiçbiri mükemmel seviyede değildi benim adıma.

Yeni yeni eklenmeye başlanan ”slowmotion” efektler ve kaçış sahneleri Matrix filminin aynısı. Hele başlangıçta bir sahne var ki, herhalde Matrix’i araya montaj yapmışsın dedirtiyor insana. Tamam, Hollywood da artık özgün senaryo kalmadı gibi bir şey ama bu kadar benzerlik niye tam olarak çözemedim. Elbette bu yolla insanlara bol bol malzeme vermişler. Herkes de bir Matrix’le karşılaştırma zevki, çalıntı senaryo diyerek oraya laf atmalar… Her film kendi içinde değerlendirilmelidir. Karşılaştırmayı sevmem, gerektiği zaman aşırı benzerlikleri ortaya koymayı severim ama sadece belirteç olmasını isterim. Keşke güncel sinema izleyicimizde en azından bu düşünceye sahip olsa, yapmasalar bile. Şu filme yazık oluyor gerçekten, benzerlikler olabilir tamam hatta aynısı bile olabilir ama ben izlerken çok zevk aldım.

Müzikler ve sahne renkleri çok güzeldi. Yeni aramıza katılan dev ortalığı bayağı bir karıştırıyor ve heyecana yol açıyor. Modifikasyona uğramış zombilerimiz normalden biraz daha fazla zorluk çıkartıyor kahramanlarımıza. Alın size heyecanın bir an eksik olmadığı bir zombi filmi.

Oyuncu kısmında Jovovic hakkında fazla bir şey söylemeye gerek yok ama Wenworth Miller’ın kadroya dâhil olması ayrı bir tat katmış filme. Filmde repliklerden daha fazla aksiyon olması ise en azından bu tarz bir filmde tercih edilebilir bir şey.

Son olarak söylenmesi gerekenler sanırsam, senaryonun biraz fazla havada kalması, bir amaç var ama neden o amaç tam olarak açıklanamıyor. Bazı sahnelerde olan olayların bir nedeninin açıklanmaması sizi gereksiz düşüncelere sürükleyip, ikilemde kalmanıza yol açabilir.

Âlice: There is Hope.

Aragorn : There is Always Hope…’

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 26 October 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ufuk Çizgisi / Skyline adlı filmin yönetmeni Greg Strause ve Colin Strause. Senaryoda Joshua Cordes ve Liam O\’donnell var.
12 Kasım 2010 da vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda Kate Mara, Brittany Daniel, Donald Faison, Eric Balfour, David Zayas, Neil Hopkins, Laz Alonso, Aneliese Roettger, Phet Mahathongdy ve Tanya Newbould isimleri yer alıyor.

Bu yazı Ethem tarafından 15 October 2010 01:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

10 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Ölümcül Deney 4 (Resident Evil: Afterlife) adlı filmin yönetmen ve senarist ltuğunda Paul W.S. Anderson ismi yer almakta.

3 boyutlu olarak gösterime girecek olan filmin oyuncu kadrosu ise; Milla Jovovich, Wentworth Miller, Ali Larter, Spencer Locke, Shawn Roberts, Kim Coates, Kacey Barnfield ve Boris Kodjoe.

Bu yazı Ethem tarafından 02 September 2010 21:59 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Basit bir konu. Bir gurup paralı asker, özel bir görev için bir araya gelir ve sonunda acı gerçek öğrenilir. Asllında kendilerinin yem olarakkullanıldıklarını öğrenen askerler, keklenmenin verdiği acı ile kendi kurallarıyla yaşamaya çalışacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 31 August 2010 21:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı svrsnm tarafından 20 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Cara, mahkeme için psikolojik danışmanlık yapan bir psikayatristdir. Hastalarından biri bölünmüş bir kişiliğe sahiptir. Cara, hastasının kişiliklerinin birer cinayet kurbanı olduğunu keşfeder. Bunun üzerine idealist doktor, zamana karşı yarışarak cinayetlerin esrarını hastası ile gerçekleştirdiği seanslarda çözmeye çalışır.

Gerçek ile fantastik dünya arasında gidip gelen bir film izledim. Şöyle açıklamaya çalışayım, ilk önce normal hayattan kesitler geliyor önümüze. Bir psikolojik hasta var ve bu kişide kişilik bölünmesi olduğuna karar veriliyor. Ama daha sonra film ilerledikçe bu olayın 2 kişiden ibaret olmadığını ve çoklu kişilikleri yansıttığını anlıyorsunuz. Buraya kadar olan sahneler için filmin ilk yarısı diyebiliriz rahatlıkla. Buraya kadar tamamen gerçek dünyadan bir kesit sunmuşlar.

Daha sonra bir geçiş yapıldığını görüyorsunuz. Bu sefer olayımız biraz fizikötesi dünyaya geçiyor ve başka öğeleri tanıyoruz ve daha sonrada özelliklerini kavrıyoruz. Burada yapılan çok önemli bir geçiş var. Hastamız kısa bir süre için unutulmuş havası yaratıldı bende. Hani futbol izlerken bazen deriz ya ?? Hasan sahada mı belli değil ?? diye, işte bir ara hastayı kaybetmişler. İşin daha fenası bir ara kendi kendinize sorgulamaya başlıyorsunuz acaba o?na ne oldu ve hikâyeye nereden dâhil olacak diye? Ama öyle bir giriş yapmayı başarmış ki…Gerçek dünya ile fantastik öğelerin bulunduğu zaman arasında geçiş hastamız açısından yeteri kadar iyi değildi, ama en azından konuyu güzel bağlamaları buradaki eksi tarafı artıya doğru biraz daha yaklaştırıyor, tatmin edici diyebiliriz.

Son olarak konuşulması gereken herhalde oyuncu performanslarıdır. Jonathan Meyers?ı daha önce From Paris with Love filmiyle hatırlıyorsunuz. Orada ki performansının da ne kadar dikkat çekici olduğuna daha önce değinmiştim. Hatta bıraktığı bıyık sayesinde, mimiklerin bir ara J.Depp?e ne kadar benzediğinden bile bahsetmiştim. Bu filmde de dikkat çeken bir oyunculuk performansına imza atmış. Özellikle biraz gerektiğinden fazla kopya vermenin pişmanlığını yaşarken; içinde yaşadığı çoklu kişilikler sırasındaki değişik hal-durum hareketlerini dikkatle izlemek gerekiyor. J.Moore ise inançlı bilim insanı rolünde gayet iyiydi her zamanki gibi onu izlemek zevkti.

Sonuç olarak psikoloji, gerilim, dram öğelerini birleştiren bir film olmuş. Başlarda herhalde sonucu bilimsel olarak açıklanacak tarzında bir düşünce içine girmişken filmin gittiği yön bir anda tamamen değişiyor ve doğal olarak beklentilerinizi yükseltiyorsunuz ve konsantrasyon seviyesiyle beraber acaba sonunda nereye gidecek diye düşünmeye başlıyorsunuz. Seyir zevkini arttıran bir diğer faktörde bu olsa gerek. Normalde bu tarz filmleri fazla sevmem ama bu film yaptıklarıyla, Meyers?de oynadığı oyunculukla ilgimi fazlasıyla çekti. Tavsiye ederim.
Notum 10/7.6

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 15 August 2010 03:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin konusunu burada uzun uzun anlatmaya gerek yok, merak ediyorsanız okumayın filmi izleyin direk. Film hakkında kendi düşüncelerimi ve görüşlerimi burada paylaşmanın daha iyi olacağını düşündüm. Ama kısaca anlatmak gerekirse; rüyaları kontrol etme üzerine bir film diyelim ve geçelim hemen.

Film başladığı anda ufak ısınma turları atan Formula 1 arabalarına benziyor. Yer yer şöyle ileriye doğru kendini itekleyerek arkasından neler geleceğini size hissettirmeye çalışıyor. Daha sonra asıl konuya geliyorsunuz. Kahramanımız Cobb?un eve tekrar dönebilmek için yapması gereken bir dizi zor görev vardır; insanların rüyalarıyla oynamak.

Nolan?ın daha önce birçok filmini izledik, daha doğrusu kendisi izlettirdi bizlere yaptığı enfes filmler ve içinden çıkılamayacak senaryolarla. Başka yönetmenlerin elinde mahvolabilecek bir senaryoyu bizlere bu denli sunduğu için gerçekten ona teşekkür etmemiz gerekiyor. Diğer filmleriyle herhangi bir karşılaştırmaya girmek istemiyorum, hepsinin yeri elbette ayrıdır ama bu sefer biraz daha fazla görsel efekt kullanımı ve senaryonun anlaşılabilirliğini arttırma çabaları var gibiydi. Filmi beğendiysem, komple olarak beğendim. Şu en iyiydi ya da şu böyleydi diye teker teker saymak istemiyorum çünkü her sayacağım şey bir bütünün parçaları olacaktır ve bunları birbirinden ayrı olarak konuşmak bir o kadar gereksiz olacaktır. Tabiî ki övgüyü hak edenlerden biraz daha fazla bahsedilir mesela görsek efektler.

Görsel efekt demişken, pahalı ve lüks binaların, mis gibi yolların teker teker nasıl yok olduğunu ve harcandığını gördükçe mest oluyorsunuz. Yavaş çekimlerde fırlama efektleri, hareket efektleri tek kelimeyle inanılmaz olmuş. Herkes efekt kullanabilir ama efektleri bu denli kusursuz bir şekilde kullanılmasına ben daha önce şahit olmamıştım, hadi filme yalakalık yapmayalım, daha önce gördüğüm en iyi 3 arasında diye belirteyim. Sanki binalar parçalandıkça, pencereler patladıkça daha fazlasını görmek isteyen bir çocuk gibi yerinizde duramıyorsunuz, bu şöleni daha fazla izlemek istiyorsunuz. Teknik yapım üst seviyedeydi gerçekten.

Geriye dönüp baktığımız zaman son yıllarda inanılmaz hâsılat yapan ya da adından konuşturan kaç film hatırlıyorsunuz. Ben bunu kendime sorduğum zaman her seferinde 1 den fazla kere C.Nolan isminin geçmesi beni gerçekten rahatsız etmedi hiç. Tekrar soruyu değiştirip de, son yıllarda hatırladığınız en sıra dışı ve ilginç konu neydi diye baktığınız zaman gene akla gelen isimler arasında Nolan. Çünkü düşünülemeyeni yapmak ve sonunda inanılmaz bir şekilde bağlamak ki bu bağlama genelde seyircinin eline un şeker ve süt verip, gerisini yapması beklenen bir biçimde oluyor; harika bir durum. Nolan yapımlarında ne yazık ki ele yüze bulaştırılan senaryo, sonu bitmek bilmeyen filmler ve bittiği zaman hadi kalkın evde kedinin mamasını koymamız lazım gibilerinden umutsuz sonlar yaşamıyorsunuz.

Bu filmden sonra bir kere düşündüm ki; C.Nolan sinema olayını çok üst bir seviyeye taşıdı. Gerek yapım, gerek fikir olayını ve bunu sadece fikirde bırakmayıp sinemaya aktarmayı ve daha inanılmaz olanı bunu yaparken filmde en ufak bir mantık hatası bulamamızı sağlamasıyla çitayı çok üst seviyede bir noktaya koydu. Daha önce insanlığın beğenisine sunulmuş olan filmlerin hepsinden bir kademe daha üstün belki de. Hatta biz ??sanat tarihi!??? olayını biraz fazla koruma isteğinden ve belki de gereğinden fazla abarttığımızdan dolayı Godfather, Shawshank ya da Pulp Fiction gibi filmlerin üstüne gül koklamıyoruz. Fight Club, gibi yapımların arkasına sığınarak her yerde halen yaşatmaya çalışma sebebi arıyoruz. Belki de herkes tarafından beğenildiğinden, inanılması güç geldiğinden dolayı otoriteye karşı gelme isteğimiz uyanıyor ve bu film için en iyisi diyemiyoruz. Hatta komedi sınırlarını zorlayarak ??Oxford vardı da ben mi gitmedim?? tarzında İbrahim Tatlıses açıklamalarına sığınarak teknoloji o zamanlar olsa, o adamlar neler yapardı diyen bir kesim oluştu (Teşekkürler J. Camaron). Hele yapılan iyi bir işe çomak sokmaya bayılanları saymıyorum bile. Diyaloglar kötü, Matrix?den çalıntı sahneler var vb… Belki de sinemaya başladığından beri sevdin filmi artık benimsemiş olmandan dolayı onun üstüne bir şey göremiyorsun. Shawshank benim en çok beğendim komple filmdi izlediğim 2003 yılından beri. Ama artık en beğendiğim film olarak kalabilecek mi?

Filmin sonu hakkında konuşmamız gerekiyor birazda. Burası zaten tamamen ayrı bir hikaye olarak göze çarpıyor. Filmi beğenmiyorum diyen bir izleyiciye daha rastlamadım ama rastlarsam neden sevmediğini ya da beğenmediğini sormak isterdim. Acaba bizim gördüğümüz ve beğendiğimiz hangi noktasını beğenmedi, ya da biz acaba filmden etkilendik de o noktayı mı kaçırdım acaba diye. Belki de bunun nedeni sonunu tam olarak bilemediğiniz filmleri sevemediğimizden olabilir, ama böyle bir durumdaysanız bile sadece izledim diyebilmek adına bir kere izlemeniz gerekiyor.

Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe, Cillian Murphy, Tom Hardy, Ellen Page, Marion Cotillard, Joseph Gordon-Levitt, Tom Berenger ve Michael Caine gibi seçkin oyunculardan kurulu bir kadrosu var. Yönetmenlerin seçtiği oyuncular vardır ki L.DiCaprio da Nolan?ın adamı olarak gösterilebilir. Biraz eleştiri yapmak gerekiyorsa, böyle bir filme sanki biraz fazla masum kalmış gibi. Şu satıra gelene kadar aslında DiCaprio?nun ??Hitman?? konulu filmlerde oynayabileceğini düşünüyordum ama bu kadar temiz bir ifadeyle sanırsam olacak iş değil. J.G.Levitt artık oldu. 2007 yılında onu ilk defa izlediğimde ??ileride çok büyük projelerde oynayacak bir duruma gelecek?? demiştim yazımda (referans gösteremiyorum) ve o duruma şu anda geldi. Oynadığı proje çok büyük ve yaptıkları da ortaya çıktı. Bu arada; Cotillard?ın İngilizcesinin ne kadar akıcı olduğuna dikkat edeniniz oldu mu bu ara?

Her ağızdan çıkan ??inanılmaz film?? lafına yönelik kendi adıma belirtmekten asla çekinmeyeceğim bir nokta var. Tartışmalı olarak gelmiş geçmiş en iyi film olarak kabul edilebilir, ya da bundan daha iyisi yapılabilir mi diye tartışılır ama etrafta film hakkında o kadar fazla şey konuşulup söylendi ki, bir kısmına kulak tıkasanız bile, mecburu bulunduğunuz (Msn, Facebook) gibi ortamlardan mutlaka bir şeyler okumuşumdur. Bu okuduklarım çerçevesinde mecbur olarak beynimin yarattığı bir beklenti vardı, çok üst seviyede olan bir beklenti. Filmi izleyip, sindirdikten sonra rahatlıkla söyleyebilirim ki benim bütün beklentilerimi karşılayamadı, ama bu kadarı bile gerçekten çok iyiydi.

Artık yazının sonuna gelmiş bulunmaktayım. Çok keyifli bir 2 saat 20 dakikanın ardından, keyifli bir yazının da sonuna geldim. Yılda kaç tane böyle film geliyor ya da kaç film bunun kadar hatırda kalır oluyor? Yıllar boyu çok film izledim, izlediniz. Tarih boyunca insanlığın beğenisine sunulmuş ve çoğu izleyici için artık fenomen kabul edilmiş filmlerin de büyük çoğunluğunu izlemiş bir sinemasever olarak; bu yapıma 10/9.4 vermek yeterli olacaktır. Hayalimdeki not 9,7- 9,8 gibi bir şeyler vermekti ama o kadar değil, Nolan?a bir deneme şansı daha veriyorum?

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 06 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Konuya gelirsek birçoğumuzun bildiği gibi, sözde bilimadamı olan Dr. Peter Venkman (Bill Murray)?a  bir üniversite tarafından bilim için kullanabileceği bir fon açılmıştır. Fakat bilim dışında her şeyle uğraşan doktor bu kaynağını sonunda kaybeder ve ekibini de alıp kara kara düşünmeye başlar. Bilimadamı kimliğini kullanarak ne yapabileceklerini düşünürken akıllarına bir Hayalet Avlama Merkezi (bu ismi ben uydurdum) kurmak  gelir. Ve bütün şartları sağlayıp bu merkezi açarlar. Başta hiç müşteri bulamayan avcılar, birden ummadıkları bir şekilde basının ilgi odağı haline gelirler ve şehrin en popüler kişileri olurlar. Ve nihayet o arzu ettikleri şeyi yapmaya başlarlar:Hayalet avlamaya.

Film 1984 yapımı bir bilim kurgu olduğundan bugünün efekt şölenleriyle dolu filmleriyle görsel olarak yarışması mümkün değil tabi ki. Ama nostaljik bir anlam ifade ettiğinden izlemek kesinlikle kayıp olmayacaktır. Kadrosunda Bill Murray, Dan Aykroyd, Sigourney Weaver, William Atherton gibi oyuncuları bulunduran filmin yönetmenlik koltuğunda da Ivan Reitman oturmaktadır.(Kendisi aynı zamanda Aklı Havada filmiyle tanıdığımız Jason Reitman?ın da babasıdır.)  Bill Murray?in o umursamazca oyunculuğunu izlemek için veya çizgi filmini kaçırmayanlar için hele de o sempatik amblemin hastası olanlar için güzel bir deneyim olacağı kanaatindeyim. İyi seyirler?

Bu yazı alploganer tarafından 04 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

3 Eylül?de Türkiye?de vizyona girecek olan Universal Pictures filmi Çılgın Hırsız (Despicable Me), kötülük yaparak mutlu olan koca bir adam ile çok büyük bir hırsızlık yaparken hayatına giren üç küçük çocuğun hikayesini anlatıyor.

Dünyanın en büyük kötü adamı Gru (orijinalinde Steve Carell seslendiriyor) ve yardımcıları ?minyonlar? dünya tarihindeki en büyük soygunu planlamaktadırlar.

Büyük hırsızlıkta hedef ?Ay?dır. Kötülük planında her şey hazırdır; küçültme ışınları, dondurucular, karada ve havada savaşa hazır araçlar? Plan dışı ortaya çıkan ise üç küçük çocuğun Gru?ya hiç bilmediği bir şeyi gösterecek olmasıdır: içindeki baba olma potansiyelini!

Çılgın Hırsız?da kimin yaramaz, kimin terbiyeli olduğu ilk etapta belirsiz olsa da, hikaye ilerledikçe her şey ortaya çıkıyor. Gru insanlara kötülük yapmaktan hoşlanan bir karakter olarak ilk anda beliriyor. Alışveriş kuyruğundakileri dondurarak öne geçiyor, küçük bir çocuğu ağlatmak için ona balon hediye ediyor. Yüzyılın suçunu işlemeye hazırlanırken ise hiç bilmediği engellerle karşılaşıyor, babalık duygusu gibi? Gru?yu destekleyen anne karakteri (Julie Andrews) ise oğlunun yaptıklarını eleştiren ve biraz yetersiz bularak zekice davrandığını düşünen bir karakter? Gru?nun can düşmanı ise yine kötülük peşinde olan asosyal bir Vector, o da kendince çok başarılı bir kötü.

Çılgın Hırsız?ın en önemli karakterleri ise ?minyonlar?. Gru?nun dünyasında çok önemli yer tutan her biri farklı özelliklere sahip minyonlar filmin en eğlenceli unsurları aynı zamanda. Yeraltında yaşayan minyonlarkomik ve yaratıcı hayal gücünün eserleri. Masumluk ve fesatlığı bir arada bulunduran kendilerine has bu yaratıkların özel dilleri bile var.

Yönetmenliğini Oscar adayı Chris Renaud (kısa film ?No Time For Nuts?) ve Pierre Coffin?in (Pat et Stanley) yaptığı Çılgın Hırsız?da, The Office adlı dizinin yıldızı Steve Carell yanı sıra seslendirmede önemli oyuncular görev alıyor. Romantik komedilerin genç oyuncusu Jason Segel, Nickelodeon yıldızı Miranda Cosfrove ve Oscar ödüllü efsanevi oyuncu Julie Andrews. Filmin yapımcıları ise Meleandri?yle birlikte, Janet Healy ve John Cohen.

Sergio Pablos?un hikayesinden Cinco Paul ve Ken Daurio tarafından senaryolaştırılan animasyon komedinin müziklerinde de başarılı bir ekibin imzası var. Grammy ödüllü sanatçı ve satış rekorları kıran müzik yapımcısı, filmin müziğini Heitor Pereira?yla (İlişki Durumu: Karmaşık, Beverly Hills Çuvava) birlikte yapan Pharrell Williams.

Yapımcılardan John Cohen?in hepimizin içinde ifade edilmeyi bekleyen kötü bir yan olduğunu keşfettiğini söylerken, Gru karakterinin içindeki kötülük sayesinde filme müthiş komedi unsurları kattıklarını belirtiyor?

Çılgın Hırsız Gru, minyonlar ve üç küçük afacan Margo; Edith; Agnes 3 Eylül?de Türk izleyicisiyle buluşacak?

Filmin Türkiye resmi sitesi buradadır.

Bu yazı Ethem tarafından 03 August 2010 23:15 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Inception adlı filmin yönetmen ve senaristi Christopher Nolan. Yapımcı Christopher Nolan, Jordan Goldberg, Emma Thomas ve Zakaria Alaoui.
Filmin oyuncu kadrosunda ise; Leonardo DiCaprio, Marion Cotillard, Michael Caine, Ellen Page ve Cillian Murphy isimleri yer almakta.

16 Ekim 2010 da vizyona girecek olan Inception adlı filmin maliyetinin yaklaşık 200 milyon dolar civarında olduğu söylenmekte.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 15 July 2010 04:39 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 15 June 2010 19:11 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin kısaca konusu ise;
Elsa (Sarah Polley) ve Clive (Adrien Brody) hiçte etik olmayan ve sonunu hayal bile edemedikleri mucizevi bir deney üzerinde çalışmaktadırlar. Genetik birleşimler konusunda uzman olan iki bilim adamı, hayvan ve insan genlerinin birleşiminden oluşan bir canlı türü ortaya çıkartmışlardır.
Haliyle çocukları gibi olan bu canlıya Dren ismini vermişlerdir fakat Dren, gün geçtikçe bir kadına benzemeye başlayacak ve zamanla büyüyerek tehlikelere açık veya tamamen bir tehlike haline gelecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 03 June 2010 15:39 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com