Bu yazı Ethem tarafından 11 February 2012 19:50 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 09 February 2012 19:57 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hiç varlığını saklamak zorunda olduğun anlar yaşadın mı? Kendin gibi hareket etmek istediğinde başka kimliklere büründün mü? Seni sen yapan şeyler sonucunda canın yandı mı? Yaşadığın çevreye ayak uydurmak için hissettiklerini inkar ettiğin oldu mu?

Bu soruların insanları düşüncelere sevk ettiğini biliyorum. Çünkü şu an şu soruları ben de kendime soruyorum.

Cahillik mi desem, kabullenememezlik mi, önyargı mı… Neydi bizi bilinmemezlikten korkutan? Oysa her şeyi ama her şeyi bugüne kadar yaşayarak öğrenmedik mi? İlk adımımızı attığımıda yanımızda ailemizden her hangi biri vardı. Elimizden tuttu o. Ama ilk adımı atan bizdik. Elimizden tutan kişi sadece bize destek olmuştu.

Keşke hayatımız boyunca da destek olmaya devam etselerdi. Destek olmadıkları zamanda da köstek olmadan. Belki de çok fazla şey istiyorumdur çevremdekilerden bilmiyorum… Kim bilir belki yanılan benimdir.

Bu film bana kendimi saklamam gerektiğini öğretti. En önemlisi beni ben olduğum için sevebilecek insanların olduğunu bilmemi sağladı.

Rengarenk kostümler, ışıltılı bir dans, göz kamaştıran şahane bir gösteri… İçinden geleni yaptığında daha bir ışıl ışıl değil mi?

İşini severek yapan birini gördüğünüzde farkı göreceksinizdir. İşini sevmeyen birinin sönüklüğü yoktur işini sevende.  Kendini sevende de aynı durum yok mu? Peki çevrenin baskısı yüzünden kendinden uzaklaşanlar ne olacak? Sırf kendi olmadığı için sevildiğine inanan bir insanın psikolojisini düşünebiliyor musunuz? Sizi büründüğünüz kişilikle seven bir aileniz olsa, sevgilerine ne kadar itibar edersiniz? Bu sizi üzmez mi, düşündürmez mi? Gerçekleri bir gün öğrendiklerinde durum ne olur?

İşte Zenne’de de buna şahit oluyoruz. Gerçeklerle; hiç ummadığımız bir anda, en hazırlıksız anımızda bizimle yüz yüze geliyor.

Bir yanda ailesi tarafından kabul görmüş biri, diğer tarafta kendini gizlemeye mahkum biri… Ve bir gün yolları bir fotoğrafçının ardında tek bir kadere bağlanıyor.

Müzikleriyle hüzünleneceğiniz, renklerle büyüleceğiniz, senaryosuyla içinizi burkacak bir film…

Daha sayfalarca şey yazılabilecek bir film. Tek kelimeyle farklı bir anlatım. İnsanı hikayesiyle içine sürüklüyor. İzlerken sanki ben, ben değildim de Ahmet’tim, Can’dım. İçimde bir yerlerde sakladığım hüzün gün yüzüne çıktı. Son sahnede hıçkırıklarıma engel olamadım.

Daha ne diyebilirim ki… Kelimelerimi özenle seçmeye çalıştığımdan olsa gerek cümlelerimi adam akıllı kurmakta zorlanıyorum.

Böyle yapımlar kolay kolay ortaya çıkmaz diyerekten de yazımı sonlandırıyorum.

Bu yazı leithycat tarafından 06 February 2012 00:03 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İnsanların suçu yoktur savaşlarda
tek suçlu varsa o da garip politika
bir yere varılmaz bu boş kafalarla
sınırlar yalnız duvardaki haritada

Rashit’in “Çok Mu Zor” adlı bu şarkısının sözlerinden sonra bu yazıyı bitirsem aslında bütün filmin bi resmini çekmiş olurum sanırım. Tıpkı bu parçalanın sözlerindeki gibi, dize dize, kelime kelime anlatılan aynı. Neden bu zulüm diye sorup durdum kendime? Neden insan toprak, ırk, din, farklılık gibi durumları bahane ederek öldürür ötekini ya da neden kendisine benzemeyenleri ortadan kaldırarak mutlu olmaya çalışır?

Hotel Rwanda filmini tipik bir Amerikan film endüstrisi üretimi bir yapımı olarak bekliyodum. Bu sebeple uzun zamandan beri hakkında oldukça olumlu şeyler duymama rağmen izlemeyi erteliyordum. Fakat geçenlerde “Sinemada İnsan Hakları” ile ilgili filmleri yorumlayan çok sevdiğim bir sinema eleştirmenin bu filmi listenin en tepelerine koyduğunu görünce izlemeye koyuldum. Ruanda’da 90′lı yıllarda yaşanan iç savaş ile ilgili seneler önce TV’de yanılmıyorsam Çoşkun Aral’ın bir programını izlemiştim ve o gece gerçekten uyuyamamıştım. Birbirine düşürülen iki farklı ama neredeyse aynı ırkın savaşı. Evet yanılmadınız bu birbirine düşürmeyi o bölgedeki sömürgesini devam ettirmek isteyen, paradan ve güçten başka hiçbir şey düşünmeyen çok çok uygar, gelişmiş, modern bir Avrupa devletinin hükümeti yapıyor.

Film 90′ların ortasında Ruanda’da Hutu ve Tutsi kabilelerinin gergin kutuplaşmalarının görüntüleriyle açılıyor. Ruanda’da Belçika merkezli bir otel zincirinin müdürü konumundaki Paul Rusesabagina’nın gerçek hikayesi bu film. İşini iyi yapan, yardımsever ve dürüst bir aile babası Paul. Karısı ise sözde düşman ilan edilen kabileden birisi. İç savaşın başlaması ile azınlık olanlar diğer kabile ve hükümete bağlı askerler tarafından katledilmeye başlanıyor. Adamımız ise çalıştığı otele bir zincir otel olmasına rağmen komşuları tanıdıkları, turistleri kısaca yardıma ihtiyacı olan herkesi almaya çalışıyor fakat Birleşmiş Milletlerin adamları geri çeklinice bir başına kalıyor. Ülkedeki kaos ve savaş ortamı kıtlağa, susuzluğa yol açıyor. Tüm imkansızlıklara rağmen soykırımın önüne geçmek için eşiyle birlikte mücadele veriyor. Katledilmek istenen bir halkı otele tıka basa yerleştiriyor adeta. Milisler durumu öğrenince ise hem kendisinin hem de ailesinin hayatı ciddi anlamda tehlikeye giriyor. Filme gerçekten insanı içini sızlatan sahneler var.

Filmin hikayesini gerçek ve yaşanmış bir katliamdan alması bir yana böyle bir olay yaşanamamış bile olsa bizi inandıracak kadar etkili bir anlatıma ve yalınlığa sahip. Ayrıca film boyunca Birleşmiş Millet’lerin acizliği, Belçika’nın o yıllardaki hükümetinin kan ve acıdan beslenen iğrenç politikasını, Fransa gibi güçlü bir ülkenin başkanın korkakça ve bencilce açıklamalarını, belki de yaşanmış en büyük soykırımlardan birini tüm insanların evlerinde TV’lerden izleyip yazık dedikten 10dk sonra hepsinin unuttuğumuz gerçeğini yüzümüze yüzümüze vuruyor. Evet özellikle bu TV’de izledikten hemen sonra unutmamız olayını filmde çarpıcı bir şekilde dile getiriyor bir gazeteci. Ben filmi izledikten sonra aslında dünyada yaşanan bütün bu tip cinayetlerde hepimizin payı olduğunu düşünüyorum. Göz yumuyoruz. Unutuyoruz
Bu arada bunu söylemek kanımı donduruyor ama iç savaşın yaşandığı o yıllarda ülkede 3 ay gibi bir sürede 800.000 kişi ölüyor.

Hotel Rwanda’nın başrol oyuncusu gerçek bir kahramana can vermiş. Don Cheadle’ı bu rolüyle asla unutmayacağım. Albert Camus’un da dediği “Yaşayacaksan kahramanca yaşayacaksın”. Onlarca insanı para pul itibar hatta kendi ailesini, canını bile düşünmeden feda eden bir adam bu bahsettiğimiz. Ama asıl önemli olan ise bu kahramanı merkez alarak dünyada neler olup bittiğini bir belge niteliğinde asla unutulmayacak bir şekilde beynimize kazıyan eleştirisel bakış açısı. Gerçekten bu kadar korkmadan dünya devlerine giydiren bir yapım son yıllarda izlememiştim.
Aynı zamanda bu filmi izlerken gözyaşlarımı tutamadığımı da belritmem gerek. Çok acıtan bazı sahneler mevcut zira.
Bu film insanlığın kimler tarafından nerelere götürüldüğüne dair enfes bir tecrübe. Hotel Rwanda unutulmaz bir sanat eseri.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 23 January 2012 00:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 08 January 2012 17:45 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Siz hiç egosu tavan yapmış zengin bir ukalanın saçmalıklarını diğer hikaye içeren filmlerdeki gibi aynı heves ile izler miydiniz? Yada bir dirhem köpek eti yiyebilmek için saatlerce bir it in peşinden kovalayan bir insanın biyografisini izlemek ister misiniz? İzlemekten çok yapımcı olarak bu riske girer misiniz?

Şayet insanların ortak duygularına parmak basamıyorsanız, o hikaye yaşayan kişiyede kalır. Bunun yanında manevi duygular içeren, insan olmak adına özlü anlamları olan yada hayat mücadelesini hemen hemen bizim de yaşadığımız bazı sıkıntılardan sonra kazanan bir insanın dramatik hikayesi vs izlemek daha caziptir.

Ama öyle bir nokta vardır ki, bu hayat hikayelerinin beğenilmesindeki en büyük faktör, insanların empati yapabilmelerini sağlıyor olabilmesidir.

Şimdi… 127 Saat sonra…

İlk başta kendini beğenmiş ve pekte sorumluluk sahibi olmayan Aron Ralston‘un eğlence adına yaptıklarını ve bunu yaparken eğleniyor olduğunu görmek zaman kaybı mı? diye düşünmeme neden olurken, filmin güzel olduğu yönündeki yorumların hatrına seyrizulme devam ettim. Beğenmedim değil fakat beklediğim film değildi bu. Aslında bunun nedeni; yaşanmış bir durum olmasına rağmen adamımızın olaydan önceki hayatına dair hiç bir hikaye sergilenmemesiydi. Daha fazla empati yapabilmem ve daha çok benimseyebilmem için buna ihtiyacım oluyor. Öncelikle kahramanımızın kişiliğini analiz edip sonrasında  ona göre değerlendirme yapmak isterdim ama…

Film, adamımızın kolunun sıkışmasıyla yeniden renklenince ve saydığım unsurları unutup duruma adapte olunca artık zulüm olmaktan çıkıp bir kurtarma planını yapmanıza kadar içerisine alıyor sizi. Haliyle aynı mekanda devam eden film, adamımızın kafayı yeme noktasına gelmesinden tutun da kurtuluş anındaki ve sonrasındaki performansıyla başta düşündüğüm tüm olumsuz etkileri hiç saymama yetiyor.

“İyi bir filmdi” diyebilirim çünkü birkaç karede James Franco‘nun (Aron Ralston) veremediği tepkiler normal bir insanın yapabileceği bir şey değildi.  ”Bu kadar soğuk kanlılık olamaz” diyor ve bence, “Daha iyi olabilirdi” ile bitiriyorum…

Alternatif Kritikler;

127 Hours [2010]

127 Saat / 127 Hours (2010)

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2012 10:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İtalya’nın bir sahil kasabası ya da Mersin’in bir köyü farketmiyor. İşte unutulmayacak bir sanatçı Fellini de bize çocukluk anılarından bir bukle sunuyor bu filmde. Adı Titta olarak geçiyor bu gencin. Anımsadıklarını belki de unutamadıklarını bize gösteriyor. Oldukça sade ama yine de şenlik havasında bir anlatımla. Filmin temeli daha çok anılara dayandığı için belli bir kurgusu var diyemeyiz. Anlatımlarla aktarıyor hatıralarını.

Ailesi çok renkli Titta’nın. Bir türlü iyi geçinmeyi başaramadığı babası, kaygısız ve tepkisiz dayısı, akıl hastası amcası, iyi yürekli annesi, deli dolu dedesi. Okuluna gidiyoruz daha sonra. Belki de filmin en güldüren sahneleri burada. Tam bir hababam sınıfı, insanı direkt hababam sınıfı görüntülerine götürüyor. Öğretmen tiplemeleri tam bir karikatür havasında. Aslına bakarsanız filmdeki hemen hemen herkes bir karikatürden fırlamış gibi, bir çizim gibi adeta.

Ve cinsellikle tanışma, kadınların peşinden koşmaya başlama. Bir parantez de kadınlara açıyor Fellini. Mahallenin genç, güzel dulu Gradisca. Biraz da onun dünyasına göz atıyoruz. Çünkü ona aşık, kendinden büyük birisine aşık olma vakası yani. Ama Gradisca kendi prensini bekliyor, hoppa görüntüsü altında narin, kırılgan ve duygusal. Titta’nın arkadaşı da aşık, onun aşkı da platonik.

İlk aşklar genelde platonik olur mu demek istiyor Fellini yoksa? Sonra akıl hastası amcası bizi gülmekten kırıp geçiriyor. Kasabanın yakınlarından geçen devasa gemi tüm halkı denize döküyor (tam emin değilim ama titanic olsa gerek).

Tüm bu komedi arasında arka planda her ne kadar büyük bir kasaba şöleni olsa da faşizmin doruk noktasında olduğu yıllarda geçtiğini de bize hatırlatmadan geçmemiş. Mussolini’nin faşist İtalya’sının en taze ve etkili dönemleri. Askerlerin kasabaya gelişi ve meydana gelen bir olay ile Titta’nın babasını apolitik olduğu için alıkoyulması. Sonlara doğru o müthiş sis sahnesi. Bu arada Nino Rota’nın bu filmiçin bestelediği melodiyi unutmanız kolay olmayacak. Acı – tatlı hatıralar ve damakta süper bir his bırakan bu sinema şöleninin adına yakışır finali ise görülmeye değer, çok hisli.

Daha önce herhangi bir Fellini filmi izlemediyseniz kesinlikle Amarcord ile başlayabilirsiniz. Zira pişman olmayacaksınız, ardından da bir “I Vitelloni” izlenip tam bir Fellini hastası olabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 27 November 2011 00:43 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği “seçim” savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Toby Wolff ve boşanmış annesi için 1950’lerin yaşamı hiç de eğlenceli değildi. Hayata tutunamamış iki özgür ruh ülkeyi bir uçtan bir uca dolaşarak Kuzeybatı Pasifik’te yerleşmeye karar verirler. Burada hayatın daha iyi olacağını umarlar. Ancak, kadının ve oğlunun hayata yeni umut tohumları atarak tutunma çabaları Dwight’la tanışmalarından sonra mahvolur.

İlk çabaların boşa çıktığı film olarak göstermek istemem ama tamamen fiyasko bir filmden bahsediyorum. Elbette elle tutulur yanlarına sonra değineceğim, ama gerek kurgu olarak, gerek hikâyeyi anlatımda tam anlamıyla rezalet. Bir ‘’x’’ kişinin biyografisini anlatan filmleri, şu sıralar daha fazla görebiliyoruz.

Girişi güzeldi diyebiliriz. Öncelikle anne ve oğul arasındaki sıcak bağdan bize bahsetmeyi seçmişler. Daha sonra annesinin karakteri üzerinde yapılan anlatımlardan sonra çocuğa odaklanmanız sağlanıyor onun çektiği acı veya onu mutlu eden olaylar seyirciye harika bir şekilde aktarılmış. Biyografi filmlerindeki en güzel özellik gerçek olması, kendinizi o karakterin yerine koyabiliyorsun çeşitli varsayımlarda da bulunabiliyorsunuz, tabi yönetmen ve senaristi eleştirmek mümkün olmuyor.

İşte burada olaylar biraz karışıyor. Ben çocuğun biraz daha aktif olmasını, biraz daha fazla üzerinde düşünebileceğim olayların yansıtılmasını isterdim ama ne yazık ki Dwight ve annesinin olaya bu denli giriş yapması filmi fazlasıyla bulandırmış. Çocuğun hayatını anımsamak isterken, filmden sonra anımsadığım şeyler arasına annesi ve Dwight’ın da dâhil olmuş olması, hatanın büyüklüğünü gösteriyordur.

Filmden sıyrılarak asıl olaya gelirsek. 19 yaşındaki L.D. Caprio’yu izlemek ne kadar zevkli olabilir. Filmden önce yaptığım tahminler arasında, sıradan, parlayan bir oyuncu olarak göreceğim yönündeydi ama izledikçe durumun ne kadar ciddi olduğunu anlamış oldum. Filmi götüren, filmde aynı anda ‘’bir adamın iki yüzü’’ karakterini götüren, yılların oyuncusu R.D.Niro’nun yanında sönük kaldığı bir performanstan bahsediyorum. Bu rolden sonra önünün açıldığını What’s Eating Gilbert Grape, Romeo ve Juliet, Marvin’s Room performanslarından sonra Titanic filmiyle işi bitirdiğini görüyoruz.

Sonuç; genç D.Niro’yu ve parlayan yıldız L.D. Caprio’yu izlemek için iyi bir fırsattan daha fazlası değil ne yazık ki…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 01 October 2011 09:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nedir özgürlük veya kimileri için nedir ki özgürlük?

Kimileri özgürlüğü anlarda yaşamayı tercih etse de bazılarına yetmeyebiliyor ve anları yakalayabilmek için radikal kararlar verebiliyor, bunun içindir ki göze alabildiklerimiz kadar özgür kalabiliyoruz.

Geriye dönüp bakmadan, yaşanan olumsuzlukların sizi daha çok ileriye doğru iterken geriye dönüp bakmadan… Anlık özgürlüklerimizin çok az olduğu o geçmeyen zor zamanlarda.
Hele ki insan beyninin çok çok az bir kısmını kullanabildiği halde unutamadığı mazideki içten bir gülümsemeye dönüp bakmamak.
Bu kısıtlamayı özgürüm diyebilen hiçbir insan yapamıyor sanırım.

Geride bıraktıklarımız bir muamma, dönüş yolunda neyle karşılaşacağımız meçhul.
Özgürlük ve yalnızlık arasındaki o ince çizgide yürümek bunları düşündürtmüyor belki insana ama biz özgür anlarımızı çoğaltırken geride bıraktıklarımızda özgür kalabiliyor mu?

Chris Mccandless’in gerçek hayat hikayesidir bu. Yönetmen gerçek hayat hikayesinde gerçekten oynarken özgürlüğü yaşayabilecek bir oyuncu bulmuştur kendine o da Emile Hirsch.
Üstüne düşeni başarmış, kendinden istenenin ne olduğunu bilerek içindeki özgür yanını ortaya koymuş bir oyuncu. Ödülleri kazanmış film müzikleriyle bu konuda da başarıyı yakalamış olan film. Amerikan filmlerinde çokca rastladığımız elinde gitar ve bir mikrofonla bize özgürlüğü biraz daha hissettiren sahnesi ödülü hak ediyor. Ayrıca bu sahnelerden birinde Emile Hirsch’i orjinal sesiyle dinlemenin de keyfine varıyoruz.

Okulunu başarıyla bitirmiş ve hayatının devamında bu başarıyı devem ettirebilecek gözüyle bakılan Chris Mccandless (Emile Hirsch) herkesin sola bakarken o sağa dönüp inandığın yoldan en büyük amacı olan Alaska’ya giderek vahşi doğayla iç içe yaşamanın macerasına atılır. Yol boyunca birbirinden ilginç ve farklı hayatları onlarla birlikte yaşar. Kiminde evladı olur, kiminde en iyi dostu. Onların hayatlarını etkiler, anılarını canlandırır. Çünkü kimi bir zamanlar onun gibidir, kimiyse onun gibi hiç olmamıştır.
Bu muhteşem anlatım Alaska’nın soğuğunu Chris Mccandless ile birlikte yaşamanıza nedendir ve bitimi başlangıcı kadar muhteşemdir.

Özgürlük Yolu;
Yapımcılığını ve yönetmenliğini Sean Penn’in yaptığı, senaristliğine de Jon Krakauer ile kalem tutan Sean Penn Jon Krakauer’in yazmış olduğu Chris Mccandless’ın maceraları hakkında biyografisini aynı adlı kitaptan uyarlanmış 2007 yapımı sinema filmi.

Oyuncu kadrosunda Emile Hirsch,Vince Vaughn,Kristen Stewart ve Catherine Keener yer alıyor.
Film En İyi Kurgu ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu (Hal Holbrook) dalında Oscar’a aday gösterilmiş ve Altın Küre, Environmental Media Awards, Gotham Awards, Kinema Junpo Awards, Mill Valley Film Festival, National Board of Review, Rome Film Festivallerinde ödüller almıştır.
Ayrıca Eddie Vedder’in hazırladığı film müzikleri Grammy ve Globe ödüllerini almıştır.

Birçok sorular soran filmde cevapları herkes yaşadıklarında arıyor. Filmde olduğu gibi…
Affınıza sığınarak ben de size birkaç soru sormuş bulundum. Benim cevaplarım yaşadıklarımda.
Ama elinizde birkaç soru hazırda var. İyi seyirler.

Bu yazı iskender tarafından 25 September 2011 02:03 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, Mark Zuckerberg’in sevgilisiyle yaptığı hararetli konuşmayla açılıyor. Aslında olacakları belirleyen anlar bunlardan ibaret.

“Muhtemelen çok başarılı bir bilgisayarcı olacaksın ama hayatın boyunca kızların seni bir inek olduğun için sevmediğini düşüneceksin ve ben bunun doğru olmayacağını bilmeni istiyorum. Seni sevmeyecekler çünkü sen hıyarın tekisin!”

Diyerek masadan kalkıp giden sevgilinin ardından bakan Zuckerberg’in çaresiz intikam alma çabaları başlıyor. Ardından onu bir davalarda bir olaylarda boy gösterirken görüyoruz. Ya da şöyle de denilebilir. facebook’tan önceki Zuckerberg ve facebook’tan sonraki Zuckerberg’i anlatan ve Flashback – Flashforwardlar ile dinamizm kazanan bir film ile karşılaşıyoruz. David Fincher’ın bu nevi şahsına münhasır anlatım tekniği ile elbet ki filmin izlenme oranı biraz olsun artıyor. Ancak bu basit “yükseliş” öyküsünü çekmek için illa da Fincher olmaya gerek yok. Vasat bir yönetmende bu filmi kotarabilirdi. İşte üzüldüğüm nokta da bu! David Fincher gibi bir adamın bu gereksiz filmin yönetmen koltuğuna oturması akıl alır gibi değil!

Belki de filmin asıl problemi senaryonun A Few Good Men, The American President ve Charlie Wilson’s War gibi politik filmlerin senaryolarını kaleme almış olan Aaron Sorkin emanet edilmiş olması. Şaşırtıcı olan ise kendisinin bu senaryo ile Oscar’ı kucaklamış olması. Artık Akademi’ye de güven kalmadı!

Film boyunca karda yağmurda ayağından tuvalet terliklerini çıkarmayan tavşan tedirginliğindeki ve şaşkınlığındaki dâhimiz (!) Zuckerberg, aslında parayı pek umursamıyor. Ancak sonradan fark ediyoruz ki o kendinden başka hiç kimseyi umursamıyor. Özellikle her şeyi yapabilmesini sağlayan ve tek arkadaşı Eduardo’yu.

Jesse Eisenberg, Mark Zuckerberg rolünde kendisinden beklenenin üstünde bir performans sergiliyor. Ancak anlamadığım bir şey var. Gerçek hayatta sürekli gülen bir adamı, tam tersi sürekli somurtan biri gibi göstermekte neyin nesi acaba?

Filmin en başarılı oyuncusu ise idealist genç iş adamı  Eduardo’yu oynayan Andrew Garfield. Samimi ve içten performansı ile çoğu sahnede Jesse Eisenberg rol çalmayı başarıyor. Bakalım kendisi Spider-Man olma konusunda Tobey Maguire’yi sollayabilecek mi? Bekleyip göreceğiz…

Napster’ın fırsatçı yaratıcısı Sean Parker rolünde Justin Timberlake, Züppe kürekçi ikizleri canlandıran Armie Hammer ve Zuckerberg’in eski sevgilisi Erica’yı oynayan Rooney Mara ise inandırıcılıktan uzak performansları ile benim gözümde sınıfta kalanlar. Rooney Mara, hepinizin de bildiği gibi David Fincher’ın The Girl with the Dragon Tattoo filminde Lisbeth Salander’e yeniden hayat verecek. Noomi Rapace kadar başarılı olur mu orası muamma. Ama ben hiç sanmıyorum…

Film her ne kadar bağımlısı olduğumuz facebook ile ilgili olsa da çağımızda sözde iletişimi artırmak için kullandığımız bilgisayar – internet ikilisinin insanları nasıl birbirinden uzaklaştırdığını da gözler önüne seriyor.

-Kime yollayacaksın?

-Sadece birkaç kişiye işte, asıl soru onlar kime yollayacaklar?

Hatırlarsanız her şey böyle başlamıştı. Bir arkadaşınız sizi facebook’a davet ediyordu ve siz de başkalarını… Evet, facebook bizim sayemizde evrensel bir hal aldı ve evet bizlerin sayesinde artık insanların birbiriyle en yakın olduğu yer facebook.

Birkaç düşman edinmeden 500 milyon arkadaşa ulaşamazsın, diyor Zuckerberg. Fakat edinilen düşmanlar gerçek olan arkadaşlarsa ve ulaşılan 500 milyon arkadaşla dört duvar arasında değil de, facebook duvarlarında görüşülüyorsa aslında durum fazlasıyla ironik değil midir?

He unutmadan! Filmin son sahnesinde terlikli dâhimiz (!) Zuckerberg’i eski sevgilisine facebook’da arkadaşlık isteği yolladıktan sonra sayfayı yenileyip dururken görmekte oldukça trajikti doğrusu…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 04 September 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yılmaz birlikte bir film çevirmeleri konusunda ondan son kez bir ricada bulunur. Yılmaz oynaması için Leyla’yı ikna eder ve Leyla’yla İzzet’in yolları bu filmin setinde kesişir.

İzzet, küçükken yaşadığı bir trajedi yüzünden yaşıtlarından daha farklı olan bir gençtir. Bir arkadaşı ona Yılmaz’ın İnternetteki ilanından bahsedince, İzzet bu teklifi kaçırmaz. Set günü gelir çatar ve sette beklenmedik bir kavga yaşanır. İzzet, kavgadan canhıraş kaçarken Leyla’yı aklına kazır, peşini bırakmaz…

Yılmaz kız arkadaşının haberi olmadan sevişmelerini filme alır. Amacı bunu internete koymaktır. Kız arkadaşı eve geldiğinde, Yılmaz’ın bu kaydı arkadaşlarına izlettiğini görür ve kendini birden kaybeder.

Leyla, İzzet’in sevgisine inanmış, kendisini İzzet’e teslim etmiştir. Etraflarında gelişen olaylar beklenmedik sonuçlar doğururken; onlar önlerine açılan kapıdan geçip yeni hayatlarına doğru ilerlerler…

Not: Film içeriği filmin resmi sitesinden alıntıdır.

Bu yazı Ethem tarafından 22 August 2011 22:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charlie Chaplin (16 Nisan 1889 – 25 Aralık 1977); Asıl adı Charles Spencer Chaplin,  nam-ı diğer Şarlo / Charlot, Londra Walworth’da doğmuştur.  Sinemaya yazar, yönetmen ve oyuncu olarak katkılarda bulunan Chaplin’in oyunculuğa olan sevdası ailesinden gelmektedir. Anne ve babası müzikhol oyuncuları olduğundan dolayı sahneler kendisine yabancı gelmeyecek, çocuk yaşta dans edip şarkı söylemesini öğrenecektir. Sonrasında Chaplin 5 yaşındayken annesinin yanında sahnede küçük bir rol alacak fakat ilk kayda değer rolü “Eight Lancashire Lads” adlı oyun olacaktır.

Perde açılmıştır artık…

1900 yılında “Cinderella Man”, 1903 te ”Jim: A Romance of Cockayne” oyunlarında küçükte olsa oynayacak, 1906 yılında ise ilk düzenli olarak oynadığı rol, gazeteci çocuğu “Sherlock Holmes” oyununda sergileyecektir.

Nihayet yapraklar kımıldamaya başlayacak, Amerika’daki gösteriler sırasında Mack Sennett  (Keystone Film Şirketi  yapımcılarından) tarafından keşfedilecektir .

1914′teki ilk filmi Making A Living ‘in ardından çekilen “Kid Auto Races a Venice” adlı filmde rol alan Chaplin, bol pantolon, melon şapka, elinden düşmeyen bastonu ve büyük ayakkabıları ile kendi tarzını yapacak, “Şarlo” karakterini ortaya çıkartacaktır. Sonrasında “Caught in a Cabaret”, “Caught in the Rain”, “The Face on the Bar-Room Floor” ve “His Trysting Place adlı kısa filmlerinde içerisinde olduğu 60 dan fazla kısa film çekecek olan Şarlo, “Slapstick” yani vücut dilinin ön planda olduğu, oyuncuların yaptığı hareketlerle izleyiciyi güldürmeye çalışan bir komedi türü olan hareket komedisinin başarılı, hatta en ünlü oyuncularından birisi haline gelecektir.

İlk uzun metrajlı filmini 1918 yılında A Dog’s Life adlı filmi ile çekmiştir.

Charlie Chaplin’nin şu zamanda bile filmlerine göz attığımızda günümüze yansıyan bir çok katkısını görmekteyiz. Bunun dışında tâki kendi film şirketini kurduğunda ki ilkeleri, günümüz aktör/aktrist haklarının korunmasında ön ışık olmuştur;

“1919′da Mary Pickford, Dougles Fairbanks ve D.W Griffith ile United Artists Şirketi’ne ortak oldu. Şirket oyunculara ve emeği geçenlere adil bir şekilde ücretlerinin ödenmesini öngörüyordu. Oyuncuların çalışan olarak yer aldığı bu şirkette, ücretler yöneticiler ile oyuncular arasında paylaştırılıyor ve oyuncuların hakları gözetiliyordu. Kendi finansmanına sahipti. Böylece Hollywood’da bugünkü tarzda ilk film şirketi kurulmuş oldu.”

“City Lights” ve “Modern Times” filmlerinde siyasi vetoplumsal göndermeler bulunduğundan dolayı , her ne kadar halk tarafından sevilsede Amerikan vatandaşı olmayı red etmiş, bunun üzerine kendisine yönelik karalamalar olmuştur. Sonunda “Gold Rush” adlı filminde komünizm propagandası yaptığından dolayı Amerika’ya girişi yasaklanmıştır.

Monseiur (1947) ve Verdoux (1952) de çektiği filmlerinden sonra Amerika ve yaşam tarzını eleştirdiği film “A King in New York” un ardından A Countess From Hong Kong filmini bitirdi. 1929 yılında ilk kez düzenlenen Oscar Ödüllerinde “The Circus” filmiyle “En İyi Erkek Oyuncu” ve “En İyi Komedi Filmi Yönetmeni” dallarında adaydı ancak ödülü vericek komite ona özel ödül vermeyi layik gördü. 1972 yılında ise 2. kez kazandığı Onur Ödülü’ndeki törende sahneye çıktığında ayakta 5 dakika alkışlanmıştır.

Devamında “Monseiur Verdoux”, “City Lights” ve “Limelight” ile Oscar Ödülüne laik görülmüştür.

Sinemanın dışında, ”My Trip Road”, “A Comedian Sees The World”, “My Autobiography” ve “My Life in Pictures” adlı kitapları yazmıştır.

Uykusunda hayata veda eden Charlo ( 25 Aralık 1977), bugün halen sinemadaki katkıları ile anılmaktadır.

Charlie Chaplin Filmleri

Keystone Studios (1914)

• Making A Living, 2 Şubat
• Kid Auto Races in Venice, 7 Şubat
• Mabel’s Strange Predicament, 9 Şubat
• Between Showers, 15 Şubat
• A Film Johnnie, 2 Mart

Essanay Studios (1915)

• A Night Out, 15 Şubat
• His New Job, 1 Şubat
• The Champion, 11 Mart
• In the Park, 18 Mart
• A Jitney Elopement, 1 Nisan
• The Tramp, 11 Nisan
• By the Sea, 29 Nisan
• His Regeneration, 7 Mayıs (Bu filmde Chaplin’in sadece küçük bir rolü vardır.)
• Work, 21 Haziran
• A Woman, 12 Temmuz
• The Bank, 9 Ağustos
• Shanghaied, 4 Ekim
• A Night in the Show, 20 Kasım

• Mutual Film Corporation (1916-1917)

• The Floorwalker, 15 Mayıs
• The Fireman, 12 Haziran
• The Vagabond, 10 Temmuz
• One A.M., 7 Ağustos
• The Count, 4 Eylül
• The Pawnshop, 2 Ekim
• Behind the Screen, 13 Kasım
• The Rink, 4 Aralık

• Easy Street, 22 Ocak

1918

• A Dog’s Life, 14 Nisan 1918
• The Bond, 29 Eylül 1918
• Shoulder Arms, 20 Ekim 1918

1919

• Sunnyside, 15 Haziran 1919 A D
• ay’s Pleasure, 15 Aralık 1919
• The Professor, Tamamlanmadı.

• The Kid, 6 Şubat 1921
• The Idle Class, 25 Eylül 1921

• The Pilgrim, 26 Şubat 1923
• United Artists (1923-1952)
• A Woman of Paris, 26 Eylül 1923

• The Gold Rush (Altına Hücum), 26 Haziran 1925

• The Circus (Sirk), 6 Ocak 1928

• City Lights (Şehir Işıkları), 6 Şubat 1931

• Modern Times (Modern Zama
  nlar), 5 Şubat 1936

• The Great Dictator (Büyük Diktatör), 15 Ekim 1940

• The Gold Rush (Altına Hücum), 19 Mayıs 1942 (Filmin sesli versiyonudur. Müzikler düzenlenmiş ve Chaplin hikâye anlatıcısı olarak sesini eklemiştir.)

1947

• Monsieur Verdoux, 11 Nisan 1947 1952
•  Sahne Işıkları (Limelight), 16 Ekim 1952
• British Productions (1957-1967)

• A King in New York, 12 Eylül 1957

• The Chaplin Revue, 1959 (First Na

1959

tional’dayken çekilen A Dog’s Life, Shoulder Arms ve The Pilgrim filmleri Chaplin tarafından elden geçirilip bir araya getirildi. Chaplin bunda filmlerle ilgili kısa bilgiler verir. )

1967

A Countess from Hong Kong, 5 Ocak 1967 (cameo)

Bu yazı Ethem tarafından 15 August 2011 03:07 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1970’li yıllar. USA/Cleveland… Mafyaların kol gezdiği, kimsenin onları durduramadığızamanlardan bahsediyorum. Korkusuz bir İrlandalı’nın hikâyesi. O yıllarda mafyalara karşınasıl tek başına ayakta durduğunu, onu öldürmeye çalıştıklarında nasıl başarısız olduklarınıanlatan harika bir film. Dört kere direk öldürme çabasının hepsinin sonuçsuz kalması, sadece karavanda yaşayan, herkes onu öldürmeye çalışırken televizyonda evinin yerini söylemeye cesaret edebilecek bir yürek… Acımasız bir katil olmasının yanında, insancıl yanının olması sayesinde halk onu sevmekte ve hatta polis bile ona farklı bir gözle bakmaktadır.

Neresinden başlasam ki?

Karakterler arasındaki bağlantıların verilmesiyle izleyici filmeısındırılıyor ve daha sonrasında ortalık karışıyor. İlk sahnede gördüğünüz heyecanlı ana kadargeriden izliyor ve filmin sonlarına doğru gerçek katliamlar başlıyor. Bir yerden sonra sadece öldürülme görüyorsunuz ki onlarsız mafya filmlerini asla hayal edemeyiz, değil mi? Arabalara konan ve patlama anlarında çalan müzikler sayesinde sahneyi inanılmaz vurgulamışlar, gerçekten fazla bir izlenim bırakıyor. Kullanılan mekânların özenle seçildiğinianlıyor ve gerçeğine çok benzer olarak yapıldığını düşünüyorum. Gerçek hayatta da İrlandalı olan Ray Stevenson, harika bir oyunculuk performansı çıkartmış.

Her mafya filminde olduğu gibi, kalabalık bir oyuncu kadrosuna sahip olan film hakkında söylenecek tek bir şey var belki. Son sahnede kullanılan oyuncunun Vinnie Jones olmasınıkesinlikle tercih ederdim. İzlediğiniz zaman bana hak vereceksiniz ki; acaba nasıl bir sonlabiter diye düşündüğüm film gözünüzün önünde gitmeyecek derecede kaliteli bir sahneylebitirmeyi başarmışlar. Tek kelimeyle olağanüstüydü. Keyif veren, bunun yanında duygulandıran bir film olmuş. Elbette 100 yıldır dokunulamayan mafyanın 1 adam sayesinde çökmesi gerçekten hayret veren bir durummuş gibi gözüksede bunu ancak bu kadar gururlu ve korkusuz bir adamın sayesinde olacağını anlıyorsunuz. Baştan sona kendini izlettiren filmi, bu tarzın sevenlerindenseniz kaçırmamanızı öneriyorum.

Denny Green’in şarkısı bu
Ateş ettiler ve bombaladılar,
Danny Green’i indirmek için ellerinden geleni yaptılar,
Ama savaşçılar yıkılmaz efsane hala ayakta,
Önderim, Kardeşim, Arkadaşım…

Bill McComber.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 13 July 2011 01:07 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir çocuğumuz var, kendisi biraz sorunlu olmakla birlikte şehir şehir dolaşarak, farklı kimliklerde, çocukları kaybolmuş ailelerin yanına yerleşiyor ve hayatını bu şekilde sürdürmeye devam ediyor. Günün birinde kendisine bir kurban aile seçiyor ve yanlarına yerleşiyor. Ailede herhangi bir tedirginlik olmadan hemen kabulleniyor bu çocuğu, 4 yıl önce kaybolduğu çocuklarının yerine. Buradan sonra aile içi biraz karışacaktır. Başlarda zaten anlıyorsunuz çocuğun başka birinin yerine geçtiğini ve asıl anlatılmak istenenin bu durum olmadığını. Bize biraz daha orijinal bir şeyler anlat diye içinizden geçirirken asıl soru geliyor akıllara. Bu aile bu çocuğu bu kadar sorgusuz sualsiz nasıl kabullendi diye. Bazıları çocuğa çok yakın davranırken bazıları uzak, bazıları da onunla oyun oynarmışcasına yanaşıyorlar. Heyecan oranının arttığı dakikalara buradan sonra giriş yapıyoruz.

Kurgu olarak seviyenin baya iyi olduğunu söyleyebilirim. Karakterleri çok iyi yerleştirmiş ve müzikleri çok güzel kullanmışlar. Seyir zevki açısından hiçbir sıkıntı yok diyebilirim. Daha çok dikkat çekilmesi gereken nokta ise karakter analizlerinin çok iyi yapılmış olması. Gerek çocuğun gerek aile üyelerinin psikolojik durumlarını çok iyi yansıttıklarını düşünüyorum. Tam anlamıyla gerçek bir hikâyeyi izlediğimi söylersem yanılmam. Çocuğun değişik kimliklerde yaşaması, ailenin kendi iç hesaplaşması, çocuğun aileye adapte olma çabaları ve belki de ne önemlisi, ana karakterimizin kendi iç dünyası. Olayı her açıdan incelemiş ve bunu çok iyi birleştirmişler. Tebrik ediyorum.

Filmin sonu da aynı filmin konusu kadar etkileyiciydi. Gerçekten kaybolan çocuğumuza ne olduğunu öğrenmek istermişçesine filmin sonunu bekliyorsunuz. Bekliyorsunuz değil mi? Kısa bir dizi izleme periyodundan sonra sinemaya dönüş filmi olarak seçtiğim ‘’Ya Sonra‘’ baya sancılı olmuştu ama bu film ile tekrar gerçek piyasaya geri döndüm diyebilirim. Çok güzel bir film olarak nitelendirebilir ve herkese tavsiye edebilirim gönül rahatlıyla. Mutlaka izleyin, altında yatan ve dolaylı olarak anlatılmaya çalışan hikâyeyi iyi benimsemeye çalışın tavsiyelerimi sunarım…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 11 July 2011 00:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Saylan’ın Oğulları Çağlayan ve Çınar’ı

Tardu Flordun ve Ragıp Savaş Canlandırıyor…

Cüzzamla savaş ve eğitim konusunda sadece ülkemizde değil, tüm dünyada örnek alınacak girişimlere imza atmış Türkan Saylan’ın yaşamını Beyazperde’ye aktaran filmin çekimleri devam ediyor…

Koliba Film, bu sezon Kanal D ekranlarına gelen ve geçtiğimiz hafta muhteşem bir finalle izleyicilere veda eden Türkan dizisinin ardından Türkan Saylan filminin çekimlerini başlattı…

Yapımcılığını Koliba Film-Ata Türkoğlu, yönetmenliğini Cemal Şan’ın gerçekleştirdiği filmin çekimleri İstanbul ve Gaziantep’te gerçekleştirilecek. 19 Mayıs’ta vizyona girecek filmde Türkan Saylan’ı usta oyuncu Rüçhan Çalışkur, Saylan’ın oğulları Çağlayan’ı Tardu Flordun, Çınar’ı ise Ragıp Savaş canlandıracak. Altan Erkekli Doktor Ahmet, Özge Özder koruma Zeynep, Selin Demiratar polis memuru Çiçek, İsmail Hacıoğlu’nu ise polis Mustafa rollerinde izleyeceğiz…

Senaryosunu Oya Yüce ve Ayça Mutlugil’in kaleme aldığı Türkan Saylan filminin çekimleri,  adeta bir yıldızlar geçidine sahne olacak…

İlk defa bu kadar çok ünlü sanatçı, gönüllü olarak bir sinema filminde bir araya geldi: Rüçhan Çalışkur, Tardu Flordun, Ragıp Savaş,  Altan Erkekli, İsmail Hacıoğlu,  Özge Özder, Beyza Şekerci, Şebnem Sönmez, Selin Demiratar, Burçin Oraloğlu, Begüm Birgören, Binnur Kaya, Şevket Çoruh, Tanju Tuncel, Yurdaer Okur, Ahmet Saraçoğlu, Şemsi İnkaya, Evren Bingöl, Uğur Demirpehlivan…

Türkan Saylan’ın 2’nci ölüm yıldönümünde 19 Mayıs’ta vizyona girecek  film, sürprizlerle dolu konusu, duygu yüklü sahneleri ve bilinmeyenlere ışık tutan senaryosuyla sadece ülkemizde değil, tüm dünyada yedinci sanat tutkunlarının ilgi odağı olacak.

Türkan’ı izlerken zamanda bir yolculuğa çıkacağız… Ama uzun yıllar öncesine değil… Birkaç yıl öncesine …

Ölüme beş kala neler düşünür bir insan? Ne tür korkular, ne tür hesaplaşmalar yaşar?

Türkan Saylan’ı son günlerinde zor da olsa ayakta tutan en büyük motivasyon,  Çağdaş Yaşamın 20. yıl kutlamasının gerçekleşeceği 2 Mayıs akşamında Lütfi Kırdar Kongre Sarayında olabilmektir…

19 Mayıs’ta Türkan filmi vizyonda; ne kadar kalabalıksak, o kadar içten bir özür bizden Türkan Saylan anısına.

Film ile İlgili Bağlantılar:

Facebook Sayfası: http://www.facebook.com/turkansaylanbeyazperdede

Facebook Etkinlik Sayfası: http://www.facebook.com/event.php?eid=142529165817470&ref=ts

Bu yazı Fatih Turan tarafından 25 April 2011 14:25 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu film dağcı Aron Ralston’un başından geçenlerin gerçek hikâyesi… “Genç bir dağcı olan Aron, Utah yakınlarında büyük bir kaya parçasının arasına sıkışır. Hayatı için bir çeşit tuzağa dönüşen bu olayda Aron, soğukkanlı olması gereken şoke edici bir çözüm yolu bulur.”

Geniş bir açıdan bakacak olursak; zor bir durumda kurtulmaya çalışılan filmler benim için Open Water isimli tarihin en gereksiz filmlerinden biriyle başladı. Daha sonra Open Water 2 filmi gerçekten beğendim. O da; bir önceki gibi gereksiz olmasına rağmen yaratılmak istenen duyguları ve senaryosu biraz daha akıcı ve sağlam yansıtabilmişti. 2010 yılında yapılan Buried; bu tarzın bence en iyilerinden biri. Sırada ise; en az onun kadar iyi bir yapım olan 127 Hours var.

Zorda kalma, sıkışma ve kaçış filmlerinde aranan özelliğin sadece zor bir durumdan kurtulmaya çalışmak olmamalı. Aynı zamanda bir senaryosu ve kurgusunun olması beklenmeli, çünkü zaten tek mekânlı filmleri çekmek ve seyirciye izletmek zordu. Elbette bunun yanına birkaç bir şey daha eklenmeli; 127 Hours bu yüzden başarılı bir örnek olarak nitelendirilebilir.

Yaşamında yalnız olmalı seçen ve yaptıklarını kimseye haber vermek istemeyen Aron’un  yaşadığı zor durumları, biyografisini, psikolojik durumunu çok net ve sade biçimde anlatmayı başarmışlar. Kısılıp kaldığı zaman geçmişiyle hesaplaşmasını, o anda kendini nasıl motive etmeye çalıştığını çok iyi yansıtmışlar. Bunları anlatırken kullanılan müzikler, gerek hareket anlarında, gerek zor zamanları anlatmaya çalışırken kullanılan kamera açıları ve efektleri gerçekten çok ince bir işçiliğin sonucu olarak görülebilir. Sadece bir konuyu anlatmak yerine, yönetmenimizin yaratıcılığı sayesinde daha zevkli bir hale gelmiş film, takdir edilesi bir performans.

Performans demişken; James Franco’dan bahsetmemek olmaz. James Franco bu yapımla birlikte oyunculuğu adına büyük bir değişim yaşamış. Çok başarılı bir performanstı, Akademi Ödülleri’nde”En İyi Erkek Oyuncu” kategorisinde aday. Ne yazık ki büyük olasılıkla ödülü alamayacak çünkü dürüst olmak gerekirse; bundan daha iyi filmler ve o filmlerin içinde tam tipik Oscar verilesi performanslar var. Alamasa bile; çok iyi bir iş çıkarttığını belirtmek gerekiyor.

Mükemmel doğa görüntüleri ve onların mükemmel yönetimiyle, seyircisine harika bir göz zevki sunan film, kısaca çok çok ufak bir ihtimalle insanın başına gelecek bir ‘’denk gelme’’ den sonra insanın bununla başa çıkmasını harika bir biçimde anlatıyor. Filmin sonu da en az film kadar harika olduğunu belirtiyorum. Gerçek hikâyelerin sinemaya uyarlanmasına bir örnek daha… Harika!

Bu film, daha önce yazarımız rahmetli, tarafından da değerlendirilmiştir.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 07 April 2011 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Senaryo için söylenilebilecekler ise; gerçek hikâyelerin sinemaya yansıtıldığı filmlerin senaryoları da basit, yada gereksiz demek çok yanlış bir seçim olur. Çünkü yaşanmış bir olayı daha fazla ne kadar süsleyerek anlatabilirsiniz ya da içine ne kadar fazla ekleme yapabilirsiniz ki? Film, dövüşen bir çok dövüşçüyü ve onun aile içi yaşadığı manevi hatıraları ele alıyor.

Özenle seçilmiş sahnelerle yapılan anlatımlar olduğunun çok iyi farkına varmak gerekiyor çünkü böyle bir izlenim bırakılmak istenmiş. Dikkati farklı yerlere çekme isteği ve bunu seyirciye anlatmadaki başarıları cidden tartışılmaz. Sporcu biyografilerinin işlendiği filmler genel olarak o sporcunun hayatını ele alındığından dolayı sporsal sorunlarıyla da karşılaşılan zorlukları anlatıyor. Yukarıda da söylediğm üzere, bu sefer bambaşka bir konu ile bunu birleştirmeye çalışarak ortaya inanılmaz bir film çıkartmışlar.

Oyuncular ise filmin muhteşemliğini ve görkemini tamamlayan bir diğer nokta. Christian Bale ’ yi senelerdir izliyorum ve favori olarak her zaman, her yerde görmek istediğim bir oyuncu. Yine bu filmdeki muazzam oyunculuğu ile aynı beğeniyi toplamış durumda. Komik tavıları, hiperaktif ve küstahlığı ile bazen sizi çok güldürecek bazen de sinirlendirebilecek bir karaktere can vermiş. Hemen dikkatlerimizden kaçmaması gereken bir nokta olarak, inanılmaz kilo vermiş olması. Kendisinin oynadığı yada oynayacağı karaktere entegre etme konusunda yıllardır De Niro’nun şanı konuşulmaktayken, ‘’The Machinist’’ filmiyle başayan Bale fırtınası 2000 ’li yılara damgasını vurur oldu.

Genel olarak sağlam konusu, gerçek olaylardan alıntı olan filmi ben kişisel görüşümle başarılı buldum. Manevi sıkıntılar insan hayatını en büyük parçalarında birisidir. The Fighter, vuruşlu, gürültülü ve basit senaryolu spor türü filmlerden öte bir drama ve psikolojik olayları birleştiren, yılın en iyi filmlerinden birisi. Sadece boks sporunu seven ve anlayanların zevk alabileceği bir film olmadığını buradan belirtmek istiyorum. Mutlaka ama mutlaka izlenmesi gereken bir film…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 30 March 2011 02:48 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı SuperFrooog tarafından 21 March 2011 02:55 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yetenekli bir başrol oyuncusunun uzun metrajlı mükemmel performansına şahit olabileceğiniz çok hoş bir yapıt. Sadece çekimleriyle değil vermek istediği mesajlarla sizi kendine bir yönüyle bağlayan bir film olacağı kesin.

Ve film öyle hızlı başlıyor ki, müziğiyle, ritmiyle, farklı mekanların farklı kameralarla çekilmesi gözünüze ve kulağınıza şenlik havası veriyor ve adrenalininiz muhtemelen yükseliyordur. Hemen soundtrack albümünü araştırmaya başlamıştım filmin ardından…

Bencil, ukala, sorumsuz bir macera tutkunu. Film Ralston’un hayatına, daha doğrusu yaşadığı 127 saate uyarlanmış. Belki biliyorsunuzdur, Aron zamanında bir kanyonda sıkışmıştı ve kolunu kesip kurtulmak zorunda kalmıştı 127 saatin ardından. Daha sonra bunu bir popülarite olarak kullanmıştı kendisi de.

Aron Ralston.

Filmi izlemeye başlarken sadece Aron’ın sıkıştığı bir yerde koskoca filmi nasıl tamamlayacaklarını düşünüyordum. Fakat bulunduğu ortamdaki halüsinasyonların yansıtılması, psikolojik travmalarar, geçmişe dönük hatıraların yaşanılan an ile örtüştürülmesi derken film hiç hayal etmediğim şaşırtıcı bir boyuta ulaştı gözümde. Bazı yerlerde kendimi gördüm, sizin de göreceğinize eminim.

Hayatımızda sıradan olarak tabir ettiğimiz her şeyin aslında derin anlamlara sahip olduğunu, alınan bir kararın anlık tatmin adına alınmasının aslında bizi kalıcı bir mutluluğa sürüklemediğini, istediklerimizi gerçekte ne kadar isteyip istemediğimizi filmin sonunda kendinize soruyor halde olacaksınız muhtemelen. Bir bardak suyun boşa dökülmesine bile içiniz gidecek. Ve en önemlisi, hayata bencil olmadan daha çok nasıl sarılabileceğinizin yollarını arayacaksınız.

Danny Boyle.

Ah, kolunu kestiği sahneyi izleyemedim. Üzgünüm. Çünkü midem bulandı ve gözlerimle kulaklarımı kapatmak zorunda kaldım. Bazı yerlerinde ağladım. Ama kendimi gördüğümdendir mutlaka, sizde olmayabilir aynı duygu yoğunluğu. hehe. Yönetmen gerçekten başarılı bir iş çıkarmış. Filmin yarattığı etkide Boyle’un hakkı yenmemeli.

Not: Film yazının yazılış itibariyle vizyondaydı, haberiniz olsun.

Bu yazı rahmetli tarafından 21 February 2011 02:05 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Dağa tırmanmak için yola çıkan Aron Ralston, dağda ii kayanın arasına sıkışacaktır. Hikayeyi hikaye yapan durum ise, Aron’un büyük soğuk kanlılığıyla bu tehlikeli durumdan kurtarış çabasıdır.

Filmin rahmetli tarafından yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 23:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bireyde yaradılıştan bulunması gereken baskıya boyun eğmeme karakterinin gerekliliğinin yanı sıra özgürlüğün ilk şiarı, bir boyunduruk kabul etmeyecek niteliklere haiz olmaktır. Kuşkusuz bu niteliklere sahip olmak için çokça okumalı, çokça düşünmeli, kafa yormalı, fikir üretmeli, üretilen düşünce minvalinde bir yaşam kurmalıdır. Düşünce zihinde tıkılıp kalırsa, yaşamı şekillendirmezse bir değer ifade etmeyecek, zamanla tahrip olacak, gerçekliğini kaybedecektir. Fikirlerin var olması için bireylerin yaşam biçimlerinde vücut bulmaları gerekir. Böylelikle düşünce zihin zindanında hapsolmaz ve fikir hür; birey hür olur.

Gerçek özgürlük, ancak fikirlerin  ve zihinlerin hürriyetinden mevcut olabilir. Rutin bir döngüde süre giden hayatlar, taklidi imanlar ve kulaktan dolma ideolojilerle oluşturulan birikimlerin ufak sarsıntılarla çökmesi yüksek olasıdır. Temeli sağlam atılmayan bir yapı gibi düşünüldüğünde, taklit edilen düşünme yapılarının temelinde temsil eden bireyden bir parça olmadıkça yapının sağlamlığından ve ebediliğinden dem vurulamaz.

Hür Adam’ı düşündüğümde, yaşamını tamamen -doğru ya da yanlış- bir düşünce çerçevesinde şekillendirdiğini görüyoruz. “80 küsür yıllık ömrü hayatımda dünya namına hiç bir lezzet tatmadım.” demesi ve gerçekten de bir “düşünce suçlusu” yaftasıyla yıllarca cezaevlerinde, sürgünlerde, dağlarda “fikir mücadelesi” bir başka deyişle  ”fikri özgürlük savaşı” vermesi bundandır. Çünkü onun inancı ve davası dünyevilikten çok ötedir ve onu kendisine yol gösterici, mürşit, “üstad” kabul edenlerin onu en zor anlarda dahi yalnız bırakmamaları tamamen onun “tebliğ ettiğini temsil” etmesinden yani samimiyetindendir.

Filme gelecek olursak “Hür Adam” Bediüzzaman Said Nursi’yi anlatan ilk sinema filmi olması bakımından önemli. Yönetmen Tanrısever de filmin ilk ve tek olması yönüyle kendisine nasip olması bakımından kıvanç duyduğunu söylüyor. Yazının ilk kısmında belirttiğim gibi gerçek “hür adam” Said Nursi yaşamı boyunca samimi bir “dava adamı”  portresi çizmiş, kitleleri etkilemiş/etkilemekte olan birisi olması yönüyle toplumun  farklı kesimlerinin ilgisini çekmektedir. Küçük yaşlarından itibaren hakarete tahammül edememesi ve ömrünce ilke edindiği “Ekmeksiz yaşarım, hürriyetsiz yaşayamam.” sözleri filmin adının ne denli yerinde olduğuna işaret ediyor. Filmin 3 saate yakın süresi, dolu dolu bir ömrü nitelemesi bakımından anlaşılır. Filmde görüntü yönetmeninin iyi iş çıkardığını söylemek gerek. Özellikle Barla günlerinin anlatıldığı bölümlerdeki görsellik etkileyici. Hür Adam’ ı oynayan Mürşit Ağa Bağ’ ın  enfes oyunculuğu ise takdire şayan. Ağa Bağ’ ın rolünü nasıl içselleştirdiği, benimsediği, “Rolümün hakkını verebilmek için üstad gibi az yemek yedim, sabaha kadar namaz kıldım.” sözlerinden ve gözlerindeki canlılıktan belli oluyor. Mimikleri, oyunculuğu gerçekten üst düzeyde.

Filmin misyonuyla ilgili ise şunu eklemek lazım. Vizyona girmeden önce yönetmen Tanrısever film ile ilgili iddialı açıklamalarda bulunmuştu. Dünya çapında bir eser oluşturduğunu ifade etmişti. Az önce belirttiğim gibi biyografi her kesimi etkileyecek türden, amenna. Fakat amaç evrensel boyutta nam salacak bir yapıt sunmaksa her yönüyle mükemmellik hedeflenmeli. Örneğin bazı oyunculuların daha dikkatli seçilmesi, oyunculuğa daha çok önem verilmesi, resmin arka planına daha çok odaklanması gerekir. Zira unutulmayacak bir yapım oluşturmanın bir yönü de budur. Örnek olarak “Çağrı” filmi hemen akıllara gelebilir. Gerek müziği, oyunculukları; gerekse görselliği ve  iç dinamikleriyle mükemmel bir film olması Çağrı’ yı dünya çapında bir yapım olarak nitelendirebilmemizi sağlamıştır. Hür Adam’ da ise çok fazla mesaj verme çabasıyla kaliteli sinema filmlerinde olması gereken bazı ögeler göz ardı ediliyor. Ve yönetmenimiz burada hataya düşerek amacıyla çelişiyor.

Bunların yanında filmde geçen bazı diyaloglara da değinecek olursak, senaryoda geçen bazı cümlelerin aslının olup olmadığı, varsa nerede yer aldığı muallak. Örneğin Said Nursi’ nin ağzından “Bu memleketi Türkler yönetti, bundan sonra da Türkler yönetecek.” sözünün hangi kaynağa dayanarak senaryoya alındığı belirsiz. Bu ifadenin gerek Tarihçe-i Hayat’ ta gerek diğer eserlerde yer almadığı görülüyor. Bazı diyalogların ise içinde bulunduğumuz konjonktüre göre vurgulandığını da görüyoruz. “Türk Kürt kardeştir.” sözü ile içince bulunduğumuz ortama olumlu etki edebilecek söylemler geliştirildiği görülüyor.

Sonuç olarak “Hür Adam” filmi Said Nursi’ nin hayatını ve daha ziyade insani yönlerini betimlemesi bakımında eksikliklerine rağmen eli yüzü düzgün bir yapım olmuş. Kendisinden sonra gelebilecek filmlere de yol açmış. Said Nursi’ nin sevenlerine hoş bir gösteri, yanlış bilgilere bir düzeltme ve belki bir miktar iade-i itibar  amaçlanmış. Ve kişilerin hapsedilerek, sürgün edilerek, yasaklar koyarak fikirlerin yok edilemeyeceğini; gerçek hürriyet ve huzurun zindanda dahi olsa, zihinlerin hür olmasıyla gerçekleşebileceğini anlatmaya çalışmış. Belki de bu yazıyı Said Nursi’nin  filmde de geçen şu sözüyle bitirmek en doğrusu olacak: ” O” nu tanıyan ve itaat eden zindanda dahi olsa bahtiyardır. O’ nu unutan saraylarda da olsa zindandadır, bedbahttır.”

Ömer KALAFATCI

22 OCAK 2011

Bu yazı ömer KALAFATCI tarafından 30 January 2011 14:56 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Peki kimdir bu Bela Bartok? İsterseniz yazıya öncelikle onu biraz tanıtarak başlayayım. Bela Bartok, ünlü Macar bestecidir. Besteci olmasının yanında piyanist ve aynı zamanda halk müziği derleyicisidir. 1881 yılında dünya gelen Bartok, ta küçüklüğünde müziğe gönül vermiştir. Henüz ilkokula başladığında birçok öğretmeni onu müzisyen kimliğiyle tanımıştır. 9 yaşında piyano çalışmaları yazmaya başlayan Bartok, bir sene içerisinde halk tarafından tanınmaya başlamıştır.Hayatını piyano çalarak ve piyano dersleri vererek devam ettiren Bela Bartok, yaptığı bestelerle de Avrupa’nın ilgisini çekmeyi başarmıştır.

1936 yılında Türkiye’ye ziyarette bulunmuştur. Türk müziğinden oldukça etkilenen Bartok, Türk ezgilerinin Macar ezgileriyle de benzerliklerini fark etmiştir. Ve Türk Halk Müziğinin derlemesinin yetersiz olduğunu görmüştür. Bütün bunlar Macar bestecide Türk Halk Müziğini derleme isteği uyandırmıştır. Türkiye’yi köy köy dolaşarak bu derlemeyi elinden geldiğince, hastalığının izin verdiğince hazırlamaya çalışmıştır. O dönemde ünlü Türk besteci Ahmet Adnan Saygun da Bela Bartok’a bu çalışmalarında yardımcı olmuştur.

Hayatının son dönemlerini Amerika’da geçiren Bartok, burada hem kendi müziğine olan ilgisizlikten hem de geçim sıkıntısından iyice hasta düşmüştür ve 1945′te hayata gözlerini yummuştur.

İşte Bela Bartok belgeselimiz, ünlü müzisyenin Türkiye gezisine odaklanıyor. Baştaki İstanbul gezisini ve daha sonra Türk Halk Müziğini tanımak ve derlemek amaçlı yapmış olduğu köy gezilerini bizlere aktarıyor. Bir yandan ailesine yazmış olduğu mektuplardan yaptığı şeyleri dinlerken bir yandan da o dönemde çekilmiş fotoğraflarını izleme şansı buluyoruz. O dönemde Bela Bartok yaptığı birçok köy gezisinde oradaki kişilerden halk müziği ezgilerini dinleyip kaydetmiştir. Bütün bunları izleyip dinlerken, bir yandan da belgeselin yönetmeni Sezgin Türk’ün yakın zamanda aynı yerlere yapmış olduğu gezileri de görüyoruz. Bela Bartok’un o dönemde dinleyip, seslerini kaydettiği kişilerin torunlarını hatta torunlarının çocuklarını görme fırsatı yakalıyoruz Sezgin Türk’le. Bütün bunların yanında da Macar Atilla ile Türk kızı Su’nun Budapeşte’den başlayıp İstanbul’da devam eden sıcak ve içten hikayesine de konuk oluyoruz.

Belgesel boyunca Macar ve Türk Halk müziği ezgilerinin yer aldığı güzel bir derleme de dinliyoruz. Acaba hangisi Türk, hangisi Macar müziği diye düşünürken Bela Bartok’un Türk Halk Müziğine yapmış olduğu katkıları görüyoruz. Gerçekten büyük bir besteciymiş diye aklımızdan geçirirken de Su ile Atilla’nın anlamlı öyküsüne şahit oluyoruz. Ve tüm bunları tek bir belgeselde yaşıyoruz elbette.

Bazılarımızda hatta birçoğumuzda şöyle bir önyargı vardır. İşte belgesel denildiğinde aklımıza ilk önce ya hayvanlar alemi ya da denizaltı belgeseli gelir. Fakat bu kulvar aslında çok geniş kapsamlı bir kulvardır. Yalnızca belirli konulara odaklanmayan, çok etraflıca düşünülüp ortaya birçok yönden tatmin edici eserler konulan bir kulvara sahiptir belgeseller. İşte Bela Bartok da bunların en güzel örneklerinden biri. Macar ve Türk Halk ezgileri eşliğinde Bela Bartok’un Türkiye gezisi ve Türk Halk Müziği derleme çalışmasını özgün bir şekilde yansıtan film, izleyenler için farklı ve müzik dolu bir deneyim olacaktır.

Bu yazı alploganer tarafından 05 January 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

O halde sonda söyleyeceğimi yine -ve yine- başta belirtmekten çekinmeme de gerek yok : Sultan’ın Sırrı, günümüzde video filmler için bile sıradan ve sığ sayılacak bir kaliteye ve ilerleyişe sahip özensiz ve sevimsiz bir yerli aksiyon örneği…

Bu kanıya nereden vardığımı da, rutini biraz kırarak maddeler halinde yazmak istiyorum izninizle…

Madde 1 : Bir aksiyon – polisiye – gerilim üçgeni içerisinde ele alacak olsaydık, Sultan’ın Sırrı’nı nasıl değerlendirmemiz gerekirdi? Bu aslında oldukça kritik bir soru. Herşeyden önce artık teknik anlamda sinemamızda başarılı işler görebiliyoruz. Dünya sinemasındaki aksiyon trendlerinin de değiştiğini kabul etmek gerekiyor. Hal böyle olunca teknik makyajı sırıtan ve bütün aksiyon hanesi durağan silahlı çatışma ya da dönen tekme gibi 80′li yıllardan miras kalan ve albenisi kalmamış numaralarla kısıtlı olan Sultan’ın Sırrı’nın seyir zevki yaşattığını söylemek güç. Artık filmlerimiz “bu filme (…) milyon dolar harcandı ona göre ayağınızı denk alın!” cümleleri ile pazarlanıyor. Hal böyle olunca da perdede görebileceklerinin 4 milyon dolar gibi hatırı sayılır bütçeye sahip bir filme yakışmasını istiyor insan.

Madde 2 : Gelelim gerilim kısmına. Bir yerli Da Vinci Şifresi olmadığı açık fakat Dan Brown hikayelerine gereğinden fazla öykünmesi -ek seriyette referans olarak göstermesi- izleyicinin canını da sıkabiliyor yer yer. Kaldı ki İstanbul gizemleri ve meşhur dehlizler; aslen hem gerilime, hem fanteziye hem de maceraya yetecek kadar mit barındırıyor. Zamanında Byzantine : Sırlar Labirenti ya da Kabus 22 gibi video oyunlarına da konu olan bu dehlizler, hali hazırda izleyicinin iştahını açabilecek kadar çekici…Fakat Sultan’ın Sırrı, bu hikayeleri iyice eşelemek yerine izleyicinin ağzına bir parmak bal çalmayı yeğliyor. Güncel konulara kendi çapında gösterdiği duyarlılık ise zaman zaman araya sıkıştırılmış “zoraki” didaktizm dayatması hissine kapılmanızı sağlıyor. Fakat buradaki basmakalıp Türklük – Amerikalılık kelamları için aslında sinema kapılarını eşelemenize bile gerek yok…Bir çay içip iki hoş beş edebileceğiniz her yerde buradakine benzer diyaloglar duymanız muhtemel.

Madde 3 : Türk – Ermeni durumuna da el atan film, bu konuyu da muallakta bırakmayı seçiyor. Bilinçli izleyici zaten bu konuyu filmin içerisinde bir noktaya koyamıyor. Daha yerinde bir tabirle Sultan’ın Sırrı’nda eşelenen konuların bir kısmı formalite icabı ellenip, tadı beğenilmeyen bir çeşit kayıntı gibi kenara bırakılıyor.

Gel gelelim karakterlere… Katmansız diyalogların orantısına tezat oluşturacak bir durum yok ortada…Türk İstihbarat’ının tamamının bir tarikata mensup olduğu, ilk tanıştığımız karede “Türk” çocuğuna tokat atarak izleyicinin “antipatisini” kazanan Amerikalı karakter, idealleri uğruna herkesi karşısına alabileceğini iddia eden bir müze müdürü, aşırı Amerikan aşıklığı ile yine izleyicinin “antipatisine” nail olan dalkavuk ve koltuk sevdalısı müdür yardımcısı. Tabi bir de Mark Dacascos var :)

80′lerin aranan isimlerinin, son model yerli aksiyon filmlerinde yeniden görünmesi de ayrı bir fenomen oldu adeta. Fakat Marc Dacascos’un bu filme yerleştirilmiş olmasının dişe dokunur hiç bir tarafı yok. Aksiyon filmleri ile nam salan Dacascos’un bu filmde adeta şamar oğlanına çevrilmesi de dolaylı bir intikam mıdır orası tartışılır tabi.

Dizi estetiğinin iyiden iyiye beyazperdeyi sarıp sarmaladığı bu dönemde, bu yönelim Türk Sineması’nda da kendini iyiden iyiye göstermeye başladı. Dizilerin süresinin de astronomik olduğunu düşünürsek, sinemaya teşrif buyurduğunuz ve 10 dakikalık ara dışında reklamı olmayan bir pilot bölüm olarak bile değerlendirebilirsiniz Sultan’ın Sırrı’nı.

Saymakla bitmeyecek olan mantık hatalarına hiç bulaşmak istemiyorum. Zira eşeledikçe dil uzatacak nice eksiklik ya da yakışıksızlık bulabilmek mümkün. Burada noktayı koyup, filmi yukarıda yazdıklarımla değerlendirecek olursam; Sultan’ın Sırrı, son tahlilde çekici bir hikayenin, özensiz bir şekilde senaryolaştırıldığı ve belli kalıpların sularından yüzerek kurtulmaktansa, o klişelerin içine dalarak kaybolduğu; günümüzde sadece doğrudan DVD ve video piyasası için ısmarlanan türden, sıradan ve sığ bir aksiyon örneği…Üzerinde çalışılmış izlenimi veren en önemli kısmı ise dövüş koreografileri diyebiliriz…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 25 December 2010 01:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hikayenin ana karakteri Ramon Sampedro 19 yaşında denizlere açılan, özgürlüğüne çok düşkün bir denizcidir. 25 yaşında kayalıklardan atladığı anda suların çekilmesiyle boynundan aşağısı felç olur ve hayatını ailesinin yardımıyla yatağa bağımlı olarak yaşamak zorunda kalır. Fakat yıllar geçtikçe yatağa ve başkalarına bağlı yaşama mecburiyeti onun için artık katlanılmaz bir hale gelmiştir. Kaybettiği özgürlüğünü tekrar kazanacağını düşünerek dostu Gene’nin de yardımıyla ötenazi için İspanya hükümetine başvurur. Bu yasal süreçte hayatına iki farklı kadın dahil olur. Bunlardan biri beynindeki tümörle sonu belli olmayan bir yolda ilerleyen ve ötenazi için Ramon’u destekleyen avukat Julia, diğeri ise onu ölümden vazgeçirmeye çalışan Rosa’dır. Bu iki kadından biri hikayenin sonunu yani Ramon’un kaderini belirleyecektir. Yattığı yerden ağzıyla yazdığı, kitap haline getirilen yazıları ve ölmek için verdiği mücadele İspanya’da ve uluslararası basında oldukça ses getirmiştir.

Film İspanya’da muhteşem bir deniz manzarası eşliğinde kendisini sahilde yürürken hayal eden Ramon’un görüntüleri ile başlasa da genelinde yaşamak zorunda olduğu yatağı ve odasında geçiyor. Tarafsızlığı konusunda yorum yapamam ama büyük bölümü aynı yerde geçen zor bir yaşamın içindeki ağır dram, ötenazi gibi tartışmalı bir konu duygu sömürüsü yapılmadan, gereksiz acıtasyon sahneler kulanılmadan ancak bu kadar yalın ve güzel anlatılabilirdi sanırım.

Filmi izlerken karşınızda herşeye rağmen insanların ona acımasına izin vermeyen, kendisini ezdirmeyen kararlı bir karakter olan Ramon’a acımak yerine kendinizi bazen onun bazen de ailesinin, arkadaşlarının, ona aşık birinin yerine koyuyorsunuz, aklınızda ise cevaplanması zor sorular beliriyor ister istemez.

Böyle bir durumda yükümlülük haline gelen yaşam, son verme hakkı kişiye ait olan bir hak mı gerçekten? Ailesinden, arkadaşlarından belki de ona aşık biri olarak onun mutluluğu için ölmesine yardım edebilir misiniz? Ona yardım etmek bir fedekarlık mı yoksa hiç bir şey yapmamak bencillik mi? Filmi izlerken kendisini de sorgular insan.

Ramon’un filmde geçen duygu, mantık karmaşası yaratan, kafa karıştıran sözlerinden bazıları ise şöyle:

Bakın şurada oturuyorsunuz 2 metreden yakınımda. Bir insan için hiç de önemli sayılamayacak bir mesafe.
Pekala benim içinse, size ulaşmak ve dokunabilmek için gerekli olan o 2 metre olanaksız bir seyahat. Bir hayal, bir rüya.

Rahip: Bir hayata mal olan özgürlük, özgürlük değildir.
Ramon: Özgürlüğe mal olan hayat da hayat değildir.

Kaçıp gidemiyorsan ve kesin bir biçimde başkalarına bağımlıysan gülerek ağlamayı öğreniyorsun.

Bozulmuş ve biçimsiz bir bedenin bekçisi olan bir insan için, yani benim için, saygınlık nedir? Ben, hayatı özgürlüğü seven çoğu insan gibi, yaşamanın bir hak olduğuna ama bir mecburiyet olmadığına inanıyorum.

Konunun gerçek bir yaşam öyküsünden alındığını bilmek filmi daha da etkileyici kılıyor. Yan karakterlerin oyunculukları da çok iyi ama Ramon karakterini canlandıran Javier Bardem ve sadece mimiklerini kullanarak gösterdiği muhteşem oyunculuğuna hayran olmamak imkansız. 2001 Yılında çektiği The Others / Diğerleri filmiyle adından bahsettiren Alejandro Amenábar yönetmenlik dışında filmin senaryosu ve müzikleriyle de ilgilenmiş bu kez. Özellikle filmde yer alan Negra Sombra Kara Gölge anlamına gelen öyle bir şarkı var ki dinlenmeli kesinlikle. Mar Adentro, yönetmenine en iyi film, senaryo ve müzik dallarında İspanyol sinemasının en saygın ödülü kabul edilen Goya ödüllerini, Altın Küre’yi, en iyi film Oscar’ını, Javier Bardem’e ise farklı film festivallerinden en iyi oyuncu ödüllerini kazandıran konusu ağır bir biyografiden aktarılan güçlü bir dram.

Ötenazi hakkında ne düşünürseniz düşünün ama mutlaka izleyin.

Bu yazı Banu tarafından 14 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Linda Lovelace, bu güne kadar çekilmiş en sert porno filmleinden biri olarak bilinen Deep Throatta filminin de başrol oyuncusuydur. Hayatı fuhuş, uyuşturucu ve porno endüstrisi arasında geçen Linda Lovelace’nin hayatını sergileyecek olan film, 2011 de vizyona gimeye hazırlanıyor.

Filmin yönetmen ve senaryo koltuğunda aynı isim, Matthew Wilder yer alıyor.

Bu yazı Ethem tarafından 29 November 2010 00:11 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Konusu: Amerika’nın Michigan eyaletinde Doktor Jack Kevorkian’ın hastalarının kendi rızalarıyla onlara ötenazi uygulamasını ve kendisine karşı olanlarla verdiği hukuk mücadelesini anlatan bir dram ve biyografi filmi. Filmin özünde doktorun halkın inançlarına ve ahlak kurallarına karşı gelen ötenaziyi uygulaması ve Michigan halkının ve bazı yetkili kişilerinde ona karşı verdiği hukuk savaşını anlatan bir hikâye.

Nasıl ölmek istersiniz? Bu soruyu acaba gerçekten kaçınız düşündünüz? Ben düşündüm. Ben acı çekmeden ölmek isterim ve bundan daha iyisini burada söylemeye hazırım. Ben kendi kararımla ölmek isterdim. Filmde ki konuyu kendinize uyarlamak ister misiniz? Ben bu konuda size biraz daha yardımcı olmak istiyorum. Ölüm döşeği zamanlarınız gelmiş ve artık yaşamak size sadece bir işkence olarak geliyorsa ne yaparsınız? Sürekli ilaçları almak zorunda olup, sürekli tahlillerin yapılması ve sürekli cihazlar sayesinde yaşamak ister misiniz? Evet? Peki, eğer cevabınız evet olacak ise;

O zaman şöyle bir düşünsenize. Yıllarca çocuklarınız sizi rol model olarak aldı. Ya da zamanında çok başarılı bir insandınız ve birçok kişi sizi başarılarınızla hatırlamak isterken, ölüm döşeğinde vücudunuzun su toplamış halini görenler ne yapsın? Sizi nasıl hatırlayacaklarını sanıyorsunuz? Ben size direkt olarak söyleyeyim. İnsan psikolojisi ve bilinçaltı olarak en son gördüğünü hatırlar. Ben ayrıldığım sevgilimi son görüşümü asla unutmam mesela, o sahne gitmez ya da izlediğim güzel bir filmin sonunu asla unutmama filmin başlangıcını unutsam bile. Ustalar bile söyler nasıl başladığın değil, nasıl bitirdiğin önemlidir diye.

Yukarıdaki saydığım nedenlerden dolayı filmi destekleyen bir ifade kullanıyorum burada açıkça. Ben kendi ölüm zamanımı seçmek isterim ve işte filmde bahsedilen konuda bu. Ne kadar etik ya da değil, din olarak ne ifade eder ya da etmez, insanlar bunu nasıl karşılar gibi sorulara yanıt vermeyi amaçlayan bir biyografi tarzı film hazırlamışlar ve bunu en güzel şekilde anlatmaya çalışmışlar. Ama biraz sorunlarımız var. Film uzun bir film olmasının yanında inanılmaz derecede sıkıcı bir film, hani gerçekten hayatımda izlediğim en sakin ve rutin geçen filmlerden biri. Zaman akmadı, gün döndü, ayılar kıllarını döktüler resmen. Tek dayanağım işlenen konunun daha önce hiç bir yerde işlenmemiş olması ve size gerçekten bazı şeyleri sorgulatmayı başarması.

Filmde bahsedilecek daha fazla bir şey yok. Çok hassas konulara kadar da gidiyor aslında farkındayım ama bunlardan bahsetmek, filmleri incelediğimiz bir alanda baya gereksiz kaldığına inanıyorum. Ufak bir toparlama yapmak gerekiyorsa; film gerçekten başarılı bir çalışma olmuş ve size hem kendini izlettirirken aynı zamanda da bazı şeyleri sorgulamanızı sağlamış. Acı mı ölüm mü?

Pacino’yu unuttuğumu sanmayın sakın çünkü imkânsız. Film aslında ölümü konu alırken (fazla genel oldu ama…) aynı zamanda ara ara verdiği yakın çekimler ve hareketlerle Pacino’nun yaşlandığını da ortaya koyuyor. Özellikle yakın plan çekimlerinde artık makyajın bile kapatamadığı hasarı, ellerini görebiliyorsunuz ve şöyle bir iç çekebiliyorsunuz. 2000′li yıllarda onu izlerken bir anda yıl 2010′u gösteriyor ve onun 70 yaşında bir oyuncu olduğunu unutmamanız gerekiyor. Böylece 60 yaş ile 70 arasındaki farkı daha net olarak anlayabiliyorsunuz. Ama konumuz onun ne kadar yaşlandığı değil, ne kadar üst seviyelerde dolaşabileceğidir. Bazı futbolcular vardır 39-40?lı yaşlarına kadar 90 dakikayı çıkarabilecek performansta kalırken 32 yaşında sahada yürüyemeyecek halde olanlar vardır. Şu oyunculuk performansı eminim ki sizi filme bağlayan etmenlerden biri olacaktır. Konuşma tarzı olarak zaten yavaş konuşan Pacino, filme gayet rahat ayak uyduruyor. Aynı zamanda filmi daha da yavaşlatan bir öğe olduğunu söylemeden de geçemeyeceğim. Top 10 performansının içine koyulması gereken bir yapıt olmuş. Eklemeden geçmek istemedim. Pacino’nun mahkeme sahneleri meşhurdur; hazırlıklı olmanızı isterim.

Sonuç olarak daha önce denenmemiş, size bazı gerçekleri gösteren ve düşünmeye iten bir film. Düşünürken kendinizi sorgulamanıza ve yapılan işin ne kadar ”etik” olduğunu sorgulamanıza da yardımcı olmuşlar. Biyografi tarzının tipik özelliklerini taşıyan bu filmi izlemek için kendinizi gerçekten motive etmeniz gerekebilir. Pacino hayranıysanız izlersiniz, konuya ilginiz varsa izlersiniz aksi halde kendinize 2 saat 20 dakika boyunca işkence uyguladığınız için kimse sizi takdir etmez!

İyi Seyirler

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 October 2010 00:36 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hollywood?dan sıkıldıysanız alın tam size göre bir kaçış filmi. Ortalıkta bu filmi daha önce duyduğunuzu sanmıyorum, duymuş olsanız bile afişinden dolayı bir daha bakmazsınız herhalde. Konusunu hemen özetlemeye çalışarak başlayalım; Juan hamile karısından ayrılır ve gardiyan olacağı hapishaneye gider. Aslında işe ertesi gün başlayacaktır ama bugünden gezmeye gelmiş gibi bir durum var. Daha sonra bir anda tavandan bir parça düşer ve herkesin dikkatini üstüne toplar. Tam bu sırada azılı suçlumuz Malamadre kaçmaya çalışır ve başarır. Daha sonra tahmin edeceğiniz gibi isyan çıkar. Tabii isyan sırasında gardiyanlar onu revire götürmek yerine 211?nolu hücrede bırakınca artık oda bir gardiyan değil suçlu olmuştur. Tabii ki hayatta kalmak için.

Neresinden başlayım? Her zaman olumsuzu söylemek huyum olduğundan; gerçekten çok etkileyici bir film olmuş ama bazı şeyleri görmezden gelmek gerekiyor. Mesela bir kapı var ki direk film adına söylüyorum, cennete açılıyor. Gardiyanların girip çıktığı kapıdan gayet rahatlıkla dışarı çıkılabilir filmde ama bunu hiç göstermemişler. Çok belirgin bir hata gibi gözükmesine karşın, ancak çok dikkatli bakıldığında fark edilebiliyor. Filmin başında görüyorsunuz ve daha sora bir daha kareye girmiyor o kapı. Atlanmış ayrıntılardan biri belki de. İkinci sorun, film görüntüleri neden bu kadar basit. Hadi HD?si yok desek, benim izlediğim BDRip?ti ve gayet 19luk ekranda izledim bir hata yoktu. Yok, yok film basit olarak gösterilmiş, ayrıntılardan yoksundu. Ha bu film adına bir eksi mi, aksine bu daha tamamlayıcı bir parça olarak gözüktü bana. Sonuçta siz filme görüntüsünün ne kadar net olduğu oranda güzel ya da kötü demiyorsunuz, bu tarz bir filmin böyle biraz daha ”eskitilmiş” tarz bir görüntüye sahip olması bence daha güzeldi. Bu yüzden bunu bir eksi olarak saymaktan şu anda vazgeçtim.

Hoşuma gitmeyen yanlarını söyledikten sonra iyi yanları da söylemek gerekiyor. Senaryosu bir kere özgün bir senaryo olduğundan dolayı filmi çok sevdim. Tamam, biraz saçma gelebilir yok artık tarzında serzenişlerde bulunabilirsiniz bazı yerlerde ama tabiî ki asla da olmayacak şeylerden de bahsedilmiyor burada. Sonuçta ilk başta adamlarında söylediği gibi ” böyle bir şey olacağını kim hesap edebilir? ” Şimdi filmi izlerken, arkadaşım prosedürler var, takip et onu yap şunu yap demek kolay tabiî ki ama öyle her şey göründüğü gibi değil, olmuyor işte. Gayet güzel düşünülmüş ve izlerken büyük keyif alıyorsunuz. Sadece ortaya aksiyon koymamışlar, hatta bir yerden sonra ??acaba koymayı mı unuttular?? tarzında bir düşünce alıyor. Ama şöyle ifade etmeye çalışayım, amaç aksiyon kesinlikle değil bu filmde. Juan’ın ailesiyle alakalı olanları izlemek pek hoş değildi açıkçası, ama eğer bir değerlendirme yapıyorsak bence filme gayet güzel oturmuş. Hani nasıl anlatmak gerekiyor tam olarak bilemedim şu anda. Aslında aksiyon yok diyorsunuz ama aksiyon sahnelerinin doğurduğu dram sahneleri var. Ben bunu açıklamaya çalıştıkça daha da batıracağımdan dolayı siz iyisi mi filmi izleyin.

Malamadre ve Juan’ın oyunculukları üst seviyede. Özellikle psikopat rollerini oynamak zordur kanımca ama L.Tosar bunu çok basit bir işmiş gibi yapmış. Aksiyon anlarındaki panik seviyesi ve aynı şekilde A.Ammann oyunculuğu süperdi. Avrupa yapımlarında bildik ve görmekten usandığımız (belki de) yüzlerin kullanılmasının yerine daha çok bilmediğim, bilinmeyen oyuncuların kullanılmasına her zaman bayılmışımdır. Benim için filme bambaşka bir hava katıyor.

Sonuç olarak aksiyon filmiyle drama koşullarını kusursuz olarak harmanlamış bir film var. Ortaya gerçekten şu anda anlatamayacağım, ancak ”hayret” diye değerlendirebileceğim bir film çıkmış. Uzun zamandır Avrupa sineması izlemiyordum ama bu gerçekten o kadar gereksiz Hollywood filmi arasında ilaç gibi geldi. İnternetten şöyle biraz baktım, bu filmin çok miktarda ödülü de varmış. Sonuna kadar hak ediyor. Belki de en zor kısmı not verme kısmı olacaktır. Özgün bir senaryo, iyi oyunculuğun hakkı 10/7.8 olur.

Mutlaka izleyin ve izlettirin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 15 September 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yabancı aktörler arasında benim için ilk sırada yer alan Adam Sandler’in tüm filmlerini izlemekle beraber  kendisinin büyük bir hayranı olduğumu bu yazımda da söylemek isterim. Adam Richard Sandler’i sevmenizin bir nedeni de, bir aktörden daha öte yanlarının olmasıdır. Takip ettiğim kadarıya dostani yaşayışı ve samimi havası iyi bir insan olduğu izlenimini veriyor. En azından ben bunu biliyorum ve her projesinde, hatta resimlerde de göreceğiniz gibi en başından beri  yol arkadaşlarını geride bırakmaması buna bir örnektir.

Neden Adam Sandler? sorusuna muhattap olduğumdan; Birkaç detay verebilirim.

Öncelikle çoğu yazımda belirtiğim gibi Sandler’in sahibi olduğu şirketin tüm aktörlerine kısada olsa yer vemesi ilgi çekiciydi. Şirket sahibi kişiliğinden çok, dostani adımları benim gibi yakın çevresinide oldukça memnun ettiğini biliyorum ki dostları da şirket dışı filmlerde kendisine jest yapmayı unutmamışlardır. Magazinde fazla yer almayan ve filmlerindeki gibi samimi karakterinin içerisinde türlü oyunlar olduğunu da ekleyip, ilk filmleri olan Happy Gilmore (1995) ve Billy Madison (1995) isimlerini kullanıp kendi şirket adını da bunların şansına (öyle tahmin ediyorum) diyorum Happy Madison olarak kullanmış olması nerelerden geldiğini unutmamak adına güzel bir seçimdi. Kendi kendine vefa borcunu ödemiş gibi:) İnanıyorum ki bu iki filmde emeği geçen tüm dostları da bu isimden memnundurlar.

Ayrıca çoğu filminde bayan aktristlerin isimlerinin “V” harfiyle başlıyor olması kendisinin takıntılı değil, sadece filmlerinde değil karakteristik özelliğinin de eğlenceli bir yapıya sahip olduğunu gösteriyor.

Jackie Titone ile evli olan Adam Richard Sandler iki kız çocuğu babasıdır. Kız kardeşlerinden birisi hemşire diğeri diş hekimi, erkek kardeşi ise avukat olan Adam Sandler, 09.09.1966 Brooklyn, New York, ABD doğumludur.

Punch-Drunk Love filmiyle Altın Küre sahibi olan sanatçı Emmy Ödüllerinde de en iyi senaryo, en iyi arşiv ve en iyi arşivleme ödüllerine aday gösterilmişti. Ayrıca;

Çocukların Seçimi Ödüllerinde

• The Waterboy (1999) – Big Daddy (2000) – Mr.Deeds (2003) – 50 First Dates (2005) – Click (2007) filmleriyle ödül kazanmıştır.
• Yine Çocukların Seçimi Ödüllerinde 2003 yılında “Wannabe” seslendirmede ödülünü Eight Crazy Nights (8 Çılgın Gece) filmiyle kazanmıştır.

MTV film ödüllerinde

• 1996: MTV Film Ödülü, En iyi dövüş, Happy Gilmore; Bob Barker ile birlikte
• 1998: MTV Film Ödülü – En iyi öpüşme, The Wedding Singer; Drew Barrymore ile birlikte
• 1999: MTV Film Ödülü – En İyi Komedi Performansı, The Waterboy

Show East Ödülleirnde

• Yılın Komedi Yıldızı Ödülünü 1999 ve 2003 yıllarında kazanmıştır.

Razzie Ödüllerinde

• Sinema Dalında En Kötü Aktör Razzie Ödülünü 1999 da Big Daddy filmiyle kazanmıştır.

Göz ameliyatı olduktan sonra “Şimdi ne kadar çirkin olduğumu farkettim” diyecek kadar hayatla ve kendisiyle barışık olan Adam Sandler’in kısaca çıkış öyküsünü de anlatmak isterim…

Henüz genç bir delikanlı olan Adam Sandler 17 yaşında küçük gösterilere çıkıyordur. Daha o zamanlardan ne olmak istediğini bilmek, gelecek için atılacak en büyük adımdır demeden aynı yıllarda büyük beğeni kazanmış, komedyenlik / Stan up konusunda iyi olduğunu anlamıştır.

Severek takip ettiğimiz 80 li yılların eğlenceli dizisi The Cosby Show’u hatırlayanlar bilirler. Adam Sandler’in de ilk kamera deneyimi bu dizide bir sezon oynamakla başlamıştır. Dennis Miller’in kendisini keşfetmesi uzun sürmemiş, televizyon-sinema adına yazarlık hikayesi de böylece başlamıştır. Bir kaç yıl sonra ise oyuncu olarak sahne alan Adam Sandler 1992 yılında ABC Afterschool Specials?ın bir bölümünde oynamıştır.

Hızını alamayan Adam Sandler, aşağıda videosu bulunan The Chanukah Song olmak üzere bir kaç şarkıyla beraber sanat kariyerinin iyice parlamasını sağlamıştır (1995).

Sonrasında  son albümü ‘Stan and Judy’s Kid’ tüm zamanlarda piyasaya çıktığı ilk hafta en çok satılan komedi albümü oldu ve Billboard listesinde 16. sıraya kadar yükseldi. Daha önceki üç albümü de platin plak kazanmıştı.

Bu adamın çok samimi ve dostlarını unutmayan, komedi adına ciddi işler yapan ve her izlediğim (tümü) filminde aynı keyfi yaklayabilmemi sağlayan özel bir gücü olduğu konusunda şüphelerim var:)

Ayrıca, Adam Sandler benim gözümde filmi film yapan ve DİKKAT… Komedi tarzında olsa dahi bir kaç nasihatle yada filmin sonunda kendimize çıkaracağımız bir kaç dersle ayrılıyor olabilmenin memnuniyetini de yaşatmaktadır.

Boş bir komedi filmi yada sırf gişeye oynamaktansa, içerisinde gizli notların, alınması gereken nasihatlerin de olması, sanatı sanat yapan yegane öğelerdendir.

Türkçe seslendirmesini yapan Beyti Engin ve Aykut Uğur Taşdemir’dir. Şahsen ojinal sesi dışında Beyti Engin’in seslendirmesi, daha doğrusu sesi, inanılmaz hoşuma gidiyor ve bu sesle izlemek bana ayrı bir keyif verdiğini söylemek isterim.

Oynadığı filmler arasında hakulade isimleri veriyorum;

Happy Gilmore (Mutlu Gilmore), Big Daddy (Süper Baba), Mr. Deeds (Kazara Zengin), Anger Management (Asabiyim), Reign Over Me (2007), I Now Pronounce You Chuck and Larry (Damadı Öpebilirsin), You Don’t Mess with the Zohan (Zohan’a Bulaşma), Bedtime Stories (Gerçek Masallar), Click (2006), The Longest Yard (En Uzun Mesafe) ve yılın son filmi Grown Ups (Büyükler) defalarca izleyip keyif alabileceğim filmleri arasındadır.

Tavsiye ederim.

Bu yazı Ethem tarafından 14 September 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Jean-Dominique, Elle dergisinin popüler editörüdür. İstediği birçok şeye sahip olan Dominique, hayatının en güzel döneminde geçirdiği bir beyin kanaması sonucu istemediği bir şeye sahip olur:kendi bedeninde esareti yaşamak. Tamamen felç geçiren Dominique sadece tek gözünü kullanabilmektedir, onun dışında vücudunda hükmedebildiği tek bir organı dahi yoktur. Başlarda birçok kişi onun bu durumuna çok üzülür. Eski karısı, çocukları, arkadaşları onu zaman zaman görmeye gelir.  Fakat zamanla insanlar normal hayatlarına geri dönmeye başlarlar. Dominique?in ise dünyayla iletişim kurmasını sağlayan tek şey farklı şekilde dizayn edilmiş bir alfabedir. Göz kırpmalarla ve bu alfabenin de yardımıyla diğer kişilerle iletişim kurmaya başlar. Bu onun için bir umut kıvılcımıdır. Ve sağlıklı iken anlaştığı bir yayıneviyle tekrar bağlantı kurulmasını ister. Çünkü artık kendi hayatını kitaba dönüştürmek için gereken gücü kendinde görmeye başlamıştır. Yayınevinin gönderdiği yardımcı kızla kitap çalışmalarına başlayan Dominique, uzun süredir kimseye hissetmediği kadar kendine yakın  hisseder Claude adındaki bu kızı. Artık tek istediği bir an önce onunla beraber kitabını tamamlamaktır.

2007 yapımı bu fransız filmi gerçek bir yaşam öyküsünden yola çıkılarak çekilmiş. Jean-Dominique Bauby?nin kendi hayat hikayesini anlattığı Kelebek ve Dalgıç Giysisi adındaki kitabı dünya çapında birçok dile çevrilmiş ve büyük yankı yapmıştı. Bunun üzerine yönetmen Julian Schnabel Jean-Dominique Bauby?nin hayatını filme dönüştürmeye karar vermiş ve meydana getirdiği filmle de onun içdünyasını, psikolojini, düşüncelerini beyazperdeye yansıtmış ve bunu da büyük bir başarıyla yapmıştır. Son dönemin en başarılı psikolojik-dram filmlerinden olan Kelebek ve Dalgıç?ı izlerken umuda doğru bir yolculuk yapmanız kuvvetle muhtemeldir.

Bu yazı alploganer tarafından 18 August 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlkinde Foshan’dan ayrılan Ip Man (Donnie Yen), devamı niteliğindeki II. filmde; Hong Kong’da yeni bir hayat kurmaya çalışıyor. Zaten neredeyse sefaletin göbeğinde yaşamak zorunda olan Ip Man, elbetteki en iyi bildiği öğretiyi yayabilmek ve bu işten de karnını doyuracak kadar para kazanabilmek için bir çatı katını Wing Chun dersleri için kıralıyor. Burada da batılı devletlerin uşaklığını yapanlar peşini bırakmıyor elbette. Bir dernek bünyesinde birleşen ve Hong Kong Dövüş sanatını yayan Master’lar (Ustalar) , Ip Man’ın okulumsu yerine göz dikiyorlar. Özellikle Dernek başkanı Master Hong (Zhou Qing Quan) bir musabaka teklif ederek, tüm okul Master’ları ile dövüşüp kazanırsa, okulunu dilediği gibi isletebileceğini söyluyor.

Filmin konusunu çok anlatmaya gerek yok.

Fakat şunu belirtmek isterim ki, bu film sadece dövüş sanatlarının tarihini değil, köklu China kültürünü, onların kültürlerine olan derin saygılarını, aile kavramının herşeyden kıymetli olduğunu, dövüşürken bile rakibinin merhametine “teşekkür edecek” derecede “saygılı ve minnet dolu” olduklarını, GURURlarının da , en az kültürleri kadar yuksek öneme sahip olduğunu izleyeceksiniz.

Onların, Batıya olan içe kapanıklıklarınada bu film bir kez daha ışık tutuyor.

Filmin her sahnesi beni çok heyecanlandırdı. Dövüş sahnelerinden bahsetmeme gerek bile yok. Az kan, çok zeka gerektiren tekniklerin konuşturulduğu sahnelerle dolu. Etkileyici bir-iki sahneden bahsetmek gerekirse, Ip Man’ın , Master Hong ile masa üzerinde yaptığı dövüş sahnesi derim… Kesinlikle senkron süper kurgulanmış, üzerinde çokca çalışıldığı belli olan bir dövüş sahnesiydi.

Finale doğru Ip Man’ın “Twister” lakaplı Amerikalı boksör ile yaptığı ring maçı ise zaten son noktayı koydu.
Master Hong rolünde , Zhou Qing Quan var. Vakur duruşu çok hoşuma gitti.

Başlarda, her ne kadar batılı uşağı olsa da, doğru yolu bulması uzun sürmedi..

Görüntü yönetmeni, senarist, Donnie Yen ve tüm ekip ciddi bir iş başarmışlar.

Uzakdoğu Sineması seven, dövüş sanatlarının da işlendiği filmlerden hoşlananlara “tam sizlik” diyebilirim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 26 May 2010 00:19 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gerçek bir hikayenin sinemaya uyarlandığı filmde bazı karakterler ya çok uçuk ya çok gereksiz. Bazı çatışmalarda göze çarpan oyunculuk “hadi nen ordan” dedirtiyor. Gerçekçilikten saptığını hissediyorsunuz. Bu sapkınlık acaba olmayan tempoyu yükseltmek için miydi diye düşünüyorum. Fakat olumlu bir cevap bulamıyorum kendimde. Tempo yükselmiyor, çatışma sahnelerinde daha da sıkıcı bir hal alıyordu. Senaryonun yetersizliği mi bilinmez ama bazı sahneler çok uzun tutulmuş.

Filmin ortasına doğru sürüklenirken esnediğimi hissettim elimi ağzıma götürdüğümde. Sonra hafifçe gözlerim kapandı. Hikaye en sonuna kadar çok bilindik. Sonu biraz farklı bitiyor, en azından benim filmin ortasında tahmin ettiğim gibi değil. Evet, filmin ortasında bile tahmin edebilecek bilgelikte hissettiriyor film. Kim ölecek kim kalacak altyazıyla 10 dakika önceden yazılmıyor tabi, ama gözler yarı kapalıyken bile neyin ne olacağını anlıyorsunuz. Herhalde en düşünülerek yazılmış yerler John’ın hapishaneden kaçış sahneleriydi. İddia edilen Dillinger zekası ve kurnazlığı sadece bu sahnelerde biraz olsun ortaya çıkıyor.

Çok fazla eleştirirken, filme senaryo dışında başka bir boyuttan bakmak istiyorum. Filmin başlangıcında kameranın sallanması yüksek kalitede ya da sinemada izleyenlerin sinirlerini bozmuştur diye düşünüyorum. Kameranın milimetre bazında titremesi gerçekçilik katmıyor fakat gözleri rahatsız ediyor. Herhangi özel bir efekt yok, geçmişteyiz demek için kullanılan siyah beyaz televizyon efektleri hariç. Bunun yanında itiraf etmeliyim ki bazı fotoğraflar çok nostaljik ve güzeldi. Kıyafetler de keza döneme çok uygundu. İnce düşünüldüğü açık. Ama benim en çok hoşuma giden Dillinger’in sürekli değiştirdiği gözlükleriydi. Filmin sonunda sinemada taktıkları (sinemada gözlük takıyor, dikkat) beşgen misali bir yapıya sahipti. Bulabilirsem hemen almayı istiyorum :)

“Yahu napıyorsun, filmi yerden yere vurdun?” diyenler için daha başlamadım bile demek istiyorum. Johnny Depp, John Dillinger’a pek uymamış diye düşünüyorum. İfadeleri beyaz perdeden ötesine geçmiyordu, yani hissedemiyordum. Zorladım, ıkındım, olmadı. Christian Bale de keza Melvin Purvis’i canlandırırken sanki sıkılmış gibiydi. Michael Mann yönetmenliğinde daha kaliteli bir yapıt ortaya çıkabilirdi.

Çok güzel ele alınan mafya ya da mafya adamı filmlerinin yanında vasat bir film olan Public Enemies izlenmese de olurdu tarzında benim açımdan. En azından mafya filmlerini seven biri için özentiden öteye geçeceğini düşünmüyorum. Belki de Godfather varken hiçbir mafya teması barındıran filmi sevemeyeceğim.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 22 May 2010 16:31 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1975 yılında kurulan hard rock gurubunun solisti Joan Jett’i filmde canlandıracak olan isim Kristen Stewart.
The Runaways gurubunun biyografik hikayesini anlatan Kaçaklar (The Runaways)’da yönetmen ve senarist koltuğunda Floria Sigismondi ismi yer alıyor. 19 Mart 2010 da vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda ise; Kristen Stewart, Dakota Fanning, Scout Taylor-Compton, Alia Shawkat ve Michael Shannon yer alıyr.
Bu arada hatırlamak isteyenlere; gurubun en bilindik parçası Cherry Bomb olmuştu.
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 15 March 2010 19:08 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Michael Jackson’un hayranlarına büyük üzüntü yaşatan ölümünden sonra Londra’da vereceği konserlerin provasını içeren bir film yapıldı. Konser provaları aslında Michael’in ve şirketinin arşivi için kameraya çekilmiş. Prova kayıtlarının filme dönüştürülmesi aklıma, birilerinin  MJ’in ölüsünden bile para kazanmaya çalışması gibi bir düşünceyi getirmiş olsa da film boyunca Michael ile ilgili en ufak bir duygu sömürüsüne bile girilmediğini görünce aklıma geleni kendi fesatlığıma verdim. Sonuçta yapımcılar gene para kazandılar elbette gişeden de, dvdlerden de; ama This Is It!, hâlâ ölümüne alışamamış Michael Jackson hayranlarına küçük bir MJ hediyesi gibi.

This Is It! için film demek  de doğru olmaz herhalde, Michael Jackson ve ekibinin konsere nasıl hazırlandıklarını gösteren bir  belgesel desek başımız ağrımaz. Belgesel boyunca Michael Jackson’un hit olmuş şarkılarının prova edilişini izliyoruz, o güzel şarkıları son kez  Michael’dan canlı olarak dinliyoruz. Nasıl bir müzik dehası kaybetmişiz, iyice  anlıyoruz.

Anlıyoruz zira şahsen ben Michael Jakson’un bu kadar titiz, bu kadar işini iyi bilen, bu kadar hassas, bu kadar mütevazi olduğunu düşünmezdim. Son yıllarda müziğinden çok davalarıyla, fiziksel görünümüyle gündeme geldiği daha doğrusu getirildiği için olsa gerek, müzisyenlik ve insanlık yönünü göz ardı etmişim belki de çoğumuz gibi. Şimdi iyi ki This Is It!’i izlemişim diyorum; işini iyi yapmak, mükemmeli hedeflemek ve bu uğurda çalışmaktan yorulmamak neymiş görmüş oldum. Çünkü Michael’in bütün bu özellikleri This Is It’te o güzel şarkılarıyla beraber gözler önüne serilmekte. İnsana söyleyecek söz de bırakmıyor açıkçası. Ben bu kadar laffü güzar edebildim, son sözü Michael’a bırakalım: Love lives forever!

Bu yazı fafatuka tarafından 10 March 2010 04:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim, 1960?lı yılların Paris?inde Julia Child adında boyuna posuna kurban olunası Amerikalı bir kadın, kendine uğraş arar dururken, yemek yemeği çok sevdiğinden mütevellid aşçılık kursuna yazılır, ki yurdumuzda bu mesleği icra edenlere hâlâ ?ahçı? diyen dillerine biber sürülesicelere  rastlanmaktadır. Kısa sürede kurstaki tek kadın kursiyer olarak tüm erkek AŞÇI adaylarını geçen Julia, yemek kitabı hazırlayan iki gurmeyle de tanışınca bir yemek kitabı yazmak için takım arkadaşlarıyla beraber kolları sıvar. Sonunda azmin elinden elbette ne taş, ne de aş kurtulur ve Julia kocasıyla beraber Amerika?ya döndüklerinde Amerikan mutfağını ve de mutfaktaki kadınları en çok etkileyen isimlerden biri olur.

İlk hikayemiz bu minval üzere seyrederken 2002 yılında Queens?e yeni tanışan bir çiftimizi görürüz. Sosyal yardım danışmanlığı yapan Julie Powell, kocasıyla beraber bir yandan yeni evlerine alışmaya bir yandan da kendine seveceği bir uğraş bulmaya çalışmaktadır. Tesadüfe bakın ki Julie?nin de hayatta yapmaktan en çok zevk aldığı şey yemek yapmaktır. Yıllar önce yazılmış Julia Child?ın yemek kitabını baz, Julia Child?ı da kendine idol alan Julie, yemek kitabındaki tüm tarifleri bir yıl içinde pişirerek sonuçlarını bir blogla insanlarla paylaşmaya karar verir. Bu uğurda evliliğinin selametini de riske atan Julie, sonunda hedefine ulaşabilecek ve en önemlisi hâlâ hayatta olan Julia Child?a hayranlığının hakkını verebilecek midir? Ki yurdumuzda bu tip cümlelerle okuyucuda merak uyandıracağını sanan, klavye tuşlayan parmaklarına yapıştırıcı sürülesicelere hâlâ rastlanmaktadır.

Julie & Julia?da Meryl Streep ve Amy Adams, baş rol olup da beraber sahnesi olmayan nadir filmlerden birinde yer almaktalar. Amy Adams, herzamanki sevimliliğiyle çok da azimli bir çaba gerektirmeyen bir rolle karşımızda. Ben  Günışığı Temizleme Şirketi?nde (Sunshine Cleaning) kendisini daha çok beğenmiştim mesela. Meryl Streep ise,  gerçek Julia Child?ı bilmeyenler için abartılı zannedilebilecek ama yutupta falan Julia Child?ın vidyolarını izleyenler için neredeyse gerçeği gibi olmuş bir Julia Child olarak arz-ı endam edip, üstüne üstlük bu rolüyle oskarlarda da en iyi kadın oyuncu olarak adaylık çıkarıyor. Akademinin yaşanmış hikayelerden çekilen filmleri ve yaşamış kişilere bürünen oyuncuları ne kadar sevdiğini düşünürsek, bu seneki en iyi kadın oyuncu ödülünde Meryl Streep?in şansı bir hayli fazla bence.

Tutkusu olan insanlara hep gıptayla bakmışımdır. Hevesli olmaktan, deneyip de görelim bakalımcılıktan bahsetmiyorum; öyle bir şey olacak ki uğrunda saatlerce, yıllarca çalışmak, nice engelleri aşmak işten bile gelmeyecek. Julie & Julia?nın en sevdiğim tarafı da buydu, bana içindeki tutkuyu farkına varıp bunu ortaya çıkaran ve bu uğurda hiç pes etmeyen iki insanı gösterdi. İş içimizdeki cevheri farkına varabilmekte? Farkına varanlara ne mutlu?

Bu yazı fafatuka tarafından 22 February 2010 18:33 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Atatürk?ün yaşamının daha önce işlenmemiş bir bölümünü atamızın yaveri, çocukluk arkadaşı daha sonrasında da silah arkadaşı olan Salih Bozok?un gönül penceresinden, Zülfü Livaneli tadıyla anlatacak  film bize.

Eserlerinden tanıdığımız Zülfü Livaneli ismi filmi seçerken güven veriyor, konusu da bizim dinlemeye doyamayacağımız bir konudan olunca film 2 adım önde başlıyor parkurda.

Bu film için yerli yabancı kalabalık bir set ekibi çalışmış. Tamamen yerli sermaye kullanılarak çekilen film için hiçbir masraftan kaçınılmamış.

Filmin matematiksel verileri şöyle ;

12000 parça kostüm ve aksesuar,

Sürekli faal 29 araç ,

98 kişilik çalışma ekibi

2000 kişilik figürasyon

150 adet gerçek saçtan yapılmış peruk

1200 kg makyaj malzemesi

2 mobil kuaför- makyaj salonu ve film için özel tasarlanmış 1 makyaj laboratuvarı

1000000000000 milyon sene de geçse yeri doldurulamayacak bir şahsiyetin hayatı..

1200 kg makyaj malzemesi ne kadarda ağız dolduruyor değil mi?çok mu geldi? …gelmesin.. Başrolde genel olarak en uzun süre karşımıza çıkan Sinan Tuzcu?nun benzerliğinden dolayı zaten çok fazla ihtiyacı olmamış. Biraz pudradan başka. Ama tabi Sinan Tuzcu?nun aynı zamanda eşi olan Dolunay Soysert?i Zübeyde Hanım yapmak ekibi epey uğraştırmış olmalı. Dolayısıyla bu kadar makyaj malzemesi boşuna gitmemiştir. Bu konuda cast ekibi daha dikkatli olabilirdi diye düşünüyorum. Sinan Tuzcu?nun yüz benzerliği avantaj olurken zayıflığı da bu rolde kendisine bana göre eksi puan hanesine yazılır. Çünkü giydiği kıyafetler piyeslerde çocuklara giydirilen abi-baba takımının verdiği o emanet izlenimini verdi. Çaresine bakılabilirdi. Atamızı Sinan Tuzcu dışında çocukluğu okul yılları ve son zamanları için

3 ayrı oyuncu seçilmiş haliyle ama bu 4 oyuncunun benzerlik olarak uzaktan yakından ilgileri yok.bunu filmi izlerseniz sizde fark edeceksiniz.

Velhasılkelam castı başarılı bulamadım ben. Sizler ne düşünürsünüz bilmiyorum.Film  26 Şubatta vizyona girecek ve biz bunun üzerine çok konuşacağız gibime geliyor.şimdiden iyi seyirler.

Yazıya Başlarken Kısa Ve Öz Olsun İstedim Ama Yine Çenemi Tutamadım ?:(

Bu yazı Asya tarafından 20 February 2010 03:21 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 20 February 2010 01:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film Oscar’a aday gösterilirken, 1997 yılında Al Pacino’ya En İyi Oyuncu ödülünü kazandırmıştır. Ayrıca Johnny Depp’in eşini oynayan Anne Heche (Maggie) de 1998 yılında En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ödülünü kazanmıştır.

Al Pacino birçok mafya filminde iyi bir kariyere sahip olan karakterleri oynamıştır. Fakat bu filmde diğerlerinin aksine ezik bir mafya karakterini temsil eder. Tüm bu ezikliği filmin sonuna kadar götürüp filmin sonunda insanın gözünde bambaşka bir yere sahip oluyor. Sonunu merak edin diye bahsetmiyorum :) Filmde şimdiye kadar alışık olduğumuz dışında bir Al Pacino gördüğümüzden dolayı filmin çekiciliği daha da artıyor.

Lefty filmde bazen ezikliğini kabul etse de, Brasco’nun yanında kendini tecrübeli biri olarak görür ve ona sürekli öğütler verir. Her bir öğüt ardından da anlayıp anlamadığını kontrol etmek için “capish?” – kapiş – demesi gayet komiktir. Lefty’nin bu mafya dünyasında muhtemelen kendini şanslı hissetmesini sağlayacak tek şey eşidir. Lüks bir hayata sahip olamamasına rağmen her zaman lüks görünüşe sahip olmayı sever. Özellikler saati ve gözlükleri vazgeçemeyeceği aksesuarlarıdır. Ben Al Pacino’nun normalde Godfather filminde kullandığı bir eşyayı açık arttırma usulüyle çok para harcayarak satın alabilirim fakat bu filmdeki eşyaları için aynı şeyi söyleyemem :) Yani o karizmasını bu filmde kaybetmesi iyi olmadı benim gibi biri için.

Johnny Depp’i bu filmde özel kılan pek fazla yanını göremiyorum açıkçası. Muhteşem bir oyunculuk da sergilediğini söyleyemem. Soğukkanlı olabilmeyi başarsa da klasik bir FBI ajanının mafya ortamındaki stresini yansıtma açısından daha iyi olabilirdi. Çünkü açığa çıkmamak için korktuğu anlardaki “belli etmek” ve “etmemek” arasındaki ince çizgiyi tam koruyamadığını düşünüyorum. Karşısındaki mafya elemanı tutumlarından ve konuşma tarzından anında enseleyebilirdi bana kalırsa, ama senaryo gereği olmamış sanki…

Film sonunda izleyicide bırakılan soru işaretiyle gayet mutlu olduğumu belirterek bu yazıya da son veriyorum.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 10 February 2010 02:25 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Efendim, filmin konusu Edith Piaf?ın hayatı …

Oyunculara gelince. Tamam, şaka şaka

Bilenler bilir, Edith Piaf, hani bizde acıların kadını var ya (Bergen miydi sahi o?), o misal Fransızların bahtsız bedevisi sanki. Bu tabirlerle ona ve hayranlarına saygısızlık etmek istemem kesinlikle, Piaf?ın hayatını düşününce yüreğimi kaplayan hüznü biraz yatıştırmak için işi dalgaya vurmamdan geliyor bu inanın. Zira I.Dünya Savaşı yıllarında doğan küçük Edith?in, annesinin onu bırakıp gitmesiyle başlayan çileler silsilesinden bir türlü kurtulamamış yaşamını, hayata daha başında 1-0 yenik başlamış bu kendi küçük yüreği büyük kadını düşünürken üzülmeden edemiyorum. Yine de birşeyler karalamaya çalışacağım. Efendim, küçük Edith, boynu bükük bir halde yaşarken savaş bitince evine dönen babası tarafından kerhane işleten babaannesinin yanına verilir. Orada hayat kadınları arasında yaşayan, gözlerinin mikrop kapması sonucu birkaç yılını görmeden geçiren Piaf, bir süre sonra babası tarafından alınarak onunla beraber sirklerde çalışmaya başlayacaktır. Sonra da sokaklarda şarkı söyleme devri başlar ki bu, onu yirmili yaşlarına kadar götürecek iştir. Birgün sokaklarda şarkı söylerken Louis Leplee adında bir gazinolar kralı tarafından keşfedilir (bir de Türk filmleriyle dalga geçeriz, buyrun işte, buna ne demeli?), gerçek adı Édith Giovanna Gassion olan kızımıza Piaf adını da bu babacan patron verir (Piaf, serçe demek) ve böylece Edith, ?La Môme Piaf? (Minik Serçe) adıyla sahnelere çıkar. Ve olaylar gelişir…

Hayatının bundan sonraki kısmı sahne önünde bir diva, sahne arkasında ise acılarla geçer. Bunların neler olduğunu filmin büyüsünü bozmamak için yazmak istemiyorum. Ama şu var ki onun bedenen çöküşüne ve hastalanmasına sebep olan içki, uyuşturucu, bohem bir hayat, belki de Edith?in yaşadığı acılara karşı dayanma gücü vereceğini umduğu şeylerdi; ne yazık ki onun kırklı yaşlarda doksanlık bir nine gibi görünmekten ve bedenine fiziksel acıları da eklemekten başka bir işe yaramadılar. Sonunda çok sevilen, saygı duyulan; ama bana öyle geliyor ki yalnız, küçük bir kız çocuğu olarak hayata gözlerini yumdu.

Kaldırım Serçesi filminde Edith Piaf?ın yaşamı ne kadar iç burkuyorsa, Marion Cotillard?ın oyunculuğu da o kadar göz kamaştırıyor. Edith Piaf?la ilgili fazla bir bilgim olmadan ve Piaf?ın fiziksel görünüşünü bilmeden izlemiştim filmi ve açıkçası Cotillard?ın bazı yerlerde abarttığını düşünmüştüm. Ama Piaf?ın resimlerine, vidyolarına bakınca anladım ki değilmiş, hiç de abartı değilmiş. Yaramaz çocuk tavırları, şarkı söyleyişi, sahne korkusu, acıları ile bu çok özel kadının her şeyini yaşatmış Marion Cotillard. Bu durumda Oscar anasının ak sütü gibi helaldir kendisine. Güzel kızımız dışında, Fransız filmlerinin Kamber?i, Gérard Depardieu da filmimizde gazino patronu rolünde kısa da olsa arz-ı endam ediyor. Diğer oyuncuları ise şahsen tanımıyorum açıkçası. Yani tanışmışlığım var anlamında demiyorum, daha önce görmedim işitmedim anlamında diyorum. Bunların babalarını da tanımazdım zaten. Bilmiyorum, benim kabahatim belki, neyse.

Son olarak Edith Piaf?ın bir sözüyle yazıma son verirken filmin biraz karanlık bir havasının olduğunu, her bünyenin sevebileceği bir film olmadığını, ama sinemayı sadece ekşınlı bir sanat olarak görmeyenlerin yani sanat olarak görenlerin filmi beğeneceklerini bilmenizi istiyor; mümkünse filmi mutsuz olduğunuz bir zamanda izlemenizi tavsiye ediyorum, çünkü o zaman dibe vurabiliyor, içinde saklayıp biriktirdiklerini boşaltabiliyor insan; zira dibe vurmadan boğazda düğümlenenler başınızı çok ağrıtabilir, benden söylemesi.

?Aşk benden daima kaçtı. Onu, yani sevdiğim kişiyi, hiçbir zaman uzun süre kollarımın arasında tutamadım. Her defasında, tam hayatımın adamını buldum sandığımda, her şey mahvoldu ve ben bir kez daha yalnız kaldım. İstediğim şey, benim ardımdan tıpkı Maria Magdelena’ya söylendiği gibi “Onun günahlarının çoğu affedildi, çünkü o çok sevdi” diye söylenmesidir.?

Edith Piaf

Bu yazı fafatuka tarafından 14 August 2009 22:00 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com