İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Belgesel tarzında yapılmış (aslında alakası olmayan) ama daha önce görmediğimiz fakat varlığından haberdar olduğumuz olayların anlatıldığı filmleri gerçekten çok seviyorum. Özellikle bu filmler doğa üstü olaylar ya da uydurma senaryolar değil de gerçek olaylar ise ve üstüne birde Hollywood dışındaki (klasikleşmiş) konuları ele alıyorsa işte o zaman benim aldığım keyif bir kat daha artıyor. Krema olarak da film çok başarılı ise işte o zaman keyfime diyecek bir şey yok.

17 yaşındaki genç kızın hayatıyla başlıyoruz. Gündelik hayattan sonra biraz daha derinlere dalarak kızın hayallerini ve yaşadıkları sorunlarla başa çıkma yöntemlerini izliyoruz. Artık yaşadığı hayattan hiçbir beklentisinin kalmadığını ve komple bir değişime ihtiyacı olduğunu anladıktan sonra fırsat bir anda ayağına geliyor. Kolombiya dan Amerika’ya uyuşturucu taşımacılığı yapacağını öğrendiğimizde biraz afallıyoruz ama gerçekten böyle hayatların olduğunu da biliyoruz. Filmin tamamı bu konu üzerinde ilerliyor ve asla sıkmadan parça parça olayların her ayrıntısını izleme şansınız oluyor.

Elbette konudan daha başka bir şeyler de olmalı bu filmde değil mi? Dram? Elbette ki dram öğesi olmadan düşünülemezdi. Maria dahil olmak üzere taşıyıcılık yapan bu kafiledeki diğer kızların hayatlarından ufak kesitlerle asıl konuyu birleştirerek devam eden film, karakterlerin analizlerini ve içinde bulunduğu zor durumu çok iyi bir şekilde anlatmış. Olayın New York kısmına gereğinden fazla özen gösterilen filmin gerçeklikten biraz uzaklaştığını söyleyebilirim ama bir bütün olarak harika çalışıyor.

Sevdiğim diğer bir olay ise, sanki bir gizlilik var filmde. Anlatılmak istenen konu ve kamera o kadar amatör bir şekilde çekilmiş ki, adamın birinin elinde kamerayla onları gizlice takip ettiği kanısına varmak çok da zor değil. Olayın asıl doğallığını ve yeteri kadar etkileyici olan bu filmi daha da derinlere işler hale getirmiş ve bir yerden sonra artık seyirci-film ayrımının kalmadığını, karşınızdakinin bir bütün olduğu kanısına varıyorsunuz. Gerçekten çok etkileyici…

‘’Böyle olaylar var mı ya’’ dediğiniz noktada, tam bitmesi gereken yerde film bitiyor. Sonunun o kadar tatmin edici olduğunu söyleyemem ama aklıma başka türlü bitirmek gelmedi. Amaçlar uğruna hareket ediliyorsa, hayaller varsa her ne şekilde olursa olsun onları takip etmeli ve ne pahasına olursa olsun fırsat bir kere geldiğinde onu değerlendirmemiz gerektiğini bir kere daha hatırladım kendi adıma. Gecenin geç saatlerinde uyutmayacak ama uykuyu da açmayacak cinste olan bu filmi izlediğim için kendimi şanslı sayıyorum ve mutlaka tavsiye ediyorum.

Bitirmeden, Kolombiyalı Catalina Sandino Moreno’ya bi saygı göstermeden edemedim.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 01 February 2012 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Komşusu Irene (Carey Mulligan) ile bir anlaşma yapan Gosling, Irene’nin kocasını hapisten kaçırma hesaplarına girer ve olabildiğince tehlikeli hayatı daha da farklılaşır.

Bu yazı Ethem tarafından 31 January 2012 21:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gelelim filmimize, bir babanın yıllar önce yaptığı bazı hatalar sonucu her biri bir yere dağılan 2 kardeşin kendilerince hayatta kalma çabasını izliyorsunuz. Brendon yerel bir okulda öğretmen olarak çalışmakta ve uzun zaman önce aldığı ev kredisini 3 farklı işte çalışarak ödemeye çalışırken, Tommy daha haylaz, daha kendine özgü haliyle karşımıza çıkıyor. İkilinin ortak hikayesi MMA tarzı dövüş olarak anılan ve her şeyin serbest olduğu bu stilin dünya şampiyonasıdır.

Yazının başında belirtmeye çalıştığım gibi, dövüş filmleri kendi aralarında değerlendirilebilecek ve çok öteye gidemeyecek yapımlardır benim için. Dövüş tarzında birçok film izledim ve hepsini halen çok iyi hatırlıyorum sporla fazlaca ilgilenen biri olarak. Özellikle Boks tarzına özel ilgim olduğundan ötürü filmlerde gerçekçilik arayan kendi başında bir izleyiciyim belki de. Bu tarz bir yerden sonra ufaktan değişmeye başladı. Araya biraz daha duyguları koyarak en azından bir basamak daha izlenebilir seviyeye geldiler. The Fighter filmi duygulara dokunma konusunda baya başarılıydı hatta bunun yanına oyunculuk performanslarını da ekleyebiliriz.

Sonucu bilinin filmler olarak da nitelendirdiğim dövüş filmleri Warriors’ı izledikten sonra benim için biraz değişti. Çünkü dövüşten daha çok duyguları ön plana harika bir şekilde çıkartmışlar. Dövüş filmi olmasını bir yana bırakıyorum kardeşler ve babaları arasındaki bağları böylesine öne çıkartmaları ve anlatım şekline söylenebilecek tek bir kelime bile yok.

Oscar?

The Fighter filmi Oscar alabilmişse eğer bu filmin 10 tane falan alması gerekiyor ama; filmin bir yerden sonra amacından uzaklaştığını düşünüyorum. Boks ve spor sahneleri yerini aşırı dram yüklü sahnelere bıraktığı zaman her ne kadar birlikte çok iyi çalışıyorlar gözükse bile film doğasından çok uzaklara gitmiş oluyor. Ortada vahşet varken duygusal anların bu kadar yoğun yaşanması insana çok garip hissettiriyor. Bunu da ayrıca istemiş olabilirler belki ama kan ve yumrukların havada uçuştuğu sahnelerde adrenalin yüklenirken, kardeşlerin göz göze geldikleri sahnelerde gözlerin ufaktan dolması çok da alakalı olmamış ne yazık ki.

Tommy’nin hikâyesi ise fazlasıyla alakasız kaçmış. Çok denedim, çok uğraştım ama hikâyeyi film ile tam olarak bir türlü bütünleştiremedim. Dram öğesini daha fazla tetiklemesinden başka hiçbir nedeninin olmadığına karar verdim.

Hardy, Nolte ve Edgerton’un oyunculuklarına söylenecek tek söz yok. Elbette Oscar performansı getirir mi bilemiyorum ama şu aralar izlediklerim arasında en iyileriydi.

Kişisel bakış açısına göre ufak sıkıntıları olsa bile bu yılın en iyi filmlerinden biri kesinlikle. Dövüş filmlerine yeni bir bakış açsını kazandırdıklarını düşünüyorum ve çok beğendim. Mutlaka izlemeniz gereken bir film olduğunu belirtir, iyi seyirler dilerim.

Her şavaşta fırtınalar arasında durgunluklar olur, inancımızı kaybettiğimiz günlerimiz olur, bazı günler müttefiklerimiz bize karşı şavaşır, ancak biz bu gezegeni ve insanları asla ve asla yüz üstü bırakmayacağız…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 28 January 2012 14:55 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İnsanların suçu yoktur savaşlarda
tek suçlu varsa o da garip politika
bir yere varılmaz bu boş kafalarla
sınırlar yalnız duvardaki haritada

Rashit’in “Çok Mu Zor” adlı bu şarkısının sözlerinden sonra bu yazıyı bitirsem aslında bütün filmin bi resmini çekmiş olurum sanırım. Tıpkı bu parçalanın sözlerindeki gibi, dize dize, kelime kelime anlatılan aynı. Neden bu zulüm diye sorup durdum kendime? Neden insan toprak, ırk, din, farklılık gibi durumları bahane ederek öldürür ötekini ya da neden kendisine benzemeyenleri ortadan kaldırarak mutlu olmaya çalışır?

Hotel Rwanda filmini tipik bir Amerikan film endüstrisi üretimi bir yapımı olarak bekliyodum. Bu sebeple uzun zamandan beri hakkında oldukça olumlu şeyler duymama rağmen izlemeyi erteliyordum. Fakat geçenlerde “Sinemada İnsan Hakları” ile ilgili filmleri yorumlayan çok sevdiğim bir sinema eleştirmenin bu filmi listenin en tepelerine koyduğunu görünce izlemeye koyuldum. Ruanda’da 90′lı yıllarda yaşanan iç savaş ile ilgili seneler önce TV’de yanılmıyorsam Çoşkun Aral’ın bir programını izlemiştim ve o gece gerçekten uyuyamamıştım. Birbirine düşürülen iki farklı ama neredeyse aynı ırkın savaşı. Evet yanılmadınız bu birbirine düşürmeyi o bölgedeki sömürgesini devam ettirmek isteyen, paradan ve güçten başka hiçbir şey düşünmeyen çok çok uygar, gelişmiş, modern bir Avrupa devletinin hükümeti yapıyor.

Film 90′ların ortasında Ruanda’da Hutu ve Tutsi kabilelerinin gergin kutuplaşmalarının görüntüleriyle açılıyor. Ruanda’da Belçika merkezli bir otel zincirinin müdürü konumundaki Paul Rusesabagina’nın gerçek hikayesi bu film. İşini iyi yapan, yardımsever ve dürüst bir aile babası Paul. Karısı ise sözde düşman ilan edilen kabileden birisi. İç savaşın başlaması ile azınlık olanlar diğer kabile ve hükümete bağlı askerler tarafından katledilmeye başlanıyor. Adamımız ise çalıştığı otele bir zincir otel olmasına rağmen komşuları tanıdıkları, turistleri kısaca yardıma ihtiyacı olan herkesi almaya çalışıyor fakat Birleşmiş Milletlerin adamları geri çeklinice bir başına kalıyor. Ülkedeki kaos ve savaş ortamı kıtlağa, susuzluğa yol açıyor. Tüm imkansızlıklara rağmen soykırımın önüne geçmek için eşiyle birlikte mücadele veriyor. Katledilmek istenen bir halkı otele tıka basa yerleştiriyor adeta. Milisler durumu öğrenince ise hem kendisinin hem de ailesinin hayatı ciddi anlamda tehlikeye giriyor. Filme gerçekten insanı içini sızlatan sahneler var.

Filmin hikayesini gerçek ve yaşanmış bir katliamdan alması bir yana böyle bir olay yaşanamamış bile olsa bizi inandıracak kadar etkili bir anlatıma ve yalınlığa sahip. Ayrıca film boyunca Birleşmiş Millet’lerin acizliği, Belçika’nın o yıllardaki hükümetinin kan ve acıdan beslenen iğrenç politikasını, Fransa gibi güçlü bir ülkenin başkanın korkakça ve bencilce açıklamalarını, belki de yaşanmış en büyük soykırımlardan birini tüm insanların evlerinde TV’lerden izleyip yazık dedikten 10dk sonra hepsinin unuttuğumuz gerçeğini yüzümüze yüzümüze vuruyor. Evet özellikle bu TV’de izledikten hemen sonra unutmamız olayını filmde çarpıcı bir şekilde dile getiriyor bir gazeteci. Ben filmi izledikten sonra aslında dünyada yaşanan bütün bu tip cinayetlerde hepimizin payı olduğunu düşünüyorum. Göz yumuyoruz. Unutuyoruz
Bu arada bunu söylemek kanımı donduruyor ama iç savaşın yaşandığı o yıllarda ülkede 3 ay gibi bir sürede 800.000 kişi ölüyor.

Hotel Rwanda’nın başrol oyuncusu gerçek bir kahramana can vermiş. Don Cheadle’ı bu rolüyle asla unutmayacağım. Albert Camus’un da dediği “Yaşayacaksan kahramanca yaşayacaksın”. Onlarca insanı para pul itibar hatta kendi ailesini, canını bile düşünmeden feda eden bir adam bu bahsettiğimiz. Ama asıl önemli olan ise bu kahramanı merkez alarak dünyada neler olup bittiğini bir belge niteliğinde asla unutulmayacak bir şekilde beynimize kazıyan eleştirisel bakış açısı. Gerçekten bu kadar korkmadan dünya devlerine giydiren bir yapım son yıllarda izlememiştim.
Aynı zamanda bu filmi izlerken gözyaşlarımı tutamadığımı da belritmem gerek. Çok acıtan bazı sahneler mevcut zira.
Bu film insanlığın kimler tarafından nerelere götürüldüğüne dair enfes bir tecrübe. Hotel Rwanda unutulmaz bir sanat eseri.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 23 January 2012 00:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charlie Kaufman sıradan bir senarist değil, bu yüzden onun filmini yorumlamaya başlarken sıradan cümleler kurmamalısınız. Bunun kanıtını bazılarınız Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Adaptation veya Being John Malkovic filmlerinde görmüştür. Filmlerinde kendine özgü bir zaman akışı sergileyen senarist Kaufman, bu sefer yönetmen koltuğunu da - Spike Jonze teklifini kabul etmeyince - kendisi doldurdu. Bu konuda başarılı olduğu kadar oyuncu seçimlerinde de büyük bir başarı yakaladığını söyleyebiliriz.

Filmin ana karakteri Caden Cotard (Philip Seymour Hoffman) yakın zamanda öleceğini düşünerek bunu saplantı haline getiren bir tiyatro yönetmenidir. Kalıcı olmayı isteyip gerçek hayatı sahneye yansıtmayı amaçlayan yönetmen tüm gerçekliğin ölümle aşk arasındaki kocaman bir dünyada paylaşıldığını düşünür. Mutlu olmayı isterken mutsuzluğun koynuna düşen, doğruyla yanlışın kararını vermeye çalışırken peşinden koştuğu hayatın ara sokaklarında kaybolan ve istediği hayatı küçük parçalara ayırıp birleştirmeye çalışan bir adam düşünebilirsiniz. Yönetmen elde ettiği para ödülüyle hayatını kocaman bir sahneye (hatta küçük bir şehre) dönüştürerek, kurduğu hayallerle gerçek hayatını bir oyuna dökmeyi amaçlar. Synecdoche’un anlamı da zaten tümevarım veya tümdengelim düşüncelerini simgeler: Küçük bir şehirde koca bir hayatı oynamak gibi.

Filmin belirsizliklerinin metaforlarla gizlendiğini unutmayarak izlenilmesi gereken yorucu ve aynı zamanda düşündürücü bir yapıttan bahsetmek aslında çok zor. Ele aldığı konu basitçe “hayat”, ama hayat o kadar da basit değil. Ölümden korkarak yaşamanın olumsuzlukları ele alınırken aynı zamanda ölüm hiç yokmuş gibi davranmanın yersizliğini de filmde görebiliyorsunuz. Mesela yanan bir evin temsil ettiği korkularla yüzleşme veya korkuyu (ölümü) kabullenme metaforu sizde başka anlamlar çağrıştırabilir. Birkaç kere izlemeniz bile gerekebilir. Bu yüzden eğer izlemeyenler varsa diye düşünerek detaylara inmek istemiyorum çünkü görüşünüzü sabitleyerek farklı anlamlar çıkarmanızı engelleyebilirim.

Yine de filmde beni etkileyen sahnelerden bahsetmeden geçmek istemiyorum. Bir rahibin canlandırıldığı konuşmadaki cümleler filmin kısmi düşüncesini açıklıyor gibi: “Dünya zaman ilerledikçe devam ediyor olsa da siz burada saniyenin küçük bir dilimi kadar var olursunuz. Zamanınızın büyük bir kısmı doğmadan önce veya öldükten sonra harcanır ama siz hayatınızı yaşamak varken birinin gelip bunu düzeltmesini bekliyorsunuz. Bir telefon, bir mektup veya bir bakış için yıllarınızı harcıyorsunuz. Gelecek gibi görünmesine rağmen asla gelmiyor. Sonuçta hayatınızı gerçekleşmesini umduğunuz bir hayal veya imkansız bir umut ile geçiriyorsunuz: Birine bağlandığınızı hissettiren, bir bütünmüş gibi hissetmenizi sağlayan veya sevildiğinizi hissetmenizi sağlayan bir şey. Gerçek şu ki çok kızgınım, çok mutsuzum. Gerçek şu ki çok yalnız kaldım, çok uzun süre acı çektim. Yalnız kaldıkça bu zaman zarfında iyiymişim gibi davrandım. Nedenini bilmiyorum. Belki de nedeni herkes kendi dertleriyle varken benim zavallılığımı duymak istememişlerdir…”

Tahmin edilebilirlilik unsurlarının düşük olduğu bu filmde birçok gerçeklikle hayal gücü birleştirilmiş durumda. O yüzden neyin yanlış veya doğru olduğunu söyleyemezsiniz çünkü kurulan cümlenin bir temenni mi yoksa bir düşünce mi olduğunu da tam olarak bilemiyorsunuz. Yine de varsayımda bulunmak benliğinize serbest olacaktır. Senarist Charlie Kaufman yazar Marcel Proust’un kitaplarından epey esinleniyor olsa gerek ki önceki filmlerinden biri olan Adaptation’da Japonların kağıttan çiçekleriyle ilgili olan kısmı için küçük bir alıntı yapmıştı. Aynı zamanda bu filmin birkaç temasını da Kayıp Zamanın İzinde adlı kitaptan esinlenerek yazdığını görebilirsiniz. Mesela Caden’ın psikologunun sahip olduğu karakter gibi. Bu yüzden yapıtların tamamen orjinal olduğunu düşünen insanların aslında Kaufman’ın çoğu zaman bilineni bilgeliğe bürüyerek veya bilgelikle birleştirerek sunduğunu görmeleri gerek. Filmdeki her bir isim ve her bir mekan seçilerek koyulmuş. Her birinin günlük hayatta farklı dünyalarda hikayeleri var. Bunları bilmiyor olabilirsiniz, gayet normal. Siz sadece filmi izleyin, anlatamadıklarımı o zaman anlayacaksınız ve yazmadıklarımı o zaman göreceksiniz.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 20 January 2012 22:48 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

“Bir şirkette muhasebe şefi olarak çalışan Güven’in hikâyesini anlatıyor. Mutlu bir evliliği olan Güven’in rutin hayatı, ofise yeni gelen bölüm şefi Arzu tarafından biraz merak ediliyor ve olmadık şekillerde araştırmaya başlanıyor. Ötye yanda ev sahibinin oğlu, Güven’in oturduğu evi yıktırmak üzere bir müteahhitle anlaşmak üzeredir ve evden çıkmasını istemektedir. Muhasebe elemanı olan Haydar ise şirket paralarını zimmetine geçirmektedir. Daha sonralarında Arzu’nun merakının artmasıyla olaylar bir üst safhaya taşınıyor ve Güven iyice köşeye sıkışmaya başlar.”

Karakterlerin günlük hayatından sıra sıra kesitler sunarak devam eden filmin en büyük eksikliği belki de duygu öğesi. Ortada çok mutlu bir durum yok, olmadığı kesin ama Kıraç’ın dışında hiç kimse de böyle bir ifade yok. Genel olarak yağmurlu, karalık ve puslu ortamlarda çekilen filmin ağır olması beklendiği gibi biraz da duygulara dokunması, hitap etmesi istenir. Ama filmimizde bundan eser yok.

Bağlantılı bir film olduğunu ve sonunda hikâyelerin bağlanacağını yazmam, spoiler verdiğim anlamına gelmiyor çünkü zaten ortalardan itibaren hikâyeler biraz biraz kesişmeye başlıyor. Güven’in hayatının nasıl bu hale geldiğini merak etmeniz ve bunu filmin sonuna kadar saklamayı başarmaları filmin belki de elde tutulabilecek olan tek kısmı. En azından elimizde merak öğesi var diyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz.

Konusu itibariyle klişe diyaloglar ve ilişkilere çok fazla yer vermiş. Bunu çok ince bir ayrıntı olarak görecek olursak, Avrupa sineması ve Hollywood birleştirme senaryoları 2000’li yılların başlarında çokça kullandılar. İlk başlarda sadece deneme olarak gözüken bu tarz daha sonralarında biraz daha oturdu ve cidden çok sağlam birleştirme senaryolar ortaya çıktı. İyi örneklerini çokça izlediğimden ötürü buradaki hikâyenin zorla birleştirildiği göze çarpıyor. Zaten filmin son 15 dakikasını göstermeseler, sanırım kimse şikâyet etmez. Nasıl bittiğini sorunca da ‘’ salondan çıktım, film halen devam ediyor ‘’ tarzında bir yanıt alabilirsiniz.

Güzel bir deneme olmasına karşın ne yazık ki boşa gitmiş emekten daha fazlası değil. Baştan itibaren bütünlüğü yakalayamadıklarından dolayı filmin sonunda olması gereken ‘’woooww’’ tarzındaki duygu boşalmaları yerini ‘’ tamam bu da bitti eee ‘’ tarzında veryansınlar bırakıyor ne yazık ki. Güven Kıraç’ın bu kadar üst düzey performansı bile filmi kurtarmaya yetmemiş hatta daha acı olan filmin ne kadar rezil olduğu akıllarda kalıcı olacaktır, harika performans değil.

Sonuç olarak izleseniz de olur, izlemeseniz de olura kadar gelmiş. Türk tarzı birleştirme hikaye ancak bu kadar olur demek istemiyorum, en azından dünyayı geriden takip etsek bile, daha iyi örnekler görmek istediğimi belirtiyorum.

İyi Seyirler.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Alan Moore ismini araştırırsanız Frank Miller la birlikte çizgi roman dünyasının kaderini değiştiren adam olduğu bilgisine ulaşırsınız ki buna katılmamak elde değil… En büyük eseri olarak gösterilen Watchman’i başka bir genç yetenek olan Zack Synder tarafından sinemaya uyarlanan sanatçı, V for Vendetta’da farklı bir süper kahraman portresi ve karanlık bir 21.yy İngiltere panaroması yaratıyor.

5 Kasım 1605 tarihinde İngiltere tarihinin en büyük vatan haini olarak kabul edilen Guy Fawkes’in Parlemento binasını havaya uçurma girişiminin başarısız olması ve idamı ile başlayan film.2020 yılındaki İngiltere’ye götürüyor bizi.

Totaliter rejimin baskısı altında düşünmekten yoksun bırakılan halk, tek kanallı ve yanlı bir görsel medya, hemen her gün uygulanan sokağa çıkma yasakları ve günün her bir saati dört bir tarafı iktidarın askeriyle çevrilmiş Londra sokaklarına götürüyor bizi filmin ilk dakikaları…

Kendisine kısaca V(Hugo Weaving) diyen kahramanımız hükümet tarafından yönetilen bir TV kanalını ele geçiriyor ve İngiliz halkına 5 Kasım tarihini asla unutmamaları gerektiğini hatırlatıyor.

Remember, remember, the fifth of november! (Hatırla, 5 Kasımı hatırla!)

Evey ile(Natalia Portman) tanışan ve ona güvenebilmek için bir dizi teste tabi tutan V, Evey aracılığıyla dedektif Finch’in(Stephen Rea) diktatör Adam Sutler(John Hurt) ve diktatörlük ile ilgili gerçekleri öğrenmesini sağlıyor. Film faşist İngiliz yönetimini sona erdirmek isteyen maskeli bir kahramanın hikâyesinden çok bir intikam öyküsü bir bakıma; İngiliz hükümetinin başarısız bir süper asker projesinden sağ kurtulan isimsiz kahramanımız bu projeden sorumlu herkesi teker teker öldürüyor. Filmin bıraktığı etki kahramanımızın intikam listesinin tamamlanmasından ibaret değil elbette. Watchowski Biraderlerin filmin her saniyesinde ne yaptığını bilen tutarlı senaryosu, seyirciyi intikamın tek taraflı varoluşundan hikâyenin finalindeki salt gerçekliğe hazırlıyor. Buradaki gerçeklik biraz hayalî elbette. Sonuçta intikam amaç değil nihayete giden yol da bir araç…

Aksiyon ve dövüş sahnelerinde son derece başarılı işler çıkaran yönetmenin başarısının altında, Matrix üçlemesinde harikalar yaratan ekibin liderlerinin yapımda yapımcı ve senarist olarak bulunmaları büyük etken. Oyuncu kadrosunda son yıllarda izleme şansını fazla bulamadığımız İrlandalı aktör Stephen Rea, İngiliz yönetiminin başındaki diktatör Adam Sutler rolünde John Hurt çok iyi performans sergiliyorlar. Geçen yıl Oscar ödül töreninde en iyi kadın oyuncu ödülünü alan Natalia Portman’ı bu filmde yeniden izlemek, Black Swan(Siyah Kuğu) da sinema tarihinin en iyi kadın performanslarından birini sergileyen aktris’in kişisel oyuncu gelişimine tanıklık etmemizi sağlamakla kalmıyor aktris’in o kısacık şaçlarıyla bile ne kadar güzel bir kadın olduğunu hatırlatıyor.

Sinema tarihinin en çok gişe yapmış, belki de en fazla ses getirmiş iki projesinde(Matrix üçlemesi ve Yüzüklerin Efendisi üçlemesi) rol alan Güney Afrikalı aktör Hugo Weaving kariyerinin en etkili performansını ilginç bir şekilde filmin hiçbir karesinde tam olarak yüzünü göstermeden sergiliyor. Aktörün davudi sesi, içinde bulunduğu sahnenin ve hafızlara kazınan o müthiş repliklerin hakkını fazlasıyla veriyor.

“Bu maskenin altındaki et ve kemiklerden oluşan yüz, benim benliğime ait değil.”
“Bu maskenin altında etten fazlası var. Bu maskenin altında bir fikir var ve fikirler kurşungeçirmez!” gibi muhteşem repliklere, Londra Ağır Ceza Mahkemesi ve  Westminister Sarayının Çaykovski’nin 1812 Uvertürü eşliğinde havaya uçurulması ve buna V maskesi takmış binlerce kişinin destek olması, Evey ile birlikte Üç silahşörleri izledikleri ve ünlü domino sahnesi gibi unutulmaz anlara sahip olan filmin sinema tarihinin en iyilerinden biri olduğunu söylemek, filmin yapımının yedinci yılında onu taçlandırmak adına yapılması gereken en iyi şey belki de…

Bu yazı fsisu tarafından 19 January 2012 00:59 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Son dönemlerde çekilen Türk filmlerine kıyasla çok çok komik, çok aksiyonlu, çok acıklı, çok çok çok bilmemneli bir film değil Kurtuluş Son Durak. Pek çok dev sanatçının bir araya gelmesiyle bile bir şeye benzemeyen dağın fare doğurduğu bir yapım hiç değil.

Bir apartmanın dışına çıkılmamış olsa da o kısıtlı mekanda ancak bu kadar renkli, güzel bir film çekilebilirdi dedirtiyor insana. Filmde karşınıza çıkan usta sanatçıların tadını çıkarabiliyorsunuz, filmin erkek oyuncuları Yavuz Bingöl,   Ahmet Mümtaz Taylan,  Mete Horozoğlu gerçekten arızalı adam rollerinin hakkını fazlasıyla vermişler. Zaten Demet Akbağ,  Asuman Dabak ve Nihal Yalçın’a diyecek söz yok ama ben Belçim Bilgin’in de performansını beğenmedim desem yalan olur.

Kadına şiddetin irdelendiği film çok iddialı yapımlardan hoşlananları tatmin etmeyebilir ama ben zaten bir apartmandan dışarı çıkılmayan, eğlenceli bir film beklentisinde gittiğim için çok beğendim. Bir kere filmin konusu fantastik değil, kendimizden olmasa bile mutlaka tanıdıklarımızdan bir şey bulabiliyoruz. Şiddet, ihanet, aşk gibi her an hayatımızda var olan şeyler önümüze eğlenceli bir şekilde sunulmuş. Her şeyden önce sırf oyuncular için bile gidip izlenmeye değer.

Düğününe kısa bir süre kala nişanlısı tarafından terk edilen psikolog Eylem’in kendine yeni bir hayat kurmak için her şeyini bırakıp yeni bir semte taşınması ve oturduğu apartmandaki renkli kişilikteki kadınlarla yollarının kesişmesi filmin ana konusunu oluşturuyor. Filmde aman canım daha neler diyecek pek bir şey bulamıyoruz, çünkü filmdeki herşey hayatımızda mutlaka yer alıyor.

Bu yazı nazokiraze tarafından 18 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 January 2012 21:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lisbeth Salander ve Mikael Blomkvist bu tehlikeli sularda aralarındaki bağa güvenmek durumundadırlar ve tehlike çok yakındadır.

Bu yazı Ethem tarafından 15 January 2012 23:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Özel olarak Joe Cabot tarafından kurulan ekip büyük bir aksilik yaşayınca grubun içinde köstebek olduğu anlaşılıyor ve soygun başarısız oluyor. Muhbirin bulunması sırasında ekipteki her bir bireyin birbirini sorgulaması kanlı bir psikolojik savaşı tetikliyor ve serüvenine bağımsız bir film olarak başlayan yapım büyük bir fenomene dönüşüyor…

Yönetmen filmin adını gençlik yıllarında ismini asla telaffuz edemediği bir Fransız filminden ilham alarak vermiş. Yazdığı ilk taslağı filmin başrol oyuncularından Harvey Keıtal’a gönderen Tarantino aktörden olumlu tepkiler alınca Keital, ortak yapımcı olmayı kabul ediyor. Böylece film, bağımsız yapımlarda oynayan aktörlerle(Steve Bescumi, Tim Roth, Christopher Penn, Micheal Madsen) yıldız statüsünden uzaklaşıp eski günlerini arayan aktörlerden (Lawrence Tiernet) oluşan garip bileşimiyle beyaz perdede boy gösterme şansı buluyor.

İzleyicinin zaman algısıyla oynayıp, karakterlerin hikâyedeki zamanın içerisinde gel git yapmalarını sağlayan döngüsel kurgu, sık sık ve aniden patlayan silahlar, siyah giyinmiş ve kendilerine kod adı olarak renk isimleri vermiş isimsiz anti-kahramanlar, popüler kültür ve sosyal hayat üzerine filmin konusu ve hikâyenin gidişatıyla ilgisi olmayan uzun diyaloglar ve birçok sahnede oyuncunun ağzına girecek kadar yakın duran kamera…  Tarantino sinemasının, yapı taşlarını oluşturacak olan etmenler bu filmle başlıyor ve her filminde bir öncekinden daha da mükemmel hale gelerek devam ediyor.

‘Ben pembe olmam’ yâda ‘bahşiş vermeye inanmıyorum’ gibi unutulmaz repliklere, bir grup yaşını almış gangsterin Madonna’nın ‘Like a Virgin’ adlı şarkısını penis büyüklüğü ekseninde değerlendirdiği ünlü yemek sahnesi gibi unutulmaz anlara sahip olan filmin birçok film festivalinde beğeniyle karşılanıp birçok ödülü aldığını belirtmek gerek.

1980’lerin modası olan video film furyası döneminde film marketlerde tezgâhtar olarak çalışmış bir yönetmenin, binlerce film izleyerek oluşturduğu sinemasal alt yapıyı zekice bir senaryo, dâhice bir kurgu ve adeta rolleriyle(yönetmenin bizzat kendisi de rollerden birinde) özdeşleşmiş oyuncu kadrosuyla harmanladığı modern bir klasik Rezarvuar Köpekleri…

Filmlerinde izlediği onca filme referans ve göndermeler yapan, hayata filmlerle bağlanıp bununla öykünen yönetmenin, kariyerinin en bilinen ve en sevilen eseri Ucuz Roman’a giden yolda, eserlerinin yapı taşlarını hazırladığı, başarısı asla tesadüf olmayan kült bir film karşımızdaki. Tarantino’nunki sinema aşkından ziyade sinema fetişizmi beklki de…

Bu yazı fsisu tarafından 15 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde Fatih’i yetiştiren üstat Molla Gürani’yi ve sultanın çocukluğunda aldığı eğitime, Osmanlı devletinin fetih öncesi hazırlanış sürecine de yer veriliyor.

Bu yazı Ethem tarafından 14 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İkinci filmi olmasına karşın temiz bir iş çıkarmış Harris. Türe fazla bir şey kattığı söylenemez ama türün klasiklerine saygı duruşu niteliğindeki sahnelerle eskiden izlediğimiz kovboy filmlerinden aldığımız tadı hatırlatıyor film. Mekanlar, karakterler ve hatta hikayesi klasik kovboy filmi havasını hemen hissettiriyor izleyene. Oyunculuklar açısından bakarsak, Ed Harris ve oyunculuğunu çok beğendiğim Viggo Mortensen standartın üstünde oyunculuklar sergiliyorlar, Renee Zellweger ve Jeremy Irons da filmin kilit rollerinde onlara eşlik ediyorlar. Filmin en zayıf noktası olarak görünen kısmı ise senaryosu. Ed Harris’in de katkıda bulunduğu senaryo, vasatı aşan bir görüntü çizemiyor ne yazık ki.

Filmin konusuna gelecek olursak, şerifi ortadan kaybolan Appaloosa kasabasının ileri gelenleri Virgil Cole(Ed Harris) ve Everett Hitch’i(Viggo Mortensen) kasabada yeniden düzeni sağlamaları için tutarlar. Eski şerifin ortadan kaybolmasındaki en büyük şüpheli de kasabanın kötü adamı olan Randall Bragg(Jeremy Irons) olarak görülmektedir. 12 yıldır birlikte çalışan kanun sağlayıcı ikilinin ilk hedefleri Bragg’i alaşağı edip kasabada huzuru sağlamaktır. Kasabaya yeni gelen Allison French(Renee Zellweger) ise Cole ve Hitch arasında gidip gelerek ikilinin arasında bir gerilime sebep olmaya başlar.

Sinemalarda pek western filmlerine rastlamadığımız şu son yıllarda gösterime giren ender filmlerden biri Kanun Benim. Bu yüzden kovboy filmlerine özlem duyanlar için kesinlikle vakit kaybı olmayacaktır.

Bu yazı alploganer tarafından 14 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 08 January 2012 17:45 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Detaylı bilgi; ZENNE

Bu yazı Ethem tarafından 08 January 2012 16:37 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kadınları yok etmeyle elde etme arasında gidip gelen bir adam (Tom Cruise) ve onun vefasız ve zengin babasının (Jason Robards) pişmanlığı. Zeki olmanın getirisinin götürüye dönüştüğü bir adam (William H. Macy) ve bu adamın neslini devam ettiren bir başka zeki çocuk (Jeremy Blackman). Hayatının sonuna gelirken bir baba ve eş olarak hatalarının farkına varan bir adam (Philip Baker Hall) ve bu hataların cezasını çeken genç bir kadın (Melora Walters). Umutlarının peşinden koşan bir polis memuru (John C. Reilly) ve doğrunun gerçekliğine kapılan duygusal bir hasta bakıcı (Philip Seymour Hoffman).

Yazdığım ve yazmayı unuttuğum isimlerin hepsinin ana karakter olması sizi bir karmaşaya sürüklemesin. Tüm bu hayatların ortak noktasında çevrilen film muhteşem bir yönetmenliği gözler önüne seriyor. Akıcılığında senaryonun inceliklerinin farkına varacak ve eğer bilinçli bir izleyiciyseniz verilen mesajları bilinç altınızda hissedeceksinizdir. Aynı zamanda farklı çekim tekniklerinin bir araya getirildiğini görmek görsel beğeniyi film boyunca ayakta tutuyor.

Biraz olsun karmaşadan çıkıp senaryodan bahsetmek gerekirse sanırım size hayatın karmaşıklığını açıklamam gerekecek. Babasının baskısıyla bilgisini yarışma programında paylaşan bir çocuk zirveye yaklaşırken kullanıldığının farkına varır ve isyan bayrağını korkarak çeker. Aynı yoldan geçen bir başka karakter kendini kısa bir süreliğine zirvede görme imkanı yakalamıştır lakin bu sefer onu aşağıya iten ailesi olmuştur. Bu yüzden kazandığı para ödülünün tadına hiçbir zaman bakamamıştır. Bilgi cehaletin elinde para yapmıyorsa onlar için değersizdir; siz onlardan olmayın.

Bu yarışma programının yayınlandığı televizyon kanalının sahibi ölüm döşeğindeyken pişmanlığını bakıcısıyla oğluna duyurmak ister. Film ilerlerken oğlunun babasına olan öfkesinin sebeplerini görüyor ve yalnızlığın insanı vahşi bir hayata odaklı büyüttüğüne şahit oluyorsunuz. Terk edilmek terk edenin acizliğinin hayatınıza mal olmasıdır.

Hikayenin bir başka kısmı yarışma programının sunucusu, onun eşi, kızı  ve kızına aşık olan polis memurunu kapsıyor. Tüm karakterlerin lanetlendiğini düşündüğünüz bir anda aslında ödüllendirildiklerini görüyorsunuz. Bazı iyiliklerin kötülükten doğabileceğini düşündüğüm optimist bir metafor filmin içindeki gizli mesajlardan yalnızca biriydi.

Birçok dalga ödüle layık görülen film, yönetmenin çıkış yaptığı Sydney ve Boogie Nights adlı filmlerin ardından bir başka 90′ların milenyum öncesi ses getiren filmiydi. Kült bir yapıt olup olmadığı konusunda emin değilim yalnız IMDB’nin 250′sindeki yerinin sabit olduğuna eminim. Unutmayın ki bu yazıda film hakkında anlatamadığım daha çok şey var.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 07 January 2012 11:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu film doğuştan çift cinsiyetli olan bir çocuğun hikayesini anlatıyor. Sergio Bizzio’nun başlattığı bu hikaye toplumda yok sayılan bir gerçeği gün yüzüne çıkarmaya çalışıyor. Halbuki her doğan 2000 bebekten biri çift cinsiyetli olarak dünyaya geliyor. Ameliyatlar çözüm olarak nitelendirilse de çözülemeyen ruhsal sorunlar hala varlığını koruyor (muhakkak). Bizler bile taşıdığımız tek cinsiyetin karmaşasıyla bile bazen baş edemezken, onların yerine koymak yerine onları kapının önüne koyuyoruz.

- Kızını sonsuza dek böyle saklayamazsın.
- Saklamak mı? Onun anormal olduğunu mu düşünüyorsun?
- Hayır.
- Buraya salakların (düşüncesizlerin) düşüncelerini duymamak için geldik.

Saklamak veya saklanmak zorunda kalıyorlar çünkü toplum içerisinde belirli bir yaşa geldiklerinde bir cinsi seçmek zorunda kalıyorlar. Erkek ve kadından başka bir seçenekleri yok, hermafroditlik (çift cinsiyet) ise yine sadece azınlıkların dilinde kalıyor. Filmin ana karakteri Alex’in haplarını almayı bıraktığındaki düşüncesi bıkkınlığını dile getiriyor. Sadece 15 yaşında, demiştim değil mi? Toplumdan topluma değişse de alışma süreci yine de alışamıyor(dur) insan. Mesela Türkiye’de hermafrodit biri mutlaka ailesinin seçtiği bir cinsiyeti yaşamak zorunda kalıyor. Bu cinsiyet genellikle tahmin edeceksinizdir ki “erkek” oluyor.

Alex ve ailesi bu yüzden küçük bir sahil kasabasında yaşamayı tercih ediyor. Toplumun kendi düşüncelerini onlara mal etme çabası usandırır hale getiriyor ve sonunda anılarını fotoğraflarda taşıyarak kalabalık yalnızlığın doğru yol alıyorlar. Alex’in babası geleneksel ebeveyn tepkilerinden arınarak çocuğunun arzularını sorguluyor ve onlara saygı duymaya çalışıyor. Filmin bu bağlamda örnek olma çabası teşkil ettiğini söyleyebilirim.

Bu film çift cinsiyet mağduru bir ailenin hayatını anlatırken aynı zamanda bu ailenin etrafındaki insanların psikolojik tepkilerini de ele alıyor. Sakin bir akıcılığı olan filmi soluksuz izlemeyeceksiniz. Belki de bazen sıkılacaksınız ama merak edeceğinize eminim. Empatiye düşkün olduğunuz bir anda bu tarz bir hayatın psikolojik etkilerini algılayabilmek için izlerseniz güzel bir deneyim olacaktır. Filmin toplam 20 ödülünün olduğu ve yönetmenin birçok festivalde ilgi gördüğünü söylemem gerek. Ayrıca Alex’i canlandıran Inés Efron’un yönetmen Lucia Puenzo ile çektiği bu ilk filmin ardından birliktelikleri iki lezbiyenin hikayesinin anlatıldığı El nino pez (The Fish Child) adlı filmde de devam etti. Türkiye’de nedense henüz vizyona girmeyen bu filmin ilerleyen festivallerde yer almasını temenni ediyorum açıkçası.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 06 January 2012 11:43 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Marie 15 yaşlarında genç bir kızdır. Senkronize yüzme takımına katılmak istemesinin nedenlerinden biri de takım kaptanına olan hayranlığıdır. Ona yakın olmaya çalışırken aslında onun hayalini kurduğu gibi biri olmadığının farkına varır. Menfaat doğrultusunda kullanıldığını hissettiğinde uzaklaşmaya çalışır fakat bu sefer Floriane gitmesini istemez. Neden? Kim bilir çünkü Floriane ne hissettiğini kimsenin bilmesini istemeyen biridir.

Floriane erkeklerle birlikte olması gerektiğini düşündüğü için ona yanaşan herkese kapıyı tamamen açmasa da aralık bırakır. Arkadaşları onun bir sürtük olduğunu düşünür ve ondan nefret ederler. Bunun böyle olmadığını öğrenen Marie daha da yakınlaşmaya ve sahiplenmeye başlar. Bir ümittir içindeki, birlikteliğe yönelik. Adım atamasa da, ona sarılamasa da varlığının yakınlarında olmasını ister. Bu yüzden Floriane’in ilki olmayı kabul eder.

Aynı zamanda Marie’nin en yakın arkadaşı olan Anne hoşlandığı çocuğun peşini bırakmaz. Ona kendini beğendirmek için birçok şeyle uğraşırken, kendini ona sorgusuz sualsiz vermeyi hayal eder. Yalnız François ona yüz vermez ve birçok erkek gibi o da Floriane’in gölgesinde yaşamaya devam eder. Ta ki istediğini alamayana dek. O gece François hayvanlığının red görmesinden ötürü Anne’in zaafından yararlanır ve Anne’in hayalindeki kendi yerini alt üst eder.

Oyunculuklar bazı anlarda göz doldursa da, bazen sözler mesajları doğru vermelerine rağmen telaffuzda yapay kalabiliyorlar. Céline Sciamma’ın ilk filmi olduğunu düşünürsek yine de başarılı denebilir. Yapılan yorumlarda genç kızların çıplaklığından yararlanıldığı söylense de, hayatın içinde olanların yansıtıldığını düşünüyorum. Genç kızların erkekler tarafından reddedilmesi onları kızlara iten bir etken gibi gözükebilir ama filmde ailelerin hiç gözükmediğini de fark edeceksinizdir. Bu basit mesajı bile göremeyenler olacaktır, siz onlar gibi olmayın ve gizlenenleri bulmaya çalışın. Mesela dostluğun ikili ilişkilerdeki sevgili olma sıfatından önce geldiğini görebilirsiniz.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 05 January 2012 12:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Siz hiç egosu tavan yapmış zengin bir ukalanın saçmalıklarını diğer hikaye içeren filmlerdeki gibi aynı heves ile izler miydiniz? Yada bir dirhem köpek eti yiyebilmek için saatlerce bir it in peşinden kovalayan bir insanın biyografisini izlemek ister misiniz? İzlemekten çok yapımcı olarak bu riske girer misiniz?

Şayet insanların ortak duygularına parmak basamıyorsanız, o hikaye yaşayan kişiyede kalır. Bunun yanında manevi duygular içeren, insan olmak adına özlü anlamları olan yada hayat mücadelesini hemen hemen bizim de yaşadığımız bazı sıkıntılardan sonra kazanan bir insanın dramatik hikayesi vs izlemek daha caziptir.

Ama öyle bir nokta vardır ki, bu hayat hikayelerinin beğenilmesindeki en büyük faktör, insanların empati yapabilmelerini sağlıyor olabilmesidir.

Şimdi… 127 Saat sonra…

İlk başta kendini beğenmiş ve pekte sorumluluk sahibi olmayan Aron Ralston‘un eğlence adına yaptıklarını ve bunu yaparken eğleniyor olduğunu görmek zaman kaybı mı? diye düşünmeme neden olurken, filmin güzel olduğu yönündeki yorumların hatrına seyrizulme devam ettim. Beğenmedim değil fakat beklediğim film değildi bu. Aslında bunun nedeni; yaşanmış bir durum olmasına rağmen adamımızın olaydan önceki hayatına dair hiç bir hikaye sergilenmemesiydi. Daha fazla empati yapabilmem ve daha çok benimseyebilmem için buna ihtiyacım oluyor. Öncelikle kahramanımızın kişiliğini analiz edip sonrasında  ona göre değerlendirme yapmak isterdim ama…

Film, adamımızın kolunun sıkışmasıyla yeniden renklenince ve saydığım unsurları unutup duruma adapte olunca artık zulüm olmaktan çıkıp bir kurtarma planını yapmanıza kadar içerisine alıyor sizi. Haliyle aynı mekanda devam eden film, adamımızın kafayı yeme noktasına gelmesinden tutun da kurtuluş anındaki ve sonrasındaki performansıyla başta düşündüğüm tüm olumsuz etkileri hiç saymama yetiyor.

“İyi bir filmdi” diyebilirim çünkü birkaç karede James Franco‘nun (Aron Ralston) veremediği tepkiler normal bir insanın yapabileceği bir şey değildi.  ”Bu kadar soğuk kanlılık olamaz” diyor ve bence, “Daha iyi olabilirdi” ile bitiriyorum…

Alternatif Kritikler;

127 Hours [2010]

127 Saat / 127 Hours (2010)

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2012 10:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Daha derinden incelemeye koyulan Nathan, ailesinden de işin gerçeğini öğrenmekte kararlıdırlar. Olayları açığa çıkartmak isterler ve kayıp çocukların bulunduğu site sahibini bulmak için avrupaya giderler.

Olayla yavaş yavaş soruşturulurken bundan birileri rahatsız olacak, Nathan’ın peşine düşeceklerdir. Tek güvenebileceği kişi olan Karen ile hem katillerin elinden kurtarmaya çalışacaklar, hemde gerçeğin peşinde olacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 30 December 2011 14:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Günümüz aşırı modernleşmiş ve yüzünü batıya dönmekle hızını alamayan Türkiye’de dahi eşcinselliğe sıcak bakılmıyor, dine bağlılıktan, kültürel alışkanlıklardan ve bunun gibi birçok sebepten dolayı bizler sevmeyiz böyle ilişkilerin dile getirilmesini ama ne yazık ki filmler yoluyla da olsa bunlardan bahsediyoruz.

Bizim ülkemizde bu tür ilişkileri çoğu kişi kabul edemeyecek durumda olsa da, Amerika gibi ülkelerde böyle ailelerin sayısı gittikçe artıyor ve bu büyük sorunları da beraberinde getiriyor. Ne gibi sorunlar diyecek olursanız; birbirine gereğinden fazla benzeyen özellikteki iki kişinin, çocuk sahibi olmasıyla çocuklar ileriki yaşlarda içinde bulundukları ailenin dışında ailelerin de olduğunu ve aslında hem anneleri hem de babaları olması gerektiğini kavradıkça işler ve dengeler değişiyor.

The Kids Are All Right’ta da dengelerin değiştiği bir köşeden dönmeye çalışırken karşımıza çıkıyor sıra dışı ailemiz, zira çocuklar olması gerekenin iki anneden başka olduğunu anladıkları yaşı geçeli epey olmuş. İki kardeşin anneleri farklı fakat donör babaları aynı olduğu için ortak olan babalarını merak edip araştırıyorlar. Özellikle de ailenin tek erkek üyesi olan Laser (Josh Hutcherson) bu konuda ablası Joni’ye (Mia Wasikowska) baskı kurup sonunda babaları olan müzmin bekâr Paul’a (Mark Ruffalo) ulaşıyorlar ve birbirini izleyen karmaşık olaylar da bu şekilde başlamış oluyor.

Paul ilerleyen yaşına rağmen tam olarak hayatını düzene sokmamış (ya da sokamamış) hala taze delikanlılar gibi akşam ettiği yerde sabahı karşılayıp bu karmaşada yaşamını devam ettiren birisi. Paul spermini bağışladığını bile hatırlayamayıp kısa bir şok evresi geçiriyor üstelik varlıklarına olasılık bile vermediği çocukları aniden karşısına çıkıp onun düşüncelerini, hayata bakışını hatta beklentilerini bile değiştirecek kadar derinden etkiliyor sorumluluktan habersiz babamızı. Çocuklar evin reisinden korkup çekindiklerinden babalarıyla olan ilişkilerini gizli tutma kararı alsalar da sırları eninde sonunda ortaya çıkıyor ve açığa çıktığı andan itibaren de evde yükselen sesler filmin sonuna kadar alçalmıyor.

Dediğim dedik anne Nic (Annette Bening) ve her olayda sakinliğini koruyan anne Jules (Julianne Moore) dönor baba Paul’la tanışınca ortalık daha da karışmaya başlıyor ve ailemiz iyice bir silkelendikten sonra da olsa, en sonunda babanın çok da gerekli bir şey olmadığında karar kılıyor.

The Kids Are All Right, TV kökenli yönetmen Lisa Cholodenko’un dördüncü uzun metraj filmi. The Girl Nex Door’un senaryosunu yazmış olan Stuart Blumberg ile birlikte kaleme aldığı senaryo 2011 Oscar’a “En İyi Orijinal Senaryo” dalında aday olmuştu. Her ne kadar elleri boş dönse de Inception, The King’s Speech gibi zorlu rakipleriyle yarışma fırsatı bulması da oldukça büyük bir başarı bana kalırsa. Lisa Cholodenko senaryoda ki başarısını yönetmenlikte de gösteriyor ve son derece akıcı, hem de yalın bir anlatım ortaya koyuyor.

Oyunculuklarsa hiç şüphesiz filmin bel kemiği, özellikle Nic rolün de Annette Bening çok başarılı bir performans sergiliyor. Sanırım rakibi Natalie Portman olmasaydı bu performansı ile aday olduğu “En İyi Kadın Oyuncu” Oscar’ını kucaklayabilirdi. Aynı şey Mark Ruffalo içinde geçerli. Onun da rakibi Christian Bale olmasaydı kim bilir belki oda “En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu” Oscar’ını alabilirdi. İkisini de talihsiz olarak nitelendirmek mümkün bu yüzden. Julianne Moore ise Jules rolünde Annette Bening kadar başarılı olmasa da elinden geleni yapıyor doğrusu.

Hatırlarsanız bu film 2011 Oscar Ödüllerine “En İyi Film” dalında bile aday olmuştu. Onca zorlu rakibin arasından sıyrılıp ödülü alması belki imkânsızdı ama bunu başarabilmiş olması bile önemli aslında.

Sonuç olarak konusu itibariyle size çok itici gelebilir (en azından bana gelmişti.) bu film. Ama bu film iyi kotarılmış, eli yüzü düzgün ve vermek istediği mesajları verebilen bir film. Başarılı oyunculuklar ve keyifli seyirlikte cabası…

Not: Filmin alternatif kritiği için…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 30 December 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genel olarak film yolları kesişen biri orta diğeri alt sınıftan iki ailenin dramından oluşuyor. Fakat hikaye hiç de o kadar düşünebileceğiniz gibi değil. Film mahkemede davası görülen bir çiftin görüntüleri ile başlıyor.

Kadın ülke dışına çıkmak istiyor ve kocası bunu kabul etmediği için kadının isteği ile boşanmak için mahkemedeler. Adamın gerekçesi alzheimer hastası olan babası, tek sebep bu olmasa da adamın babasını sevdiği ve ona İran’da bakmak istediğini belirtiyor. Bir de lise çağında kızları var. Bu giriş sahnedesinden yani daha filmin başından izleyiciyi ahlaki olarak ikiye ayırmaya başlıyor yönetmen ve mahkemeyi yürüten hakimin gözünden olayı bize göstermesi ile de kararı size bırakıyorum demek ister gibi kullanıyor kamerasını. Film boyunca bu ikiye bölünme devam etti bende.

Daha sonra boşanmak isteyen bu orta sınıfa ait çiftin evine giriyoruz. Kadın boşanmak istediği için ayrı yaşamaya başlayınca adam da babası için bir bakıcı buluyor. Bakıcı kadın az bir paraya, uzak bir yoldan gelmesine ve üstelik hamile olmasına karşın ev işlerine bakmak ve hasta dede ile ilgilenmek üzere işi alıyor. Bakıcı kadının maddi açıdan kötü bir durumda olduğunu tahmin etmek zor olmasa gerek. Kadın ev işlerinde yanında ilkokul çağındaki küçük kızını da getiriyor ve bu küçücük kız annesine yardım etmeye çalışıyor, iş oldukça ağır ve yorucu tabii bir de alzheimer hastası yaşlı bir insana bakmak da var. Bu sahnelerde hiç bir acıtasyona başvurmaması ise yönetmenin tebrik edilecek yanlarından. Diğer tarafta ise ev sahibi adamın ve kızının iyi ilişkiler içersinde olduğunu gözlemliyoruz. Ve bir gün evde bir olay yaşanıyor ve film bu olaydan sonra yönetmen inanılmaz bir şekilde bir vicdan muhasebesi ve kutuplaşmayla bizleri baş başa bırakıyor.

Sanki bir köşe kapmaca başlıyor hikayede, kim suçlu, kim haklı izleyen bir türlü karar veremezken bir yandan da olayın bize gösterilmeyen yanlarının da verdiği gizemle ahlaki olarak bir hesaplaşma başlatıyor. Öyle ki herkes kendine göre haklı gibi gözükürken sınıfsal olarak üstün olanın biraz kayırılıyormuş gibi olduğuna hüküm getiriyorum hafiften. Fakat daha sonra işler değişmeye başlıyor, sonlara doğru ise artık taraf tutmak değil sonunda olayın aslının nasıl olduğunu merak etmeye başladım.

Hikayenin ayrıntılarına girip herşeyi burda yazmak istemedim zaten karmaşık ve içice geçen bir olay örgüsü ve kurgusu var filmin. Yönetmenin hiç bir müzik kullanmaması ise takdir edilesi bir diğer nokta. Ayrıca filmde parantez açılan noktalardan biri de İslamiyet ve dini etkiler. İran’ın şeriat ile yönetildiğin biliyoruz fakat gördüğüm kadarıyla dinine sadece görünüşte bağlı olanlar ve gerçekten inançla bağlı olanlar orada da bulunmakta. Sandığmız gibi herkes körü körüne şeriata bağlı değil anlaşılan, en azından iç dünyasında. İşte dini kaygılar, gurur, maddi imkansızlıklar, evlilik-çocuklar, suç-ceza, günah gibi kavramların yani yaşamı oluşturan temel oluşumları bir filmde hepsinin gözden geçirilşine tanıklık ediyoruz. Ve öyle ki işin içinden çıkamıyoruz.
Film esasen biraz kadınlar ve onların erkek egemen yaşama ne kadar da boyun eğmek zorunda bırakıldıkları üzerinde ilerliyor. Fakat filmin kesinlikle tek yapmak istediği bu değil. Alt tarafta böyle bir yapısı olsa da asıl hikayesi ve düşündürdükleri ile büyük bir film haline geliyor.
Daha önceleri bir çok İran filmi izlememe, iyi örneklerini, ödüllü yapıtlarını görmeme rağmen bu film diğer İran filmlerinden farklı bir yerde duruyor, bariz bir şekilde ayrılıyor onlardan. Bugüne kadar bir çok İran filmi o topraklarda özgürce yaşamaının ne denli zor olduğundan bahsetmişti bize. Evet hepsi çok güzel filmlerdi ama bu film çıtayı daha yükseğe taşıyor. Şahsi olarak geçtiğimiz yıl yayınlanan filmlerden beni en çok etkileyen film oldu. Hazır yıl sonuna da gelmişken söylemeden geçemeyeceğim.

Bu film bana göre YILIN FİLMİ.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 25 December 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2.Dünya Savaş’ında Sicilya’da kocasını askere gönderdikten sonra haber alamayan Malena (Monica Belluci), dul kalmıştır. Güzelliğiyle, şehirdeki erkeklerin, dikkatini çeker ve genç, yaşlı, çocuk demeden tüm erkeklerin hayal ettiği bir hanımefendi olur. Bunu fark eden Malena, güzelliğinden faydalanarak isteklerini yaptırır. Ergenliğe yeni giren ve yeni duygular öğrenmeye başlayan Renato(Guiseppe Sulfaro), arkadaşlarının etkisiyle başladığı aşk serüvenini, herkesten gizli yaşar. Asıl konunun, kadın olduğu bir film.
Guisseppe Tornatore, İtalyan sinemasının usta yönetmenlerinden biri ve bu yapıtında da, ustalığını izleyiciye gösteriyor. Herşeyden önce sinema, bir anlatım sanatıysa, bunu başarıyla ve hakkıyla yerine getiren bir sanatçı. Cennet Sineması’ndan sonra, çektiği filmler çok ses getirmese de elde ettiği başarı onu uzun yıllar ayakta tutmaya yetecek.

Film müziklerinde kendi ülkesinden Ennio Mariccone ile çalışıyor. Başarılı bulduğum müzikleri ise filmde çok tatlı bir etki bırakıyor. Bazı sahnelerde, olayların kötü olmasına karşın, müziğin olay karşısında yaşananları haklı olduğunu veren bir etkisi var ki, o sahnenin heyecan verdiğini söyleyebilirim.

Monica Belluci, Guiseppe Sulfaro ikilisinin eksen karakter olduğu filmde oyunculukları göz doduruyor. Bir kadının hayatı, bir çocuğun ergenliğe girişi, bir ailenin yaşam sıkıntılarının yanında bir de 2. Dünya Savaşının yaşattıklarını anlatan filmde, doğru oyuncuların doğru karaktererle bütünleşmesi ve yan karakterlerinde performanslarının çok iyi olması, filmden keyif almamızı sağlıyor.
Sinema severer olarak, aşk, psikoloji, savaş gibi derin konuarı harmanlayarak önümüze koyan Tornatore, bu güzel yapıtıyla, izleyiciye daha da yakınlaşıyor. Yetenekli olduğunu düşündüğüm ve böyle sosyal konuları birleştirerek, ortaya koyduğu eserler ne kadar sıradan gelse de, aslında işlenişi bakımından kendini özgü bir tadı olduğunu düşünüyorum. Final sahnesinde dahi, izleyiciyi ayakta tutan Tornatore, çok farklı bir son yapmasa da, seyirciye tebessüm ettiriyor.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 22 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk gün amacına ulaşamaz. Karısıyla tartışır. Ama ikinci gün çocukları ormanda bırakır ve gizlice evine döner. Hansel ve Gretel evlerinin yolunu bulamazlar. Ağlamaklı bir şekilde solda, sağda, ağaç ardında, çakıl taşı yanında arar durular babalarını ve sonunda tam yorgunluktan bayılacak hale geldiklerinde karşılarını şekerden bir ev çıkar…” diye başlar ya masal, işte filmimiz de böyle bir başlangıcı içeriyor.

Başlarındaki adamdan gördükleri zulumden yıpranan çocukların tek umut kaynağı Noel Babadır… Ve bir yıl başı dönemi hayalleri gerçek olur, noel baba ziyaretlerine gelir. Bir dilekleri vardır çocukların. O dileği dilerler ve her şey istedikleri gibi değişmeye başlar. Çünkü Noel Baba istedikleri her şeyi yapabileceklerini söylemiştir onlara.

Çocukların içinde kötülük yoktur ama çektikleri acıların hesabını kendi bakış açılarıyla ödeteceklerdir büyüklere. Ebeveynlerin kötü insanlar olduğunu düşünürler ama bir yandan da onları gerçekten sevecek anne-babalarının bir gün gelip onları bulacağına inanırlar.

Ormanda sürekli kaza yapan insanları kendi evlerine getirirler. Evlerine getirdikleri herkesin sınırlarını zorlarlar çocukça bir düşünceyle. Ve eve her getirdikleri insan bir yerden sonra canlarını sıkmaya, onları dövmeye, azarlamaya başlar. İşte o an geldiğinde isteklerini dile getirirler. Biri porselen bir bebek hayal eder, diğeri buzdan bir heykel… Hayal güçlerinin bilinmezliğinde cezalandırırlar büyükleri. Büyümek istemezler, acıyla yaşamak istemezler, sıkıntı çekmek istemezler. Tek istedikleri mutlu olmak, sevilmektir.

Film son sahnesiyle izleyenlerin akıllarında yer ediyor. Farklı bir şeyler izlemek, dramla gerilimi bir arada yaşamak istiyorsanız Hansel & Gretel’i kesinlikle izleyin.

Bu yazı leithycat tarafından 19 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kimimiz istediklerini elde etmek için deli gibi çalışırken kimilerimizse milli piyangoya bel bağlayabiliyor.  Ne yaptığımız ya da ne yapacağımız bize kalmış bir şey tabi… Ne de olsa herkesin hayalleri ve herkesin hayalini elde etmek için yapabilecekleri bambaşka şeyler.

Ama Cheng Li-sheung hayallerine ulaşmak için çok farklı bir yol seçiyor kendine… İlk başlarda deliler gibi gece gündüz çalışıyor, ek işlerle uğraşıyor, arkadaşlarına zaman ayırmıyor, yemiyor içmiyor çalışıp çabalıyor… Ama gel zaman git zaman istediği ev için yeterli parayı elde edemeceyeğine, çocukluk hayalini gerçekleştiremeyeceğine kanaat getirince olayların boyutu değişiyor.

Almak istediği deniz manzaralı evin sahipleri sorun çıkarıyor, daha fazla beklemeyeceklerini, evi başka isteyenlerin olduğunu söylüyorlar Cheng Li-sheung’a… Duydukları yüzünden dünyası bir süre başına yıkılıyor Cheng Li-sheung’un ama yılmıyor… Bunca çabasının boşa gitmesini istemiyor.

Ve tüm bu yıkımsal olaylardan sonra evinden gecenin bir yarısı çıkıyor deniz manzaralı apartmana doğru… Hayallerindeki eve doğru.

Filmi genel olarak ele aldığımızda konusu bakımından çocukluk hayalini takıntı boyutuna getirmiş bir kadın imajı çıkıyor karşımıza. Hayalini elde etmek için yapmayacağı şey yok bu kadının. Sonunda amacına ulaşıp ulaşmadığını merak ediyorsanız filmi izleyin.

Ha unutmadan not düşmek isterim, film öyle masumane bir şey değil. Bol kanlı, bol çığlıklı. Vahşet unsurları içermese de bir çoğumuzun midesini bulandırabilecek bir yapım.

Bu yazı leithycat tarafından 15 December 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Okullarda şiddet son yıllarda sadece ülkemizde değil tüm dünyada tartışılan bir olgu. Michael Moore, Bowling For Columbine (Benim Cici Silahım) isimli belgeselinde 20 Nisan 1999′da Columbine Lisesi?ndeyaşanan okul cinayetini enine boyuna incelemiş ve bu belgesel hayli ilgi uyandırmıştı. Bang, Bang, You’re Dead ise okulda şiddeti belgesel anlatımdan uzak sinemasal bir dille, sürükleyiciliğini her daim koruyarak işliyor. Guy Ferland, yarattığı Trevor karakterini tanıtarak bizi okul koridorlarına sokuyor. Trevor ile başkalarının arızalı olarak nitelendirdiği, uyumsuz bir öğrenci portresi çiziliyor. Tüm arkadaşları, okul yöneticileri hatta ailesi ona yüz çevirirken öğretmeni Val onu anlamaya çalışıyor. Öğretmen, Trevor?ı tanıdıkça okuldaki şiddetin boyutlarının farkına varıyor. Tam da okulda Columbine Lisesi benzeri bir okul cinayeti yaşanmak üzere? William Mastrosimone?un yazdığı muhteşem senaryo ve sürükleyici kurgu bir araya gelince, film didaktik olmadan gençlere, eğitmenlere ve ailelere önemli hayat dersleri veriyor. Erkenden yetişkin olmaya çalışan ergenlerin kendilerini kanıtlamak isterken neler yapabileceğine tanık oluyoruz.

Belgesel tarzının sinemaya uyarlanmış bir tipini izledim. Burada asıl tartışılması gereken konu, senaryosu ya da kurgusundan daha çok işlediği konu olmalı diye düşünüyorum. Çok kritik bir konuya dokunmuşlar ve içinde inanılmaz mesajlar, dersler, göndermeler var.  Çağımız öğrencilerinin yaşadığı ve bunlarla nasıl baş etmek zorunda bırakıldığının tipik bir göstergesi olmuş film. Tabi bu filmi izlerken aynı zamanda yaşanan zorlukları da el kamerası sayesinde görebiliyoruz ve o an konuya aitlik hissiyatımız uyanabilir.

Üslup bu yaştaki gençlerin gelişimi ve hayata kazandırılış şekli için çok önemli bir nokta diye düşünüyorum. İşte tam burada felaket bir noktayla karşı karşıya kalıyoruz; aslında olmayan şeyleri, varmışçasına bir çocuğa yüklemek ve tam ergenlik döneminde yaşadığı bulantılı dönemi daha da sancılı bir hale getirmek. Durum böyle olunca insan bunalıma girme eğilimi kaçınılmaz bir şekilde artar hiç kuşku yok ki… Filmde bir diyalog yakaladım bununla alakalı olarak.

??Sen hiç depresyona girdin mi? Ama bu köpeğin öldüğü zaman yaşadığın bunalımlardan değil, hayatta hiçbir şey yapacağını hissetmediğin oldu mu” Hiç ”bir” yerde olamadın mı tarzında yaşanan diyalog en beğendiklerim arasındaydı.

Bu filmi izlemek, benim şurada kıvranarak yapmaya çalıştığım; yazılı bir biçimde anlamaya çalışmaktan daha iyi bir seçenek olacaktır sizler için inanın ki… Kaçırılmaması gereken ve aynı zamanda olabildiğince kıyıda köşede kalmış bir film olarak değerlendirdim. Mutlaka izlenmesi ve ibret alınması gereken görüntüler ve olaylar içeriyor. Sadece bu çağı yaşayan öğrencilerin ya da ergenlerin değil, aynı zamanda bu yaş grubunda çocuğu olan herkesin izlemesi gereken bir film. Son olarak en beğendiğim repliği paylaşarak yazıyı tamamlamak istiyorum;

Val Duncan: Bence bir çocuğun tehlikeli olduğunu ima ederseniz, tehlikeli bir çocuk yaratırsınız. “

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzaktan sakin ve huzur dolu, deniz kenarında bir Ege kasabası.Kasaba halkının yalnız bir anne ve iki kızı üzerinde kurduğu mahalle baskısı.Hem güçlü hem de kurban bu üçlünün, çarkın dişlileri arasında kalmamak için verdikleri mücadele.Kasaba sakinlerinin rayından çıkmış ahlaki tutumları ve sosyal bir depreme doğru gidişleri.Kadın ,erkek, cinsellik, din ve psikolojik çarpanları olan bir denkleme, ahlak ve ahlaksızlığa, namus ve namussuzluğa provakatif bir bakış açısı.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 18:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gazeteci Michael Lewis’in Oakland A baseball takımı ile gerçek bir başarı öyküsünün anlatılacağı film aynı adlı kitaptan uyarlanmış durumda.

Bu yazı Ethem tarafından 03 December 2011 17:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir radyo programı düşünün… Dj eskiden oldukça ünlü olan ama sonrasında belirli sorunlarla karşılaşıp ününü kaybetmiş birisi. Çok fazla dinleyicisi olmamasına rağmen eski ününün,şanının, şöhretinin hatrına radyoda devam etmesine izin verilmiş vaziyette… Programa bağlanan dinleyicilerle konuşuyor ve onlara hayat hikayelerini anlatmaları için destek veriyor… Dinleyiciler arasında biri var ki oldukça dikkat çekici bir hayat hikayesine sahip. Bu dinleyici programa belirli aralıklarla bağlanıyor ve nedense programa her bağlandığında farklı sorularla karşılaşıyor dj…

Ve o gizemli dinleyici bir gün “Ben artık babamla görüşmek istiyorum, ne yapmam gerek ” diye bir soru yöneltince çok bilmiş dj’ye, dj başlıyor nasihatlere, “git konuş bence, ansızın çık karşısına, kendini böyle saklayarak daha nasıl devam edebilirsin ki…”

Program bitiyor… Ve çok bilmiş eski ünlümüz evine geri dönüyor. Aaa o da ne kapısında iki tane küçük çocuk… Gözlerini şöyle bir iki kez ovuşturuyor, rüyadır diyerekten ama hayır rüya değil, gördükleri gerçek. Evine girmek için kapıdakileri itiş kakış kenarıya çekiyor. Tam eve girecekken ardından gelen bir sesle irkiliyor.

Tüm olaylar burada başlıyor, bir evin kapısında…

Film müzikleri bakımından, minik oyuncu Seok-hyeon Hwang’ın kaliteli oyunculuğu bakımından oldukça doyurucu. Ailenizle sıkılmadan izleyeceğiniz bir film.

Geçmişteki hatalarınızı hatırlamamak için üzerine bir sünger çekenlerden misiniz, yoksa hatalarınızdan ders çıkarıp onlara göğüs gerenlerden mi? Acaba bu eski ünlü, genç dede, mızmız baba ne yapacak? Üçlümüzü nasıl sıkıntılar bekliyor? Bu hikayenin sonu nasıl bitecek? Merak ediyor musunuz? İzleyin o zaman.

Bu yazı leithycat tarafından 01 December 2011 00:11 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde karısını vahşice öldürenlerden intikam almak için kendi kurallarına göre hareket eden öfkeli bir adam’ Nicolas Cage’in yapacaklarına tanık olacaksınız.

Bu yazı Ethem tarafından 29 November 2011 13:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İtalya’nın bir sahil kasabası ya da Mersin’in bir köyü farketmiyor. İşte unutulmayacak bir sanatçı Fellini de bize çocukluk anılarından bir bukle sunuyor bu filmde. Adı Titta olarak geçiyor bu gencin. Anımsadıklarını belki de unutamadıklarını bize gösteriyor. Oldukça sade ama yine de şenlik havasında bir anlatımla. Filmin temeli daha çok anılara dayandığı için belli bir kurgusu var diyemeyiz. Anlatımlarla aktarıyor hatıralarını.

Ailesi çok renkli Titta’nın. Bir türlü iyi geçinmeyi başaramadığı babası, kaygısız ve tepkisiz dayısı, akıl hastası amcası, iyi yürekli annesi, deli dolu dedesi. Okuluna gidiyoruz daha sonra. Belki de filmin en güldüren sahneleri burada. Tam bir hababam sınıfı, insanı direkt hababam sınıfı görüntülerine götürüyor. Öğretmen tiplemeleri tam bir karikatür havasında. Aslına bakarsanız filmdeki hemen hemen herkes bir karikatürden fırlamış gibi, bir çizim gibi adeta.

Ve cinsellikle tanışma, kadınların peşinden koşmaya başlama. Bir parantez de kadınlara açıyor Fellini. Mahallenin genç, güzel dulu Gradisca. Biraz da onun dünyasına göz atıyoruz. Çünkü ona aşık, kendinden büyük birisine aşık olma vakası yani. Ama Gradisca kendi prensini bekliyor, hoppa görüntüsü altında narin, kırılgan ve duygusal. Titta’nın arkadaşı da aşık, onun aşkı da platonik.

İlk aşklar genelde platonik olur mu demek istiyor Fellini yoksa? Sonra akıl hastası amcası bizi gülmekten kırıp geçiriyor. Kasabanın yakınlarından geçen devasa gemi tüm halkı denize döküyor (tam emin değilim ama titanic olsa gerek).

Tüm bu komedi arasında arka planda her ne kadar büyük bir kasaba şöleni olsa da faşizmin doruk noktasında olduğu yıllarda geçtiğini de bize hatırlatmadan geçmemiş. Mussolini’nin faşist İtalya’sının en taze ve etkili dönemleri. Askerlerin kasabaya gelişi ve meydana gelen bir olay ile Titta’nın babasını apolitik olduğu için alıkoyulması. Sonlara doğru o müthiş sis sahnesi. Bu arada Nino Rota’nın bu filmiçin bestelediği melodiyi unutmanız kolay olmayacak. Acı – tatlı hatıralar ve damakta süper bir his bırakan bu sinema şöleninin adına yakışır finali ise görülmeye değer, çok hisli.

Daha önce herhangi bir Fellini filmi izlemediyseniz kesinlikle Amarcord ile başlayabilirsiniz. Zira pişman olmayacaksınız, ardından da bir “I Vitelloni” izlenip tam bir Fellini hastası olabilirsiniz.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 27 November 2011 00:43 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Üniversite ortamından gerçek yaşama geçiş aşamasında sallantıda olan arkadaşlıklar. 4 güzel kızımızı geleceklerinde ne bekliyor? Her an yan yana olamasalar da birbirlerine okulda olduğu gibi destek olmaya devam edecekler mi yoksa araya mesafeler girecek mi?

Peki sadece sorun mesafeler olarak mı kalacak? Bir birlerinin başarılarını hiç kıskanmayacaklar mı? Hadi diyelim birbirlerini kıskanmıyorlar, birbirlerine olan sevgileri göstermelik bir sevgiden ibaret mi? Ne zaman gelecek gerçek itiraflar. Bir kıskançlık anında mı, bir öfke nöbetinde mi? Ne zaman, ne zaman?

Filmi anlatmak için milyonlarca soru yöneltebilirim karşımdaki insana ama aklıma takılan konu bu kadar iyi bir konunun neden bu kadar vasat bir şekilde işlendiği. Oyunculukların harika olduğu, her yönden eksikliklerin görsellikle yok sayıldığı bir filmin konusunun bu kadar yüzeysel kalması. Açıkçası beni zerre tatmin etmedi. Beklediğimi bulamadım. Ben ki Kore filmlerini severim ama filmin Sex and the City çakması olduğundan gayrı başka bir cümle kurmak gelmiyor içimden. Dediğim gibi vasat bir film.

Moda meraklılarının ve giyim-kuşamı sevenlerin kendinden bir parça bulacağı bir film diyebilirim. Nedeniyse gerçekten görselliğe aşırı önem verilmesi. Ha bu görselliğe aşırı yüklenilmiş olması filmdeki eksikliklerin aşırı derede sırıtmasına engel olmuş ama yine de eh işte.

Uzun lafın kısası boş vaktinizi değerlendirmek, eğlenceli vakit geçirmek isterseniz izleyin. Amma velakin filmden çok fazla bir şey beklemeyin.

Bu yazı leithycat tarafından 21 November 2011 23:06 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslında herkesin içerisinde olduğu bir hikaye de diyebiliriz. Hepimiz çocukluğumuzdaki neşeyi, eğlenceyi ve sonsuz mutluluğu anımsadıkça, şimdilerde o masumiyetin kalmadığını şiddetli bir şekilde anlıyoruz. İşte bu filmde aynı hevesleri, aynı oyunları oynayan çocukların bizim gibi büyüdükçe eski keyiflerden uzaklaştıklarını anlatmakta.

Filmin yönetmeni ve senaristi Terrence Malick. 27 Mayıs 2011 tarihinde Amerika’da vizyona girecek olan filmin Türkiye gösterim zamanı henüz netlik kazanmadı.
Hayat Ağacı / The Tree of Life adlı filmin oyuncu kadrosunda ise;
Brad Pitt, Sean Penn, Fiona Shaw, Jennifer Sipes, Dalip Singh, Alexandria Deberry, Jessica Chastain, Pell James, Michael Showers, Joanna Going, Brayden Whisenhunt ve Jodie Moore isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 20 November 2011 22:17 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İç içe geçen hayatlar diye klişe bir anlatım oluştu ya son yıllarda modern sinemada. Tam da öyle bir film bu. 5 karakter var parça parça anlatılan, yolları yavaş yavaş kesişen. Hepsinin ölüm ile ilintili durumları söz konusu. Ölüm gibi ciddi bir meseleyi absürd denebilecek öğelerle, zekice yazılmış senaryosu ve sağlam kurgusuyla öyle bir yedirmiş ki Onur Ünlü izleyenin bir daha izleyesi geliyor. Bazı sahnelerde kahkaha attım bazılarında ise boğazım düğümlendi. Bir garip film yani anlayacağınız.

Bu filmde Ahmet Kaya var, trenler var, kedi var, silah var, ilk aşk var, yalnızlık var, şiir var, halk oyunları var, cinayet var. Ne yok ki? Kendine has bir adam Onur Ünlü ve bu film çok özgün. Benzeri yok evet. Cıvıklığa kaçmadan güldürebilen, drama damarından ama asla duyguları sömürmeden hüzünlendiren üstelik ticari kaygı da gütmeyen bir film Beş Şehir.

Hikaye çok enteresan görünmüyor ama aslında oldukça sert, etkili ve inandırıcı. Yönetmenin kişisel beceresi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşımış bana kalırsa. Hatta yer yer fantastik bir biçime dönüştürmüş. O kadar ince espiriler, öyle güzel göndermeler var ki yönetmeni sarılıp öpesim geldi. Özellikle finale doğru iyice kendine bağladı beni film. Bir kaç sahnede içim sızladı, mizahi yönü sonlara doğru azalsa da sonuca güzel bir şekilde ulaştı. Kıssadan hisse filmi çok beğendim. Türk sinemasında değişik bir soluk arayanlara ayrıca tavsiyemdir.
Bu arada yönetmenin son filmi “Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi”ni ayrıca merak etmekte ve vizyon tarihini dört gözle beklemekteyim. Diğer Onur Ünlü filmlerini de bu arada seyretmiş olucam şüphesiz.
Ayrıca Onur Ünlü’nün kolon kanserine yakalandığını okumuştum. Kendisine acil şifalar diler ve bir an önce iyileşerek böyle fantastiko şukela eserlere devam etmesini arzu ederim.

Geçmiş Olsun

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 19 November 2011 08:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çiçek satan Fikret ile başlayalım. Fikret roman mahallesinden, okuma yazması çat pat olsa da okula hiç gitmemiş. Geliri düzgün bir iş arıyor ama pek şansı yok. Dış görünüşü ve tahsilli olmayışı onu 1-0 mağlup başlatıyor. Filmin genelinde Fikret’i iş ararken ya da yaşıtı arkadaşlarıyla takılırken görüyoruz. Gayet namuslu, dürüst birisi. Çalmıyor,çırpmıyor ama sahip olduğu sosyal statü gereği hayatı zor geçiyor ki bunu sorunlarını biraz olsun unutmak için girdikleri bir teknoloji marketi sahnesinde çok güzel bir şekilde yansıtmış yönetmen. Zira böyle bir kaç olaya bizzat tanık olmuşluğum var. Evet üstü başı maalesef bir standarın altında olan insanların dışarı atıldığı modernizm harikası mağazalarımız var bizim.

Dolmuş şöförü Umut ise karısı ile maddi açıdan sıkıntılı bir evlilikleri olduğuna şahit oluyoruz. Umut ve eşi, özellikle eşinin ısrarları doğrultusunda başka bir eve geçmek istemektedirler. Fakat kira fiyatlarının Umut’un kazancına göre yüksek olması sorun yaratır. Maddi yaşamlarındaki açmaz direkt olarak geleceklerini tehdit eder. Burada sanki biraz kadını suçlu gibi görürüz. Çünkü erkek iyi kötü tüm gücü ile çalışıp elinden geleni gerçekleştirirken kadının ona maddi anlamda yardımcı olmadığını ve buna rağmen daha iyi bir hayata karşı isteklerini de törpülemediğine şahit oluruz.  Evlilikleri yarım kalacak gibidir.

Trafik polisi Murat bir arkadaşıyla bekar hayatı yaşar. Çoğu meslektaşı gibi oldukça milliyetçidir.Maddi açıdan en sorunsuz karakterdir. Murat’ın birincil sorunu yalnızlıktır. İnternet aracılığıyla yalnızlığını gidermeye çalışır, sosyal hayatı gittiği spor salonundan ibarettir. Klavye başında kadınlarla iletişim sorunu yaşamayan Murat bu bayanlarla yüzyüze geldiğinde ise ciddi anlamda anlatacağı birşeyi yoktur. Sıkıcıdır ve kendine güveni çok azdır fakat taramalı tüfekli fotolarını annesine yollarken herkesin gözünde bir kahraman olarak görünmek ister.

Bu üç karakter yukarıda yüzeysel olarak anlattığım hikayeleri tüm bu ortak sayılabilecek sorunlarına ve zorluklara rağmen bir isyan bayrağını asla açmazlar. Aksine iş,eğitim,barınma,sosyal yaşam gibi görevlerini belli ki yerine getirememiş devletlerine bağlılıklarını astıkları bayraklarıyla, törenlere katılımlarıyla gösterirler.

Sonuçta ne mi oluyor? Olan yine insanın kendisine oluyor. Her tarafımızda çiçek satan umutsuz gençler, boşanmayla biten mutsuz evlilikler, asosyal devlet memurları ve asla kaybolmayan milliyetçiliğimiz. Bu işte bir yanlışlık yok mu?

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 17 November 2011 12:07 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bazen arkadaş kalmak veya kalabilmek en doğru karar gibi gözükür. Objektivist bir yaklaşım bazında iki olgun bireyin mantık uzlaşması olarak kabul gören bu anlaşmasında analitik bir düşünce mekanizması çalıştırılsa da hesaba katılmayan bir şey vardır: Aşk. Çünkü, onun ne ağırlığı ne de sabit bir değeri vardır. Hiçbir denkleme uymaz, herhangi bir sonuca kesin olarak vardıramaz. Bir varsayımdan geriye sadece sonsuzluk kalır elde. Sonsuzluk bilinmezliği temsil etmez burada, aslında bilinen değerin nerede olduğunu gizler.

Dex’in doğuştan gelen şansın ivmesiyle edindiği, hızlı bir çıkışın ardından tükenmeyecek gibi gözüken varlığının zıttındaki sıradan hayatını iteleyen bir kadındır Emma. Kendi halinde bir yazar adayıdır. Yeteneğini henüz keşfedemeyip beklediği kıvılcımın gelmeyeceğine inanmaya başladığında hayatının seyrini monotonlaştırmaya başlar. İstediği adamın hayatındaki sıfatını değiştirmeye gücü olmadığını düşünerek aynı sıfatı farklı insanların önüne koymaya çalışır. Başarılı olamadığı aşikar.

Emma’nın ona olan ilgisinin farkında olup yine de bildiğini okuyarak kadınlara ve lükse olan düşkünlüğünün peşinden koşan bir adamdır Dex. Ailesinin istediği gibi biri olamazken aslında kendisinin de istediği biri olmadığının farkına varır. Geri adım atmaya çalıştığında tutunacak hiçbir dalının kalmadığını fark eder, O hariç.

Dex ve Emma sonsuzluğa bir adım kala birbirlerine olan aşklarını itiraf ettikleri gibi kabul de ederler. Uzun zamandır farklı yollarda yaşanan hayatın geleceğine birlikte açılan kucakta, yeni bir bebeğin hayalini kurarken geleceğe sarılmanın imkansızlığıyla karşılaşırlar. Hayatsa her yıldönümünde olduğu gibi farklı bir seçenek sunmaya devam eder.

David Nicholls‘un başarılı aşk kitabından uyarlanan filmin yönetmen koltuğunda Lone Scherfig oturuyor. Anne Hathaway ve Jim Sturgess‘in başrollerinde oynadıkları film, çoğunlukla İngiltere’de geçiyor. Klasik bir akış anlayışını değiştiren ve isteyip de nedensizce kavuşamayan insanların dramatik aşk hayatlarına dair örnekler sunan hüzünlü, güzel ve eğlenceli bir film. Bile bile lades denebilir. İzlemeye değer lakin filmdeki teknik eksikliklere ve kurgu yanlışlıklarına değinmeye değecek bir yapıt olduğuna da inanmıyorum.

Sevgiler.

“I love you, Dex, so much. I just don’t like you anymore. I’m sorry.”

Bu yazı rahmetli tarafından 16 November 2011 16:43 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Pis pis sırıtıp, içimizdeki kendini beğenmiş, az biraz mürekkep yalamış, her iş çıkışı sinema salonlarında, laptop camlarında almış, en sonunda da Bir Avuç Deniz’e rastlamış, azıcık entelektüel bolca ukala şeytana göz kırpalım. Bir Avuç Deniz, tam da bu cümleyi kurdurmadi mi bize? Böylesi bir senaryo, böylesi çizilmiş bir esas kız, esas oğlan ve ah o muhteşem tipik Türk annesi varken elde, böylesi mekanlar, böylesi olanaklar denk düşmüşken ortaya çıkan bu yapıt hiç birimizi üzmedi mi?

Ayda Aksel`i ikna edebilecek bir senaryonun filmin bitmesine üç dakika kala aklımızdan silinip gitmesi kimseyi yaralamadı mı?
Retorik sorulara ara verip esas meselemize dönersek.. Bir Avuç Deniz inanılmaz bir çıkış noktası yakalamış.

Son zamanlarda bazı köşe yazılarında da rastladığımız, ergenlikten itibarense köşe başında karşımıza çıkan her Türk erkeğinde rastladığımız o “sakatlığı” öyle şahane bir yerinden tutmuş ki. Anne ve oğul ilişkisi, oğlun yaratılmış acizliği, annenin kazanılmış bilgeliği öylesine mükemmel ki. Ve bir yandan da, esas kızın aslen iyi düşünülmüş, iyi yazılmış ama seyirciye geçmemiş cümleleri var. Esas kızın esaslı bir derdi var, maalesef bu derdi ancak cümleleri dinleyerek çözebiliyorsunuz. Ya da şöyle diyelim, yabancıların düğününe gitmekle, gece yarısı çıplak yüzmekle, slow motion kavga etmekle karikatürizeleştirilmiş: yani farketmemeniz, gülüp geçmeniz için çok uğraşılmış çok esaslı bir karakter var ortada..

Deniz’in derdi bir varoluş sorunsalı. Karnı tok Yunan bilgelerini andıran, ama günümüzde Nietzsche nihilizmi olmadan ortaya serilemeyecek bir sorun, bir yaratılış sorgulaması. Ama tadına varamıyoruz bir türlü, güzel ve etkileyici kadının cümleleri hep gülümsetiyor bizi maalesef.

Iki mükemmel konu, iki harika sıçrama noktası ve bir avuçtan fazlasını istemeyen bir film. Kesinlikle, yeniden çekilmesini istiyorum bu filmin. Yönetmenin ilham aldığı Haneke`den, Remake`ler konusunda da cesaret almasını istiyorum, diliyorum. Çünkü benim için çok özel, çok kıymetli bir film olabilirdi bu film. Yine de umudum var. Hala…

Bu yazı deniz_mat tarafından 14 November 2011 01:11 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Son yıllarda beyazperdenin altını üstüne getireceği iddia edilen epik-fantezi çeşitlemelerinin akıbeti aşağı yukarı aynı! Doğru tahmin ettiniz : Koca Bir Hüsran! Özellikle Clash Of Titans ya da Conan TheBarbarian gibisinden, bu konsepti sömürme konusunda kıyas kabul etmeyecek örneklerin varlığı, beyazperdedeki epik-fantezi anlayışına da en irisinden, toraman bir ön yargı geliştirmemizi sağladı!

Elbette sadece epik-fantezi için geçerli bir durum değil! Hemen hemen her blockbusterın akıbeti aynı! Benzer kısırlık… Benzer duyarsızlık ve adet olduğu üzere artık izleyiciyi keriz yerine koyma taraftarı benzer kolaycılık! Ellerine geçen her hikayeyi kolay hazmedilebilir, lezzetsiz piyasa kaşarlarına çevirme hastalığı, yapımcıların bünyesini terk etmedikçe de aynı hikayeyi birkaç yüz defa daha izlemek zorunda kalacağımız kesin! Tabi daha fazla sıkılarak!

Gelelim Tarsem Singh’e… Çok sık film çeken bir yönetmen değil kendisi… Hatta üç yapım barındıran filmografisinin ilk filmi The Cell’den pek haz ettiğimi de iddia edemem! Ama The Fall’ın hipnotik etkisine maruz kalmayan izleyici sayısının pek fazla olmadığını artık hepimiz biliyoruz. Her ne kadar The Fall’ın başarısını paylaştırmamız gereken diğer isim, görüntü yönetmeni Colin Watkinson olsada… Immortals ise, ilk gördüğüm andan itibaren Singh’den ziyade Mark Canton’ın paketlediği birfilm izlenimi uyandırmıştı bende. Bildiğiniz üzere Canton, 300 Spartalı filminin de yapımcısı ve fragmandaki görsel yerleştirmeler de kusursuz bir biçimde 300 Spartalı’yı andıracak şekilde dizilmişti!

Özellikle God Of War’ın video oyun piyasasındaki gücünden ve 300 Spartalı gibi filmlerin gişe başarısından hız alarak hayata geçirilen bu meşrepte filmler, izleyicide karşılık bulsalar da, kolektif hafızalarda çok kısa bir süre yer almanın ötesine geçememe sorunsalına sahipler. Fakat bu kadar laf salatasının ardından gönül rahatlığı ile söyleyebilirim ki Immortals, bu dertlerin büyük bir çoğunluğuna sahip değil kesinlikle!

Bu sefer Theseus’un mücadelesini izliyoruz perdede. Karşısında ise, tanrılar ile kafayı bozmuş ve, titanları serbest bırakarak, tanrıların saltanatına son vermek isteyen Hyperion var! Tabi adet olduğu üzere, kehanet, Theseus’un, Hyperion’un gazabına son vereceği yönündedir. Çünkü kendisi, bizzat Zeus tarafından eğitilmiş bir savaşçıdır. Üstelik aynı kehanet, savaşa büyük oranda yön verecekolan, Epirus Yayı’nın da Theseus tarafından kullanılarak Hyperion’un ordusunu helak edeceğini buyurmaktadır. Tipik bir mitos var karşımızda. Diğer taraftan iskeleti ile oynandığında pek de olumlu sonuçlar vermeyecek bir mitos!

Elbette, bu türden epik-fantezi ürünlerinin olmazsa olmazı, mitolojik metin ile uyuşmama sorunsalı bir klasik olarak Immortals’ta da yer alıyor fakat Parlapanides ikilisinin ele aldığı senaryo zatenmitolojik saltanatı yaşatmak değil, tıpkı Hyperion gibi onu tamamen elimine etmek üzerine kurulu. Bu bakımdan da fazlasıyla God Of War’ı anımsattığını söyleyebilirim.

Singh ve Parlapanidesler’i en çok takdir ettiğim nokta da tam olarak burası aslında. Clash OfTitans’daki gibi mevcut mitosu körlemesine katletmek yerine, “mitolojiyi konuşturmayı” seçiyorlar.

Hatta bunu yaparken, zaman zaman Christopher Nolan’ın yapacağı türden “gerçekçilik” arayışınada girişiyorlar (Minotaur örneğinde olduğu gibi)… Fakat bütün bunlarla birlikte, mitolojiyi evirip çevirirken en kaba tabir ile piç etme gafletine de düşmemeye çalışıyorlar. Çalışıyorlar diyorum çünkü, eğlence sinemasının belli başlı klişelerinden bağımsız hareket edebilmeleri şu şartlar altında pek demümkün değil! Fakat Singh, en azından yönetmen kimliğini koruyabilmek adına sıkı bir mücadeleye girişiyor. Marcus Nispel, gibi memur yönetmenler ile Singh gibi görsel ilüzyonstlerin farkı da hiç kuşkusuz burada bir kere daha çıkıyor ortaya!

Eğlence sinemasından bahsetmişken, son yıllarda, adet olduğu üzere, aksiyon arayışımız bile Hollywood’un ensesi kalın yapımcıları tarafından fazla görülmeye başlanmıştı. Artık görsel kirlilik ve aksiyon namına birbiri ardına sıralanan birkaç ıvır zıvır dışında hiçbir şey izleyemiyoruz. Neyse ki, Immortals bu açlığımızı da dindirecek numaralar barındırıyor içerisinde! Popüler bir epik – fantezi örneği söz konusu olduğunda izleyicisinin beklediği optimum içeriği de sunmakta çekinmiyor.

Filmin kadrosuna da şöyle kabaca göz atmak gerekirse; Henry Cavill, son yıllarda yükselen birisim ve bilindiği üzere kendisi aynı zamanda son Süperman’imiz. Yetenekleri tartışmalı olsa da, aksiyon mevzusuna kendisine hazırladığı bir film Immortals… Yüzüne bocalanmış botoks sayesinde salyaları akmaya başlayan Mickey Rourke ise, kötü karakterlere hayat verme konusunda iyiden iyiye uzmanlaşmaya başladı diyebiliriz. Freida Pinto kanımın bir türlü ısınamadığını akabinde itiraf edip, bir zamanların en seksiler listesinde bilmem kaçıncı sırayı işgal eden Stephen Dorff’un da sürekli yancı karakterlere hayat vermesini acı bir çelişki olarak görmüyorum desem okkalı bir yalan olur! Geçtiğimiz ay Üç Silahşörler’de Aramis olarak izleyiciyi selamlayan Luke Evans ise, Zeus suretinde karşımıza çıkıyor! İşin en güzel tarafı ise Zeus’un ölümlü ve yaşlı haline bürünen John Hurt’e olan fiziksel benzerliği!

Sözün özü odur ki, fragmanını izlediğim ilk günden beri hüsran olacağına inandığım Immortals, belkide uzun zamandan beri, izleyicinin eğlence isteğini ciddiye alarak yapılmış tek epik-fantezi örneği! Eğlence sinemasının içinde bulunduğu şu çorak günleri de düşünecek olursak, salondan hafiften sırıtarak ayrılacağımız birkaç filmden biri…Ya da ben gereğinden fazla iyimserim… Bilemedim…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 13 November 2011 04:49 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Değerlendirme Yazısı için Buraya Tıklayın…

Bu yazı Ethem tarafından 11 November 2011 00:26 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2011 23:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzun bir yolculuk olan hayatın belirli dönemlerinde seçim yapmak zorunda kalıyoruz: Dönüm noktaları. Yaptığımız seçimlerin sonuçlarını bilmeden olacaklara öncesinden katlanıyoruz çünkü sadece böyle mutlu olabiliriz. Ya her şeyin sonunu bilseydik? Mutlu olur muyduk veya istediğimiz “her şeye” sahip olabilir miydik? Düşünürken izleyin veya izlerken düşünün. Bir soluk yetmeyecektir, buna eminim.

Nemo, filmin ana karakteri, ihtimalleri şansa bırak(a)mayan kişi. Lanet mi yoksa lütuf mu, tartışabiliriz ama Tanrı onun geleceğini unutmasına izin vermedi. Tüm ihtimalleri görebilir olsa da her şeyi aynı anda yaşayamazdı. Bir seçim yapmak zorunda kalmalıydı her seferinde. Aynı anda her yerde olmak aslında hiçbir yerde olmamaktır ya da hiç var olmamaktır.

Jared Leto oyunculuğuyla Nemo’ya beden olurken size estetiği ve yeteneği sunabilen biri. Yine de bazı karakterlerin üzerine oturmadığını söyleyebilirim. Yönetmenin onu seçmesindeki bir başka büyük etkeninse gözleri olduğunu düşünüyorum. Tüm düşüncesini gözleriyle yansıtabildiğine şahit olacağınız sahneler olacak.

Yönetmenin sahneler arasındaki geçişi bazen sizi rahatsız edecek ama çoğu zaman hayran bırakacak. Şimdiye dek belgesel ve kısa film çeken Dormael yaklaşık 140 dakikalık bu filmde aklınıza gelebilecek bütün sinema tekniklerini kullanmaya çalışmış. Konunun zamana yönelik olduğunu hesaba katarsak soyut bir algıyı yansıtmanın (hissettirmenin) kolay olmayacağını sizler de tahmin edersiniz. Bu yüzden hissettikleriniz sizi filme kesinlikle bağlayacaktır, buna da eminim.

Üç farklı kadının ortak noktası olan Nemo her seçiminde farklı bir kadınla birleşiyor. Anna (Diane Kruge) her birinin ortak noktasıyken Elise (Sarah Polley) onlardan karşılıksız sevgiye hedef olanı. Farklı hayatlardaki farklı ihtimallerin ürünü ilişkiler, dönüm noktaları farklılaştıkça Nemo’yu zamana bölüyor. Tek bir bedenin tüm zamana yayılması 2092′de yaşayan yaşlı bir Nemo’da toplanıyor. Aşkın en yoğun halini en içten ses tonuyla tasvir etmeye çalışıyor. Hikayenin farkında olan ve bize anlatan kişi de zaten o ve onun dokuz yaşındaki hali, ya da tam tersi. Neyin ters veya düz olduğunu anlamanız zaman alacak.

Filmdeki repliklerin bir çoğu kişiyi düşünmeye iten ve kısmi entellektüel imaj yaratan cümlelerden oluşuyor. Sizi de düşünmeye itecek olan filmde pişmanlık duyduğunuz veya keşke dediğiniz anları anacağınızı biliyorum. Bunda kullanılan müziklerin büyük bir paya sahip olacağını düşünüyorum. Çoğunu daha önceden biliyor olacaksınız ama kullanıldığı sahneye özgü seçildiklerinin farkına vardığınızda hoşunuza gidecek.

Daha fazla anlatmak istemiyorum, senaryoya değinmek ve tadını kaçırmak da istemiyorum. Lakin bu kısa tanıtım yazısının filmin felsefesine yönelik özeti yaptığını düşünüyorum. Kesinlikle sinemanın en güzel örneklerinden biri olduğunu düşündüğüm bu film 2010 yılında İstanbul Film Festival’inde gösterilmiş ve büyük bir beğeni kazanmıştı. Birçok festivalde aldığı ödüller en iyi film, sinematografi ve makyaja yönelikti. Yalnız bazı kesimlerce filmin çok yoğun bir senaryosu olmasına rağmen aslında hiçbir şey anlatmadığı da savunulmakta. Siz yine de zamanınızı ayırın, değecektir.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 09 November 2011 21:47 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Her ne kadar iyi niyetli olsak da, Cennet’e gitme arzusuyla bir tutam iyilik daha… Şimdi kendini daha iyi hissediyorsun.

Ben (Greg Timmermans), bu arzudan yoksun arkadaşlarının arasında yok olmaya yüz tutmuş bir canlı, nam-ı diğer Frankeştayn. Empati yapmaktan yoksun, anlayıştan bihaber insanlar sayesinde bir gencin hayat mücadelesi başlıyor… Kaç bir gencin bu mücadeleyi verdiğini tahmin bile edemiyorum…

“Ben X” filmi, bu tahminde zorlanmamanız için size yardımcı olacak. Umarım orada kendinizi görmezsiniz…

Filmi seçmeden önce Sivrisinema’da önceki değerlendirme yazısını beğenmem ile yola çıkıp bir kaç mecrada yapılan yorumları okudum; “sonu belli olmayan”, “karışık”, “kafayı yedirten cinsten” gibi eleştiriler çıktı karşıma. Bunlardan sadece birisi, “kafayı yedirten cinsten” yorumu bence son derece yerindeydi. Diğerleri ise, Green Mile filminde hasta çocuğu iyileştiren John Coffey’i (Michael Clarke Duncan) kötülemek ile eş değer. Birisinin çıkıp görmek istediklerini görememesi o filmin kötü olduğu anlamına gelmez. Ne olacağını bildiğin senaryo kadar kötü bir şey yoktur. Daha kötüsü ise, “Doymadığın masada, aç olduğunu belli etmektir”…

Kafayı yedirten cinste olmak;

Ben X filmi kelimenin tam anlamıyla bunu yaşatıyor insana. Bir an olsun Ben’in yerinde olmaktan kendinizi alamıyor ve O’nun veremediği tepkiyi, cevapları vermek için dişlerinizi sıktığınızın farkına varamıyorsunuz bile. Adeta sünepe muamelesi gören karakterimizin gelgitleri insanı çıldırtacak cinsten. Tam bu sahnelerin yoğun olduğu yerde filmi kapatıp sakinleşmek isteyebilir, hatta filmi izlememek üzere rafa kaldırabilirsiniz de.

İşte o anlardan birisi;

Ben’in üzerine gelindiği anlardan birisinde kendi acizliğinden kaynaklanarak, olaydan bir an önce nasıl kurtarırım hesabını yapışı;

“Sakin ol sakın heyecanlanma, sadece sakin ol. Sakin ol ve gülümse… Sana gülümsemeye devam etmeni söylediler, sonra biticek, bunu yapmayı kesecekler… Sen sadece gülümse.“

Çıldırmamak elde değil…

Film, ilk etapta izleyiciyi strese soksa da, ilerleyen zamanlarda çaresizliğin boyutunu anne ve babadan duyuyor, görüyor ve artık karşı koymak yerine bir çözüm yolu bulmaya gayret ediyorsunuz.

Ayrıca filmin hemen başında Ben’in annesinin (Marijke Pinoy) bir konuşması geçer; “Her zaman önce biri ölmeli. Yoksa her şey devam eder.”. Film boyunca aklınızı kurcalayacak olan bu kelimelere başta anlam veremeseniz de, her yönden seyirciyi içerisine çeken bu sahnenin de bir açıklaması olacaktır.

Bu kadar içerisinde olduğunuz bir film ve bilgisayar oyunuyla depresyonda olan bir genç, değil. Ben X filmine verilen “can sıkıcı” gibi düşüncesiz yorumların asıl nedeni buydu aslında. Online oyun hastalarının tam da aradığı bir film gibi lanse edildiğinin de altını çizerek SİZİ UYARIYORUM; Beklenilen ve reklamı yapıldığı gibi online oyunlarla ilgili bir film değil.

Bazen hayat o kadar sıkıcı ve boğucudur ki, oksijensizlikten ve artık çaresizlikten ne kadar güçlü olsanız da zamanla elinizden birşey gelmediğini tecrube etmek tüm umudunuzu ve gücünüzü alabilir elinizden…

İşte o sırada hayatınıza birisi girer, girmelidir. Bazen bu bir hayat arkadaşıdır, bazen çok iyi bir haber. Bazen bu sıkı bir dosttur neredeyse adını anımsayamadığınız, bazen de bir öpücük, çaresizliğinizi anlatmaya bile cesaret edemeyen dudaklarınızın ortasına gelen.

İşte o an, filmden bir replik;

“Kokusu yeterliydi. Henüz yaşanmamış bir mevsimin kokusu. Henüz keşfedilmemiş bir kıtada. Ama ben bu kokuyu, kıyının kilometrelerce açığından alabiliyordum. Bana dönük mükemmel boynuyla manzarayı izleyerek hayal kuruyordu. Hakkımı almak için, dudaklarımı oraya yerleştirdiğimi hayal ettim. Özgür olma hakkımı.

Sadece, bedeninin sıcaklığıyla kısa bir süre orda oturmak. Sadece kısa bir an. Her şey mükemmeldi.“

Filmin kötü yanları; Beklendiği gibi film, oyun meraklılarına hitap etmiyor.

Filmin süresinin kısa oluşu canınızı sıkmadan izlemenizi sağlıyorken, o ezik karakteri mutlu görmek, biraz daha içinize su serpmek isteyebilirsiniz.

Bazı kareler sonradan mantıksız gibi gelse de, filmin sonu her şeyi açıklıyor. Bu madde pek de kötü sayılmaz;)

Ayrıca film içerisinde yada bittikten sonra, Scarlite ‘nin (Laura Verlinden) gelişi, Ben X’in yanında oluşuna ve çevresindekilerin tepkisizliğine dikkat edin.

İyi seyirler.

“Cesaret her şeydir. Hiç yapamayacağınız şeyi yapmak.

Bir oyunda ölürseniz, sadece bir süre oyunun dışında kalırsınız. Sonrada gidip, bedeninizi geri aramanız gerekir. Benden geriye tek bulduklarıysa kasetti. Bense, ben gitmiştim.“

Ben

Bu yazı Ethem tarafından 08 November 2011 04:58 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği “seçim” savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sıradan yada herhangi bir filmde olduğu gibi esas oğlanın yapması gereken bir takım doğrular vardır ki, bir başrol oyuncusunun kuralları dışına çıkmamasına çaba gösterilir ve seyircinin nezninde sağlam bir karakter olmak zorundadır. Gamatti ise, her insanın yapabileceği bir yanlışı, başrol olmasına yada etik olmamasına aldırmaksızın “insanlık hali” adına tüm mahsumiyetiyle yapabiliyorken, filmdeki mimikleri ve olabildiğince doğal halleriyle belki de sizin de yapmış olduğunuz mahsum bir yanlışı yapabiliyor. Beni Giamatti hayranı yapmasındaki en büyük unsur buydu mesela. İlerlemiş yaşının, tombul yanaklarının ve dağınık gibi görülsede düzeltilmeyecek saçlarının da bunda etkisi oldu tabiki.

Mike Flaherty karakterindeki Paul Giamatti, işinde yenidir ve paraya sıkışmış, rutin hayatını riske atmadan geçinebilme derdinde olan bir avukattır. Aynı zamanda güreş hocalığı da yapan Mike Flaherty, kimsenin duymayacağını zannettiği bir kazancın peşine düşer ve  aslında karakterine yakışmayan bir karar alır. Bu karar sonrası bir nevzede olsa nefes alabilen Mike için işler yolunda gidiyor derken karşısına genç bir çocuk (Alex Shaffer) çıkar. Ekonomik krizin kutlamalarını gölgede bırakacak kadar iyi bir güreşçi olan genç çocuk, aynı zamanda Mike ve kardeşinin de hayatını yeniden renklendirir.

Her zamanki gibi bir Giamatti filminde her şey yolunda gitmemelidir. Nitekim öyle de olur.

Film boyunca ilgili seyirciye farklı duygular verebilen Kazananlar Kulübü (Win Wİn), iki nesil insana ayrı tatlar verebilecek kadar ortalaması yüksek, seyir hızı alçak bir senaryoya sahip.

Film, sırf Giamatti için izlenilebilirken, kendinizi fazla yormadan ama mayışmadan izlenebilecek sıradan bir film.

Bu yazı Ethem tarafından 02 November 2011 02:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hızla ve daha fazla yormadan…

Paul Giamatti, ilk olarak kardeşim sayesinde ulaştığım Görkemli Hayatım (American Splendor) filmi ile karşıma çıktı. O günden beridir “özellikle” başrol oynadığı tüm filmleri izlemek istiyorum. Harika bir film di. Bu filmin sonrasında “Benim Hikayem” (Barney’s Version) ile Paul Giamatti filmlerimin 2. sini izlemiş oldum. Devamı gelecek…

Paul Giamatti, herkesin tam anlamı ile tanımadığı fakat çoğu sinema severin-sevmeyenin evine konuk olmuş ünlü bir aktör olup gişede başarı göstermiş filmlerde de boy göstermiştir. Örneğin; The Hangover 2, Sihirbaz, Cinderella Man, Maymunlar Cehennemi, Vay Anam Vay, Aydaki Adam, Truman Show, Er Ryan’ı Kurtarmak ve Köstebek gibi.

Ve daha fazla yorulmadan…

Film Paul Giamatti (Barney Panofsky) ‘nin hayatından kısa bir dönemi anlatan gerçek bir hikayeden alınmıştır. Her ne kadar diğer web sayfalarında “2 kadın arasında kadan 1 adamın komik hikayesi” denilse de Barney, seçimlerinde tamamen özgür kaliyor. Arada kalmak yerine, hayat arkadaşını bulduğunu zannettiği an, malesef düğün günü asıl hayat arkadaşını görmesiyle ve anında buna karar vermmesiyle devam ediyor. Arada kalıp karar verememek gibi bir endişesi olmayan Barney, aksine etik olarak hatalı olsa da kendi dünyasında yaptığı şeyin, tüm hayatını olumlu yönde etkileyeceğini bilir ve kararının arkasında durur.

Azcık Spoiler

Evlilik konusunda pek başarılı olamayan Barney’in ilk evliliği tam bir başıboşluk ve sorumsuzluluk sonucu ortaya çıkan bir durum sonrası gelişir fakat, yaptığının yanlış olduğunu göz göre göre üzerine ilerleyecekken ilahi adalet acı da olsa onu bu hatadan alıkoyar.

İkinci evliliği ve aynı gün… Yüzükler takılmış, aileler kaynaşmış… Bir kadından istenebilen hemen hemen tüm özellikler bulunup toplanmış ve imzalar atılmışken “O” çıkar karşısına.  Henüz evli olan Barney, zamanı geri alabilme lüksü olmadığından (olsa yapacak kadar kararlıdır) yüzük parmağında hayata devam eder.

Spoiler Biter

Devam eden bu hayat kendi hayalindeki hayatı değildir aslında. O ana kadar “Bu” dediğiniz şey, bir anda ikinci plandadır ve asl olan orada bir yerlerdedir… Nerede olduğunu biliyorsun ulaşamıyorsun, tadını alıyorsun doyamıyorsun, bakıp görüyor ama konuşamıyorsun. Bir insan bu haldeyken kolayca çıldırabilir…

Filmden daha fazla bahsetmek yerine “2011 yılında izlediğim en iyi filmler arasındaydı” diyerek kendimi bu ızdıraptan kurtarmak istiyorum. İlk defa izlediğim bir film sonrası rahatsızlık çekiyorum.

Neden?

Film oldukça kaliteli, eğlenceli olmasının yanı sıra hayat ile süslenmiş, keyif verici bir senaryoyla beslenmiş ve iyi oyunculardan kurulu bir film. Böylesi güzel bir atmosferi anlatamamak, yazamamak yada içimdekileri tam olarak paylaşamamak endişesi ile yazıyorum. Umarım filmi izlemenize vesile olabilirim. Sonrasında  Paul Giamatti ismini kesinlikle tavsiye ederim. Bu arada, Dustin Hoffman‘da canlandırdığı baba karakteri ile harikaydı.

Uçan, kaçan, patlayan, kaslı yada sütun gibi bacaklar olmadan da harika filmler çekilebiliyormuş. Hemde, 1-2 ay sonra 3D parçasının çıkma riski olmadan.

“Güzelliğin para etmez, bende bu aşk olmazsa”…

Ben beğendim diye sizin de aynı hevesle sonuna kadar takip edebileceğiniz sözünü veremiyorum, ama kocaman kocaman tavsiye ediyorum.

Teşekkürler…

Bu yazı Ethem tarafından 01 November 2011 00:02 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Anne Fletcher’ın yönettiği ilk filmin gişe başarısından sonra gelen devam filminin yönetmen koltuğuna oturan Jon M. Chu üçüncü filmde de koltuğundan kalkmıyor! Ama A Guide to Recognizing Your Saints ile ünlü olan ve Step Up ile bu ününü iyice pekiştiren Channing Tatum üçüncü filmde yer almıyor. Sanırım kendisi artık sadece dans etmekten sıkılmış olduğundan olsa gerek, oyunculuğunu(!) daha ön plana çıkardığı rollerde karşımıza çıkmayı tercih ediyor. Hoş onu da beceremiyor ya neyse!

Step Up 3D konusu itibariyle seleflerinden pek farklı değil. Birbirlerinden ölesiye nefret eden iki önemli dans grubu ve ucunda çok para olan bir dans yarışması var hepsi bu. Bir önceki filmden yadigâr Moose karakteri de bu filmde başrolü kapmış! Moose artık büyümüş ve en yakın dostu Camille (ilk filmden hatırlarsınız) ile üniversiteyi kazanmış olarak karşımıza çıkıyor bu filmde. Ailesine bir daha dans etmeyeceğine söz vermiş olan genç adam ilk fırsatta bu tutkusunu dışarı vurunca, kendilerine ‘Korsanlar’ diyen dans grubu tarafından keşfediliyor ve ‘Korsanlar’ın en büyük rakipleri ‘Samuray’ların dikkatini çekiyor. Bu iki düşman grup World Jam isimli bol paralı dans yarışması için kıyasıya rekabet içindeyken, ‘Korsanlar’ın lideri Luke gizemli Natalie’ye âşık olunca işler birden değişiyor…

Step Up 3D, kendinden birkaç ay önce vizyona giren İngiliz versiyonu StreetDance 3D ile büyük benzerlikler gösteriyor. Ancak StreetDance 3D hem nispeten iyi yazılmış senaryosu hem parlak fikirleri (bale ve sokak dansını birleştirmek) hem de dans gösterileri ile göz dolduruyordu. Step Up 3D ise onun yanında biraz sönük kalıyor maalesef. Ayrıca topu topu 3 tane dans gösterisi izlemekte biraz hayal kırıklığına uğramamıza sebep olmuyor değil. Senaryoyu sanki siz yazmışsınız gibi her şeyi önceden tahmin edebildiğinizi ise belirtmeme gerek yok herhalde!

Filmde ön plana çıkan hiçbir karakteri dans ederken doğru düzgün göremememiz gerçekten filmin en büyük sorunu. Sanırım Jon M. Chu ikinci filmden sonra kendine çok güvenmiş olacak ki bu filmde dersini hiç çalışmamış. Filmin en etkileyici olması gereken dans sahneleri bile fazlasıyla yavan kalıyor ve bu eksik 3 boyut ile giderilmeye çalışılıyor. Tabi bu ne kadar etkili oluyor orası tartışılır! Unutmadan yönetmen Jon M. Chu’nun Justin Bieber: Never Say Never’dan sonra G.I. Joe 2: Retaliation’un yönetmenliğini üstlendiğini hatırlatalım.

Luke rolündeki Rick Malambri’den yeni bir Channing Tatum çıkarılmaya çalışılsa da bu pek mümkün olmuyor! Hatta Rick Malambri mimiksiz suratı ve odunsu oyunculuğu ile Channing Tatum’u bile mumla aratıyor! Moose’a hayat veren Adam G. Sevani ise henüz ikinci sinema filminde oynamış olmasına rağmen keyifli oyunculuğu ile umut vaat ediyor. Yakında Step Up 4’le tekrar arzı endam edeceği de belirtelim. Filmin diğer oyuncuları için ise fazla söze gerek yok; iyi dans ediyorlar ama rol kesemiyorlar!

Sözün özü, Step Up 3D seleflerinin popülaritesinden yararlanan tatsız bir gişe filmi. En azından vaat ettiği şeyi, yani eğlenceli bir seyirliği bile bize çok görüyor. Siz ille de üç boyutlu bir dans filmi izleyeceğim diyorsanız StreetDance 3D’ye göz atmanızda fayda var!

Bu yazı SuperFrooog tarafından 30 October 2011 02:55 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çoğumuzun aklında dünyanın sonuyla ilgili farklı teoriler vardır. Ya güneş bizleri hiç ısıtmamak üzere yok olup gidecektir, ya kıyamet kopacaktır, ya bir gezegen dünyamıza çarpacaktır ya da uzaylı istilasına uğrayarak can vereceğizdir… Ve bu konular bir çok filme konu olmuş, seyircinin beğenisine sunulmuştur.

Melancholia bu tüm senaryoları yerle bir ediyor ve farklılığını ortaya seriyor. Ücra bir kasabada bir düğün seramonisiyle başlayan filmimiz, gelin adayımızın kasvetli ruh haline ters düşen sivri sözleriyle ilgimizi çekmeye başlıyor. Parçalanmış bir ailenin içler acısı haline tanık oluyoruz filmimizin ilk dakikalarında. Annenin evliliğe nefretle yaklaşımı, ablanın agresif tavırları, eniştenin onca para harcadım mutlu olmak zorundasın baskıları Justine’nin (gelin) kendini bir çıkmazda bulmasına neden olur. İçsel gel-gitleriyle önce kendini banyoya kilitler. Sonrasında hiç yapmaması gereken şeyleri yapmaya başlar ve düğün mahvolur…

Filmin ikinci yarısında Justine kendini depresyonun kollarına bıraktığında ablası imdadına koşar ve onu yanına alır. Şimdi sıra ablanın hayatının anlatılmasındadır. Dünyaya bir gezegen yaklaşmaktadır ve Claire (Justine’in ablası) oldukça endişelidir. Claire’in bakması gereken bir oğlu ve yaşaması gereken bir hayatı vardır. Claire’in kocasıysa yaklaşan gezegene karşı oldukça soğukkanlı bir tavır sergiler. Hatta çocuğuyla birlikte gezegeni teleskopla gözlemler.

Ama Claire’in içi içini yemekte, internette dolusuyla araştırma yapmaktadır. Kardeşi Justine’se yavaş yavaş iyileşmektedir.

Filmin sonlarına doğru sanki iki kız kardeş rollerini değiştirmiş gibi hissedeceksiniz. Biri aşırı derecede ruhsal yönden çökmüş vaziyetteyken güçlü bir tavır sergileyecek, diğeriyse ilk bölümdekinin aksine ellini ayağını stresten ve korkudan nereye koyacağını şaşırır hale gelecektir.

Kuş uçmaz, kervan geçmez bir köyde bu ailenin sonu nasıl olacak? Onları neler bekliyor? Yaşayacaklarını görmek ister misiniz?

Filmekimi 2011de gösterilmiş bir film Melancholia ve   izlemeye değer bir film.

Bu yazı leithycat tarafından 28 October 2011 01:06 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin konusuna ve akışına kısaca değinmek gerekirse; Janos bakmakta olduğu yaşlı amcası ile sıkıcı bir kasaba hayatı sürmekte. Amcası müzikle ilgileniyor ve daha sonradan anlayacağımız üzere amca kasabın eski belediye başkanı. Kasabada ise büyük bir huzursuzluk ve tekinsizlik hakim. İnsanlar özellikle geceleri dışarı çıkamıyor,sokaklar bomboş. Janos un konuştuğu kişilerden anladığımız kadarıyla şehirde büyük bir kaos var. Parasızlık,işsizlik,geçim sıkıntısı ve tüm bunların sonucunda çeşitli suçlar işleyen haydutlar,çeteler bulunmakta. Halk bütün bunlardan şikayetçi, ayrıca kömür, su gibi doğal kaynakalarda da sıkıntı var. Bu noktada küçük bir kıyametten, sondan söz edenler de var. Burada kafamın takıldığı kısım ise tüm bunların lokal bir sorun mu yoksa tüm dünyayı etkileyen bir olayla mı karşı karşıya bunu bilemememiz. Film zaten bu bilinmezliklerle ilerliyor. Ayrıca kasaba halkı oldukça tuhaf. Güven ortamının olmaması ve insanların iletişimsizliği ortamı daha da karamsarlaştırıyor.

Filmde asıl kafa karıştıran ve yoruma açık olan kısım ise şehire bir gösteri ekibi ile gelen ölmüş dev bir balina ve ekibin diğer gösteri unsuru olan prens adında bir cüce. Kasaba halkı bu gösteri ekibine büyük bir önyargı ile yaklaşıyor ve onları istemiyorlar.Hatta lanet getirdiğin bile söyleyenler oluyor. janos ise büyük balinayı çok merak ediyor ve görüp çok etkileniyor. Uzun uzun inceleliyor ve tanıdığı herkese balinayı görmesini istiyor. Buraya kadar karakterini pek ele vermeyen Janos’un balinayı Tanrı’nın bir nimeti olarak gördüğünü, çok şaşırdığını ve garip düşüncelere daldığını gözlemliyoruz. Bu kısımları ayrıntılı anlatıyorum çünkü yönetmenin balinayı filme özellikle dahil etmesi ve filmde önem arz eden olaylarda balinanın görünmesi izleyiciyi düşünmeye sevk ediyor. Ekip ile gelen cüce prensi ise asla göremiyoruz fakat kasabadaki olaylarda rolü olduğunu daha sonra anlıyoruz. Bu arada Janos’un halası Tünde Janos ile temasa geçerek eski belediye başkanı olan amcasından yardım istiyor. Tünde adlı kadın anladığım kadaryıla şehrin tekrar refaha ulaşması için uğraşan bir kadın ve iyi niyetli biri. Amca ise başta kabul etmese de sonradan kabuş ediyor. Fakat kasabada isyan başlamış bulunmakta…

Bundan sonra, özellikle 1-2 sahnesi ile beni inanılmaz etkileyen eşssiz görsellik ve yine aynı güzellikte bir müzik ile unutamayacağım sahnelerle geçen yaklaşık 40-45 dk. ve düşündürücü bir final. Bilinmezlikler ve tam açıklanamayan filmler bazı sinemaseverleri daha çok etkiler.Bazı sinemaseverler ise herşeyi anlamak taşları tamamen yerine oturtmak ister. Bu film onlara göre değil belirtmeliyim. Gizem, sır, daha doğru bir tabir ile mistik bir film bu. Bazı sahneleri ve atmosferi,konunun ilgisi olmasa bile yarattığı ortam ve düşündürdükleri ile bana Stalker’i anımsattı.

Bunun yanında çok uzun planlar var filmde. En sabırlı sinemaseverleri bile sıkacak uzunlukta monoton sahneler mevcut. Mesela bir Adamı yürürken 3-4 dakika kesintisiz izlemeye hazır olun. Çok yavaş kamera hareketleri, sabit kadrajlar, yer yer doğaçlama çekimler de var. Filmin süresinin 140 dk olduğunu da belirtmeliyim. Sabırlı sinemaseverlere hitap eden bir yapım daha çok.

Ve filmi izlerken aklımı kurcalayan bir diğer nokta Reha Erdem’in Kosmos filminin bu film ile yakın benzerliği. En başta Janos adlı karakterin giyim kuşam ve fiziksel olarak Battal’a çok benzediğini farkettim. Reha Erdem’in Kars ‘ı neden seçtiğini ise bu Macar kasabasını görünce anlayacaksınız. Hikayelerin geçtiği yerler neredeyse birbirinin aynısı. Bir diğer benzeşen nokta ise kamera kullanımı. Karakteri 2 metre arkadan takip eden kamerayı Kosmos filminde de görmüştük. Kosmos’daki etkili enstürmantal müzik bu filmdeki gibi yine keman ve piyano uyumuna dayanıyor. Daha birçok nokta var iki filmi de dikkatli izleyenler fark edecektir. Ayrıca son İstanbul Film Festivali’nde Bela Tarr’ın Torino Atı filmini izleyen Reha Erdem’in filmden çok etkilendiğini ve göz yaşlarını tutamadığını da sinema haberlerinde duymuştuk. Yani etkilendiğini inkar etmeyecektir anladığım kadarıyla.
Ayrıca tamamen şahsi kanaatim olarak söylüyorum. Kosmos filminde köye koşarak gelen Battal karakteri belki de Werckmesiter Harmoniak’da kasabadan kaçan Janos olabilir diye düşünmeden edemedim.

Werckmeister Harmoniak bende uyandırdığı hayranlıkla izlediğim en özel ve etkileyici filmler arasına adını en üstlerden yazdırmış bulunmakta. Umarım etkisini uzun yıllar yitirmez..

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 24 October 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com