Bu zorlu dönemeçten yine beraber çıkmayı planlayan iki dostun akıllarına yeni bir fikir gelir fakat…

Bu fikir tüm dostluklarını bozacakmıdır endişesiyle beraber ekonomik sıkışıklığın da verdiği gazla, amatör porno yapmaya karar verirler. Dedikya bu zorlu dönemeçten beraber sıyrılacaklar diye. Filmlerini de beraber çekmeye karar veren iki dostun bu planı iş olarak kalmayıp boyut değiştirecektir.

17 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Garip bir Aşk Öyküsü (Zack And Miri Make A Porno) adlı  filmde tanidık bir çok isim yer almakta.

Filmin oyuncu kadrosu; Seth Rogen (Zack), Elizabeth Banks (Miri),Traci Lords(Bubbles), Jason Mewes (Lester),Craig Robinson (Delaney), Jennifer Schwalbach Smith (Betsy),Tom Savini (Jenkins) ve Ricky Mabe (Barry) isimleri ve karakterleri yer almakta.

Senaryo ve yönetmen Kevin Smith.

2001 yılında seyrine doyduğumuz Vidocq filmini yayınlamamın nedenide keyifli ve heyecanlı bu filmden bihaner olan yada fırsatı olmayanların kesinlikle izlemelerini istememdir. Vidocq filminin senaryosu gereği ve diğer faktörlerde buna dahil olmak üzere film, biz seyircileri yer yer kahramanımızla beraber sürükleyip götürüyor,  yer yer onun dışında gelişen olayları seyri derin bir vaziiyette takip etmemizi sağlıyor. Kimin gerçek dost kimin yapmacık olduğunu ve asıl suçlunun kim olduğunu Dedektif Vidocq’la beraber çözüyoruz, hatta tahmin etmeye çalışıyoruz ve film boyu bir kaç  suçlu adayımız oluyor :). Fakat bahsettiğim gibi olayları anca Vidocq’la beraber çözüyor, onun gizemli kayboluşu ardından da meraklar içinde kalıyor “acaba acaba” dediğimizi hatırlıyorum.

Vidocq filminin bir güzel yanı ise ilk seyrettiğinizde filmin sonuna kadar kopamıyor ve ortadaki gizemi çözmek için çabalıyorsunuz ki suçlununda kim olduğunu anca filmin sonunda anlayıp şaşırıyorsunuz. Pekiya bu filmin gizemini çözdükten sonra “ikinci kez izlemeye değermi?” diye soruyorsunuz kendinize. Kesinlikle ikinci kez izlerseniz ilk paragrafta bahsettiğim güzelliklerin farkına varıyor olmamız biz seyirciye farklı bir güzellik yaşatıyor. İkinci hatta üçüncü kez izlediğimizde arka planın daha çok farkına varıyor, kahramanımızın ve diğer tüm oyuncuların muhteşem performansını görebiliyorsunuz. Ayrıca ilk kez izlediğimizdeki merakımız ve olayları çözmedeki çabamızın sayesinde kaçırdığımız çağın psikolojik hastalıklarını (senaryo gereği), zengin ile fakirin adaletini, sokaklardaki gerçekliği görüyor, aktör-aktristlerin ne kadar başarılı bir performans yaptıklarınında farkına varabiliyorsunuz.

“Ben bu filmi bir kez izledim” diyosanız “Buyrun şu atmosfere bir kez daha bakın” diyorum, “Kesinlikle hoşunuza gidecek”…

Pitof’un yönettiği ve Jean Chiristopher Grabge ile yine Pitof’un senaryosunu yazdığı Vidocq  filminin oyuncu kadrosunda Gérard Depardieu, Guillaume Canet, Inés Sastre, André Dussollier, Edith Scob isimler yer alıyor. Ayrıca film Pitof’un ilk yönetmenliğini yaptığı film olmakla beraber tamamı dijital olarak çekilen ilk film olma özelliğinide taşıyor.

Filmin konusunuda kısaca geçip tavsiyemi tekrarlaman istiyorum;

Yıl 1830 yer Paris. Şehri korkuyla saran gizemli birisi vardır, ardı ardına esrarengiz cinayetler işleyen “Simyacı” lakaplı bir katil. Aynaya benzeyen bir maske ile dolaşmakta, tüm Paris halkını tedirgin etmektedir. Bu olayları çözebilecek tek kişi vardır Vidocq, fakat kahramanımız olayı çzömeye çalışıyorken simyacıyla karşılaşır ve derin bir kuyuda yanmakta olan ateşin içine düşerek hayatını kaybeder. Şehir tamamen başı boş bir şekilde çaresizlik içerisinde yeni kahramanını yada bu gizemli kişinin ortaya çıkarılmasını beklemektedir.

Kılık değiştirme uzamanı, dedeiktif Vidocq’un nasıl öldürüldüğü hala kafaları karıştırırken Vidocq’un hayatını kaleme almak isteyen, biyografisini yazmakta olan genç gazetezi Etienne Boisset bu gizemli kişiyi yakalayıp Vidocq’un intikamını almaya karar verir. Şayet başarılı olursa biyografisininde sonunu bağlayabilecek, işini bitirmiş olacaktır.
“İzlemeyenler mutkala, izleyenler ise bir kez daha”…

Babam ve Oğlum, Issız Adam, Karanlıktakiler gibi oldukça ses getiren, Türkiye’de  sinema adına başarıdan başarıya koşan bu filmlerin ardından sırada ötekilerine nazaran daha eğlenceli bir film geliyor ki Çağan Irmak’ın da lafıdır, ”Galiba en güler yüzlü filmim bu olacak”  sözüyle ne kadar keyifli bir filmle karşılaşacağımızın habecisi olduk.

Filmin kadrosunda Çağlar Çorumlu, Sevinç Erbulak, Genco Erkal, Alican Yücesoy, Şevval Başpınar, Ayşenil Şamlıoğlu ve Funda Şirinkal gibi oyuncular yer alırken bir de filme misafir oyuncu olarak Işıl Yücesoy iştirak edecek.

Yönetmen ve senaryoda Çağan Irmak yer alırken, daha önceki Issız Adam ve Karanlıktakiler filmlerinden tanıdığımız Gökhan Tiryaki, görüntü yönetmenliğini üstlemiş durumda.

19 Kasım 2010 da vizyona girmesi planlanan Prensesin Uykusu adlı filmin müziği Redd’e ait.

Prensesin Uykusu’nda, sıradan görünen ancak rengarenk karakterlere sahip bir gurup insanın kendilerinin ve aslında hayatlarının renklerinin farkına varmadıkları için kaderlerini değiştirme çabalarını anlatan dram-komedi tadında hoş bir film.

Lütfen fragmanı izleyin, anlatılacak çok şey var, yazmadım… Çok güzel anlar, çok masum duygular.

Ben, o kadar temiz değilim belki, layık göremedim kendime… En iyisi izleyin, boğazınıza bir düğüm takılıyorsa… Belki sizde en masum duygularınızla küçük bir çocuğun kahramanısınızdır…

Ölümden uzak sakin bir hayat yaşamaya çalışan Jack, burada Clara adında bir kadınla yeniden aşka yelen açar ancak Clara’ya olan ilgisi, dikkatini dağıtacak ve bariz açıklar verecektir.

Başrollerde George Clooney’in oynadığı filmde, Clara karakterini Irina Björklund canlandırıyor.

Centilmen (The American) adlı filin yönetmen koltuğunda Anton Corbijn var. Senaryo Rowan Joffe’ye ait.

Filmin oyuncu kadrosunda ise; George Clooney, Violante Placido, Thekla Reuten, Paolo Bonacelli, Irina Björklund ve Björn Granath isimleri yer almakta.

10 Eylül 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan Centilmen / The American adlı filmin Türkiye dağıtımını UIP Filmcilik üstleniyor.

2011 de seyirciyle buluşması planlanan Ayhan Hanım adlı filmin çalışmaları nisan 2010 dan beri devam etmekte.

Filmde yakın tarihimizde yaşanan 12 eylül 1980 li yıllardan 1990 lı yıllara kadar uzanıyor. Apolitik bir kadın olan Ayhan Hanım’ın hayatı 10 yaşındaki oğlunun gözüyle anlatılmakta.

Bu yoğun döneme girmeden önce Ayhan Hanım’ın tek hayali, çocuklarını okutup iyi bir hayat, güzel bir aile kurmalarını sağlamaktır. Fakat bu yoğun dönemle beraber hayaller ertelenir. Artık tek dileği dağılan çocuklarını yeniden bir araya getirmek olacaktır.

Filmin anne karakteri Vahide Gördüm, baba karakteri ise Selçuk Yöntem olarak belirlenmiş olup henüz çocuk karakterleri kesinlik kazanmamıştır.

Not: Aynı film daha önce başka bir yazarımız tarafından da değerlendirilmiştir. Alternatif yazı burada…

Çıkılması zor bir yerde sadece su ve tuvalet ihtiyaçlarını giderebilen bu beş kişi günler geçtikçe nefisleri ile mücadele etmeye çalışacaklardır, küçükken geçirdiği trafik kazası sonucu arabada sıkışan ve bulunana kadar annesinin cesediyle yanyana uzun zaman geçiren, o zaman zarfında annesinin bir bölümünü mideye indirmek zorunda kalan psikopatımız yalnız yaşayan insanları sürekli denek olarak kullanmaktadır. (Belki de ben annemi yedim ama bir süre sonra herkes yamyamlaşıyor, bu insan doğasının gereği , aslında ben suçsuzum diye gönlünü rahatlatmaya çalışıyordur)

Film bana biraz yavaş ilerliyor gibi geldi, ancak en azından son dönemlerde pek bir moda olan milleti babasının oğlu gibi ordan burdan toplayarak bir yere kapatan ve onlara abuk sabuk oyunlar oynatarak hayatta kalmalarını sağlayan manyakların anlatıldığı filmlerden çok daha iyi bir konusu var diyebilirim. Zaman ilerledikçe, açlık arttıkça herkes hayatta kalma yolunda babasını bile tanımayacaktır.

Yönetmen: Steven Hentges – IMDB puanı:5.0

Ne demişler : Açlık sofuluğu bozar.

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği ‘’seçim’’ savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

11 yaşında genç ve güzel bir kızın aşk ve ölümle tanışmasını anlatan dramatik, duygu yüklü bir film.

Camino (Nerea Camacho) hayatın m zorluklarına, engellere ve karanlık endişelere aldırmayacak kadar neşeli, güler yüzlü ve hayata dolu dolu bakabilen ve bu hayat tarzı sayesinde mutlu olmayı fazlasıyla başarabilen hat dolu genç bir kızdır. Aşkla tanışması hiçte zor olmamış, yaşının verdiği tüm güzellikleri tatmaya başlamıştır. Taki ölüm ile tanışıncaya dek.

Bakalım hayata dolu dolu, sımdıkı sarılabilen Camino, ölümn pençesinden kurtarabilecekmidir.

Başrollerini Nerea Camacho’nun oydığı e hemen hemen tek kişilik performans tarzında olan Camino adlı filmin yönetmen ve senaristi Javier Fesser.

03 Eylül 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda ise; Nerea Camacho, Carmen Elías, Mariano Venancio, Manuela Vellés ve Ana Gracia.

Belki hayatımızın değerini ve yaşadığımız güzellikleri tekrar görmek, sevdiklerimize sıkı sıkı sarılmak adına izlemeliyiz.

Kuzey ve Güney’in imkansız aksini anlatan bir film Love of South and North. Arkeoloji öğrencisi iki genç; Kim Cheol-su (Jo in Seong) ve Oh Yeong-hie (Sa-rang Kim). Cheol-su, Güney ; Yeong-hie, Küzey Koreli. Elbette ikiye bölünmüş bu iki ulus halen birbirilerine düşman, günümüzde olduğu gibi filmde de.
Cheol-su, Güney Kore Milli İstihbarat Birimini başkanı bir babanın oğlu, Yeong-hie ise, Kuzey Koreli önemli bir Devlet Bakanı’nın kızı. Yeong-hie, ne kadar ulusuna bağlı, geleneklerine tutunmuş bir kız ise, bizim Cheol-su, bir o kadar zıptırık, çapkın, kız peşinde koşan aylak bir genç.
Çiftimiz, Kuzey ve Güney Kore’nin arkeolog öğrencileri ile yapılacak olan ve yüzyıllar öncesine ait olduğu sanılan bir mezarı bulmak üzere gönderildikleri Çin’in Yanbian şehrindeki kazıda karşılaşırlar. Hiç kuşku yoktur ki, Kuzey’li Yeong-hie, bizim güney’li çapkın delikanlimiza ağzının payını her seferinde verecektir. Fakat, Yeong-hie’nin inadı AŞKa galip gelecektir.

Kaz, kaz nereye kadar degil mi? Yüzyıllık bir mezar kadar önemli bir şeyi daha , diplerden, derinlerden bulacaktır bizim ikili..İMKANSIZ AŞKı…

Bilen bilir, Kore’li erkek oyunculardan oluşturduğum ve “bu adamın her filmini ve dizisini izlemeliyim” dediğim bir listem var. Jo in Seong, bu listede ilk sıralardadır. Onu ilk kez “A Dirty Carnival” filminde izledikten ve kendisi kadar performansına da hayran kaldıktan sonra, sırasıyla bütün filmlerini ve dizilerini de izlemeye almıştım. İzlemediğim sadece bu filmi kalmıştı ki, muradıma erdim, başim göklere erişti. Filmdeki performansı, tam Jo in Seong’luk bir başarı yakalamıştı. Çapkın, serseri, biraz cahil, biraz ukala, biraz uçuk ve çokca yakışıklı bir adam vardı bu filmde, karşımda. Onu anlata anlata bitiremeyeceğimi biliyorum. Performansını izlemeniz lazım.

Film dram-romantik kategorisinde olsa da, içerik olarak beni sürekli güldüren bir oyunculuk vardı. Kadın oyuncu için, rolünün hakkini vermiş diyemeyeceğim, ama Jo in seong kesinlikle kadın oyuncunun açığını kapatmış diyebilirim. Kaldı ki; Sa-rang Kim, daha önce Bi Rain ile “A Love to Kill” dizisinde kesinlikle başarılı bir oyunculuk sergilemiş, benden hemen hemen yüksek bir geçer not almıştı. Ama bu filmde, Sa-rang kızımız senaristlerin, görüntü yonetmeninin azizliğine uğramış olmalı ki, kendisinin göz dolduramadığını üzülerek belirtmeliyim.

Görüntü effectleri tam bir fiyaskoydu bana kalırsa. Hani , kadın oyuncuların, erkek oyunculara nazaran daha az aksiyon başarısı vardır ya, bu filmde de tam öyle olmuş. Sa-rang’in Jo in Seong’u patakladığı sahneler, sonraaaa dans kulubüne gittiklerinde Sa-rang’in dans gösterisi –ki ona alaycı şekilde çok güldüm- ve buna benzer birkaç hareketin bol , vucut dilinin fazlasıyla kullanıldığı sahnelerde ne yazık ki Sa-rang yerin dibine geçirilmiş.

Diyeceksiniz ki, bu kadar eleştiriden sonra biz bu filmi izleyelim mi? Bence izleyin. Çünkü bazı eksiklikleri kapatan bir dolu hoş, gülümseten, stres attıran sahne var filmde.

IMDb notu 4.6 olan film bana göre de 4.6’lik filmler arasında , ama bu not gözünüzü korkutmasın, yine de izlenebilir filmler kategorisine aldım ben.

“Hamam”, kendini ve amacını bulma hikayesi aslında. Vizyona girdiğinde, ama en çok televizyon kanallarında gösterildiğinde içeriğindeki eşcinsellik dozu nedeniyle gündem yaratsa da, çok daha derinlerde bir meselesi var.

Francesco, başarılı bir mimar. Karısı ve ortağı ile ilerlediği, dikkatle planlanmış, dümdüz ve başarı hikâyeleriyle dolu bir hayat yolu var. İtalya’da yaşayan Francesco, yıllar önce İstanbul’a yerleşen teyzesinin öldüğünü ve kendisine miras olarak bir hamam bıraktığını haber alıyor; satış işlemleri için İstanbul’a gitmesi ise uzun sürmüyor. Madam, yani teyzesi, her kadının hayal ettiği, ama hiçbirinin cesaret edemediğini yapıp âşık olduğu adamın peşinden geliyor bu şehre. Sonra, aşkı şekil değiştiriyor ve bu kez sokaklarından, insanlarından bir de hamam kültüründen kopamıyor bu şehrin. Son nefesini verdiği evde, Türk bir aileyle yaşıyor Madam- tipik bir Türk ailesi bu, bir kız bir erkek çocuk, kavga etse de mutlu bir karı koca. Her kendini arayış hikâyesinde olduğu gibi önce doku uyuşmazlığı yaşıyor bu yeni çevreyle Francesco. Ama Mehmet’i ve daha önemlisi cinsel tercihini keşfettikçe hamama, Türk ailesine ve İstanbul’a bağlanıyor.

Buraya kadar Francesco’ya kendisini ve cinsel tercihini bulması için yardım eden film, Francesco’nun karısı Anna’nın boşanma kağıtlarını imzalatmak için İstanbul’a gelmesiyle yön değiştiriyor. Anna, kocasından boşanmaya çalışırken bir bıçak darbesiyle evliliği doğal yollarla sona eriyor. Ama bu kez Anna hamamı, Türk aileyi, kocasından yadigâr Mehmet’i ve kocası öldükten sonra avucuna bırakılan alyansını sahipleniyor. Francesco’nun kendini bulması amacıyla başlayan film, Anna’nın hayatını tamamen değiştirmesi, huzuru, mutluluğu ve gerçek benliğini bulmasıyla sona eriyor.

Hamam farklı gözlerle izlendiğinde farklı çıkarımlar yapılabilecek bir film… Francesco’nun Mehmet’e duyduğu tutku onu özgürleştiriyor. Bakıştıkları, birbirlerine dokundukları sahneler filmdeki hiçbir çiftte göremediğimiz bir yoğunluğa sahip. İstediğine yönelip kendini özgür bırakmak, hayatın akışı önündeki en büyük setleri kaldırmakla eşdeğer – bu hayat hikayesi böyle bir sonucu bırakıyor kucağımıza. Francesco, kendini keşfediyor ve bu noktada filmin Francesco için yüklendiği misyon sona eriyor.

Anna ise gizli başrolümüz. En büyük değişimi Anna yaşıyor aslında. Soğuk, sert ve kuralcı (-Kahvaltı? – Kahvaltı etmem.) Anna, Madam’ın eşyalarından, hamamından ve Francesco’nun değişiminden aldığı ilhamla İstanbul’da kalmayı seçiyor. Sokaklarda sahiciliği buluyor çünkü; yağmur bastırınca girdiği hamamda, karşılaştığı insanlarda, Mehmet’te, evin kızı Füsun’da, kendisine her fırsatta bir şeyler yedirmeye çalışan tipik Türk annesinde şimdiye kadar rastlamadığı, bu yüzden tanımlayamadığı, sadece sezdiği yeni duygular buluyor.

Madam’ın ağızlığıyla terasta günbatımına ve mükemmel İstanbul manzarasına karşı sigarasını tüttürürken kocasını anıyor Anna. Onun ardından, onun ve Madam’ın mirasıyla baştan çizdiği yolunu kocasına anlatarak ona teşekkür ediyor. Kendi sözcükleriyle, “bazen dost bir rüzgar esiyor, onu seven bir rüzgar..” Rüzgara dönüşüyor Francesco, kaderinde hep dost bir esintiyi başka yaşamlara taşımak var belki de..

Bu sefer KanesHiro isimli yazarımızın kritiğini okumaya karar verdim. Uzakdoğu sineması konusunda seçici olmam gerektiğine inanıyorum, çünkü normal şartlarda zaten dayanamadığım bir tarz ama bunun gibi deneme-tavsiyeler sayesinde ancak izleyebiliyorum. Başlangıç lafını biraz fazla uzattım sanırsam hemen filme geçelim;

İki kardeş, Ho-jin ve Dae-jin, aile olarak sahip oldukları yegane şey kendileridir. Ağabey olan Ho-jin Eun-soo ile evlenerek aileyi 3 kişiye yükseltir, ve hep birlikte mutlu ve huzurlu şekilde yaşarlar. Ancak bir gün Ho-jin’in itirazlarına rağmen Dae-jin bir otomobil yarışı finallerine katılır. Tam aynı anda ama farklı yerlerde, her iki kardeş te trajik birer trafik kazası geçirirler ve her ikisi de bilinçlerini yitirirler. Bir yıl sonra, bir mucize olur ve Dae-jin komadan çıkar. Ama çıktığında, Ho-jin olduğunu iddia eder. Dae-jin’in hastanedeki bakımından sonra, Eun-soo ve Dae-jin eve döner ve ilginç yaşamlarına birlikte başlarlar.

Film hakkında söylenmesi gereken ve bütün her şeyi özetleyecek 2 şeyi en sonda numaralandırarak söyleyeceğim. Şimdi senaryodan işe girelim. Filmin ne olduğunu bilerek izlediğim için bu sefer beklentim vardı. Belki de kendim için yapacağım en kötü şey, bir filmi izlemeden önce beklentiye kapılmam ve daha sonra hayal kırıklığına uğramam.

Karakterlerin tanıtılması ve herkesin ne yaptığını öğrendikten sonra (burası önemli, tiplerin hepsi birbirine benziyor gibi) asıl hikâyeye beklenmedik bir şekilde giriyorsunuz. Bir anda olan olay konusunda dikkat kesiliyorsunuz ve filmin derinliklerine girmeyi başarıyorsunuz. Daha sonrasından özette yazdığım gibi abisi komada olan genç, abisinin hayatını yaşamaya ve rutinlerini devam ettirmeye başlıyor. Buraya kadar şaşırarak devam ediyorsunuz. Buradan sonrası için yapılabilecek tek şey filmi izlemek açıkçası, zaten geriye fazla bir şey kalmadı.

Hemen araya sıkıştırmak istiyorum, bir sevişme sahnesinden bahsetmek istiyorum hatta daha doğrusu gereksizliğinden bahsetmek istiyorum. Fena halde gereksiz olduğuna kendi içimde karar verdim. Filmlerde erotizm koymak ilgi çeker, güzeldir, sıradanlığı bozar evet ama bu sefer biraz fazla bozmaya çalışmışlar. Çok uzun tutmuşlar sahneleri… Bir ara acaba gerçekten bu bizim film mi, yoksa başka bir yerden montaj hatası mı diye sorguladım kendimi. Hani aile ile izlemeyi pek işin içine karıştırıp, keyifleri kaçırmamanızı öneriyorum.

En fazla şeyin söylenmesi gereken nokta filmin sonu heralde. Her şey beklentiler dahilinde giderken bir anda ufak bir ayrıntı sonucu her şey değişmeye başlıyor ve işte o andan itibaren keyif almaya başlıyorsunuz. Zaten bahsettiğim olay son 15-20 dakikayı kapsadığından, çoğu sahnesi gayet durağan ve rutin ilerleyen film burada değişiyor. İzlendiği zaman zevk alabilceğiniz bir film, kendisine özgü bir şeyler var filmde. 2002 yılında çekilmiş olmasına rağmen çok eski bir kayıtmış gibi duruyor mesela. Kullanılan renklerin daha soğuk renkler olması atmosferi çok durağan bir havaya sokmuş vb… Bu konuyu izlenebilcek bir film olduğunu, izlemek istediğim zaman çok zor bularak edindiğimi belirterek konuyu burada kapatıyorum. Güzel senaryo, iyi oyuncular, süper son. Notum 10/7.7

Ufak bir not.Primal Fear filmini izlemişmiydiniz ? Niye mi sordum? Öyle işte…

İyi Seyirler…

Aynı film başka bir yazarımız tarafından da değelendirilmiştir.

Alternatif yazı için buraya…

“Mother and Child”, bir kürtaj filmi aslında. Film boyunca üç beklenmedik hamilelikle karşılaşıyoruz, ama kürtaj bir kez ima ediliyor sadece..İma edildiği anda da esas kadınlardan biri – Elizabeth Joyce- ortalığı yıkıyor, “bana bu hakareti edemezsin” altmetniyle..Doktorun kürtajı önermesi, hamile komşusunun kocasıyla birlikte olan Elizabeth için en ağır ithamlardan biri oluyor..Beklenmedik hamilelikler için tek çözüm evlatlık vermek..Evlatlık vermenin – ve verilmenin- ağır psikolojik yükü ile çöken kadınlar, bir erkek ya da bir bebek sayesinde huzuru buluyorlar..Bağımsız ve başarılı, kendi sözcükleriyle “ekonomik özgürlüğüne sahip” Elizabeth bile ancak hamile kaldığında daha sağlıklı iletişim kurmaya başlıyor. Bebeği uğruna kariyerini yarıda bırakıyor, doğumda bayıltılmayı reddediyor.

Bir başka kadın, on dört yaşındayken Elizabeth’i doğurup evlatlık veren annesi ise ancak meslektaşıyla evlenince gülümsemeye başlıyor. Çocuk sevgisi öyle bir şey ki, temizlikçisinin “hırsız” diye suçladığı kızını bile benimsiyor. Kendi içsel bütünlüğünü tamamlayamamış bir kadın görüyoruz sürekli..Evlatlık verdiği kızının babasını unutamamış, annesiyle sağlıklı bir iletişim kuramamış, ilgi duyduğu erkeği her fırsatta tersleyen, kısacası “arızalı” bir kadını izliyoruz, ta ki arabada müstakbel eşine “evlatlık” acısını anlatıp, hemen ardından evleninceye kadar..Tüm “arıza”larından kurtulan, kocasıyla yatakta mutlu mesut kitap okuyan bir kadına dönüşüyor hemen..Evlenen kadının “kurtuluşu”nu izliyoruz hayretle..Öte yandan, patronuyla duygusal olmasına ramak kalan bir ilişki yaşayan, komşusunun kocasıyla yatan, başarılı avukat Elizabeth’i de bebeği kurtarıyor bu hayattan..Ne de olsa ya bebek ya da erkek, kadınların can simidi..

Gelelim üçüncü kadına ve üçüncü bebeğe..Lucy, kocasına bir bebek verebilmek için evlatlık arayışına giriyor..Kocası onu, kendi bebeğini istediğini söyleyerek yarı yolda bıraksa da, Lucy pes etmiyor. Inarritu’dan bekleyeceğimiz bir yol kesişimi ile Elizabeth’in bebeği Lucy’i buluyor. (Denk düşen deri renklerinden bahsedersek fesatlık mı yapmış oluruz acaba?) Lucy, evlatlık meselesinin en merak edilen noktasına değinmeye çalışırken annesi tarafından susturuluyor. (- Onu sevemiyorum! – Dünyadaki tek anne sen misin? Alışacaksın!) Bir yıl sonra Lucy’nin gerçekten alıştığını görüyoruz, bu da zihnimizdeki en karanlık noktayı aydınlatıyor – kadınlar çocuklarını severler, kan bağı olmasa bile..

Kadın-çocuk ilişkisini ele alışı açısından oldukça klişe ve maalesef muhafazakar bir film “Mother and Child”. Oysa ki Inarritu’nun yapımcı köşesindeki ismine, Ron Garcia’nın Gabriel Garcia Marquez’den alınma genlerine bakınca daha farklı bir film bekliyor insan.. Kadınların hayatlarının çocukları ve erkekleriyle anlam bulması; kariyerin, başarının yalnızlaştırıcı ve izole edici etkisi oldukça ortalama ve klişe anlatımlar artık..Elizabeth’in kızının evlatlık alan Lucy ve Elizabeth’i evlatlık veren annesini aynı sokakta yaşaması ise Inarritu kesişimlerinin sıkıcılaşmaya başladığının kanıtı..Filmi, kader eksenine oturtunca, senaryoya daha az iş düşüyor tabii ki. İzleyicinin sorularını “kader” diyerek geçiştirmek büyük isimlere yakışmıyor.

Özetle, “Mother and Child”, evlatlık meselesini irdeliyor. Bunu yaparken de kadınların depresif hallerine bebek ve erkek gibi iki ortalama çözüm sunarak izleyicinin içini rahatlatıyor. Kürtajın, “teklif edilmesi bile imkansız” bir alternatif olarak gösterilmesi filmin durduğu yeri de kolayca görmemizi sağlıyor. Kadınlar sahip oldukları mucize ile yetinmeliler diyen bir film, ne de olsa hiçbir başarı, evliliğin ya da çocuğun yol açtığı gülümsemeyi yaratamıyor.

Film yukarıda bahsedildiği gibi Amerika’nın arka sokaklarından gelen bir gencin dramatik hikâyesi konu almış. İyiliksever bir aile tarafından önce evlerinin kapıları açılıyor. Zamanla alışma sürecini atlatan Ohier, aile tarafından çok seviliyor ve daha sonra evlat ediliniyor. Acıklı olarak başlayan bir hikâyenin güzel bir sonla bağlanmasını izliyorsunuz.

Film başlarda biraz ağır ilerler bir hava içine bürünse de siz filmin özellikleriyle değil, filmin içeriğiyle daha fazla ilgilenmeye başlıyorsunuz. Şöyle biraz daha açmak istiyorum konuyu; asıl hikâye Amerikan Futbolu. Mesela ben NFL hakkında hiçbir şey bilmiyorum ve hiçbir zaman ilgi duyma gibi bir durumum olmadı. Ama filmi izlerken bir anda ilgi duyduğunuz hissiyatına kapılıyorsunuz. Mesela anlatılan oyun taktiklerini (Aralık) kapmaya çalışıyorsunuz. Sağ bek nedir? Savunma nasıl yapılır ve sayıya giden yol nasıl oluyor tarzında kendinize bir şeyler öğretmeye kalkıyorsunuz. Aynı cümleleri ”The Fan” (konusu beyzbol idi) hakkında da sarf ettiğimi hatırladım bir anda. Durum böyle olunca, sizin filme adapte olmanız ve konsantre olmanız biraz daha kolaylaşıyor.

— Ben iyi bir insan mıyım? Ciddi soruyorum.
— Sen tanıdığım en iyi insansın. Yaptığın her şey başkalarının iyiliği için.
— Peki, niye böyleyim?
— Hiçbir fikrim yok. Ama sanırım bundan hastalıklı bir şekilde zevk duyuyorsun.

Diyalogu gerçekten çok ilgi çekici ve kendi tabirimle içten vuran şekildeydi. Bunu da filmde geçen ve filmin asıl anlatmak istediği konuyu ve filmde konu edilen olayların bir parçasının özeti olarak paylaşmak istedim.

Sandra Bullock’un performansı gerçekten iyiydi. Alınan bir Oscar’dan sonra, bu performansın ne kadar iyi olduğunu ya da ne kadar gerekli olduğunu tartışmak buradan bana düşmez ama gözlemlerimi kullanarak söyleyeyim; filmin başrol oyuncusu açık ara Quinton Aaron. Bullock severlerden özür dilerim, kendisini bende severim, takdir ederim ama Aaron’un hakkını yemiş olurum. Ben ondan başkasını izlememiş gibi hissediyorum kendimi. Sandra Bullock daha çok bir koruyucu anne, evlat edindiği çocuğunu annelik içgüdüleriyle koruyan anne rolündeydi. Ama biraz geri planda kalmış hissiyatı yarattı bende… (ne kadar geri plan diyebilirsek artık!)

Spor filmlerini her zaman sevmişimdir ve her zaman bana mutlaka izlenmek zorundalarmış gibi gelir. Etrafımda sporla alakalı ne kadar film varsa yeri geldikçe izlemeye çalışıyorum ve insanların hayat hikâyelerinden ya da başarıya giden yollarından kendime pay çıkartmaya çalışıyorum. Size burada Ohier’in nasıl bir karakter ya da başarıya giderken hangi yollardan geçtiği hakkında bilgi sunamıyorum ne yazık ki çünkü zaten filmin konusu bu. Mutlaka izlenmesi gereken bir hikâye ve filmden bahsediyoruz.

Kendi alanında, dikkat çeken bir film olmayı başarmış.Notum 10/7.9

Seçkin bir yatılı İngiliz okulundaki kızların ilişkileri ve yaşamlarını konu alan bir filmde bahsediyoruz. Aralarında süper ilişkiler olan ve aynı zamanda liderleri olan bir kız grubu. Bu grubun bir de öğretmenleri var. Yeni bir katılım olacaktır. Asilzade Fiemma geldikten sonra karakteriyle ortalığı biraz karıştırır.

Film baştan sona aynı ritimde çalınan bir piyano gibi olmuş. Sürekli aynı hızda ilerliyor ve siz filmi hareketlendirecek bir olay beklerken bir bakıyorsunuz filmin sonuna gelmişsiniz. Değişik olaylar örgüsü sizi sonunda olan ”hareket” kısmına taşıyor ve böylece sıkılmamış oluyorsunuz. Elbette bu yazıdan daha fazlasını okumuş olabilirsiniz filmden önce ya da sonra ama ben sıkıcı bulmadım kesinlikle.

Fiemma karakteri analiz edilmesi gereken bir noktada duruyor. Bir suç işlediği için burada ve bu suçu siz sonradan öğreniyorsunuz. Öğretmenimiz asilzade Fiemma için ” diğerlerinden farklısın, onlar hayatlarının başlamasını bekliyor gibiler ama sen çoktan yol kat etmişsin” sözleri, Fiemma’yı anlatmak için en kolay yol sanırsam. Güzel ve aynı zamanda bir o kadar karakterli olan Fiemma, öğretmenimizin dikkatini de aynı zamanda hem olumlu hem de olumsuz olarak çekiyor ve işte filmin konusu karşımıza çıkıyor.

Aynı zamanda öğretmenimize de dikkat çekmek gerekiyor. Hayatı boyunca kiliseden çıkamamış ve hayalperest olan bir öğretmenden bahsediyoruz. Masum kızlarla hem cinsellik hem de hayatlarına bir şekilde dâhil olma yoluyla kendi hayatını kurmaya çalışan baskıcı bir öğretmen. Öğretmen karakterini burada anlatmışken Eva Green’den de bahsetmek gerekiyor. Güzelliğinin yanında gerçekten iyi denilebilecek bir rol oynamış. ”Gece Dalışı” (tam olarak hatırlamıyorum) denen aktivitede acaba karşısında kamera var mıydı?

Filmi anlatmadan, biraz izlemeye teşvik edecek şekilde bir yazı yazmaya çalıştım. Türkiye de gösterime girdi mi ya da girecek mi tam olarak bilmemekle birlikte, biraz karakterler üstüne çalışan ve yatılı okuldaki durumları inceleyen dram filmi diyebiliriz sonunun da bir o kadar dramatik bittiğinden yola çıkarak. IMDB notunu göz önüne alacak olursak, hak ettiğinden biraz düşük bir not ortaya çıkıyor. Yönetmenliğini Jordan Scott’un üstlendiği bu film bana fazla izleme zevki tanımadı ama…

Olgun olmak, hayata karşı doyumlu olmak, akıllı ve zeki olmanın beraberinde ciddi yükümlülükler getirdiğini öğretti. Filmin adının neden ”Cracks” olduğunu da anlamanız fazla uzun sürmüyor. İyi seyirler dilerim.

Amerikan rüyasının kâbustan ibaret olan diğer yüzünü gözler önüne seren Hector Babenco imzalı 1987 yapımı bu dramatik film, William Kennedy’nin Pulitzer ödülüne layık görülen romanından sinemaya uyarlanmış.

Dram içinde dram olan bir filmden bahsediyorum. Yukarıda konusunu paylaştığım filmi 2 saat 20 dakika boyunca izlemenin ne denli zevkli bir şey olduğunu anlatmak istiyorum artıları ve eksileriyle. Film, hakkında konuşulmayı hak ediyor. Uzun zamandan beri arşivimde duruyordu ve nihayet izleme fırsatı bulduğumdan dolayı artık çok mutluyum.

1930′ların Amerikasın da geçen bir dram hikâyesi olduğundan film inanılmaz derecede yavaş ilerleyen bir film. Yavaş ilerlemesini eksi bir özellik olarak düşünmedim, çünkü olayları ayrıntılarıyla işlemeye çalışmışlar. Sadece filmi izlerken değil, diyalogları dinlerken bile sokakta yaşanan açlık ve sefaletlerini anlayabiliyorsunuz. Yırtık dökük kıyafetler, yemek bulma savaşı, soğuk ve daha fazlası olabilecek kavramları, sadece diyaloglardaki zavallılığı dinleyerek anlayabiliyorsunuz.

Filmin konusu sokakta yaşayan ve birbirini sevdiğini anladığımız 2 insandan bahsediyor, hayatla olan mücadelelerinden ama konu biraz havada kalmış gibi. Filmde burada belki de asla bahsedilmemesi gerektiği kadar mantıksal hata gördüm. Bunlar yüzünden siz konudan kopuyorsunuz ve anlatılmak istenen o mükemmel havayı bir türlü alamıyorsunuz. Bunun nasıl bir şey olduğunu şu anda buradan tam olarak ifade edemesem bile, eğer filmi izlerseniz eminim sizde aynı duygulara kapılacaksınızdır. Sürekli bulamadığınız bir parça eksik gibi geliyor.

”Underrated” film; yani beklediği ilgiyi göremeyenler sınıfına almak istiyorum. 87′li yıllarda ya da biraz daha eski zamanlarda Amerikalılar dram filmlerinde mutlu son görmek isterdi, aslında mutlu son görmeyi kim istemez ki? Türk sineması filmlerinde de genelde kavuşan sevgililer, kötü adam öldükten sonra hayatına devam eden ve evlenen âşıklar, film boyunca kavuşamayıp ta son sahnede mutlu olan çiftleri görmüşüzdür hep. Sonu bu film gibi biten filmlerin o zamanlarda çok rağbet görmediğini söyleyebilirim.

Asıl bahsedilmesi gereken şey; konudan ve filmden çok daha yukarılarda bir şey olarak gördüm. Filmi izleme amacımı şu anda zaten sizlere açıklamış oldum. Açık söyleyeyim, 1930 yılındaki bu dram hikâyesi bana hiçbir şey katmadı. Daha çok ” bakın görün, 1930’lar böyleydi” gibilerinden bir yansıması oldu bana. Ama bu filmi hayatınızda 1 kere sadece Streep ve Nicholson için izlemek zorundasınız. Hangisinden başlayalım önce?

Streep; tam 16 kere Oscar’a aday olmanın ne demek olduğunu çok merak ediyorum. 11 kere NBA şampiyonu olabilir, 6 kere En Değerli Oyuncu ödülü ya da 8 kere sayı kralı olabilirsiniz. Ama 16 kere Oscar adaylığını bir şekilde açıklayamıyorum. 1988 yılında en iyi kadın oyuncu ödülüne aday bir performansı izledik. Kendisinin daha öncelerinde Oscar’a aday olan 5-6 performansını izlemiştim. Ama bu rol açık ara en iyisi, hatta kariyerinin en iyisi olmuş. 37–38 yaşlarında bir kadının; alkolik bir kadının portresini çizmiş Streep. Aksayarak yürümesinden bahsetmiyorum film boyunca; sıcak bir yer bulduğu zaman bize oranın sanki dünyanın en rahat yerini anlatmasını, kızdığı zaman öfkesini nasıl dışarıya vurduğunu ve çevresindeki insanları bir o kadar rencide ettiğini; kendi çıkarlarını korumadan ve aynı zamanda kendisinden daha zor durumda kalanlara gösterdiği merhameti izledik. Tek kelimeyle inanılmaz bir karakter koymuş ortaya, mutlaka izlenmesi gerekiyor. Şu son yıllarda Oscar performanslarını izledikten sonra, artık bazı şeylerin ne kadar basit! Elde edildiğini görmek gerçekten beni üzüyor.

Nicholson; aynı Streep gibi sokaklarda dolaşan ve bir nevi ”özgürlük” savaşçısı rolüne bürünmüş. Karakterindeki güçlü duruş, eskiden gelen ve yaşadığı bir acıyla bereber birden korkak olan ama aslında bir o kadar güçlü olan bir adamın portresi. Yemek bulduğu zaman paylaşması ve pişmanlığını dile getiren sahneler iyiydi, ama daha inanılmazını izlemek istiyorsanız filmin ortalarına doğru ilerlemesini beklemeniz gerekiyor. Aşağılayıcı konuştuğu zaman ki sakinliği ve surat ifadesini görebiliyorsunuz, hayranlık uyandırıcı. Mezar başında söylediklerini duyduğunuz zaman ise bir anda duruluveriyorsunuz ve o an oradan, yanı başından izlediğinizi sanıyorsunuz. Tabiî ki bizler Nicholson’un daha ne filmlerini izledik, ama bunu da bir yere not almak gerekiyor.

Sonuç; film olarak değil, sıkıldığınız bir zaman; acaba iyi oyuncu performansları nasıl olur gibi bir arayışa girdiğiniz zaman mutlaka izlenmesi gereken bir film. Elbette vardır ama ben hatırlamıyorum; daha önce 2 oyuncunun böylesine uyumlu olduğu ve böylesine inanılmaz performanslar verdiği bir filmi izlememiştim. Biraz sıkıcı, ama sıkıcı filmlerden bile zevk alırım diyenleri bu tarafa bekliyorum. İyi seyirler.

Jean-Dominique, Elle dergisinin popüler editörüdür. İstediği birçok şeye sahip olan Dominique, hayatının en güzel döneminde geçirdiği bir beyin kanaması sonucu istemediği bir şeye sahip olur:kendi bedeninde esareti yaşamak. Tamamen felç geçiren Dominique sadece tek gözünü kullanabilmektedir, onun dışında vücudunda hükmedebildiği tek bir organı dahi yoktur. Başlarda birçok kişi onun bu durumuna çok üzülür. Eski karısı, çocukları, arkadaşları onu zaman zaman görmeye gelir.  Fakat zamanla insanlar normal hayatlarına geri dönmeye başlarlar. Dominique’in ise dünyayla iletişim kurmasını sağlayan tek şey farklı şekilde dizayn edilmiş bir alfabedir. Göz kırpmalarla ve bu alfabenin de yardımıyla diğer kişilerle iletişim kurmaya başlar. Bu onun için bir umut kıvılcımıdır. Ve sağlıklı iken anlaştığı bir yayıneviyle tekrar bağlantı kurulmasını ister. Çünkü artık kendi hayatını kitaba dönüştürmek için gereken gücü kendinde görmeye başlamıştır. Yayınevinin gönderdiği yardımcı kızla kitap çalışmalarına başlayan Dominique, uzun süredir kimseye hissetmediği kadar kendine yakın  hisseder Claude adındaki bu kızı. Artık tek istediği bir an önce onunla beraber kitabını tamamlamaktır.

2007 yapımı bu fransız filmi gerçek bir yaşam öyküsünden yola çıkılarak çekilmiş. Jean-Dominique Bauby’nin kendi hayat hikayesini anlattığı Kelebek ve Dalgıç Giysisi adındaki kitabı dünya çapında birçok dile çevrilmiş ve büyük yankı yapmıştı. Bunun üzerine yönetmen Julian Schnabel Jean-Dominique Bauby’nin hayatını filme dönüştürmeye karar vermiş ve meydana getirdiği filmle de onun içdünyasını, psikolojini, düşüncelerini beyazperdeye yansıtmış ve bunu da büyük bir başarıyla yapmıştır. Son dönemin en başarılı psikolojik-dram filmlerinden olan Kelebek ve Dalgıç’ı izlerken umuda doğru bir yolculuk yapmanız kuvvetle muhtemeldir.

Bu arada Mehdi’nin oğlu Adem ile Rahim’in kızı Filiz arasındaki tutkulu aşk, aralarından geçen sınır çizgisi nedeniyle iyice imkansızlaşır.

Filmin özeti bu kadar, buradan sonra bahsedilecek tek şey herhalde oyunculardır. Film bir hikâye tadında geçiyor, bu Sinan Çetin’in bir filmi nasıl dağıtabilirim çabalarından kaynaklanıyor olsa gerek. Hazır yeri gelmişken; kendisi bu filmle beraber piyasada bir çıkış yakaladı, daha doğrusu yakaladığını düşünüyorum ama ondan sonra bunun kadar ses getirebilecek başka bir eserini ben ne yazık ki görmedim, ama sizler için komiser Komser Şekspir diyelim.

Hak ettiği ilgiyi göremedi tarzında konuşmalara girmek için yaşımın uygun olmadığını düşünüyorum çünkü film çıktığında 11 yaşında olan biri bunu doğal olarak ayırt edemez. Ama şunu diyebilirim ki, yıllar sonra ortalıkta Türk sinemasında neler vardı tarzında bir sohbet açıldığı zaman sonlarda ismi zikredilen bir film olması üzücü bir durum gibi geldi bana.

Oyuncu kadrosu tek kelimeyle inanılmaz. Kemal Sunal’ın (aptal) filmlerini izleyerek büyüdüğümü söyleyeyim. Evet, gerçekten çoğu aptal filmlerdi diye düşünüyordum eskiden, ama onu anlamanın bir olgunluk meselesi olduğunu idrak etmek gerekiyormuş, ben bunu anladım ve geç de olsa idrak ettim. 1999 yılındaki Propaganda’yı izleyince (2.kere izlemek gerekiyordu, lakin film eski, ben yeniyim) ne kadar özel bir seviyede oyuncu olduğunun da farkına varıyorsunuz. Şu filmi gerçekten yeni nesillere izlettirmek gerekiyor. Şöyle anlatayım, Depp’in kendine has bir tarzı var, ağız-dudak kombinasyonu, eller kollar kısacası bir vücut dili var hangi rolde olursa olsun, Sunal’da böyle biri. Geçmişte izlediğimiz filmlerindeki gülmeler, koşarken kollarını vücudunun bir parçası değilmiş gibi kullanması, yürümesi ve düşünürken gözlerini sol yukarıya doğru tutup ağzını genişletmesi vb mimikler onun has tarzı. Muhteşemdi. Ali Sunal ve M.Akpınarda bir o kadar iyilerdi.

Ş.Şen, Bilginer, Tekindor gibi ustaların yanında, günümüz sinemasında onu da izlemeyi ve bu isimlerin yanında görmeyi çok isterdim ustayı. Bir kere daha saygıyla anmamız gerekiyor onu.

Filmden daha çok Sunal’dan bahsettiğimin farkındayım ama filmi ancak izleyerek anlaşılabilecek bir tarzı olduğunu daha öncede söylemiştim. En kısa zamanda 1 kere daha, izlemediyseniz mutlaka, izlettirmediyseniz mutlaka izlettirmeniz gereken bir film. Türk sinemasında benim için, (anlamış olarak) bir Propaganda gerçeği de var.

Film 2 saate yakın bir metraja sahip. Fakat izlerken , bir sonraki sahnede gelişecek olayı beklemeden edemiyorsunuz. Özellikle, çocukların hayali arkadaşlarının ve akabinde hayali arkadaşın olumunun ardindaki esrarın işlendiği Korku-Gerilim türü filmlerden de hoşlanalardansanız, gayet ilginizi çekebilecek 2010 yapımı bir Güney Kore filmi, Bestseller.

Filmde tanıdık bir yüz gördüm ve içim açıldı diyebilirim. Bir süre önce keyifle izlediğim Personal Taste (Kisisel Tercih) dizisinde gözümü boyayan Seung-Ryong Ryu, yazarımızın ayrılma aşamasındaki Profesor kocasını oynuyor. Performansı konusunda çok uzun yazamayacağım çünkü, finale kadar fazla bir rolü vardı diyemem. Yalnızca, finalde hikayenin gidişatı gereği, olması gereken bir rolü vardı , o bile izlemeye değer diyebilirim.

Başrol oyuncusu Jeong-hwa Eom’u ilk kez izledim. Performansını başarılı buldum.. Fakat kadını o kadar çok melankolik hale getirmişler ki, finalde bürünmesi gereken fizik ve ruh haline, neredeyse filmin başında büründürülmüştü. Gereksiz bir ayrıntı olabilir ama gözüme takıldı.

Tavsiye ederim.

Hikâye kısmında fazla elle tutulur bir yan yok aslında. Biraz haksızlık ederek söylüyorum belki de ama bana öyle geldi açıkçası. Fakat anlatım tarzı çok etkileyici olmuş. 1 saat 42 dakikalık süresi boyunca sürekli değişik şeyler göstererek sizi ayık tutmayı başarmışlar filmde. Bu değişik anlatış tarzına birde filmin çoğunda ortalıkta çıplak dolaşan Ricci’nin performansı eklenince izlenmesi zevkli bir film olmuş.

Filmde size sorgulatmak istedikleri bazı noktalar var. Mesela ben bunları size biraz saymak isterim, belki film hakkında biraz daha dikkat çekmeyi başarabilirim. Bazı rutinlerimiz var, mesela birileri gelmeden önce morgda, cenazecimiz sürekli bir iğne yapıyor cesetlere. Ya da filmdeki hareketlilikten kaynaklanarak; cesetler kaçacakları zaman adam neden kaçamayacaklarını bilmesine rağmen apar topar geri dönüyor. Ve belki de en çok sizi düşündürecek olan nokta; bir ceset; aynaya baktığı zaman kendini ceset olarak görebiliyor ama nasıl ”hoh” deyince aynaya buhar çıkartabiliyor?

Yukarıdakileri filmi sorgulamak için değil, lütfen yanlış anlaşılmasın sadece biraz daha ilgi uyandırmak için yaptım. Sonuçta sıradan bir filmden bahsetmediğimi yukarıda da söylemiştim. Bu tarz şeyler yaparak her daim seyircinin ilgisini açık tutarak filmden kopulmaması sağlanmış. Burada gerçek bir başarı var bence. Filmde neyin gerçek, neyin senaryo olduğunu anlamıyorsunuz. Güzeldi.

Oyuncu performansları gayet güzeldi. Suratını sanki bir duvara çarpmış ama hayatına o şekilde devam eden Justin Long’u beğeniyorum. Liam Neeson zaten son zamanlarda benim mutlaka izlenmesi gerektiğini düşündüğüm aktörler listemde ilk 3 de. Bu kadar soğuk bir karaktere ve role ancak bu adamı koyarsanız başarıya ulaşacaksınızdır. Çok çok yerinde ve doğru bir seçim olmuş. C.Ricci ise filmin daha öncede söylediğim gibi baş tacı olmuş, ya da onun gibi bir şey. Her ne kadar oyunculuk adına ortaya fazla bir şey koyduğunu söyleyeme semde, diğer ortaya koyduklarıyla başarılı gibi…

Psikolojik-Gerilim tarzında bir film olmuş. Sadece bir film olarak bakmazsak eğer aslında hayatın ne kadar anlamsız olduğunu ve bizlerin kendi yaşamlarımızı ne kadar basit olarak mahvettiğimiz felsefesine de dayandırmak istemişler. Kızla, cenazeci arasındaki son diyaloglarda bunu açıkça görebilirsiniz. Kız hayatından pişman ve nasıl düzelteceğini bildiği halde kendini mutsuz eden şeyleri yapmaya devam etmiş. Kısacası mutlu olmak için bir çaba göstermiyorsanız, o zaman ölmeye mahkûmsunuz arkadaşım gibilerinden bir sonuç çıkartırsam kendi adıma fazla yanlış olmaz. Son olarak bir diyalog vermek istiyorum ve yazıyı burada bitiriyorum.

İzlenmesi tavsiye edilen bir film benim adıma. Sinemalara gelir mi? Ne zaman gelir orasını bilemem ama yakaladığınız yerde izleyin.

Kadın: Neden ölüyoruz?

Adam: Hayati değerli kılabilmek için.

Film, çiftin iktidar savaşıyla sürüp gidiyor ve zaman zaman işler çığrından çıkıyor. Aynı evin içinde birbirinin gözünü oymaya çalışan karı-kocanın türlü planlarından ibaret hikayeyi biraz absürt buldum açıkçası. Oliver rolünde Michael Douglas ve Barbara rolünde Katherine Turner’ın gençliklerini izlemek ilginç olsa da, bana göre alt tarafı bir didişme filmi. Harbin şiddeti onu ilginç kılmıyor.

Filmin yönetmeni Danny De Vito, Oliver’in danışmanı olarak filmde hikayeyi bize anlatıyor aynı zamanda. Warren Adler’ın aynı isimli romanından uyarlanmış Güllerin Savaşı, ismini 15. yüzyıl İngilteresi’nde Lancester ve York hanedanları arasında vuku bulmuş bir iç savaştan alıyor. İki taraf da kendilerini sembolize edecek birer gül seçmiş, Lancaster hanedanı kırmızı gülü, York’lar ise beyaz gülü yakalarındaki armada taşımayı uygun görmüşler.  Barış amaçlı bir evlilikle noktalanan bu savaşın kırmızı-beyaz iki gülden oluşan bir de amblemi olduğu rivayet edilmekte.

İsmi hoş ve anlamlı fakat Güllerin Savaşı, gerçek hayatta sık sık görebileceğimiz türden bir benlik kavgasının zamanın gerisinde kalmış filmi denilebilir. Bilhassa Michael Douglas yahut diğer başrollerden birine hayran değilseniz, izlerken hayli sıkıcı bulabilirsiniz, benim gibi.

Kalıyorsunuz izledikten sonra. Kendinize tek bir soru sormanız gerekiyor; Ben bu filmi izledikten sonra, acaba ucuzlaşan Türk sinemasının sonunu dram-dram ve dram ile bağlayarak ağlatma çabasından nasibimi almış bir izleyici olarak filmi beğendim mi? Yoksa oyunculara, filmin atmosferine daha doğrusu büyüsüne kapılıp ta sonunda ağladım ve bu film hak ettiği ilgiyi göremedi mi?

Konusu; Köyüne varan Yılmaz’ın hasret kaldığı yuvası paramparça olmuş, bebekliğinden beri görmediği altı yaşındaki oğlu Umut ise kendisine yabancılaşmıştır. Üstelik kader henüz en büyük oyununu oynamamıştır. Yılmaz Umut’la yeniden yakınlaşırken bu kez oğlunu tümüyle yitirme tehlikesiyle karşı karşıya gelir. Umut ile çıktığı zorlu macerası Yılmaz’ı çocukluktan beri görmediği eski bir arkadaş, bir otelin veteran sakinleri ve karşılık veremediği bir aşk ile buluşturur. Daha sonra artık organ nakli kaçınılmaz olmuştur ve Yılmaz tam anlamıyla bir babalık yapmak zorundadır…

Hemen eleştirilere başlamak istiyorum. Film başlangıçta gayet güzel ilerliyor. Hani belli bir senaryo kalıbının içinde gidiyor, baba-oğul gayet güzel işlemişler. Ama olay İstanbul’a taşındıktan sonra filmde böyle bir şeyler yok gibi. Bir şeyler eksiliyor sanki filmden, biraz yapmacıklık geliyor. Biraz daha derinlemesine incelerseniz eğer filmi, olayların sanki tamamen rastlantı sonucu oluştuğu havasına kapılıyorsunuz. Bir anda hastalık geliyor, sonra tefeci, organ, kız, yurtdışı, kalp filan derken garip duygulara kapılıyorsunuz. Tam olarak burasını anlamlandıramadım. Fazla üstünden durmamak gerekiyor belki de. Açıkçası film hakkında şöyle böyle diye konuşmak istemiyorum, biraz konuya genelden girmem gerektiğini düşünüyorum.

Film biter bitmez filmler hakkında ”ağzı olanın” yorum yazdığı sitelere girdim ve okuduklarım karşısında hayretler içinde kaldım. ”Babam ve Oğlum” filmiyle karşılaştıranlar mı olmamış, Çağan Irmak filmlerinden kopya çekilmiş sonu var mı diyen olmamış, Türk sinemasının yozlaştığından bahseden mi olmamış? Bunları okuduktan sonra benim yukarıda yazdığım minik eleştiriyi artık kimse okuyup, umurunda olmaz herhalde!

Bizde böyle bir inanış var arkadaş, ben gerçekten anlamıyorum. Şimdi elinde süper bir film var evet Babam ve Oğlum gerçekten inanılmaz güzel bir filmdi ama bu filmi nasıl onunla karşılaştıracak kadar cahil olabiliyoruz. Tamam, bir an benimde aklıma geldi ama filmler tamamen farklı bir yolda ilerliyor. Tamam dersin 2 filmde de baba ve oğul var evet, biri başka bir hastalık, biri ilik nakli gerek. Çeşitli zorluklar vb tamam filmler benziyor ama 2 sinin karşılaştırılabileceği hadi tamam bunu da yapalım, babam ve oğlum daha iyi diyelim. Ama nasıl olurda Umut filmine Babam ve Oğlum filminin ”çakması” deniliyor? Kopyası muamelesi yapanları gerçekten kınıyorum.

Burada her baba olsa bunu yapardı, ne kadar büyük bir olay geyikleri açıp ta kaliteyi düşürmeye gerek görmüyorum. Ama son bir şey söylemek istiyorum bu tartışmalı film hakkında. Bilmiyorum filmi izlediniz mi, ya da izleyecek misiniz ama ben şu konuya bir dikkat çekiyorum. Sağlıklı olan bir hastanın, bir bedel karşılığında (ki bu bedel oğlu ya da 400bin Euro, her neyse) kendini bir nevi öldürmesi geliyor. Sonuçta dolaylı olarak evet oğlunu kurtarmak istiyor, bunu inkâr etmiyorum fakat kendi oğluna ilik veremiyor filmden anladığımız kadarıyla, e ama adam kalbe karşılık onun oğlunun hayatını kurtarıyor. Sonuçta adam canından oluyor, oğlu yaşıyor ve mafya babasının da oğlu yaşıyor.

Filmin içini dışına çıkarttım burada farkındayım ama daha fazla uzatma niyetinde değilim. Burada biraz filmi dağıtmışlar gibi. Toparlanmayacak bir noktada.. Severim, içinde dram olan filmleri severim ama belirli bir kalite seviyesini tutturabilmişlerse. Bütün film boyunca aynı Selim ‘’surat” Erdoğan’ı izlemek işkence gibi geldi. Suratına bakan seyirci daha film başlamadan çocuk öldü sanır. Zeynep Tokuş’un burada ne işi olduğunu bana anlatana ödül vereceğim demek isterdim. Ama bütün bunlara rağmen film gene de izlenebilir bir durumda. Yukarıda biraz fazla eleştirdim, şu anda bunun diyetini ödüyorum gibi gözükmek asla istemiyorum ama gerçekten öyle. Sonuçta benim yaptığım biraz fazla ince bakmak belki de. Genel olarak notum 10/7.8, evet bir Türk filmi için kolay kolay verilmeyecek bir not, ama izlenmeye değer tabi ufak eksikleri görmezden gelmek şartıyla…

Uyuşturucu kullanan, uygunsuz hareket ederek ana ve babayı iplemeyen azgın ergenlerin ve gençlerin ailelerin rızasıyla gönderildiği bir çeşit rehabilitasyon kampının hikayesi anlatılıyor filmde. Gerçek hayattan esinlendiği belirtilen filmde aile yavrucuklarının rehabilitasyon kampında psikolojik tedavi, düzenli eğitim falan gördüğünü zannedip rahat rahat uyurlarken zavallılar ıssız adanın tekinde, askeri eğitim görerek, harıl harıl çalıştırılarak, taciz edilerek ve aç kalarak resmen analarından emdikleri sütü çıkarıyorlardır.

Adam olsunlar diye yollandıkları yerde hayatta kalmak için mücadeleye girişen gençlik, bakalım psikopat gardiyanlar, ruh hastası Norman Hail (merkezin sahibi), buraya niye geldiklerini unutup yeni gelenlere eziyet eden kıdemli gençlerle baş edebilecekler mi? Yüzme bilmeyenlerin yüzme yarışına sokulduğu, cinsel istismara uğrayanların taciz edildiği, soğukla, açlıkla, çalışmakla terbiye edildiği yere ne kadar dayanabileceklerdir.

Filmin baş rolünde Prison Break dizisinde Abruzzi rolünden tanıdığımız Peter Stormare, Mila Kunis ve Gregory Smith yer alıyor. Filmin IMDB puanı 5.9, yönetmen: Christian Duguay.

Aslında bu filmi kızıma izleterek biraz olsun haline şükür etmesini ve benim de onu böyle bir yere gönderme ihtimalime karşı daha dikkatli olmasını sağlamak gibi kötü niyetli düşüncelere girmiş olsam da sonra gençlerin kurtulmak için yaptığı şeyleri o da şimdiden bana yapar diye korku saldım içime.

Biraz daha gerilim katılabilirdi diye düşündüğüm film yine de konusuyla bile güzel geldi bana, bir izleyin yorumlayın efendim, ben sıkılmadan izledim.

Sessiz sakin kendi halinde film yapmak içten gelen bir ustalık ister bana göre. Lost in Translation da tam böyle bir film. Kendi halinde, gayet insani, günlük şeylere güldüren, duru bir film. Hayalet avcıları serisi ile  çok sevdiğim Bill Murray’i yaşlanmış da olsa o dingin ifadesiyle perdede görmek beni ayrı sevindirdi. Soffia Coppola bu sakin filmine sakin yüzler aramış belli ki. Scarlett Johannson da donuk ve abartısız oyunculuğuyla kronik bir mutsuzu kusursuz oynamış. Eşinin işi yüzünden bir haftalığına Tokyo’ya gelen mutsuz ve sıkılmış genç kadın Charlotte hiç de tarzı olmayan bir adamla evlenmiş, ne aradığından çok da emin olmayan genç kadındır.  Aslen bir aktör olan Bob Harris ise sırf para kazanmak adına bir Japon reklamında oynamak için ülkeye gelmiştir. Bob Harris de ünlü kimliğinin yanında, tam evli ve çocuklu erkek hayatı da yaşayan, kendi hayatına ait sorunları gayet kabullenmiş olgun bir adamdır. Vakitlerinin çoğunu otelin lobisinde geçiren bu iki insan birbirine yakınlaşır. Standart hayatlarını sürdürmenin sıkıcılığından kaçmak için çok da eğlenceli bir şehir olmayan Tokyo’da birbirlerine arkadaşlık eden yaşça ve tarz olarak çok farklı olan iki insanın üzerinden hepimizin günlük yaşantısında yaşadığı ertelenen sıkıntı ve mutsuzlukları güldürerek, düşündürerek anlatan Soffia Coppola, bu kıvrak ama dingin senaryo ile 2004 yılında en iyi özgün senaryo dalında Oscarı kazandı.

İsmini “çeviride kaybolan anlamdan” alan film, bu pek de kapalı kutu ismi filmin içine dağıttığı Japonca tercüme sahneleriyle seyirciye çok eğlenceli bir şekilde anlatıyor. Milyonlarca Japonca kelime duyan Bob çeviri karşılığında iki kelime alınca,zaten sevemediği Tokyo’da iyice içsel sorgulamalara dalıyor. İşte Soffia’nın filme yakıştırdığı ismin gönderme yaptığı alt metin tam da bu! İnsanlar hayatları hakkında kendi iç dilleriyle çok şeyler düşünürler ama çoğu zaman bunu başka birine tercüme ederken o düşündüğümüz anlamlar kayboluverir. Düz dümdüz basit şeylerden bahsedermiş gibi oluverirsiniz!

İşte Bob’da, Charlotte da böyle normal insanlar… Sizi sıkıp temposuz geldiyse, bu sakin filmi bir de bu açıdan izleyin… İçinizdekilerden  bir şeyler bulabilirsiniz.

Dünyanın orta yerinde aşk için ağlıyorum. Dükkandaki filmlerin arasında bu dramatik adı gördüğümde hiç tereddütsüz almıştım. İsminin daha önce kulağıma çalındığını hayal meyal hatırlıyorum.

Filme dair pek çok his uyandıran o cümle.. ‘Aşk için ağlamak’ katıksız acıyı çağrıştırırken.. Bunu ‘dünyanın orta yerinde’ yapmak bir meydan okuyuşa benziyordu. ‘Dünya’ aşkın büyüklüğüne, ne denli evrensel bir duygu olduğuna işaretse.. Dünyalar kadar sevmek.. Çok sevmek. Hikayenin derinliği belki de bu tabirde gizliydi. ‘Dünyanın orta yerinde’, uluorta bir yalnızlık.. Kelimelerde bir yarıda kalmışlık hali.. En güzel yerinde acıyla kesilen, bitmeyen bir hikaye.

Ağır bir kaybın ardından sol yanında çırpınan şeyin paramparça olmasıyla.. En baştan kavrulmak üzere yüreğin yenilenmesi. Ağlarsın, elinden hiçbirşey gelmez, başka bir şey gelmez. Kuytu bir köşede, yahut ‘dünyanın orta yerinde’, renkler görüntüler birbirine karışıp ızdırabı iliklerine kadar hissedince.. Avuntu uzak bir hayalse ağlar insan.

Sadece isminin bile insanı derinden sarsmaya yettiği bu dokunaklı filmi başından sonuna kadar ağlayarak izledim dersem yalan olmaz. Aslında hiç bilinmedik, görülmedik bir hikaye değil. Zaten bir yerde tüm aşk hikayeleri birbirine benzemez mi?

İki ayrı zaman dilimde geçen film etkileyici bir sahneyle açılıyor; yarı loş bir hastane odası, gece, yağmurun şiddetli hışırtısına karışan konuşmalar.. Rüzgarın uğultusu gibi bir ses, bitkin bir tonlamayla yaklaşmakta olan tayfundan ve yola çıkmaktan bahseden genç bir kız ile delikanlı. Gitmek istedikleri yerin Avustralya Uluru’daki dünyanın merkezi kabul edilen kaya olduğunu anlarız sözlerinden.

Şimdiki zamana geldiğimizde.. Ritsuko evi toplarken, çocukluk hırkalarından birinin cebinde bir kaset bulur. Ölmeye çok yakın birinin cümleleri vardır kasette.. Ritsuko bu mesajın, nişanlısı Sakutaro’nun ilk gençlik aşkı Hirose Aki’ye ait olduğunu anlar. O zamanlar, henüz küçük bir kızken bu kasetleri iki sevgilinin arasında taşıdığını hatırlar. Son kasedi Sakutaro’ya veremediği için suçluluk duyarak onu terk eder, doğduğu kasabaya döner.

Ardından gelen Sakutaro, ailesinin yaşadığı eve giderek Aki ile birbirlerine mesajlarını içeren kasetleri alır, hatıralarla dolu kasabanın sokaklarında dolaşırken dinler. Aki ile yaşadıklarını başından sonuna hatırlar. Aki, 17 yaşında lösemiden ölmüştür. Sakutaro ise yaptığı kalpsiz bir şakadan dolayı kendini sorumlu hissederek, bu ölümü bir türlü kabullenememektedir. Genç adam adım adım geçmişiyle yüzleşirken, yaşadığı anın ayırdına varmasıyla film nihayete erer..

Kyouichi Katayama’nın romanından Japon yönetmen Isao Yukisodo’nun filme aldığı hikayenin başrollerini Masami Nagasawa (Hirose Aki), Takao Osawa (Sakutaro), Kou Shibasaki (Ritsuko) paylaşıyor. “Dünyanın Orta Yerinde Aşk İçin Ağlıyorum”, Uzakdoğu dram filmleriyle alakadarsanız sevebileceğiniz, biraz Türk filmi tadında acıklı bir film. Harikulâde değil belki ama izlemeye değer.

Ghost Dog’un hayatına yön veren iki şey var. Hagakure: The Way of the Samurai isimli kitap, onun yaşam tarzını belirliyor. Yıllar önce hayatını kurtaran yerel bir mafya adamı ise onun bir sonraki görevini belirliyor. Samuray kodlarına göre yaşayan münzevi adam, hayatını kurtaran adama sadakati nedeniyle onun bir silahına dönüşmüş durumda.

Bu filmi anlatmak da filmi anlamak kadar zor ne yazık ki şu durumda ama başlamak gerek. Şuradan başlayım, bir adam güvercinlerle yaşıyor ve yukarıda söylendiği üzere hayat felsefesi olarak samuray tarzıyla yaşıyor. Silahları çıkartıp geri sokması, araya sıkıştırdığı normalde anlamsız gibi ama hayat felsefesi olarak önemli mesajlar veren vecizeler görüyorsunuz. Başkarakterimizin özelliklerinin yanında bir de filmde hip-hop felsefesi de takılan bir katilimiz var.

Jarmusch filmlerini izlemenin bir zevk olduğunu düşünüyorum çünkü tarzı çok ilginç. Metaforlar üstüne birçok film yapmış bir yönetmen son zamanlarda ve eskiden de (1999 yılında) bunların izlerini görebiliyorsunuz. Ama bunlar genel olarak üstünde düşünülecek şeyler olmuyor, mesela neden her CD yi koyduğunda sesi 21′e kadar açtığını ya da güvercinle gelen notu neden 3 kere katlayıp yediğini (bunun daha geniş versiyonu The Limits of Control [2009] filminde sergilenmiş) asla bilemiyorsunuz çünkü yükleyecek bir anlamınız yok, neden 21? Bu filmde gelecek filmleri hakkında bir ön çalışma gibi birşey olduğunu düşünüyorum. C.Nolan’ın Memento’dan önce Following’le denemelerde bulunması gibi bir şey…

Son bölümde ise kendisini küçükken kurtaran ve onun hayat felsefesi edinmesini sağlayan adam için sahiplenme içgüdüsünde bulunuyor ve temizliğe başlıyor. Normalde Jarmush filmlerinde fazla diyalog olmazdı, ya da en azından bu tarz denemelerinde fazla konuşma olmazdı ama bu sefer baya bir konuşmaya yer vermiş…

F.Whitaker’dan bahsetmeye gerek yok. O suratındaki anlamsız ”nötr” duruş gerçekten çok ilginç. O kadar süre aynı şekilde ve ritimde boş boş bakmayı nasıl başarıyor anlayabilmiş değilim. Şu role bakıyorum, yıllar sonra bile ondan daha iyi yapabilecek biri yok sanırsam. Tam bir katil tutumu var, evet samuray de olabilir o kadar kıvrak vs desek aynı zamanda hip-hop kültürünü de yansıtabilecek özelliklere sahip filmde örgülü saçlarıyla. Gerçekten filmin bir seviye yukarı çıkmasındaki 1 numaralı etken Whitaker olmuş ne yazık ki film ya da konusu değil.

Sonuç olarak benim için tamamen ortada kalınmış bir film ne yazık ki. Bitiş sahnesi çok dramatik ve film boyunca işlenen olaylar da bir o kadar garip. Bir filmi izlerken size bir şeyler katsın istersiniz ya da gerçekten kötü bir filmse sizden bir şeyler götürsün ki arkasından rahatça küfür edebilelim istersiniz. Burada 2 sinide yapamamak gerçekten bir bilinmezlik olarak kalmış. Tam olarak ne olduğuna karar veremediğimden not da vermeye gerek yok.

3 Eylül’de Türkiye’de vizyona girecek olan Universal Pictures filmi Çılgın Hırsız (Despicable Me), kötülük yaparak mutlu olan koca bir adam ile çok büyük bir hırsızlık yaparken hayatına giren üç küçük çocuğun hikayesini anlatıyor.

Dünyanın en büyük kötü adamı Gru (orijinalinde Steve Carell seslendiriyor) ve yardımcıları “minyonlar” dünya tarihindeki en büyük soygunu planlamaktadırlar.

Büyük hırsızlıkta hedef “Ay”dır. Kötülük planında her şey hazırdır; küçültme ışınları, dondurucular, karada ve havada savaşa hazır araçlar… Plan dışı ortaya çıkan ise üç küçük çocuğun Gru’ya hiç bilmediği bir şeyi gösterecek olmasıdır: içindeki baba olma potansiyelini!

Çılgın Hırsız’da kimin yaramaz, kimin terbiyeli olduğu ilk etapta belirsiz olsa da, hikaye ilerledikçe her şey ortaya çıkıyor. Gru insanlara kötülük yapmaktan hoşlanan bir karakter olarak ilk anda beliriyor. Alışveriş kuyruğundakileri dondurarak öne geçiyor, küçük bir çocuğu ağlatmak için ona balon hediye ediyor. Yüzyılın suçunu işlemeye hazırlanırken ise hiç bilmediği engellerle karşılaşıyor, babalık duygusu gibi… Gru’yu destekleyen anne karakteri (Julie Andrews) ise oğlunun yaptıklarını eleştiren ve biraz yetersiz bularak zekice davrandığını düşünen bir karakter… Gru’nun can düşmanı ise yine kötülük peşinde olan asosyal bir Vector, o da kendince çok başarılı bir kötü.

Çılgın Hırsız’ın en önemli karakterleri ise “minyonlar”. Gru’nun dünyasında çok önemli yer tutan her biri farklı özelliklere sahip minyonlar filmin en eğlenceli unsurları aynı zamanda. Yeraltında yaşayan minyonlarkomik ve yaratıcı hayal gücünün eserleri. Masumluk ve fesatlığı bir arada bulunduran kendilerine has bu yaratıkların özel dilleri bile var.

Yönetmenliğini Oscar adayı Chris Renaud (kısa film “No Time For Nuts”) ve Pierre Coffin’in (Pat et Stanley) yaptığı Çılgın Hırsız’da, The Office adlı dizinin yıldızı Steve Carell yanı sıra seslendirmede önemli oyuncular görev alıyor. Romantik komedilerin genç oyuncusu Jason Segel, Nickelodeon yıldızı Miranda Cosfrove ve Oscar ödüllü efsanevi oyuncu Julie Andrews. Filmin yapımcıları ise Meleandri’yle birlikte, Janet Healy ve John Cohen.

Sergio Pablos’un hikayesinden Cinco Paul ve Ken Daurio tarafından senaryolaştırılan animasyon komedinin müziklerinde de başarılı bir ekibin imzası var. Grammy ödüllü sanatçı ve satış rekorları kıran müzik yapımcısı, filmin müziğini Heitor Pereira’yla (İlişki Durumu: Karmaşık, Beverly Hills Çuvava) birlikte yapan Pharrell Williams.

Yapımcılardan John Cohen’in hepimizin içinde ifade edilmeyi bekleyen kötü bir yan olduğunu keşfettiğini söylerken, Gru karakterinin içindeki kötülük sayesinde filme müthiş komedi unsurları kattıklarını belirtiyor…

Çılgın Hırsız Gru, minyonlar ve üç küçük afacan Margo; Edith; Agnes 3 Eylül’de Türk izleyicisiyle buluşacak…

Filmin Türkiye resmi sitesi buradadır.

Hollywood’dan sıkıldıysanız alın tam size göre bir kaçış filmi. Ortalıkta bu filmi daha önce duyduğunuzu sanmıyorum, duymuş olsanız bile afişinden dolayı bir daha bakmazsınız herhalde. Konusunu hemen özetlemeye çalışarak başlayalım; Juan hamile karısından ayrılır ve gardiyan olacağı hapishaneye gider. Aslında işe ertesi gün başlayacaktır ama bugünden gezmeye gelmiş gibi bir durum var. Daha sonra bir anda tavandan bir parça düşer ve herkesin dikkatini üstüne toplar. Tam bu sırada azılı suçlumuz Malamadre kaçmaya çalışır ve başarır. Daha sonra tahmin edeceğiniz gibi isyan çıkar. Tabii isyan sırasında gardiyanlar onu revire götürmek yerine 211’nolu hücrede bırakınca artık oda bir gardiyan değil suçlu olmuştur. Tabii ki hayatta kalmak için.

Neresinden başlayım? Her zaman olumsuzu söylemek huyum olduğundan; gerçekten çok etkileyici bir film olmuş ama bazı şeyleri görmezden gelmek gerekiyor. Mesela bir kapı var ki direk film adına söylüyorum, cennete açılıyor. Gardiyanların girip çıktığı kapıdan gayet rahatlıkla dışarı çıkılabilir filmde ama bunu hiç göstermemişler. Çok belirgin bir hata gibi gözükmesine karşın, ancak çok dikkatli bakıldığında fark edilebiliyor. Filmin başında görüyorsunuz ve daha sora bir daha kareye girmiyor o kapı. Atlanmış ayrıntılardan biri belki de. İkinci sorun, film görüntüleri neden bu kadar basit. Hadi HD’si yok desek, benim izlediğim BDRip’ti ve gayet 19luk ekranda izledim bir hata yoktu. Yok, yok film basit olarak gösterilmiş, ayrıntılardan yoksundu. Ha bu film adına bir eksi mi, aksine bu daha tamamlayıcı bir parça olarak gözüktü bana. Sonuçta siz filme görüntüsünün ne kadar net olduğu oranda güzel ya da kötü demiyorsunuz, bu tarz bir filmin böyle biraz daha ”eskitilmiş” tarz bir görüntüye sahip olması bence daha güzeldi. Bu yüzden bunu bir eksi olarak saymaktan şu anda vazgeçtim.

Hoşuma gitmeyen yanlarını söyledikten sonra iyi yanları da söylemek gerekiyor. Senaryosu bir kere özgün bir senaryo olduğundan dolayı filmi çok sevdim. Tamam, biraz saçma gelebilir yok artık tarzında serzenişlerde bulunabilirsiniz bazı yerlerde ama tabiî ki asla da olmayacak şeylerden de bahsedilmiyor burada. Sonuçta ilk başta adamlarında söylediği gibi ” böyle bir şey olacağını kim hesap edebilir? ” Şimdi filmi izlerken, arkadaşım prosedürler var, takip et onu yap şunu yap demek kolay tabiî ki ama öyle her şey göründüğü gibi değil, olmuyor işte. Gayet güzel düşünülmüş ve izlerken büyük keyif alıyorsunuz. Sadece ortaya aksiyon koymamışlar, hatta bir yerden sonra ‘’acaba koymayı mı unuttular’’ tarzında bir düşünce alıyor. Ama şöyle ifade etmeye çalışayım, amaç aksiyon kesinlikle değil bu filmde. Juan’ın ailesiyle alakalı olanları izlemek pek hoş değildi açıkçası, ama eğer bir değerlendirme yapıyorsak bence filme gayet güzel oturmuş. Hani nasıl anlatmak gerekiyor tam olarak bilemedim şu anda. Aslında aksiyon yok diyorsunuz ama aksiyon sahnelerinin doğurduğu dram sahneleri var. Ben bunu açıklamaya çalıştıkça daha da batıracağımdan dolayı siz iyisi mi filmi izleyin.

Malamadre ve Juan’ın oyunculukları üst seviyede. Özellikle psikopat rollerini oynamak zordur kanımca ama L.Tosar bunu çok basit bir işmiş gibi yapmış. Aksiyon anlarındaki panik seviyesi ve aynı şekilde A.Ammann oyunculuğu süperdi. Avrupa yapımlarında bildik ve görmekten usandığımız (belki de) yüzlerin kullanılmasının yerine daha çok bilmediğim, bilinmeyen oyuncuların kullanılmasına her zaman bayılmışımdır. Benim için filme bambaşka bir hava katıyor.

Sonuç olarak aksiyon filmiyle drama koşullarını kusursuz olarak harmanlamış bir film var. Ortaya gerçekten şu anda anlatamayacağım, ancak ”hayret” diye değerlendirebileceğim bir film çıkmış. Uzun zamandır Avrupa sineması izlemiyordum ama bu gerçekten o kadar gereksiz Hollywood filmi arasında ilaç gibi geldi. İnternetten şöyle biraz baktım, bu filmin çok miktarda ödülü de varmış. Sonuna kadar hak ediyor. Belki de en zor kısmı not verme kısmı olacaktır. Özgün bir senaryo, iyi oyunculuğun hakkı 10/7.8 olur.

Mutlaka izleyin ve izlettirin.

Yüzleri güneş yanığı, hırpani kılıklarıyla bir sürü çocuk. Daracık bir dağ yolu.  Durmak zorunda kalıyorlar, önlerinde bir engel var! Bir adam bu.  Otuz-otuzbeş yaşlarında, arkasında tahtadan, kocaman kara bir dikdörtgen.  Bakışlarıyla okşuyor çocukları adeta, onlarla konuşmaya çabalıyor.

“Hey, çocuklar durun, nereye gidiyorsunuz?”  Çocuklar sırtlarında taşıdıkları paketlerle iki büklüm, dirayetli. Başlarını kaldırıp  ‘bu da nerden çıktı’ der gibi bakıyorlar adamın yüzüne.  ”Öğretmeniniz var mı? Olsun ister misiniz? Ben öğretmenim..” diye sıralıyor “Yol Kesici”.  Tek bir karşılık alıyor onlardan: “Hayır!” Yılmıyor, tekrar soruyor: “Okumayı öğreteyim mi size? Kitap okursunuz, yolda izde kaybolmazsınız!”  Bu defa gelen cevap biraz daha uzun: “Biz sınırda kaçak mal taşıyan  hamallarız, sürekli yoldayız, hiç oturmadan nasıl okuyabiliriz?” (Okumak ne işimize yarar? Şu sırtımızdaki yükü hafifletir mi, onu unutturdu diyelim,  ya omuzlarımıza çöken hayatın ağırlığı.. Okumakla bu yük hafifler mi ağabey?) “Çekil yolumuzdan.. Bize engel oluyorsun, bırak da gidelim!”

Gitmek istiyorlar ama okuma-yazmanın haricinde bilmedikleri bir şey daha var!  Rebuvar tek denemede yenilgiye uğrayıp vazgeçecek adam değil..

2000 yılı Cannes Film Festivali’nde “Jüri Özel Ödülü”nü kazanan filmin yönetmeni,  İran’ın yeni nesil sinemacılarından Samira Makhmalbaf. “Karatahta”nın gayretkâr  öğretmenlerinden Rebuvar rolünde, bir başka sınır filmi olan “Sarhoş Atlar Zamanı”nın  yönetmeni Bahman Ghobadi’yi görüyoruz.

Anlatmak istediğini sadelikle ifade eden film, hayal perdesinde  minimalist ve gerçekçi hikayeler görmekten hoşlananlar için biçilmiş kaftan niteliğinde.  İran sinemasını da seviyorsanız, mutlaka izleyin diyorum.

Dae-jin, ho-jin’den farklı olarak daha gamsız, aşk’ı reddeden, otomobil yarışı tutkusu ağır basan bir adamdır. Ho-jin, her ne kadar bu tutkusundan vazgeçmesini istese de, dae-jin bildiğini okur. Dae-jin’in büyük yarışı için büyük heyecanı vardır ve Ho-jin bu yarışa karşı da olsa kardeşinin yanında olmak için yarış alanına doğru yola koyulur. İşte tam o esnada, trajik bir kaza her ikisinide, farklı yerlerde komaya sokar. İki kardeş komada bilinçsizce yatarken, Dae-jin komadan daha erken uyanır. Fakat bu kez de kendisinin Ho-Jin olduğunu iddia etmeye başlar. Dae-jin’in komadan uyanmasına sevinmek bir yana, Ho-jin olduğunu iddia ederek bunda ısrarcı olması Eun-soo’nun daha da zor durumda kalmasına neden olur. Çünkü, Ho-jin’in ruhunun içinde olduğunu, hatta konuşurken aslında dae-jin olarak değil , Ho-jin olarak konuştuğunu söylemektedir.

Filmin kurgusu beni çok etkiledi.Özellikle, Dae-jin’in umutsuzca abisi Ho-jin olduğunda ısrar etmesi, abisinin eşi Eunsoo’ya bunu ispatlayabilmek için çırpınması, Eunsoo’nun inanmakla reddetmek arasında çektiği acı. Bir yandan kocasını hastenede koma halinde yatarken ziyaret etmesi, diğer yandan eve döndüğünde kocası oldugunu iddia eden kayınbiraderi ile fikren mücadele etmesi, kesinlikle başarılı bir kurgu olmuş. Finale kadar eunsoo’nun vereceği karar, alacaği tavır ne olacak diye bekledim. Beklediğime de değdi. Zira, gercekten vurucu bir son hazırlamış senarist.

Kesinlikle tavsiye ederim.

Bir cenaze evini yöneten bir adamla ölümle yaşam arası gidip gelen bir öğretmenin hikayesini anlatan filmde gerçekten cenaze yöneticisi rolüne çok yakıştırdım Liam Neeson, zaten onu koşarken, kaçarken, aksiyonla asla hayal edemiyorum, o sakin sahnelerde oynamalı. Filmin kadın oyuncusu ise koca gözleri ve kafasıyla bana Bratz bebeklerini anımsatan Christina Ricci var kendisini Monster filminde oldukça itici bulmuştum ama neyse demek ki rolünü iyi oynamış :D

Film 2009 yapımı ve bazı sahnelerinde gerçekten insan of ya biz de bir gün öleceğiz diye daha çok düşünüyor. Filmde sürekli kız ölü mü? yaşıyor mu? Adam psikolojik sorunlu mu yoksa gerçekten ölülerle konuşabiliyor mu diye sorular sorabiliyor insan, ayrıca sonu bile oldukça ilginç. Fazla aksiyonlu olmasa da psikolojik gerilim sevenler izlesin derim, içim bayılır derseniz o başka, şahsen ben başrol oyuncusu hatırına izledim, iyiki de izlemişim diyorum.

Yönetmen: Agnieszka Wojtowicz-vosloo
Müzik: Paul Haslinger

Filmi uzun zamandır bekliyordum ve nihayet izleme fırsatı buldum. Baştan itibaren şöyle söylemek istiyorum, biraz beklentim vardı filmden ama fazla değildi. Sonuçta trailer izlemiyorum desem de, merak ettiğim filmlerin acaba konusu nedir diye okumuyor da değilim. Okuduktan sonra herkes de oluşabileceği gibi bir takım beklentiler bende de oluştu ve hemen izlemeye koyuldum. Şimdi filmimiz;

Yakın bir gelecekte yapay organların üretimi ve satışı mümkün hale gelmiştir. Afrika’daki savaştan dönen Remy ve Jake bir şirkette Repo Men yani organ alan hastaların, şirkete olan borçlarını ödeyememeleri durumunda bu 2’li gidiyor ve ne pahasına olursa olsun organları geri söküyor. Rutin bir geri alma işleminde ortalık bir anda karışıyor ve Repo Men’lerimizden bir tanesine organ nakledilmek zorunda kalınıyor. Zaman geçtikçe borçları ödenmeyince Jake, repo men görevini üstlenmek üzere arkadaşı Remy’nin peşine düşer ve ortalık karışıyor. İçinde yer yer dram öğelerinin yer aldığı bir aksiyon filmine dönüşür.

Yukarıda belirttiğim gibi içinde hem aksiyon sahneleri, hem de dram öğelerini; teknolojik hayat ve güncel hayatı birleştiren izlenmesi hoş bir film oluşmuş öncelikle bunu söyleyelim. Daha sonra bu tarz filmlerin genel yapısından kaynaklanan ve benim inancıma göre asla önüne geçilemeyecek ve sorgulanması gereken bazı şeylerin olduğunu düşünüyorum. Eğer bu yazıyı biraz filmi ”kritik” etmek amacıyla yazıyorsak, işte bahsetmemiz gereken noktalardan birine geliyorum.

Çok merak ettim, neden herkesin organa ihtiyacı var gibi bir hava oluşturmak istemişler? Tamam, anlıyorum konu zaten bunun üstüne, herkes bu şirkete gelerek neden organ ihtiyacını karşılamak istiyor? O zaman hemen ardından bir soru daha sormak istiyorum. Neden yapay organ? Tamam, teknoloji inanılmaz bir derecede ilerlemiş olduğunu bize zaten gözümüze soka soka gösterdiler tamam ama sıkıntı bence burada başlıyor. Bunun geniş bir nedeni olmalı. Neden bu kadar geniş çapta bir organ yetmezliği-eksikliği oluşmuş? Sağlıksız beslenmeden sağlam organ mı kalmıyor? Radyasyondan dolayı herkesin organları mı yamuluyor? Hele sahnelerden birinde Beth vücudundaki parçaları saydıkça ben kendi içimden ” Terminatör filmine hoş geldiniz, perde 5 ” dedim. Burası biraz mantık dışı kalmış ki şu anda film benim düşüncelerime göre mantıkların dışına çıktı zaten. Hadi çıkmadığını varsayarak objektif bir biçimde yazmaya devam edersek, buranın biraz fazla abartıldığını söylemek istiyorum. Hatta daha iyisini söyleyeyim, fazla sorgulamayın.

İyi yanlarına gelelim hemen, öncelikle konunun orijinal olması gayet güzel. Orijinal diyorum kendi adıma çünkü bu tarz bir filmi daha önce izlememiş olmam bu filmi yeteri kadar orijinal yapıyor gözümde. Daha sonrası konunun belirli bir seyir halinde devam etmesi, yer yer dram öğelerinin dâhil olduktan sonra olayların bir anda hızlanması ama daha sonra tekrar normal seyir durumuna dönmesi gayet güzel olarak ayarlanmış. Sürekli aksiyon da bir yere kadar! Film tahminen 2 saat gibi bir süreyi kapsıyor (bakmadan söylüyorum). Bu 2 saat süresinde biten çekirdeğimin üstüne kola içmek için kalktığımı çıkartırsak hareket etmek istemiyor insan. Sürekli olay örgüsü devam ediyor, sahne üstüne sahneler devam ediyor ve kısacası hani kimyada bir terim vardır ya ”akışkan”, işte bu filmde aynen böyle olmuş…

J.Law ve F.Whitaker. F.W hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında. En iyiler ya da bayıldıklarım demiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında ama onun bütün filmlerini indirip izlemeye başladıkça gözümdeki seviyesi yavaş yavaş yükselişe doğru geçti. Filmi eğer izlemediyseniz dikkat edin, ya da izlediyseniz hatırlarsınız, ne kadar orijinal bir gülüş halinin olduğunu fark ettiniz mi hiç? Ya da yeri geldiği zaman sanki topuktan iğne yemişçesine donuk olarak bakabiliyor? Bunun dışında, dram gereken sahnelerde o yarım kapalı gözüyle attığı bakışları ve konuşurken hani rahat ”nigga” denilen hal ve ruhiyatı bize ne kadar doğal olarak yansıttığına dikkat edin lütfen. J.L ise, Sherlock Holmes’den sonra iyi oyunculuk performanslarına devam ediyor, kendisi çok sevdiğim ve beğendiğim bir aktör olmamasına rağmen, iyi iş çıkartmış.

Bu kadar yazdıktan sonra artık ufak bir spoiler vermenin zamanı geldi değil mi? Şurayı okurken filmin sonundaki Bath ve Law sahnesini (ne yaptıklarını söylememi beklemeyin!) heyecanla bekleyeceğini şu anda hisseder gibiyim. Lütfen filmi indirdikten sonra gidip en sonunu izlemek gibi bir hata yapmayın. Çünkü hazır yeri gelmişken burada belirteyim, film beklenmedik bir şekilde bitiyor. Burada bazı kısımları 2 ye ayıracağını düşünüyorum. Benim gibi sonu tatminkâr bulmuş ama filmin vasat olduğunu düşünenlerin sayısı kadar bu düşünceye bir o kadar da karşıt olacak seyirci kitlesini düşünüyorum. Kendi adıma söylemem gerekirse olmuş.

Sonuç; izleyin bir şey kaybetmezsiniz. Değişik bir konu ne de olsa, 2 saat gibi bir süre fazla uzun da değil. Yukarıda saydığım konuların dışında filmde göze batan bir mesele yok. Türkiye’de sinemalara geldi mi, ne zaman gelecek bilmiyorum ama aksiyon-dram birleşiminin denendiği bu filmi izleyebilirsiniz.

Notum 10/7.6

Filmde İtalya’da tatilde olan Amerika’lı kızın bir mektup bulmasıyla ve bu mektupda yaşanan aşkı ve aşıkları bulmak için yola çıkışı anlatılıyor.
Gary Winick’in yönettiği Letters To Juliet adlı filmin senaryosu Jose Rivera ve Tim Sullivan ,s,mlerine ait.
Filmin karakterleriyle beraber oyuncuları; Amanda Seyfried (Sophie), Marcia DeBonis (Lorraine), Gael García Bernal (Victor), Giordano Formenti (Viticoltore) ve Dario Conti (Peynirci)…

Babasını zaten hiç tanıyamadımız Jean Baptiste yetimhaneye yerleştirilir. Buradaki diğer çocuklar tarafından onun farklı olduğu hissedilir. Bu nedenle de pek sevilmez. Evet gerçekten çok farklı bir çocuktur o. Tüm dünyası kokulardır. 6 yaşına geldiğinde hala konuşamayan J,B metrelerce uzaklıktaki kokuları bile tanımaktadır.. Koklamak onun için büyük bir saplantı haline gelir. Bunun yanında bazı insani duygulardan yoksundur.
13 yaşında deri işleme atölyesine köle olarak satılır. Çok zor şartlara sahip bu yerde en fazla 6 sene yaşabilen diğer insanların aksine Jean uzun yıllar sadık ve çalışkan bir işçi olarak çalışır. Duyduğu her yeni koku onda müthiş bir haz uyandırır. Bu haz onu istemeden genç bir kızın katili yapar. Ellerinin arasında kalan cansız bedenden onu peşine sürükleyen o baş döndürücü koku yoktur artık. Kokuları kalıcı kılmanın bir yolunu aramaya karar verir. Bu yolculuğunda kendi kokusunun olmadığını farketmesiyle beraber doğumundan beri üzerine sinen “lanet”i de anlar.. Fransa’nın en pis kokan kasabasında dünyaya gelmiştir, kokusu olmadığı için insanların onu benimsemediği, kabullenmediği bu yüzden de sefil bir hayata mahkum olduğu izlenimini çıkarır. Kendine has bir koku yaparak insanlar arasındaki yerini almaya çalışır. Bunun içinde güzel kokan kadınlara ihtiyacı vardır, ve onların bedenlerine..

Filmi yüzeysel izlerseniz yada içecek bir şeyler almak için kalkıp da filmin ilk dakikalarını kaçırsanız sonu size son derece saçma gelecektir. Bu notumu da ekledikten sonra çok konuşmuş olmanın verdiği mahcubiyetle önünüzde saygıyla eğilip huzurlarınızdan ayrılıyorum efenim.

Yönetmen : Tom Tykwer
Senaryo : Andrew Bikrin,Bernd Eichinger
Oyuncular : Ben Whishaw,Dustin Hoffman.Alan Rickman.Rachel Hurd-Wood(..Ve Tanrı Kadını Yarattı),Gonzalo Cunill
Süre : 147 dk
Yapımcı Firma : Constantin Film Production

Birçoğumuz bu savaş hakkında belki de filmler sayesinde bilgi sahibi olduk. Ben bu konuda filmlerin özel bir yeri olduğunu düşünenlerdenim açıkçası. Fakat ilk başlarda çoğu film birer kahramanlık öyküsünden başka bir şey değildi. Amerikan ordusu Irak’a girer. Bir iki düzenleme yapar. Birkaç düşman öldürür. Kafasına göre istediğini yapar. Ve biz bunların tümünü hayranlıkla izleriz. “Vay be ne film, ne kahraman adamlar, insanları ne kadar düşünüyorlar, demokrasi için hayatlarını tehlikeye atıyorlar” falan deriz. İstenen de bu belki.

Fakat gittikçe bu düşünceyi yıkan filmler yapılıyor artık kanımca. Olaya daha objektif, daha aklı başında yaklaşan filmler yapılmaya başlandı. Aslında bu temada birçok film var ama aklıma ilk gelenlerden mesela Tanrının Vadisinde filminde, yapılanları bir babanın gözünden izledik. Oğlunu kaybeden acılı baba bir sorumlu ararken yapılan yanlışlara tanık olur ve ”evet yanlış yapmışız.” der. Veya Yeşil Bölge filminde sözde kimyasal silahları ararken aslında bütün bunların birer göstermelik sebepten başka bir şey olmadığını anlayan askerleri izledik. Ya da Oscar ödüllerine damgasını vuran Ölümcül Tuzakta, Tanrının Vadisinde filminde olduğu gibi Irak’taki Amerikan askerlerinin yaşadıkları travmalara şahit olduk. Askerler aldıkları eğitimler sonucu birçok yeti kazanırken birçok insani duygularını da kaybediyorlar. Ve öldürdükçe farklı varlıklara dönüşüyorlar. Bütün bunlar onlarda travmalara sebep oluyor. Filmler her ne kadar doğru noktalara temas etseler de kendi bakış açılarından bunu yaptıkları için biz sadece Amerikalıların orada neler yaşadığını görüyoruz. Yani onlar öldürdükleri için travma geçiriyorlar ve biz bunları dram tadında seyrederken biri de çıkıp “ya bunlar tamam da, öldürülenler ne halde, onlara ne oluyor” demiyor. Objektif ama tek taraflı. (Ki bu ne kadar objektifse artık)

İşte Jarhead filmi de bu konuyu kendisine ağırlık merkezi kabul etmiş bir psikolojik-dram filmi. Her ne kadar savaş filmi gibi dursa da öyle değil bence. Bir tabur askerin aldıkları eğitimler sonucu götürüldükleri çöldeki hayatlarını izliyoruz iki saat boyunca. Yaşadıkları drama ortak oluyoruz(!) Çoğunun psikoloijleri bozuluyor, dengeleri altüst oluyor, birbirlerini öldürecek hale geliyorlar. Ailelerinden çok nadir haber alabilen askerler, bu özlemi nasıl bastıracaklarını düşünürken bir yandan da sevdikleri kişileri başkalarına kaptırdıklarını düşünmekten de kendilerini alamyorlar ve nitekim de birçoğu kaptırıyor da. Tek istedikleri artık gerçek bir savaş olan bu askerler bir anlamda ölüm makinelerine dönüşüyor. Bir insanı öldürmekten başka bir şey düşünemez hale geliyorlar.

Yer yer Full Metal Jacket’i anımsatan bu Sam Mendes filmi, başrol oyuncusu Jake Gyllenhaal’in de en başarılı performanslarından birini izleme şansını sunuyor bize. Jarhead ismi de filmde askerlerin saç stilini anımsatan reçel kafa anlamına geliyor. Savaş isteyen asker psikolojisini anlatan Jarhead izleyenler için farklı bir deneyim olabilir.İyi seyirler…

Riskleri göze alarak tüm sorunları çözebilme yeteneği sayesinde patronun gözdesi halini almıştır. Bir gece, aslında başkasının ilgilenmesi gereken sorunu kendisi çözer. Çözer ama bu kez başına büyük bela aldığının farkında değildir.
Yaşlı patron Baek (Jeong-min Hwang), 3 günlüğüne Shanghai’ya gideceğini ve bu süre içinde kendisinden oldukça küçük yaştaki sevgilisi Hee-soo (Shin Min Ah)’yu, herhangi biri ile görüşüp görüşmediği konusunda izlemesini, eğer böyle bir durum olduğunu anlarsa da, hemen işlerini bitirmesini ister.

Hee-soo ile bir bahane uydurarak görüşür, kendisini patronunun gönderdiğini ve ondan; Hee-soo’ya şoförlük yapmasını istediğini söylese de, Hee-soo teklifi kıbarca geri çevirir. Bunun üzerine 3 günlük kısa takip başlar. İlk 2 gün herhangi bir sorun görmeyen Sun woo; 3. gün kızı sevgilisiyle birlikte evinde yakalar. Fakat patronunun isteğini yerine getiremez, çünkü o güne kadar hiç aşık olmayan Sun woo, Hee-soo’dan hoşlanmıştır. Bir defalığına affettiğini; patrona bu durumu anlatmayacağını, fakat sevgililerin ayrılması gerektiğini söyler ve oradan ayrılır.

Patronun emrine itaatsizlik, aynı zamanda başkasının görevini üzerine alarak çözdüğü o basıt sorun katlanarak , içinden çıkılmaz bir hal alacak, üstelik bunu belki de canı ile ödemek zorunda kalacaktır.

Filmin başrolünde Lee Byung-hun var. Onu artık anlatmaya gerek duymuyorum. Kesinlikle başarısının sırrı o hüzünlü gözlerinde diye düşünüyorum.

Patronun küçük sevgilisi rolünde , uzakdoğu filmlerini ayrımsız izleyebilen erkek seyircilerin kesinlikle pek sevdiği Shin Min ah var. Tadından yenmez yani.

Tavsye ederim.

Bebekken geçirdiği bir hastalık sonucu kör ve sağır olan Michelle adında küçük bir kız ile ona insan gibi yaşayabileceğini gösteren hocası Debraj’ın öyküsü, bildik kalıpların dışında bir diyalogu anlatıyor.

Anlatmaya çalıştığı dramatik hikaye, tiyatral oyunculuk gösterileri, yerinde mekan-ışık seçim ve çekimleri bir yana Black filmini izlediğim süre boyunca düşüncemi meşgul eden Hint diline dair sözcüklerin yumuşak ve şiirsel tınısı oldu. Çünkü film, Hint-Amerikan ortak yapımıydı ve hikaye kahramanları cümlelere Hintçe başlayıp son kelimeleri İngilizce olarak tamamlıyorlardı çok zaman. Geçmişinde uzun zaman İngiliz sömürgesi olarak kalmış Hindistan’da çekilen Black için bu tavrın kasıtlı olarak sergilendiğini, aslında yerel nüfusun büyük çoğunluğunun saf denilebilecek şekilde Hintçe konuştuğunu, hatta dünya üzerinde en çok insanın konuştuğu ikinci dilin Hintçe olduğunu öğrenince içim rahatladı. Tüm dünyanın tek bir dil konuşması bir kabus olurdu ancak.

İlk cümlelerimden de anlaşılabileceği üzere, hakkında söyleyeceklerim zihnimde belirmeye başladığı andan itibaren, filmi övmek ile yermek arasında gidip geliyorum. Zira hiç de arkası boş bir film değil, idealist, kuvvetli bir anlatımı var ve bunu sevdim. Öte yandan ortaya koyduğu felsefenin bazı kısımları tam manasıyla ahmakçaydı, böyle bir manevi körlüğe sinirleniyor insan izlerken.

Filmde yer alan aktör ve aktrislerin, abartılı tavırlarına rağmen bir hayli başarılı olduğunu söylemeliyim. Michelle’in küçük hali Ayesha Kapoor, karanlığın içinde kaybolmuş, öfke ve isyan içindeki küçük kızı son derece doğal bir şekilde oynuyordu. Rani Mukherjee de aynı inandırıcılık içinde bir yetişkin olan Michelle’in duygularını perdeye yansıtırken, sadece yürüyüş şekli biraz göze batıyordu. Kör ve sağır bir kadını oynuyor olmasının, paytak ve yaylanır gibi yürümesini gerektirdiğini sanmıyorum. Amitabh Bachchan ise görmüş geçirmiş, bilge Debraj karakteriyle mükemmel uyum sağlamış, halinden geçen binbir çeşit ifadeyle oyunculuk dersi veriyordu. Özellikle onu izlemekten büyük keyif aldım filmde.

Black, Hintli yönetmen Sanjay Leela Bhansali’nin özene bezene çektiği, Doğu felsefesine yaslanan diyaloglarıyla derinleşen, güzel bir film. İzlemeye değer.

Film bu üçlü ve diğerleri arasında, gayet sade, gayet içten ve samimi geçiyor. Yoksul köy kasabasında, çocukların o çok “çıkarsız” yaşantıları; eğitmenlerin, neredeyse sıfır aktivite olan bu köyde ; birbirleri ile olan insani ilişkileri, öğretmen-öğrenci arasındaki o kaçınılmaz yakınlık; ve tabii ki, öğrencinin, genç öğretmene duyduğu o çocuksu aşk.

Eski yılların yapımlarını izlemek beni cezbetmez. Bu filmi de “hadi seyredeyim de, Temmuz ayında filmleri izlenecek Byung-hun Lee filmlerimden biri daha eksilmiş olsun” zihniyeti ile izlemeye başladım. Ama farkettim ki, egitmen-öğrenci arasında geçen kurguları ben zaten severmişim. Sydney Poitier’in “Sevgili Öğretmenim” filmi unutulmazlarım arasındadır örneğin. Ve tavsiye ederim.

Byung-hun Lee’nin “tıfıl” olduğu zamanlarından bir filmdi. Ancak, onun çocuksu mimiklerini 2010 yapımlarında nasıl görebildiyseniz, bu yapımda da görebilirsiniz.
Açıkcası, kendimi öğretmen kang’in yerine koydum O yoksul köyde ; bir öğretmen olsaydım diye..
Bu bile, film izlemeniz için bence yeterli bir gerekçe. Kendinizi O’nun yerine koymaktan alıkoyamadığınız filmler gibi…

Bu iki ismin yanında Çetin Tekindor, Melisa Sözen ve Okan Yalabık gibi bir çok başarılı isim de menüye dahil. Kadro sağlam der gibi sesler duyuyorum…

İlk başlarda komedi filmi gibi algılanan Av Mevsimi, bu önyargının aksine oldukça heyecanlı ve sürükleyici bir polisiye filmi.

11 Aralık 2010 da vizyona girmeye hazırlanan Av Mevsimi adlı filmin elimize ulaşan basın bülteni;

Yavuz Turgul, Yeni Filmi “Av Mevsimi”ni Akılda Kalan’da Anlattı.

Ünlü yönetmen Yavuz Turgul, 08 Temmuz Perşembe akşamı Nuriye Akman’ın Trt Haber’de sunduğu Akılda Kalan programına konuk oldu. Medyadan yıllarca uzak duran ve bugüne kadar filmleri ile ilgili çok az röportaj veren Turgul, yeni filmi “Av Mevsimi”ni Nuriye Akman’a anlattı.
“Av Mevsimi”nin yaratım sürecinde hiçbir şeyin peşinden gitmediğini söyleyen Turgul, “Bir temadan hareket etmem. Akıl fikirden ziyade, hikâyelerimi sezgi ile oluşturmaya gayret ederim. Her yazdığım hikâyenin içinde her şey kendiliğinden gelişir ve oturur” dedi. Turgul, filmin hikâyesini ressam Yavuz Tanyeli’nin bir desen çalışmasından ilham alarak oluşturmaya başladığını söyledi.

Yavuz Turgul, Nuriye Akman’ın Şener Şen ile ilgili sorusuna “Filmi tabi ki Şener Şen üzerine yazdım. Ama Av Mevsimi’nde çok karakter var. Eşkıya ya da Gönül Yarası filmlerindeki gibi tamamen Şener Şen’e yaslanmıyor. Kahramanlar arasında en önde duran tabi ki Şener Şen.” diye yanıt verdi.

Seri katil hikâyelerini beğendiği için polisiye bir film yapmak istediğini belirten Turgul, “Bu coğrafyanın bir polisiye filmi olur mu?” diye düşünerek yola çıktığını söyledi.
Turgul, Cem Yılmaz’ı oyuncu olarak seçmesi ile ilgili ise “Artık her türlü filmi yapma hakkı kazandım. Bu nedenle kimsenin filmime getireceği şeylere çok ihtiyacım yok. Hayatta sadece iyi oyuncular aradım.” dedi.

Turgul, senaryolarındaki karakterleri oluştururken, derinleşmek için cesur olmak gerektiğini söyledi ve “Cesaretimin örnekleri sadece filmlerim kadarsa, bunlar çok cesur filmler değiller. Ben Marquis De Sade, Lord Byron ya da bir Dostoyevski değilim. Onlar karabasanlarla, karanlık koridorlar içinde yürümüş insanlar. Bu çok büyük bir cesaret ister. Kendi insanlığını paramparça yapmak ve oradan tekrar doğabilme cesareti…” dedi.

Filmin resmi sitesi…

Lisbeth Salander (Noomi Rapace), dünyevi karanlığı paylaşan bireylerden yalnızca biri. Babasının annesine olan tacizleri, tecavüzleri ve şiddeti bir gün dayanılamaz hale geldiğinde, onu benzin döküp yakmaya çalışarak geleceğini gölgeye bırakıyor. Akıl almaz yasadışı bir örgütün üyesi olan babası, Lisbeth’in 12 yaşında akıl hastanesine kaldırılmasını sağlar ve tacizci bir doktorun eline bırakır.

Yılları üstünden nasıl attığını bilemediğiniz ejderha dövmeli kız, hayata isyankar bir bakış açısıyla yaklaşır haldedir. Bunu makyajı ve giyim tarzıyla çekinmeden dışarı yansıtıyor. Ama dışarı yansıtmayı sevmediği iç dünyasında çok zeki biridir. Başarısını bilgisayar hackleme üzerinde yıldızlandırıp hayatını kazanırken hiç tahmin edemeyeceği bir soruşturmanın içinde bulur kendini. Mikael Blomkvist (Michael Nyqvist) adlı yazar bu soruşturmada Lisbeth’in yardımı için onun kapısına kadar gider.

Blomkvist ise idalist bir yazar olup Millenium adlı bir dergide yöneticilik yapmaktadır. Dergi büyük ve gizli yolsuzlukları, düzenbazlıkları, sahtecilikleri açığa çıkarıp insanların ilgisini çekmektedir. Dört kişilik bir ekipten oluşan dergi, her türlü gizlenmeye çalışan bilgiyi açığa çıkarmak için tek vücut olarak çalışıyor. Bunu yaparken de tüm tehditlere göğüs germek zorunda kalıyorlar. Kimi sağ kalmayı başaramıyor.

Soruşturmanın ne olduğunu ve nasıl çözüldüğünü anlatıp film hakkında ipucu vermek istemiyorum. Zaten Lisbeth’in hayatı bu filmle sona ermiyor. Film, Stieg Larsson adlı İsveçli bir yazarın üçleme romanlarından İsviçre’nin beyaz perdesine yansıtılmıştı. Serüven ilk olarak The Girl With The Dragon Tattoo (Ejderha Dövmeli Kız) filmi ile başlıyor, ardından The Girl Who Played with The Fire ve The Girl Who Kicked Hornet’s Nest serileri ile de son buluyor. Aslında film dördüncü ile devam ettirilebilirdi, fakat yazar üç romanını dahi bastıramadan vefat ediyor. Ne yazık ki yakaladığı bu başarıya tanıklık edememiş. 2009 yılında üçlemeyle sinemayla buluşan filmler, kitleler tarafından büyük bir beğeni kazandı. İlk filmlerinde 4 ödül kazanarak bu başarıyı taçlandıran ekibin yönetmeni Niels Arden Oplev. Devam filmlerinde ise aynı yönetmen görev almamış. Bu da demek oluyor ki devamlarının aksine farklı bir yönetmenin tadına bakacaksınız.

Lisbeth’in imajı ve oyunculuğu izlenmeye değer. Biseksüel bir hatun olması sanırım izleyip yorumladığım filmlerin çoğunun ortak noktalarından biri. Bilerek seçmiyorum, tamamen tesadüf :) Demek ki ‘farklı’ bakış açısına sahip olan ve sıradanlığı takip etmeyen filmler daha ilgi çekici oluyor. Gelecekte ne olacağını tahmin edebileceğiniz filmin aynı zamanda kitapları da mevcut, daha çok detaya inebilmek için onlara göz atabilirsiniz. Mesela ben hala neden ejderha dövmesi yaptırdığını bilmiyorum, bu yüzden kitaplarda bu sorunun cevabını arayacağım. Belki de cevabı yoktur…

Sevgiler.

Filmimiz 1988 Yılı ABD/ İngiltere yapımı. Reuben James ingiliz hava kuvvetlerinde gurur verici hatıralarını geride bırakıp daha önce çeşitli nedenlerle ordudan ayrılan askerler arasında yerini alır. En yakın silah arkadaşı Fisher cephede onun hayatını kurtarmak için bir bacağını kaybetmiş, gazi maaşıyla geçimini sağlamaya çalışan, borç batağına batmış ve bunalımıyla birlikte kendini içkiye vermiştir. Reuben daha önce yaşadığı bu kentte bıraktığı hiçbir şeyi eskisi gibi bulamaz. Çocukların hırsızlığı oyun olarak gördüğü doğru olanın kabul görmediği bir yere dönüşmüştür bu yer. Ordudan ayrılan arkadaşları cephede omuz omuz şavaşırken daha sonra hayat seçimleriyle karşı taraflarda yer almaktadır. Bu da Reuben i bir ikilemin içine çeker.
Fakat daha önce kendine sorması gereken yıllarca “ne” uğruna canını hiçe saydığıdır.

Reuben için yolunda gittiği görünen tek şey aşk hayatıdır. Bir tesadüf sonucu tanıştığı Stayce ile güzel bir birlikteliğe adım atarlar. Böyle de sürmesi umulur ancak Reuben eline bir daha delikli demir almaması bir şarttan öte istektir karşı taraf için. Zaten adamımız da tek zenci olarak görev aldığı ordudan bu niyetle ayrılmıştır.

Reuben ve Fisher’in daha önce planladığı hatta biletlerini bile aldığı Paris gezisine Fisher’in eşinin 4.yada 5. çocuğunu doğurmasıyla suya düşer. Reuben de bu geziye yariyle gitmeyi planlar pasaport başvrusunda aldığı cevap mektubunda yıllarca onuruyla hizmet verdiği, gözünü kırpmadan ölümlere yürüdüğü ülkesinin aslında onu kendi vatandaşı olarak bile görmediği ortaya çıkar. Bu cevap karşısında Rubin için değer yargıları tamamen değişir. Ülkesi tarafından ihanete uğradığını düşünen, iş bulmakta zorlanan Reuben, duygusal açıdan patlamaya hazır bir saatli bombaya dönüşür. En iyi arkadaşı gözlerinin önünde vahşice öldürüldüğünde ise adaleti tek başına sağlamak isteyen silahlı bir zalime döner.

Biraz durağan bir film olmasına rağmen etkileyici bir yapıt kanaatime göre. Tavsiye ediyorum. İyi seyiler..
Martin Stellman
Senaryo: Martin Stellman, Trix Worrell
Oyuncular: Denzel Washington, Bruce Payne, George Baker, Dorian Healy
Yapım: 1988, ABD / İngiltere

Hayatı nasıl yaşarız? Ya da ne için? Amaç ne?
Herkesin dini inançları veya kültür farklarından dolayı belli gayelerinin dışında umutları, hayalleri vardır. Bunların dışında olan tutkular, egolar, hobiler ve kulvardaki diğer rakiplerimizden bir adım daha ileride olabilmenin azmi ile hayallerimize yönlenir, yada o yönün kölesi olabiliriz. Ne kadar itiraz etsek de, kimseyi kendimizle mukayese etmesek de, bir önceki başarımızın rakibi oluruz… Bunu hayatın her dönemi ve her basamakta yapmaktayız.

Harika bir akşam yemeği bir kaç gün sonra kimin aklında kalır, periodik zamanlarda tekrarlamazsak? Ya da harika bir ilişkinin ardından bir sonraki gecede daha iyi bir performans yakalayabilmek ve bunu sürekli yapabilmek. Aslında en büyük rakibimiz, bilakis biziz…

George Clooney’ın de bir tutkusu, bir hedefi vardır. İşi gereği, işlerinden topluca çıkartılan insanlara yeni hayatlarına alışmaları için yardım etmekte, işten çıkartılış aşamasını bu konudaki disiplin ve tecrübelerini kullanarak belli bir prensiple büyük patronların yerine yapmaktadır. İnsan psikolojisini çok iyi anlayan ve işinde çok başarılı olan Clooney’in asıl zevki, kendini tatmin ettiği yer burası değil, buraya gelinceye kadar kat ettiği yoldur.
Her sene binlerce mil havada kalırken, senenin 47 berbat gününü evde geçirmiş olmanın kötü bir duygu olduğunu bile ifade etmektedir. Büyük hedef ise; hava sahasında en uzun yolu kat edip, ismini yolcu uçaklarının, hava limanlarının şeref listesine yazdırmaktır. Ve diğerleri…

Görmelisiniz, herşey olması gerektiği gibi ne eksik ne fazla bir bavul bir ceket, hava alanlarının onur üyesi bir adam. Neredeyse gözü kapalı uçağa binebilen dakik bir seyahat adamının düşündüğü ve zevk aldığı tek yer 1. sınıf yolcu koltuğu ve kat ettiği yoldur.

Hayatı herşey yolunda, yolcu koltuğunda devam ederken biraz aşk, biraz hüzün, biraz da kitlesel mesajdan sonra “Keyifli filmmiş” diyebildiğim bir film oldu.

Bahsetmeden geçersem samimiyetime ihanet etmiş olurum, “Eğer izlemediyseniz, George Clooney’in Neredesin Birader filmini de kesinlikle izleyin” :)

Günümüz Almanya’sında otokrasi yönetiminin Hitler ardından bir daha söz konusu dahi olmayacağını düşünen bir öğrenci grubu ve bahsi geçen otokrasi dersini bir haftalık proje şeklinde vermesi gereken bir öğretmen. Bu öğretmen, Rainer Wenger (Jürgen Vogel), aslında Anarşi dersine girmek ister o bir haftada, fakat ona otokrasi verilir.

Öğrencileriyle farklı bir ders işleyip onlara farklı bir tecrübe yaşatmayı amaçlayan öğretmen, onları sosyal bir gruba dönüştürmeye başlar. Önce birey olarak değil, grup olarak hareket etmeyi öğretir. Bunu haddinden fazla benimseyen öğrenciler, bir gruba ait olmanın sevinciyle farklı bir oluşuma dönüşmeye başlarlar: herkesin beyaz gömlek giymesi, grubun bir logosunun olması, hatta bir çeşit selamlaşmanın bile bulunması en önemli göstergelerinden biridir.

Ergenlik çağlarında olmanın verdiği hormon dengesizliği ve aile düzensizliğinden dolayı çoğu öğrenci için oluşturdukları Dalga (Die Welle) adlı grup ellerindeki tek varlıktır. Birbirlerinin arkasını kollayıp kendi düşüncelerini paylaşmayanlarla kutup savaşlarına girmeye başlayan gençler, gitgide yayılmayı hedef edinirler. Öyle ki, okulda Dalga grubuna üye olmak artık popüler bir hal almaya başlar.

Daha önce otokrasi dersine kısa bir süre için katılan ve ardından saçma bir fikir olduğunu düşünüp ayrılan Karo ve Mona, Dalga hareketine karşı duruş sergilemeye başlarlar. Aslında düşünürsek eğer, onlar da bir grup haline gelmiş oluyorlar böylece, ama düşünceleri haksızlığı ve kutuplaşmayı yok etmek üzerine kuruludur. Karo ve Mona’nın Dalga’yı kötüleyen bir ilan bastırıp ortalığı karıştırmasıyla olaylar artık çığrından çıkmaya başlar…

Öğrencilerin lider vasfıyla seslendikleri Herr Wenger (Bay Wenger), deneyinin ulaştığı noktanın zarar vermeye başladığını ilk başta sevgilisinin onu terk etmesiyle farkeder. Öğrencilerin yorumlarıyla Dalga hareketine ne kadar kapıldıklarını görünce, geri adım atmaya karar verir. Fakat geri adım atmak hiç de tahmin ettiği kadar kolay olmuyor, çünkü bir canavar yaratmıştır… Devamı filmde :)

The Wave adlı kitaptan uyarlanmış bir deney filmi olan Alman yapımı Die Welle, insanların kolayca manipüle edilebildiğini kanıtlayan bir yapıt. Film iki farklı psikolojik açıya sahip: yalnız olduğunu hissedip ilgiye ihtiyaç duyan insanlar ve ilginin sürekli üstünde olmasını sevip kaybedince dengesini de kaybeden insanlar. Farkında olmasak bile, ne kadar bireysel olmaya çalışsak da aslında bir gruba aitiz.

Peki doğru olan bu mu? Yalnız kalmamak için sosyal bir gruba katılmalı mıyız? Ya da menfaatlerimizi gözeterek sosyal akımları desteklemeli miyiz? Bir gruba ait olmak için aslında yapmayacağınız davranışları benimsemeli miyiz? Bu sorular ve türevlerinin cevapları filmin içinde küçük veya büyük sahnelerle verilmeye çalışılıyor. İnsanın hiç olmayacağı birine dönüşmesini izlemek kendinize çeki düzen vermenize ve pişman olacağınız şeyleri yapmamanıza yardımcı oluyor. En azından bu yönde düşünmeye tetikleyen bu filmi arşivinize ekleyebilirsiniz.

Öte yandan, Dennis Gansel tarafından yönetilen film 2008 yılında beyaz perdeyle buluşmuştu. Almanya sinemalarında 10 haftada 2.3 milyon seyirci tarafından izlenen film aynı zamanda IMBD tarafından 7.5 ile oylandı. Filmin adı Türkçe’ye aslında Dalga diye dönüştürülmeliyken, neden Tehlikeli Oyun olarak çevrildiğine mantığım el vermiyor. Bilmenizi isterim ki, filmin yönetmeni Dennis Gansel, bu filmle İstanbul Uluslararası Film Festivali’nde jüri özel ödülüne layık görülmüştü.

Sevgiler.

Yargıç , o bilgi ile ilgilenmese ve bu bilgilerin tamamen tesadüf olduğunu düşünse de; karısının öldürülmesi ve o sıralarda karısını öldürmekle suçlanan Profesor Ki-chul Sohn’un da davasının sürmesi arasında bir bağlantı oluşmaya başlar. Gazeteci ve tutuklu olarak yargılanan Profesor’un iddialarına her ne kadar inanmayı reddetse de, bir süre sonra bu bağlantıları incelerken bulur kendini.
Bağlantı; 30 yıl önce, kendisi ile aynı tarihte En genç Yargıç olarak atanan Han Sang Jun’un, genç yargıç Seok-hyeon Kim (Jin-hee Ji) ile benzer bir hayat yaşaması, karısının öldürülmesi ve dahası ile ilgilidir.

Film kesinlikle 2010′un harika yapımlarından biri. Heyecan hiç duraksamadan sürerken, izleyici olarak kendi “katil kim” seçiminizi yapıp, tam bir dedektif oluyorsunuz diyebilirim. Üstelik, filmin kurgusu o kadar başarılı olmuş ki, finale kadar nefessiz izlediğiniz her sahnenin, her sorunun cevabını alip tokat üzerine tokat yiyorsunuz. Ve ayrıca, “işte final geldi” dediğiniz an; aslında sağlam bir tokatla “bambaşka bir final”e hazırlandığınızı anlıiyorsunuz.

Seok-hyeon Kim rolünde; Ru guo · Ai ( Perhaps Love) [2005]; Spring Days (Bom Nal) [2005] yapımlarıyla hatırlayacağımız Jin-hee Ji var. Özellikle, Boom nal dizisini halen izliyor olmamın da verdiği bir şansa sahip oldum. Çünkü dizideki performansını , Parallel Life filmiyle kesinlikle 5′e katlamış bir oyuncu olduğunu gördüm.

Filmde beni elbetteki “final” kadar etkileyen sahneler vardı. Heyecan ve gerilim dozu yüksek türde bir film olmasının yanı sıra, gerçek hayat ile olan kurgu bağlantıları ( Abraham Lincoln ve J.Kenedy’nin ölümleri arasındaki müthiş paralellik örneğin) kesinlikle filmin başarısında büyük katkı payı olan faktörler.
Kore sineması, 2010′da gerçek anlamda Hollywood’u katlaya katlaya giriş yapmış bir sektor diyebilirim.

Bu film kaçmaz…

Efendim, Alacakaranlık Efsanesi: Tutulma (The Twilight Saga: Eclipse) filminde Bella, herzamanki gibi tehlike altındadır. Bir yandan hayatta kalma mücadelesi verirken, bir yandan da Edward ve Jacob arasında seçim yapmak zorunda kalacaktır. İki aşık ayrı ırkın Bella’yı kazanmak için herşeyi yapabileceği aşıkardır. Bu aşk kapışmasının sonucunda vampir ve kurtadamlar arasındaki yüzyıllardır süre gelen şavaşı tetikleyeceğide gerçeğide ortadadır. Mezuniyet yaklaşmakta, Bella’nın kafasında birbirinden çelişkili ve tehlikeli cevabı olmayan sorular vardır. En önemliside ölüm yada yaşam.

Yönetmenliğini David Slade’in yaptığı filmin senaryosu Stephenie Meyer (+Kitap) ve Melissa Rosenberg yer almakta. Yapımcı Karen Rosenfelt, Wyck Godfrey, Greg Mooradian ve Mark Morgan. Dağıtımı ise Tiglon üstlenmekte.
Alacakaranlık Efsanesi: Tutulma (The Twilight Saga: Eclipse) filminin geniş kadrosu;
Robert Pattinson, Kristen Stewart, Ashley Greene, Taylor Lautner, Dakota Fanning, Kellan Lutz, Jackson Rathbone, Nikki Reed, Anna Kendrick, Peter Facinelli, Elizabeth Reaser, Billy Burke, Michael Sheen, Jodelle Ferland, Cameron Bright, Alex Meraz, Michael Welch, Kirsten Prout, Charlie Bewley, Xavier Samuel, Justin Chon, Gil Birmingham, Bronson Pelletier, Sarah Clarke, Daniel Cudmore, Christopher Heyerdahl, Chaske Spencer, Kiowa Gordon, Jack Huston, Tinsel Korey, Tyson Houseman, Catalina Sandino Moreno, Booboo Stewart, Julia Jones, Sabrina Frank, Monique Ganderton, Jamie Campbell Bower, Luisana Lopilato, Bryce Dallas Howard ve Christian Serratos.

İyi seyirler.

Fragman-2

Hayatina devam etmek zorunda olan Han-kyu Lee (Kang-ho Song); 3 kişiden oluşan ekibiyle Ulusal Birlik Örgütü isimli bir ekip kurar ve evlerinden kaçan kadınları, geri getirerek para kazanmaya çalışır. Bu işlerden birinde, 6 yıl sonra, Ji-won Song (Dong-won Kang) ile yeniden karşılaşacak ve olaylar tekrar cereyan etmeye başlayacaktır.

Thirst (Bakjwi – Susuzluk) [2009] filmindeki performansından hiç hoşlanmadığım Kang-ho Song; bu filmde Han-Kyu Lee rolü ile kesinlikle göz dolduruyor.

Jeon Woo Chi; The Taoist Wizard [2009]; Geu non moksori (Voice of a Murderer) filmlerinden anımsayacağımız Dong-Won Kang ise kesinlikle oyunculuğunu izlemenizi tavsiye edeceğim türden bir aktör.

Film genel hatları ile heyecanlı frenlemeden kurgulanmış, görüntü yönetmeninin ellerine sağlık, detayları izleyici ile buluşturup, aksiyon ve dramı izleyicinin keyif masasına koymayı bilmiş.

2010 yapımları arasında izlediğim en iyi filmlerden biri diyebilirim

Sütçü Tevye’nin hikâyesi; 1905 Rusyasında geçer, kitaptan uyarlama, müzikal filmlerden biridir. 

1972 yılında ise Hulki Saner tarafından Türk versiyonu çekilen filmde de Sütçü Tevye’yi, Cüneyt Gökçer oynamıştır ve geçen senelerde sonlanan “Elveda Rumeli” isimli dizinin tabanını da aslında sütçü Tevye’nin öyküsü oluşturur.

Gelgelelim orijinal “Fiddler on the Roof” müthiş müzikaline:

Norman Jewison tarafından yönetilen müzikalin çarpıcı şarkı sözleri Sheldon Harnick’e ve etkileyici müzikleri Jerry Bock’a aittir.

Kızları ve karısı ile fakir ama mutlu bir adamdır Tevye. Kızları evlenme çağına gelince anlayacaktır ki senelerini verip, besleyip büyüttüğü, koklamaya kıyamadığı kızlarını hiç tanımadığı adamlar, tabiri diğer “elinoğlu” sorgusuz sualsiz yuvadan uçuracaktır. Kızlarının mutlu olması için isteklerini kabul eder… Bir kızı hariç:

“Balık kuşa âşık olabilir fakat yuvaları neresi olacak?” unutulmaz sözü;  Sütçü Tevye’nin; bir Hıristiyan genç ile hayatını birleştirmek istediği, Yahudi gelenekleri ile büyüttüğü kızına söylediği son sözdür. Bu sözden sonra, o gençle evlenen kızını, içi kan ağlasa da affetmez.

Filmin müzikleri ne kadar muhteşem olsa da; Topol Brecht (Sütçü Tevye)’in performansının yanında sönük kalmakta :) Wedding Dance’ı asla kaçırmayın derim. Bence filmin en unutulmaz sahnelerinden biriydi düğün dansı.

Filmin sonuna doğru, senelerce yaşadıkları köyü boşaltmak zorunda kalmaları ve o karelerdeki eşyalarını toparlayıp, dostları ile vedalaşma sahneleri ise insanı derinden etkiliyor.

IMDB Puanı : 7.7/10 olan filmin “En İyi Film” ve “En İyi Yönetmen” de dahil olmak üzere sekiz Akademi Ödülü adaylığı, 1971 senesine ait de 3 Oscar’ı bulunmakta (En İyi Sinematografi  ·  En İyi Müzik  ·  En İyi Ses) .

“Ah bir zengin olsam!” demeden önce düşünelim:

Gerçekten;  zengin ama mutsuz olmak mı? Yoksa Fakir ama mutlu olmak mı isteriz?

Neden sadece bu iki ihtimal?

Aslında zengin ve mutlu olmak en güzeli ama Tevye’nin başına gelen dördüncü ve en kötü ihtimal; fakir ve mutsuz.

Saygılarımla

Lavinya Öz.