Bu gösteriye bizzat Lumiere Kardeşler tarafından davet edilen İlizyonist Georges Melies sahnede gördükleri karşısında şaşkına dönüp tam anlamıyla büyülenmiş ve o gün tüm sinema tarihini yazacak ve bu tarihin nasıl şekilleneceğini belirleyecek birbirinden farklı fikirlerle salondan ayrılmıştı. Sahnede gösterilen filmde kalabalıklar perdeye doğru yürüyor, taşıt ve insan trafiği büyük bir caddede akıyor ve son olarakta büyük bir yük treni perdeye doğru hızla yol alıyordu. Gösteriyi izleyenlerin verdiği ilk tepki büyük bir şoktu…

Sinematograf adını verdikleri icatlarının geleceğinin olmadığını söyleyen Lumiere Kardeşler. Bu büyülü makineyi Georges Melies’a satmayı reddetmişlerdi. Georges Melies’a verdikleri cevap şöyleydi ‘Delikanlı paranı sokağa atma. Bu aygıt bir süre bilimsel bir merak konusu olur sonra unutulur, hiçbir geleceği yok’…

Georges Melies Lumiere Kardeşlerle aynı fikirde değildi elbette ve o gün sinema tarihine sinemanın kendisine ve tüm dünyada aynı aşkla filmleri izleyen birbirini asla tanımamış milyonlarca sinefili gönülden bir bağla birbirine bağlayan Hugo Cabret adlı filmin yapım hikâyesi de başlamış oldu. Sinemaya adanmış bir hayat ve o hayata adanan bir film. Hugo Cabret…

Sinemanın hakkı teslim edilmemiş dahi çocuğu: Martin Scorsese;70’lerde Taksi Şoförü(1976) ve New York New York(1977) 80′lerde Kızgın Boğa(1980) Paranın Rengi(1986) 90’larda Sıkı Dostlar(1990) Korku Burnu (1991) Casıno(1995) gibi başyapıtlara imza atan büyük usta artık ilk 10 yılını geride bıraktığımız 2000′lerde ise Newyork Çeteleri,  Göklerin Hâkimi, Köstebek gibi yapıtları beyazperdeye armağan etti.

Sicilya’dan ABD’ye göç eden İtalyan bir ailenin üçüncü kuşak temsilcisi olan Scorsese Newyork un İtalyan mahallesinde büyüdü ve gençliğinin birçok anısı filmlerindeki gerçekliğe de yansıdı. Öyle ki yönetmenin anlattığı mafya hikâyelerinde sert gangster karakterlere her zaman İtalyan asıllı aktörler hayat vermiştir.

Çocuk yaşta astım olmasının da etkisiyle diğer çocuklar gibi yaşayamayan sanatçı babası ile birlikte haftada iki kere gittiği sinemadan çok etkilenmiştir. Öyle ki yıllar sonra yaptığı bir söyleşide çocukluk anılarını anımsamaya çalıştığında gerçek olaylarla John Ford un yâda Fuller in filmlerindeki sahnelerin birbirine karıştığını söylemektedir. Ustanın sineması her zaman büyük bir sinema ve sanat aşkıyla kotarılmıştır.2004 yapımı Göklerin Hâkimi adlı filminde yönetmen Howard Hughes’ın hayatını konu alan biyografik filmle büyük bir üstada ve onun icra ettiği sanata karşı büyük bir saygı duruşunda bulunmuştur. Geçtiğimiz yıl Zindan adası ile Kara filmlerin eski görkemini yaşatan Scorsese bu yıl sinemaya olan tutkusunu en iyi ifade edebilecek son başyapıtı Hugo’yu çekti.

Brain Selznick’in aynı adlı romanından uyarlanan hikâye ustanın ilk 3 boyutlu filmi olma özelliğini taşıyor.1920′lerin Paris’inde babasıyla birlikte saat tamirciliği yapan Hugo Cabret babasını trajik bir kaza sonucu kaybedince soluğu sarhoş amcasının yanında alıyor. Paris istasyon garındaki saatlerin bakımıyla ilgilenen amcası bildiği her şeyi Hugo ya öğretip ortadan kayboluyor. Tüm hayatını aslında başka bir insanın yansıması olarak geçirmek zorunda kalan Hugo hayatının amacı olan Automotonu tamir edip içindeki sırrı çözmeye çalışıyor. Bunun için hayalet gibi yaşadığı garın içindeki eski oyuncakçıdan automotonun tamiri için gerekli olan parçaları teker teker çalmaya başlıyor. Oyuncakçıya hırsızlık yaparken yakalanan Hugo eski unutulmuş dükkânın sahibi Georges Melies’ın yanında çalışmaya başlıyor. Akranı İseballe ile tanışıp Georges Melies’ın vaftiz kızı olduğunu öğreniyor ve arkadaşının kolyesindeki anahtarın automotonun kilit anahtarı olduğunu anlayınca babasının eski bir müzenin bodrumunda bulduğu automoton ile Georges Melies arasında bir bağlantı olduğunu anlıyor. Sarhoş amcası Seinne nehrinde ölü bulununca Hugo’nun gizli yaşamı sona eriyor ve kendisini yetimhaneye yollamak isteyen istasyon görevlisini peşine takıyor. Böylece tüm sinema tarihine ilham veren gizemli sırrı çözmeye başlıyor…

Filmde Hugo Cabret’i geleceğin parlak oyuncuları arasında gösterilen Asa Butterfield ile Georges Melies’ın vaftiz kızı rolünü ise Isabelle’i Chloe Grace Moretz uyumlu bir ikili oluşturarak canlandırıyor. Hugo’nun babası rolünde Jude Law var. Ne yazık ki hikâyenin gidişatında onun duru oyunculuğunu pek fazla göremiyoruz. İçinde olduğu her sahnede başrol oynasın ya da oynamasın sahne çalan Law filmdeki kısa rolünde hayli etkili. Öyle ki kahramanımızın hayatının anlamını bulmasındaki rolü hayli büyük.

Georges Melies rolünde büyük oyuncu Sir Ben Kıngsley son yıllarda her rolü kabul eden emekli aktör kişiliğinden sıyrılmış görünüyor. Georges Melies’a olan fiziksel benzerliğini de göz önüne alırsak filmdeki Melies karakteri adeta onun için yazılmış gibi duruyor. Aktörün Gandhi de kazandığı Oscar’dan sonra kariyerinin en iyi performanslarından biriyle boy gösterdiğini söyleyebiliriz.

Sacha Bohen Cohen istasyon görevlisi rolünde gözüktüğü her sahnede filmin unutulmaz karakterlerinden biri olacağını gösteriyor. Karakterin komik yürüyüşü, her zaman harekete hazır köpeğiyle istasyonun altını üstüne getirip yetimleri yakalamaya çalışması, kendine güveniyle böbürlenen dış görünüşünün yanında hoşlandığı çiçekçi kıza yaklaşamayacak kadar da utangaç yapısı, aktör tarafından başarıyla canlandırılıyor. Yakın zamanda başka bir mizahi kahraman olan Borat tiplemesiyle ekrana gelen aktörün Hugo’daki oyunuyla şimdiden sinema tarihinin unutulmaz ları arasına girdiğini söylemek çok iddialı bir söylem olmasa gerek.

Filmin sinemaseverler için en büyük sürprizlerinden birisi ise Yüzüklerin Efendisindeki Saruman rolünden sonra izleme şansını fazla bulamadığımız efsane aktör Crıstopher Lee elbette. Büyük aktör filmde kitapçı Monsieur Labisse rolüyle filmin onur madalyası gibi ışıl ışıl parlıyor.

Diğer karakterler; Hugo’nun amcası rolünde Ray Winstone, Isabelle’in vaftiz annesi ve Melies’ın eşi rolünde Helen McCrory, çiçekçi kız Lisette rolünde Emily Mortimer istasyon’daki cafe sahibi Bayan Frances dela Tour ve yüzüklerin efendisindeki kısa rolünden tanıdığımız Rıchard Grıffiths tarafından canlandırılıyor. Günümüz robotlarının 1920′lerdeki versiyonu olan Automoton, Paris’in ünlü tren garındaki şahsına münhasır saat ve ışıl ışıl sokaklarıyla Paris’in kendisi filmin oyuncu kadrosunu tamamlıyor.

Hugo bir çocuğun bakış açısından tüm sinema dünyasının ve buna öykünen büyük yönetmenlerin hikâyesini anlatıyor. Gizli sandığın ya da automoton un içinden çıkan ‘Aya’a Yolculuk’ filminin afişi kahramanımızı Melies’a götürmekle kalmıyor aynı zamanda umudu simgeliyor. Hikâyeleri birbirinden bağımsız gibi duran yan karakterlerin her biri sır açığa çıktıktan sonra huzuru ve mutluluğu buluyorlar.

Çocukluğunda geçirdiği astım hastalığı yüzünden sinemaya olan ilgisi tutkuya dönüşen Scorsese in hayatı hikâye de ki Hugo’yla benzerlikler gösteriyor. Filmin asıl amacı; unutulmuş, tüm filmleri kendisi tarafından imha edilmiş ve bu yüzden iflasa sürüklenip ‘Düşler atölyesi’ adını verdiği stüdyosunu kapatmak zorunda kalan Georges Melies a ulaşmak.

Sinema dünyasının başlangıcının anlatıldığı bir senaryoyu çekmekle kalmayıp konu edilen yönetmenin tüm o eski filmlerini tekrar çekecek kadar büyük bir sinema tutkusuna sahip olan Martin Scorseses in kariyerindeki en kişisel eseri olduğunu söyleyebiliriz.

28 Aralık 1895 günü Lumiere Kardeşlerin Paris’te Boulevard des Copucines 14 numaradaki Grand Hotel altındaki Grand Cafenin alt katında yer alan Salon des Indiens’de yaptıkları halka açık gösterinin o günlerden başlayarak bugünlere nasıl geldiğini görmek, harcanan emekleri yaratıcılığın sınırlarını zorlayan dâhilerin gerçek hikâyelerine tanık olmak ve her şeyden önemlisi artık nesli tükenen bir sanatçının sinemaya olan son övgüsüne şahit olmak için bu başyapıtı izlemelisiniz… Tıpkı filmde Georges Melies’ın küçük bir çocuğa söylediği gibi.

Düşler Atölyesine hoş geldiniz…

Bu yazı fsisu tarafından 22 January 2012 00:45 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk gün amacına ulaşamaz. Karısıyla tartışır. Ama ikinci gün çocukları ormanda bırakır ve gizlice evine döner. Hansel ve Gretel evlerinin yolunu bulamazlar. Ağlamaklı bir şekilde solda, sağda, ağaç ardında, çakıl taşı yanında arar durular babalarını ve sonunda tam yorgunluktan bayılacak hale geldiklerinde karşılarını şekerden bir ev çıkar…” diye başlar ya masal, işte filmimiz de böyle bir başlangıcı içeriyor.

Başlarındaki adamdan gördükleri zulumden yıpranan çocukların tek umut kaynağı Noel Babadır… Ve bir yıl başı dönemi hayalleri gerçek olur, noel baba ziyaretlerine gelir. Bir dilekleri vardır çocukların. O dileği dilerler ve her şey istedikleri gibi değişmeye başlar. Çünkü Noel Baba istedikleri her şeyi yapabileceklerini söylemiştir onlara.

Çocukların içinde kötülük yoktur ama çektikleri acıların hesabını kendi bakış açılarıyla ödeteceklerdir büyüklere. Ebeveynlerin kötü insanlar olduğunu düşünürler ama bir yandan da onları gerçekten sevecek anne-babalarının bir gün gelip onları bulacağına inanırlar.

Ormanda sürekli kaza yapan insanları kendi evlerine getirirler. Evlerine getirdikleri herkesin sınırlarını zorlarlar çocukça bir düşünceyle. Ve eve her getirdikleri insan bir yerden sonra canlarını sıkmaya, onları dövmeye, azarlamaya başlar. İşte o an geldiğinde isteklerini dile getirirler. Biri porselen bir bebek hayal eder, diğeri buzdan bir heykel… Hayal güçlerinin bilinmezliğinde cezalandırırlar büyükleri. Büyümek istemezler, acıyla yaşamak istemezler, sıkıntı çekmek istemezler. Tek istedikleri mutlu olmak, sevilmektir.

Film son sahnesiyle izleyenlerin akıllarında yer ediyor. Farklı bir şeyler izlemek, dramla gerilimi bir arada yaşamak istiyorsanız Hansel & Gretel’i kesinlikle izleyin.

Bu yazı leithycat tarafından 19 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İnsanların birbirlerine hissetikleri öfke, nefret, intikam vs hislerini ortadan kaldırmak. Fakat insanların duygularını ayırt etmeden hisleri, hissetmeyi tamamen ortadan kaldırıp bir nevi robota dönüşmüş halk oluşturmuşlar. Tabi insan vücudunun bunu kendiliğinden yapması olası olmadığı için “Prozium” adı verilen hükümet tarafından ücretsiz dağıtılan bir ilaç geliştirmişler. İlacı alan o gün duygulanmayı bırakıyor.

Adamımız John Preston (Christian Bale) nam-ı diğer “Rahip” ise ilacını almayan, uslu durmayan, yani duyguları ile yaşamayı isteyenleri üstün sezi yeteneği ile yakalayıp hükümete teslim etmek, gerekirse yetkilerini kullanıp bu insanları öldürmek. John çok yetenekli, işine düşkün, bilgili ayrıca dövüş sanatları, silah kullanma gibi üstün yetenekleri de bulunmakta. Fakat bir gün iş ortağının da hissettiğini, duygularını yaşadığını hatta herhangi bir sanat eserinin (kitap, tablo, plak, müzik kaydı farketmiyor) insanları hislendirdiği gerekçesi ile yasaklanmasına rağmen bir kitabı cebinde bulması ile çok sevmesine rağmen arkadaşını ölüme gönderiyor ve bu dakikadan itibaren kahramanımız değişmeye karar veriyor. İlk iş olarak ilacını almayı reddetmekle başlıyor.
Bilimkurgu sadece fantazi olmakla kalmayıp bizi düşündürmeye, dünyanın ya da insanlığın gidişatı hakkında bişeyler söylemeye, fikirler üretmeye, senaryolar kurmaya çalıştıkça sanatın bir kolu olmaya devam edecek bana kalırsa.

Equilibrium’u izleyince diğer kült olmuş bilimkurgu yapımlarından izler taşıdığını görüceksiniz. Sanat eserlerinin yakılması ile “Fahrenheit 451″‘i. Baba denilen tek liderli, duygusuzlaştırmaya hedefli dünyası ile “1984″ ‘ü. Dövüş, aksiyon sahneleri ve sanat yönetmenliği ile “Matrix”‘i fazlasıyla andırıyor Equilibrium. Yalnız film 2002 yapımı olmasına ve bilimkurgu açısından oldukça başarılı bir şekilde işlenmesine rağmen pek de saydığımız diğer filmler kadar ilgi çeken, akılda kalan bir yapım olmamış.

Senaryosu bana kalırsa oldukça yaratıcı, aksiyon dozu da filmde yeterli, kurgu da tamam. Eksik olan nedir peki? Acaba diğer yapımlar gibi uyarlama ya da çizgi roman olmayışı mı? Aynı kulvarda sayabileceğimiz efsane statüsüne koyulan “V for Vendetta” dan bir eksiği yok gibi gözüküyor çünkü. Belki de pazarlaması, reklamı iyi yapılamamıştır zamanında. Gerçi gişesine bakmadım ama Christian Bale gibi üst düzey bir aktörü barındırmasına rağmen popülerliği ya da ilgisi ortalamanın altında bir film.

Filmin dövüş sahnelerine de değinmeden edemeyeceğim. Aslına bakılırsa düşündürücü ve sorgulayıcı yanı ağır bassa da oldukça hızlı çekilmiş, yer yer aşırıya kaçan ama yine de izlemesi keyif veren dövüş ve çatışma sahneleri mevcut. Adamımızın yakalanmaya çalışmadan duygularını yaşaması bir yandan da işini yapmaya çalışması filmin heyecan dozunu yükseltiyor. Tabi duygu deyince duyguların en yoğunlarından biri olan aşktan da bahsetmek istemiş yönetmen. Emily Watson gibi çok çok yetenekli bir kadın oyuncuyu barındırmasına rağmen sanki aşk duygusunu yansatmakta biraz eksik kalmış gibi yönetmen. Belki de filmin tek eksik yanı bu. Biraz havada kalıyor ve çabukça geçiştirilmiş geldi bana çünkü.

Sonuç olarak yarattığı gelecek resmi, insanların asla duyguları olmadan yaşayamacağı gerçeği ve toplumların özgürlük için daima örgütleneceğini bize hatırlatarak insanlık için umut vaat eden bir son ile biten bir bilimkurgu olmuş. Ellerine sağlık Kurt Wimmer..

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 26 November 2011 00:05 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslında herkesin içerisinde olduğu bir hikaye de diyebiliriz. Hepimiz çocukluğumuzdaki neşeyi, eğlenceyi ve sonsuz mutluluğu anımsadıkça, şimdilerde o masumiyetin kalmadığını şiddetli bir şekilde anlıyoruz. İşte bu filmde aynı hevesleri, aynı oyunları oynayan çocukların bizim gibi büyüdükçe eski keyiflerden uzaklaştıklarını anlatmakta.

Filmin yönetmeni ve senaristi Terrence Malick. 27 Mayıs 2011 tarihinde Amerika’da vizyona girecek olan filmin Türkiye gösterim zamanı henüz netlik kazanmadı.
Hayat Ağacı / The Tree of Life adlı filmin oyuncu kadrosunda ise;
Brad Pitt, Sean Penn, Fiona Shaw, Jennifer Sipes, Dalip Singh, Alexandria Deberry, Jessica Chastain, Pell James, Michael Showers, Joanna Going, Brayden Whisenhunt ve Jodie Moore isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 20 November 2011 22:17 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İç içe geçen hayatlar diye klişe bir anlatım oluştu ya son yıllarda modern sinemada. Tam da öyle bir film bu. 5 karakter var parça parça anlatılan, yolları yavaş yavaş kesişen. Hepsinin ölüm ile ilintili durumları söz konusu. Ölüm gibi ciddi bir meseleyi absürd denebilecek öğelerle, zekice yazılmış senaryosu ve sağlam kurgusuyla öyle bir yedirmiş ki Onur Ünlü izleyenin bir daha izleyesi geliyor. Bazı sahnelerde kahkaha attım bazılarında ise boğazım düğümlendi. Bir garip film yani anlayacağınız.

Bu filmde Ahmet Kaya var, trenler var, kedi var, silah var, ilk aşk var, yalnızlık var, şiir var, halk oyunları var, cinayet var. Ne yok ki? Kendine has bir adam Onur Ünlü ve bu film çok özgün. Benzeri yok evet. Cıvıklığa kaçmadan güldürebilen, drama damarından ama asla duyguları sömürmeden hüzünlendiren üstelik ticari kaygı da gütmeyen bir film Beş Şehir.

Hikaye çok enteresan görünmüyor ama aslında oldukça sert, etkili ve inandırıcı. Yönetmenin kişisel beceresi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşımış bana kalırsa. Hatta yer yer fantastik bir biçime dönüştürmüş. O kadar ince espiriler, öyle güzel göndermeler var ki yönetmeni sarılıp öpesim geldi. Özellikle finale doğru iyice kendine bağladı beni film. Bir kaç sahnede içim sızladı, mizahi yönü sonlara doğru azalsa da sonuca güzel bir şekilde ulaştı. Kıssadan hisse filmi çok beğendim. Türk sinemasında değişik bir soluk arayanlara ayrıca tavsiyemdir.
Bu arada yönetmenin son filmi “Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi”ni ayrıca merak etmekte ve vizyon tarihini dört gözle beklemekteyim. Diğer Onur Ünlü filmlerini de bu arada seyretmiş olucam şüphesiz.
Ayrıca Onur Ünlü’nün kolon kanserine yakalandığını okumuştum. Kendisine acil şifalar diler ve bir an önce iyileşerek böyle fantastiko şukela eserlere devam etmesini arzu ederim.

Geçmiş Olsun

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 19 November 2011 08:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Son yıllarda beyazperdenin altını üstüne getireceği iddia edilen epik-fantezi çeşitlemelerinin akıbeti aşağı yukarı aynı! Doğru tahmin ettiniz : Koca Bir Hüsran! Özellikle Clash Of Titans ya da Conan TheBarbarian gibisinden, bu konsepti sömürme konusunda kıyas kabul etmeyecek örneklerin varlığı, beyazperdedeki epik-fantezi anlayışına da en irisinden, toraman bir ön yargı geliştirmemizi sağladı!

Elbette sadece epik-fantezi için geçerli bir durum değil! Hemen hemen her blockbusterın akıbeti aynı! Benzer kısırlık… Benzer duyarsızlık ve adet olduğu üzere artık izleyiciyi keriz yerine koyma taraftarı benzer kolaycılık! Ellerine geçen her hikayeyi kolay hazmedilebilir, lezzetsiz piyasa kaşarlarına çevirme hastalığı, yapımcıların bünyesini terk etmedikçe de aynı hikayeyi birkaç yüz defa daha izlemek zorunda kalacağımız kesin! Tabi daha fazla sıkılarak!

Gelelim Tarsem Singh’e… Çok sık film çeken bir yönetmen değil kendisi… Hatta üç yapım barındıran filmografisinin ilk filmi The Cell’den pek haz ettiğimi de iddia edemem! Ama The Fall’ın hipnotik etkisine maruz kalmayan izleyici sayısının pek fazla olmadığını artık hepimiz biliyoruz. Her ne kadar The Fall’ın başarısını paylaştırmamız gereken diğer isim, görüntü yönetmeni Colin Watkinson olsada… Immortals ise, ilk gördüğüm andan itibaren Singh’den ziyade Mark Canton’ın paketlediği birfilm izlenimi uyandırmıştı bende. Bildiğiniz üzere Canton, 300 Spartalı filminin de yapımcısı ve fragmandaki görsel yerleştirmeler de kusursuz bir biçimde 300 Spartalı’yı andıracak şekilde dizilmişti!

Özellikle God Of War’ın video oyun piyasasındaki gücünden ve 300 Spartalı gibi filmlerin gişe başarısından hız alarak hayata geçirilen bu meşrepte filmler, izleyicide karşılık bulsalar da, kolektif hafızalarda çok kısa bir süre yer almanın ötesine geçememe sorunsalına sahipler. Fakat bu kadar laf salatasının ardından gönül rahatlığı ile söyleyebilirim ki Immortals, bu dertlerin büyük bir çoğunluğuna sahip değil kesinlikle!

Bu sefer Theseus’un mücadelesini izliyoruz perdede. Karşısında ise, tanrılar ile kafayı bozmuş ve, titanları serbest bırakarak, tanrıların saltanatına son vermek isteyen Hyperion var! Tabi adet olduğu üzere, kehanet, Theseus’un, Hyperion’un gazabına son vereceği yönündedir. Çünkü kendisi, bizzat Zeus tarafından eğitilmiş bir savaşçıdır. Üstelik aynı kehanet, savaşa büyük oranda yön verecekolan, Epirus Yayı’nın da Theseus tarafından kullanılarak Hyperion’un ordusunu helak edeceğini buyurmaktadır. Tipik bir mitos var karşımızda. Diğer taraftan iskeleti ile oynandığında pek de olumlu sonuçlar vermeyecek bir mitos!

Elbette, bu türden epik-fantezi ürünlerinin olmazsa olmazı, mitolojik metin ile uyuşmama sorunsalı bir klasik olarak Immortals’ta da yer alıyor fakat Parlapanides ikilisinin ele aldığı senaryo zatenmitolojik saltanatı yaşatmak değil, tıpkı Hyperion gibi onu tamamen elimine etmek üzerine kurulu. Bu bakımdan da fazlasıyla God Of War’ı anımsattığını söyleyebilirim.

Singh ve Parlapanidesler’i en çok takdir ettiğim nokta da tam olarak burası aslında. Clash OfTitans’daki gibi mevcut mitosu körlemesine katletmek yerine, “mitolojiyi konuşturmayı” seçiyorlar.

Hatta bunu yaparken, zaman zaman Christopher Nolan’ın yapacağı türden “gerçekçilik” arayışınada girişiyorlar (Minotaur örneğinde olduğu gibi)… Fakat bütün bunlarla birlikte, mitolojiyi evirip çevirirken en kaba tabir ile piç etme gafletine de düşmemeye çalışıyorlar. Çalışıyorlar diyorum çünkü, eğlence sinemasının belli başlı klişelerinden bağımsız hareket edebilmeleri şu şartlar altında pek demümkün değil! Fakat Singh, en azından yönetmen kimliğini koruyabilmek adına sıkı bir mücadeleye girişiyor. Marcus Nispel, gibi memur yönetmenler ile Singh gibi görsel ilüzyonstlerin farkı da hiç kuşkusuz burada bir kere daha çıkıyor ortaya!

Eğlence sinemasından bahsetmişken, son yıllarda, adet olduğu üzere, aksiyon arayışımız bile Hollywood’un ensesi kalın yapımcıları tarafından fazla görülmeye başlanmıştı. Artık görsel kirlilik ve aksiyon namına birbiri ardına sıralanan birkaç ıvır zıvır dışında hiçbir şey izleyemiyoruz. Neyse ki, Immortals bu açlığımızı da dindirecek numaralar barındırıyor içerisinde! Popüler bir epik – fantezi örneği söz konusu olduğunda izleyicisinin beklediği optimum içeriği de sunmakta çekinmiyor.

Filmin kadrosuna da şöyle kabaca göz atmak gerekirse; Henry Cavill, son yıllarda yükselen birisim ve bilindiği üzere kendisi aynı zamanda son Süperman’imiz. Yetenekleri tartışmalı olsa da, aksiyon mevzusuna kendisine hazırladığı bir film Immortals… Yüzüne bocalanmış botoks sayesinde salyaları akmaya başlayan Mickey Rourke ise, kötü karakterlere hayat verme konusunda iyiden iyiye uzmanlaşmaya başladı diyebiliriz. Freida Pinto kanımın bir türlü ısınamadığını akabinde itiraf edip, bir zamanların en seksiler listesinde bilmem kaçıncı sırayı işgal eden Stephen Dorff’un da sürekli yancı karakterlere hayat vermesini acı bir çelişki olarak görmüyorum desem okkalı bir yalan olur! Geçtiğimiz ay Üç Silahşörler’de Aramis olarak izleyiciyi selamlayan Luke Evans ise, Zeus suretinde karşımıza çıkıyor! İşin en güzel tarafı ise Zeus’un ölümlü ve yaşlı haline bürünen John Hurt’e olan fiziksel benzerliği!

Sözün özü odur ki, fragmanını izlediğim ilk günden beri hüsran olacağına inandığım Immortals, belkide uzun zamandan beri, izleyicinin eğlence isteğini ciddiye alarak yapılmış tek epik-fantezi örneği! Eğlence sinemasının içinde bulunduğu şu çorak günleri de düşünecek olursak, salondan hafiften sırıtarak ayrılacağımız birkaç filmden biri…Ya da ben gereğinden fazla iyimserim… Bilemedim…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 13 November 2011 04:49 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Değerlendirme Yazısı için Buraya Tıklayın…

Bu yazı Ethem tarafından 11 November 2011 00:26 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzun bir yolculuk olan hayatın belirli dönemlerinde seçim yapmak zorunda kalıyoruz: Dönüm noktaları. Yaptığımız seçimlerin sonuçlarını bilmeden olacaklara öncesinden katlanıyoruz çünkü sadece böyle mutlu olabiliriz. Ya her şeyin sonunu bilseydik? Mutlu olur muyduk veya istediğimiz “her şeye” sahip olabilir miydik? Düşünürken izleyin veya izlerken düşünün. Bir soluk yetmeyecektir, buna eminim.

Nemo, filmin ana karakteri, ihtimalleri şansa bırak(a)mayan kişi. Lanet mi yoksa lütuf mu, tartışabiliriz ama Tanrı onun geleceğini unutmasına izin vermedi. Tüm ihtimalleri görebilir olsa da her şeyi aynı anda yaşayamazdı. Bir seçim yapmak zorunda kalmalıydı her seferinde. Aynı anda her yerde olmak aslında hiçbir yerde olmamaktır ya da hiç var olmamaktır.

Jared Leto oyunculuğuyla Nemo’ya beden olurken size estetiği ve yeteneği sunabilen biri. Yine de bazı karakterlerin üzerine oturmadığını söyleyebilirim. Yönetmenin onu seçmesindeki bir başka büyük etkeninse gözleri olduğunu düşünüyorum. Tüm düşüncesini gözleriyle yansıtabildiğine şahit olacağınız sahneler olacak.

Yönetmenin sahneler arasındaki geçişi bazen sizi rahatsız edecek ama çoğu zaman hayran bırakacak. Şimdiye dek belgesel ve kısa film çeken Dormael yaklaşık 140 dakikalık bu filmde aklınıza gelebilecek bütün sinema tekniklerini kullanmaya çalışmış. Konunun zamana yönelik olduğunu hesaba katarsak soyut bir algıyı yansıtmanın (hissettirmenin) kolay olmayacağını sizler de tahmin edersiniz. Bu yüzden hissettikleriniz sizi filme kesinlikle bağlayacaktır, buna da eminim.

Üç farklı kadının ortak noktası olan Nemo her seçiminde farklı bir kadınla birleşiyor. Anna (Diane Kruge) her birinin ortak noktasıyken Elise (Sarah Polley) onlardan karşılıksız sevgiye hedef olanı. Farklı hayatlardaki farklı ihtimallerin ürünü ilişkiler, dönüm noktaları farklılaştıkça Nemo’yu zamana bölüyor. Tek bir bedenin tüm zamana yayılması 2092′de yaşayan yaşlı bir Nemo’da toplanıyor. Aşkın en yoğun halini en içten ses tonuyla tasvir etmeye çalışıyor. Hikayenin farkında olan ve bize anlatan kişi de zaten o ve onun dokuz yaşındaki hali, ya da tam tersi. Neyin ters veya düz olduğunu anlamanız zaman alacak.

Filmdeki repliklerin bir çoğu kişiyi düşünmeye iten ve kısmi entellektüel imaj yaratan cümlelerden oluşuyor. Sizi de düşünmeye itecek olan filmde pişmanlık duyduğunuz veya keşke dediğiniz anları anacağınızı biliyorum. Bunda kullanılan müziklerin büyük bir paya sahip olacağını düşünüyorum. Çoğunu daha önceden biliyor olacaksınız ama kullanıldığı sahneye özgü seçildiklerinin farkına vardığınızda hoşunuza gidecek.

Daha fazla anlatmak istemiyorum, senaryoya değinmek ve tadını kaçırmak da istemiyorum. Lakin bu kısa tanıtım yazısının filmin felsefesine yönelik özeti yaptığını düşünüyorum. Kesinlikle sinemanın en güzel örneklerinden biri olduğunu düşündüğüm bu film 2010 yılında İstanbul Film Festival’inde gösterilmiş ve büyük bir beğeni kazanmıştı. Birçok festivalde aldığı ödüller en iyi film, sinematografi ve makyaja yönelikti. Yalnız bazı kesimlerce filmin çok yoğun bir senaryosu olmasına rağmen aslında hiçbir şey anlatmadığı da savunulmakta. Siz yine de zamanınızı ayırın, değecektir.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 09 November 2011 21:47 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Evlenmek üzere olan Gil ve Inez (Rachel McAdams) birbirlerini seviyor gibi gözükseler de Inez ve ailesinin beklentisi bunun zıttını gözler önüne seriyor. Filmin fragmanında bu uyumsuzluğu görebiliyorsunuz lakin bahsi geçen gece yarısından sonraki maceraya dair hiçbir fikir edinemiyorsunuz. Bu merak duygusu film başladığında hemen gecenin başlamasını istemenize sebep oluyor.

Şehirde dolaşan Gil alkolün de hafif etkisiyle Paris’te kaybolup bir ara sokakta kendini bulur. Ardından gece yarısına dair bir çan sesi. Sonra bir araba yaklaşıyor ve içindekiler davetkar tavırlarla onu arabaya çağırıyorlar. Eğlenmeye ve içmeye devam edilirken, Gil nereye gittiğinden bihaberdir.

Her gece yarısı başka bir hayata adım atan Gil inanılmaz insanlarla tanışıyor ve onlarla hayatına dair köklü değişikliklere imza atıyor. Gittiği yerde bir başka kadına aşık olması aslında her şeyin sanırım başlangıcıydı. Adriana (Marion Cotillard) o kadar güzeldir ki, Gil onun için kendi tarihini değiştirmeyi göze alabilirdi.

Peki ne oldu? Bunu anlatamam size, çünkü merak duygusu sizi filme çekecektir muhakkak. Film bittiğinde ise hala bilmedikleriniz olacak, şu an olduğu gibi. Woody Allen‘ın da sanırım istediği buydu. Senaryonun fantastik mantığı size eğlenceli gelecektir ama aynı zamanda filmin sakinliği de içinde barındırdığını unutmayın. Nostaljiyi seven insanların bu büyülü dünyayı kaçırmamasını tavsiye ediyorum: Aşk, fantezi, komedi, romantizm… Bu arada 30 Eylül itibariyle Türkiye’de vizyona giren film Mayıs ayında Cannes Film Festivali’ne katılmıştı ve dünya çapında beyaz perdeye aylar önce merhaba demişti.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 09 November 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Chris Evans ile başlamak, Chris Evans’ın cılız halini muhteşem teknoloji sayesinde görmek keyifliydi. Süper kahramana, Kaptan Amerika’ya dönüşmeden önceki hali olan ezik ama yılmayan insan karakterini gözlerinin içerisinde taşıyabilecek kadar güzel canlandırdı, ve sonrası Chris Evans için çocuk oyuncağı çünkü; Kaptan Amerika’dan önce yine süper kahramanlarla dolu Fantastik Dörtlü (2005) ve yine Fantastik Dörtlü / Gümüş sörfçü’nün yükselişi film serisinden süper kahraman olmanın beş altın kuralını öğrenmiştir sanırım.

Filmin konusundan bahsetmeye gerek yok. Çizgi romandan beyaz perdeye geçen bir filmden ne kadar keyif alınabiliyorsa o derece güzeldi bir senaryoya sahipti. Söylediğim gibi, alıcısına münhasır, belli bir kitleye hitap eden bir film.

Captain America: İlk Büyük kahraman adlı filmine kitle izleyicisinin dışında bakmak, zamanı bol olanların sıradan bir film izlemesi kadar normaldi. Hani bilindik süper kahramanların yaptığı gibi ne uçabiliyor nede dünyayı kurtarıyordu. Varsa yoksa Amerika.

Tipik bir Amerika filminin sınırlarını zorlamış, “illede Amerika” diye bas bas bağıran Captain America’dan dünya barışı adına birşeyler de beklenemezdi yani. İsme bak “Captain AMERİCA” daha ne olsun..

Film bittikten sonra görüyoruz ki, bu senaryo (Bu arada senaryo da kötüydü) sırf  The Avengers adlı filme zemin olsun diye çekilmiş bir basamaktı.

Önceki The Avengers tanıtım yazımızda da belirttiğimiz gibi;

“Hatırlayacağımız gibi Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi bir çok ünlü kahramanlarla dolu ve artık The Avengers adlı filmde hepsini bir arada görme şansımız var.” (Alıntı)

Yinede zamanınız varsa izlenebilir.

The Avengers tanıtım yazısı…

Bu yazı Ethem tarafından 21 October 2011 00:20 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 13:23 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Masallar kuşkusuz birçoğumuzun hayatında önemli bir yere sahiptir. Çocukken dinlediğimiz masalların etkisini dile getirmek elbette kolay değil, onlarla uyur, onlarla hayal kurar, onlarla karmaşık dünyayı anlamaya çalışırdık. Masallarla büyüdük sonuçta, belki de ilk karakter filizlerimizi onlarla attık. Kaf Dağına, anka kuşuna, konuşan böceklere, gökyüzüne uzanan bitkilere onlarla inanırdık. İyiler hep iyi, kötüler hep kötü olurdu bu masallarda ve hemen hepsi mutlu sonla biterdi. Öyle veya böyle sonuçta biterdi ama bitmesin isterdik. Hep sürsün hatta bizi de içine alıp öyle devam etsin isterdik, masalın bir kahramanı olup diğerleriyle çeşitli maceralara atılmayı umardık. Bulutların üstünde zıplayalım, denizin dibinde koşalım, yüksek köprülerden atlayalım ama yaralanmayalım diye hayal ederdik. Nihayetinde biz büyüdük ama masallar hiç bitmedi.

İşte bu masallar gibi olan The Fall için karakterler üzerinden gidersek film iki ana karaktere sahip. Aksiyon filmlerinde bolca oynayıp, yüzü neredeyse hiç görünmeyen düblör Roy (Lee Pace ki kendisini Pushing Daisies dizisinden de hatırlayacaksınız.) bu karakterlerden ilki. Sevdiğin kızın gözüne girebilmek için yüksek bir köprüden gözünü kırpmadan aşağı atlayıp ayağını kırsa da tek düşüncesi rezil olduğu ve kızı asıl başrol oyuncusuna kaptırdığıdır. Tüm bu olanlar yetmezmiş gibi bir de kırık ayağıyla hastanede tıkılıp kalan Roy’un hayatı küçük Alexandria (Catinca Untaru) ile tanışmasıyla birlikte sıkıntılı halinden biraz da olsa sıyrılır. Diğer ana karakterimiz olan Alexandria ise kırık koluyla hastanede girilmedik delik bırakmayan haylaz bir çocuktur, zamanla küçük kızın hastanedeki en büyük eğlenceleri yeni tanıştığı Roy’dan masallar dinlemek ve onunla vakit geçirmek olmaya başlar. Bir süre sonra bu masallar ikisinin de sığınmak isteği yerler olur.

Büyüklere masallar tadında bir film The Fall. Hiç bitmesin dedirten, eskiden dinlediğimiz masallar gibi yer yer hüzünlendirip yer yer güldüren bir yapım. Roy’un dinlemeye doyulmayacak masal anlatımı, küçük Alexandria’nın saflığı, şirinliği, iki “yaralı” kişinin birbirine kenetlenmesi, ihtişamlı bir masal ve gözyaşları eşliğinde tamamlanan final. Sonuç olarak tatminkar oyunculukları, nostaljik havası ve farklı kültür esintilerinin kattığı tadın yanında muazzam bir görsel şölen sunan The Fall,  tekrar tekrar izlemekten keyif alınacak bir film.

Alternatif Yazı: The Fall

Bu yazı alploganer tarafından 13 October 2011 00:21 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 October 2011 12:31 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2 ton ağırlığındaki robotların ringteki mücadeleleri görülmeye değer doğrusu.

Bu yazı Ethem tarafından 06 October 2011 14:47 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çekici eline alan kahramanımız Thor’un, mitolojik Tanrı kent’te havasından geçilmiyordur. Hele ki, babası Odin’in kendisini yeni kral olarak takdim edeceği gün havası tavan yapsada, dik başlığığı ve babasının sözünden çıkması sonucunda yeryüzüne, toprağa doğru burnunun üzerinde kendisini bulur.

Şimdi sıra süper güçleri olan bir adamın yeryüzüyle tanışma kısmına gelir ki, mitolojik hikayelerden hoşlanmayanlar için filmin cazip tarafı burasıdır. Her şey yolunda gitmesede, insanoğlu ve Thor (insan denilemez) ölümlü dünyada ve ölümlülerin desteğiyle Brokk ve Eitri’nin mirası için çabalayacaklardır.

Hikayeyi uzun uzun anlatacak değilim. Belli ki fantastik ve mitolojik hikaye severler için kaçınılmayacak bir görselliğe sahip. Bu yüzden kimse “Bu film kötü” diye itiraz edemez. Neticede satılan ürün sürpriz yada hediye değil ki, nezaketten kırılan bedenimiz bu jesti geri çevirmemek adına mütevazice oturup 1 saat 55 dakikasını harcasın.

Filmin hat safhada izlenilebilirliğini sağlayan aktörümüz Chris Hemsworth, Thor karakterinin hakkını vermiş, havalı yürüyüşlerini yadırgamamanız için de kaslı vucudunu sergileyip, sebebi külhanbeyliğinin mazeretini sunmuştur.

Yan rollerde görünen bayan karakterimiz  Natalie Portman ise (Benim için yan.), “Senaryo gereği” sebebiyle olsa gerek, pek sönük kalmış olması yetmiyormuş gibi, Oscar’a laik ancak film için fazla denilebilecek  beklenmedik şehvetli öpüşme sahnesi ile “Ne zillisin sen” dedirtmeyi başarmış oldu.

Film, senaryo bakımından “tartışılabilir“, fantastik film olma bakımından “tatmin edici“, mitolojik hikaye sevenler için “idare eder“, Kıvanç Tatlıtuğ hayranları için “farklı bir fantazi“.

Bu yazı Ethem tarafından 09 September 2011 00:15 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir zamanlar herkesin onun yerinde olmak için can atacağı kadar zengin, kusursuz bir görünüşe sahip olan ve son derece kendini beğenmiş lise öğrencisi Kyle Kingsbury’yi filmin açılış sahnesinde Yeşil Komite başkan adayı olduğu Buckston Lisesinde konuşma yaparken görüyoruz. Çirkin ve fakir olanları aşağıladığı bu konuşmada Kyle, yakışıklı, zengin ve güçlü olduğu için seçimi kazanacağını, çünkü hayatın güzel insanlara daha iyi davrandığını söylüyor. Kalabalık genel olarak Kyle’ın sözüyle coşan ahmak zenginlerden oluşsa da bu kibirli konuşmadan rahatsız olan biri de var; ürkütücü bir dış görünüme sahip ve cadı olduğundan şüphelenilen -gerçek bir cadı olan- Kendra. Kyle, her zaman ki eğlencesi olan çirkin (Kime göre çirkin?) insanları aşağılama fantezisini Kendra üzerinde denemeye çalışınca işler değişiyor. Kendra, Kyle’a bir büyü yaparak onu çirkinleştiriyor. Büyüyü bozması için ise ona bir yıl ve tek bir şans veriyor. Gerçek aşkı bulup ondan “seni seviyorum” sözünü alması lazım. Aksi takdirde hayatı boyunca “çirkin” olarak kalacak. Umudunu yitiren Kyle, eski hayatını tamamen unutmak için ona Kyle Kingsbury’yi hatırlatacak her şeyden kurtulma kararı alıyor; hatta adından bile. (Adını Hunter olarak değiştiriyor.) Tam umutlarını yitirdiği anda karşısına babası uyuşturucu bağımlısı olan fakir ama gururlu Lindy’i çıkıyor ve onu babasından tehditle koparıp alıyor. Lindy’ye istediği her şeye sahip olabileceğini göstermeye çalışarak onu kendine âşık etmeye çalışan Kyle (yani Hunter) yanlış sularda gezindiğini anlıyor ve ona yaklaşmak için başka yollar aramaya başlıyor. İşte modern bir Güzel ve Çirkin masalı olmaya çalışan Beastly, hem romantik hem de eğlenceli bir film olma amacı güdüyor ancak bunu başarıp başaramadığı tartışılır.

Beastly, Phoebe in Wonderland’dan sonra Daniel Barnz’in yazıp yönettiği ikinci uzun metraj filmi. Filmi izledikten sonra Daniel Barnz’ın kitabı okuyup okumadığından şüphelenmeye başladım açıkçası. Kitaptaki her şeyi değiştirerek (Bu değişikliklerden daha sonra bahsedeceğim.) tamamen kendine ait bir Güzel ve Çirkin filmi ortaya koymuş. 86 dakika gibi kısa bir süreyi bile seyirciye zindan eden ucuz ve klişe fikirlerle kotarılmış film, kitabı okumayan biri için belki bir parça katlanılabilir olabilir. Ancak bu filmi kitabı okuyan birinin beğenmesi imkânsız gibi gözüküyor. (Zaten çoğu zamanda böyle olmaz mı?) Nitekim Daniel Barnz ikinci uzun metraj filminde bir kitap uyarlamasını tercih ediyor ancak altından kalkamadığı aşikâr.

Filmin hem eğlenceli hem romantik olmaya çalıştığını söyleyebiliriz. Daha doğrusu Daniel Barnz filminin hem eğlenceli hem romantik olmasını istemiş; yani gençlere hitap eden bir gişe filmi. Ancak senaryodaki boşluklar, filmde ki kopuk geçişler filmin bir süre sonra inandırıcılığı kaybetmesine sebep oluyor. Buda filmin eğlenceli olmasını imkânsız kılıyor. Gel gelelim romantik olmaya çalışmasına. Eğlenceli olamayan film romantik olmaya çalışınca iyice çuvallıyor. Kitapta ki güzel bir kızın bir canavara âşık olma evreleri çok inandırıcı işlenirken filmde bunlardan eser yok. Son derece sığ ve hızlı bir şekilde her şey olup bitiyor.

Bu film, Kyle’ı oynayan Alex Pettyfer’ın beşinci uzun metraj filmi. Biz onu I Am Number Four’dan tanıyoruz. Onun Beastly’de kendisinden beklenen oyunculuğu sergilediğini söylemek yanlış olmaz sanırım; etkileyici olmayan, vasat bir oyunculuk. Bu filmden sonra başrolünü üstlendiği üç filminde yolda olduğu gözüküyor. Sanırım Alex Pettyfer’i bundan sonra daha çok göreceğiz. Hadi hayırlısı…

Filmdeki bir diğer önemli karakter Lindy’ye hayat veren isim ise High School Musical filmlerinin esmer güzeli Vanessa Hudgens. Pek bir şey yaptığı söylenemez. Hatta hiçbir şey yaptığı söylenemez. Sadece çok zorlama bir performans sergilediğinden yakınılabilir o kadar. Will karakteriyle karşımıza çıkan How I Met Your Mother dizisinin Barney’si Neil Patrick Haris ise samimi ve içten bir performans ile filmin tek inandırıcı oyuncusu.

Son tahlilde, Beastly kitaba hakkını veremeyen, olmak istediği film (romantik ve eğlenceli bir film) olamayan, seyircinin 86 dakika boyunca canını sıkan bir film.

Film ve Kitap Arasında ki Uyuşmazlıklar

Peri masallarına bayılan Amerikalı gençlik yazarı Alex Flinn, Beastly’yi yazabilmek Güzel ve Çirkin’in onlarca versiyonunu izlemiş. Bu kitapla edebiyat çevrelerinden olumlu not alan Alex Flinn’in Beastly’si ve Daniel Barnz’in Beastly’si arasında büyük farklılıklar var. Şimdi biraz da onlara göz atalım.

• Benim gözümde Beastly’nin en büyük problemlerden biri Kyle’ın inandırıcılıktan uzak ve çarpıtılmış makyajıdır. Filmde Kyle, Kendra tarafından lanetlendikten sonra bütün vücudu dövmelerle ve derin yara izleriyle kaplanıyor ancak kitapta bu biraz daha farklı. Biraz mı dedim? Affedersiniz, çok daha farklı. Kitapta ki “dönüşüm” ile Kyle, hayvansı bir canavara dönüşüyor. Kurt, ayı, goril gibi değil ama en az onlar kadar vahşi ve hayvansı bir dış görünüşe sahip bir canavara dönüşüyor. Filmde ki gibi her yanı dövmelerle kaplı sorunlu bir velede değil.

• Kitapta Kyle’a 2 yıl süre veriliyor, bir yıl değil. (Buda Kyle’ın sakladığı 2 gül yaprağından geliyor.)

• Kitapta Kyle’ın gerçek aşkı bulup öpmesi gerekiyor, “seni seviyorum” beklemesi değil.

• Kitapta Kyle, canavara dönüştükten sonra kendine karanlıkta kalan anlamına gelen Adrian adını koyuyor. Hunter değil.

• Kitapta hizmetçinin adı da Magda, Zola değil.

• Kitapta ki Lindy karakteri kızıl saçlı ve çilli bir kız, esmer değil.

• Kitapta Kendra tarafından Kyle’a her şeyi ve herkesi görmesini sağlayan sihirli bir ayna veriliyor.

• Kitaptaki Kendra ile filmdeki Kendra arasında uzaktan yakından bir alaka yok.

• Kitabın sonunda Magda aslında Kendra çıkıyor. (Filmde buna yer verilmemiş.)

• Kitapta Kyle’ın Cadılar Bayramı Partisinde karşılaştığı kız Lindy değil. (Hatta istemeden de olsa kızın kolunu kırıyor.)

Liste böyle uzayıp gidiyor. Keyfiniz kaçmasın diye daha fazla devam etmeyeceğim. Belki bu yazıyı okuduktan sonra kitabı okumak isteyebilirsiniz diye. Ancak filmin kitapla pek örtüşmediğini anlamışsınızdır herhalde. Tamam, bu film kitabın serbest uyarlaması olabilir ama bu kadar da serbest olunmaz ki canım!

Bu yazı SuperFrooog tarafından 02 September 2011 01:09 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin muhtemel oyuncu kadrosunda; Samuel L. Jackson, Chris Evans, Dominic Cooper, Hugo Weaving, Tommy Lee Jones, Stanley Tucci, Sebastian Stan, Neal McDonough, Toby Jones ve Craig Fairbrass.

Son olarak;
Marvel?de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi süper kahramanların hepsinin tek tek filmleri çekilmekte ve hepsi ortada birleşecekleri bir filmde buluşmak üzere, film sonları alakalı bitmektedir.

Son film olarak ise The Avengers adlı film gelecektir… Bizden söylemesi;)

Filmin konusuna gelince;

Askere katılmak isteyen fakat uygun görülmeyen Steve Rogers, umudunu bir takım deneylere bağlamıştır. Captain Amerika adlı bu gizli deney sonunda başarılı olacak ve Steve Rogers artık Amerika’nın en güçlü ve yenilmez kahramanıdır.

Bu yazı Ethem tarafından 30 August 2011 18:03 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tak yeşil adam, çıkart sıradan adam.

Senaryo üzerinde fazla oturup tartışmaya gerek yok. Bakınız süper man’s ve benzerleri.

İlgimizi çekecek olan Ryan Reynolds’ın mizahi oyunculuğu ve Blake Lively’nin güzelliği olacaktır. Bunun yanında fantastik filmlerden hoşlananlar için birebir.

Ayrıca filmim 3 boyutlu olduğunuda eklemek isterim.

17 Temmuz 2011 da vizyona girmesi beklenilen filmin yönetmeni Martin Campbell. Senaryoda Michael Goldenberg, Michael Green, Marc Guggenheim ve Greg Berlanti isimleri yer almakta.

Green Lantern adlı filmin oyuncu kadrosunda ise, Ryan Reynolds, Blake Lively, Tim Robbins, Mark Strong, Peter Sarsgaard, Angela Bassett, Jenna Craig ve Griff Furst yer alıyor.

Bu yazı Ethem tarafından 25 August 2011 15:15 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Eşinden boşanmış, işi yüzünden çocukları ile ilgilenemeyen bir anneye ve onu umursamayan ergen bir ablaya sahip olan Max, beklediği ilgiyi ikisinden de görememenin sonucu olarak saldırgan bir çocuğa dönüşmüştür. Sırtından çıkarmadığı kurt kostümü de bu saldırganlığının güzel bir metaforudur. Annesinin erkek arkadaşını eve getirdiği güne kadar gerçek bir patlama göstermez. Ama donmuş mısırdan nefret ettiğini bahane eden Max’in patlamaya hazır bir volkan olduğunu o zaman anlarız. Annesine sinirlenip masaya çıkar ve bağırmaya başlar. Ardından onu engellemeye çalışan annesini ısırır –üstelik bütün bunları annesinin erkek arkadaşının yanında yapar- ve koşarak evden dışarıya çıkar. Gecenin karanlığında deli gibi koşan Max ve onun peşinden giden annesinin kovalamacasına şahit oluruz bir süre. Ta ki Max ormanda izini kaybettirene ve kıyıda küçük bir sandal bulana kadar. Ardından hiç tereddüt etmeden sandala binip ormandan uzaklaşır. Denizde fırtınalar eşliğinde yaptığı yolculuk ilginç bir adaya gelmesiyle sonuçlanır. İşte her şey bu adadaki vahşi yaratıklarla tanışmasıyla değişir. Onu yemek isteyen yaratıklara kendisinin bir kral olduğunu -ve Vikinglerin kafalarını patlattığını- söyleyen Max bir anda kendini hiç bilmediği bu yerin kralı olarak bulur ve bir kral olarak halkının tek sorununu çözmesi gerekmektedir. Bu vahşi yaratıklar mutsuzdurlar…

Max’in en iyi arkadaşı, adada en çok sözü geçen deli dolu canavar Carol’dur. Carol’ın davranışları ilginç bir biçimde Max’e benzer. Hatta mutsuz olma sebebi bile Max’e çok benzer. İkisi de hayatta sevdikleri tek kadın yüzünden mutsuzdurlar. Max annesinin ilgisizliği, Carol’da KW’nun onu anlamaması ve terk etmesi yüzünden mutsuzdur. (Bob ve Terry‘yide işin içine katmak lazım tabi.)

Bildiğiniz gibi film Maurice Sendak’ın aynı isimli çocuk kitabından uyarlandı. Kitap da resmedilen canavarlar, filme aktarılırken orijinaline sadık kalınarak ve günümüz teknolojisinin nimetlerinden faydalanılarak yaratılmışlar. İlk bakışta bu canavarların Teletabiler’den ne farkı var diyebilirsiniz. Ama canavarların insanı şaşırtıcı mimiklerine şahit olduğunuzda fikriniz tamamen değişecek. Hatta KW’nun hüzünlü yüzünden akan gözyaşları içinizi burkacak, Carol’ın bazen neşeli bazen öfkeli yüzü sizde hayranlık uyandıracak, Alexander’ın hiç gülmeyen yüzü ona acımanıza sebep olacak… Yani anlayacağınız canavarlar normal bir insanın sizde uyandırabileceği duyguları uyandıracak mimiklere sahipler. Bu yüzden etraftaki tek gerçek insanın Max olması sizi rahatsız etmeyecek ve bir süre sonra onlara düşündüğünüzden de fazla alışacaksınız.

Hoş bir isim tesadüfüyle Max karakterine hayat veren ve aslında filmi sırtlayan kişi olan Max Records, bu filmdeki performansı ile beni gerçekten derinden etkiledi. İlk kez The Brothers Bloom filmiyle sinemaya adım atan küçük oyuncunun ikinci sinema filmiyle kendinden beklenin çok üstünde bir performans sergilediğini düşünüyorum. Bu filmden sonra birkaç kısa filmde de boy gösteren Max’in umuyorum ki kariyeri gelecekte de parlak olur.

Filmin senaryosu Jackass’in senaryolarında parmağı olan Spike John ve Away We Go’nun senaristlerinden biri olan Dave Eggers ikilisine ait. Dave Eggers, Maurice Sendak’ın kitabını 2009 yılında The Wild Things ismiyle romanlaştırdı ve filmin yönetmeni Spike John ile senaryoyu yazarken bu romanı baz aldılar. Senaryo geçmişleri zayıf olan bu ikilinin böyle başarılı bir senaryo ortaya koymaları gerçektende takdiri hak ediyor. Ayrıca yeri gelmişken, Dave Eggers ülkemizde adını Müthiş Dâhiden Hazin Bir Eser romanıyla duyurmuştur.

Spike John’un yönetmenlik kariyeri ise bir hayli ilginç. Çektiği onca kısa film ve belgesel dışında sadece üç uzun metraj filmi var kendisinin. İlk uzun metraj filmi Oscar’a “En İyi Yönetmen” dalında aday olduğu Being John Malkovich, ikinci filmi dört dalda Oscar’a aday olan Adaptation. ve üçüncü filmi Where The Wild Things Are. Fazla söze gerek yok, ilk iki filmi izleyen bir seyirci onun ne kadar iyi bir yönetmen olduğunu bilir. Bir çocuğun karanlık ve kasvetli hayal dünyasını muhteşem bir şekilde perdeye yansıttığı son uzun metraj filmini izlerken de yine aynı şeyleri düşüneceğinize hiç şüphe yok; Spike John iyi bir yönetmen.

Son tahlilde, kurt kostümlü yalnız ve mutsuz bir çocuğun sevgiyi ve aileyi yeniden keşfedişine şahit olacaksınız bu sımsıcak ve bir o kadar da kasvetli filmde. Ama sakın Where The Wild Things Are’ı diğer basit çocuk filmleriyle karıştırmayın ya da karşılaştırmayın…

Mutluluk her zaman mutlu olmanın en iyi yolu değildir.

Judith

Bu yazı SuperFrooog tarafından 20 August 2011 00:03 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Takii, çocuklarının kaza geçirmesine kadar yolunda giden herşey değişir ve alt üst olur. Paranormal olayların başlamasıyla beraber korku dolu anlar da başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 19 June 2011 19:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bebek doğunca, Jacob bebeğe mühürleniyor. Renesmee hayvan avlanırken Irina bebeği görüyor ve Edward Bella ikilisinin Volturi kurallarından birini bozduğunu düşünerek yani bebeği ölümsüz yaptıklarını sanarak Aro, Marcus ve Caius’u uyarmasının yanına giderek haber verir.(irinanın annesi de bir bebek vampir yampıştı ama volturiler onu öldürdü bu yüzden bebek vampir konusunda çok hassas)(volturiler, Bella’nın insanlara vampirlerin olduğunu haber vereceğini düşünerek ilişkinin de başında Bella’nın ölümsüz olmsını da istiyordu eğer ölümsüz olmasaydı Bella’yı öldüreceklerdi) Volturiler ve Cullen ailesi karşı karşıya geliyorlar.Fakat bebeğin ölümsüz olmadığını fark ediyorlar.Bu arada devreye Alec ve Jane ikilisi giriyor ama güçleri Bella’nın kalkanını geçemiyor bu yüzden Volturi geri çekiliyorlar. Ayrıca bu kararın değişmesinde Alice çok önemli bir rol almaktadır çünkü Alice ve Jasper evden ayrıldıklarında Güney Amerika’dan yarı insan-yarı vampir getirmişlerdir.Ve Volturiler geri çekilip İrina’yı da öldürmüşlerdir.Fakat Carlisle volturilerin geri döneceğini ve yanlarındakileri vampirlerin bir gün yakalanacağını düşünmektedir.

Bu yazı Ethem tarafından 10 June 2011 00:30 tarihinde yazıldı. 17 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charles Xavier ve Erik Lensherr henüz lider olmadan önce mutantları deşifre etmeden dünyayı düşmanlardan kurtarmak için çalışmaktadırlar. Henüz  Profesör X ve Magneto ünvanlarını kazanmamışlardır bile. İlerde bu ikilinin birbirlerine nasıl düşman oldukları ve diğer mutantların ortaya çıkışlarını anlayacağız.

Bu yazı Ethem tarafından 02 June 2011 18:20 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nikita, Léon ve The Fifth Element gibi muhteşem filmlere imza atmış olan yönetmen Luc Besson, 1999 yapımı The Messenger: The Story of Joan of Arc filminden sonra kendini yapımcılığa ve senaristliğe adamıştı. Taxi, The Transporter, Banlieue 13 gibi hafta sonu izleyicisine hitap eden vasat serileri yaratıp yapımcılığını üstlenerek geçirdiği altı yılın ardından çektiği ilk film olan Angel-A ile Luc Besson 10. defa yönetmenlik koltuğuna oturuyor.

Kökeni Cezayir’e dayansa da çekilişten kazandığı Yeşil Kart ile kendisini Amerikalı olarak gören Andre, (Jamel Debbouze) Paris’in yarısına on binlerce Avro borcu olan yeteneksiz bir dolandırıcıdır. Şehirde borçlu olduğu ne kadar serseri varsa hepsinin ona son bir şans olarak, 24 saat mühlet tanıması ile parayı bulamayacağını anlayan Andre son çere olarak kendi güvenliği için polis karakoluna gider ve kendisini hapse atmalarını ister. E tabi ki bu saçma isteği yüzünden karakoldan dışarı atılır. Kısa boylu, eksik kollu bu dibe vurmuş adam artık hiçbir şansının olmadığını fark ettiğinde kaçınılmaz sona başvurur ve intihar etmeye karar verir. Seine Nehrinin üzerinden yükselen Aziz Mişel Köprüsü onun için son duraktır artık. Ellerini göğe kaldırıp İsa’ya atıf yaparcasına “Beni niye terk ettin Tanrım?” diyerek kendini nehrin soğuk sularına bırakacağı sırada biraz ötesinde onun gibi intihar etmeye çalışan uzun bacaklı güzel Angela’yı (Rie Rasmussen) görür. Ve böylece bir adam bir kadına Paris’te rastlamış olur…

Angel-A, çektiği filmlerin sayısı iki elin parmaklarını yeni yeni geçse de harika bir yönetmen olduğunu çoktan kanıtlamış olan Luc Besson’ın, günümüzde iyice yerlerde olan karizmasını biraz  yükselten bir yapım olsa da maalesef onun gösterişli zamanlarına bir geri dönüş bileti değil. Teknik ve görsel açıdan ele alındığında kusur bulamayacağınız bir Luc Besson filmi var karşımızda evet, ama bu iyi cilalanmış film size çok özgün şeyler vadeden bir hikayeye sahip değil ne yazık ki. İyi başlayıp sizi kolayca avucunun içine alıyor ama heyecanla beklediğiniz final sekansı bitip jenerik akmaya başladığında tatmin olmadığınızı fark ediyorsunuz. Ama şu bir gerçek ki yinede bu filmi seviyorsunuz. Yazımın başında da belirttiğim gibi Angel-A, Luc Besson’ın 10. filmi. Zaten kendiside sadece 10 film çekeceğini söylemişti. Yani Angel-A onun son filmi olmalıydı. Tabi bu filmden sonra animasyon üçlemesi Arthur et les Minimoys ve çizgi roman uyarlaması Les aventures extraordinaires d’Adèle Blanc-Sec ile bu sözüne pekte sadık olmadığını gösterdi Luc Besson.

Şüphesiz filmi etkileyici kılan en önemli unsurlardan biri siyah-beyaz çekilmiş olması. Yönetmen filmi neden siyah-beyaz çektiğini ise şöyle açıklıyor:

“Eleştirmenler benim ilk ve son filmimi bilinçli olarak siyah beyaz yaptığımı söyleyeceklerdir; ama bu kesinlikle doğru değil. Filmde 4 ana karakter var: Angela, Andre, Paris ve siyah beyaz. Bunların hepsi bir şiirin değişik ifadeleridir ve eğer bunlardan birisini çıkarırsanız filmin şiirsel yapısının bir kısmını almış olursunuz.”

Filmin en rahatsız edici unsuru ise Hafif meşrep rolünde bir yardım meleği düşüncesi. Bu sadece Müslümanları değil, film boyunca herkesi rahatsız edecek türden bir düşünce. Gerçi yönetmen filmin sonuna doğru bu durumu açıklığa kavuşturuyor ancak bu yine de rahatsız edici bir tercih.

Filmin iki başrol oyuncusu da gerçekten usta işi performanslar sergilemişler. Özellikle Jamel Debbouze, kariyerinde ki ilk başrolü, dibe vurmuş Andre’yi göz dolduran bir oyunculuk ile perdeye yansıtıyor. Çektiği Thinning the Herd adlı kısa film ile 2004’te Cannes’da Altın Palmiye’ye aday gösterilmiş bir isim olan Rie Rasmussen ise Andre’nin tezatı Angela rolünde sıra dışı güzelliği ile bu rol için biçilmiş kaftan olduğunu ispatlıyor.

İçinizi ısıtacak kadara samimi ve hayata tadında olan Angel-A, dokunaklı müzikleri, etkileyici diyalogları ve muhteşem Paris manzaraları ile siyah-beyaz bir kendini kabul etme masalı olarak hafızalarınıza kazınacak.

Kimler İzlemeli

• Luc Besson hayranları.
• “Farklı” bir aşk filmi arayanlar.
• Jamel Debbouze, Rie Rasmussen, Paris ve Siyah-Beyaz’ın mükemmel uyumuna şahit olmak isteyenler.

Kimler İzlememeli

• Luc Besson’ın eski gösterişli günlerini özleyenler.
• Aşk filmlerinden hoşlanmayanlar.
• Hafif meşrep bir melekten rahatsız olabilecekler.

Filmden Replik

Vücuduna bak. Güvensizlikten

ve sevgisizlikten acı içinde.

Angela

Alternatif  yorum; Angel-A

Bu yazı SuperFrooog tarafından 25 May 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 14 May 2011 17:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bence Nicolas Cage’nin tarzı bu havada olmalı. Aile Babası ve Raising Arizona tarzı filmlerinden bahsediyorum. Bu arada Raising Arizona filmini de kesinlikle kaçırmamalısınız. O zaman beni daha net anlayabilirsiniz.

Aile babası filmine gelince;
Film başlangıcında Cage ve O’nunla beraber izleyici öyle bir karar aşamasında kalıyor ki. İster istemez Cage ile beraber kendiniz de bir karar vermek ve sonunu görmek istiyorsunuz.
Bir yanda sevgiliniz, diğer yanda ihtimaller dahilinde geleceğinize dair büyük bir adım. İlk seçenek çok kolay. Sevgilinizle kalır, aşk dolu ama bildiğiniz bir dünyada yaşama şansı ki, bu da günümüz dünyasında küçümsenmeyecek bir seçim. Fakat diğer yanda “Risk” alarak atacağınız bir adımla beraber iş hayatınızda yükselme şansı, ama sevgilinizden uzak ve tek başınıza kalabilirsiniz. Risk, sizi renkli bir dünyaya, hayallerini kurduğunuz bir hayata da atabilir. Yada başarısız olur, tıpış tıpış eve döner, “ Ben sana dememiş miydim” sözlerini yuttuktan sonra kaldığınız yerden boynu bükük devam edersiniz. Mantık, gitmenizi emrederken duygularınız kalmanızdan yana. Zor bir seçim doğrusu… Sevgiliyi geride bırakmak…

Ve, “Ne oldu acaba” diye soruyorsunuz şimdi (Filmdeyiz). “Cage’ye Ne oldu? Sevgilim nerde?”
Aniden değişen kare ile mesleğinin zirvesine tırmanmış bir adam. “Gitmeyi mi seçmişti? Evet gitmiş olmalı ama bu… Her şey olabildiğince yolunda ve tam hayalimizdeki gibi bir yaşam… Ama bir şeyler eksik.”

Hayat, hep o eksiği aratır insana, ne kadar güçlü olsan da seni güçsüz kılacak o şeyi ararsın, gardını düşürecek olan şey. Zaafın olmalı bir şeylere, unutturmalı sana elde edince kin ve nefreti. Yada daha çok istemeli… Hiç durmayacak bitmeyecek bu istekler… “Yeter” dersin kendi kendine, “İstediğin ve hayal ettiğin hayat bu değimliydi?” Yok yok hayatında, anasını sattığımın dünyasında her şeyi elde ettik, hala çıban gibi acıtıyor bir şeyler ama ne?

Düşünürsünüz oracıkta, yerine koyarsınız kendinizi. “Ben olsaydım” la bir hayalde sen patlatırsın. “Ben olsaydım… Allah’tan belanı mı arıyorsun yaşa hayatını” dersin de yok yok, bir şeyler eksik.
İşte filmde de Cage, bu eksik yanıyla dolanıp dururken bir şans çıkar karşısına. Zenginliği umursamadan hayatını atıveriyor ortaya, belikli aranıyor Cage amca. Bak eksik yanı canına “Tak” etmiş demek…

“Sen misin kaşınan” der peri kızı, hayatını başına geçirir oracıkta. Cage çığlık çığlığa!!
Hani filmin başında verdiği kararla eksik kalıyordu ya, şimdi veremediği kararı yaşıyor oracıkta…

Bir seçim yaparsınız, iyi yada kötü bunu yaşarsınız. “Her şey hayırlısıyla” dersiniz ama, ya öteki kararı verseydiniz?
Bence izlemelisiniz…

Bu yazı Ethem tarafından 09 May 2011 04:45 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

CEHENNEMDEN ÇIKAN ÇILGIN CAGE!

Kariyeri boyunca Nicholas Cage 3 önemli konuda gerçekten de sıkı bir referans sağladı.

1 – CEHENNEM İLE İÇLİ DIŞLI OLMA KONUSUNDA : Cage’in Ghost Rider’a olan sevgisini bir de uyarlamada bu karaktere hayat vererek perçinlemesi aslında bu işin başlangıcı oldu. John Milton’da misyon olarak Ghost Rider’a benzer bir misyon üstleniyor. Ortada belki şeytan ile masaya oturulup neticelendirilmiş bir anlaşma yok belki ama, ölmek nedir bilmeyen bir Nicholas Cage var!

2 – BÜYÜ VE KEHANET KONUSUNDA : Şimdi efendim elimizde The Wicker Man var, Kehanet var, Büyücünün Çırağı var, Cadılar Zamanı var…Liste oldukça kabarık ki bu listenin sonuna da rahatlıkla İntikam Yolu’nu ekleyebiliriz…Sözün özü, özellikle birkaç yıldır. Cage’in kariyerinde oldukça benzer duraklar bulunuyor bu konuda!

3 – TEK BAŞINA 60 SANİYE : Sürüş sahnelerinde (böyle bir sahne türü yok tabir tamamen bana aittir) dublör kullanmaması ile nam salan Cage, geçmişteki deneyimlerini burada da kullanmaktan geri kalmıyor.

Göründüğü gibi İntikam Yolu, daha ziyade bir Nicholas Cage filmi ve son birkaç yıldır görmeye alıştığımız bir yapıya sahip. Bu yapının üzerine, b filmi sularında dolanmasını ekleyecek olursak (ki kendisi Grindhouse projesinin sahte fragmanlarından olan Werewolf Women’de Fu Manchu’ya hayat vererek yakın tarihli bir tazeleme de yaptı bu alanda) ve 3D mevzusunu da işin içine katarsak, Bir Cage filmi söz konusu olduğunda zorlana zorlana bıyık altında “yenilik” olarak nitelendirebiliriz.

Aslına bakacak olursanız 3D mevzusuna hiç değinmek istemiyorum. Çünkü 3D’ye banılıp çıkarılmış her filmin Avatar ile kıyaslanması da fenalık verdi. Genel kanının aksine özellikle çöp filmlerde ve b filmlerinde 3D nin çerezlik kullanımının hoş olduğunu düşünüyorum. Fakat birkaç 3D illüzyonu olduğu için, bilet fiyatının artmasının da haksızlık olduğunu düşünenlerdenim. İntikam Yolu’da ağza bir parmak bal çalacak 3D altyapısına sahip. Fazlasını beklemek zaten hata!

Aynı şekilde ucuzcu bir tasarıma da sahip. Fakat yine de b filmi olarak anmaya dilim varmıyor. Zira ünlü oyuncularla yer yer tiyatrallaşan bir seyir halinde olduğu ve 60’lı yılların araba kovalamacalırını andırdığı için bu kategoriye dadanacak tüm kartları oynuyor. Yine de mevzuya Tarantino’nun Death Proof’la yaklaştığı gibi yaklaşmayı tercih etmiyor. Ucuz bir görsellik mevcut ama biliyoruz. Fakat takip etmeye çalıştığı yapımlarda ucuz görsellik olanaklar dahilinde olduğu için baş vurulan bir metottu. İntikam Yolu ise (tıpkı Rodriguez’in Mahette’de yaptığı gibi) ağabeylerine özendiği için zorlama bir ucuzculuğa girişiyor ve bütün hissiyatı yok ediyor.

Yukarıda yazdıklarıma büyük bir tezat oluşturacak şekilde İntikam Yolu belki de Savaş Tanrısı’ndan bu yana en keyif aldığım Nicholas Cage filmi diyebilirim. Öyle ki sıkı bir takipçisi olduğum Ghost Rider’ın sinema uyarlamasını bile yüz ekşiterek izlediğimi düşünürsek, bahsi geçen büyük bir iddia olur fakat inkar etmenin de manası yok!

Diğer taraftan filmin bütün bu yapaylığını biraz olsun keyifli hale getiren en önemli unsur da hiç kuşkusuz William Fichtner ‘ın hayat verdiği muhasebeci karakteri. Kimilerinde abartılı bulunan bu karakter, belli noktalarda neredeyse filmin lokomotifi oluyor. Usta oyuncu David Morse’un filmde ne işi olduğunu ise fazla kurcalamamak gerektiği kanaatindeyim.

Eğrisiyle doğrusuyla karşınızda yine bol yağlı bir popcorn filmi duruyor. İntikam yolu 3D zaten kolay hazımlı bir popcorn filmi vaad ettiği için, en azından bu vaadini yerine getirdiğini söylemek gerekiyor.

Ne diyelim? Meraklısına…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 23 April 2011 03:26 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde güçlü ve kendini beğenmiş Thor, bu kibirliliğinden dolayı dünyaya, insanların arasında yaşamaya yollanmıştır.
Thor’un dünyası, Asgard’da elbet kendisini sevmeyen Tanrılar da ardından tüm kötülükleri dünyaya yollayacaklardır.
Kibir ve kendini beğenmişliği bir kenara bırakıp insanlar ve dünya için şavaşan Thor, gerçek bir kahaman olurken, aslında bir kahraman olmanın sorumluluklarını da keşfedecektir.

Bu yazı Ethem tarafından 22 April 2011 17:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Son on yıl içerisinde, hem beyazperde de bahsi geçen çizgi roman estetiği hem de çizgi roman uyarlamaları konusunda en heyecan verici işlere imza atan isimlerden birinin de kuşkusuz Zack Snyder olduğunu iddia edebilirim. Özellikle Snyder’ın görsel tercihlerinin yukarıdaki cümleyi vücuda getirmemdeki katkısı çok büyük!

Snyder pek çok röportajında, 70’lerin ikinci yarısında temelleri atılan kült çizgi roman dergisi Heavy Metal’in; kendisi için büyük bir ilham kaynağı olduğunu söyler durur. Geçtiğimiz aylarda ülkemiz hudutları içerisinden de giren, ve çizgi roman takipçilerin yüzünü güldüren bu konsept derginin iki farklı animasyon filmi de bulunmakta.

Zack Snyder, uzun bir süre, Heavy Metal’e üçüncü bir halka ekleyebileceğini çıtlatıp durmuştu.

Malum, çizgi roman kültürünün yeniden şaha kalktığı ve Heavy Metal dergisinin de pek çok ülkede, farklı çizerlerle yükselmeye başladığı şu son birkaç yıl, aynı zamanda beyazperde de gördüğümüz çizgi uyarlama sayısında da korkunç bir artış oldu.

Anlaşılan o ki, Snyder bu sevdasını şimdilik rafa kaldırmış. Fakat Sucker Punch’ın en büyük ilham kaynağının Heavy Metal konsepti olduğunu düşünecek olursak, bu filmi de serbest bir Heavy Metal hikayesi olarak değerlendirebiliriz .

Sucker Punch, en çiğ tabir ile, fantezi dünyasının içine yuvalanmış bir başka fantezi dünyası olarak nitelendirilebilir. Babasını öldürme niyetindeyken yanlışlıkla kardeşinin canına kıyan Baby Doll’ün akıl hastanesine kapatılması ile kıvılcımlanmaya başlayan fantezi alevi, Doll’ün “boyut atlayan” şizofrenisi” ile harlanmaya başlıyor.

Akıl hastanesini kafasında bir nevi dans eğitim merkezi olarak canlandıran Doll, önce buraya ayak uydurmakta zorlanıyor. Sonrasında kendi yarattığı fantezi dünyasının üzerine bir başkasını daha inşa ediyor. Bu üst fantezi evreni de Doll’ü kısıtlayan bütün unsurları ortadan kaldırarak, zincirleri kırmasını sağlıyor.

Doll’un amacı bir an önce hastaneden tüymek. Kaçış planına diğer kızları da ekleyerek, kağıt üzerinde uygulamaya giriştiği planı hayata geçirmenin derdine düşmüş. Doll ne zaman “efsanev”i dansını etse, onun üst fantezi alemine seyahate başlıyoruz. Bu üst fantezi dünyasında ise, kızların her biri ölüm makinesine dönüşüyor adeta!

Snyder’ın 300 Spartalı ve Watchmen ile yaptıklarına aşina olanlar, Sucker Punch’ın atmosferine de yabancılık çekmeyeceklerdir. Fakat yine de Sucker Punch, bu üçlü arasında, senaryo konusunda en muğlak olanı. Her şeyden önce Doll’un “gerçek dünyasından” iki katlı fantezi dünyasının basamaklarına tırmanışı çok hızlı oluyor. Büyük ihtimalle Snyder, Doll’ün alt fantezi dünyasını normal gibi göstererek, finalde son bir kroşe indirmek istemiş. Bu seçimin, bütün bilinirliğine rağmen seyirciyi etkilediğini inkar etmek elbette mümkün değil fakat yine de şizofren kızın, volümü kısılmış da olsa “gerçekliğini” ister istemez merak edebiliyoruz izleyici olarak.

Son tahlilde, aksiyon namına yine tiyatrallikten sonuna kadar nasibini almış bir Snyder filmi var karşımızda. İlk elden tadından yenmeyecek bir fantastik-aksiyon örneği olarak Sucker Punch, izleyicinin görsel açlığına ilaç gibi geliyor. Fakat Snyder görsellik konusundaki tutarlılığını içerik konusunda gösteremiyor. Kanımca doğru değerlendirilmediğine ve çokça hakkının yenildiğine inandığım Watchmen gibi bir yapımın ardından; bu kadar dağınık bir hikayeyi, ucunu, köşesini toparlamadan sunmasına da anlam verebilmek pek mümkün değil.

İlgili Yazılar;

“Sucker Punch” İlk Görüntüleri

Sucker Punch

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 18 April 2011 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1944. İspanya. Faşist bir komutan Vidal (Sergi López). Acımasızlığının kimden yadigar kaldığını düşündüren bir insan. Esirlerini sorgulamadan öldürebilecek kadar da soğukkanlı. Gözlerindeki acımasızlık tüm bedenine ve mimiklerine yansıyor. Azrail’in bedene bürünmüş hali film ilerledikçe ürperti salıyor içinize.

Bu acımasızlığın içinde ikinci kocasının yanına gelmek zorunda kalan Carmen (Ariadna Gil) çocuğunu burada doğurmak zorunda olduğunun farkında. Yalnız kalma korkusu ona hastalığını umursamamayı öğütlerken tek varlığı kızı Ofelia (Ivana Baquero).

Ofelia, kitapların fantastik kelimelerini kaderini okurmuşçasına hazmediyor. Bulunduğu cehenneme gelmeden önce arabada okuduğu kitabın başrolünü oynamaya başlayıp mistik dünyaya kendini kaptırdıkça psikolojisine ayna tuttuğunu yaşadığı hikayelerde görebiliyorsunuz. Yarattığı karakterlerin en başarılısı ise Pan, ve onun gizemli labirenti. Kendine yol gösteren bilinci onu köşeye sıkıştırıp çaresizlik sunarken aynı zamanda şans elini de uzatıyor.

Guillermo del Toro‘nun yazıp yönettiği fantastik gerilim veya fantastik korku bile diyebileceğimiz film aslında dark-fantasy (karamsar fantazi). Çocuklara özgü olmayan bu filmde yetişkinlerin dahi zorla izleyebilecekleri sahneler var. Yaratıcılığın aklınızı uçuracağını sanmıyorum fakat filmin farklı ve içinize dokunan favorilerinizden olabileceğini hissediyorum. Birçok temanın farklı filmlerin birleşimi olduğunu düşünderecektir. Oyunculuklarsa çok başarılı, öyle ki Ofelia binlerce adayın arasından özenle seçilen bir yetenek ve filmin getirdiği ödülü hak ediyor. Yaratılan öyküler gizemli ve soru işaretleri serpecek kadar başarılı. Gösterdiğinden fazlasını anlatmaya çalışan hikayeleri yorumlarken hem eğlenecek hem terleyeceksiniz.

“Yetişkinler için peri masalı” olarak yorumlanan ve İspanyolcayı bana sevdiren bu filmi izlerken sesini açmayı unutmayın, çünkü müzikleri ve efektleri çok etkileyici. Javier Navarrete‘nin notaları çok hoş, mesela: Lullaby. Her şey bi yana, sanırım beni ağlatan filmleri daha çok seviyorum.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 17 April 2011 18:17 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kang Dong Won, özellikle Uzakdoğu sinemasının hemen her yapımını takip etmekte olan Türk izleyicinin , en az bir filmini izlediği bir aktördür. Zira, genç olmasının yanı sıra, bir suyun, girdiği kabın şeklini alması gibi, oynadığı rolünde hakkını vermiş, film setinin tozunu attırabilmiş biridir. Bu kadar Kang Dong Won faşizminden sonra, elbette size Lee Jun Ki Filmi yorumlamayacağım.

Fantastik türde filmleri severseniz eğer, bu filmi de az-çok beğeneceğinize eminim.
Bir anne. Buz gibi, sağanak yağmurlu bir Güney Kore gününde, arkasından sürüklediği, tek bacağı sakat küçük oğlu ile insanların arasından hızla geçmektedir. Bu sahneyi gözünüzün önüne getirdiğinizde çok sıradan bir sahne gibi geliyor önce. Çünkü, o çocuğun sadece sakat bacağını, annesinin onu elinden çekiştirmesini, buz gibi havayı, sağanak yağmuru görüyor hissediyorsunuz. Kamera, yavaş yavaş, çocuğun sakat bacağından, yukarı doğru hareketlendiğinde “Allah Allah” diyorsunuz. Onca hengamenin arasında sürüklenen o sakat çocuğun “gözleri” de bir bez parçası ile “bağlı” çünkü.

Film böyle başlıyor. Fantastik-Gerilim özellikli bir film olduğunu bilerek izlediğimden midir bilemiyorum, ama o sahne beni çok ürpertmişti. Özellikle, sakat bir “çocuğun”, “korku” ile sürüklenerek götürülüyor olması tahmin edeceğiniz gibi içimi ezdi!

Sahne ilerleyip, film akışı devam ettikçe, anlıyoruz ki; bu sakat çocuğumuz insanlari bakışları ile yönetebilen bir “super güç”e sahip. Üstelik, bu gücünü kontrol edemediğinden, öfkeyle karışık bir duygu yasadiğinda, bu durum karşısındakinin ölümü ile sonuçlanıyor.
Elbette, çocuğun bu duruma gelmesinde, ana rolü “babası” olacak vatandaş alıyor. Ve cezasını, halkın içinde “kendi boynunu kırarak” ödüyor..

Film , genel hatları ile izlenebilir bir yapım. Çok beklentili olmadığınız sürece, keyif de alabileceğiniz bir süreç sizi bekliyor olabilir üstelik.
Kang Dong Won’a, eşlik eden se, filmin diğer “süper güç”e sahip olan adamı “Go Soo”.
ikisinin de performansını başarılı bulduysam da, filmin akışında, manasiz hareketler, aceleye getirilmiş replik ve senaryo eksiklikleri elbette vardı. Bana soracak olursanız, hiç değilse “Kang” icin izlenir derim.

Bu yazı KanesHiro tarafından 12 April 2011 15:15 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film kısaca, Üvey babası tarafından akıl hastanesine kapatılan genç bir kızın kaçış planı olarak başka bir evrene geçip kendisini buradan kurtarmanın planını yapacaktır.

Kadroda birbirinden güzel aktristlerin oluşu filme bir hayli reklam ve albeni kazandırmış olduğu ortada. Senaryo hakkında açıklayıcı bir bilgi verilmemesine rağmen büyük ilgi toplayan Sucker Punch
adlı film Aksiyon, Fantastik, Gerilim ve Gizem türünde seyretmekte.

25 Aralık 2010 de Abd’de, 15 Nisan 2011 de Türkiye’de vizyona girmesi  bekleniyor.

Bu yazı Ethem tarafından 10 April 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kurt adam köylüler tarafından bilinen, belli zamanlarda köye saldırmaması için belli zamanlarda kut adama hayvan kurban edilir ve güvenliği bu şekilde sağlanırmış Ancak bir dolunay zamanı kurt adam kurbanı değil, köylülerden birisini daha öldürünce köylü ayağa kalkacak, intikam almak için kurt adamı öldürme planları yapacaklardır.

Plan A; Ünlü kurt adam avcısı Peder Salomon’dan yardım istenir.

Plan B; Canını kurtaran kaçsın!

Nihayetinde A planını seçilir. Bunun üzerine iş koyulan Peder Salomon, ilginç bir şey bulur. Kurt adam gündüzleri normal insan olarak aralarında dolaşıyordur. Şimdi, kurt adam kim sorusuna cevap ararken her an tehlikede olduklarını da bilmektedirler. Çünkü Kurt adam gündüzleri köylülerle beraberdir.

Bu yazı Ethem tarafından 21 March 2011 01:02 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nathalie, parasız olduğunu görerek Sandrine’e yardım etmek için evine davet ediyor. Ve ilk soruyu Sandrine sorarak başlıyor: “O kadar insan seni izlerken nasıl rahat olabiliyorsun?” Fazla merakın iyi olup olmadığını bilmeyerek kendini Nathalie’nin cümlelerine uyarken buluyor, yatakta kendini keşfetmeye çalışıyor. Örnek aldığı kadın onu izlerken ve hafif iltifatlar kondururken hayatlarının değişeceğini bilmiyor.

Birlikte yaşamaya başlarlar. “Düzgün” bir iş bulup idare edeceklerini düşünüyorlardı. Ama hayat düzgün değildi ki. Gün geçtikçe Sandrine, Nathalie’nin rüzgarına daha da fazla kapılıyordu. Başkasının izleme fikri ona hem tatmadığı hazları hem de adrenalini hissettiriyordu. Bu rüzgarı fırtınaya dönüştürüp cazibelerinin aslında her şeyi elde etmeleri için hazırda bekleyen bir güç olduğu üzerine anlaşırlar. Değerlendirmek için avlayacakları erkeklere ihtiyaç vardı sadece, ve onların paralarına. Başka hiçbir şeylerine değil, hiçbir şeylerine. Ne aşklarına, ne sevgilerine…

Sandrine’in şeffaf hayatına karşılık Nathalie kendinden emin ve gizemli bir kadın imajını filmin sonlarına kadar devam ettiriyor. Sandrine’e kadın olmanın ve hayatı seksin ucunda döndürmenin derslerini veren Nathalie hiç ummadığı bir “şeyin” içinde buluyor kendini. “Beterin beteri var” diyerek filmdeki kadın üstünlüğünü yerle bir eden Fabrice Deville, Christophe rolüyle kadınların ruhlarına sahip olan gizemli, yakışıklı ve seksi bir patronu oynuyor.

İlginç bir geçmişi olan Christophe’un kendine özgü felsefesi film ilerledikçe daha da karmaşık bir hale bürünüyor, ve genişliyor. Kız kardeşine olan cinsel ve ruhsal bağı Nathalie ile Sandrine’i yönetirken kullanmayı sevdiği mükemmel bir oyuncak halini alıyor. Adı geçen dört kişinin arasındakinin sadece cinsellikten ve oyunlardan ibaret olduğunu düşündünüz değil mi? Daha da fazlası var filmde.

Jean-Claude Brisseau, Cannes’da eleştirmenlerin özel ödülüne layık görüldüğü bu filmiyle size estetik ve sürükleyici bir görsel şölen sunuyor. Fantastik boyutlarda abartıya kaçmamayı seçerek cinselliği çekili kılan kadrajlara imza atıyor ve çoğu insanı, gerçekte yaşananları fantezi dünyasına yansıtarak güzelce kandırıyor :)

“Yaşarken hepimiz zincirlenmiş Tanrılar gibiyizdir, çoğu zaman gerçek özgürlüğü tatmaya korkarız.”

Sevgiler.

Not: +18 bir içeriğe sahip.

Bu yazı rahmetli tarafından 19 March 2011 02:46 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bildiğiniz gibi Slumdog Millionaire filmiyle adından söz ettirmeyi başaran bir yönetmen Danny Boyle. Doğruyu söylemek gerekirse bu filmden önceki çalışmaları pek de dikkate şayan kabul edilmiyordu. Şöyle söylemek daha uygun sanırım: Danny Boyle, S.M.’den önce popüler bir yönetmen değildi.

Bunu açıklama gereği duydum ;çünkü o güne kadar duyulmamış ancak sonradan müthiş bir filmle patlayan pek çok yönetmenin önceki filmlerinde değerinin anlaşılmayışı ile çokça karşılaştık.

Neden Danny Boyle’den bahsediyorum? Karşılaştırmayı düşündüğüm iki filmin ilki 28 Days After: 28 Gün Sonra. 2002’de yönetmenin İngiltere’de kayda aldığı bu yapıt, Londra’da yaşanan bir salgın sonrası insanların değişime uğramaları ve hastalık kapmadan yaşayabilen bir avuç insanın maceralarını ele alıyor. Filmin başlarında hastane odasında uyanan kahramanımız (Alex Palmer) uzunca bir müddet hastanede ve şehirde yürüdükten sonra bir şeylerin bütün insanları ortadan kaldırdığını anlıyor. Sonrasıysa izleyenlerce malum, izlemeyenlerinse mutlaka seyretmesi gereken türden.

Sözünü edeceğim diğer filmse I Am Legend (2007): Ben Efsaneyim. Yönetmenliğini Francis Lawrence’ın yaptığı filmin baş kişisi ünlü oyuncu Will Smith. Smith de tıpkı 28 Gün Sonra’da olduğu gibi bomboş sokaklarıyla bir şehirde” New York” ta çıkıyor karşımıza. Filmin bu bölümüyle anlıyorsunuz ki şehirde bir şeyler yaşanmış ve bütün insanlar ortadan kaybolmuş.

Bu iki filmin konuları bu kadar benzeşirken filmlerden alınan tatlar oldukça farklı. Boyle’un film çekerken farklı olma arzusu içinde oluşunu 28 Gün Sonra filminde sahne sahne algılayabiliyorsunuz. Bir başka deyişle Slumdog Millionaire gibi gelecekte ses getirebilecek  bir filmin kokusunu alabiliyorsunuz. Boyle, filmin başından sonuna dek bir zombi filmi çekme arzusu içinde olmadığını belli ediyor. Bütün filmlerinde olduğu gibi ders vericilik ön planda.

Her iki filmde de şehirlerin bomboş oluşunun nedeni bir virüs. Boyle, Lawrence’ın aksine filmin ilk sahnesinden virüsü tanımlıyor: Öfke… Bu anlamda geleceğe alegorik bir gönderme yapıyor 28 Gün Sonra filmiyle.
Ben Efsaneyim filmiyse her yanıyla Hollywood kokmakta. Başrol oyuncusu W. Smith’in yeterli denebilecek performansı filmin ilgi çekici olmasına yetiyor.

28 Gün Sonra filminde farklı karakterlerin  filmde sıklıkla görülmesi Boyle’un işini kolaylaştırmış. Ben Efsaneyim ‘de W.Smith’in adeta tek kalışı  rolünü bir K-9 kurt köpeği ile paylaşması filmin izlenebilirliği için  önemli bir performansı gerektiriyor.

28 Gün Sonra filminde gerildiğim sahneler bir elimdeki parmakların sayısını geçmezken, Lawrence izleyiciyi korkutmak için elinden geleni yapmış. Bilgisayar efektleri Ben Efsaneyim’de diğer filme göre oldukça sık kullanılmış. Efektler bol olmasına rağmen inandırıcılıktan uzak değiller.

Her iki filmin de final bölümünün beni tatmin etmediğini söylemek isterim. Buna rağmen Ben Efsaneyim filmi gerek görselliği gerekse oyunculuklarla 2002 yapımı olan 28 Gün Sonra filminden daha başarılı olmuş. Tabii ki 28 Gün Sonra filminin senaryo anlamında Ben Efsaneyim’e oldukça benziyor oluşu insanı Ben Efsaneyim bir kopya film mi sorusuyla baş başa bırakıyor.  Başta da belirttiğim gibi 2007’nin olanaklarından iyi faydalanıyor yönetmen Lawrence ve senaryolar benzer de olsa iyi iş çıkarıyor.

Şehrinizde tek başınıza kaldığınızı hayal ederek bomboş olduğunu düşündüğünüz sokaklarda dolanmayı arzu ediyorsanız bu iki filmi birer gün arayla izleyin derim. Her ikisinde de dünyamıza ve geleceğimize dair çeşitli düşünceler uyanacaktır kafanızda.
Keyifli seyirler dilerim…

Bu yazı Murat Gil tarafından 07 March 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Son olarak yönetmenin kemikleşmiş bir oyuncu kadrosu var anlaşılan ki pek çok filminde benzer oyuncular kullanıyor. Köy filmini izleyip keyif alanların sonraki adresi aynı yönetmenin “Lady in The Water” Sudaki Kız filmi olmalıdır.

Keyifli seyirler…

Bu yazı Murat Gil tarafından 25 February 2011 13:24 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 03 February 2011 01:53 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Buluşun sahibi mucidin Edward’a can verdikten sonra parmaklarını düzeltemeden verdiği son nefes, Makas Elli Edward’ı insanlardan ayıran bariz fark olarak kalakalmıştır. Sonrasında yalnızlık var… Tek başına kalan Makas Ellerin yaralı yüzüne bakmaksızın yaralı kalbindeki tek başındalığı fark eden Peg (Evin hanfendisi), kedisini evine alır ve bir aile ferdiymiş gibi yeni hayatlarına devam ederler.

Evin tek ve güzel kızı Kim (Winona Ryder) ile duygusal anlar yaşayan Makas Eller, kız için yapabileceği herşeyi yapmak, bilmediği herşeyi onunla öğrenmek isteyecektir.
Bu güzel senaryonun yanında hayatın gerçekleri de eklenince ortaya acı, makas ellerimiz olmadan da çektiğimiz çileli dünyanın halleriyle burun buruna gelince filmin asıl temasıyla karşılaşıyoruz.

Acıda olsa gerçekler, Edward’ın masumiyetini bozamayınca senaristin fantastik de olsa bu filmde yapabileceği tek şey, mantıklı ama bir o kadar hoş bir sona gitmesiydi. O’da öyle yaptı…

Filmin sonuna geldik ama henüz yazımın sonu değil…
Johnny Depp, bana göre mahsumiyeti ve samimiyeti yansıtabilen nadir yüzlerden birisi.
90′lı yıllarda çekilmesine aldırmaksızın Johnny Depp’in buradaki performansını kaçırmamanızı şiddetle tavsiye ediyorum.
Kaçış anındaki halleri, olaylara karşı tepki vermeksizin çaresizliğini anlatabilen mimikleri ve kendini kanıtlamış bir aktörden daha ne bekleyebilirsiniz?
Çekinmeyin, alın… Zevk alarak izleyebileceğiniz Johnny tarzında bir film.

Ayrıca yönetmen ve senarist koltuğunda Tim Burton ismi olduktan sonra pekde uzatmamak gerekiyor sanırım. Daha önce Batman serilerinden tutunda Ölü Gelin (Corpse Bride), Beter Böcek (Beetle Juice), Maymunlar Cehennemi 2 (Planet Of The Apes), Büyük Balık (Big Fish), Charlie’nin Çikolata Fabrikası (Charlie And The Chocolate Factory) ve Alis Harikalar Diyarında (Alice in Wonderland) gibi harika filmlere imza atmış birisidir kendileri. Ve daha niceleri…

Bu arada dikkat ederseniz çoğu filminde baş karakterde Johnny Depp ismi geçmekte. İyi bir ikili.

Ve sona gelmeden….

Her yıl sonu sabırsızlıkla beklediğimiz kar taneleri üzerimize düşmekte birazcık geç kaldıysa, bilin ki Makas Eller yine polislerden kaçıyordur…
Merak etmeyin dönecek, ve bu yıl da kar yağacak…

Bu yazı Ethem tarafından 21 January 2011 01:31 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Her neyse, devam etmek gerekirse: Ruhlar aleminde sıkışan filmin baş karakteri Chihiro, ailesini de kurtararak eski hayatına geri dönmeye çalışıyor. Bu serüveninde ona Haku ve diğer arkadaşları yardım ediyor. Fakat bu sıradanlığın dışında, serüvenin başlayacağı dakikalarda Chihiro’nun babası domuza dönüşmeden önce ukalalığıyla son kez şu cümleleri sarfediyor: “Endişelenme. Baban burada. Kredi kartları ve nakit parası var.” Ve sonrasında ebeveynlerin yedikleri yemek yüzünden domuza dönüştüğünü görüyorsunuz. Zenginliğin, kibirin insanı getireceği son nokta olarak bunu algılamıştım ben.

İlerleyen sahnelerde, No-Face (Yüzsüz) bir karakter orataya çıkıyor, konuşamayan. Chihiro’yu, ruhlar alemindeki adıyla Sen’i, takip eden Yüzsüz, ona bir şeyler vermeye çalışıyor ve her seferinde Chihiro’nun alçakgönüllülüğü verileni kabul ettirmiyor. Daha sonraki sahnelerde, Yüzsün’ün hediyelerini kabul edenler onun tarafından yeniyor. Paraya olan düşkünlüğün kötülüğe hizmet ettiğine dair ince mesajlar buralara serpiştirilmiş.

Chihiro’nun kilitli kaldığı yer ruhların kendilerini temizledikleri hamamvari bir ortam, ve burada insanları pek sevmiyorlar. “Sizler çok pis kokuyorsunuz” diyor hamamdaki bir kurbağa. İnsanlar, maneviyata eğilmediklerinde, dünyevi varlıklarıyla kirleniyor mesajı alınabilir eğer istenirse. Filmde aklıma şu an gelmeyen bir sürü mecaz-ı mürsel örneğiyle karşılaşacaksınız.

Sadece mesaj kaygısı güderek izlememeli filmi. Senaryonun bir “film” atmosferine soktuğu ve sürekliliği sağladığını söylemek gerek. Filmin bir kısmını dahi izlemeyecek olursanız anlatılmak istenileni anlamadan Chihiro’nun ailesiyle eve dönüşüne şahit olursunuz sadece. Müzikleri ruhu dinlendirir nitelikte, ve sahnelerin animasyon ruhuna uygun. Görselliği gözlere güzel bir şölen yaşatıyor. Öte yandan, eğlenceli sahneler kadar ürkütücü sahneler içeren bu filmin bir çocuk filmi olmadığını söyleyebilirim. Aile filmi olup olmadığına da emin değilim. En iyisi, siz bu filmi oturup eğlenceli bir anınızda tecrübe edinin (arkadaşlarınızla veya sevgilinizle, mümkünse ebeveynlerinizle de olabilir), böylece ne demek istediğimi anlayacaksınız ve filmin ardından duygu yoğunluğuna kapılmış olduğunuzu farkedeceksiniz.

Bu yazı rahmetli tarafından 16 January 2011 20:03 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenliğini Rob Letterman, senayosunu Joe Stillman, Nicholas Stoller ve Jonathan Swift (Kitap) yapmış.

Filmin oyuncu kadrosunda ise; Emily Blunt, Jack Black, Amanda Peet, Jason Segel, Billy Connolly, Catherine Tate, Olly Alexander, Romany Malco, T.J. Miller, Bentley Kalu, Chris O’dowd, Danni Bennatar, Forbes Kb, Haythem Noor, James Corden, James Fiddy, Jay Ferraro ve Lewis James isimleri yer almakta.

Filmin konusu bildiğimiz Gulliver’s Travels hikayesinin kitaptan beyaz perdeye geçmiş bir halidir.

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2011 01:20 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Andrei Tarkovsky 1932-1986 yılları arasında yaşamış bir Rus fikir adamı, sinema filozofu, yaşamış en büyük yönetmenlerden biri. Bir şair?in oğlu olması onu hayata karşı bir adım önde başlatandı belki de. Bu avantajla başladığı yaşam yolculuğuna birbirinden değerli bir çok eser bırakan ünlü yönetmenin en önemli filmlerinden biridir  ?STALKER?.

?STALKER? Türkçe?ye  ?İZ SÜRÜCÜ? olarak çevrildi ancak Stalker?i bir iz sürücüden ibaret görmek Tarkovsky? yi salt bir yönetmen olarak görmekten farksız olur. Stalker çok derin imgeler içeren felsefi bir film. 150 dakika süren filmin ilk 35 dakikasında  yönetmen, son derece kasvetli bir ortamı mümkün olabilecek en gerçekçi seviyede betimliyor. Siyah-beyazın o itici, karamsar tonunu iliklerimize kadar hissetmemizi sağlıyor. Kameraya yansıyan tüm kareler bu pesimistlikten nasibini alıyor. Filmin geri kalanında ise atmosfere uygun bir biçimde kamera Zone?un tüm güzellikleri yansıtmaya başlıyor.

İsmi gereksiz bir bölgeye  bir meteorun düşmesi sonucu oluşan bir garip etki ile oluşan Zone adlı bir bölge burası. Zone?un ortasında bir oda ve dikenli tellerle çevrili?İnsanlık militarist bir baskı altında. Giriş çıkışın illegal olduğu  bir ortamda Stalker bir iz sürücü ve iki arkadaşıyla bir yolculuğa çıkıyor. Stalkerlik bir görev aslında, bir rehber belki de;  bir nevi meslek  hatta maddiyatça değersiz, amacı  manevi kazançdan öte gitmeyen. Zone?un ortasındaki bu gizemli odaya yapılabilecek yolculuklar sadece Stalkerler aracılığıyla yapılabiliyor. İnsanların tüm isteklerine sahip olabileceklerine inandıkları bir oda  bu ve ulaşması türlü nitelikler isteyen çileli bir  yolculuk; bir yazar, bir bilim adamı ve bir Stalker eşliğinde yapılan?

?İz Sürücü? dedik ya peki neyin izini sürüyordu Stalker?  Bir oda mı sadece aranılan; bir bölge mi yoksa giriş yasak olduğu için cazip olan? Stalker bilmiyor muydu istek bitmez insanda. Schopenhaur?un dediği gibi ?İstenç insanda olan tek şeydir ve irade karşısındaki önceliğini daima korur, ona karşı zayıftır.? Peki aranılan mıdır değerli yoksa aranılana ulaşılması mı, yahut ararken farkedilen sürecin getirdikleri mi? Bir ahlak arayışı bu, bir erdem, bir geçeklik. Tüm dünyevilikten uzak, sahteliğe kapalı. ?Neden bu kadar uğraştık?? diyor ?yazar? elimizin altındaymış.?O kadar uzun elimiz yok? diye yanıtlıyor Stalker. Ulaşmak kolay değil. Kuralına göre oynamalı bu oyunu. Hemen gerçekliğe ulaşacağını mı sandı yazar? Bu kadar kolay mıydı? Sırrı çözeceğini,her şeyi somutlaştırabileceğini mı zannetti? Ve yine Schopenhaur çıkıyor sahneye: ?Bir nesne ve bir olgu ancak ona karşı şiddetli bir ilgiyle, istencini uyararak yani o nesneye yönelik kişisel ilgi duyarak elde edebilir.?diyor. Gel gör ki perdeyi aralayamazsın her zaman. Zamanı geldiğinde perde kendisi açılır ve görürsün ardındaki.

Odaya ulaşırlar türlü aşamaları aştıktan sonra. Ve işte kum tepeleri odanın içinde. Kum tepeleri neyi simgeliyor? Birbiri ardı gelen aşılması gereken tepeler. Unutma çileli bir yolcuku bu. Geri dönmek kolay oysa bir gerçeklikti aradığımız. Neyin peşindeyiz? Kolayca avucumuza alabileceğimiz bir zahirliğin mi? Ulaşılamayacağını ama etkisine girebileceğimizi bildiğimiz bir yüceliğin mi? Zaten elde edebilsek o da bizim gibi bayağı kalmaz mıydı? Onu yüce kılan tepeleri aşmanın dayanılmaz hazzı değil miydi? Sorular soruları doğuruyor.

Çalan bir telefon. Telefonun bir ucunda ?bilim adamı?. ?Beni ihbar edebilirsin.İş arkadaşlarımı bana karşı kışkırtabilirsin ama artık çok geç. Ona çok yakınım.? diyor bilgeliğe yaklaşmanın verdiği tutkuyla. ?Bir bilim adamı olarak bu senin sonun olabilir.?  denilmesine pek de aldırış etmiyor. Bilim? Artık bilimin bir önemi  mi var bu hazzın yanında. Bilim?İnsan aklının yüzde bilmem kaçıyla oluşturduğu deney-gözlem sonuçları silsilesi. Bilim. Kimilerine göre Tanrı?ya kafa tutma aracı. Kimilerine göre ise O?nun yansımalarını keşfetme kılavuzu. Sınırlı bir algıyla Sınırsız?ı  anlamaya çalışma. Abes değil de ne? Tüm sırları keşfedemeyeciğini bildiğin vakit belki de sınırları aşmış olursun bir nebze. Okyansun ötesine geçebilirsin sen de. Kum tepelerini aştıkça bir yenisi gelecek. Ve sen kum tanelerinde yolunu kaybetmenin eşiğindesin. Araçlar amaç olduğunda nihai  amacından sapmaz mı yoksa insan?

Stalker amacının farkında. Ama yol arkadaşları neyin peşinde? Stalker bir iz sürücü. Peki yalnızca bir iz sürücü mü? Bir erdem, ahlak arayıcısı. Bir iyiye ulaşma avcısı. Stalker bir bilge. Belki de postmodern bir sufi ne aradığını bilen.  ?Dua etmek, beklemek. Kendini küçük düşürmeden başka bir şey değil.? diyor yazar. ?Sakin ol ve bekle. Henüz hazır değilsin.Bu sık sık olur.?diyor Stalker. Bu sık sık olur. Kibir terketmez seni tüm ilkeler terketse de. Hayata karşı aldığın prensipler. Birer birer terkeder ama kibir terketmez. İstemek. Ne istedeğini ve nasıl isteyeceğini bilmemek. Ve sonra istemenin kötü olduğuı sonucuna varmak. ?Henüz hazır değilsin.? ?Bütün insanlar bu dünyadan ayrıldı. Yalnız burası kaldı umut edilebilen. Buraya kendiniz geldiniz. O halde neden bu umutsuzluk?? diyor Stalker. Yeisin sebebi ne? İdrak edemediğini yok saymak mı?

Uzun bir bekleyiş. Umutsuzluğa yer yok burada.Ne istediğini bilen bir bilgelik. Bekleyiş?Bekleyiş…Ve yağmur sesi? Yağmurun ılık sesi… Kulaklarda dolaşan bir senfoni.Islanmak gerek o halde. Islanıp saflaşmak tüm kirliliklere inat. Durulanıp sufileşmek bütün dünyeviliklere inat?

?Sanat Yaratıcının aynadaki cilvesidir. Biz sanatçılar bu jesti tekrarlamaktan, taklit etmekten başka birşey yapmıyoruz. Bu yüzden, Yaratandan bağımsız bir sanata asla inanmıyorum. Tanrı?sız bir sanata inanmıyorum. Sanatın anlamı yakarmadır. Bu benim yakarışım. Eğer bu dua, bu yakarış, benim filmlerim insanları Tanrı?ya yöneltebilirse ne mutlu bana. Yaşamım esas anlamını bulacak. Hizmet etmek. Ama bunu asla başkalarına empoze etmeye kalkışmayacağım. Hizmet etmek, fethetmek demek değildir. ?(France-Culture?ün 7 Ocak 1986 Sayısındaki Tarkovsky Röportajı)

Stalker böyle bir film. Bir sinema filminden öte anlamlar taşıyan bir değer. Ve Tarkovsky böyle bir fikir adamı. Bir yönetmenden öte. Stalker?in ilk çekim filmi şanssız bir şekilde labaratuvarda bir kaza sonucu yok oluyor. Kısıtlı bir bütçeyle çekilen şu anki hali ise yazımın başlangıcındaki Tarkovsky?nin sözünü hatırlatıyor. Yönetmen ilkelerine ihanet etmiyor. Vazgeçmiyor düşüncesinden. Zira o Stalker?i  bir iz sürücüden fazla olarak görüyor. Ona yüklediği misyonu ulaştırmaya kararlı olduğu kitleye bu şekilde iletiyor.

Bu yazı ömer KALAFATCI tarafından 11 December 2010 12:42 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sonunda mızmız kuzen Eustace’nin aklı başına gelecek ve büyü ortadan kalkacaktır. Sonrasında bir su yılanı ile şavaşmak zorunda kalan başrol oyuncularımız bir şekilde şavaşı kazanır ve evlerine dönerler. Bu arada Narnia Lordlarının akibetinden haberimiz yok… Orjinal açıklamada belirtilmemiş. Ehh bu karmaşada insanlık hali.

Son mısrada çok alakalı olmasada canavalar erderhalar derken müjdeli bir haberle paragraf kapanır.

Şöyleki; “Kaspiyan Ramandu’nun kızı ile evlenir ve Rilian adında bir oğlu olur”… “Canavar falan iyide evlilik, çoluk çocuk ne alaka” diyorsanız, Narnia Günlükleri: Şafak Yıldızı’nın Yolculuğu adlı film 10 Aralık 2010 daTürkiye’de vizyona giriyor. Dikkat edin ejderhaya dönüşürsünüz:)

Orjinal adı, The Chronicles Of Narnia: The Voyage Of The Dawn Treader olan filmin yönetmeni Michael Apted. Senaryoda Richard LaGravenese, Stephen McFeely, Christopher Markus, Michael Petroni ve C.S. Lewis (Kitap) isimleri yer almakta.

10 Aralık 2010 da vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda ise; Ben Barnes, William Moseley, Skandar Keynes, Anna Popplewell, Will Poulter, Georgie Henley, Laura Brent, Bruce Spence, Neil Young, Shane Rangi, Arabella Morton, Colin Moody, Arthur Angel ve Bill Brown isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 01 December 2010 23:08 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin yönetmeni ve senaristi Daniel Barnz. Beastly adlı filmin bahsettiğimiz albenileri Vanessa Hudgens, Neil Patrick Harris ve Mary-kate Olsen. Diğer oyuncular ise;
Alex Pettyfer, Peter Krause, Erik Knudsen, Lisa Gay Hamilton, Dakota Johnson, David Francis ve Gio Perez.
Film 19 Kasım 2010 da vizyona giriyor.

Bu yazı Ethem tarafından 12 November 2010 01:40 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Harry, Ron ve Hermione?nin Voldemort?un ölümsüzlük sırrını barındıran Hortkuluklar?ın izini sürmek için profesör Dumbledore’nin haberi olmaksızın yola çıkarlar. Ancak “Voldermon’un ölümsüzlük sırının barındıran yer olan Hortkuluklar” ı telaffus edebilen tek kişi profesör Dümbelek’tir. Pardon Dumbledore…:S
Fakat yalnız değillerdir, karanlık güçler bu 3 arkadaşı takip edip yollarını saptırmanın peşindedirler. Nasıl oldu da “Karanlık Güçler”e hayal gücünü aşan bir isim verilmemiş hayret!. Neyse… Voldermon’un dümbeleğini barındıran Hortkuluklar… Amaaann…

Uzun zamandır korkulan şavaş başlamıştır artık…

Şu paragrafa bakarmısınız filmin orjinal çevirisinden alınmıştır;

“Voldemort?un Ölüm Yiyicileri Büyü Bakanlığı?nın kotrolünü zorla ele geçirerek terör estirmektedir”… “Ölüm Yiyicileri Büyü Bakanlığı” yuhh bu ne! Ölüm Yiyicileri Büyü Bakanlığı varmış :S Naptınız siz ya?

Yine devam ediyoruz… Bakanlığın değerli vekilleri olan Ölüm Yiyiciler, Harry’i aramakta ve kendisini CANLI olarak yakalamaya çalışmaktadır. Bir ölüm yiyiciye canlı olarak yakalamak ne kadar yakışıyorsa artık… Bir dahaki seçimde görüşecez.

Ölüm yiyiciler Harry’i aramakta, Harry onlara canlı olarak yakalanmadan önce hortkuluları bulmaya çalışmakta, bahçivan aşçıya, ahçı temizlikçiye, sonra hepsi birden Ölüm Yiyicilerin canlı olarak yakalamak istediği Harry’ın arkadaşı olan Hermione’nin profesörü Dümbelek aman Dumbledore’ye…

Neyse… Bu ilişki burada biter.

Orjinal adı Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I olan filmin mutfağında David Yates yer alıyor. Senaryo J.K. owling ve Steve Kloves… Bu nasıl bir hayal gücü!

Bahçedekiler; Emma Watson, Helena Bonham Carter, Daniel Radcliffe, Rupert Grint, Alan Rickman, Ralph Fiennes, Bonnie Wright, Evanna Lynch, Tom Felton, John Hurt, Michael Gambon, Jamie Campbell Bower, Matthew Lewis, Natalia Tena, David Thewlis, Maggie Smith, Jason Isaacs, Mark Williams, Bill Nighy, Stanislav Ianevski, Brendan Gleeson, Sean Biggerstaff, Robbie Coltrane, Oliver Phelps, Timothy Spall, James Phelps, Julie Walters, Clémence Poésy, Imelda Staunton, Warwick Davis, David Bradley, Miranda Richardson, Richard Griffiths ve Helen McCrory.

Film 17 Kasım 2010 da Türkiye’de vizyona giriyor.

Bu yazı Ethem tarafından 10 November 2010 21:56 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslında aktör seçimi çok yerindeydi fakat eski hali, pefomansı seçim yapıldığını zannediyorum ki bakınız, Cassandra?s Dream ve İn Bruges filmlerindeki performansının aynısı burada da beklenmekteydi. Neden? Alkolik bir adam, uzun zamandan beridir kullanmamasına rağmen içip içmemek arasında gidip gelen şaşkın bir karakter, dul ve bir kız babası oluşu başarısız ve keyfi olmayan birisi olduğu olduğunu gösterirken kızı için ayakta kalabilenve işi gücü kafası karışık bir adama yakışır bir iş. En önemliside, yukarıda bahsettiğim iki filmdeki performansına yakışır bir nokta daha; kafası karışık bu balıkçı adama soytarı denilmesi o eski şaşkın tavırlarna yakışır bir oyunculuk olacaktı. Fakat filmde gayet ciddidi. Belkide film buydu, ben fazla şey bekliyordum… Neyse devam…

Aktör seçiminde bu özellikler göze alınarak yapıldığına eminim diyebilirim. Kısaca Ondine filmi için Colin Farrell kötü bir zamanlama oldu.

Colin Farrell’in hayal kırıklığına karşın filmde bir süpriz oldu ki, filmin yardımcı başrolündeki aktrist Alicja Bachleda benim için filmin başrol oyuncusu oldu. Filmi izledikten sonra sizinde kahramanınız Alicja Bachleda olacaktır.

Bu arada kim bilir, belkide Colin Ferrel’in performans düşüklüğünün nedeni, Alicja Bachleda ile olan geçmişidir. (Bknz; eski sevgilisi)

Senaryoya gelince, aslına bakarsanız filmin ön tanıtımını yaptığımda çok daha iyi bir film beklediğimi itiraf etmeliyim. Bu itirafın Ferell’in kötü performansıyla alakası yoktur. Söylediğim gibi senaryo tanıtımı harikaydı fakat filmde işlenen hikaye vasatı geçemedi. Bunun sebebi ise filmin yönetmeninin (Neil Jordan) duygusallıktan uzak, seyircinin aradığı fakat kendisinin es geçtiği ufak ama en tatlı dilimleri atlamasıydı.

Dikkat… Spoiler!

Akabinde gizemi bozulmadan devam eden, denizden çıkan kızın açıklayıcı hikayesi, filmin doğallığına nazaran fazla tesdüfi ve mücizeviydi. Beklediğim finali alamadım. Ve kız çocuğunun aşırı cesareti, ve arabanın yokuş çıkamazken sarfettiği rampalı yol, ve gelmesi beklenen fakat gelmemesi arzulanan adamın kolay adam oluşu (filmi izldikten sonra anlayacaksınız)…vs vs… uzatmıyorum.

Herşey bir kenara, bu filmi neden izlemeliyim diyecek olursanız;

• Colin Farrell hayranları  bu yönüyle de Farrell’i görmeliler.
• Merak uyandırıcı bir hikaye (fakat yönlendirme vasat).
• En önemlisi de filmin en tatlı dilimi  Alicja Bachleda’nın performansı.
• Ve, (buda erkekler için önemli) hayallerdeki gibi sadık bi kız arkadaş düşleyenler için büyüleyici bir karakter (Alicja Bachleda).

O zaman izlenir ;)

Bu yazı Ethem tarafından 30 October 2010 01:18 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yönetmenimiz James Cameron Avatar izleyicisinin büyük bir bölümünün Pandora Gezegenine doyamadığına dair tepkiler almış ve  8 dakikalık ek bölümüyle tekrar vizyona sunmaya karar vermiş. Ne de iyi etmiş:d

Bu ek bölümde yeni tasarlanmış canlılar yeni mekânlar ve aksiyon sahneleri olacağı söyleniyor. İlk filminin 2 milyonun üzerinde yaptığı hâsılatı geçer diye düşünüyorum. Pandora gibi hayalin ötesinde güzellikte bir yerde kim olmak istemez ki.27 Ağustos’ ta ABD, 15 Ekim 2010 da ise Türkiye ‘de vizyona giriyor.

Eklemeliyim ki filmimiz 2010 Oscar ödül töreninden 4 heykelcikle döndü. Şöyleki

En iyi görüntü yönetmeni (Mauro Fiore),sıradışı görsel efektler, En iyi sanat yönetmeni, En iyi sinematografi?

Bence Zoe Saldana? da ödül almalıydı. Performansı çok etkileyiciydi. Her nekadar oynadığı bölümler  animasyon da olsa ki hatırlarsanız  ımax teknolojisiyle çekilmişti yani animasyonu da canlandıran yine filmin oyuncularıydı. Ve bu konuda zoe saldana’nın neytiri’ye kattığı ruh bambaşka bir etki yaratmıştı. Ama böyle bi kategori yok ne yazık ki.

Her zaman kısa ve öz yazayım diye başlıyorum ama çene yaylarım gevşek doğuştan olmadı yine.

Daha kısa bir yazıda buluşmak üzere diyerek mahcup ayrılıyorum karşınızdan.

SEVGİLERİMLE

Bu yazı Asya tarafından 12 October 2010 18:15 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Orjinal adı Tinker Bell and the Great Fairy Rescue olan filin yönetmeni Bradley Raymond. Senayoda Rob Muir, Bradley Raymond ve Bob Hilgenberg isimleri yer almakta.

Türkiye’de 17 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Tinker Bell ve Peri Kurtaran / Tinker Bell and the Great Fairy Rescue adlı filmin  yapımcısı Helen Kalafatic ve Margot Pipkin.

Bu yazı Ethem tarafından 14 September 2010 00:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2001 yılında seyrine doyduğumuz Vidocq filmini yayınlamamın nedenide keyifli ve heyecanlı bu filmden bihaner olan yada fırsatı olmayanların kesinlikle izlemelerini istememdir. Vidocq filminin senaryosu gereği ve diğer faktörlerde buna dahil olmak üzere film, biz seyircileri yer yer kahramanımızla beraber sürükleyip götürüyor,  yer yer onun dışında gelişen olayları seyri derin bir vaziiyette takip etmemizi sağlıyor. Kimin gerçek dost kimin yapmacık olduğunu ve asıl suçlunun kim olduğunu Dedektif Vidocq’la beraber çözüyoruz, hatta tahmin etmeye çalışıyoruz ve film boyu bir kaç  suçlu adayımız oluyor :). Fakat bahsettiğim gibi olayları anca Vidocq’la beraber çözüyor, onun gizemli kayboluşu ardından da meraklar içinde kalıyor “acaba acaba” dediğimizi hatırlıyorum.

Vidocq filminin bir güzel yanı ise ilk seyrettiğinizde filmin sonuna kadar kopamıyor ve ortadaki gizemi çözmek için çabalıyorsunuz ki suçlununda kim olduğunu anca filmin sonunda anlayıp şaşırıyorsunuz. Pekiya bu filmin gizemini çözdükten sonra “ikinci kez izlemeye değermi?” diye soruyorsunuz kendinize. Kesinlikle ikinci kez izlerseniz ilk paragrafta bahsettiğim güzelliklerin farkına varıyor olmamız biz seyirciye farklı bir güzellik yaşatıyor. İkinci hatta üçüncü kez izlediğimizde arka planın daha çok farkına varıyor, kahramanımızın ve diğer tüm oyuncuların muhteşem performansını görebiliyorsunuz. Ayrıca ilk kez izlediğimizdeki merakımız ve olayları çözmedeki çabamızın sayesinde kaçırdığımız çağın psikolojik hastalıklarını (senaryo gereği), zengin ile fakirin adaletini, sokaklardaki gerçekliği görüyor, aktör-aktristlerin ne kadar başarılı bir performans yaptıklarınında farkına varabiliyorsunuz.

“Ben bu filmi bir kez izledim” diyosanız “Buyrun şu atmosfere bir kez daha bakın” diyorum, “Kesinlikle hoşunuza gidecek”…

Pitof’un yönettiği ve Jean Chiristopher Grabge ile yine Pitof’un senaryosunu yazdığı Vidocq  filminin oyuncu kadrosunda Gérard Depardieu, Guillaume Canet, Inés Sastre, André Dussollier, Edith Scob isimler yer alıyor. Ayrıca film Pitof’un ilk yönetmenliğini yaptığı film olmakla beraber tamamı dijital olarak çekilen ilk film olma özelliğinide taşıyor.

Filmin konusunuda kısaca geçip tavsiyemi tekrarlaman istiyorum;

Yıl 1830 yer Paris. Şehri korkuyla saran gizemli birisi vardır, ardı ardına esrarengiz cinayetler işleyen “Simyacı” lakaplı bir katil. Aynaya benzeyen bir maske ile dolaşmakta, tüm Paris halkını tedirgin etmektedir. Bu olayları çözebilecek tek kişi vardır Vidocq, fakat kahramanımız olayı çzömeye çalışıyorken simyacıyla karşılaşır ve derin bir kuyuda yanmakta olan ateşin içine düşerek hayatını kaybeder. Şehir tamamen başı boş bir şekilde çaresizlik içerisinde yeni kahramanını yada bu gizemli kişinin ortaya çıkarılmasını beklemektedir.

Kılık değiştirme uzamanı, dedeiktif Vidocq’un nasıl öldürüldüğü hala kafaları karıştırırken Vidocq’un hayatını kaleme almak isteyen, biyografisini yazmakta olan genç gazetezi Etienne Boisset bu gizemli kişiyi yakalayıp Vidocq’un intikamını almaya karar verir. Şayet başarılı olursa biyografisininde sonunu bağlayabilecek, işini bitirmiş olacaktır.
“İzlemeyenler mutkala, izleyenler ise bir kez daha”…

Bu yazı Ethem tarafından 09 September 2010 10:17 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sene 1912, Adale Paris’e geri döner.

Luc Besson’un yönettip yine Luc Besson ve Jacques Tardi’nin senaryosunu yazdığı Adele?nin Olağanüstü Maceraları (Les Aventures Extraordinaires D?Adele Blanc-Sec) adlı filmin oyuncu kadrosunda (karakterlerle beraber) Louise Bourgoin (Adèle Blanc-Sec), Mathieu Amalric (Dieuleveult), Gilles Lellouche (Inspecteur Léonce Caponi), Jean-Paul Rouve (Justin de Saint-Hubert), Jacky Nercessian (Marie-Joseph) ve Philippe Nahon (Profesör Ménard) isimleri yer almakta.

Film 10 Eylül 2010 da Türkiye’de vizyona giriyor.

Bu yazı Ethem tarafından 01 September 2010 11:57 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com