Filmin hem çok hoşuma giden, hem de hiç anlam veremediğim tarafları var. Çılgın Şapkacı’nın (Johnny Depp) çay partisinde Alice’e elleriyle elbise kesip biçerken bir diğer Tim Burton klasiği olan Edward Makaseller’i anımsatması, o tatlı, pis sırıtışıyla belirip kaybolan tombul Cheshire kedisi ve güllerden tırtıla, kraliçelerden Tumbadik ve Tumbadız’a varıncaya kadar tüm animasyon çizimleri, hatta bitiş jeneriğindeki rengarenk mantarlar çok hoştu ama..

Garip bir şekilde, filmde herkesi kurtarması gereken bir kahramana dönüştürülmüş Alice’e bu hal hiç yakışmıyordu. Aynı ismi taşıyan kitaptaki felsefi yoğunluktan eser yoktu Tim Burton’un ortaya koyduğu şeyde. Zaten yönetmen, Lewis Carroll’un hikayesinin edebi yönünden ziyade esrarengiz ve karanlık atmosferinin kendisini cezbettiğini, buradan yola çıkarak bu filmi oluşturduğunu söylüyor. Sonuç olarak gözalıcı görüntüler topluluğundan öteye gitmeyen bir yapım çıkıyor karşımıza ve sadece perdede gördüğümüz de filmi kurtarmaya yetmiyor tabii.

Işıltılı, renkli güzel şeyler görmek için, anlam arama kaygılarınızı bir yana bırakıp fazla üzerinde durmadan öylesine izleyip geçebileceğiniz bir film Alice Harikalar Diyârında, tüm eksilerine rağmen yine de görmeye değer.

Not:

Aynı film başka bir yazarımız tarafından da değerlendirilmiştir. Alternatif yazı burada…

Senaryoda vampir karakeri varsa ve günümüz vampir çılgınlığıyla çalkalanıyorsa elbet gişeyi etkileyeceği kesin olacağından nasibini almış oldu.

Furyanın maduru olarak ve bile bile filmi alıp izlememin tek sebebi, bir tek isim, John C.Reilly’dir (John Christopher Reilly). Ayrıca fragmanlarda gözüne çarpan harika bir kare; hızla sahneye çıkışın ardından, yüzyıllardır sıradışı olmasına rağmen haliyle kendisine göre alışagelmiş bir girişin sonundaki duruşu ve bunu sıradan bir olaymış gibi mimiklerinde gösteriyor olmasıydı. Harikaydı, ya sonra!

İsyan etmek ne mümkün, John C.Reilly gibi bir isimin yanında Willem Dafoe, Ken Watanabe (görmelisiniz), beğenmesemde Salma Hayek gibi kendisini kanıtlamış oyuncular varken… İsyan etmek diyorum çünkü bu isimlerin olmadığı sahnelerde isyan duvarına tırmanıp izleyip izlememekte kararsız kaldığımı hatırlıyorum. Hatırlıyorum çünkü, başrol oyuncumuz Chris Massoglia’nın peformansına ve bunu göremeyen ekibe hayret ediyorum.

Düşünsenize, hani bir hayal içerisindesiniz ve bu hayaliniz bisiklet dahi olsa, onu elde etmenin hayranlığı yüzünüzdeki tüm kasların çalışmasına, hadi diyelim ki odunun tekiyseniz, elde etmiş olmanın verdiği tatminlikle mimiklerinizin “başardım” deyişine mani olamazsınız. Gel görki burada elde edinilen, tanık olunulan şey kimsenin bilmediği harika bir olaydır. Üstelik ergenlik döneminde bir çocuksunuz ve vampirlerin, mistik güçleri olan süper insanımsı varlıkların içerisindesiniz… İrkil be velet! Şaşır yada zefkten öl!

Yok, olaylara gayet serin kanlılıkla yaklaşan bir  başrol, ileride elde ettiği güçlere bile aldırmadan  ”vampir olmuşum artık” dercesine bir rahatlıkla kalsa… Performansını da yerden yere vurabileceğim bir oyunculukla filmin tadını bozmayı başardı diyebilirim.

Neyseki John C.Reilly gibi bir isimle kendinizi filmin sonuna kadar götürebilirsiniz. Karar verirseniz bu adam için kefil olabilirim.

Filmin konusu gayet sıradandı, fakat keyif alınabilecek bölümler filmin içerisinde, karekterlerde ve sıra dışı bir sirki görüyor olabilmektir. Salma Hayek’in nedeni açıklanan sakallarının aniden uzanışı filme pek birşey katmaması ve daha güçlü bi vampir olan Willem Dafoe’den bişeyler beklenilmesi fakat sönük kalmalarının dışında filmin geçiş ve kugusu taktire şayan idi. Görsel açıdan tatmin olduğum Ucubeler Sirki / Vampirin Çırağı (Cique Du Freak / The Vampire’s Assistant) adlı hernekadar uzunca adı olsada senaryo fazla dağınık değil ve bir kalıp içerisinde işlenmiş.

Filmin kötü karakteri obezite adam, Michael Cerveris’in performansına diyecek yok. Aynı zamanda sirkteki yedi cücelerin gizeminin sebebidir kendisi ki, o sahne de sebebi sonucuna nail olduğumuz vakitte aklıma bir soru daha takılıveriyor… “Madem öyle neden sirkteler?”. Belki benim fak edemediğim bir ayrıntıydı. Farkına varan olursa lütfen…

Daha çok genç ve ergen vampirlere hitap eden film biter, akıllarda hiç birşey kalmadan ve düşünmeden uyuyabilirsiniz.

İyi uykular…ZzZzz

Yönetmenimiz James Cameron Avatar izleyicisinin büyük bir bölümünün Pandora Gezegenine doyamadığına dair tepkiler almış ve  8 dakikalık ek bölümüyle tekrar vizyona sunmaya karar vermiş. Ne de iyi etmiş:d

Bu ek bölümde yeni tasarlanmış canlılar yeni mekânlar ve aksiyon sahneleri olacağı söyleniyor. İlk filminin 2 milyonun üzerinde yaptığı hâsılatı geçer diye düşünüyorum. Pandora gibi hayalin ötesinde güzellikte bir yerde kim olmak istemez ki.27 Ağustos’ ta ABD, 15 Ekim 2010 da ise Türkiye ‘de vizyona giriyor.

Eklemeliyim ki filmimiz 2010 Oscar ödül töreninden 4 heykelcikle döndü. Şöyleki

En iyi görüntü yönetmeni (Mauro Fiore),sıradışı görsel efektler, En iyi sanat yönetmeni, En iyi sinematografi…

Bence Zoe Saldana’ da ödül almalıydı. Performansı çok etkileyiciydi. Her nekadar oynadığı bölümler  animasyon da olsa ki hatırlarsanız  ımax teknolojisiyle çekilmişti yani animasyonu da canlandıran yine filmin oyuncularıydı. Ve bu konuda zoe saldana’nın neytiri’ye kattığı ruh bambaşka bir etki yaratmıştı. Ama böyle bi kategori yok ne yazık ki.

Her zaman kısa ve öz yazayım diye başlıyorum ama çene yaylarım gevşek doğuştan olmadı yine.

Daha kısa bir yazıda buluşmak üzere diyerek mahcup ayrılıyorum karşınızdan.

SEVGİLERİMLE

Cara, mahkeme için psikolojik danışmanlık yapan bir psikayatristdir. Hastalarından biri bölünmüş bir kişiliğe sahiptir. Cara, hastasının kişiliklerinin birer cinayet kurbanı olduğunu keşfeder. Bunun üzerine idealist doktor, zamana karşı yarışarak cinayetlerin esrarını hastası ile gerçekleştirdiği seanslarda çözmeye çalışır.

Gerçek ile fantastik dünya arasında gidip gelen bir film izledim. Şöyle açıklamaya çalışayım, ilk önce normal hayattan kesitler geliyor önümüze. Bir psikolojik hasta var ve bu kişide kişilik bölünmesi olduğuna karar veriliyor. Ama daha sonra film ilerledikçe bu olayın 2 kişiden ibaret olmadığını ve çoklu kişilikleri yansıttığını anlıyorsunuz. Buraya kadar olan sahneler için filmin ilk yarısı diyebiliriz rahatlıkla. Buraya kadar tamamen gerçek dünyadan bir kesit sunmuşlar.

Daha sonra bir geçiş yapıldığını görüyorsunuz. Bu sefer olayımız biraz fizikötesi dünyaya geçiyor ve başka öğeleri tanıyoruz ve daha sonrada özelliklerini kavrıyoruz. Burada yapılan çok önemli bir geçiş var. Hastamız kısa bir süre için unutulmuş havası yaratıldı bende. Hani futbol izlerken bazen deriz ya ‘’ Hasan sahada mı belli değil ‘’ diye, işte bir ara hastayı kaybetmişler. İşin daha fenası bir ara kendi kendinize sorgulamaya başlıyorsunuz acaba o’na ne oldu ve hikâyeye nereden dâhil olacak diye… Ama öyle bir giriş yapmayı başarmış ki…Gerçek dünya ile fantastik öğelerin bulunduğu zaman arasında geçiş hastamız açısından yeteri kadar iyi değildi, ama en azından konuyu güzel bağlamaları buradaki eksi tarafı artıya doğru biraz daha yaklaştırıyor, tatmin edici diyebiliriz.

Son olarak konuşulması gereken herhalde oyuncu performanslarıdır. Jonathan Meyers’ı daha önce From Paris with Love filmiyle hatırlıyorsunuz. Orada ki performansının da ne kadar dikkat çekici olduğuna daha önce değinmiştim. Hatta bıraktığı bıyık sayesinde, mimiklerin bir ara J.Depp’e ne kadar benzediğinden bile bahsetmiştim. Bu filmde de dikkat çeken bir oyunculuk performansına imza atmış. Özellikle biraz gerektiğinden fazla kopya vermenin pişmanlığını yaşarken; içinde yaşadığı çoklu kişilikler sırasındaki değişik hal-durum hareketlerini dikkatle izlemek gerekiyor. J.Moore ise inançlı bilim insanı rolünde gayet iyiydi her zamanki gibi onu izlemek zevkti.

Sonuç olarak psikoloji, gerilim, dram öğelerini birleştiren bir film olmuş. Başlarda herhalde sonucu bilimsel olarak açıklanacak tarzında bir düşünce içine girmişken filmin gittiği yön bir anda tamamen değişiyor ve doğal olarak beklentilerinizi yükseltiyorsunuz ve konsantrasyon seviyesiyle beraber acaba sonunda nereye gidecek diye düşünmeye başlıyorsunuz. Seyir zevkini arttıran bir diğer faktörde bu olsa gerek. Normalde bu tarz filmleri fazla sevmem ama bu film yaptıklarıyla, Meyers’de oynadığı oyunculukla ilgimi fazlasıyla çekti. Tavsiye ederim.
Notum 10/7.6

Konuya gelirsek birçoğumuzun bildiği gibi, sözde bilimadamı olan Dr. Peter Venkman (Bill Murray)’a  bir üniversite tarafından bilim için kullanabileceği bir fon açılmıştır. Fakat bilim dışında her şeyle uğraşan doktor bu kaynağını sonunda kaybeder ve ekibini de alıp kara kara düşünmeye başlar. Bilimadamı kimliğini kullanarak ne yapabileceklerini düşünürken akıllarına bir Hayalet Avlama Merkezi (bu ismi ben uydurdum) kurmak  gelir. Ve bütün şartları sağlayıp bu merkezi açarlar. Başta hiç müşteri bulamayan avcılar, birden ummadıkları bir şekilde basının ilgi odağı haline gelirler ve şehrin en popüler kişileri olurlar. Ve nihayet o arzu ettikleri şeyi yapmaya başlarlar:Hayalet avlamaya.

Film 1984 yapımı bir bilim kurgu olduğundan bugünün efekt şölenleriyle dolu filmleriyle görsel olarak yarışması mümkün değil tabi ki. Ama nostaljik bir anlam ifade ettiğinden izlemek kesinlikle kayıp olmayacaktır. Kadrosunda Bill Murray, Dan Aykroyd, Sigourney Weaver, William Atherton gibi oyuncuları bulunduran filmin yönetmenlik koltuğunda da Ivan Reitman oturmaktadır.(Kendisi aynı zamanda Aklı Havada filmiyle tanıdığımız Jason Reitman’ın da babasıdır.)  Bill Murray’in o umursamazca oyunculuğunu izlemek için veya çizgi filmini kaçırmayanlar için hele de o sempatik amblemin hastası olanlar için güzel bir deneyim olacağı kanaatindeyim. İyi seyirler…

Filmi uzun zamandır bekliyordum ve nihayet izleme fırsatı buldum. Baştan itibaren şöyle söylemek istiyorum, biraz beklentim vardı filmden ama fazla değildi. Sonuçta trailer izlemiyorum desem de, merak ettiğim filmlerin acaba konusu nedir diye okumuyor da değilim. Okuduktan sonra herkes de oluşabileceği gibi bir takım beklentiler bende de oluştu ve hemen izlemeye koyuldum. Şimdi filmimiz;

Yakın bir gelecekte yapay organların üretimi ve satışı mümkün hale gelmiştir. Afrika’daki savaştan dönen Remy ve Jake bir şirkette Repo Men yani organ alan hastaların, şirkete olan borçlarını ödeyememeleri durumunda bu 2’li gidiyor ve ne pahasına olursa olsun organları geri söküyor. Rutin bir geri alma işleminde ortalık bir anda karışıyor ve Repo Men’lerimizden bir tanesine organ nakledilmek zorunda kalınıyor. Zaman geçtikçe borçları ödenmeyince Jake, repo men görevini üstlenmek üzere arkadaşı Remy’nin peşine düşer ve ortalık karışıyor. İçinde yer yer dram öğelerinin yer aldığı bir aksiyon filmine dönüşür.

Yukarıda belirttiğim gibi içinde hem aksiyon sahneleri, hem de dram öğelerini; teknolojik hayat ve güncel hayatı birleştiren izlenmesi hoş bir film oluşmuş öncelikle bunu söyleyelim. Daha sonra bu tarz filmlerin genel yapısından kaynaklanan ve benim inancıma göre asla önüne geçilemeyecek ve sorgulanması gereken bazı şeylerin olduğunu düşünüyorum. Eğer bu yazıyı biraz filmi ”kritik” etmek amacıyla yazıyorsak, işte bahsetmemiz gereken noktalardan birine geliyorum.

Çok merak ettim, neden herkesin organa ihtiyacı var gibi bir hava oluşturmak istemişler? Tamam, anlıyorum konu zaten bunun üstüne, herkes bu şirkete gelerek neden organ ihtiyacını karşılamak istiyor? O zaman hemen ardından bir soru daha sormak istiyorum. Neden yapay organ? Tamam, teknoloji inanılmaz bir derecede ilerlemiş olduğunu bize zaten gözümüze soka soka gösterdiler tamam ama sıkıntı bence burada başlıyor. Bunun geniş bir nedeni olmalı. Neden bu kadar geniş çapta bir organ yetmezliği-eksikliği oluşmuş? Sağlıksız beslenmeden sağlam organ mı kalmıyor? Radyasyondan dolayı herkesin organları mı yamuluyor? Hele sahnelerden birinde Beth vücudundaki parçaları saydıkça ben kendi içimden ” Terminatör filmine hoş geldiniz, perde 5 ” dedim. Burası biraz mantık dışı kalmış ki şu anda film benim düşüncelerime göre mantıkların dışına çıktı zaten. Hadi çıkmadığını varsayarak objektif bir biçimde yazmaya devam edersek, buranın biraz fazla abartıldığını söylemek istiyorum. Hatta daha iyisini söyleyeyim, fazla sorgulamayın.

İyi yanlarına gelelim hemen, öncelikle konunun orijinal olması gayet güzel. Orijinal diyorum kendi adıma çünkü bu tarz bir filmi daha önce izlememiş olmam bu filmi yeteri kadar orijinal yapıyor gözümde. Daha sonrası konunun belirli bir seyir halinde devam etmesi, yer yer dram öğelerinin dâhil olduktan sonra olayların bir anda hızlanması ama daha sonra tekrar normal seyir durumuna dönmesi gayet güzel olarak ayarlanmış. Sürekli aksiyon da bir yere kadar! Film tahminen 2 saat gibi bir süreyi kapsıyor (bakmadan söylüyorum). Bu 2 saat süresinde biten çekirdeğimin üstüne kola içmek için kalktığımı çıkartırsak hareket etmek istemiyor insan. Sürekli olay örgüsü devam ediyor, sahne üstüne sahneler devam ediyor ve kısacası hani kimyada bir terim vardır ya ”akışkan”, işte bu filmde aynen böyle olmuş…

J.Law ve F.Whitaker. F.W hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında. En iyiler ya da bayıldıklarım demiyorum. Çok beğendiğim oyuncular arasında ama onun bütün filmlerini indirip izlemeye başladıkça gözümdeki seviyesi yavaş yavaş yükselişe doğru geçti. Filmi eğer izlemediyseniz dikkat edin, ya da izlediyseniz hatırlarsınız, ne kadar orijinal bir gülüş halinin olduğunu fark ettiniz mi hiç? Ya da yeri geldiği zaman sanki topuktan iğne yemişçesine donuk olarak bakabiliyor? Bunun dışında, dram gereken sahnelerde o yarım kapalı gözüyle attığı bakışları ve konuşurken hani rahat ”nigga” denilen hal ve ruhiyatı bize ne kadar doğal olarak yansıttığına dikkat edin lütfen. J.L ise, Sherlock Holmes’den sonra iyi oyunculuk performanslarına devam ediyor, kendisi çok sevdiğim ve beğendiğim bir aktör olmamasına rağmen, iyi iş çıkartmış.

Bu kadar yazdıktan sonra artık ufak bir spoiler vermenin zamanı geldi değil mi? Şurayı okurken filmin sonundaki Bath ve Law sahnesini (ne yaptıklarını söylememi beklemeyin!) heyecanla bekleyeceğini şu anda hisseder gibiyim. Lütfen filmi indirdikten sonra gidip en sonunu izlemek gibi bir hata yapmayın. Çünkü hazır yeri gelmişken burada belirteyim, film beklenmedik bir şekilde bitiyor. Burada bazı kısımları 2 ye ayıracağını düşünüyorum. Benim gibi sonu tatminkâr bulmuş ama filmin vasat olduğunu düşünenlerin sayısı kadar bu düşünceye bir o kadar da karşıt olacak seyirci kitlesini düşünüyorum. Kendi adıma söylemem gerekirse olmuş.

Sonuç; izleyin bir şey kaybetmezsiniz. Değişik bir konu ne de olsa, 2 saat gibi bir süre fazla uzun da değil. Yukarıda saydığım konuların dışında filmde göze batan bir mesele yok. Türkiye’de sinemalara geldi mi, ne zaman gelecek bilmiyorum ama aksiyon-dram birleşiminin denendiği bu filmi izleyebilirsiniz.

Notum 10/7.6

23 Temmuz 2010 da vizyona girecek olan Son Hava Bükücü (The Last Airbender) filminin yönetmenliğini M Night Shyamalan yapıyor. Senaryoda yine M Night Shyamalan ve Bryan Konietzko, Michael Dant isimleri yer almakta.
Son Hava Bükücü (The Last Airbender) adlı filmin oyuncu kadrosu; Noah Ringer, Nicola Peltz, Jackson Rathborne ve Dev Patel.
İyi seyirler.

Stephenie Meyer’ın Dünya çapındaki bestsellerı Twilight Serisi’nin film adaptasyonu olan Twilight Saga: Eclipse, tıpkı kitabı gibi, serinin üçüncü filmi olarak filmseverlerle buluşuyor. Tüm Dünya’da, özellikle de filmin orijinal senaryosunu, yani kitabını okumuş fanlar tarafından merakla beklenen yaıpm 30 Haziran’da Dünya ile beraber tüm Türkiye’de de aynı tarihte vizyona giriyor. Twilight Saga serisinin en sevdiğim yanı ise yapım şirketinin isteği üzerine serinin her filmini farklı bir yönetmenin yönetmesi oluyor. Bu nedenle serinin her filmini başka bir yönetmen, daha doğrusu başka bir perspektiften izlemek yeni bir bakış açısına sahip olmamıza neden oluyor.. Örneğin serinin ilk filmi bayan yönetmen Catherine Hardwicke tarafından yönetiliyor. Filmin konusu en geniş özeti ile vampir-insan aşkına dayalı yoğun bir romantizm içeriyor. Daha önce oldukça sıradan bir hayat yaşamış 17 yaşındaki Bella’nın babasının yanına, yılın 364 günü yağışlı olan Washington’daki küçük Forks kasabasına taşınması ve böylece hayatının ‘’sıradan” dışındaki tüm sıfatlara uygun şekilde değişmesiyle başlıyor. Burada vampir Edward’la tanışıyor. Birbirlerine geri dönülemez ve tutkulu bir şekilde aşık olan çift, vampir-insan aşkı tabusunu yıkmaya başlıyor. Filmin özetinden de anlaşılacağı gibi ”aşk” duygusunun bu denli konsantrasyonlu oluşu , kitapseverlerin çoğunun film uyarlamasının tepkili oluşuna neden olmuştu. Çünkü kitabı okuyanların da bildiği gibi-ben de dahil olmak üzere- kitapta aşkın ön planda olmasına rağmen, ”vampir” kelimesinin neden olduğu bir gerilim de varolmaktadır. Ancak ben bunun nedenini tamamen yönetmen Catherine Hardwicke’e bağlıyorum. Çünkü kendisi genelde her ne kadar sevdiğim bir yönetmen olsa da, filmin yönetmenliğinin tam bir fiyasko olduğunu itiraf etmeden geçemeyeceğim. Bence ”Lords of Dogtown” ya da ”Thieteen” gibi bağımsız filmlerde çok başarılı olmasına rağmen, ”Twilight Saga” gibi fantastik bir filmi bu denli amatörce yönetmesi gülünç olmuştu. Kendi tarzına sadık kalmasını bir filmsever olarak tercih etsem de, filmin bu denli sevilmesi ve özellikle de 8-18 yaş arası genç kızlar için bir ilaha dönüşmesinin sebebi ise yakışıklı ”vejeteryan” vampirimiz Edward, yani nam-ı değer Robert Pattinson… Filmden sonra Paris Hilton’dan, Shakira’ya, Vanessa Hudgens’dan Natalie Portman’a kadar, görüldüğü gibi her yaş grubundaki bayanların yeni erkek ”ikonu” haline gelen-benim pek de hoşlanmadığım-genç aktörün Twliligh Saga’nın yüksek başarısındaki en büyük etmen olduğu inkar edilemez.

Serinin 2. filmininin yönetmenliğini ise Chris Weiz yapmıştı. Daha önce ” The Golden Compass” gibi fantastik bir filmin yönetmenliğini başarıyla yapan tecrübeli bir yönetmenin, serinin ikinci filmi olan ”Twilight Saga: New Moon” için çok iyi bir tercih olduğunu düşünmekteyim. Benim şu ana kadarki Twilight filmleri arasında kişisel favorimin kesinlikle New Moon olmasının yegane nedenlerinden biri de özellikle Chris Weiz ve onun alanındaki ustalığı olmuştur. Hani her filmde bir sahne aklınıza kazınır ve filmin adı geçtiğinde o sahneyi hatırlarsınız ya; işte benim New Moon’da hatırladığım iki kare bulunmakta. Bunlardan ilki; Bella’nın adrenalin isteği üzerine motora binişi ve Edward’ın yansımaları (ya da doğum gününde Bella’nın parmağının kesilerek kanının damlayış anı, kararsızım!), ikincisi ise yine Bella’nın depresyon döneminde aylarca oturduğu koltuğu…( Tıpkı Twilight: Saga’da beğendiğim yegane başarılı kare olan beysbol sahnesi olduğu gibi).

Twilight serisinin başında yapılan en büyük hata ise yanlış yönetmen seçimi olmuş. Çünkü bana göre ilk serinin Catherine Hardwicke tarafından yönetilişi büyük bir talihsizlik. Eğer ki ilk film Chris Weiz gibi bir yönetmenin direktifleri doğrultusunda yönetilseydi bana göre Twilight Serisi de basit bir romantizm ya da gençlik filminden sıyrılarak, tıpkı bir Underworld ya da Blade gibi bir kült vampir serisine dönüşebilirdi (Her ne kadar romantizm ön planda olsa da). Ve serinin üçüncü filmi ”Twilight Saga: Eclipse” de David Slade tarafından yönetildi. Bu filmde yine romantik unsurların ve aşkın ön planda oluşu izleyiciyi biraz sıkıyor. Her ne kadar vampir aşkını anlatan bir film olsa bile, serinin kitabına pek de bağlı kalınamamış. Çünkü üçüncü kitap Eclipse, aşk teması kadar aksiyon ve vampir tarihini de yoğun olarak barındırmakta. Oyunculuğa gelince; Twilight’tan önce sürekli takip ettiğim ve gerçekten çok beğendiğim Kristen Stewart bence tam anlamıyla parlıyor. Zaten indie filmleri seven ve takip edenler onu daha önce ”Speak” , ”The Cake Eaters” ya da ”Into The Wild” gibi filmlerde de rastlamışlardır. Fakat gerçekten çok acıdır ki, bu denli güzel filmlerde oynamış bu kadar iyi bir oyuncunun, sadece ”Twilight” gibi bir seriden sonra farkedilmesi bana pek de adil gelmiyor. Vampir ve kurt adamlara gelince… Her ne kadar kendisini hiç beğenmesem de Robert Pattinson da hayli başarılı. Edward karakterine o kadar iyi bürünüyor ki, neredeyse ondan gerçekten hoşlanmaya başlıyorum. Taylor Lautner’a gelince; 17 yaşında ve yaşına göre hayli gelişmiş olan genç oyuncu filmin başından sonuna kadar tişörtünü giymemekte çok ısrarlı. Film boyunca Edward-Jacob atışmaları ve savaşına tanık olurken Jacob’un muzurlukları ve şakalarına hayli gülüyoruz. Film kalitesi bakımından ciddi anlamda kritiği yapılan bir film olmamasına rağmen, serinin üçüncü filmi ”Twilight Saga: Eclipse”, Twilight fanatikleri için merakla beklenen ve izlemesi gayet keyifli bir film olurken, benim fikrim hala değişmiyor. Çünkü bana göre hala üçü içinde ikincisi, yani New Moon favori filmim olarak kalıyor.

Efendim, Alacakaranlık Efsanesi: Tutulma (The Twilight Saga: Eclipse) filminde Bella, herzamanki gibi tehlike altındadır. Bir yandan hayatta kalma mücadelesi verirken, bir yandan da Edward ve Jacob arasında seçim yapmak zorunda kalacaktır. İki aşık ayrı ırkın Bella’yı kazanmak için herşeyi yapabileceği aşıkardır. Bu aşk kapışmasının sonucunda vampir ve kurtadamlar arasındaki yüzyıllardır süre gelen şavaşı tetikleyeceğide gerçeğide ortadadır. Mezuniyet yaklaşmakta, Bella’nın kafasında birbirinden çelişkili ve tehlikeli cevabı olmayan sorular vardır. En önemliside ölüm yada yaşam.

Yönetmenliğini David Slade’in yaptığı filmin senaryosu Stephenie Meyer (+Kitap) ve Melissa Rosenberg yer almakta. Yapımcı Karen Rosenfelt, Wyck Godfrey, Greg Mooradian ve Mark Morgan. Dağıtımı ise Tiglon üstlenmekte.
Alacakaranlık Efsanesi: Tutulma (The Twilight Saga: Eclipse) filminin geniş kadrosu;
Robert Pattinson, Kristen Stewart, Ashley Greene, Taylor Lautner, Dakota Fanning, Kellan Lutz, Jackson Rathbone, Nikki Reed, Anna Kendrick, Peter Facinelli, Elizabeth Reaser, Billy Burke, Michael Sheen, Jodelle Ferland, Cameron Bright, Alex Meraz, Michael Welch, Kirsten Prout, Charlie Bewley, Xavier Samuel, Justin Chon, Gil Birmingham, Bronson Pelletier, Sarah Clarke, Daniel Cudmore, Christopher Heyerdahl, Chaske Spencer, Kiowa Gordon, Jack Huston, Tinsel Korey, Tyson Houseman, Catalina Sandino Moreno, Booboo Stewart, Julia Jones, Sabrina Frank, Monique Ganderton, Jamie Campbell Bower, Luisana Lopilato, Bryce Dallas Howard ve Christian Serratos.

İyi seyirler.

Fragman-2

Film kısaca, Üvey babası tarafından akıl hastanesine kapatılan genç bir kızın kaçış planı olarak başka bir evrene geçip kendisini buradan kurtarmanın planını yapacaktır.

Kadroda birbirinden güzel aktristlerin oluşu filme bir hayli reklam ve albeni kazandırmış olduğu ortada. Senaryo hakkında açıklayıcı bir bilgi verilmemesine rağmen büyük ilgi toplayan Sucker Punch
adlı film Aksiyon, Fantastik, Gerilim ve Gizem türünde seyretmekte. Amerika’da 25 Aralık 2010 da vizyona girecek olan filmin ülkemizde 2011 de yayınlanması bekleniyor.

Hemen şunu belirtmek isterim; Emily Blunt, film için red cevabı vermiş, kadroda yoktur. Bunu söylememin nedeni de bazı yerlerde gördüğüm yanlış kadronun verilmesidir.

Joe Johnston’un yönetmenliğini yaptığı filmin senaryosu  Jack Kirby, Stephen McFeely, Christopher Markus ve Joe Simon isimlerine ait. Kitaptan alıntı olan filmin yazarı ve aynı zamanda yağımcısı Stan Lee’nin yanısıra yapımcı kadrosunda Avi Arad ve Kevin Feige isimleri yer almaktadır.
Filmin muhtemel oyuncu kadrosunda; Samuel L. Jackson, Chris Evans, Dominic Cooper, Hugo Weaving, Tommy Lee Jones, Stanley Tucci, Sebastian Stan, Neal McDonough, Toby Jones ve Craig Fairbrass.

Son olarak;
Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi süper kahramanların hepsinin tek tek filmleri çekilmekte ve hepsi ortada birleşecekleri bir filmde buluşmak üzere, film sonları alakalı bitmektedir.

Son film olarak ise The Avengers adlı film gelecektir… Bizden söylemesi;)

Hatırlayacağımız gibi Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi bir çok ünlü kahramanlarla dolu ve artık The Avengers adlı filmde hepsini bir arada görme şansımız var.

Bu arada yönetmen Zak Penn’in The Avengers filminden önce çıkan ve çıkacak olan Marvel kahraman filmlerinin sonunun birbiriyle alakalı olması istenmiş çünkü sonunda The Avengers filmiyle tüm kahramanlar alakalı bir şekilde bir araya gelecektir. Hatırlayacağınız gibi Hulk II: The Incredible filminin sonunda Iron Man görülmüştü, işte bu da The Avengers filminin yavaş yavaş birleşiyor olduğunu göstermekte. Film için kesin bir tarih olmamasıyla beraber 04 Mayıs 2012 de yayınlanması hedefleniyor.
Şimdiden sabırsızlanıyorum.

Yukarıdaki fragman, afiş ve resimler fanlar tarafından hazırlanmıştır. Filmin orjinal fragman ve resimleri değildir.
Gelişmeler geldikçe haberdar etmeye çalışacağız.
Teşekkürler.

İki katmanlı kurgusunun temelinde, 1920′lerin Los Angeles’ında geçen hikaye, ilk işinde düşüp yaralanarak başarısızlığa uğramış bir dublör ve onunla aynı hastanede tedavi gören, ailesi ile portakal bahçelerinde çalışırken ağaçtan düşerek kolunu sakatlamış küçük bir kız arasındaki ilişkiyi anlatıyor. Beş yaşındaki Alexandria’nın(Catinca Untaru)  hastanede onunla ilgilenen hemşireye yazdığı ufak bir itiraf notu, yanlışlıkla Roy’un(Lee Pace) odasına uçuyor. Kargacık burgacık harfler ve bozuk bir İngilizceyle yazılmış notunun peşinden genç adamın yanına giden Alexandria’ya, isminin kaynağı büyük İskender’e dair kısa bir hikaye anlatıyor Roy. Aralarında Roy’un anlattığı hikayelerle gelişen bir diyalog başlıyor. Küçük kız, bu hikayelerdeki heyecana kapılırken, Roy gerçekte, sevgilisinin onu, dublörü olduğu aktör için terketmesinin de etkisiyle kendisini öldürmekten başka bir şey düşünmüyor. Alexandria’yı kelimeleriyle kendine bağlarken, aslında tüm amacı ebedi bir uykuya dalmasını sağlayacak morfini getirmesi için ondan yardım istemek.

Filmde Roy’un anlattığı hikayeler, hintli yönetmen Tarsem Singh tarafından, içlerinde Türkiye de bulunan 26 ayrı ülkenin doğal ve tarihi güzelliklerinin vurgulandığı mekanlara dokunup geçerek çekilmiş. David Fincher ve Spike Jonze gibi isim sahibi yönetmenlerin de desteklediği The Fall, bu görüntüler açısından gerçekten eşsiz bir film.

5 yaşındaki Alexandria rolünde Catinca Untaru filmin hastane sahneleri çekilirken Lee Pace’yi sahiden kötürüm sanmış. Yönetmen Tarsem Singh filmin gerçekliğine yararı olacağını düşünerek,onun bu yanılgısını bozmadığını söylüyor. Set aralarında genç adama yiyecek götürüp, onunla ilgilenen küçük kız, Lee çekimler bittiğinde ayağa kalkınca bunu kendi sevgisinin iyileştirici gücüne bağlamış. The Fall çekilirken, aslında 9 yaşında olan Catinca’nın henüz 3 yaşındayken  ”Ben tiyatro oyuncusu olacağım, insanlar da gelip bana çiçek versinler.” diyerek gelecekteki mesleğini seçtiği gözönüne alınırsa, filmdeki doğal tavırları ve zekice oyunu da anlaşılıyor sanırım.

Küçük kız ile genç adamın dostluğu çok görülmüş klasik bir kurgu gibi dursa da, Roy’un umutsuzca ölümü istemesi ve küçük kıza bu yüzden yaklaşması, ilişkilerindeki duygusallığa yönelik vurguları bir nebze olsun kırıyor. Bunu Roy hikayesinin sonlarına yaklaştığında, kızı rolündeki Alexandria’yı yanındaki Hintli’ye bırakıp gidişinde de görebiliyoruz. Yine de hastanede gelişen dramatik olaylar sonucunda başı sarılı bir halde yatan küçük kıza hikayesine dair son cümleleri kurar ve gerçeği açıklarken Roy, ortam biraz ağırlaşmıyor değil.

Afişi, Salvador Dali’nin “İl Volto Di Mae West(Bir Daire Gibi Kullanılabilen Mae West’in Yüzü)” tablosundan esinlenilerek hazırlanmış The Fall filmi, sürrealizm iddiasını bir ölçüye kadar gerçekleştirebilmiş bir yapım denebilir. İzlenmeye değer.

(Filmde fon olarak kullanılan ülkelerin görüntüleri için http://thefall-locations.blogspot.com/ adresine bakabilirsiniz.)

İlk filmi nazokiraze yorumlamıştı: buyrun burdan yakın benim yorumumu okumadan önce.

İkinci filmde EVP teknolojisi bakıyoruz ki bir hayli gelişmiş. Artık ölüler manyetik ses ve televizyon ile iletişim kurmayı bırakıp bildiğiniz görünür olmaya başladılar. Muhtemelen her yerde elektrik olduğundan dolayı bu imkanları kullanarak görünür olduklarını algılamamızı bekliyorlar ama filmde birçok mantıksız olayın gerçekleştiğini söylemek gerek. Hayır, senaryo zaten kurgu üzerine, ona lafım yok fakat televizyon ekranları çok yapmacık karıncalanıyordu. Öte yandan manyetik sesler de çok yapmacık kalıyordu, ilk filmde daha başarılı olduğunu söyleyebilirim.

Nathan Fillion, Abe karakteriyle filmin başrolünü üstleyip kahraman olmaya çalışıyor. 3 kişinin hayatını yaydıkları ışık sayesinde ölmeden kurtarıyor. Sen misin kurtaran? Lucifer (Şeytan) boş durur mu güzelim? Şeytan da diğer yandan yardırıp kurtardığı insanları canavara dönüştürüyor. Bir değil 10 kişi öldürebilecek potansiyele sahip oluyorlar. İşler bu noktaya varınca, “if you save, you must kill” fısıldamalarını çokça duyar oluyoruz. Yani, “madem kurtardın, öldüreceksin” diyor Şeytan. E Şeytan da bir nevi haklı. Yani işi gücü yok o kadar adamı öldürmek için plan yapıyor, sen de gidip Şeytan’ın planını bozuyorsun. Neyse, Abe son olarak hayatını kurtardığı sarışın güzel Sherry (Katee Sackhoff) için elinden geleni yapıyor. Onu öldürerek hatasını düzeltmeyi umuyor ama işler hiç de düşündüğü gibi olmuyor. Bir de çocukcağız var Abe’in hayatını kurtardığı, piskopat bir şeyler bekliyorsunuz ondan. Sürprizi bozmak istiyorum: çok beklersiniz anam. Gerisi, filmde.

Çekimlerde çok fazla özel efekt var ama güzel efekt olduklarını söyleyemem. Çok göze batıyor, inandırıcılık azalıyor. İlkindeki sade efektler daha yeterli boyuttaydı, en azından hayaletlerin bi gizemi, bi artistliği vardı. Öte yandan gerilim unsurları önceden tahmin edilebilir seviyede. Yani bi tarafta öcüler çıktıysa 8 saniye sonra “aha diğer taraftan da çıkacak” diyebiliyorsunuz. Yönetmen her seferinde aynı yöntemi kullanmış çünkü. Yer mi bunları Türk evladı Patrick Lussier? Tey tey…

İlk film IMDB’den düşük puanla ayrıldı ve ikincisi de bu başarısızlığı takip ediyor. İnsanların öcü merakı sayesinde gişe filmi olarak sınıflandırabilir, canınız sıkıldıysa eğer izleyebilirsiniz.

Sevgiler.

Filmin kısaca konusu ise;
Elsa (Sarah Polley) ve Clive (Adrien Brody) hiçte etik olmayan ve sonunu hayal bile edemedikleri mucizevi bir deney üzerinde çalışmaktadırlar. Genetik birleşimler konusunda uzman olan iki bilim adamı, hayvan ve insan genlerinin birleşiminden oluşan bir canlı türü ortaya çıkartmışlardır.
Haliyle çocukları gibi olan bu canlıya Dren ismini vermişlerdir fakat Dren, gün geçtikçe bir kadına benzemeye başlayacak ve zamanla büyüyerek tehlikelere açık veya tamamen bir tehlike haline gelecektir.

Gelmiş geçmiş en ünlü yer altı serüvenini en uygun koşullarda anlatmak için ,yer altının en ünlü yönetmeninden başkası düşünülemezdi bir kere.Carrol’un Harikalar diyarı ve Aynanın içinden masallarını harmanlayarak,karşımıza 19 yaşında bir Alis’le çıkan Tim  Burton’un Harikalar diyarı olarak bildiğimiz yeraltının kaosu ve saçmalığına daha hikaye odaklı yaklaşacağını tahmin edemezdik kuşkusuz.

Özetle 19 yaşındaki Alis’in tavşan deliğinden ikinci kez  yuvarlanmasıyla ve harikalar diyarını ele geçirmiş kırmızı kralicenin emrindeki canavar Jabberwocky’i “imkansıza inanmak” suretiyle alt etmesini konu alan bir filmi bize sunan yönetmen,giriş gelişme ve sonucu çok net bir hikaye anlatıyor.Tim Burton’un bütün bunları yaparken binbir şahanelikle bize aktardığı görsel şova rağmen,ona biraz huysuzluk edecek olursak ,en belirgin Tim Burton özelliği “büyüklere masallar” bu sefer küçüklere doğru kaymış durumda diyebiliriz.Bu noktayı yapımcı şirkette onaylamış ki filmin 3D kopyaları vizyona Türkçe dublajlı girdi.Fakat masal küçük izleyici kitlesine kaysa da Tim Burton masala bakışını yine açıkça ortaya koymuş,orjinal hikayede Alis daha silik bir karakterdir ve karşısına çıkan tüm tuhaflıklar adeta başrolü oynar ve Alis’i yönlendirir.Fakat tim Burton’un diyarında baskın,yaşadığı zamana göre çok yenilikçi bir Alis buluyoruz.Ama Alis çok net bir şekilde başrolu üstlense de hikayenin bel kemiği tüm o tuhaflıklar (iskambil askerler,Stayne,tweedlle ve tweedelledum ,Cheshire kedisi,konuşan bitkiler ve daha niceleri görülmeye değer güzellikte) muazzam arka planda gözden kaçmadan seyirciye aktarılıyor.

Alis rolünde izlediğimiz Mia Wasikowska tamamen Tim Burton’un özel oyuncu tercihi. Mia’nın çok tanınmamış bir yüz olması karar aşamasında çok etkili olmuş.Yedinci kez Tim Burton’la çalışan çılgın şapkacı rolündeki Johnny Depp ise filmin en üst performans sergileyen oyuncularından birisi. Olağanüstü makyajı ve deli tavırlarıyla masalın içinde bize masallar anlatıyor.Yönetmenle arasındaki derin diyalogu filmde çok net hissedebiliyorsunuz.Kırmızı kraliçe rolündeki Helena Bonham Carter ise ekrana özel makyaja ek olarak 3D tekniği kullanılarak çıkmış.Sonuç bence mükemmel! Kırmızı kraliçenin gaddar ve kompleksli halleri sizi hem çileden çıkartıyor hem de çok güldürüyor. Kırmızı kraliçenin iyi kalpli kardeşi beyaz kraliçe ise (Anne Hathaway) en az kırmızı kraliçe kadar çatlak ama bir o kadar da iyi niyetli. Sadece Alis,Çılgın şapkacı ,beyaz kraliçe ve bazı yan rollerin gerçek oyunculardan oluştuğu filmde diğer tüm karakterler animasyon teknolojisi kullanılarak yaratılmış.Filmin çekim tekniğinde en çok ilgimi çeken ayrıntı ise sahnelerin yeşil ekran teknolojisi kullanılarak çekilmiş olması.Gerçek oyuncular yeşil bir arka planda görmedikleri karakterlerle sahneleri çekmişler ve animasyonlar daha sonra bu çekimlerin üzerine eklenmiş.Bu oyuncuyu zorlayan tekniğe rağmen,tüm bu karakterlerin yanında,iksir şişelerinden,dev çiçeğin kederine,Cheshire kedisini gülümsemesine,hareketli bitkilere kadar bütün bu detaylar bizleri bir masalın canlanmasına tanık ediyor.Tim Burton’un kadrajına giren her şey kusursuz bir görüntü kalitesine sahip.Derinden modern  çizgiler taşıyan kostüm tasarımları da cabası.

Ve Tim Burton’un harikalar diyarının en tuhaf yanı ise izleyiciyi tokatlayarak masaldan uyandıran gerçek bir son…

Bu adamın öyle bir tarzı var ki, hani ya çok sevilen ya da nefret edilen enteresan tipler vardır ya, Roberto Benigni’yi de eğer bir kere sevmişseniz, hangi filmin içine oturursa otursun zevkle izlersiniz o filmi. Tam aksine ona gıcık kaptıysanız -ki ben bu nasıl olur pek bilemesem de :)- her hali, bütün o abartılı mimikleri, jestleri tek tek gözünüze batar, izlemeniz işkenceye dönüşebilir sanıyorum. Bu arada Pinokyo için demeyeceğim ama Hayat Güzeldir, Kar ve Kaplan gibi o nefis filmleri de güme gitmiş olur tabii.

Pinokyo’yu ayırdım çünkü gerçekten çok keyifli olmasına karşın bu bir koleksiyon filmi aynı zamanda. İtalyan komedyenin üslûbunun hastası değilseniz izlemeseniz de olur. Konu zaten mâlum, marangoz Geppetto Usta, kiraz ağacından bir kukla yapar ve ona Pinokyo ismini verir, bu kuklacık iyi kalpli ama haylaz mı haylaz bir velet olarak canlanır ve evden kaçar. Gezdiği, oynadığı yerlerde saflığı yüzünden başına gelmedik kalmaz ama hep bir şekilde kurtulur, en sonunda Mavi Orman Perisi gerçek bir çocuk olması için ona yardım edince, Pinokyo da uslanır ve babası Geppetto’nun yanına döner.

Ülkesinin masalını perdeye şanına yakışır şekilde yansıtmış Roberto Benigni. Yüzlerce farenin çektiği, gümüş pırıltılı arabasıyla dolaşarak gecelere ışık saçan Mavi Peri (Nicoletta Braschi), zıpır bir şekilde taklalar atarak evine gelen tahtadan oyduğu oğluna, ekmek kırıntılarını birleştirerek başlık yapan Geppetto, Pinokyo’yu yoldan çıkarıp, elindeki paraları almak isteyen Kurnaz Tilki ile Kör Kedi ve masalın diğer karakterleri, rengarenk dekorlarla bezenmiş bu sevimli filmde yerlerini almışlar.

İtalyan masalı dedim Pinokyo’ya ama buna itiraz eden birileri de yok değil. Meşhur tiyatrocumuz Ayla Algan yavrucağın hem kız, hem de bize ait bir masalın kahramanı olduğunu üzerine basa basa vurguluyor söyleşilerinde. “Ay ve Gün” isimli masalda bir marangoz, çocuğu olmadığı için  uzun saçlı bir kız kuklası yapıyor ve onu evinin penceresine koyuyor, oradan geçen kralın oğlu da onu gerçek sanarak tahta-kıza aşık oluyor ve evlenmek istiyor. Marangoz korkusundan onun bir kukla olduğunu söyleyemiyor ve muhafızlarla birlikte saraya giderken kızı nehre atıyor. Peşinden kurtarmak için atlıyorlar ama kuklanın takma saçı çıkınca kız, ay ve gün gibi ortada kalıyor.” Haçlı seferlerinde gelenlerin bu masalımızı da alıp götürdüğünü söylüyor Ayla hanım, o hoş sesiyle.

Bizden esinlenerek mi yazmışlar, Carlo Collidi yalancı bir adam mıydı bilemiyoruz ama Pinokyo’nun bir de burun mevzu var, elbette. Filmde, hikayenin aslında olduğu gibi çok üzerinde durulmuyor klasik yalan-burun ilişkisinin. Halbuki küçük tahta-oğlanın masalından bahsedince akla ilk gelen şey bu olur hep. Çocukken burnun uzamış yahut başından dumanlar çıkıyor derlerdi ya hani, masalın kökeni hakkındaki söylenene inanacak olursak, bir çocuğa yalan söylememesi gerektiğini kendinde örnekleyerek öğretme çabası, Carlo’nun veciz masalını yazmasına benziyor.

Her halukârda, bu meşhur masaldan izlenilesi bir film yapmış Roberto Benigni. Günümüz sinemasında eğlenceli digital efektlerle burnu bir uzayıp bir kısalan, tembellikten kulakları eşek kulaklarına dönen Pinokyo’nun filmi, onu sevenler için güzel bir görsel şölen niteliğinde. Benigni’nin hayal dünyasından keyif alanlardansanız Pinokyo’sunu izlemeden olmaz diyorum.

Orjinal adı Prince Of Persia – Sands Of Time olan film Walt Disney tarafından vizyona alınmış. 28 Mayıs 2010 da vizyona girmesi beklenilen Pers Prensi – Zamanın Kumları adlı filmin yönetmeni Mike Newel, Köstebek, Dört Nikah Bir Canaze ve Harry Potter ve Ateş Kadehi filmlerininde yönetmeniydi.

Pers Prensi – Zamanın (Prince Of Persia – Sands Of Time) filminin oyuncu kadrosunda ise; Jake Gyllenhaal, Ben Kingsley, Alfred Molina, Gemma Arterton, Dave Pope, Luke Beach, Richard Coyle, Thomas Dupont isimleri yer almakta.

Filmin kısa konusu; Maceracı bir insan Prens Dastan (Jake Gyllenhaal), maceraperest ruhuna hakim olamaz ve gizemli bir prensesle (Gemma Arterton) güçlerini birleştirme kararı alırlar. Bu karar olağan üstü güçlere sahip büyülü bir hançeri korumak adına alınmıştır. Bu hançer; zamanı tersine çevirebilecen “zaman kumları”nı açığa çıkarabilecek kadar güçlü bir hançerdir ki bu hançere sahip olan kişiyede dünyaya hükmetmesini sağlamaktadır. Bu denli güçlü bir hançere sahip olmak isteyen bir çok kişi, birçok karanlık güç olacaktır. Prens ve Prenses ise bu karanlık güçlere karşı hançeri korumak adına adeta birbirleriyle yarış halinde olacaklardır.

21 Mayıs 2010 da vizyona girmeye hazırlanan Elm Sokağında Kabus (A Nightmare On Elm Street) filminin baş karakteri olan Fraddy Krueger’i bu şefer Jackie Earl Haley canlandıracak. Diğer oyuncular ise, Jackie Earle Haley, Katie Cassidy, Kellan Lutz, Thomas Dekker, Kyle Gallner, Clancy Brown, Andrew Fiscella, Connie Britton, Anna Hagopian ve Rooney Mara.
Bir grup gencin ortak bir özelliği vardır, hepsi de rüyalarında kendisini öldürmek isteyen Freddy Krueger’dan kaçmanın yollarını aramaktadırlar. Uyumadıkları sürece sorun yoktur fakat uyuyunca…
İyi seyirler.

Müthiş performansları görmek lazım!

Yönetmen, senarist ve yapımcı: Bob Gale
Zaten insan böyle bir senaryo yazarsa; yönetmen olarak, kendisinden başkasına güvenemezdi.

Otoyol60/interstate 60:Episodes of the Road; haritalarda mevcut olmayan fantastik bir yolda geçiyor. Üniversiteli bir genç, kendisine verilen ve asla açmaması gereken bir paketi kendinden istenen yere ulaştırmak ile görevli, yol boyunca hayata dair kendine dair birçok sorunun yanıtını öğreniyor. Bu yolda ilerlemesini teşvik edici en önemli şey; yolun sonunda, yol boyunca reklam panolarında gördüğü güzel kıza ulaşabilmek.

Yol boyunca bir çok kasaba uğrak yeri oluyor, her bir kasabanın bir özelliği var ve her bir kasabadan geçince izleyenin aklına takılan binlerce soru…
(Ben en çok herkesin avukat olduğu ve birbirini sürekli dava ettiği avukatlar kasabasında yaşanılanlardan etkilenmiştim.)

Bir çok ütopik karakter de mevcut…

İşte ikinci fragman

Unutmadan bir de 8 numara var :) “8 numara da nedir acaba?” diyenler için filmi izlemekten başka yol yok.

Filmin kısa konusu;
Güç herzaman kaçınılmaz bir istek ve elde edilebilecek bir arzu olmuştur. Öyleki daimi güç için insanları krallara karşı, kralları tanrılara karşı kışkıtmakta, hatta tanrılar arasında da ayrı bir şavaş yaşanmaktadır.
Tanrının olarak doğan fakat insan gibi yaşayan Perseus, ailesini korumak konusunda çelişkidedir. Bu çelişki Habes’in dünyayı cehenneme çevirme arzusundan kaynaklanmaktadır ve elbet Perseus’un aileside bundan nasibini alacaktı.
Derhal birşeyler yapılması gerektiği bilinir ve Perseus, her ne kadar insanlar gibi yaşamayı istesede, tanrı olarak güçlerini kullanması gerektiğini görecektir.

Kaynak / The Fountain, özüne bu arzuyu koymuş, izlediğim en ilginç ama bir o kadar da yorumlanması en zor filmlerden biri. Üç zamanlı/yaşamlı olarak ilerleyen filmde bu üç yaşamın kronolojik mi paralel mi ilerlediğinin ayırdına varılamasa da, en basit anlatımla, ölümsüzlüğün çeşitli nedenlerle insanlığın her döneminde arzulanan bir şey olduğunun anlamını çıkardım ben. 16. yy’da ülkesini ve kraliçesini kurtarmak adına Maya topraklarına doğru yola çıkan bir asker, günümüzde (2000′li yıllar) beynindeki tümör yüzünden ölmek üzere olan karısını kurtarmak için ilaç araştıran bir biliminsanı ve günümüzden çok sonraki bir zamanda Mayalar’ın ölümsüzlüğe ulaştıracağına inandıkları Şibalba yıldızına duğru yola çıkmış bir adam (imdb’de astronot olarak yazılmış, ama açıkcası filmi izlerken onun bir astronot olduğunu anlayamamıştım.) filmin bahsettiğim üç ayrı yaşamdaki insanlar. Hepsinin en önemli noktası insanı ölümsüz kılacak “şey”e ulaşmak; İspanyol askerin şey’i Mayalar’ın hayat ağacı, biliminsanınınki ilaç ve astronotunki bir yıldız.

Film bu üç zamanı bize kronolojik olarak değil birbirleriyle iç içe veriyor. Bu yüzden İspanyol askerin hayat ağacına ulaşmış ve ölümsüzlüğü elde etmiş biri olarak günümüzde ve gelecekte yaşadığı şüpheleri kafa karıştırıyor izlerken. Sonra İspanyol askerin “The Fountain” adlı romanda yaşayan bir karakter olduğunu görüyoruz. Kafamız iyice karışıyor tabii (sonsuza kadar yaşayacak adam imgesi güm!). Derken astronotun içinde bulunduğu fanusta yaşatmaya çalıştığı ağacın iki binli yıllarda yaşayan biliminsanının karısıyla ilintili olduğunu ve bu astronotun aslında o biliminsanı olabileceğinden şüpheleniyoruz. Haydaa, yine karıştı!

Evet açıklaması zor bir film Kaynak / The Fountain. Şahsi açıklamamı yazının sonuna bırakıp filmle ilgili başka bir detaya dikkatinizi çekmek istiyorum. Kaynak / The Fountain oldukça büyük bir bütçeyle çekilmiş. Nerede kullanmışlar peki bu kadar parayı? Görsellikte. Evet, harcadıkları paraya helal olsun dedirtecek, şiir gibi bir görselliği var filmin. Burada yönetmen Darren Aronofsky’nin hayal gücüne hayret etmemek mümkün değil. Aynı zamanda filmde, nice aşk filmlerine taş çıkartacak çok güzel bir aşk hikayesi var. Hugh Jackman beklediğimden de iyi bir iş çıkartmış, inandırıcılığından bir an bile şüpheye düşmedim açıkçası ki oyuncuların en küçük bir firesi beni filmden soğutur çoğu zaman. Bir yerlerde önce Brad Pitt’in bu rol için düşünüldüğünü okumuştum, iyi ki olmamış. Zira Pitt’in, elinden bilyeleri alınmış sümüklü çocuk gibi ağlayışını, Jackman’ın erkek gibi ağlayışıyla karşılaştırınca beni hüzünlendirmekten çok kendine güldürürdü Pitt. Aynı şekilde çocuksu güzelliğiyle Rachel Weisz de hasta ama bunu kabullenmiş, kocası onu teselli edecekken o kocasını teselli eder duruma gelmiş bir kadın rolünün altından kalkmış. Zaten filmde bu iki isim dışında ağırlıklı bir başka oyuncu yok.

Gelelim benim filmle ilgili anladıklarıma. BU PARAGRAF İSPİYONDUR (SPOİLER) EY OKUR, FİLMİ İZLEMEYENLER TİZ UZAK DURA!

Bence olaylar şöyle gelişti :) Olayların başlangıcı ikibinli yıllar, yani günümüz. Tommy ki kendisi bir biliminsanıdır, karısı ölümcül bir hastalığa yakalanınca onu tedavi edecek bir ilaç geliştirme peşine düşer. Öte yandan karısı İzzi, bu uğraşın gerekli olmadığı, ölümün düşünüldüğü gibi kötü bir şey olmadığı düşüncesindedir. Ölüm yeni bir başlangıçtır ona göre. Bu düşünceye araştırdığı Mayalar’ın inançlarıyla vardığını sanıyorum. Zira o kadar inanmıştır ki rüyasında mezarına bir tohum ekilen ve böylece bir ağaç olarak tekrar yaşamaya başlayan bir Maya görür. Bunu kocasına da anlatır ve “Ben korkmuyorum” der, kocasının da ölümü bir son olarak düşünmesini istemez. Aynı zamanda İzze bir roman yazmaktadır. 16.yy’da geçen romanda “hayat ağacı”nı arayan bir İspanyol asker vardır. Filmde bu askerin yaşadıklarını da yani romanın canlandırılmasını da izleriz. İzzi bu romanı kocasına inandığı şeyleri anlatmak için yazmıştır, yani kocasının ilaç bulma çabasını gördükçe ölüme çare bulmanın gereksiz olduğunu anlatmaya çalışmaktadır. Zira filmin bir yerinde Tommy “Ölüm bir hastalıktır ve ilacını mutlaka bulacağım” der. Romanın sonunu yazmayan İzzi, kocasından romanı tamamlamasını ister. Burada kocasına bir seçim hakkı tanıdığını sanıyorum. Çünkü ölümü tedavi edilebilir bir hastalık olarak gören birini ölümle barıştırmanın kolay olmadığını düşünüyor olsa gerek. Neyse lafı uzatmadan sadede gelelim. İzzi’nin öldüğü gece Tommy’nin çalışmalarının sonuç verdiği haberi gelir. Tommy filmin bir yerinde karısının mezarına bir tohum eker. Bu önemli, çünkü karısnın rüyasında anlattığı şey şimdilik elindeki tek çaredir, yani İzzi’nin mezarında büyüyen bir ağaçta yaşama ihtimali. İlaç sayesinde yüzyıllar boyunca yaşayan Tommy, bir şekilde yeniden hayat verecek olan Şibalba’ya doğru yola çıkar, ağaç olarak yaşamaya devam eden İzzi ile beraber. Amacı yıldıza ulaşıp karısını yeniden hayata döndürmektir.

İSPİYONUMUZ BURADA SONA ERDİ. BİR SONRAKİ İSPİYONDA BULUŞMAK ÜZERE, ESEN KALIN.

Hasıl-ı kelam, ölmek falan istemiyoruz ey okur, değil mi? Yok olmak, bir daha olamamak, ya da sevdiklerimizin yok olması, onlardan sonsuza kadar ayrı olmak düşüncesi  korkutucu bir düşünce gerçekten de. Ölümden sonra bir hayatın olduğuna inanmak ya da inanmamak, asıl mesele bu aslında Üstat Shakespeare.

]]> http://www.sivrisinema.com/dram/kaynak-the-fountain/feed/ 5 http://www.sivrisinema.com/animasyon/9/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=9 http://www.sivrisinema.com/animasyon/9/#comments Wed, 31 Mar 2010 14:51:26 +0000 Ethem Sak http://www.sivrisinema.com/?p=5135 Tüm insanlık yok olmuştur. Dünya artık makineler tarafından istila edilmiş yaşam belirtisi bulunmamaktadır.
9 filmi kıyamet sonrasında geçiyor. Kıyamet sonrası 9 ortaya çıkar ve makinelerden saklanabilmiş kendi gibi küçük çuval adamcıkları  bulur. Fakat kaçmanın fayda getirmeyeceği gerçeğini gördükleri halde daha fazla kaçmadan gelecekleri için savaşmaları gerektiğini ve makinelarin asıl amaçlarını öğrenmeleri gerektiğini düşünürler. Artık geleceğin yaşamı onların elindedir.

Shane Acker’in yönettiği “9″ adlı filmin senaryosu yine Shane Acker ve Pamela Pettler’e ait.
02 Nisan 2010 da vizyona girecek olan filmin seslendirmelerini  ise; Elijah Wood, Jennifer Connelly, Crispin Glover, John C.Relly ve Chiristopher Plummer yapmış.
İyi seyirler.

Not: 9 filminin yorumu için buraya tıklayınız.

02 Nisan 2010 da vizyona girecek olan The Imaginarium Of Doctor Parnassus adlı filmin yönetmeni Terry Gilliam, senaryoda yine Terry Gilliam ve Charles Mckeown var.

The Imaginarium Of Doctor Parnassus filminin geniş kadrosunda ise; Johnny Depp, Heath Ledger, Colin Farrell, Jude Law, Christopher Plummer, Lily Cole, Tom Wait, Quinn Lord, Verne Troyer, Andrew Garfield, Paloma Faith, Cassandra Sawtell, Carrie Genzel, Michael Eklund, Brad Dryborough, Johnny Harris, Mark Benton, Ryan Grantham, Michael Jonsson, Simon Day, Mackenzie Gray, Richard Riddell, Ian A. Wallace, Fraser Aitcheson, Joseph Cintron, Peter New, Vitaly Kravchenko, Erika Conway, John Snowden, David Smallbone, Igor Ingelsman ve Richard Shanks isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

26 Mart 2010 da vizyona girmesi beklenilen Cadılar Zamanı (Season of the Witch) adlı filmin yönetmeni Dominic Sena. Yapımcıları ise Charles Roven, Alan Glazer, Alex Gartner ve Ryan Kavanaugh. Filmin senaryosunda Bragi F. Schut ismi yer almakta.
Filmin oyuncu kadrosunda ise; Nicolas Cage, Ron Perlman, Stephen Campbell Moore, Claire Foy, Robbie Sheehan, Stephen Graham ve Ulrich Thomsen   isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Dış ses;
“Evvel zaman içinde 1796″
Film başlangıç repliği;
“Anne çok soğuk
Evet cok soğuk Will
Ateşe bir odun daha at
Başka odun kalmadı anne
Merak etme anne Ceyk yakında dönecektir, doktor içinde paramız olacak”

Diye acıklı bir şekilde başlayan Çılgın Kardeşler (The Brothers Grimm) filmi, ilerleyen sürelerde de aynı masalımsı anlatımla devam ediyor fakat mahsum çocukların başlangıç replikleri, dram adına sadece giriş bölümünde kalıp eğlenceye doğru geçiş yapıyor. Bir kaç bilindik masalı bir araya toplayan filmde çılgın fasülyelerin büyüyüşünden tutunda saçlarını uzatan kuledeki kıza, zehirli elmayla uykuya dalan pamuk prensesden tutunda bir kaç ciddi film alıntıları ve kurt adama kadar bir çok hikayeyi bir arada paylaşan komedi-macera türü bir film.
Efendim, filmin kısa konusuna geçip neyle karşılaşacağınız hakkında ufak bir açıklama yapalım…
Kardeşlerdir diye tahmin edilemeyecek kadar birbirine zıt olan biri gerçekçi kişiliğe sahip Will (Matt Damon) ve diğeride hayalperest kardeşi Jacob (Heath Ledger)’dur. Ülkede cadı avcısı olarak nam salmış iki kardeş, nerede bir mistik felaket yada lanet varsa hakkından gelmekte üzerlerine yoktur. Girdikleri her maceradan yüzünün akıyla çıkan Grimm kardeşlerin sütten çıkan ak kaşık olmadıklarını hemen görüyoruz. Kurdukları tezgahlarla köylüleri kandırıp para kazanan Grimm kardeşlerin son macerası hiçte kendi tezgahlarına benzememektedir.
Fransızların işgali altındaki Almanya’da geçen filmde Fransızların tehtidiyle gizemli bir olayı çözmek zorunda kalacaklardır.
Biraz bildik sahneler, biraz sıkıcı çünkü böyle bir kadro ve bu kadar profosyonel oyuncuları görünce böyle bir film beklemiyorsunuz ama, nihayetinde eğlenceli bir film Çılgın Kardeşler (The Brothers Grimm). Grimm Kardeşler.

Beklediğim gibi bir film değildi. Matt Damon’un bu kadar sıradan bir filmde oynayabileceği ihtimalinede yer vermediğim için beklentilerime cevap veremedi diyelim.
“Filmin Adamı” diye bir seçeneğim olsaydı kesinlikle Heath Ledger cevabını verirdim çünkü en inandırıcı ve sürükleyici karakterdi. Sonra, Monica Belluci’de filmin sonlarında olsada renk kattığı ortadaydı ki Monica Belluci hayranları adına artı bir puan oldu:)

2005 yapımı Çılgın Kardeşler (The Brothers Grimm) filminin yöetmeni Terry Gilliam. Senaryoda Terry Gilliam ve Tony Grisoni isimleri yer almakta. Filmin oyuncularınıda karakterleriyle verip bitirmek istiyorum::)
Matt Damon (Will Grimm), Heath Ledger (Jake Grimm), Monica Bellucci (Kraliçe Mirror), Jonathan Pryce (DElatombe), Lena Headey (Angelika) ve Peter Stormare (Cavaldi).

Bu arada film dışı olacak ama; Matt Damon’un bir filmi varki belirtmek ve uyarmak istediğimden yazıyorum, filmin adı Dogma. Hayatınızdan bıkmadıysanız izlemenizi tavsiye etmiyorum. Matt Damon bu filmde başrol değil ve filmde birbirinden yetenekli oyuncuların olmasına rağmen ki sakın oyuncu kadrosuna bakıpta aldanmayın çok kötü bir film. Bu filmi yazma gereksinimi bile duymuyorum. Bu yüzden buraya ekleyip geçmek en güzeli diye düşündüm. Yazsaydım bile kesinlikle vasat filmlerde olurdu.

İyi seyirler.

19 Mart 2010 da vizyona girecek olan  Ucubeler Sirki: Vampirin Çırağı (Cirque du Freak: The Vampire’s Assistant) adlı filmin yönetmen koltuğunda Paul Weitz yer alıyor. Senaryoda yine Paul Weitz ve Brain Helgelend isimleri yer almakta.
Ucubeler Sirki: Vampirin Çırağı (Cirque du Freak: The Vampire’s Assistant) filminin oyuncu kadrosunda ise Salma Hayek, John C. Reilly, Josh Hutcherson, Chris Massoglia, Jessica Carlson, Ken Watanabe ve Ray Stevenson isimleri rol almakta.
İyi seyirler.

Her zaman olduğu gibi dünyada büyük bir savaş patlak vermiş, kafa göz yarmış, ortalıkta beşer adına bir şey bırakmamıştır zira The Book of Eli’nin aksine buradaki savaş makineler ve insanlar arasında gerçekleşmiştir ve maçın galibi makinelerdir. Yenilginin dolaylı yoldan müsebbibi bir bilim adamı (ki kendisi harika bir makine icat eder ama işini tam olarak bitiremeden zamanın hükümeti makineyi kullanmak ister, hal böyle olunca makine tozutur ve insanların aleyhine çalışmaya başlar.)  küçük makinsancıklar (makine artı insanın küçüğü) yapar ve her birine ruhundan ayrı özellikler yükler. Sonra bunlar makinelerden gizlenir. En son yaptığı makinsancık 9, gizlenen diğer kardeşceğizleriyle karşılaşır, başlarından birtakım atlamalı hoplamalı, ateşli patlamalı olaylar geçer falan.

Aslında bu filmi  sevme potansiyelimin bir hayli fazla olmasına karşın ne yazık ki filmi böyle lakayt anlatacak duruma düşmüşlüğüme mi yanayım, yapımcılar arasında Tim Burton adını görüp hayal kırıklığına uğramama mı yanayım, yoksa bunları boş verip gerçeklere dönelim deyü kızımı hâlâ bezden kurtaramadığıma mı yanayım şaşırdım yani ey okur. Zira senaryodaki fazlasıyla yer işgal eden boşluklar, karakterlerin yüzeysel işlenmesi gibi sebeplerden dolayıdır ki iyi çekilmiş ama kötü yazılmış bir filmle karşı karşıyayız. Öncelikle o makinsancıkların ne olduğu pek belli değil, robot olma ihtimalleri ilk akla gelen olasılık elbette ama o zaman kaçarken kovalarken niye nefes nefese kalıyorlar anlamadım zari. Bilim adamı onları neden yapmış o da belli değil. İnsanların hepsi öldüyse ki film boyunca beşer namına bir şey görmüşlüğümüz yok, o zaman dünyanın kurtulması, makinelerin yenilmesi falan kimin umrunda, bırak birbirlerini yesinler, ya da parçalasınlar ne bileyim.

Yani demem o ki ey okur, teknik olarak çok güzel bir film, animasyon olarak ben çok beğendim. Yönetmen Shane Acker’in ilk uzun metraj denemesi sanırım, bence denemeye devam etsin, belki sonunda deneme değil adam akıllı bir film çıkarabilir ortaya. Çünkü filmin  hikayesi tam oturmamış, nasıl desem biraz daha demlenebilirdi, karanfil, belki defne yaprağı eklenebilirdi hatta porselen demlik kullanılabilirdi mesela. Ya da ben çaydan anlamıyorumdur, tadına bakıp da beğenenler anlamadığım yerleri burada anlatabilirler, çekinmesinler, buyursunlar, bi çayımızı içsinler.

Filmin konusu hakkında kısa bir açıklama;
Bilbo Baggins sakin hayatına rutin bir şekilde yaşarken kapısı çalınır ve içeriye Gandalf girer.  Bilbo Baggins ve beraberinde 13 cüceyide Ejderha Smaug’un zamanında cücelerden çaldığı hazineyi kurtarmak üzere uzun bir maceraya ilk adımlarını atacaklardır.
Aslen bu maceranın sahibi cücelerdir. Ejderha Smaug’dan çalınan hazinelerini ve yerleştiği eski vatanları olan Yalnız Dağ’ı geri almak istemeleri üzerine Gandalf’tan yardım isterler fakat Gandalf sürekli onlarla olamayacağı için Bilbo Baggins’ın onlara eşlik edebileceğini söylemesi üzerine yolculuk başlamaktadır.
Bilbo Baggins ve cücelerinle beraber onların kralı Thorin, bir zamanlar ellerinde bulunan hazineyi geri almakta kararlıdırlar. Fakat bir sorun varki artık Yalnız Dağ’da Troller, Goblinler ve birbirinden iğrenç yaratıkları dolaşmaktadır. Bunların yanısıra ilerleyen bölümlerde Erebor Krallığı’nın kurtuluşundan tutunda beş ordu şavaşlarına kadar macera dolu bir serüvenle beraber herkesin kaderini değiştirecek olan yüzüğüde bulacaklardır.

Hobbit (The Hobbit: Part 1) filminin yönetmeni Guillermo del Toro. Yapımcı Peter Jackson. Senaryoda yine Peter Jackson, yine Guillermo del Toro, Fran Walsh ve Philippa Boyens isimleri yer almakta, ayrıca romanın yazarıda J.R.R. Tolkien.
Prodüksiyon ve Dağıtımı Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) , New Line Cinema , WingNut Films üstlenmiş bulunmakta.

Filmin oyuncu kadrosunda ise şimdilik açıklanan kadroda Cate Blanchett, Ian McKellen, Hugo Weaving, Andy Serkis, Ron Perlman ve Doug Jones isimleri yer almakta.

Filmin kendi sitesi

İyi seyirler.

Lewis Carroll’ın sevilen “Alis Harikalar Diyarında” (1865) ve “Aynanın İçinden” (1871) kitaplarının büyüsünü ele geçiren, çarpıcı, yenilikçi görsellerle ve edebi tarihin en karizmatik karakterleriyle Alis Harikalar Diyarı’nda Disney Dijital 3D™(3 Boyutlu) formatında 5 Mart 2010’da beyaz perdeye geliyor.

Notlar:

Yönetmen Tim Burton ve aktör Johnny Depp bu yeni macera için tekrar bir araya geldi. İkili ilk kez 1990 yılının hit filmi “Makas Eller”de çalıştı ve hemen yakın arkadaş oldular. Birlikte olağanüstü ve sıradışı filmler yapmaya devam ediyorlar. “Ed Wood,” “Hayalet Süvari,” “Charlie’nin Çikolata Fabrikası,” “Ölü Gelin” ve “Sweeney Todd: Fleet Sokağının Şeytan Berberi” diğer ortak ürünleri.

Oyuncular: Johnny Depp, Anne Hathaway, Helena Bonham Carter, Crispin Glover, Matt Lucas, Marton Csokas, Tim Pigott-Smith, Lindsay Duncan, Geraldine James, Leo Bill, Jemma Powell, Mairi Ella Challen ve Alis rolünde Mia Wasikowska
Seslendirenler:    Stephen Fry, Alan Rickman, Michael Sheen, Timothy Spall, Christopher Lee, Paul Whitehouse ve Barbara Windsor
Yönetmen: Tim Burton
Yapımcılar: Richard D. Zanuck, Joe Roth, Suzanne Todd, Jennifer Todd
Yardımcı Yapımcılar: Katterli Frauenfelder, Tom Peitzman
Sorumlu Yapımcılar: Peter Tobyansen, Chris Lebenzon
Senaryo: Linda Woolverton, Lewis Carroll’ın “Alis Harikalar Diyarında” ve “Aynanın İçinden” kitaplarına dayanarak.

Ayrıca; yukardaki bilgilerle beraber filmin yönetmeni Tim Burton’la yapılan söyleşi (aşağıdaki) filmin dağıtım şirketi tarafından elimize ulaştırılmıştır.

Tim Burton ile projeler arasında söyleşi molası
Yönetmen Tim Burton tarafından yaratılmış taslaklar, tablolar, film sahnesi çizimleri, set parçaları, çizgi filmler ve kuklalar, kasım ayı sonundan itibaren New York’taki Modern Sanatlar Müzesi’nde sergilenmeye başladı. Ünlü yönetmenle “Edward Scissorhands”in doğuşu, 3D’nin yükselişi ve antropomorfik (insan biçiminde) kahve fincanları üzerine sohbet ettik.

Ömür boyu yaptığınız çalışmalarınızı Modern Sanatlar Müzesi’ne vermek nerden aklınıza geldi?

Tim Burton: Çok organize bir insan değilimdir. Neyse ki, bazı malzemelerimi Amerika’daki bir depodan alıp İngiltere’ye taşımıştım. Böyle konularla gerçekten çok fazla ilgilenmem ama bu sergi sayesinde geriye dönmek benim için ilginç bir süreçti. Müze yetkilileri, geçmişimle ilgili bazı ilginç detayları hatırlamama yardımcı oldular. Sergide ben varım ama farklı bir ben bu… Kendime objektif olarak bakabilme fırsatı buldum.

Yönetmenlerin çoğunda kendi sanat çalışmalarının ve illüstrasyonlarının retrospektifleri (geriye dönük birikim) pek yoktur. Yönetmenlik vizyonunuzu etkileyen güzel sanatlar altyapısına nasıl sahip oldunuz?

Gençlik yıllarımda sevdiğim filmlerin hepsi görsellik açısından zengindi. Hafızamda derin iz bırakan filmlerdi. Bence film görsel bir olaydır. Bu yüzden animasyon altyapıma minnettarım. Animasyon herşeydir. Sanattır, tasarımdır, filmdir. O zamanlar hep animasyon sanatçısı olmak istiyordum. O alanda çalışırken herşeyin nasıl yapılacağını öğreniyordum. Animasyon film yaparken fiilen çalışıyor, planları tasarlıyor, çekimleri ve  kurgu işlemini yapıyorsunuz. Başından sonuna kadar harika bir deneyimdi.
Kreatif süreciniz nasıldır? Film için rastgele çizimler yaparken aniden bir karakter bulduğunuz anlar olur mu?

Benim için taslak hazırlama ve çizim süreci, başka insanların not alma süreciyle eşdeğerdir diyebilirim. Kendimi hiçbir zaman bir yazar gibi hissetmedim. Bence görsellik daima önce gelir. Örneğin Jack Skellington karakteri, belli bir sebep olmadan önüme kağıdı alıp tekrar tekrar rastgele çizim yaptığım bir günde ortaya çıktı.
Bazen de karakterlerin beynimde oluşan bir görüntüden ortaya çıktığı olur. Bunun örneği Edward Scissorhand karakteridir. Aklımdaki fikir ve düşüncelerden ortaya çıkarlar. Edward Scissorhand karakterinin doğuşu bir duygudan kaynaklanır. Yıllar içerisinde farklı formatlarda çizmeye çalıştım. Gençlik yıllarımdan kalan bir fikirdi. Bu yüzden uzun süredir aklımdaydı.

Filmlerinizin çoğunda orijinal fikirler var ama aynı zamanda “Planet of the Apes” ve “Alice in Wonderland” örneğinde olduğu gibi “yeniden çevrimler” de yapıyorsunuz. Hollywood’dan “yeniden çevrimler” için destek almak, sıfırdan film yapmaktan daha mı kolay?

Bugünlerde bir trend var. Neredeyse bütün TV dizilerinin yeniden çevrimi yapılıyor. Belirli alanlarda güvence faktörünün önemli olduğuna kuşku yok. Ancak eşit oranda da tehlikelidir. “Alice in Wonderland” gibi bir proje, 3D formatında yapma fırsatıyla birlikte değerlendirilirse, tamamen yeni bir proje gibi de algılanabilir.

İnsanların zaten bildiği bir öyküyü alıp kendi yorumunuzu getirmek tedirgin edici mi?

Açıkçası çok da ürkütücü gelmedi. Geçmişte yapılan “Alice in Wonderland” prodüksiyonlarına bakıyorum da, izlediğim her versiyonda bir avuç tuhaf karakterin arasında yürüyen pasif bir kız var. Benim yaptğımda ise Alice son derece aktif bir kız olarak öne çıkıyor. Dolayısıyla geçmişte yapılanlara karşı herhangi bir bağlılık duygum olmadı. Benim için tamamen yepyeni bir deneyimdi. Geçmişten örnek alabileceğim ve yeniden hayat verebileceğim harika bir versiyonu yoktu.

3D formatında çekilmiş bir live-action dünyasına ilk adımınızı atarken “Alice”in kusursuz bir öykü olduğunu düşünüyor musunuz?

“Alice in Wonderland”ın bana cazip gelen yanı 3D formatında çekilecek olmasıydı. Daha önce “Nightmare Before Christmas”ın 3D’ye dönüştürüldüğünü biliyoruz. Gerçekten de iyi oldu. İzlerken büyülendim. “Nightmare”ın asıl 3D formatında seyredeğer olduğunu bana gösterdi. Şimdi 3D’nin “Alice” öyküsü için de uygun olduğunu hissediyorum. Bence “Alice”deki asıl olay, öyküsünün edebi yönü değil; tuhaf ve esrarengiz doğasıdır. Bu kadar yıl sonra yeniden denemek bu yüzden cazip geldi.

Hollywood’un geri kalan kısmının CGI’nin (bilgisayar efektli animasyonlar) keyfini çıkardığı günümüzde hala stop-motion animasyon gibi geleneksel özel efektlerle çalışmaya devam etmek zor olmuyor mu?

Stop-motion tekniğinin tıpkı animasyon gibi değerli bir sanat formu olarak kendisini kanıtladığını düşünüyorum. Bundan birkaç yıl öncesine kadar ölü bir mecraydı. Şimdi hala birçok belirsizlik olmakla birlikte yeterince çeşitlilik ve farklılık oluştu. Eğer insanlar bir filmden hoşlanmışsa hangi mecraya ait olduğunun önemi yoktur. CGI’nin tam egemenliğinin sözkonusu olduğu birkaç yıl öncesine kıyasla şimdilerde stop-motion daha iyi durumda…

Stop-motion’u sevdiğiniz belli… Sizdeki CGI korkusunun sebebi nedir?

Örneğin “Nightmare Before Christmas”ı ele alalım. El çizimi animasyon şeklinde yapmam teklif edildi ama ben stop-motion yaptım. Çünkü o proje için en doğru mecra oydu. İster stop-motion, ister animasyon, ister CGI olsun, hangi mecranın kullanılması gerektiğine karar verirken teknik açıdan başarmak istediklerinize paralel olarak her projeye göre değişir.

“Pee Wee’s Big Adventure”dan “Beetlejuice”e kadar her filminizde mobilya gibi hareketsiz nesnelerin hareketlenip hayat bulma eğilimi var. Nesneleri günlük bazda insan gibi görüp antropomize mi ediyorsunuz?

Evet, elimde kahve fincanıyla burada yatağıma uzanmış durumdayım. Böyle bir yerde dikkatimizi dağıtıp derin düşüncelere dalmak için boş zamana ihtiyacımız vardır. İnsanlar bunu hayatlarında yeterince yapmıyorlar. İşte o anlar, bir ağacın küçük bir karaktere dönüştüğü anlardır.

Geçmişe dönmekten heyecan duydunuz mu?

Benim için oldukça tuhaf ve gerçeküstü bir durum bu… Henüz tam anlamıyla kavrayamadım. Hazır herşeyimi vermişken kirli çamaşır sepetimi de oraya bıraksam iyi olacak.

Söyleşi: Sonia Zjawinski. 17 Kasım 2009

Yönetmenliğini Chris Columbus’un yaptığı filmin senaryosunda Craig Titley yer alıyor ve tabiki kitabın yazarı Rick Riordan.
Şimşek Hırsızları (Percy Jackson & Olimposlular) adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Logan Lerman, Uma Thurman, Pierce Brosnan, Rosario Dawson, Sean Bean, Kevin McKidd, Catherine Keener, Jake Abel, Alexandra Daddario, Steve Coogan, Joe Pantoliano ve Melina Kanakaredes isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Athena (Kelly Chen) ; sevglisi ölmüş ve onun yasını tutan genç , yalnız ve bir o kadarda mutsuz bir kadındır. Tek başına yaşamakta ve esansları karıştırarak, insanların ruh hallerine göre kullanabilecekleri bir dükkanda, koku uzmanı olarak çalışmaktadır. Athena, sevgilisi ölmesine rağmen ona hala sadakatle bağlıdır ve onun arkasından her daim göz yaşı dökmektedir. İşin ilginci, gözyaşlarının bir bardağa, bir su kabına düşmesini de sağlayarak ağlamasıdır. Her akşam , iş çıkışı, turuncu uçan bir balon alır. Gece yarısı, üzerine seni çok özledim yazarak balonu gökyüzüne bırakır.

Yine benzer bir gece, kuvetini, insanları mutlu eden fakat kendisini bir türlü huzura kavuşturamayan lavanta esansı eşliğinde doldurmuş , içinde ağlarken bir gümbürtü kopar. İşte film burada başlıyor. Gökyüzünden, insan formunda, fakat sırtında koskocaman beyaz kanatları olan bir “şey”, Athena’nın terasına düşüvermiştir.

O şey, insan gıdasına değil, sadece “sevgi”ye ihtiyaç duyan ve sevgi ile karnını doyurup, yaşayabilen bir melektir. İnsanlara Angel (Takeshi Kaneshiro) olarak tanıtılır. Fakat, Athena’nın böyle şeylere zamanı yoktur, çünkü o mutsuzluğuna çok gömülmüş, çok alışmış bir kadındır aynı zamanda. Kanadı zarar gören ve dolayısıyla uçamayacak halde olan Angel’a (Takeshi Kaneshiro) evini açmak için , kendisine ev işlerinde yardım ve hizmet etmesi konusunda bir sart koşar.

Takeshi Kaneshiro, bu filme, kesinlikle muhteşem mimikleriyle renk katmış. Bir meleğin, o şapsal tavırları, o dünyaya uyum sağlamaya çalışırken ki safiyane halleri, bir yandan da, Cennetin Kapısının açılmasını bekleyişi, Athena’nın eve gelişinde, O’nun bacaklarını yukarı toplamış halde, koltukta “büzüşmüş” fakat sevilesi duruşu… Athene’nın dukkanına gidip, Athena’nın öğrencilerine öğrettiği esansla masaj dersinde manken olarak masaya yatırıldığında, kadınların ona masaj yaparken, onunda sevgiyi nasıl içine çektiği sahneler…O , bu filmde, tam bir ” Melek”…

Kelly Chen; kesinlikle Takeshi Kaneshiro onu öptüğünde hasetlenmediğim ilk kadın olma özelliğini taşıyor bu filmde. Gerçekten öyle!.. “Meleğin” Athena’yı öpmesini istiyorsunuz izlerken. Çünkü Kelly Chen (Athena) o kadar sevgi dolu ki ölen sevgilisine karı, o kadar yalnız ve sevilmeye muhtaç ki.. Kelly’yi de sarıp, sarmalayıp mutlu edesiniz geliyor. Özellikle , Angel’la terasa düştüğü sahnede karşılaşmaları…. İçeri gidip sivri bir şey alıp, Angel’i dürtmesi, Angel hareket edince, içeri kaçıp daha sivri bir şeyle geri gelip onu dürtüklemesi… Muhteşemdi..

Filmin finaline doğru , birlikte yürüdükleri o muhteşem Lavanta Tarlası.. Resmen büyüleneceksiniz izlerken. O tarlanın muhteşemliği, o görüntünün, o mor tarlanın verdiği huzuru hissetmemek elinizde olmayacak.

Filmin müzikleri de, oyuncular kadar harikaydi. Özellikle, Angel’in, eski ayakkabılarını bulmak için , şehrin her yanındaki çöpleri çıplak ayakla karıştırarak arayışa girdiği sahnelerde çalan o müzik, tamda muzip bir meleğin formuna uyacak cinstendi.

Görüntü yönetmenini ayakta alkışladım. Çünkü, Böylesi bir filmde, bir meleğin en cok mimiklerinin önde olacaği sahnelerde, Takeshi’nin yüzünü, Takeshi’nin o boncuk bakışlarını çok güzel yakalamış.

Bu film kaçmaz.

10-10-10-10….

Kıyamet alametlerinden biriside Kur-an’da Duhan süresinde belirtiliyormuş. Aniden göklerden inecek olan kıyamet işareti Duhan’ın yer yüzüne doğru hareket etmesiyle film başlıyor. Aslına bakarsanız Duhan’dan çok, Dabbe ve onunla beraber gelen ruhani varlıkların internet üzerinden gelişi daha bir alamet olsa gerek:) Üstüme iyilik sağlık! “Dabbe gelecek hepinizi eleyecek” gibi bir mail alırsanız kimseyle paylaşmamanızı tavsiye ediyorum. Ne varki on kişiyle paylaşmayanın ümüğünü sıkan Dabbe 2 filminde Kur-an’dan bahsedipte sonunda insanoğlunun zaferini görmek beni tatmin edecekmi bilemiyorum.

Şayet tam tersi bir senaryo olursa ruhani varlıkların daha inandırıcı olduğunu pekiştirip sonraki eserlerede yardımcı olacağı kanısımdayım. Haliyle benide tatmin eden bir senaryo olurdu, bekliyoruz.

Kıyamet alametlerinden Duhan faaliyete geçmiş, İstanbul’da son saatini yaşıyor olduğundan habersiz ve kendi dünyalarında yaşayan bir gurup insan, ruhanı varlıkların saçtığı dehşet karşısında ne yapabilirlerdi? Acaba bu ürkütücü alametten  kurtulmanın bir yolu varmıydı?

25 Aralık 2009 da vizyona girecek olan Dabbe 2 adlı filmin yönetmen ve senaristi Hasan Karacadağ. Filmin oyuncuları ise; Sefa Zengin, Deniz Olgaç, İncinur daşdemir, Leyla Göksun ve Muharrem Dalfidan…

Hayal gücüne dayalı bir ırka verilen mantık ve bu hayali mantıklı bir şekilde kurguluyor olabilmenin adı kesinlikle sinemaydı benim için. Sanat adına paylaşılan filmlerin  dışında sinemada aradığım en önemli özelliklerden biriside buydu. Beni real hayatımın dışına çıkartan filmler her zaman ilgimi çekmiştir. Her insan bir hayat, her hayat bir filmdi zaten. Kimin hayatını ele alırsanız bir film, kimin biyografisini okursanız bir kahraman çıkmazmı karşımıza? Bir filmi izleyeceksem o film beni hayal gücümün renkleriyle boğmalı, gerçek hayattaki yaşanmışlığın dışına itmeli ve yaşadığım hayatı film boyunca unutabilmeliydim.

X-Men Başlangıç – Wolverine filmide beni ve herkesi film süresi boyunca başka dünyalara taşımayı başardı. Bunu yaparken kendi kurgusu içindeki mantığıda bırakmadan herkesi aynı mantıkta birleştirdi. Filmi izlerken kimse gerçek hayatın kurallarını arama gereği duymadı bile, çünkü hepimiz aynı hayali kurduk ve film bitene kadar sesimizi bile çıkartmadan izleyebildik X-Men Başlangıç – Wolverine filmini.

Fİlm boyunca eleştirebileceğim tek nokta, son karelere doğru tüm mutantların serbest kaldığında özgürlük adına kaçmak istemeleri ve Wolverine’i harika güçleri olan yapay mutantla başbaşa bırakıyor olmalarıydı. Oysa hepsinde ayrı bir özellik olan mutantların elinden gelen bissürü şey olmalıydı. Ama onlar bunu yapmadılar ve önce can sonra canan sözünü kale alıp tabanları yağladılar.

Farkındaysanız bu tarz olağan üstü kahraman filmlerine “başlangıç” lar eklenmeye başladı. Neticede süper kahramandırlar ve gerçekte olmayacak birşeyin başlangıcını merak etmekteyiz. İzlediğimiz kahramanlar kadar bizimde hayal perest olduğumuzu ortaya çıkartıyor.

ABD yapımı bir film. Süper kahramanlık öykülerininde çoğunluğu ABD yapımı neden?. Çünkü onların bizimkisi gibi geniş bir tarihleri yok ve bizim kahraman Atalarımız gibi hikayeleri bulunmamakta. Tamamen hayal gücüne dayalı senaryolar ve biz hayranlıkla bunları izlemek zorunda kalıyoruz.

Aslına bakarsanız elimizde, tarihimizde birbirinden süper kahramanlarımız var ama ne yazık ki hiçbiri Wolverine kadar ilgi çekemedi… Henüz!

X-Men Başlangıç – Wolverine filminin künyesini ve konusunu daha önce vizyon tanıtım bölümünde vermiştik, dileyen arkadaşlarımız bilgilere ulaşmak için buraya tıklayabilme teknolojisini kullanabilirler.

İyi seyirler.

Warner Bros. Pictures’in yapımcılığını yapmış olduğu Arkadaşım Canavar (Where The Wild Things Are) filminin yönetmenliğini Spike Jonze yapmış. Senaryoda yine Spike Jonze ve Dave Eggers isimler i yer alıyor.

Arkadaşım Canavarlar – Where The Wild Things Are adlı filmin oyuncu kadrosu ise şöyle; Catherine Keener, Max Records, Mark Ruffalo, Alice Parkinson ve Robby D. Bruce.

İyi seyirler…

Stephenie Meyer’in Twilight serisinin ilk kitabı olan Alaca Karanlık filmnin büyüsünü henüz üzerimizden atamadan ikinci kitabı New Moon’un (Yeni Ay) The Twilight Saga haberleri ve fragmanları sesini duyurmaya başladı bile. Bunun üzerine kayıtsız kalıp olan biteni izlemektense takip edip yeni haberleri müjdelemek daha heyecanlı olur diye düşündük. Gözlerimizi kamaştıran ve kalplerimize heyecan düşüren Twilight Alaca Karanlık filminde bahsettiğimiz gibi vampirlerden ziyade alışa gelmiş aşkların dışında bir hikaye olduğundan söylemiştik. Şimdi sıkı durun ve serinin ikinci filmi olan The Twilight Saga : New Moon’da aşkın öteki yüzünü görelim.

20 Kasım 2009‘da vizyona girmesi beklenen The Twilight Saga : New Moon (Yeni Ay) muhtemel kadroyla seyircilerin karşısına çıkıyor. Tabiki yeni karakterlerle dolu yeni bir film.

Alaca Karanlık’da aşkın öne çıktığını, vampirlerle insanoğlunun sevişebileceğini görmüş fakat kurtlarla vampirlerin şavaşından biraz yoksun kalmıştık. Ama bu kez aksiyona doyacak, bununla beraber temel alınan konu, aşkla duygulanacağız. Filmin bir yüzününde de Bella’nın iki ırk arasında seçim yapmak zorunda kaldığını göreceğiz, nasılmı?

Edward (Robert Pattinson) ile İsabella Swan (Kristen Stewart) arasındaki aşkın getirdiği sorunluluk bir zaman sonra birbirleri için fedakarlıklar yapmalarına neden olacaktır. Edward, Bella’yı korumak için bir karar alır ve ayrılmaları gerektiğin söyler. Bella bunu duyduğu anda kalbinden vurulmuşa dönecek ve kendini kaybedecektir. Kafasını dağıtmak için Jacob (Taylor Lautner) ile takılır. Jacob’la birlikte tehlikeli işlere kalkışan Bella’nın tek amacı Edward’ın sesini duyabilmektir. Bu esnada başından geçen bir olayda Jacob, Bella’yı bir vampirden kurtaracak ama ortadanda kaybolacaktır. Bella arkadaşınıda kaybetmek istemez ve Jacob’un evine gider, fakat gördükleri karşısında şaşıracaktır. Çünkü Jacob bir kurt adamdır. Herşeyden vazgeçen Bella kendisini uçurumdan atmaya karar verir. Uçurumdan atladığı anda yardımına yine Jacob yetişecektir.

Bella’nın girişimden sonra Edward, sevgilisinin öldüğünü zanneder ve İtalya’a gitmeye, orada gün ışığına çıkıp kendi kendini öldürmeye karar verir. Son anda ortaya çıkan Bella,  Edward’ı kurtarmayı başaracaktır. Artık Bella ve Edward’ın aşkları yeniden gün yüzüne çıkacaktır ancak bir kaç sorun onları beklemektedir.

New Moon filminede büyük sabırsızlıkla beklerken yeni gelen havadisleride burada paylaşıp sinema severlerin film öncesi ve sonrası yorumlarını değerlendirebileceğiz.

Teşekkürler.

Yeni fragmanını 1

Yeni Fragman 2

20 Kasım 2009‘da vizyona girecek olan Yeni Yıl Şarkısı adlı filmin orjinal adı (Disney’s A Christmas Carol) filmin yönetmeni Robert Zemeckis, Filmin senaryosunda yine Robert Zemeckis ve kitabın yazarı Charles Dickens  isimleri yer almakta.

Bu eğlenceli animasyon filmini 3D farkıyla izleyeceğimiz gibi Jim Carre’ide birkaç rolde görme şansımız olacak. Yeni Yıl Şarkısı filminin oyuncuları ise; Jim Carrey, Gary Oldman, Robin Wright Penn, Colin Firth, Cary Elwes.

Bu afişi görür görmez “Bu filmde Jim Carrey oynuyor” demiştim ki öylede oldu. Zaten başka bir isimde düşünülemezdi:)

İyi seyirler.

2002 tarihinde seyirciyle buluşan Sevimli Canavarlar filminin yönetmenleri Peter Docter, David Silverman ve Lee Unkrich. Senaryo Andrew Stanton’a ait ve filmdei seslendirmeler, John Goodman (Sulley), Yıldız Billy Crystal (Mike), Mary Gibbs (Boo), James Coburn (Henry Waternoose) ve JenniferTilly’e (Celia) ait.

Konuya girmeden önce Pixar’a olan hayranlığımıda dile getirmek isterim. Animasyon filmlerinde Pixar’ın imzası bulunuyorsa bilin ki karşınızda harika bir film var. Bunu da eklemek istedim çünkü şu ana kadar beni hiç yanıltmayan Pixal, işi ciddiye alan, yaptığı işin hakını veren, kaliteli ve elindekileri güzel kullanan en iyi yapımcı firmadır benim için.

Sevimli canavarlar filminin konusuna da kısa bir göz atıp, tavsiyeme kulak asmanızı diliyorum.

Canavarpolis adında büyük bir endüstri şehrinde birbirinden ilginç, bir o kadar sevimli canavarlar, şehri ayakta tutmak için özel bir enerjiye gereksinim duymaktadırlar. Bu özel enerji kaynağınıda çocukların korkuyla attığı çığlıklarla elde etmektedirler. Meğerse küçükken kabusumuz olan yaratıklar bu sevimli canavarlarmışda haberimiz yokmuş:) Hem bizi korkutmalarının geçerli bir mazeretide varmış ama, bunuda öğrendiğimiz iyi olmuş:).

Rutin korkutma seanslarından birinde canavarımız yanlışlıkla canavarpolis’e bir bebek sokacaktır. İnanışa göre insanların zehirleyici dokuları varmış ve her ne olursa olsun bir canavarın bir insanla temasa geçmemesi gerekmektedir. Çocukları korkutan canavarların aslında çocuklardan ne kadar korktuklarıda ilginç bir fikir:) Şimdi sıra yanlışlıkla içeriye giren bebeği sağsalim evine testim etmekte.

Her zamanki gibi kötüler heryerde mevcut olduğundan bebeği geriye göndermekte zorlanan kahramanlarımız, bir ilkinde yaşanmasına sebep olacaklardır.

Filmdeki senaryo o kadar birbiriyle alakalıki, normalde mantıksız yada şaçma olan herşeyin aslında bir mantığa dayanılmış olması filmi daha seyine doyulmaz hale getiriyor. Bu saçma gibi görünen olayların ise çocukların uydurdukları yada çocuklara uydurduğumuz hikayelerden oluşma fikrinide çok beğendiğimi söylemek isterim. Meğerse gördüğümüz kabusların bir sebebi varmış:)

Herkese iyi seyirler diliyorum.

2001 yılında seyrine doyduğumuz Vidocq filmini yayınlamamın nedenide keyifli ve heyecanlı bu filmden bihaner olan yada fırsatı olmayanların kesinlikle izlemelerini istememdir. Vidocq filminin senaryosu gereği ve diğer faktörlerde buna dahil olmak üzere film, biz seyircileri yer yer kahramanımızla beraber sürükleyip götürüyor,  yer yer onun dışında gelişen olayları seyri derin bir vaziiyette takip etmemizi sağlıyor. Kimin gerçek dost kimin yapmacık olduğunu ve asıl suçlunun kim olduğunu Dedektif Vidocq’la beraber çözüyoruz, hatta tahmin etmeye çalışıyoruz ve film boyu bir kaç  suçlu adayımız oluyor :). Fakat bahsettiğim gibi olayları anca Vidocq’la beraber çözüyor, onun gizemli kayboluşu ardından da meraklar içinde kalıyor “acaba acaba” dediğimizi hatırlıyorum.

Vidocq filminin bir güzel yanı ise ilk seyrettiğinizde filmin sonuna kadar kopamıyor ve ortadaki gizemi çözmek için çabalıyorsunuz ki suçlununda kim olduğunu anca filmin sonunda anlayıp şaşırıyorsunuz. Pekiya bu filmin gizemini çözdükten sonra “ikinci kez izlemeye değermi?” diye soruyorsunuz kendinize. Kesinlikle ikinci kez izlerseniz ilk paragrafta bahsettiğim güzelliklerin farkına varıyor olmamız biz seyirciye farklı bir güzellik yaşatıyor. İkinci hatta üçüncü kez izlediğimizde arka planın daha çok farkına varıyor, kahramanımızın ve diğer tüm oyuncuların muhteşem performansını görebiliyorsunuz. Ayrıca ilk kez izlediğimizdeki merakımız ve olayları çözmedeki çabamızın sayesinde kaçırdığımız çağın psikolojik hastalıklarını (senaryo gereği), zengin ile fakirin adaletini, sokaklardaki gerçekliği görüyor, aktör-aktristlerin ne kadar başarılı bir performans yaptıklarınında farkına varabiliyorsunuz.

“Ben bu filmi bir kez izledim” diyosanız “Buyrun şu atmosfere bir kez daha bakın” diyorum, “Kesinlikle hoşunuza gidecek”…

Pitof’un yönettiği ve Jean Chiristopher Grabge ile yine Pitof’un senaryosunu yazdığı Vidocq  filminin oyuncu kadrosunda Gérard Depardieu, Guillaume Canet, Inés Sastre, André Dussollier, Edith Scob isimler yer alıyor. Ayrıca film Pitof’un ilk yönetmenliğini yaptığı film olmakla beraber tamamı dijital olarak çekilen ilk film olma özelliğinide taşıyor.

Filmin konusunuda kısaca geçip tavsiyemi tekrarlaman istiyorum;

Yıl 1830 yer Paris. Şehri korkuyla saran gizemli birisi vardır, ardı ardına esrarengiz cinayetler işleyen “Simyacı” lakaplı bir katil. Aynaya benzeyen bir maske ile dolaşmakta, tüm Paris halkını tedirgin etmektedir. Bu olayları çözebilecek tek kişi vardır Vidocq, fakat kahramanımız olayı çzömeye çalışıyorken simyacıyla karşılaşır ve derin bir kuyuda yanmakta olan ateşin içine düşerek hayatını kaybeder. Şehir tamamen başı boş bir şekilde çaresizlik içerisinde yeni kahramanını yada bu gizemli kişinin ortaya çıkarılmasını beklemektedir.

Kılık değiştirme uzamanı, dedeiktif Vidocq’un nasıl öldürüldüğü hala kafaları karıştırırken Vidocq’un hayatını kaleme almak isteyen, biyografisini yazmakta olan genç gazetezi Etienne Boisset bu gizemli kişiyi yakalayıp Vidocq’un intikamını almaya karar verir. Şayet başarılı olursa biyografisininde sonunu bağlayabilecek, işini bitirmiş olacaktır.
“İzlemeyenler mutkala, izleyenler ise bir kez daha”…

Çok sıradan, basit ve sıkıcı düzeyde seyreden hayatınızda ne değişirse mutlu olurdunuz? (Sizi duygusal düşünmeye davet ediyorum.). Akla ilk gelen harika bir aşk yaşamak olurdu değilmi? Yada bu harika aşkın bir meyvesiylede bağlarımızı dahada güçlendirir birde çocuk yaparsınız. İşte tüm hayatınızın değişmesine katkıda bulunacak etkenlerin en güzeli.

Sıradan, hepimiz gibi soluk gözlerle hayatımıza katmayı arzuladığımız birisini düşünmek artık Katie ve Paço’nun ardında kalmış, iki güzel insan birbirlerine hemencecik aşık olmuş ve hayatı renklendirmekteki ilk adımları atmışlardır. Bir müddet sonra yazımızı okumuş olmalılarki ikinci adımı attıklarının farkına varır varmaz hayat onlar için kaçınılmaz şekilde güzelleşmiştir. Artık onların Ricky ismini koydukları birde bebekleri olmuştur, fakat sevimli bacaksız hiçde anne ve babası gibi sıradan olmaya niyetli değildir.

Bir mucize, bir bebek yada bir melek hayata adımını atmış, Katie ve Paço’nun hayatlarına renk katmaya başlamıştır. Tabi komedi, dram ve fantastik dolu bir filmi izlemekde biz hayalperestlere kalmıştır.

İyi seyirler dilemeden önce Ricky adlı filmin oyuncularınıda sıralayıp vazife-i görevini noktalamak isterim.

Ricky adlı filmin oyuncu kadrusundaki isimler; Sergi López, Alexandra Lamy, Aïcha Kebe, André Wilms, Arthur Peyret.

“Bir melek dünyaya gelir, adını biz koyarız, fakat o hep bir melekti. Bizlerden sevgimizi istediler, bizde onlara sevgimizi doya doya verdik ve yarınki biz oldular.”

İşte bu filmde de Büyük Balığı yakalayan taraf neden kendimiz olmayalım, yada neden öyle farzedip hikayelerimize renk katmayalımki.

Big Fish (Büyük Balık) filminde de ana konumuz; hikayelerimizi anlatırken karşımızdaki insanı nasıl havaya sokacağımızı esas alıyor. Ortaya biraz yeşillik, yanlara birki yanar döner ve işte karşınızda yeni kahramanınız ben, yada sen;)

Herşey o büyük balığı yakalamakla yada büyük olanı almakla başlamıyor, öncelikle büyük olanı hayal etmek, sonrada onun peşinde gitmekle başlıyor aslında. Eğer şansınız yerindeyse boOom! Yakalarsınız. Peki elde ettiniz, herşey bitermi? Hayır. Çünkü artık anlatılacak onlarca hikayeniz olmuştur bile…

Big Fish (Büyük Balık) filminde esas oğlan diye birşey yok, esas olan hayal gücümüzü zorlayıp kahramanı ortaya çıkartmakta. Ailenin babası, hikayelerin renk taşı olan baba karakterindeki muhterem insan yıllarca ardı arkası kesilmeyen, hikaye anlatma arzusuyla tutuşan bir hayalperesttir. Hayalperesttir çünkü oğul kişi artık bu hikayeleri dinlemekten yorulmuş, her gittiği ortamda babasının akıl almaz uçuk anıları kabus gibi gelmeye başlamıştır artık, hatta bu yorgunluk kendisini evden uzaklastırmaya kadar itmiştir.

Evden uzak sade hayatında her ne kadar mutlu olabilirsek o derece bir hayatı yakayalan bıtkın oğlun bir zaman sonra telefonu çalacak ve babasının hasta düştüğünü duyması üzerine yeniden babasının, daha doğrusu dinlemekten usandığı hikayelerin yanına gidecek. Fakat bu sefer bu hikayeler yıllarca dinlediğin gibi değildir. Çok şeyin değişebileceği gibi hayatın verdiği özlem ve babasız kalmanın yoksunluğuyla dinlediği bu tanıdık hikayelere başka bir gözle bakmayı başaracak, sonunda babasına hak verecektir.

Aradan Big Fish (Büyük Balık) filminin oyuncu kadrosunuda geçelim; Ewan McGregor, Danny De Vito, Steve Buscemi, Marion Cotillard, Alison Lohman, Albert Finney, Helena Bonham Carter, Billy Crudup, Jessica Lange, Devid Denman, David Denman.

Big Fish (Büyük Balık) filmini başlarda izlemeye tahammül edemeyeceğiniz bir duyguyla kala kalırsınız. Sonraları filmin adına takılıp büyük balığın müjdesini bekleyip hevesinizi kırarsınız. Bunlara ilaveten anlatılan ve görünen aksiyon ilginizi çekmeyi bir kenara bırakın tamamen çocuklar için yapılmış, hayal gücü tavana vurmuş bir yazarın kaleminden seyrettiğinizi görür çelişkiye kalabilirsiniz ki ben, filmi bititirip bitirmemek arasında kaldım. Fakat.

Fakat filmde izlenmye değer sahnelerinde olduğunu gördükçe ve benim için filmin, daha doğrusu koskocaman bir filmde anlatılmak istenen olayı filmin ikinci cd sinin 45. dakikasında (hemen hemen.) aile doktorunun an itibariyle esas oğlana anlattıklarını gördüm-duydum ve Big Fish (Büyük Balık) filminin küpe makamında vermek istediği mesajı aldım.

“Sıradan bir hayatımı dinlemeyi isterdiniz, yoksa daha renkli bir hayatımı?”. Ve anlamlı, babayı haklı çıkartan bir sonla gülmesenizde tebessüm bırakan bir finalle ayrılırsınız.

“Umutsuzluğa kapılmadan” İyi seyirler.

Savaş sonrası ölülerin eşya ve yiyeceklerini çalarak hayatta kalan küçük qingchen’e tanrıça Manshen (Hong Chen) bir teklif sunar, dünyanın tüm zenginlikleri Qingcheng’in olacaktır ancak buna karşılık ömrü boyunca sevdigi herkes ölecektir. küçük kız bunu kabul eder ve tanrıça söz verdiği gibi tüm dünya zenginliklerini, artık bir prenses olan Qingcheng’e bahşeder. Bu esnada, savaş alanında heybetli kumandan Guangming (Hiroyuki Sanada) sahneye çıkar. Altın karşılığı satın aldığı köleleri , düşmanını şaşırtmak için, ordularının önünde sahaya sürecek ve böylelikle düşmanı alt edecektir. Planı işe yarar, hemde beklenmedik bir şey ile birlikte. Kölelerden biri olan Kunlun (Dong-Kun Jang) bir zeka örneği göstererek düşmanın silahıyla, düşmanı vurmayi başarır ve böylelikle komutanın kölesi olmaya hak kazanır.

Filmi genel olarak görsel effectlerini beğendiğim için izledim diyebilirim. Çünkü bu tip fantastik filmlerde yönetmenler, görsel olarak öne çıkıyor. Kaldı ki bilim-kurgu- fantastik filmlerin temel izlenme sebeplerinin en başında geliyor bu özellikleri. Yönetmen Kaige Chen gayet ustalıkla görselliği, zerafeti gözlerinizin önüne sermiş Wu Ji ( The Promise- Söz) filminde…

Wu Ji ( the promise-söz) filminde beni etkileyen görsel effectlerin yanı sıra, “suskun aşk” oldu. Yani, aşkınızı bir bedel karşılığı ininize gömmek zorunda olmanız veya her şeye rağmen “O”nu yaşayabileceğinize dair inanciniz arasında gidip geliyorsunuz izlerken. Bunun yanı sıra , Aşk’a tam bir teslimiyetin olmayışı ile “O”nu koruma içgüdüsünün ne demek olduğunu iliklerinizde hissediyorsunuz.

Kaige Chen, iyi iş çıkarmış bir yönetmen. En başta da söylediğim gibi, bu tür filmleri izlemekten hoşlananların zevkle izleyeceği bir film olmuş.

Tek eksik yanı, her şey biterken Tanrıça Manshen’in ortalarda görünmeyişi oldu… Bu da nazar boncuğu olsun filmin…

Efendim, hikayemizin kahramanı Zia, bileklerini keserek intihar eder. Önce niye intihar ettiğini anlayamayız, zira bileklerini kesmeden önce mistir masılın görüp arkasına bakmadan kaçacağı bir hale getirdiği evini toplar, süpürür, bir güzel toz alır, acımasız lekelerin hakkından gelir, sanırız ki annesi ziyarete gelecek, yiyeceği parparadan korkuyor. Ama yanılırız, çünkü Zia, gözleri banyonun köşesinde kalan son toz demetinde kala kala aslına rücü eder. Sonra Zia’yı bir pizzacıda çalışırken görürüz. Evet, intihar edenlerin cennete gidemediğini kanıtlamak adına katolik kilisesinin çok sevebileceği bu film asıl bundan sonra başlar. Zia’nın bulunduğu şehir tıpkı diriyken yaşadığı şehir gibidir, ama daha solgun, daha sıkıcı ve ölülerle dolu! Burada sadece intihar edenler vardır. Barlarda intihar etmiş müzisyenlerin şarkıları çalmaktadır. Gece olunca gökyüzünde yıldız görünmez ve bu diyarda asla va kat’a ölüler gülmez! Da da da daannn!!

Fazlasıyla zombi filmi potansiyeli taşısa da çokça kara mizah , biraz yol , biraz da aşk filmidir Bilek Kesenler: Bir Aşk Hikayesi. Kara mizahtır; çünkü filmde olanları mantık çerçevesinde ele alıp duvara asamayız. İşlenen ince ayrıntılar, kahkayahla güldürmeyen ama gülümseten zekice buluşlar, absürd durumlar filmi bu sıfatla anmamıza vesiledir. Yol filmidir; çünkü Zia eski sevgilisinin de intihar ettiğini öğrenir (Meğersem kız onu terk ettiği için kendini intihar etmiştir! ) ve Rus arkadaşı Eugene ile yollara düşer. Yolda buraya yanlışlıkla geldiğini düşünen ve tek derdi bir yetkiliyle görüşmek olan Mikal de onlara katılır. Arabayla Zia’nın eski sevgilisini ararlar. Araba sürüyorlar ya işte, yol filmi. Aşk filmidir de aynı zamanda; çünkü yolda onlara Mikal katılır. Kapiş?!!

Bu ilginç, hayal gücünü harekete geçiren, hoş sahneleri olan ve mucizelerin ancak onları beklemediğimiz ya da beklemekten vazgeçtiğimiz zamanlarda gerçekleşeceklerini söyleyen bu filmin oyuncuları ise Patrick Fugit, Shannyn Sossamon ve Shea Whigham. 2006 Sundance Film Festivali’nde Jüri Büyük Ödülü alan filmimiz anlaşıldığı üzere bağımsız bir yapım. Bağımsız filmlerden hoşlanmayanlar filmin durağanlığından ve Zia’yı oynayan Patrick Fugit’in mimiksizliğinden sıkılabilirler. Ama hep aynı şeyleri izlemekten sıkılanlardansanız bu filme bir şans verin derim ben.

Uzak bir galaksi dünyayı istila etmek amacıyla dünyayı meteor yağmuruna tutarlar ve bu karmaşada dört uzaylı dünyaya giriş yaparlar. Filme konu olmak içinde Pearson ailesinin tavan arasını seçen dört uzaylıya karşı şavasmakta bizim küçük kahramanlarımıza düşer. Ve daha sonrası…

Bu arada filmi görür görmez uzaylıların Crayz Frog’a ne kadar benzedikleride ilgimi çekmedi değil.

Fragman demişken (şimdi dedim), yazım siz ziyaretcilerin ilgisini çekmeyi başaramadıysa kesinlikle fragmanı izlemeniz, “Evimde Uzaylı Var” (Aliens in The Attic) filminin ne kadar eğlenceli olduğunu kanıtlayacaktır.

Evimde Uzaylı Var (Aliens in The Attic) filmi 11 Eylül 2009 da vizyona giriyor. Yönetmenliğini John Schultz’un yaptığı filmdeki oyuncu kadrosunda ise; Ashley Tisdale, Robert Hoffman, Kevin Nealon, Malese Jow, Andy Richter var.

İyi seyirler.

Baştaki etkileyici ve macera ruhumuzu okşayan bu ses aslında Türk kahramanının olmak istediği çizgiye doğru kaymaya başlar! Kendisini diğer çizmeli kahramanlardan ayıran yegane özellikte bu olsa gerek.

Filmin gişe başarısı hedefinde yolundaki tüm engelleri ekarte etmek amacıyla sürüsüyle güzel ve çekici hatunlardan bir demetle karşılaşıyor olmamız bizi filme dahil etmeyecek, aksine Eva Mendes ve Scarlett Johansson’ı gördükten sonra The Sipirit’i kıskanmaya bile başlayabiliriz. Dedimya aslında Türk kahramanıdır The Spirit; kızların afili aşkı, nerde ne zaman olursa olsun çapkınlıktan ödün vermez ama her zaman cepte sağlam bir hatun bulunmaktadır. “Her iyinin içinde bir kötülük vardır”, buna kahramanlarda dahil!

Sonra film kendi saçma akıcılığında seyretmeye başladığı sıralarda, aslında filmin beklenen film olmadığını, yönetmen koltuğundaki polyananın ilk filmindeki (Sin City) gizem ve birbirinden güzel hikayelerden yoksun olduğunu görürüz fakat bizi bağlayan bir kaç nokta sayesinde boş dizgin seyre devam ederiz. Bir süper kahramanın komediye dönüşen ve çapkınlık derslerinden bir seramoniye alışmak üzereyken anıden filmde eksikliğini çektiğimiz kötü adam The Octopus (Samuel Jackson) belirir.

Ahtapot diye seslenincede tepki verebilen bu deli dolu, çok renkli kötü adamımızın aslında The Spirit ile bir bağı vardır.  Ahtapot lakaplı, gerek bilim adamı, gerek mafya babası, gerekse olağan üstü güçlere sahip olan The Octopus, vakti zamanında kendisinin herkes tarafından ölü bilindiği polis memurumuzu (The Spirit) istemediği bir deneye sokacak ve ölü haldeki Spirit’le tamamladığı muhteşem güçler deneyini kendisinede uygulayacaktır.

Ortada iki süper güçlü yaratık varken birisinin daha güçlü olması gerekiyordu ve bunun için The Octopus’un hain planları vardı.

The Spirit filmi pek beklediğim havada olmamasının yanısıra, filmdeki basit oldu-bitti senaryosuda bunun tuzu biberi oldu. Kahramanımız Spirit çok basit mücadelelerle (resmen komedi) ve komik olmaya çalışan süper güçlü karakteriyle filmin türünü allak bullak etti diyebilirim. Bu film için ilginç ama basit, kötü senaryo ama güçlü efekt diyebilirim ki bahsettiğim gibi filmin elle tutulur yanı oyuncu kadrosundaki kaliteydi ama karakterler zayıftı, efektler harikaydı ama sonuç sıfırdı.

Film hakkında detaylı bilgileri daha önce yayınlamıştık, Buradan..

İyi seyirler dilemek yada dilememek, işte bütün mesele bu!