Belgesel tarzında yapılmış (aslında alakası olmayan) ama daha önce görmediğimiz fakat varlığından haberdar olduğumuz olayların anlatıldığı filmleri gerçekten çok seviyorum. Özellikle bu filmler doğa üstü olaylar ya da uydurma senaryolar değil de gerçek olaylar ise ve üstüne birde Hollywood dışındaki (klasikleşmiş) konuları ele alıyorsa işte o zaman benim aldığım keyif bir kat daha artıyor. Krema olarak da film çok başarılı ise işte o zaman keyfime diyecek bir şey yok.

17 yaşındaki genç kızın hayatıyla başlıyoruz. Gündelik hayattan sonra biraz daha derinlere dalarak kızın hayallerini ve yaşadıkları sorunlarla başa çıkma yöntemlerini izliyoruz. Artık yaşadığı hayattan hiçbir beklentisinin kalmadığını ve komple bir değişime ihtiyacı olduğunu anladıktan sonra fırsat bir anda ayağına geliyor. Kolombiya dan Amerika’ya uyuşturucu taşımacılığı yapacağını öğrendiğimizde biraz afallıyoruz ama gerçekten böyle hayatların olduğunu da biliyoruz. Filmin tamamı bu konu üzerinde ilerliyor ve asla sıkmadan parça parça olayların her ayrıntısını izleme şansınız oluyor.

Elbette konudan daha başka bir şeyler de olmalı bu filmde değil mi? Dram? Elbette ki dram öğesi olmadan düşünülemezdi. Maria dahil olmak üzere taşıyıcılık yapan bu kafiledeki diğer kızların hayatlarından ufak kesitlerle asıl konuyu birleştirerek devam eden film, karakterlerin analizlerini ve içinde bulunduğu zor durumu çok iyi bir şekilde anlatmış. Olayın New York kısmına gereğinden fazla özen gösterilen filmin gerçeklikten biraz uzaklaştığını söyleyebilirim ama bir bütün olarak harika çalışıyor.

Sevdiğim diğer bir olay ise, sanki bir gizlilik var filmde. Anlatılmak istenen konu ve kamera o kadar amatör bir şekilde çekilmiş ki, adamın birinin elinde kamerayla onları gizlice takip ettiği kanısına varmak çok da zor değil. Olayın asıl doğallığını ve yeteri kadar etkileyici olan bu filmi daha da derinlere işler hale getirmiş ve bir yerden sonra artık seyirci-film ayrımının kalmadığını, karşınızdakinin bir bütün olduğu kanısına varıyorsunuz. Gerçekten çok etkileyici…

‘’Böyle olaylar var mı ya’’ dediğiniz noktada, tam bitmesi gereken yerde film bitiyor. Sonunun o kadar tatmin edici olduğunu söyleyemem ama aklıma başka türlü bitirmek gelmedi. Amaçlar uğruna hareket ediliyorsa, hayaller varsa her ne şekilde olursa olsun onları takip etmeli ve ne pahasına olursa olsun fırsat bir kere geldiğinde onu değerlendirmemiz gerektiğini bir kere daha hatırladım kendi adıma. Gecenin geç saatlerinde uyutmayacak ama uykuyu da açmayacak cinste olan bu filmi izlediğim için kendimi şanslı sayıyorum ve mutlaka tavsiye ediyorum.

Bitirmeden, Kolombiyalı Catalina Sandino Moreno’ya bi saygı göstermeden edemedim.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 01 February 2012 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Komşusu Irene (Carey Mulligan) ile bir anlaşma yapan Gosling, Irene’nin kocasını hapisten kaçırma hesaplarına girer ve olabildiğince tehlikeli hayatı daha da farklılaşır.

Bu yazı Ethem tarafından 31 January 2012 21:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Alan Moore ismini araştırırsanız Frank Miller la birlikte çizgi roman dünyasının kaderini değiştiren adam olduğu bilgisine ulaşırsınız ki buna katılmamak elde değil… En büyük eseri olarak gösterilen Watchman’i başka bir genç yetenek olan Zack Synder tarafından sinemaya uyarlanan sanatçı, V for Vendetta’da farklı bir süper kahraman portresi ve karanlık bir 21.yy İngiltere panaroması yaratıyor.

5 Kasım 1605 tarihinde İngiltere tarihinin en büyük vatan haini olarak kabul edilen Guy Fawkes’in Parlemento binasını havaya uçurma girişiminin başarısız olması ve idamı ile başlayan film.2020 yılındaki İngiltere’ye götürüyor bizi.

Totaliter rejimin baskısı altında düşünmekten yoksun bırakılan halk, tek kanallı ve yanlı bir görsel medya, hemen her gün uygulanan sokağa çıkma yasakları ve günün her bir saati dört bir tarafı iktidarın askeriyle çevrilmiş Londra sokaklarına götürüyor bizi filmin ilk dakikaları…

Kendisine kısaca V(Hugo Weaving) diyen kahramanımız hükümet tarafından yönetilen bir TV kanalını ele geçiriyor ve İngiliz halkına 5 Kasım tarihini asla unutmamaları gerektiğini hatırlatıyor.

Remember, remember, the fifth of november! (Hatırla, 5 Kasımı hatırla!)

Evey ile(Natalia Portman) tanışan ve ona güvenebilmek için bir dizi teste tabi tutan V, Evey aracılığıyla dedektif Finch’in(Stephen Rea) diktatör Adam Sutler(John Hurt) ve diktatörlük ile ilgili gerçekleri öğrenmesini sağlıyor. Film faşist İngiliz yönetimini sona erdirmek isteyen maskeli bir kahramanın hikâyesinden çok bir intikam öyküsü bir bakıma; İngiliz hükümetinin başarısız bir süper asker projesinden sağ kurtulan isimsiz kahramanımız bu projeden sorumlu herkesi teker teker öldürüyor. Filmin bıraktığı etki kahramanımızın intikam listesinin tamamlanmasından ibaret değil elbette. Watchowski Biraderlerin filmin her saniyesinde ne yaptığını bilen tutarlı senaryosu, seyirciyi intikamın tek taraflı varoluşundan hikâyenin finalindeki salt gerçekliğe hazırlıyor. Buradaki gerçeklik biraz hayalî elbette. Sonuçta intikam amaç değil nihayete giden yol da bir araç…

Aksiyon ve dövüş sahnelerinde son derece başarılı işler çıkaran yönetmenin başarısının altında, Matrix üçlemesinde harikalar yaratan ekibin liderlerinin yapımda yapımcı ve senarist olarak bulunmaları büyük etken. Oyuncu kadrosunda son yıllarda izleme şansını fazla bulamadığımız İrlandalı aktör Stephen Rea, İngiliz yönetiminin başındaki diktatör Adam Sutler rolünde John Hurt çok iyi performans sergiliyorlar. Geçen yıl Oscar ödül töreninde en iyi kadın oyuncu ödülünü alan Natalia Portman’ı bu filmde yeniden izlemek, Black Swan(Siyah Kuğu) da sinema tarihinin en iyi kadın performanslarından birini sergileyen aktris’in kişisel oyuncu gelişimine tanıklık etmemizi sağlamakla kalmıyor aktris’in o kısacık şaçlarıyla bile ne kadar güzel bir kadın olduğunu hatırlatıyor.

Sinema tarihinin en çok gişe yapmış, belki de en fazla ses getirmiş iki projesinde(Matrix üçlemesi ve Yüzüklerin Efendisi üçlemesi) rol alan Güney Afrikalı aktör Hugo Weaving kariyerinin en etkili performansını ilginç bir şekilde filmin hiçbir karesinde tam olarak yüzünü göstermeden sergiliyor. Aktörün davudi sesi, içinde bulunduğu sahnenin ve hafızlara kazınan o müthiş repliklerin hakkını fazlasıyla veriyor.

“Bu maskenin altındaki et ve kemiklerden oluşan yüz, benim benliğime ait değil.”
“Bu maskenin altında etten fazlası var. Bu maskenin altında bir fikir var ve fikirler kurşungeçirmez!” gibi muhteşem repliklere, Londra Ağır Ceza Mahkemesi ve  Westminister Sarayının Çaykovski’nin 1812 Uvertürü eşliğinde havaya uçurulması ve buna V maskesi takmış binlerce kişinin destek olması, Evey ile birlikte Üç silahşörleri izledikleri ve ünlü domino sahnesi gibi unutulmaz anlara sahip olan filmin sinema tarihinin en iyilerinden biri olduğunu söylemek, filmin yapımının yedinci yılında onu taçlandırmak adına yapılması gereken en iyi şey belki de…

Bu yazı fsisu tarafından 19 January 2012 00:59 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lisbeth Salander ve Mikael Blomkvist bu tehlikeli sularda aralarındaki bağa güvenmek durumundadırlar ve tehlike çok yakındadır.

Bu yazı Ethem tarafından 15 January 2012 23:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Özel olarak Joe Cabot tarafından kurulan ekip büyük bir aksilik yaşayınca grubun içinde köstebek olduğu anlaşılıyor ve soygun başarısız oluyor. Muhbirin bulunması sırasında ekipteki her bir bireyin birbirini sorgulaması kanlı bir psikolojik savaşı tetikliyor ve serüvenine bağımsız bir film olarak başlayan yapım büyük bir fenomene dönüşüyor…

Yönetmen filmin adını gençlik yıllarında ismini asla telaffuz edemediği bir Fransız filminden ilham alarak vermiş. Yazdığı ilk taslağı filmin başrol oyuncularından Harvey Keıtal’a gönderen Tarantino aktörden olumlu tepkiler alınca Keital, ortak yapımcı olmayı kabul ediyor. Böylece film, bağımsız yapımlarda oynayan aktörlerle(Steve Bescumi, Tim Roth, Christopher Penn, Micheal Madsen) yıldız statüsünden uzaklaşıp eski günlerini arayan aktörlerden (Lawrence Tiernet) oluşan garip bileşimiyle beyaz perdede boy gösterme şansı buluyor.

İzleyicinin zaman algısıyla oynayıp, karakterlerin hikâyedeki zamanın içerisinde gel git yapmalarını sağlayan döngüsel kurgu, sık sık ve aniden patlayan silahlar, siyah giyinmiş ve kendilerine kod adı olarak renk isimleri vermiş isimsiz anti-kahramanlar, popüler kültür ve sosyal hayat üzerine filmin konusu ve hikâyenin gidişatıyla ilgisi olmayan uzun diyaloglar ve birçok sahnede oyuncunun ağzına girecek kadar yakın duran kamera…  Tarantino sinemasının, yapı taşlarını oluşturacak olan etmenler bu filmle başlıyor ve her filminde bir öncekinden daha da mükemmel hale gelerek devam ediyor.

‘Ben pembe olmam’ yâda ‘bahşiş vermeye inanmıyorum’ gibi unutulmaz repliklere, bir grup yaşını almış gangsterin Madonna’nın ‘Like a Virgin’ adlı şarkısını penis büyüklüğü ekseninde değerlendirdiği ünlü yemek sahnesi gibi unutulmaz anlara sahip olan filmin birçok film festivalinde beğeniyle karşılanıp birçok ödülü aldığını belirtmek gerek.

1980’lerin modası olan video film furyası döneminde film marketlerde tezgâhtar olarak çalışmış bir yönetmenin, binlerce film izleyerek oluşturduğu sinemasal alt yapıyı zekice bir senaryo, dâhice bir kurgu ve adeta rolleriyle(yönetmenin bizzat kendisi de rollerden birinde) özdeşleşmiş oyuncu kadrosuyla harmanladığı modern bir klasik Rezarvuar Köpekleri…

Filmlerinde izlediği onca filme referans ve göndermeler yapan, hayata filmlerle bağlanıp bununla öykünen yönetmenin, kariyerinin en bilinen ve en sevilen eseri Ucuz Roman’a giden yolda, eserlerinin yapı taşlarını hazırladığı, başarısı asla tesadüf olmayan kült bir film karşımızdaki. Tarantino’nunki sinema aşkından ziyade sinema fetişizmi beklki de…

Bu yazı fsisu tarafından 15 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Siz hiç egosu tavan yapmış zengin bir ukalanın saçmalıklarını diğer hikaye içeren filmlerdeki gibi aynı heves ile izler miydiniz? Yada bir dirhem köpek eti yiyebilmek için saatlerce bir it in peşinden kovalayan bir insanın biyografisini izlemek ister misiniz? İzlemekten çok yapımcı olarak bu riske girer misiniz?

Şayet insanların ortak duygularına parmak basamıyorsanız, o hikaye yaşayan kişiyede kalır. Bunun yanında manevi duygular içeren, insan olmak adına özlü anlamları olan yada hayat mücadelesini hemen hemen bizim de yaşadığımız bazı sıkıntılardan sonra kazanan bir insanın dramatik hikayesi vs izlemek daha caziptir.

Ama öyle bir nokta vardır ki, bu hayat hikayelerinin beğenilmesindeki en büyük faktör, insanların empati yapabilmelerini sağlıyor olabilmesidir.

Şimdi… 127 Saat sonra…

İlk başta kendini beğenmiş ve pekte sorumluluk sahibi olmayan Aron Ralston‘un eğlence adına yaptıklarını ve bunu yaparken eğleniyor olduğunu görmek zaman kaybı mı? diye düşünmeme neden olurken, filmin güzel olduğu yönündeki yorumların hatrına seyrizulme devam ettim. Beğenmedim değil fakat beklediğim film değildi bu. Aslında bunun nedeni; yaşanmış bir durum olmasına rağmen adamımızın olaydan önceki hayatına dair hiç bir hikaye sergilenmemesiydi. Daha fazla empati yapabilmem ve daha çok benimseyebilmem için buna ihtiyacım oluyor. Öncelikle kahramanımızın kişiliğini analiz edip sonrasında  ona göre değerlendirme yapmak isterdim ama…

Film, adamımızın kolunun sıkışmasıyla yeniden renklenince ve saydığım unsurları unutup duruma adapte olunca artık zulüm olmaktan çıkıp bir kurtarma planını yapmanıza kadar içerisine alıyor sizi. Haliyle aynı mekanda devam eden film, adamımızın kafayı yeme noktasına gelmesinden tutun da kurtuluş anındaki ve sonrasındaki performansıyla başta düşündüğüm tüm olumsuz etkileri hiç saymama yetiyor.

“İyi bir filmdi” diyebilirim çünkü birkaç karede James Franco‘nun (Aron Ralston) veremediği tepkiler normal bir insanın yapabileceği bir şey değildi.  ”Bu kadar soğuk kanlılık olamaz” diyor ve bence, “Daha iyi olabilirdi” ile bitiriyorum…

Alternatif Kritikler;

127 Hours [2010]

127 Saat / 127 Hours (2010)

Bu yazı Ethem tarafından 01 January 2012 10:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Daha derinden incelemeye koyulan Nathan, ailesinden de işin gerçeğini öğrenmekte kararlıdırlar. Olayları açığa çıkartmak isterler ve kayıp çocukların bulunduğu site sahibini bulmak için avrupaya giderler.

Olayla yavaş yavaş soruşturulurken bundan birileri rahatsız olacak, Nathan’ın peşine düşeceklerdir. Tek güvenebileceği kişi olan Karen ile hem katillerin elinden kurtarmaya çalışacaklar, hemde gerçeğin peşinde olacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 30 December 2011 14:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İşin daha kötü tarafı ise bu köpek balığı civardaki bir kaç kötü niyetli yerliler tarafından oradadır.

Bu yazı Ethem tarafından 20 December 2011 20:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 10 December 2011 16:17 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Okullarda şiddet son yıllarda sadece ülkemizde değil tüm dünyada tartışılan bir olgu. Michael Moore, Bowling For Columbine (Benim Cici Silahım) isimli belgeselinde 20 Nisan 1999′da Columbine Lisesi?ndeyaşanan okul cinayetini enine boyuna incelemiş ve bu belgesel hayli ilgi uyandırmıştı. Bang, Bang, You’re Dead ise okulda şiddeti belgesel anlatımdan uzak sinemasal bir dille, sürükleyiciliğini her daim koruyarak işliyor. Guy Ferland, yarattığı Trevor karakterini tanıtarak bizi okul koridorlarına sokuyor. Trevor ile başkalarının arızalı olarak nitelendirdiği, uyumsuz bir öğrenci portresi çiziliyor. Tüm arkadaşları, okul yöneticileri hatta ailesi ona yüz çevirirken öğretmeni Val onu anlamaya çalışıyor. Öğretmen, Trevor?ı tanıdıkça okuldaki şiddetin boyutlarının farkına varıyor. Tam da okulda Columbine Lisesi benzeri bir okul cinayeti yaşanmak üzere? William Mastrosimone?un yazdığı muhteşem senaryo ve sürükleyici kurgu bir araya gelince, film didaktik olmadan gençlere, eğitmenlere ve ailelere önemli hayat dersleri veriyor. Erkenden yetişkin olmaya çalışan ergenlerin kendilerini kanıtlamak isterken neler yapabileceğine tanık oluyoruz.

Belgesel tarzının sinemaya uyarlanmış bir tipini izledim. Burada asıl tartışılması gereken konu, senaryosu ya da kurgusundan daha çok işlediği konu olmalı diye düşünüyorum. Çok kritik bir konuya dokunmuşlar ve içinde inanılmaz mesajlar, dersler, göndermeler var.  Çağımız öğrencilerinin yaşadığı ve bunlarla nasıl baş etmek zorunda bırakıldığının tipik bir göstergesi olmuş film. Tabi bu filmi izlerken aynı zamanda yaşanan zorlukları da el kamerası sayesinde görebiliyoruz ve o an konuya aitlik hissiyatımız uyanabilir.

Üslup bu yaştaki gençlerin gelişimi ve hayata kazandırılış şekli için çok önemli bir nokta diye düşünüyorum. İşte tam burada felaket bir noktayla karşı karşıya kalıyoruz; aslında olmayan şeyleri, varmışçasına bir çocuğa yüklemek ve tam ergenlik döneminde yaşadığı bulantılı dönemi daha da sancılı bir hale getirmek. Durum böyle olunca insan bunalıma girme eğilimi kaçınılmaz bir şekilde artar hiç kuşku yok ki… Filmde bir diyalog yakaladım bununla alakalı olarak.

??Sen hiç depresyona girdin mi? Ama bu köpeğin öldüğü zaman yaşadığın bunalımlardan değil, hayatta hiçbir şey yapacağını hissetmediğin oldu mu” Hiç ”bir” yerde olamadın mı tarzında yaşanan diyalog en beğendiklerim arasındaydı.

Bu filmi izlemek, benim şurada kıvranarak yapmaya çalıştığım; yazılı bir biçimde anlamaya çalışmaktan daha iyi bir seçenek olacaktır sizler için inanın ki… Kaçırılmaması gereken ve aynı zamanda olabildiğince kıyıda köşede kalmış bir film olarak değerlendirdim. Mutlaka izlenmesi ve ibret alınması gereken görüntüler ve olaylar içeriyor. Sadece bu çağı yaşayan öğrencilerin ya da ergenlerin değil, aynı zamanda bu yaş grubunda çocuğu olan herkesin izlemesi gereken bir film. Son olarak en beğendiğim repliği paylaşarak yazıyı tamamlamak istiyorum;

Val Duncan: Bence bir çocuğun tehlikeli olduğunu ima ederseniz, tehlikeli bir çocuk yaratırsınız. “

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmde karısını vahşice öldürenlerden intikam almak için kendi kurallarına göre hareket eden öfkeli bir adam’ Nicolas Cage’in yapacaklarına tanık olacaksınız.

Bu yazı Ethem tarafından 29 November 2011 13:48 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Justine ve Claire, aksanları dahil pek çok farklı yönleri bulunan iki kızkardes. Justine, alabildiğine narin ve kırılgan. Düğün gecesinde küçük yeğeninin yanına kıvrılıp yatan, düş alan, damadın tüm iyi çabalarına rağmen uzakta bir yerde ilk ışıkları belli olan Melancholia’nin büyüsüne kapılmış bir kadın. Nefret ettiği patronu ona düğün gecesinde bile yeni reklam kampanyası için slogan bulmasını emredıyor. Annesi, düğününde olmak yerine kendi cenazesinde olmayı yeğleyecek kadar buz tutmuş. Babası, kızları da dahil tüm dışılere ‘Betty’ diyen, böylece birden çok kadın yerine bir tek kadınla uğraşmayı seçen ama bir yandan da iki sevgilisiyle düşüne katılan bir adam. Ablası, “düğününe bir servet harcadım” diyen bir adamla evli. Ve Justine, ayağına dolanan ağaç kökleri olarak gördüğü evliliğinden kaçmak için, dünyaya çarpması an meselesi olan Melancholia’nin mavi ışıkları altında çırılçıplak yatmaya razı.

Claire, evli ve olabileceği kadar mutlu. Kız kardeşinin kronik depresyonuyla başı dertte, tam bir anne figüru. Ama dünyanın mahvolacağı gerçeği, onu gezegenin çarpacağı son dakikalarda çocuğunun elini bırakmaya zorlayacak kadar ürkütüyor. Rahata alışmış bir kadın Claire. Sizi zorlayan bir patronunuz yoksa, sevgi beklediğiniz babanız yerine sevgisini veren bir kocanız ve oğlunuz varsa belki de hayat daha kolaydır. Justine’in depresyonu dünyevi eksiklikler midir yoksa? Devam edelim, Claire için dünyanın sonu bu rahatlığın bitişi ve çöküşü anlamına gelirken, Justine için bu rezilliğin bitmesi ve mavi ışıkla yıkanıp rahatlamak demektir.

Lars von Trier’nin son filmi “Melancholia” henüz vizyona girmedi, ama Filmekimi’nde uğruna sıra bekleyen, havasız sinema salonlarına katlananlarla buluştu. Mükemmel bir deneyim vaadettiğini söylemiyorum, çünkü zor bir film. Ama tüm Lars von Trier filmleri gibi izlenmeyi kat kat hakediyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 28 November 2011 00:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 18 November 2011 01:29 tarihinde yazıldı. 19 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çoğumuzun aklında dünyanın sonuyla ilgili farklı teoriler vardır. Ya güneş bizleri hiç ısıtmamak üzere yok olup gidecektir, ya kıyamet kopacaktır, ya bir gezegen dünyamıza çarpacaktır ya da uzaylı istilasına uğrayarak can vereceğizdir… Ve bu konular bir çok filme konu olmuş, seyircinin beğenisine sunulmuştur.

Melancholia bu tüm senaryoları yerle bir ediyor ve farklılığını ortaya seriyor. Ücra bir kasabada bir düğün seramonisiyle başlayan filmimiz, gelin adayımızın kasvetli ruh haline ters düşen sivri sözleriyle ilgimizi çekmeye başlıyor. Parçalanmış bir ailenin içler acısı haline tanık oluyoruz filmimizin ilk dakikalarında. Annenin evliliğe nefretle yaklaşımı, ablanın agresif tavırları, eniştenin onca para harcadım mutlu olmak zorundasın baskıları Justine’nin (gelin) kendini bir çıkmazda bulmasına neden olur. İçsel gel-gitleriyle önce kendini banyoya kilitler. Sonrasında hiç yapmaması gereken şeyleri yapmaya başlar ve düğün mahvolur…

Filmin ikinci yarısında Justine kendini depresyonun kollarına bıraktığında ablası imdadına koşar ve onu yanına alır. Şimdi sıra ablanın hayatının anlatılmasındadır. Dünyaya bir gezegen yaklaşmaktadır ve Claire (Justine’in ablası) oldukça endişelidir. Claire’in bakması gereken bir oğlu ve yaşaması gereken bir hayatı vardır. Claire’in kocasıysa yaklaşan gezegene karşı oldukça soğukkanlı bir tavır sergiler. Hatta çocuğuyla birlikte gezegeni teleskopla gözlemler.

Ama Claire’in içi içini yemekte, internette dolusuyla araştırma yapmaktadır. Kardeşi Justine’se yavaş yavaş iyileşmektedir.

Filmin sonlarına doğru sanki iki kız kardeş rollerini değiştirmiş gibi hissedeceksiniz. Biri aşırı derecede ruhsal yönden çökmüş vaziyetteyken güçlü bir tavır sergileyecek, diğeriyse ilk bölümdekinin aksine ellini ayağını stresten ve korkudan nereye koyacağını şaşırır hale gelecektir.

Kuş uçmaz, kervan geçmez bir köyde bu ailenin sonu nasıl olacak? Onları neler bekliyor? Yaşayacaklarını görmek ister misiniz?

Filmekimi 2011de gösterilmiş bir film Melancholia ve   izlemeye değer bir film.

Bu yazı leithycat tarafından 28 October 2011 01:06 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Her filmini, genel kültürüne kattığı yüklü bir bilgi bankası olarak gördüğünü söyleyen Sodenberg’e gelen eleştiriler ise daha farklı. O, kendi maratonunda, daha önce sularında kulaç atmadığı türlerde filmler çekmekte israrcı. Üstelik bunu da tam bir ritüel haline getirmekte zorlanmıyor. O sebeple, bir Sodenberg filmini, sanki yanı başımızda vuku buluyormuşçasına izliyoruz! Çünkü onun en sevdiğim yanı, bildiklerini olabildiği kadar “gerçek” dokusuyla sunmaya çalışması!

Salgın, kuşkusuz yukarıdaki paragrafın son cümlesindeki iddiamın kalibresini birebir karşılayan bir film! Hijyen hastalarının işkillenmesine yol açabilecek incelikte ve gerçekçilikte! Gwyneth Paltrow’un hayat verdiği Beth Emhoff’ın, tanı konulamayan garip ölümünün ardından, dünyanın pek çok yerinde, Hong Kong kaynaklı olduğu düşünülen bir virüs peydah olur. Son derece hızlı bir biçimde hastanın metabolizmasını yerle bir eden bu virüse karşı, hükümet bilinen prosedürlerini uygulamaya koyulur! Fakat, hızlı yayılan virüs sayesinde, büyük şehirler ve eyaletlerde kaos baş gösterir! Ölü sayısının artması ile panik artar ve total kaosa da kapı açılmış olur. Gariptir ki bu kaos, dini histerilerden ziyade, münferit yerlerin yağmalanması ya da gasp biçiminde vuku bulur!

Alan Krumwiede adındaki blogger, sosyal medyanın imkanlarını kullanarak, hükümetin bir tedavisi bulunduğunu ve bunu insanlardan gizlediğini iddia eder! Üstelik kendisi Altın Çanak adındaki tedaviyi kendisine uyguladığını ve iyileştiğini de söylemektedir. Bununla birlikte tanı koyulan ilk hasta olan Emhoff’un kocası Mitch’in de bu virüse karşı doğal bağışıklığı bulunmaktadır. Dr Ellis, virüsü yok edebilmek için tedavi yollarını araştırırken diğer taraftan da medyanın “doğru manipülasyonu(!)” ile de ilgilenmektedir. Nihai amacı ise nevi şahsına münhasır deyimi ile “öncelikle kendi teknesindekileri kurtarmak”dır. Dr. Erin Mears ise, bütün prosedürleri eksiksiz uygulamasına rağmen bu hastalığın pençesine yakalanmıştır. Diğer bir tabirle, klasik önlemler, hastalığa dair sağlam barikat işlevi görmemektedir.

İç içe geçen karakter çeşitlemelerine bayılan Hollywood’un tarifini tam karşılamasa da bahsi geçen karakterlerin bir kısmının yolu birbirleri ile kesişiyor! Bu “çok karakterlilik” de beraberinde işleyiş konusunda Sodenberg’i bile zorlayacak bir sıkıntıya sokuyor. Nitekim Sodenberg’in Salgın’ı fazla konuşkan gözükmemesine rağmen, içerisinde pek çok hikaye barındırıyor. Sosyal medyanın yaptırım gücünden, apokaliptik kaos’a; bir doktorun ahlaki muhakemesinden, kurtuluş için bir görevliyi bile esir alacak kadar ileri giden çaresiz kasabalılara kadar… Nitekim bu hikayelerin bir kısmı karşılığını layıkı ile bulurken, bir kısmı da ister istemez havada kalıyor. Bu şekilde değerlendirildiğinde Sodenberg aslında izleyiciyi, karakterlerden birinin –belki de bir kısmının- yerine koyarak olayların tamamına tanık olma fırsatını da bahşetmiyor diyebilmemiz de mümkün!

Salgın, hiç kuşkusuz, akla ilk etapta 1995 yapımı Outbreak filmini getirecektir. Fakat etkilenim listesini sadece bununla da sınırlı tutmamak gerekiyor. Jose Saramago’nun aynı adlı kitabından beyazperdeye uyarlanan Körlük, akrabalık bağlarının en sıkı olduğu filmlerden biri. Garip bir biçimde Stephen king’in Stand’inden de izler bulabilmek mümkün (en azından doğal bağışıklık mevzusu aklıma ilk etapta bu kitabı/filmi getirdi diyebilirim) ve tabi son olarak da Traffic’in farklı evrilmiş hali olarak nitelersek de teşbihte mübalağa yapmamış oluruz!

Saramago’nun Körlük’ü gibi Sodenberg’in Salgın’ı da aslında oldukça “iyimser” bir felaket filmi. Neticede “insan odaklı” sorunların yine insan dayanışması ile çözülebileceğine inanıyor Sodenberg! Filmin final kısmında da meramını açıkladığı gibi, küçük detayları gözden kaçırmanın sebep olduğu büyük çaplı felaketlerden, yine küçük detayları kullanarak kurtulabilmek mümkün oluyor!

Bütün bunlarla birlikte aslında oldukça çiğ ve donuk bir görselliğe sahip Sodenberg’in bu son filmi! Yer yer mocumentary izliyor hissine bile kapılıyorsunuz! Bu fiyakasız görsellik, son yıllarda Hollywood’un en çok prim verdiği hareketlerden biri olan “gerçekçilik takıntısına” da selam çakıyor gibi gözüküyor lakin Sodenberg’in, sisteme olan mesafesini bilen her izleyici; bu görsel tercihlerin, salt Sodenberg’in anlatısı için en doğal seçim olduğunu kabul edecektir.

Bu bol yıldızlı, bol hikayeli Salgın’ı, gönül rahatlığı ile türün lezzetli nektarlarının olduğu rafa yerleştirebiliriz! Sodenberg’in kendi tabiri ile “dersini iyi çalıştığı” ve izleyiciyi etüde tabi tutarken de yormadığı, kalibresinin izin vereceğini düşündüğümüzden de kalabalık bir film Salgın!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 23 October 2011 02:38 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 20 October 2011 20:55 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 19:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 17:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Eric Heisserer: Uçak faciası, otobanda zincirleme kaza, lunaparktaki hız treni dehşeti, 3 boyutlu araba yarışı kazası. Şimdi nasıl bir felaket olsa acaba?

Jeffrey Reddick: Şu köprüye bak Eric, sence yıkılsa nasıl olurdu? Bu arada ne diyordun?

Eric Heisserer: Sen bir dahisin Jeffrey! Otobüsle yapılan bir iş gezisi sırasında köprünün yıkılması. Evet, yeni felaketimiz bu olacak!

Jeffrey Reddick: Tamamdır. Peki, bu sefer ‘Ölüm’den kaç kişi kurtulacak?

Eric Heisserer: Sekiz. Benim uğurlu sayımdır da.

Jeffrey Reddick: Pekâlâ, benim bir fikrim var. Serinin ilk iki filminde rastladığımız ölüm şifrecisi Bludworth’u bu filmde de görelim. Sağ kalanlara ölümü kandırmanın tek yolunun bir başkasını öldürmek olduğunu söylesin. İşte bunun sayesinde serinin en ilginç karakterine kavuşacağız! Sekiz kişi kurtulacak demiştin değil mi? Asıl adamımız Sam, tam şirket gezisine çıktıkları gün sevgilisi Molly tarafından terk edilecek. Onu teselli etmeye çalışanda en yakın arkadaşı Peter olacak. Bunların dışında felaketten kurtulanlar, aptal müdür Dennis, her filmde olması gereken salak Isaac, kibirli güzelimiz Olivia, zenci dostumuz Nathan ve Peter’in sevgilisi Candice olacak. İlk ölenin Candice olması Peter’i tam manasıyla delirtecek ve ölümden kurtulmanın tek yolunun bir başkasını öldürmek olduğunu öğrenince işler karışacak…

Eric Heisserer: Vay canına! Bu harika bir fikir Jeffrey! Dördüncü filmde belirginleşen komedi üslubuna da bu filmde bir son verelim ne dersin? İlk filmin karanlık çizgisine yakın bir film yapmalıyız bence.

Jeffrey Reddick: Konu hakkında ne düşünüyorsun?

Eric Heisserer: Bir grup mesai arkadaşı otobüs ile şirket gezisine çıkacaklar. Otobüs köprüye geldiği sırada, Sam köprünün çökmesi sonucu herkesin öldüğü bir kâbus görecek. Gördükleri yavaş yavaş gerçek olmaya başlayınca panik halinde kız arkadaşı Molly ve diğer mesai arkadaşlarını bu felaketten kurtaracak ya da o öyle sanacak. Çünkü ölüm, kandırılmaktan hoşlanmayıp yarım kalan işini tamamlamak için farklı yöntemlerle geri dönecek… Nasıl ama?

Jeffrey Reddick: Gayet başarılı. Peki ya ölümler? Ölümler nasıl olacak?

Eric Heisserer: Bilirsin ölüm geldiyse ondan kurtuluşun yoktur. Bu yüzden filmde ölümler seyirciyi şaşırtacak cinsten olmalı. Mesela etrafını alevler saran adam, alevler yüzünden değil kafasına düşen ağır bir heykel yüzünden ölmeli. Anlıyorsun değil mi Jeffrey?

Eric ani bir refleksle gözlerini açar. Cam kenarında oturan Jeffrey ise umursamazca dışarıyı seyrediyordur.

Jeffrey Reddick: Şu köprüye bak Eric, sence yıkılsa nasıl olurdu? Bu arada ne diyordun?

Daha önce Titanic ve Avatar’da ikinci birim yönetmeni olarak çalışan Steven Quale, ilk uzun metraj filmi Final Destination 5’in yönetmenlik koltuğunu kapacağı görüşmeye geç kalmamak için Avatar’ın setinden bir uçak kaçırır. Kaçırdığı uçağın kontrolünü kaybedince Eric ve Jeffrey’in bindiği otobüsün olduğu köprüye çarpar. Ve sonra…

Eric ani bir refleksle gözlerini açar ve başparmağının kanadığını görür. Cam kenarında oturan Jeffrey ise umursamazca dışarıyı seyrediyordur…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 14 October 2011 00:03 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Robert De Niro (Hunter) sinemada olduğu gibi filmde de yılların tecrübesini temsil eden biri. Danny’nin akıl hocasıyken basit bir hataya düşerek ister istemez ortaklarını da işin içine çekiyor. Ortaklardan biri Prison Break’ten de tanıyacağınız Dominic Purcell (Davies) diğeriyse Aden Young (Meier). Karakterlere özgü özellikler oyuncular tarafından açıkçası gayet güzel yansıtılmış. Yalnız Robert De Niro’nun oyunculuğuna bakınca tecrübeli değil de vasatın biraz üstünde bir katil olduğunu düşünebilirsiniz. Fazla çalışma imkanı bulamadığından mı yoksa bilerek mi öyle oynadığından emin değilim.

Clive Owen (Spike) avcıları avlamaya çalışan eski bir SAS üyesini canlandırıyor. Jason Statham ve arkadaşlarının peşindeyken aldığı eğitimin kazandırdıklarını iyi değerlendiriyor. Ne yaparsa yapsın bir adım geride olması onu en çok kamçılayan etken. Yine de kendi alanlarında profesyonel olan insanların ortak paydası adam öldürmek olunca çatışmaların nasıl biteceğini kestirmek zor oluyor.

Ranulph Fiennes’in The Feather Men adlı romanından uyarlanan filmin yönetmeni Gary McKendry. Ödüllü bir reklam yönetmeni olan McKendry, 2004 yılında çektiği kısa filmle (Everything in This Country Must) uzun metraja göz kırpmış oldu. Killer Elite yönetmenin ilk uzun metrajlı filmi. Yine de küçümsenemeyecek bir başarıya imza attığını söyleyebiliriz. Özellikle dövüş sahneleri bir aksiyon filminde olması gerektiği gibi. Yapmacıklığı hafifletemediği yerler de var lakin göze batmadığını düşünüyorum. Akıcılığın bazen sekteye uğradığını itiraf etmeliyim ama bunu tecrübesiz olmasına bağlayabiliriz diye düşünüyorum. Çekimlerde yaratıcılık kullanmak yerine hali hazır standartları kullanan yönetmen senaryonun altyapısını çöpe atıp olayı kovalamacaya dönüştürüyor. Zaten filmin başarısızlığı da bu noktada başlıyor. Bu arada filmin 1970′lerde çekilen The Killer Elite ile bir alakası yok, isim benzerliği dışında.

Öte yandan filmin afişinden bahsetmek istiyorum biraz. Her ne kadar bu filmi insanlar Jason Statham için izleyecektir dense de Robert De Niro ve Clive Owen için de birçok insan izleyecektir. Afişte oyuncuların belirli bir sıraya göre dizilmesi ve izleyici çekmek için diğer oyuncuların gereksiz yere büyütülmemesi çok güzel bir davranış. Ayrıca Robert De Niro’nun çok fazla rolünün olmadığını yine afişteki “and” (ve) bağlacıyla anlamanız da mümkün. Çok sıradan gibi gözükse de, son zamanlardaki film afişlerinin alakasız bir ilgi çekme methodu kullanmasına bakılırsa bence hiç de sıradan değil. Tam olması gerektiği gibi.

Ayrıca filmi Kanyon Cinebonus’ta izlememenizi tavsiye ediyorum çünkü klimalar çalışmıyordu birici salonda. Sinir oldum! :p Gitmeyin. Ama eğer aksiyon filmlerine bayılıyor ve Jason Statham’ın adam dövmesine hayransanız filme kesinlikle gidin.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 09 October 2011 11:28 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi anlatmak istemiyorum, hatta hakkında hiçbir fikir beyan etmek de istemiyorum çünkü özelliği
burada… İğrenç bir film, gerçekten kusmuk gibi sahneleri var, psikolojiniz çok ağır bozulur demek
çok basit, ama asıl filmi nasıl izlettirebilirim çabasına girmek bu durumda bence daha mantıklı çünkü
zaten ismini yazdığınız zaman internet bu tarz yorumlarla dolu ve bu noktada yapılacak tek şey var:

Ya izlersin, ya da izlemezsin…

Şöyle bir tez/düşünce daha ortaya atmak isterim ki, bu film komple cast olarak yapılmayacak olanı
yapıyor. Cesaret ancak bu kadar gösterilebilirdi. Siz zannetmiyor musunuz ki bu insanlar da bu
filmi yaparlarken kötü şeyler hissetmiyorlar. Onlar da acı çekmiyorlar. Ya da onlarında psikolojisi
bozulmuyor. Bu filmi bir adam asla para için yapmaz. Ancak sesini duyurabilmek için ve bunu
lanetlemek için yapar. Lakin filmin dokunmaya çalıştığı noktalar çok önemli noktalar; kadına şiddet,
çocuk pornosu, aile içi ilişki ve porno sektörünün içine karışan ‘’insan’’ faktörü…

Filmi ben çok beğendim ve cidden bence sinemasal olarak çok başarılı bir film. Bir dakika burada
durun, ben filmi izlerken el hareketlerime hakim olamayanlardan değilim, başarılı bulduysam bu filmi
sahnelerin bana zevk verdiğinden de değil kesinlikle… Filmi sadece görselliğiyle değerlendirmemek
gerekiyor, insan psikolojisi ve dayanma gücünü de sonuna kadar zorluyorlar. Kan dediğin nedir ki? Ya
da tecavüz sahneleri dediğin nedir ki? Hafife almak istemiyorum elbette hepsi toplamda insanlık suçu
olarak gösteriliyor ama bu film çitayı çok yukarılara koymuş, koymak istemiş…

Devian;

Arkadaşım sen sevmiyorsan bu tarz izlemiceksin , izliyorsanda burda bıdıbıdı
yapmicaksın.Prime time saatlerinde yayınlanan film değil bunlar… Beyin bedava ya…

İnternetten bulduğum ve ilk kez bir yazımda yapmak istediğim alıntıda da belirttiği gibi, yapamıyorsan
zorlamayacaksın ama sonra da şikâyet etmeyeceksin.

Sonuç; geçen senelerde iki binli rakamlarda film izlemiş biri olarak, hayatımda izlediğim en rahatsız
edici 3-4 filmden biriydi ama sinemasal olarak kesinlikle en iyisi diyebilirim. Nitekim, bazı filmlerin
final sahneleri insanın aklında kalır ve bir ömür boyu ne yaparsan yap, ne izlersen izle onu asla
silemezsin. İşte böyle bir sona hazırlıklı olun. Günlerce aklınızdan çıkmayacak insan zihnini alt üst
eden, feci bir final sahnesi olduğunu söylemek mümkün.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 October 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Her zamanki gibi korku filmleriyle geçen bir kaç haftadan sonra tekrar huzurlarınızdayım sayın sinemasever okuyucu.Son iki haftada oldukça değişik filmler izledim sizinle paylaşayım o halde.
2010 yapımı ‘Die’ filmiyle başlayalım.Testere serisi ile başlayan ve ardı arkası kesilmeyen, kendilerini hiç bilmedikleri yerde bulan, oraya nasıl ve neden geldiklerini hatırlamayan bir grup insan temalı başlayan filmler zincirinin bir halkası diyebiliriz bu filmin başlangıcına, öyle ya bu insanların hep geçmişlerinde mutlaka yedikleri haltlar vardır, hiçbiri günahsız değildir falan.Ancak film daha sonra diğer örneklerine nazaran biraz daha ilginçleşiyor diyebilirim.Çok ballı börekli bir film değil ama hiç yoktan beni idare etti.(İMDB PUANI:4.5)

Büyük ses getiren her filmi ben en son izlerim öyle de bir durumumuz var (İnception’u bu Ramazan izlemiştim mesela) Paranormal Activity’de onlardan biri korku filmleri arasında her zaman çok konuşulan filmlerden olan kimilerinde çok beğenilen, kimilerince yerden yere vurulan bu filmi biz bir kaç sene önce izlemeye başlamış ama ilk 5 dakika sonra sıkılıp kapatmıştık.’Elde film kalmamış bari bunu izleyelim de vakit geçsin, bak zaten herkesler izlemiş, bizim neyimiz eksik’ mantığı ile izlediğimiz film evet beni ürküttü,ürkütmedi desem hakkını yemiş olurum.Hatta onunla yetinmedik Paranormal Activity 2′y de izledik, 3. sünü ise alt yazı yoksulluğundan izleyemiyoruz.Genellikle birincisi beğenilen filmlerin ikincisi beklenilen kadar güzel çekilmez hatta işin suyunu çıkarırlar.(Jeepers Creepers’da da öyleydi, birincisini çok beğenmiş 2.sinde yapımcılara küfür etmiştim).Paranormal Activity 2 de ilki kadar sevdirmedi kendini ama konuyu bağlayış tarzlarını beğendim.İlkiyle ilişkilendirmeleri güzeldi ama filmde kopukluklar vardı.Madem eve kamera taktırdın, eşin kafayı yemek üzere, evde gariplikler oluyor, ne diye izlemezsin be adam demezler mi adama.Herşeye rağmen pişman değilim :))

Shadow Puppets diye 2007 de çekilmiş bir film izledim, o da ilk filmimizde bahsettiğim gibi kendini bilmediği yerde bulan insanlar temalı bir filmdi.Zevkler ve renkler tartışılmaz derler ya ben bu filmi beğendim oyda benimle birlikte izleyen şahıs hiç beğenmedi.Mükemmel demiyorum ama izlediğim zamanı vakit kaybı olarak görmedim en azından.(İMDB puanı:5.0)

Kendilerini kara büyü yöntemi ile bulmaya çalışan kişilerden korunmak için sürekli kaçan ve onlara karşı aynı büyülerden kullanan bir anne ve oğlunun hikayesinin anlatıldığı ‘Outcast’(2010) çok fazla beklenti içine girilmeden, eh işte izledik mi, izledik diyebileceğiniz bir korku filmi.Konuyu güzel bulmuşlar ama sanki önümüze adam gibi koyamamışlar diye düşünmedim de değil.(İMDB puanı:5.4)

The Silent House (La Casa Muda) İspanyol veya Portekiz dilinde çekilmiş filmlerden çok şey bekleyen bendeniz için çok heyecanla heveslendiğim bir filmdi hele 2010 Cannes Film Festivali’nde ödül almış olduğunu duyunca yaşadık dedim resmen.Gerçek olaylardan da esinlenildi dedi ,tamam aradığım film budur diye çok keyiflendim.Ancak zaten beni sıkan el kamerası çekimi film türü zifir karanlıkta, göz gözü görmeden , baktığımız şeyin ne olduğunu bilmeden izlediğimiz bir eziyete dönüştü. Diyalog yok, görsellik yok sürekli el feneriyle yukarı,aşağı giden bir kızdan başka birşeye gerek yok derseniz alın izleyin kardeşim. (İMDB puanı:5.4)

Devamı bir dahaki yazılarımda.O değil de ben Karadedeler Olayı’ izlemek istiyorum.

Bu yazı nazokiraze tarafından 03 October 2011 00:13 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 24 September 2011 18:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi izlemeye başladığımda içimden umarım Hasat Zamanı kadar kaliteli bir filmdir cümlesi geçiyordu. Ama nafile, içimde kurduğum cümlenin sonu bu mudur yani oldu.

Filmin giriş sahnesi sizi farklı bir film izleyeceğinize ikna etse de, sonlara doğru klasikleşmiş başı, sonu belli olmayan, konusu başta farklı sonda farklı, kendini kaybetmiş bir filmle karşı karşıya kalıyorsunuz. Çoğu sahnede öff aman yaaa, ne saçmalıyor bunlar ya gibi cümleler kurmanız oldukça olası.

Çocuk karakterimiz Dusty Burwell’in yüzünü sadece filmin sonunda görüyoruz. Filmin tüm kurgusu neredeyse Dusty Burwell üzerine odaklı ama yüzünün sadece filmin sonunda gösterilmesinin sebebi de filmin sonuna  kadar izlenmesini sağlamak olarak gördüm. Siz ne düşünürsünüz bilemem.

Diğer oyunculara gelecek olursak, Kelen Coleman’ın ilk başlarda oyunculuğunun eğreti durduğunu düşünüyor insan ama sonrasında, paranoyaklaşarak sağı solu araması ve sert çıkışları sayesinde iyi bir iş çıkardığı kanaatine vardırıyor. Sonrasında sırada Kelen Coleman’ın kocası karakterinde Tim Rock var. Tim Rock’ın oyunculuğuna çok fazla birşey söylemek istemiyorum, çünkü dikkat çekici bir rolde değildi.

Neyse demem o ki filmi eğlenceli vakit geçireyim, az biraz korkayım, az biraz gerileyim diye izleyecekseniz, İZLEMEYİN!!!

Zaman kaybı.

Bu yazı leithycat tarafından 22 September 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Erdoğan: Bu ormanda cadı var diyorlar. Doğru mudur sence?

Erkan: Burada cadının ne işi var lan! Cadının olduğu yer Maryland ormanı…

Erdoğan: Maryland ormanı?

Erkan: Hani şu üç amatör belgesel sinemacı çocuğun öldürüldüğü orman. Hatta onların çektikleri video görüntüleri bir sene sonra ormanda bulundu ve The Blair Witch Project ismiyle 1999 yılında birçok ülkede gösterime sokuldu. Tabi sonradan tüm bunların kurmaca olduğu ortaya çıktı; ölen çocuklar adına yapılan gala bile! Çocuklar bir sonraki galaya kanlı canlı katıldılar. Her şeye rağmen bu harika numaranın çok tuttuğu ortada!

Erdoğan: Ee madem bu kadar çok tuttu bizde yapsak ya!

Erkan: Olum bu numara daha sonra sıkça tekrarlandı. The Blair Witch Project’in izinden giden bir sürü film çıktı piyasaya.

Erdoğan: Mesela?

Erkan: Diary of the Dead ve [Rec] filmleri ile zombileri, Cloverfield ile de uzaylıları gördük. Bir de Paranormal Activity var ama onu hiç bilmesen de olur.

Erdoğan: İyi ya işte, bizde henüz denenmemiş bu tür!

Erkan: Bizde de Ada: Zombilerin Düğünü var. Ama o korkuya komediyi karıştırarak biraz işin cılkını çıkartmıştı.

Erdoğan: O daha çok Diary of the Dead’e yakın duruyor. Biz tıpkı The Blair Witch Project gibi gerçek olayları kullanalım. Yani filmde geçecek her şey gerçekten olmuş olsun. Nasıl fikir?

Erkan: Harika fikir! Dur bir dakika. Nasıl yani?

Erdoğan: Film bir köyde geçsin. K… ilinin D… köyünde, köylüler hava karardıktan sonra esrarengiz yaratıklar gördüklerini iddia etsinler mesela. Bir gazeteci de bu olayı araştırmak için o köye gitsin. Köyde uzun bir süre kalsın. Ancak bu süre boyunca olağan üstü hiçbir şeye rastlamasın. Sonra kamerasını köydeki küçük bir çocuğa bıraksın ve köyden ayrılsın. Gazeteci köyden ayrıldıktan sonra aralarında küçük çocuğun da bulunduğu yedi köylü katledilmiş olarak bulunsun. Genç gazeteci ise, jandarma tarafından sorguya çekilsin ve serbest bırakılsın. Ama daha sonra gazeteciden bir daha haber alınamasın. Sadece eşyaları köyün arkasındaki ormanda terk edilmiş olarak bulunsun…

Erkan: O zaman filmi sadece gazetecinin ve çocuğun çektiği görüntüler üzerine kuralım.

Erdoğan: Gazetecinin sorgulandığı sahnede olmalı ama. Bir de bu olaya güzel bir kılıf giydirmeliyiz. Bu kasetler gazeteciyi sorgulayan yüzbaşının kasasından çıksın mesela.

Erkan: Hatta yüzbaşı intihar etsin. Bütün bunları inandırıcı kılmak için birkaç gazete kupürü de toplarız olur biter.

Erdoğan: Peki olay hangi tarihte olmuş olacak?

Erkan: The Blair Witch Project filminde çocukların 1994 yılında kayboldukları iddia ediliyor. Bizim olayımız ise ondan da önce gerçekleşmiş olsun. 1989 güzel bir yıl bence.

Erdoğan: 1989 yılında… Sıradan bir köyde… Sıradan insanlar arasında… Sıra dışı bazı şeyler oldu… Nasıl ama?

Erkan: Erdoğan sen bir dahisin olum! Süper olacak bu film süper! Hadi biraz ormanda gezintiye çıkalım. Hem yanına kamerayı da al; dolaşırken aklımıza parlak fikirler gelebilir. Ne dersin?

Erdoğan: Tamam, çıkalım. Ama en önemli şeyi unuttuk!

Erkan: Neyi unuttuk oğlum?

Erdoğan: Filmin ismini!

Erkan: Aa doğru ya! Bir bakalım. Şu bizim köydeki yaşlı kadını hatırlıyor musun? Hani gece bir şeyler gördüğünü söyleyen? Karababa mı Karadede mi öyle bir şey diyordu. Filmin ismi de buna benzer bir şey olsun.

Erdoğan: Karadedeler Olayı!

Erkan: Erdoğan sen var ya oğlum, sen bir dahisin!

Erdoğan ve Erkan kardeşler evden çıkıp ormana doğru yürümeye başlarlar. Erkan’ın bir anda çişi gelir ve ağaçların arkasında gözden kaybolur. Onun işini bitirmesini bekleyen Erdoğan ise sıkılıp kamerayı çıkarır ve etrafı çekmeye başlar. Aniden Erdoğan’ın arkasından yaklaşan bir “şey” onu yakalar. Erdoğan can havliyle “Anneee! Anneeeee! Anneeeeeee!” diye haykırırken bir süre boyunca ormanda sürüklenir ve başını yukarı kaldırdığında onu sürükleyenin kahkahalarla gülen Erkan olduğunu görür…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 20 September 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Issız bir yerde baygınlıktan uyanıp merakla sağına soluna bakan bir kovboy ve sol kolunda gizemli metal bir kelepçe. Film, bu karenin ardından küçük bir kovboy aksiyonuyla başlıyor ve devam etmek için Absolution kasabasına yöneliyor. Nerede ve neden orada olduğunu hatırlayamayan Jack Lonergan (Daniel Craig) saldırgan ve dominant yapısıyla kasaba halkının ilgisini çekiyor. Tabi ki şerifin de. Jack tutuklanıp geçmişiyle yüzleşmeye doğru ilk adımını atıyor böylece. Fakat yolculuğa çıkmadan önce hali hazırda korku solunan kasabada korkunun asıl tanımı uzaylıların baskınıyla anlam kazanıyor. Halkın tek düşmanı o geceden sonra “iblisler” oluyor.

Birleşip uzaylıları avlamaya (!) ve kaçırılan insanları kurtarmaya çalışan Jack, Dolarhyde (Harrison Ford), Ella (Olivia Wilde) ve diğer insanlar bu maceranın düşündüklerinden daha zor olacağını bilmiyorlardı. Macera boyunca Jack’in anıları geri gelmeye başlıyor ve senaryo tahmin edilebilirken farklı bir boyuta ulaşıyor. Şaşırtan sürprizler açığa çıkarken birbirine düşman ırkların dayanışması bence güzel bir mesaj vermeye çalışıyor. Bahsettiğim küçük sürprizlerin dışında görebileceğiniz diğer mesajların hepsi alışılagelmiş Hollywood yinelemeleri.

Filmde süre bazında uzaylıların dominant olacağını sanıyorsanız ve sürekli çatışma (aksiyon) olacağını düşünüyorsanız, malesef yanılıyorsunuz. En azından filmin ilk yarısı için durum böyle. Filmin büyük bir bölümü kovboy diyalogları ve sakinliğiyle geçiyor. Bazı yerlerinde sıkılmadım değil ama genel olarak seyri hoş görüntüler vardı. Uzaylıların saldırdığı anlarda ise efektlerin ve sesin yetersiz kaldığını düşünüyorum. Daha görkemli ve ürperten saldırılar oluşturulabilirdi.

Filmin yönetmenliğini (Jon Favreau) başarılı bulduğumu söyleyemem. Keşke Iron Man’i de izlemiş olsaydım, böylelikle daha yapıcı bir eleştiri yapabilirdim her ne kadar aynı tarzda olmasalar da. Aksiyon sahnelerini üçüncü bir şahısmış gibi izledim, daha çok içine çekilmeyi isterdim açıkçası. Bu yüzden daha deneyimli bir yönetmen olmalıydı diye düşünüyorum. Ayrıca siz de detaylara takılan biriyseniz filmdeki devamlılık hatalarının oldukça fazla olduğunu göreceksiniz. Öyle ki diyalog hataları bile var. Oyunculuklarda ise bilerek klişelere kaçıldığını düşünüyorum çünkü kovboy filmlerinin tadını yeniliklerle katamazlardı. Yine de daha iyi olmalıydı. Sonuç olarak iki farklı sinema kültürünün bir filmde başarıyla birleştirildiğini görebiliyoruz. Gerçekten zorun başarıldığına emin olun ama izlemeye değer mi yoksa değil mi buna kendiniz karar vermelisiniz. Emin değilim. Sanatsal bir yenilik olmadığı kesin çünkü Hollywood yenilikçi olmaktan ziyade genelde filmleri birbiriyle birleştirmeyi ve temcit pilavı gibi sunmayı sever. Bu film de onlardan biri. Yine de Daniel Craig ve Olivia Wilde fikrinizi değiştirebilir. Ah bir de bahsedemediğim Sam Rockwell var tabi, gidip kendiniz görün :)

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 16 September 2011 13:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2011 12:52 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 01 September 2011 23:26 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Los Angeles, Mart 1928.

Orta sınıf ailelerin oturduğu banliyö kesimlerinden birinde yaşayan ve telefon operatörü olarak çalışan anne Christine Collins (Angelina Jolie), güzel aynı zamanda sıradan bir cumartesi sabahında işe gitmek üzere evden ayrılırken dokuz yaşındaki oğlu Walter ile vedalaşır. Akşam evine döndüğünde ise büyük bir kâbus onu beklemektedir. Walter ortadan kaybolmuştur.

Aradan beş ay geçer ve sevindirici haber gelir. Walter bulunmuştur. Beş ay gibi uzun bir süre geçtiği için itibarı sarsılan Los Angeles Polis Departmanı (L.A.P.D.) itibarını kurtarmak istediği için anne ile oğlunun kavuşmasını medya önünde bir gösteri olarak organize eder. Ama ortada bir terslik vardır. Bu çocuk  Walter değildir.

Polis Teşkilatını buna inandıramayan Christine Collins’ın zorlu mücadelesinin hikâyesini anlatan Changeling, başarılı bir dram ve bu başarılı dramda anlatılan olay ise gerçek.

Televizyon kökenli senarist J. Michael Straczynski, ilk film senaryosun da bir annenin acıklı öyküsünü anlatmakla yetinmek istemiyor ve birçok farklı yan öyküyü filme yamamayı seçiyor. Yamamak diyorum çünkü film bir yerden sonra birçok temaya değinmeye çalışıyor ve bunu yapmaya çalışırken de çuvallıyor. Kendisinin bu filmden sonra Ninja Assassin filminin senaryosunu ve Thor filminin öyküsünü yazdığını not olarak ekleyelim.

Senaryoda ki aksaklıklara rağmen filmin teknik yönü kusursuz denecek kadar başarılı. 30′lu yılların o basık, siyah beyaz, iç karartıcı havası başarıyla perdeye yansıtılmış. Burada da Clint Eastwood’un mahareti ortaya çıkıyor tabi ki.

Ayrıca Işıkçılıktan gelen ve Mystic River’den bu yana Clint Eastwood’un her filminde birlikte çalıştığı görüntü yönetmeni Tom Stern’ün çıkardığı iş özellikle takdire şayan.

Angelina Jolie bu filmdeki inandırıcılıktan yoksun ve son derece abartılı oyunculuğu ile nasıl oldu da Oscar’a aday oldu anlamış değilim. Filmde Angelina Jolie’den başka sivrilmiş bir oyuncu yok. Ancak Papaz Gustav Briegleb karakteri ile John Malkovich belki akılda kalabilir. John Malkovich kötü bir oyunculuk sergilemese de akılda kalmasının sebebi karakterinin gerçek hayattaki öneminden kaynaklanıyor. Çünkü herkesin polisten bu denli korktuğu, muhalefet şansının olmadığı, sokaklarda bile cesetlerin olduğu ve korkunun hakim olduğu bir ortamda; bir papaz çıkıp, otoriter güç L.A.P.D.‘ye kafa tutuyor, halkı bilinçlendirip, sokağa dökmeyi başarıyor. Gerçekten de büyük cesaret.

Kısaca: Yozlaşmış “Los Angeles Polis Departmanı” üzerinden sistem eleştirisi ve bir annenin gerçek dramı.

Bu yazı SuperFrooog tarafından 27 August 2011 01:42 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Henüz 9 yaşındadır ve bu büyük badire sonrası gangaster olan amcası ile Amerika’ya sğıınmak zorunda kalırlar. Aradan yıllar geçer…

15 yıl sonra…

Kiralılk katil olarak yetiştirilen Catelya, amcası için çalışırcak, bitirdiği işlerin sonunda yaşadığı katliama dair ufak bir kartvizit bırakacaktır. O artık intikam dolu bir kadın olmuştur. Acaba ailesinin katillerini bulabilecek midir?

Bu yazı Ethem tarafından 24 August 2011 02:03 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 23 August 2011 22:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 01 August 2011 10:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hapisten yeni çıkan Rudy, hapishane de koğuş arkadaşının rüyalarını süsleyen kızla tanışmak ister. Aslında hikaye burada biraz karışıktır, çünkü çıkmalarına 2 gün kala arkadaşı çıkan bir kavga sonucu öldürülmüştür. Ashley ve Rudu mutlu olacaklarını sanarak yaşarken hoş olmayan bir süprizle karşılaşırlar; Ashley’in kardeşi Gabriel. Gabriel’in planladığı soygun ise doğal olarak hapishanede ölen arkadaşının yerine geçen Rudy’nin başına kalır. Ölüm, aşk ve şantajdan oluşmuş bu oyundan kurnazca sıyrılamazsa onu çok daha büyük tehlikeler beklemektedir.

Film’i; soygun filmi olarak nitelendirmek biraz yanlış gibi geldi. Çünkü film her ne kadar bu soygun üzerine kurulmuş olsada, büyük bir bölümde asıl olay gibi durmuyor. Bu onların bir hatası elbette yada tam olarak oluşturulamayan kurgunun bir hatasıda olabilir. Tüm bunları göz ardı ettikten sonra, bir sorundan bahsetmek istiyorum. Burada saymaya gerek duymadığım ve büyük olasılıkla çoğunu hatırlamadığım; 2000’li yılların başından 03’lü yıllara kadargiden bir furyadan bahsetmek istiyorum. Bu tarz düşük bütçelerle yapıldığı belli olan, ama bir o kadariyi denilebilecek seviyede olan hapishane, suç, aksiyon filmlerini bir noktada mahvetme modası. Nedendir merak ediyorum, acaba bu insanlara cidden akıl verecek birilerinin olmamasından mıdır yoksa ben yaptım, oldu bitti ye getirme çabasından mıdır? Filmin harika gittiği bir noktada, inanılmazbir sahne var ki bütün filmi kaldırıp çöpe atmanıza neden oluyor. Yazık.

Filmi, başrolleri paylaşan B. Affleck ve C.Theron sürüklemiş.  Gary Sinise ise kötü karakter rolünün hakkını fazlası ile vermiş. Ashton Kutcher’ı da çaylak oyuncu olarak çok küçük bir rolde (1 dk. kadar) görüyoruz. Yönetmen filmi gösterime girdikten 1.5 yıl sonra öldüğünü ve filmin total maliyetinin 40 milyon dolar olduğunu da ek bilgi olarak ekledikten sonra; sonunun şaşırtıcı olduğunu, hatta sadece bu nedenden dolayı filmi izleyebileceğinizi belirtmek isterim. Mantıksız bir son asla değil. Akıllıca mı, evet gerçekten çok zekice hazırlanmış bir son olduğunu söyleyebilirim, ben bir açık bulamadım.

Ama işte, ufak ayrıntılar yok mu, orada bitmiş film…

Keyif zamanlarında, arkadaş çevresiyle ve ailece izlenebilecek kadar güzel…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 01 August 2011 01:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Vietnam Savaşı’nı bilirsiniz. Hani Hollywood’un senaryo sıkıntısı çektiği zamanlarda vatansever sinemacıların birbirine ardına popülizm aşıladıkları filmlerinden… Ya da savaş dönemleri öncesi zamanlarda mı demeliyim? Özellikle 2000 li yılların başlarında milliyetçilik duygularının hitap eden ‘Vatansever’, ’Er Ryan’ı Kurtarmak’, ‘Pearl Harbor’,’Kara Şahin Düştü’ gibi birçok propaganda taşıyan filmle ‘An American Dream’  oluşturma çabası aşikardı. Bu yıllarda bir Amerikan kahramanlığı, beyaz ekran aracılığıyla şahsım dahil bir çok akranımın çocukluklarına da tesir ediyor/ettiriliyordu. Ve bir nesil, müfredatlarda yer almasa da ‘Amerika bizi kurtarır.’ kazanımıyla büyüyordu. İlerleyen yıllarda alakasız bir coğrafyada harıl harıl sözde ‘kitle imha silahları’ arayan bu ülke vakt-ı zamanında bizim gibi kitleleri böyle etki altına alıyordu. Sinemanın gücüyle!

Son yıllarda ise durum biraz değişti. Tek tip sinemacıların olmadığı bir dünyada yaşamak, ‘Green Zone’ gibi Amerikan savaş karşıtı, eleştirel filmler görmemizi de sağlıyor. Hele bu eleştirel ses  adı geçen ülkenin kendi içinden çıkınca daha da ikna edici oluyor. ‘Green Zone’ açık açık ‘Kitle İmha Silahları’ nın Amerikan üst düzey bir yetkilisi tarafından uydurulmuş bir istihbarat yalanı olduğunu ve 2003’de başlayan ve birçok sivilin ölümüne sebep olan Irak Savaşı’nın bahanesinin düpedüz bir safsatadan ibaret olduğunu belirtiyor. On binlerce kişinin ölüm sebebinin ‘demokrasi götürme’ nin çok ötesinde ‘petrol getirme’ amacı taşıdığını da hiç söz etmeden, filmin son sahnesinde sessizce yer alan petrol rafinerilerinin görüntüsüyle işaret ediyor.

Film hakkında çok bahsetmeyeceğim. Matt Damon’un rolünün hakkını verdiğini söylemek gerek. Kurgu ve ilerleyiş açısından da başarılı bir film olduğunu söyleyebiliriz. Aslında filmde Damon’un canlandırdığı Teğmen Miller’a Iraklı ‘Farid(Freddy)’ in söylediği söz herşeyi özetliyor. “It’s not for you to decide what happens in my country.”.Evet bu onların iç meselesiydi…

Bu yazı ömer KALAFATCI tarafından 27 July 2011 00:10 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

En azından ben filmlere karşı böyle davrandığımı söyleyebilirim. Film sona erdikten sonra ise; elde kalanları bir değerlendirmek gerekir. The Hit List’i izledikten sonra size kalan tek şey C.Gooding Jr.’ın performansı  oluyor.

Filmin konusu çok büyük önem arz etmiyor lakin filmin başında zaten olacaklar belli. Filmin konusunu anlamak için yapılacak en güzel aktivite, karakterlerle empati kurmaya çalışmak olacaktır. Aksiyon filmi olarak adlandırılmasına karşın ağır bir ilerleyişinin olması baya ilginçti. Aksiyonu sahne sahne hissedebiliyorsunuz ama buna karşın filmden kopmuyorsunuz.

Elbette ‘’gizem’’ dediğimiz, devamlılık adına çok önemli olan bir ögenin, daha filmin başında kaybolması biraz üzücü…

İzleyince daha rahat idrak edebiliyorsunuz ki, aslında film gerçekten ‘’bitik’’. Şöyle anlatmaya çalışayım, daha önce kiralık katilleri konu edinen birçok film izlemişsinizdir mutlaka. Bu onlardan biraz daha farklı olma yolunda ilerliyor. Bence çok başarılı bir yapım olmamasına karşın diğerlerinden kesinlikle daha başarılıydı. Ama şöyle bir durun var.

Malzemeye çok büyük ihanet edilmiş, yönetmen filmi katletmiş diyebiliriz. Buraya, şöyle olsa, böyle olsa diye yazamıyorum ne yazık ki, ama alternatif son, alternatif geçişler diye boş bir kâğıda sıralama yaparsak mutlak bir a4 sayfa rahatlıkla dolacaktır.

Üzerinde en fazla konuşulması gereken noktaya gelelim. C.Gooding Jr. Filmin yıldızı. Yukarıda bahsettiğim üzere, kiralık katilin etrafı temizleme filmlerini yıllar boyunca izledik. Öncelerinde sadece katillerin oradan oraya koşarak adam öldürme sahnelerini izlerken, bir yerden sonra katillere özel misyonlar yüklendi. Daha sonra katillerimiz sıradanlıktan çıkarak, her biri kendine özgü karakterler oldu, kendi rutinleri ve kendine özel hareketleri ve mimiklerinin olduğunu gördük. Mesela en beğendiklerimden biri kesinlikle No Country for Old Man filminde J.Bardem’in canlandırdığı karakter olacaktır. Bakışları, hareketleri son derece orijinaldi.

‘’şaka yapsaydım, komik olur muydu? ‘’

Hayata küsmüş ve artık kaderini bekleyen elden düşme kiralık katil olarak çıkıyor karşımıza. Zavallı durumdaki adamımızla tanışma sahnesi ve orada geçen diyaloglar uzun süre aklımdan çıkmayacaktır sanırım. Yürümesi ve ‘’cool’’ tavırlarıyla kesinlikle kendine orijinal bir karakter yaratmış. Her şeyden önce, oyunculuk performansı olarak da inanılmaz bir iş sergilemiş. Şu karakteri green screen önüne koyarak, arka planı temizleyerek çok iyi bir oyunculuk dersi videosu olarak düzenleyebiliriz.

Film, bazılarımız için sıkıcı, bilindik olduğundan ötürü çok zevk vermeyecektir ama C.Gooding Jr. İçin izlenmeye değer diyebilirim. Zaten kısa olan filme mutlaka bir şans vermelisiniz.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 20 July 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Birbirlerini çocukluk yıllarından beri seven 2 arkadaş, Fergus ve Frankie’nin öyküsünü anlatıyor film. 2004’te terhislerinin sonrasında çok yüksek maaşlı bir iş teklifi alan Fergus; kendi arkadaşlarına Frankie’yi de dâhil etmek ister ve o da bu teklife hayır diyemez. Faka t2007′de, savaşta en tehlikeli bölge, Bağdat Havaalanı’nı ABD ve İngiliz ana üslerinin bulunduğu Yeşil Bölge’ye bağlayan “Route Irish” adı verilen yolda öldürülünce Fergus,olayın basit bir tesadüften öte olduğunu düşünür ve hem öfke hem de intikam duygularıyla bucinayeti araştırmaya başlar.

Ana hikâyenin bilinip de, daha sonra bir anda hikâyede sıkıntılar çıkmasını konu alan filmleri seviyorum. Olayı bilerek, sonuçtan itibaren anlatmaya başlaması ve sonra da çözüme ulaştırması. Filmimize gelince, başlangıçtan itibaren kasvetli ve güneşi ne yazıkki bir kere bile görme şerefine erişemediğimiz kapkaranlık bir ortamda izliyoruz. Zaten karanlık olan ortamlar iç boğarken, birde filmin aşırı derecede ağır olarak işlenmesi sıcak Antalya gecelerinde çekilmez bir hal alabiliyor. Filmden eğer aksiyon, savaş sahneleri falan bekliyorsanız boşuna heveslenmeyin. Diyaloglar üzerine geçen ve olayların gelişimiyle sonucu anlatılıyor filmde.

Öte yandan; bu meşhur ırak savaşını Amerikalıların nasıl anlattıklarını çok iyi bilirsiniz. Genelde kendilerinin yaptığı şeyin ne kadar büyük bir övünç kaynağı olarak göstermeye bayılırlar ki bunun tersine de çok az rastladık. Hazır yeri gelmişken vurgulamak isterim ki izlediğim filmde bundan eser yoktu. Irak savaşını iki tarafından gözünden de ele alması çok büyük bir nimet. Bunu yaparken de yanlışla doğruyu seyirciye gösteren bir yapısı var filmin.

Peki, olay ne kadar etkileyici? Aslında fazla değil… Çünkü orada onca yaşanan hikâye varken, bunlardan ‘’nınısının nınısını ‘’ [ ifade edemedim sanırsam ] konu alarak biraz sıkıcı bir ortamda anlatmaya çalışmışlar. Türünü sevenlerin izleyebileceği bir yapıt olduğunu söyledikten sonra, filmin adının fazla duyulmamasının nedeninin hikâyenin mutlaka diğerleri gibi yanlı olduğunu düşünen topluluktan kaynaklandığını söyleyebilirim.
İzleyin, pişman olmazsınız.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 17 July 2011 03:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1970’li yıllar. USA/Cleveland… Mafyaların kol gezdiği, kimsenin onları durduramadığızamanlardan bahsediyorum. Korkusuz bir İrlandalı’nın hikâyesi. O yıllarda mafyalara karşınasıl tek başına ayakta durduğunu, onu öldürmeye çalıştıklarında nasıl başarısız olduklarınıanlatan harika bir film. Dört kere direk öldürme çabasının hepsinin sonuçsuz kalması, sadece karavanda yaşayan, herkes onu öldürmeye çalışırken televizyonda evinin yerini söylemeye cesaret edebilecek bir yürek… Acımasız bir katil olmasının yanında, insancıl yanının olması sayesinde halk onu sevmekte ve hatta polis bile ona farklı bir gözle bakmaktadır.

Neresinden başlasam ki?

Karakterler arasındaki bağlantıların verilmesiyle izleyici filmeısındırılıyor ve daha sonrasında ortalık karışıyor. İlk sahnede gördüğünüz heyecanlı ana kadargeriden izliyor ve filmin sonlarına doğru gerçek katliamlar başlıyor. Bir yerden sonra sadece öldürülme görüyorsunuz ki onlarsız mafya filmlerini asla hayal edemeyiz, değil mi? Arabalara konan ve patlama anlarında çalan müzikler sayesinde sahneyi inanılmaz vurgulamışlar, gerçekten fazla bir izlenim bırakıyor. Kullanılan mekânların özenle seçildiğinianlıyor ve gerçeğine çok benzer olarak yapıldığını düşünüyorum. Gerçek hayatta da İrlandalı olan Ray Stevenson, harika bir oyunculuk performansı çıkartmış.

Her mafya filminde olduğu gibi, kalabalık bir oyuncu kadrosuna sahip olan film hakkında söylenecek tek bir şey var belki. Son sahnede kullanılan oyuncunun Vinnie Jones olmasınıkesinlikle tercih ederdim. İzlediğiniz zaman bana hak vereceksiniz ki; acaba nasıl bir sonlabiter diye düşündüğüm film gözünüzün önünde gitmeyecek derecede kaliteli bir sahneylebitirmeyi başarmışlar. Tek kelimeyle olağanüstüydü. Keyif veren, bunun yanında duygulandıran bir film olmuş. Elbette 100 yıldır dokunulamayan mafyanın 1 adam sayesinde çökmesi gerçekten hayret veren bir durummuş gibi gözüksede bunu ancak bu kadar gururlu ve korkusuz bir adamın sayesinde olacağını anlıyorsunuz. Baştan sona kendini izlettiren filmi, bu tarzın sevenlerindenseniz kaçırmamanızı öneriyorum.

Denny Green’in şarkısı bu
Ateş ettiler ve bombaladılar,
Danny Green’i indirmek için ellerinden geleni yaptılar,
Ama savaşçılar yıkılmaz efsane hala ayakta,
Önderim, Kardeşim, Arkadaşım…

Bill McComber.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 13 July 2011 01:07 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir çocuğumuz var, kendisi biraz sorunlu olmakla birlikte şehir şehir dolaşarak, farklı kimliklerde, çocukları kaybolmuş ailelerin yanına yerleşiyor ve hayatını bu şekilde sürdürmeye devam ediyor. Günün birinde kendisine bir kurban aile seçiyor ve yanlarına yerleşiyor. Ailede herhangi bir tedirginlik olmadan hemen kabulleniyor bu çocuğu, 4 yıl önce kaybolduğu çocuklarının yerine. Buradan sonra aile içi biraz karışacaktır. Başlarda zaten anlıyorsunuz çocuğun başka birinin yerine geçtiğini ve asıl anlatılmak istenenin bu durum olmadığını. Bize biraz daha orijinal bir şeyler anlat diye içinizden geçirirken asıl soru geliyor akıllara. Bu aile bu çocuğu bu kadar sorgusuz sualsiz nasıl kabullendi diye. Bazıları çocuğa çok yakın davranırken bazıları uzak, bazıları da onunla oyun oynarmışcasına yanaşıyorlar. Heyecan oranının arttığı dakikalara buradan sonra giriş yapıyoruz.

Kurgu olarak seviyenin baya iyi olduğunu söyleyebilirim. Karakterleri çok iyi yerleştirmiş ve müzikleri çok güzel kullanmışlar. Seyir zevki açısından hiçbir sıkıntı yok diyebilirim. Daha çok dikkat çekilmesi gereken nokta ise karakter analizlerinin çok iyi yapılmış olması. Gerek çocuğun gerek aile üyelerinin psikolojik durumlarını çok iyi yansıttıklarını düşünüyorum. Tam anlamıyla gerçek bir hikâyeyi izlediğimi söylersem yanılmam. Çocuğun değişik kimliklerde yaşaması, ailenin kendi iç hesaplaşması, çocuğun aileye adapte olma çabaları ve belki de ne önemlisi, ana karakterimizin kendi iç dünyası. Olayı her açıdan incelemiş ve bunu çok iyi birleştirmişler. Tebrik ediyorum.

Filmin sonu da aynı filmin konusu kadar etkileyiciydi. Gerçekten kaybolan çocuğumuza ne olduğunu öğrenmek istermişçesine filmin sonunu bekliyorsunuz. Bekliyorsunuz değil mi? Kısa bir dizi izleme periyodundan sonra sinemaya dönüş filmi olarak seçtiğim ‘’Ya Sonra‘’ baya sancılı olmuştu ama bu film ile tekrar gerçek piyasaya geri döndüm diyebilirim. Çok güzel bir film olarak nitelendirebilir ve herkese tavsiye edebilirim gönül rahatlıyla. Mutlaka izleyin, altında yatan ve dolaylı olarak anlatılmaya çalışan hikâyeyi iyi benimsemeye çalışın tavsiyelerimi sunarım…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 11 July 2011 00:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 08 July 2011 23:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu zamana kadar yazdığım yazılardan belki de en zorunu yazma girişimim olacağını düşünüyorum. Belki gereğinden fazla hassas bir konu olmasından, belki de çevremizde, her an yanımızda yaşayabileceğimiz bir korku, olay olduğundandır.

On dört yaşındaki kızımız internet alemine çok düşkündür. Her yeni nesil her genç gibi arkadaşlarıyla internet üzerinden konuşmaya çok meraklı bir genç. Chat üzerinden tanıştığı biriyle önce arkadaşça
başlayan sohbet ilerler, farklı yerlere gider. Aylar sonra bu ikilinin buluşma günü gelmiştir. Bir alışveriş merkezinde buluşan ikili den Annie, aylardır konuştuğu kişinin kim olduğunda biraz şaşırır.

İnternet evimize her zaman rahat, ulaşılabilirlik ve kolaylık getirmiyor ne yazık ki. Filmi izledikten sonra daha çok bilgi sahibi olabileceğiniz gibi yanlış karşılaşmaları, gereksiz arkadaşlıkları ve aşırı paylaşımları da beraberinde getiriyor. Herkes, bir diğerine internetten basitçe ulaşabiliyor ve birbirini tanımayan insanlar bir o kadar basit arkadaşlık kurabiliyor. İnternet çağında olduğumuzdan ötürü, bu çağın en fazla geliştiği zamanlara denk gelen genç arkadaşlar, bu durumu çok daha efektif kullanarak amaçlarına basitçe ulaşabiliyorlar. Erkek-kız ayrımı yapmadan, geleceklerini yönlendirmelerini izin verdikleri internet sayesinde çok yanlış yollara sapabiliyor. En ufak bir ‘’umut’’ kırıntısına hiç sorgulamadan evet diyebiliyorlar, en ufak teklifleri anında değerlendiriyorlar. Elbette ilk zamanlarda daha çok ICQ ve MIRC ile başlayan bu durum, şimdilerde interneti kullanan herkesin bu durumdan haberdar olması sayesinde biraz daha azalmış durumda diyebilirim, ama tehlike her zaman kapınızda.

Elbette bu durumda aile bağları da bir o kadar önem taşıyor. Ailelerin çocuklarına yeteri kadar ilgi ve güveni verdiği durumlarda bile bu tur vakaların yaşandığına şahit olunuyor. 13-15’li yaşlara kadar büyüttüğünüz kızınızın ya da oğlunuzun, bu kadar sene zar zor yaratılan güveni kısa süreler içinde yok sayabileceğini unutmamak gerekiyor. Artık ailelerin çocuklarını dışarıdan değil, daha kötüsü internet üzerinden gelecek olan tehlikelere karşı uyarması ve bu konuda bilgilendirmesinin şart olduğu bir dönemdeyiz ne yazık ki. Filmdeki karakterler başlarda aile içinde istenildiği kadar birbirleriyle vakit geçiremediği ve ilgilenilmediği için ailenin ergen kızı Annie’de bu durumdan sıkılıp, yeni heyecanlar aramak, yeni insanlarla tanışmak istiyor, bir sevgilisi olsun istiyor. Bunun için özellikle bu tip dertlere deva internette alıyor soluğu. Çok geçmeden aradığı heyecanı ve sevgiliyi buluyor burada. Daha sonra elden düşmeyen telefonlar ve bilgisayar başında geçirilen büyük bir zaman oluşuyor. Ve ona sonuna kadar güveniyor, onun ‘değişken’ tavırları ve ruh haline rağmen bu heyecanı durdurmak istemiyor, artık hayatında bir şeyler değişsin istiyor, neler olacağını fazla düşünmeden…

Artık filmin konusunun ne olduğunu ve ne anlatmaya çalıştığını anladığınızı düşünüyorum. Konusu itibariyle son derece önemli bir konu üzerine bahsetmeye çalışılmış bir filmden bahsediyorum. Aslında bir film değil de daha çok bir belgesel tadında izleyeceğiniz bir yapıt. Aile içi ve internetin gençler üzerindeki etkilerini sorgulayan ve bunu son derece iyi olarak örnekleyen bir filmdi. Gençlerin heyecanlara ne kadar kapılıp, bunu kabullenmeyip ne kadar zor vazgeçtiklerini anlatan bir filmdi. Konuyu biraz pasif olarak işlemelerinin yanında, gereğinden fazla ayrıntıya yer vermeleri de çabası ama elbette filmin öneminden bir şey kaybettirmiyor.

Clive Owen ve Catherine Keener her ne kadar sıradan oyunculuk performansları sergileseler de filmden bir şey götürmemiş. Özellikle C.Owen’ı bu tarz filmlerde baba rolünde ya da çocukları koruyan adam rolünde izlemek ayrı bir zevk. Çok güzel bir film olduğunu belirtir, her yaştan, her kesim insanın izlemesi gerektiğini düşünüyorum. 2011 yılında izlediğim en sağlam konulu beş filmden biriydi diyebilirim.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 July 2011 01:57 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, 1972 yılında yılında çekilen Sleuth’un bir nevi yeni uyarlaması. Yönetmen Kenneth Branagh, karakterler dışında  iki film arasında herhangi bir benzerlik bulunmadığını söylese de işin ilginç tarafı eski filmde genç aşığı oynayan Michael Caine, bu defa yaşlı adam rolüne bürünerek karşı tarafa geçiyor. Andrew’in karısının ağzından tanımlandığı şekilde; donuk, tutuk ve acımasız bir havası var ama Michael Caine’nin oyunculuğunun beni çok da ilgilendirdiğini söyleyemem. Jude Law ise hayat dolu, kurnaz genç adamın değişen ruh hallerini iyi yansıtıyor.

Tiyatroda da defalarca sahnelenmiş bu ölümcül oyunun filmde tek mekanı olan Andrew’in evinin ise fazlasıyla modern bir yerleşime sahip dolduğunu düşünüyorum. Işıklar, kayan paneller v.s. çok abartılı ve iticiydi.

Modernleşme çabalarından söz edersek, Sleuth yaklaşık dört sene önce çekilmesine karşın eski tarz havası olan bir film. Sonu beklenmedik bir anda gelmesine karşın, insanı sarsan, etkileyen bir anlatımı olduğunu söylemek zor. Ne Andrew’in intikamı, ne de Milo’nun açgözlülüğü kuvvetli bir şekilde çizilmiyor. Bu muğlak durum belki oyunun üç farklı bölümü için gerekli ama tek ve sıkı bir hikayeyi tercih ederdim.

İzlemeye değen tek nokta; Jude Law’ın performansı diyebilirim. Tam bir gerilim havası, derin psikolojik tahliller filan beklemeden izlerseniz keyif alabilirsiniz.

Bu yazı Biblio tarafından 28 June 2011 01:43 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Danimarkalı yönetmen Christoffer Boe’nin ilk uzun metrajlı filmi 25. Uluslararası İstanbul Film Festivalinde gösterildiğinde büyük ilgi çekmişti. Filmin en önemli noktası olarak gösterilen; kurgunun lineer bir şekilde ilerlememiş olmasıydı belki de. Şimdi biraz düşünelim, nedir bu olay? Fight Club, Memento, 21 Gram, The Machinist gibi bu dalın iyi örneklerinde gördüğümüz hikâyenin kurguyla aynı zaman diliminde geçmemesi, çoğu zaman arkadan takip etmesi, çoğu zaman önden bazı sahneler gösterip daha sonra şimdi ki zamanla desteklenmesi gibilerinden bir örnek verilebilir.

Elbette bu işi yapmak, kendi içinde ‘’sanat’’ olarak gösterilebilir. Çünkü sahne geçişlerini ve sekanslarını iyi ayarlamak gerekir, bunun yanında ortaya karışık yapılacak zaman dilimi konu ki bence en önemli olan nokta, onun da ayarlamasını çok iyi yapmak gerekir. Seyirciyi bir şekilde mutlaka filme dâhil etmek, entegre olmasını sağlanmalı. Sonuç; geriye dönerek baktığımızda yukarıdaki filmlerin hepsi hemen herkesin izlediği ve halen sinema tarihinde adı geçen, unutulmayan eserler.

Film; Jacob’un arabasıyla çarptığı doğulu gencin çantasında Danimarkalı askerlerine ait bazı fotoğraflar bulmasıyla başlıyor. Bir savaş filminin senaryosu üzerinde çalışmakta olan Jacob, kendini fotoğrafların dalgalandırıcı cazibesine kaptırıyor. Film süresince, Jacob fotoğrafların arka planında yatan olayları lineer bir öykü haline getirmek için uğraşırken, izleyiciler de hem Jacob’un karmaşık yaşam öyküsünü hem de fotoğrafları Danimarka’ya sokan Ali’nin hikâyesini çözmek için çaba sarf ediyorlar.

Durum böyle olunca yönetmenimiz Ali ve Jacob’un hikâyelerini parça parça ve asla birleştirmeden sunmaya çalışıyor. Ama hikâyeleri birbirine paralel olarak değil, daha çok farklı zaman dilimlerinden kesitler sunarak sunmaya çalışmış olayı biraz daha karmaşık olması adına. Bunu kısmen başardığını söyleyebilirim. Film içinde çok fazla kaybolmuyorsunuz hatta yönetmenimiz bizi düşünerek birkaç yere zaman ibaresi de koymayı ihmal etmemiş. Ayrıca; Lynch tarzı ışık oyunlarını ve kamera açılarını kullanarak, bakın bende yapabiliyorum demeye çalışmış.

Senaryodaki açıklardan bahsetmek istemiyorum lakin birçok yerde hâlihazırda cevabını arayan parça bulunuyor. Açıklardan bahsetmek yerine biraz daha filmin sonundan konuşmak gerekiyor. Filmi bir şekilde rayına oturtmayı başardığını söylemek isterim ama filmin sonunu yapmayı öğrenmesi gerektiğini gördüm. Olay hiçbir zaman bu kadar karışık ya da bu kadar fazla parçayla gelen bir filmin sonunu seyirciye sunmak olmamalı. Daha önce ki örnekleri de göz önünde bulundurarak, en azından sonu seyirciye altın tepside hazır etmemesi gerekirdi diye düşünüyorum. Sonuna koyduğu zaman ibaresiyle birlikte çuvallama dediğimiz duruma gelen ve daha sonra ‘’ bakın ben bunları gösterdim, al böyle de bitsin’’ tarzında ki gösterim gerçekten hiç yakışmadı. Bu daha çok filmin bir ayıbı olarak değil, yönetmenin daha ‘’toy ve acemi ‘’ olduğunu gösteren bir ibaredir.

Sonuç olarak her şeye rağmen eli yüzü düzgün ve sürükleyici bir film olduğunu söyleyebilirim. Unutmadan eklemem gerekir ki, çok fazla karşılaştırma yaptığımın farkında olmakla beraber, yukarıda bahsetmeye çalıştığım özellikleri taşıyan bir filmi bir saat otuz dakikaya sığdırmak biraz fazla iyimser bir yaklaşım olmuş. C.Nolan’ın bunu daha önce yaptığı ‘’Following’’ filmini hatırlıyoruz; ama bu o kadar kusursuz bir örnek olarak karşımızda duramıyor ne yazık ki…

Tarzını seviyorsanız mutlaka izleyin, belki ben gene biraz fazla eleştirel yönden bakmış olabilirim, ama siz okuyun geçin… Not vermem gerekiyorsa; 10/8 uygun kalır.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 22 June 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bana bir şiir yazdıracak…’

Ben de Ataol Behramoğlu’na uydum ve can sıkıntımı gidermenin en iyi yolunun bu kez şiir değil de bir sinema yazısından geçtiğine karar vererek  bu satırları karalamaya başladım. Sıcağı sıcağına film irdelemeyi severim. Bu yüzden dün gece seyrettiğim ‘Buried’ yani  Türkçe çevirisiyle ‘Toprak Altında’ –bu arada yerinde bir çeviri olmuş- filminin bendeki intibalarını anlatmak istedim. Kapalı alanlar gerilim filmlerinin genel tercihlerindendir; ancak bir tabut fikri bütünüyle orijinal bir fikirmiş gibi görünüyor. ‘Toprak Altında’ son yıllarda sinema dünyasında hayran sayısını artıran psikolojik gerilim türünün başarılı örneklerinden. Tamamen kapalı bir alanda geçen film, yalın senaryosunun yanında gerilim dozunu ustaca ayarlayan genç yönetmeninin eliyle meraklılarını pişman etmeyen bir gerilime dönüşüyor.  Yönetmenimiz Rodrigo Cortes henüz 38 yaşında , umut vaad eden bir sinemacının ışıklarını üzerinde taşıyor. Filmin giriş sahnesiyle koltuklarımızdaki yerimiz daha bir sağlamlaşıyor ve kahramanımızın soluk alıp verişiyle bütünleşir gibi oluyoruz. Derken hayatımızın temel gerçeği olan ve her daim zihnimizin bir köşesinde yer eden derin bir imgelem bizi kaskatı ediyor…

Yaşamımızda düşünsel yeteneğimizin artık bir olgunluğa ulaştığı dönemde içimize tohum salan ve giderek kökleşen, kökleştikçe yaşamımıza yön veren bir olgudur ‘ölüm’. Ölüm ve bitişiğinde getirdiği ‘toprak olma’ olgusu, canlılığın bir diyetidir aynı zamanda. Yaşamın getirdiği türlü güzellik ve hazların bir hesabıdır ki genelde hesabı istemeden eline tutuşturulan bir adisyon gibidir. Cemal Süreya’nın dizelerindeki gibi ‘üstü kalsın’ bile diyemeyebileceğimiz bir çabukluktadır ki bu yüzden Kur’an’ da ölümün ansızın, aniden geleceği belirtilip, yakîn (kesin gerçek) kelimesiyle ifade edilir. Bulgar atasözünde belirtildiği gibi ‘Bir şekilde doğar ve binbir şekilde ölürüz.’ Şüphesiz ki mutlak olan tek şey budur.

Tekrar filme gelecek olursak, ‘Toprak Altında’yı , tamamı iki metrekarelik bir tabut içinde geçen 95 dakikada ulaşılabilecek maksimum gerilime sahip diye nitelendirebiliriz. Bu kısıtlı ortama rağmen gerilim dozunu yükseltecek metalar filmde yerli yerinde kullanılmış ve belki de seyircide edindirilmesi gereken tek hissiyat olan ‘gömülü kalma’ duygusu fazlasıyla yaşatılmış. Elde var olan birkaç ipucu ile çözüme gidilebilme şansı zorlanarak bir bulmaca ortamı da kurgulanmış ve film boyunca seyircinin ilgisi bu şekilde canlı tutulmuş. Ve bu 95 dakikalık macera ve yaşama çabası, etkili bir sürpriz sonla sonlandırılmış.

Filmin bitimiyle zihnimde ‘kaçınılmaz son’ duygusunu bir kez daha hissettim ve bu tarz filmlerin gerilimin yanı sıra bir zihin yolculuğuna kapı aralaması bakımından da var olması gerektiğini düşündüm. Evet  ölüm  yakîndir ve belki de yakındır. Akıldan çıkarmamak gerek.

Film daha önce yazarımız UnjustLucifer tarafından da değerlendrilmiştir.

Bu yazı ömer KALAFATCI tarafından 21 June 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Takii, çocuklarının kaza geçirmesine kadar yolunda giden herşey değişir ve alt üst olur. Paranormal olayların başlamasıyla beraber korku dolu anlar da başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 19 June 2011 19:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com