Not: Aynı film daha önce başka bir yazarımız tarafından da değerlendirilmiştir. Alternatif yazı burada…

Çıkılması zor bir yerde sadece su ve tuvalet ihtiyaçlarını giderebilen bu beş kişi günler geçtikçe nefisleri ile mücadele etmeye çalışacaklardır, küçükken geçirdiği trafik kazası sonucu arabada sıkışan ve bulunana kadar annesinin cesediyle yanyana uzun zaman geçiren, o zaman zarfında annesinin bir bölümünü mideye indirmek zorunda kalan psikopatımız yalnız yaşayan insanları sürekli denek olarak kullanmaktadır. (Belki de ben annemi yedim ama bir süre sonra herkes yamyamlaşıyor, bu insan doğasının gereği , aslında ben suçsuzum diye gönlünü rahatlatmaya çalışıyordur)

Film bana biraz yavaş ilerliyor gibi geldi, ancak en azından son dönemlerde pek bir moda olan milleti babasının oğlu gibi ordan burdan toplayarak bir yere kapatan ve onlara abuk sabuk oyunlar oynatarak hayatta kalmalarını sağlayan manyakların anlatıldığı filmlerden çok daha iyi bir konusu var diyebilirim. Zaman ilerledikçe, açlık arttıkça herkes hayatta kalma yolunda babasını bile tanımayacaktır.

Yönetmen: Steven Hentges – IMDB puanı:5.0

Ne demişler : Açlık sofuluğu bozar.

Saw serisinin büyük bir hayran kitlesi olduğu otada. Çıkarttığı tüm seriler gişede kendinikanıtlamış, 7. filme kadar gelebilen ender filmler arasında yerini almıştır.

Bu sefer Saw’dan kurtaran bir gurup insan ve özellikle Bobby Dagen adında bir madurun tecrubelerinden faydalanılarak yola çıkılması üzerine ortaya çıkan gizli sırlar yeni bir terörün nedeni olacaktır.

22 Ekim 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan Testere 7 / Saw VII – 7 adlı filmin yönetmen koltuğunda David Hackl ve Kevin Greutert yer alıyor. Senaryo Patrick Melton ve Marcus Dunstan isimlerine ait.

Filmin kadrosunda ise; tabiki Tobin Bell, Chester Bennington, Sean Patrick Flanery, Costas Mandylor, Gina Holden, Betsy Russell, Shauna Macdonald ve Costas Mandylor vs.. gibi isimleri yer almakta.

10 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Ölümcül Deney 4 (Resident Evil: Afterlife) adlı filmin yönetmen ve senarist ltuğunda Paul W.S. Anderson ismi yer almakta.

3 boyutlu olarak gösterime girecek olan filmin oyuncu kadrosu ise; Milla Jovovich, Wentworth Miller, Ali Larter, Spencer Locke, Shawn Roberts, Kim Coates, Kacey Barnfield ve Boris Kodjoe.

Basit bir konu. Bir gurup paralı asker, özel bir görev için bir araya gelir ve sonunda acı gerçek öğrenilir. Asllında kendilerinin yem olarakkullanıldıklarını öğrenen askerler, keklenmenin verdiği acı ile kendi kurallarıyla yaşamaya çalışacaklardır.

Ayrıca filmde Steven Seagal’ın oynadığını görmek, yakın dövüşte görsel bir şölenle karşı karşıya kalacağımızı söylemekle birebir.

Texas’da işçi olarak çalışan Federal ajanımız bir politikacının pis işlerini yapması için işe alınır. Fakat bu durumun farklı olduğunu, kendisini işe alanların amaçlarının farklı olduğunu anlayan Machete, olaya kendi kurallarıyla devam eder.

Bu sefer KanesHiro isimli yazarımızın kritiğini okumaya karar verdim. Uzakdoğu sineması konusunda seçici olmam gerektiğine inanıyorum, çünkü normal şartlarda zaten dayanamadığım bir tarz ama bunun gibi deneme-tavsiyeler sayesinde ancak izleyebiliyorum. Başlangıç lafını biraz fazla uzattım sanırsam hemen filme geçelim;

İki kardeş, Ho-jin ve Dae-jin, aile olarak sahip oldukları yegane şey kendileridir. Ağabey olan Ho-jin Eun-soo ile evlenerek aileyi 3 kişiye yükseltir, ve hep birlikte mutlu ve huzurlu şekilde yaşarlar. Ancak bir gün Ho-jin’in itirazlarına rağmen Dae-jin bir otomobil yarışı finallerine katılır. Tam aynı anda ama farklı yerlerde, her iki kardeş te trajik birer trafik kazası geçirirler ve her ikisi de bilinçlerini yitirirler. Bir yıl sonra, bir mucize olur ve Dae-jin komadan çıkar. Ama çıktığında, Ho-jin olduğunu iddia eder. Dae-jin’in hastanedeki bakımından sonra, Eun-soo ve Dae-jin eve döner ve ilginç yaşamlarına birlikte başlarlar.

Film hakkında söylenmesi gereken ve bütün her şeyi özetleyecek 2 şeyi en sonda numaralandırarak söyleyeceğim. Şimdi senaryodan işe girelim. Filmin ne olduğunu bilerek izlediğim için bu sefer beklentim vardı. Belki de kendim için yapacağım en kötü şey, bir filmi izlemeden önce beklentiye kapılmam ve daha sonra hayal kırıklığına uğramam.

Karakterlerin tanıtılması ve herkesin ne yaptığını öğrendikten sonra (burası önemli, tiplerin hepsi birbirine benziyor gibi) asıl hikâyeye beklenmedik bir şekilde giriyorsunuz. Bir anda olan olay konusunda dikkat kesiliyorsunuz ve filmin derinliklerine girmeyi başarıyorsunuz. Daha sonrasından özette yazdığım gibi abisi komada olan genç, abisinin hayatını yaşamaya ve rutinlerini devam ettirmeye başlıyor. Buraya kadar şaşırarak devam ediyorsunuz. Buradan sonrası için yapılabilecek tek şey filmi izlemek açıkçası, zaten geriye fazla bir şey kalmadı.

Hemen araya sıkıştırmak istiyorum, bir sevişme sahnesinden bahsetmek istiyorum hatta daha doğrusu gereksizliğinden bahsetmek istiyorum. Fena halde gereksiz olduğuna kendi içimde karar verdim. Filmlerde erotizm koymak ilgi çeker, güzeldir, sıradanlığı bozar evet ama bu sefer biraz fazla bozmaya çalışmışlar. Çok uzun tutmuşlar sahneleri… Bir ara acaba gerçekten bu bizim film mi, yoksa başka bir yerden montaj hatası mı diye sorguladım kendimi. Hani aile ile izlemeyi pek işin içine karıştırıp, keyifleri kaçırmamanızı öneriyorum.

En fazla şeyin söylenmesi gereken nokta filmin sonu heralde. Her şey beklentiler dahilinde giderken bir anda ufak bir ayrıntı sonucu her şey değişmeye başlıyor ve işte o andan itibaren keyif almaya başlıyorsunuz. Zaten bahsettiğim olay son 15-20 dakikayı kapsadığından, çoğu sahnesi gayet durağan ve rutin ilerleyen film burada değişiyor. İzlendiği zaman zevk alabilceğiniz bir film, kendisine özgü bir şeyler var filmde. 2002 yılında çekilmiş olmasına rağmen çok eski bir kayıtmış gibi duruyor mesela. Kullanılan renklerin daha soğuk renkler olması atmosferi çok durağan bir havaya sokmuş vb… Bu konuyu izlenebilcek bir film olduğunu, izlemek istediğim zaman çok zor bularak edindiğimi belirterek konuyu burada kapatıyorum. Güzel senaryo, iyi oyuncular, süper son. Notum 10/7.7

Ufak bir not.Primal Fear filmini izlemişmiydiniz ? Niye mi sordum? Öyle işte…

İyi Seyirler…

Aynı film başka bir yazarımız tarafından da değelendirilmiştir.

Alternatif yazı için buraya…

Cara, olayın içine girdikçe ve bu hasta ile ilgili geçmişi araştırmaya başladıkça, anlayacaktır ki, bu bölünen kişiliklerin ikiside, öldürülmüş , gerçek kişilere aittir.

Bu esnada, değerlendirme görüşmeleri devam ederken, Dr.Cara bir eyi keşfeder. Bu keşfettiği şey, Dr. Cara’nın ve çevresndekilerin hayatnı tehdit etmeye başlar.
Tehdit eden bu anlaşılmaz keşif, Cara’nın bu durumla baş edip edemeyeceğini sınayacaktır. Zamanın çok gerisinde kalmış sırlar, zamanın ötesine geçmiş ve bir kişide toplanmış kişilikler ve Cara’nın çabaları… Sizce sonuç verir mi bu çabalar?

Sinema severlerin, özellikle psikolojik gerilim türünden hoşlananların kesinlikle izlemesi şart olan bir film Shelter. Bir kere Julianne Moore ve Jonathan Rhys Meyers performansından haberdar olanlar zaten kesinlikle filmi izlerler.

Jonathan Rhys Meyers; filmde, kişilik bölünmesi olan hastayı canlandırıyo. Ve emin olun, kişilikten kişiliğe geçiş esnasındaki o performansa şapka çıkaracaksınız.

Bu filmle ilgili çok derin şeyler de yazabilirim. Ancak filmi izleyip, sonrasında filmi izlemiş olanlarla yorumlamak istiyorum bu kez… İzleyin, yorumlaşalım… :)

Not;
Film başka bir yazar tarafından da değerlendirilmiştir… Alternatif yorum için…

Senaryoda vampir karakeri varsa ve günümüz vampir çılgınlığıyla çalkalanıyorsa elbet gişeyi etkileyeceği kesin olacağından nasibini almış oldu.

Furyanın maduru olarak ve bile bile filmi alıp izlememin tek sebebi, bir tek isim, John C.Reilly’dir (John Christopher Reilly). Ayrıca fragmanlarda gözüne çarpan harika bir kare; hızla sahneye çıkışın ardından, yüzyıllardır sıradışı olmasına rağmen haliyle kendisine göre alışagelmiş bir girişin sonundaki duruşu ve bunu sıradan bir olaymış gibi mimiklerinde gösteriyor olmasıydı. Harikaydı, ya sonra!

İsyan etmek ne mümkün, John C.Reilly gibi bir isimin yanında Willem Dafoe, Ken Watanabe (görmelisiniz), beğenmesemde Salma Hayek gibi kendisini kanıtlamış oyuncular varken… İsyan etmek diyorum çünkü bu isimlerin olmadığı sahnelerde isyan duvarına tırmanıp izleyip izlememekte kararsız kaldığımı hatırlıyorum. Hatırlıyorum çünkü, başrol oyuncumuz Chris Massoglia’nın peformansına ve bunu göremeyen ekibe hayret ediyorum.

Düşünsenize, hani bir hayal içerisindesiniz ve bu hayaliniz bisiklet dahi olsa, onu elde etmenin hayranlığı yüzünüzdeki tüm kasların çalışmasına, hadi diyelim ki odunun tekiyseniz, elde etmiş olmanın verdiği tatminlikle mimiklerinizin “başardım” deyişine mani olamazsınız. Gel görki burada elde edinilen, tanık olunulan şey kimsenin bilmediği harika bir olaydır. Üstelik ergenlik döneminde bir çocuksunuz ve vampirlerin, mistik güçleri olan süper insanımsı varlıkların içerisindesiniz… İrkil be velet! Şaşır yada zefkten öl!

Yok, olaylara gayet serin kanlılıkla yaklaşan bir  başrol, ileride elde ettiği güçlere bile aldırmadan  ”vampir olmuşum artık” dercesine bir rahatlıkla kalsa… Performansını da yerden yere vurabileceğim bir oyunculukla filmin tadını bozmayı başardı diyebilirim.

Neyseki John C.Reilly gibi bir isimle kendinizi filmin sonuna kadar götürebilirsiniz. Karar verirseniz bu adam için kefil olabilirim.

Filmin konusu gayet sıradandı, fakat keyif alınabilecek bölümler filmin içerisinde, karekterlerde ve sıra dışı bir sirki görüyor olabilmektir. Salma Hayek’in nedeni açıklanan sakallarının aniden uzanışı filme pek birşey katmaması ve daha güçlü bi vampir olan Willem Dafoe’den bişeyler beklenilmesi fakat sönük kalmalarının dışında filmin geçiş ve kugusu taktire şayan idi. Görsel açıdan tatmin olduğum Ucubeler Sirki / Vampirin Çırağı (Cique Du Freak / The Vampire’s Assistant) adlı hernekadar uzunca adı olsada senaryo fazla dağınık değil ve bir kalıp içerisinde işlenmiş.

Filmin kötü karakteri obezite adam, Michael Cerveris’in performansına diyecek yok. Aynı zamanda sirkteki yedi cücelerin gizeminin sebebidir kendisi ki, o sahne de sebebi sonucuna nail olduğumuz vakitte aklıma bir soru daha takılıveriyor… “Madem öyle neden sirkteler?”. Belki benim fak edemediğim bir ayrıntıydı. Farkına varan olursa lütfen…

Daha çok genç ve ergen vampirlere hitap eden film biter, akıllarda hiç birşey kalmadan ve düşünmeden uyuyabilirsiniz.

İyi uykular…ZzZzz

Film 2 saate yakın bir metraja sahip. Fakat izlerken , bir sonraki sahnede gelişecek olayı beklemeden edemiyorsunuz. Özellikle, çocukların hayali arkadaşlarının ve akabinde hayali arkadaşın olumunun ardindaki esrarın işlendiği Korku-Gerilim türü filmlerden de hoşlanalardansanız, gayet ilginizi çekebilecek 2010 yapımı bir Güney Kore filmi, Bestseller.

Filmde tanıdık bir yüz gördüm ve içim açıldı diyebilirim. Bir süre önce keyifle izlediğim Personal Taste (Kisisel Tercih) dizisinde gözümü boyayan Seung-Ryong Ryu, yazarımızın ayrılma aşamasındaki Profesor kocasını oynuyor. Performansı konusunda çok uzun yazamayacağım çünkü, finale kadar fazla bir rolü vardı diyemem. Yalnızca, finalde hikayenin gidişatı gereği, olması gereken bir rolü vardı , o bile izlemeye değer diyebilirim.

Başrol oyuncusu Jeong-hwa Eom’u ilk kez izledim. Performansını başarılı buldum.. Fakat kadını o kadar çok melankolik hale getirmişler ki, finalde bürünmesi gereken fizik ve ruh haline, neredeyse filmin başında büründürülmüştü. Gereksiz bir ayrıntı olabilir ama gözüme takıldı.

Tavsiye ederim.

Hikâye kısmında fazla elle tutulur bir yan yok aslında. Biraz haksızlık ederek söylüyorum belki de ama bana öyle geldi açıkçası. Fakat anlatım tarzı çok etkileyici olmuş. 1 saat 42 dakikalık süresi boyunca sürekli değişik şeyler göstererek sizi ayık tutmayı başarmışlar filmde. Bu değişik anlatış tarzına birde filmin çoğunda ortalıkta çıplak dolaşan Ricci’nin performansı eklenince izlenmesi zevkli bir film olmuş.

Filmde size sorgulatmak istedikleri bazı noktalar var. Mesela ben bunları size biraz saymak isterim, belki film hakkında biraz daha dikkat çekmeyi başarabilirim. Bazı rutinlerimiz var, mesela birileri gelmeden önce morgda, cenazecimiz sürekli bir iğne yapıyor cesetlere. Ya da filmdeki hareketlilikten kaynaklanarak; cesetler kaçacakları zaman adam neden kaçamayacaklarını bilmesine rağmen apar topar geri dönüyor. Ve belki de en çok sizi düşündürecek olan nokta; bir ceset; aynaya baktığı zaman kendini ceset olarak görebiliyor ama nasıl ”hoh” deyince aynaya buhar çıkartabiliyor?

Yukarıdakileri filmi sorgulamak için değil, lütfen yanlış anlaşılmasın sadece biraz daha ilgi uyandırmak için yaptım. Sonuçta sıradan bir filmden bahsetmediğimi yukarıda da söylemiştim. Bu tarz şeyler yaparak her daim seyircinin ilgisini açık tutarak filmden kopulmaması sağlanmış. Burada gerçek bir başarı var bence. Filmde neyin gerçek, neyin senaryo olduğunu anlamıyorsunuz. Güzeldi.

Oyuncu performansları gayet güzeldi. Suratını sanki bir duvara çarpmış ama hayatına o şekilde devam eden Justin Long’u beğeniyorum. Liam Neeson zaten son zamanlarda benim mutlaka izlenmesi gerektiğini düşündüğüm aktörler listemde ilk 3 de. Bu kadar soğuk bir karaktere ve role ancak bu adamı koyarsanız başarıya ulaşacaksınızdır. Çok çok yerinde ve doğru bir seçim olmuş. C.Ricci ise filmin daha öncede söylediğim gibi baş tacı olmuş, ya da onun gibi bir şey. Her ne kadar oyunculuk adına ortaya fazla bir şey koyduğunu söyleyeme semde, diğer ortaya koyduklarıyla başarılı gibi…

Psikolojik-Gerilim tarzında bir film olmuş. Sadece bir film olarak bakmazsak eğer aslında hayatın ne kadar anlamsız olduğunu ve bizlerin kendi yaşamlarımızı ne kadar basit olarak mahvettiğimiz felsefesine de dayandırmak istemişler. Kızla, cenazeci arasındaki son diyaloglarda bunu açıkça görebilirsiniz. Kız hayatından pişman ve nasıl düzelteceğini bildiği halde kendini mutsuz eden şeyleri yapmaya devam etmiş. Kısacası mutlu olmak için bir çaba göstermiyorsanız, o zaman ölmeye mahkûmsunuz arkadaşım gibilerinden bir sonuç çıkartırsam kendi adıma fazla yanlış olmaz. Son olarak bir diyalog vermek istiyorum ve yazıyı burada bitiriyorum.

İzlenmesi tavsiye edilen bir film benim adıma. Sinemalara gelir mi? Ne zaman gelir orasını bilemem ama yakaladığınız yerde izleyin.

Kadın: Neden ölüyoruz?

Adam: Hayati değerli kılabilmek için.

Uyuşturucu kullanan, uygunsuz hareket ederek ana ve babayı iplemeyen azgın ergenlerin ve gençlerin ailelerin rızasıyla gönderildiği bir çeşit rehabilitasyon kampının hikayesi anlatılıyor filmde. Gerçek hayattan esinlendiği belirtilen filmde aile yavrucuklarının rehabilitasyon kampında psikolojik tedavi, düzenli eğitim falan gördüğünü zannedip rahat rahat uyurlarken zavallılar ıssız adanın tekinde, askeri eğitim görerek, harıl harıl çalıştırılarak, taciz edilerek ve aç kalarak resmen analarından emdikleri sütü çıkarıyorlardır.

Adam olsunlar diye yollandıkları yerde hayatta kalmak için mücadeleye girişen gençlik, bakalım psikopat gardiyanlar, ruh hastası Norman Hail (merkezin sahibi), buraya niye geldiklerini unutup yeni gelenlere eziyet eden kıdemli gençlerle baş edebilecekler mi? Yüzme bilmeyenlerin yüzme yarışına sokulduğu, cinsel istismara uğrayanların taciz edildiği, soğukla, açlıkla, çalışmakla terbiye edildiği yere ne kadar dayanabileceklerdir.

Filmin baş rolünde Prison Break dizisinde Abruzzi rolünden tanıdığımız Peter Stormare, Mila Kunis ve Gregory Smith yer alıyor. Filmin IMDB puanı 5.9, yönetmen: Christian Duguay.

Aslında bu filmi kızıma izleterek biraz olsun haline şükür etmesini ve benim de onu böyle bir yere gönderme ihtimalime karşı daha dikkatli olmasını sağlamak gibi kötü niyetli düşüncelere girmiş olsam da sonra gençlerin kurtulmak için yaptığı şeyleri o da şimdiden bana yapar diye korku saldım içime.

Biraz daha gerilim katılabilirdi diye düşündüğüm film yine de konusuyla bile güzel geldi bana, bir izleyin yorumlayın efendim, ben sıkılmadan izledim.

13 Ağustos 2010 da vizyona girmesi hedeflenen The Expendables filminin kısa konusunda kahramanlarımız bir grup paralı askerlerdir ve Güney Amerika’da bir diktatörü düşürmek için tutulmuşlardır.

The Expendables filminin yazar ve senaryosu yukarıda belirttiğimiz gibi Sylvester Stallone’dır ancak senaryoda Dave Callaham’ın kitabından esinlenmiştir.
Filmin geniş kadrosunda ise şu isimler yer almakta; Sylvester Stallone, Jason Statham, Bruce Willis, Jet Li, Arnold Schwarzenegger, Mickey Rourke, Sandra Bullock, Dolph Lundgren, Danny Trejo, Steve Austin, Eric Roberts, Terry Crews, Charisma Carpenter, David Zayas, Gary Daniels, Lauren Jones, Giselle ıtié, Gino Galento, Jade Michael LaFont, Aaron Aguilera ve Alexander Asefa .

Filmi yakından takip etmek ve henüz netlik kazanmayan noktalarını ilerleyen zamanlarda orjinal sayfasından görmek isterseniz şuradan bakabilirsiniz.

İyi seyirler.

Devam ediyoruz… Film hakkında kendi görüşlerini paylaşmak isteyen UnjustLucifer arkadaşımızın yorumuna geçiyoruz;

(Teşekkür ederiz…)

Filmimizin konusu; İngiltere’de başbakanlık yapmış olan eski bir politikacı, anılarını yazması için bir yazarla anlaşır. Hayatını riske etmek pahasına, geçmişte sır gibi saklanan gerçekleri anlatmaya kararlıdır. Birde gazetecimiz vardır ki, bu hikâyeyi merak etmekte ve kendisi ilk ağızdan dinlemek istemektedir. Kendinden önce bu işi yapan gazetecinin başına gelenler acaba kendisinin de başına gelecek midir, yoksa araştırmacı-gazeteci rolüne soyunarak biraz daha heyecan mı arayacaktır?

Durağan bir senaryonun etkisinden kaynaklanan durağan bir film olarak göze çarpıyor ilk başlarda. İngiliz esintilerinin olduğu bir film izlenimi sunuyor bize, lakin güneşi bir kere bile göremedim. Filmin kendisinden bahsedecek olursak, tamamı durağan olan bu filmin ilk 35–40 dakikası gerçekten geçmek bilmiyor. Ama ondan sonra bir kıpırtı oluyor filmde. Sizde bir şeyler olacağı havasını alıyorsunuz. Bunun sadece basit bir başka ve onun hikâyesini yazmak isteyen gençten ibaret bir film olmadığı konusuna geliyorsunuz. İşte buradan sonra film kendini izlettirmeye başlıyor ve klasik tabirle sizi hafiften esir almaya başlıyor. Sizde bu sırada artık filmde ilerleyen sahnelerde neler olacak tarzından düşüncelere girmeye başlıyorsunuz yavaş yavaş. Başlarda ne kadar duran dediğiniz film, artık kendini bir an önce bitişe götürmek istermiş gibi davranıyor size.

Bir süre sonra zaten içinde aksiyon ve gizem varken, birden işin içine gerilim öğesi de dâhil oluyor ve artık kilitlenme durumuna geçiyorsunuz. Film biraz politika üstüne kurulu olduğundan ve politikaya biraz merakınız varsa (benim yok, anlamam) size daha ilgi çekici gelebilir. Amerikanın dünyayı nasıl kendi çapında bir sömürge haline getirdiğinden ve nasıl bunu ince ince işlediğini anlatıyor. Açık söylemek gerekiyorsa, film sonuna kadar size kendini hiç belli etmiyor ve aynı gizemi başarılı bir şekilde koruduklarını söyleyebilirim.

Polanski filmlerinin sonları her zaman ilgi çekicidir. Aynı şekilde her zaman savunduğum, kendime has bir tezim vardır. Bir film başlangıçta ne kadar ilgi çekici olsun, ne kadar süper olursa olsun ama sonunu eğer getiremiyorsanız, o son sanki pazardan kilosu 2TL’ye alınmış havası yaratıyorsa sizde hiçbir şeye benzemez. Ama işte burada öyle olmuyor. Filmi inanılmaz bir şekilde bitirmekle kalmamışlar, aklınıza kazınmasına neden olmuşlar. Her şeyin bittiği anda yani filmin sonunda tamamen ters köşeye yatıyorsunuz ve o dudaklardan bir ”oha” kelimesinin çıkışına şahit oluyorsunuz.

Biraz oyunculara değinmek gerekiyor sanırsam. McGregor ve Brosnan çok sağlam oynamışlar. Başrolde olmasına rağmen, McGregor’un performansı, Brosnan’ı resmen bir köşeye atmış ve film boyunca onu oraya gömmüş. Çok üstün bir karakter çizmişler gibi duruyor ve aynı zamanda böyle bir durumun üstesinden gelmekte basit değildir. Tam bir gazeteci havasını bize yansıtmışlar. Güzeldi.

Sonuç olarak; aranan film modeli budur benim için. Her ne kadar üst-üst seviye olmasa bile güzel bir film olarak arşivime ekleyeceğim. Soğuk renklerin hâkimiyeti sayesinde kasvetli bir film olan, kurgusu mükemmele yakın olan ve kendi üstünde hata aratmayan bir film. Siz filmdeki olayı takip etmek isterken ve acaba sonunda neler olacak diye düşünürken bir anda filmin sonuna geldiğinizi anlıyorsunuz. Bir çırpıda bitivermiş film ve sonunda yaşadığınız inanılmaz haz duygusu gibisi yoktur. Son zamanlarda izlediğim ki son zamanlarda baya bir film izledim; en güzel ve en sağlam duran filmi. Bir yerde okuduğuma göre Türkiye ye geliş tarihi 2011 olarak yazıyordu. Bilmiyorum ne kadarı doğru ya da doğrulanmıştır ama siz bu filmi mutlaka izleyin.

Not verme konusunda biraz bonkör olacağım ama bunun yönetmenle ya da oyuncularla alakası yok. Filmin bana ne kattı, bütün meseledir.10/8.0 iyidir. Başarılı bir yapım, hatta 2010’un en iyilerinden biri. Bu filme kefil olurum.

Dae-jin, ho-jin’den farklı olarak daha gamsız, aşk’ı reddeden, otomobil yarışı tutkusu ağır basan bir adamdır. Ho-jin, her ne kadar bu tutkusundan vazgeçmesini istese de, dae-jin bildiğini okur. Dae-jin’in büyük yarışı için büyük heyecanı vardır ve Ho-jin bu yarışa karşı da olsa kardeşinin yanında olmak için yarış alanına doğru yola koyulur. İşte tam o esnada, trajik bir kaza her ikisinide, farklı yerlerde komaya sokar. İki kardeş komada bilinçsizce yatarken, Dae-jin komadan daha erken uyanır. Fakat bu kez de kendisinin Ho-Jin olduğunu iddia etmeye başlar. Dae-jin’in komadan uyanmasına sevinmek bir yana, Ho-jin olduğunu iddia ederek bunda ısrarcı olması Eun-soo’nun daha da zor durumda kalmasına neden olur. Çünkü, Ho-jin’in ruhunun içinde olduğunu, hatta konuşurken aslında dae-jin olarak değil , Ho-jin olarak konuştuğunu söylemektedir.

Filmin kurgusu beni çok etkiledi.Özellikle, Dae-jin’in umutsuzca abisi Ho-jin olduğunda ısrar etmesi, abisinin eşi Eunsoo’ya bunu ispatlayabilmek için çırpınması, Eunsoo’nun inanmakla reddetmek arasında çektiği acı. Bir yandan kocasını hastenede koma halinde yatarken ziyaret etmesi, diğer yandan eve döndüğünde kocası oldugunu iddia eden kayınbiraderi ile fikren mücadele etmesi, kesinlikle başarılı bir kurgu olmuş. Finale kadar eunsoo’nun vereceği karar, alacaği tavır ne olacak diye bekledim. Beklediğime de değdi. Zira, gercekten vurucu bir son hazırlamış senarist.

Kesinlikle tavsiye ederim.

Bir cenaze evini yöneten bir adamla ölümle yaşam arası gidip gelen bir öğretmenin hikayesini anlatan filmde gerçekten cenaze yöneticisi rolüne çok yakıştırdım Liam Neeson, zaten onu koşarken, kaçarken, aksiyonla asla hayal edemiyorum, o sakin sahnelerde oynamalı. Filmin kadın oyuncusu ise koca gözleri ve kafasıyla bana Bratz bebeklerini anımsatan Christina Ricci var kendisini Monster filminde oldukça itici bulmuştum ama neyse demek ki rolünü iyi oynamış :D

Film 2009 yapımı ve bazı sahnelerinde gerçekten insan of ya biz de bir gün öleceğiz diye daha çok düşünüyor. Filmde sürekli kız ölü mü? yaşıyor mu? Adam psikolojik sorunlu mu yoksa gerçekten ölülerle konuşabiliyor mu diye sorular sorabiliyor insan, ayrıca sonu bile oldukça ilginç. Fazla aksiyonlu olmasa da psikolojik gerilim sevenler izlesin derim, içim bayılır derseniz o başka, şahsen ben başrol oyuncusu hatırına izledim, iyiki de izlemişim diyorum.

Yönetmen: Agnieszka Wojtowicz-vosloo
Müzik: Paul Haslinger

Ölen arkadaşının Harrison Hill ile yasak ilişkisi olduğunu öğrenen Rowena, şüphelendiği Harrison Hill’i zaafından faydalanarak yakalama peşindedir. Bunun için teknoloji kurdu olan meslektaşı Miles Haley’in de (Gıovanni Ribisi) yardımıyla; Grace’in ortaya çıkarttıkları e-postaları ile Harison Hill’e şantaj yaptığını öğrenir. Katilin Harison Hill olduğu konusunda artan şüpheleri bu şantaj ile alakalıdır. Harison Hill’in patron olduğu şirketlerden birinde Katherine kimliği ile işe başlar daha sonra da Veronica adı ile Harison Hill’e sanal sevgili olarak ulaşır.Tek şüpheli Harison Hill iken, Rowena iki şüpheli isme daha ulaşır. Bunlardan biri kendisine cinayetin çözümü için elinden geldiğince yardımcı olan iş arkadaşı Miles Haley’dir çünkü Grace ile çok uygunsuz fotoğraflar eline geçmiştir, diğer kişi ise; kendisini Grace ile aldatan Rowena’nın eski nişanlısı Cameron(Gary Dourdan)dır.
Kafası karışan Rowena neye inanacağını şaşırmış durumdadır.

Oturup rahat rahat seyredin, çünkü cinayeti çözmeniz için önünüzde kocaman bir 100 dakika var… Neyin ne olduğu son dakikalarda anlaşılacak. İlk kez izleme şansı bulduğum Gıovanni Ribisi’nin etkileyici performansı için de izlemeye değer :)

James Foley’in yönettiği filmin başarılı senaryosu; Todd Komarnicki ve Jon Bokenkamp’ a ait.

İyi seyirler!

Simon, tehlikeli bir trafik kazası geçirir ve gözlerini hastanede açtığında geçmişinden iki senenin zihnini terketmiş olduğunu farkeder. Tanımadığı bir kadınla evlidir, erkek kardeşi bilmediği bir şekilde öldürülmüştür ve genç adam sevdiği bir başka kadın olduğunu öğrenir. Kime, neye inanacağını şaşırmış bir haldeyken, kendini bu kayıp zamanın öncesinde bulur ve kaybettiği süre içinde neler olup bittiği yavaş yavaş çözülür..

Sıkıca sarılıp düzgünce açılan bir film var karşımızda. Seyircisini fazla yormadan merakını ayakta tutmayı başarıyor. Yalnız zamanda geçiş için kullandıkları yöntem -özellikle  Simon’un bunu zorladığı sahnede iyice açığa çıkıyor bu- çok basitçe kurgulanmıştı. Bir de geçmişe gittiğinizde bir şeylere müdahale edip edemeyeceğiniz konusu var ki, Lost’ta bunu gözümüze soka soka kalıplaştırdıklarından olacak bu filmdeki önermeler çok da ilginç gelmedi bana. Daha fazlasını yazıp filmin sonunu anlatmayayım isterseniz.

Öncesinde benzerlerini izlemediyseniz (ki bu çok düşük bir ihtimal tabii) “İçimdeki Ben” başlangıç adına iyi bir seçim olabilir. Güzel film.

Babasını zaten hiç tanıyamadımız Jean Baptiste yetimhaneye yerleştirilir. Buradaki diğer çocuklar tarafından onun farklı olduğu hissedilir. Bu nedenle de pek sevilmez. Evet gerçekten çok farklı bir çocuktur o. Tüm dünyası kokulardır. 6 yaşına geldiğinde hala konuşamayan J,B metrelerce uzaklıktaki kokuları bile tanımaktadır.. Koklamak onun için büyük bir saplantı haline gelir. Bunun yanında bazı insani duygulardan yoksundur.
13 yaşında deri işleme atölyesine köle olarak satılır. Çok zor şartlara sahip bu yerde en fazla 6 sene yaşabilen diğer insanların aksine Jean uzun yıllar sadık ve çalışkan bir işçi olarak çalışır. Duyduğu her yeni koku onda müthiş bir haz uyandırır. Bu haz onu istemeden genç bir kızın katili yapar. Ellerinin arasında kalan cansız bedenden onu peşine sürükleyen o baş döndürücü koku yoktur artık. Kokuları kalıcı kılmanın bir yolunu aramaya karar verir. Bu yolculuğunda kendi kokusunun olmadığını farketmesiyle beraber doğumundan beri üzerine sinen “lanet”i de anlar.. Fransa’nın en pis kokan kasabasında dünyaya gelmiştir, kokusu olmadığı için insanların onu benimsemediği, kabullenmediği bu yüzden de sefil bir hayata mahkum olduğu izlenimini çıkarır. Kendine has bir koku yaparak insanlar arasındaki yerini almaya çalışır. Bunun içinde güzel kokan kadınlara ihtiyacı vardır, ve onların bedenlerine..

Filmi yüzeysel izlerseniz yada içecek bir şeyler almak için kalkıp da filmin ilk dakikalarını kaçırsanız sonu size son derece saçma gelecektir. Bu notumu da ekledikten sonra çok konuşmuş olmanın verdiği mahcubiyetle önünüzde saygıyla eğilip huzurlarınızdan ayrılıyorum efenim.

Yönetmen : Tom Tykwer
Senaryo : Andrew Bikrin,Bernd Eichinger
Oyuncular : Ben Whishaw,Dustin Hoffman.Alan Rickman.Rachel Hurd-Wood(..Ve Tanrı Kadını Yarattı),Gonzalo Cunill
Süre : 147 dk
Yapımcı Firma : Constantin Film Production

Buluşma yerine büyük heyecanla giden Dedektif ( Woo-seong Kam) karşılaştığı manzara karşısında kendisini kaybeder. Buluşmak üzere sözleştikleri yerde olmayan kızı ve eşi; bir cafe tuvaletinde öldürülmüştür.

Özellikle o sahne de ağlamamak için çok zor tuttum kendimi. Eşine ve kızına kavuşmanın çılgın heyecanıyla buluşma yerine koşan dedektifin, o manzara karşısında “yaptığı şey”i izlemelisiniz.

Film genel hatlarıyla beğenilebilecek ve izlenebilecek bir film.

Birçoğumuz bu savaş hakkında belki de filmler sayesinde bilgi sahibi olduk. Ben bu konuda filmlerin özel bir yeri olduğunu düşünenlerdenim açıkçası. Fakat ilk başlarda çoğu film birer kahramanlık öyküsünden başka bir şey değildi. Amerikan ordusu Irak’a girer. Bir iki düzenleme yapar. Birkaç düşman öldürür. Kafasına göre istediğini yapar. Ve biz bunların tümünü hayranlıkla izleriz. “Vay be ne film, ne kahraman adamlar, insanları ne kadar düşünüyorlar, demokrasi için hayatlarını tehlikeye atıyorlar” falan deriz. İstenen de bu belki.

Fakat gittikçe bu düşünceyi yıkan filmler yapılıyor artık kanımca. Olaya daha objektif, daha aklı başında yaklaşan filmler yapılmaya başlandı. Aslında bu temada birçok film var ama aklıma ilk gelenlerden mesela Tanrının Vadisinde filminde, yapılanları bir babanın gözünden izledik. Oğlunu kaybeden acılı baba bir sorumlu ararken yapılan yanlışlara tanık olur ve ”evet yanlış yapmışız.” der. Veya Yeşil Bölge filminde sözde kimyasal silahları ararken aslında bütün bunların birer göstermelik sebepten başka bir şey olmadığını anlayan askerleri izledik. Ya da Oscar ödüllerine damgasını vuran Ölümcül Tuzakta, Tanrının Vadisinde filminde olduğu gibi Irak’taki Amerikan askerlerinin yaşadıkları travmalara şahit olduk. Askerler aldıkları eğitimler sonucu birçok yeti kazanırken birçok insani duygularını da kaybediyorlar. Ve öldürdükçe farklı varlıklara dönüşüyorlar. Bütün bunlar onlarda travmalara sebep oluyor. Filmler her ne kadar doğru noktalara temas etseler de kendi bakış açılarından bunu yaptıkları için biz sadece Amerikalıların orada neler yaşadığını görüyoruz. Yani onlar öldürdükleri için travma geçiriyorlar ve biz bunları dram tadında seyrederken biri de çıkıp “ya bunlar tamam da, öldürülenler ne halde, onlara ne oluyor” demiyor. Objektif ama tek taraflı. (Ki bu ne kadar objektifse artık)

İşte Jarhead filmi de bu konuyu kendisine ağırlık merkezi kabul etmiş bir psikolojik-dram filmi. Her ne kadar savaş filmi gibi dursa da öyle değil bence. Bir tabur askerin aldıkları eğitimler sonucu götürüldükleri çöldeki hayatlarını izliyoruz iki saat boyunca. Yaşadıkları drama ortak oluyoruz(!) Çoğunun psikoloijleri bozuluyor, dengeleri altüst oluyor, birbirlerini öldürecek hale geliyorlar. Ailelerinden çok nadir haber alabilen askerler, bu özlemi nasıl bastıracaklarını düşünürken bir yandan da sevdikleri kişileri başkalarına kaptırdıklarını düşünmekten de kendilerini alamyorlar ve nitekim de birçoğu kaptırıyor da. Tek istedikleri artık gerçek bir savaş olan bu askerler bir anlamda ölüm makinelerine dönüşüyor. Bir insanı öldürmekten başka bir şey düşünemez hale geliyorlar.

Yer yer Full Metal Jacket’i anımsatan bu Sam Mendes filmi, başrol oyuncusu Jake Gyllenhaal’in de en başarılı performanslarından birini izleme şansını sunuyor bize. Jarhead ismi de filmde askerlerin saç stilini anımsatan reçel kafa anlamına geliyor. Savaş isteyen asker psikolojisini anlatan Jarhead izleyenler için farklı bir deneyim olabilir.İyi seyirler…

Baştan sona merakla izlenesi bir film olan “Murder By Numbers” gerilim tarzında olup 120 dakikadır.

Erkek gibi kadın diyebileceğimiz Cassie’nin geçmişte yaşadığı o unutulmaz ve acı olay; durumu kişiselleştirme riski yaratsa da böyle inatçı ve hırslı bir karakter için Sandra Bullock biçilmiş kaftan.

Barbet Schroeder’ın yönettiği, Tony Gayton ‘un senaryosunu yazdığı filmde ben en çok bu iki üniversite öğrencisinin aynı anda sorgulandığı sahneden etkilendim.

Justin kusursuz cinayeti hesaplarken ya da “kusursuz cinayet” oyununu oynarken; zekanın, cinayetleri çözmek için de kullanılabileceğini ihtimaller arasına almamıştı.

Peki, onları ele veren neydi?

Aksiyon, gerilim, şuç, ceza ve güzel bir kadın Angelina Jolie. Sıkı bir kovalamaca, önceden düşünülmüş hamleler ve cesaret isteyen bir karmaşanın içinde kaybolmadan hedefe ulaşabilmek. İftira sonucu köstebek pozisyonunda olan çekici ajanımız Evelyn Salt’ın (Angelina Jolie) başı oldukça derttedir ve bu suçlamadan anca kendi kurallarıyla kurtulabilecektir. Bunu yaparken aynı zamanda eşinide korumak zorunda kalan Evelyn Salt kendini temize çıkartmaya çalışacaktır.

Albenisi fazla olan Salt filminin klasik bir senaryonun dışına çıkmadan tamamen ticari amaçlı bir film olduğunu düşünüyorum. Angelina Jolie ve teknoloji en iyi silahlardan birisi olsa gerek. Bunun dışında Angelina Jolie’nin hayranlarının avantajı, kendisini sarışın ve kumral halde görme şansları olacak.

Salt filminin yönetmeni Phillip Noyce, senaryosu Brian Helgeland ve Kurt Wimmer (Kitap). Salt filminin oyuncu kadrosunda ise Angelina Jolie,Liev Schreiber,Chiwetel Ejiofor,Towanda Underdue ve Gaius Charles isimleri yer almakta.

İyi seyirler…

Lisbeth Salander (Noomi Rapace), dünyevi karanlığı paylaşan bireylerden yalnızca biri. Babasının annesine olan tacizleri, tecavüzleri ve şiddeti bir gün dayanılamaz hale geldiğinde, onu benzin döküp yakmaya çalışarak geleceğini gölgeye bırakıyor. Akıl almaz yasadışı bir örgütün üyesi olan babası, Lisbeth’in 12 yaşında akıl hastanesine kaldırılmasını sağlar ve tacizci bir doktorun eline bırakır.

Yılları üstünden nasıl attığını bilemediğiniz ejderha dövmeli kız, hayata isyankar bir bakış açısıyla yaklaşır haldedir. Bunu makyajı ve giyim tarzıyla çekinmeden dışarı yansıtıyor. Ama dışarı yansıtmayı sevmediği iç dünyasında çok zeki biridir. Başarısını bilgisayar hackleme üzerinde yıldızlandırıp hayatını kazanırken hiç tahmin edemeyeceği bir soruşturmanın içinde bulur kendini. Mikael Blomkvist (Michael Nyqvist) adlı yazar bu soruşturmada Lisbeth’in yardımı için onun kapısına kadar gider.

Blomkvist ise idalist bir yazar olup Millenium adlı bir dergide yöneticilik yapmaktadır. Dergi büyük ve gizli yolsuzlukları, düzenbazlıkları, sahtecilikleri açığa çıkarıp insanların ilgisini çekmektedir. Dört kişilik bir ekipten oluşan dergi, her türlü gizlenmeye çalışan bilgiyi açığa çıkarmak için tek vücut olarak çalışıyor. Bunu yaparken de tüm tehditlere göğüs germek zorunda kalıyorlar. Kimi sağ kalmayı başaramıyor.

Soruşturmanın ne olduğunu ve nasıl çözüldüğünü anlatıp film hakkında ipucu vermek istemiyorum. Zaten Lisbeth’in hayatı bu filmle sona ermiyor. Film, Stieg Larsson adlı İsveçli bir yazarın üçleme romanlarından İsviçre’nin beyaz perdesine yansıtılmıştı. Serüven ilk olarak The Girl With The Dragon Tattoo (Ejderha Dövmeli Kız) filmi ile başlıyor, ardından The Girl Who Played with The Fire ve The Girl Who Kicked Hornet’s Nest serileri ile de son buluyor. Aslında film dördüncü ile devam ettirilebilirdi, fakat yazar üç romanını dahi bastıramadan vefat ediyor. Ne yazık ki yakaladığı bu başarıya tanıklık edememiş. 2009 yılında üçlemeyle sinemayla buluşan filmler, kitleler tarafından büyük bir beğeni kazandı. İlk filmlerinde 4 ödül kazanarak bu başarıyı taçlandıran ekibin yönetmeni Niels Arden Oplev. Devam filmlerinde ise aynı yönetmen görev almamış. Bu da demek oluyor ki devamlarının aksine farklı bir yönetmenin tadına bakacaksınız.

Lisbeth’in imajı ve oyunculuğu izlenmeye değer. Biseksüel bir hatun olması sanırım izleyip yorumladığım filmlerin çoğunun ortak noktalarından biri. Bilerek seçmiyorum, tamamen tesadüf :) Demek ki ‘farklı’ bakış açısına sahip olan ve sıradanlığı takip etmeyen filmler daha ilgi çekici oluyor. Gelecekte ne olacağını tahmin edebileceğiniz filmin aynı zamanda kitapları da mevcut, daha çok detaya inebilmek için onlara göz atabilirsiniz. Mesela ben hala neden ejderha dövmesi yaptırdığını bilmiyorum, bu yüzden kitaplarda bu sorunun cevabını arayacağım. Belki de cevabı yoktur…

Sevgiler.

Süreyi başlattıktan sonra giden gözcünün ardından,adaylar masalarının üzerindeki sınav kağıtlarının numaraları yazması haricinde tamamen boş olduğunu farkederler. İlk şoku atlattıktan sonra sorunun ne olduğunu araştırmaya başlamalarıyla bu kapalı oda bilmecesi yavaş yavaş çözülerek hikaye devam eder..

Filmin başında görüşme için hazırlandıklarını gördüğümüz kısa anları saymazsak, tamamı tek mekanda geçen bir film olarak “Exam” benzerleri içinde kalitesiyle dikkat çeken bir yapım. Ritmik bir şekilde iniş çıkışlar yapan psikolojik gerilim atmosferi, izleyicinin heyecan ve merakını ayakta tutmayı başarırken, “O filmi ben filanca dakikada çözmüştüm.” benzeri egosantrik söylemlerden de hoşlanıyorsanız biraz daha dikkat kesilmeniz yeterli oluyor.

Küp ve Testere gibi klostrofobik etkili filmlerden, kurbanların adaylara dönüşmesi ve odadan çıkışın elenme şartına bağlı olarak serbest olmasıyla ayrılan “Sınav”, aslında bir vahşet filmi olmadığını söylüyor bize. Sona geldiğimizde herşeyin (senaryoya göre) makul bir izahı olması, dördü erkek dördü kadın adayların her birine konumlarına uygun olarak takılan lakaplar, bu zor denemede açığa çıkan gerçek karakterler bu tarz filmlerde görmeye alıştığımız öğeler olsa da film, sağlam kurgusu ve iyi oyuncularıyla ayrıcalığını kanıtlıyor.

Jimi Mistry’nin aksanına ve mimiklerine bir parantez açarsak, küstah ve atak görünümünün arkasında bir korkağı besleyen Kahverengi rolünde gayet başarılıydı. Keza Adar Beck, çok şey biliyor görünen asab bozucu psikolog olarak kutuda yerini alırken, Luke Malby hırslarını kontrol edemeyen grup lideri Beyaz kıyafetinde iyi iş çıkarıyordu.

Simon Garrity’nin hikayesinden, Stuart Hazeldine’in yazıp yönettiği İngiliz yapımı “Exam”,beklentilerinizi boşa çıkarmayan türden, film izlerken zihnini yormayı sevenler için birebir, kaliteli bir oyun niteliğinde. Zekice tasarlanmış bu filmi mutlaka izleyin.

Yargıç , o bilgi ile ilgilenmese ve bu bilgilerin tamamen tesadüf olduğunu düşünse de; karısının öldürülmesi ve o sıralarda karısını öldürmekle suçlanan Profesor Ki-chul Sohn’un da davasının sürmesi arasında bir bağlantı oluşmaya başlar. Gazeteci ve tutuklu olarak yargılanan Profesor’un iddialarına her ne kadar inanmayı reddetse de, bir süre sonra bu bağlantıları incelerken bulur kendini.
Bağlantı; 30 yıl önce, kendisi ile aynı tarihte En genç Yargıç olarak atanan Han Sang Jun’un, genç yargıç Seok-hyeon Kim (Jin-hee Ji) ile benzer bir hayat yaşaması, karısının öldürülmesi ve dahası ile ilgilidir.

Film kesinlikle 2010′un harika yapımlarından biri. Heyecan hiç duraksamadan sürerken, izleyici olarak kendi “katil kim” seçiminizi yapıp, tam bir dedektif oluyorsunuz diyebilirim. Üstelik, filmin kurgusu o kadar başarılı olmuş ki, finale kadar nefessiz izlediğiniz her sahnenin, her sorunun cevabını alip tokat üzerine tokat yiyorsunuz. Ve ayrıca, “işte final geldi” dediğiniz an; aslında sağlam bir tokatla “bambaşka bir final”e hazırlandığınızı anlıiyorsunuz.

Seok-hyeon Kim rolünde; Ru guo · Ai ( Perhaps Love) [2005]; Spring Days (Bom Nal) [2005] yapımlarıyla hatırlayacağımız Jin-hee Ji var. Özellikle, Boom nal dizisini halen izliyor olmamın da verdiği bir şansa sahip oldum. Çünkü dizideki performansını , Parallel Life filmiyle kesinlikle 5′e katlamış bir oyuncu olduğunu gördüm.

Filmde beni elbetteki “final” kadar etkileyen sahneler vardı. Heyecan ve gerilim dozu yüksek türde bir film olmasının yanı sıra, gerçek hayat ile olan kurgu bağlantıları ( Abraham Lincoln ve J.Kenedy’nin ölümleri arasındaki müthiş paralellik örneğin) kesinlikle filmin başarısında büyük katkı payı olan faktörler.
Kore sineması, 2010′da gerçek anlamda Hollywood’u katlaya katlaya giriş yapmış bir sektor diyebilirim.

Bu film kaçmaz…

Efendim, Alacakaranlık Efsanesi: Tutulma (The Twilight Saga: Eclipse) filminde Bella, herzamanki gibi tehlike altındadır. Bir yandan hayatta kalma mücadelesi verirken, bir yandan da Edward ve Jacob arasında seçim yapmak zorunda kalacaktır. İki aşık ayrı ırkın Bella’yı kazanmak için herşeyi yapabileceği aşıkardır. Bu aşk kapışmasının sonucunda vampir ve kurtadamlar arasındaki yüzyıllardır süre gelen şavaşı tetikleyeceğide gerçeğide ortadadır. Mezuniyet yaklaşmakta, Bella’nın kafasında birbirinden çelişkili ve tehlikeli cevabı olmayan sorular vardır. En önemliside ölüm yada yaşam.

Yönetmenliğini David Slade’in yaptığı filmin senaryosu Stephenie Meyer (+Kitap) ve Melissa Rosenberg yer almakta. Yapımcı Karen Rosenfelt, Wyck Godfrey, Greg Mooradian ve Mark Morgan. Dağıtımı ise Tiglon üstlenmekte.
Alacakaranlık Efsanesi: Tutulma (The Twilight Saga: Eclipse) filminin geniş kadrosu;
Robert Pattinson, Kristen Stewart, Ashley Greene, Taylor Lautner, Dakota Fanning, Kellan Lutz, Jackson Rathbone, Nikki Reed, Anna Kendrick, Peter Facinelli, Elizabeth Reaser, Billy Burke, Michael Sheen, Jodelle Ferland, Cameron Bright, Alex Meraz, Michael Welch, Kirsten Prout, Charlie Bewley, Xavier Samuel, Justin Chon, Gil Birmingham, Bronson Pelletier, Sarah Clarke, Daniel Cudmore, Christopher Heyerdahl, Chaske Spencer, Kiowa Gordon, Jack Huston, Tinsel Korey, Tyson Houseman, Catalina Sandino Moreno, Booboo Stewart, Julia Jones, Sabrina Frank, Monique Ganderton, Jamie Campbell Bower, Luisana Lopilato, Bryce Dallas Howard ve Christian Serratos.

İyi seyirler.

Fragman-2

Haneke’nin on yıl aradan sonra bu kez Amerika’da çektiği bu filmin ilkini izlemedim ancak ilkinin de en az ikincisi kadar sinir bozucu olduğunu söyleyebilirim. (nerden biliyorum sağdan soldan tabiki ,1997 yapımı olan çok daha güzelmiş)
Anne,baba ve çocuktan oluşan zengin bir çekirdek aile çıkıyor öncelikle karşımıza (bir de köpekleri var o da oldukça kibar ) tatile gelen bu burjuvazi aile klasik müzik dinleyerek,yelken ve golf sporları ile ilgilenmektedir, eh böyle kibar ve zengin aileye böyle kibar katiller :D

Bundan kelli kapıya gelip bir tutam tuz, bir çimdik un isteyen komşuya güveni sarsan bir başlangıç yapıyor yönetmen öncelikle, varsa dört yumurta verir misiniz diye gelen bembeyaz giyinmiş temiz yüzlü genç ve sonradan peydahlanan ikizi mi, değil mi anlaşılamayan başka bir genç sebepsiz, manasız, hakaretsiz oldukça usturuplu bir şekilde ailenin analarından emdikleri sütü burunlarından getirmeye başlıyorlar.Aile ile bir oyun oynamaya başlayan bu iki manyak arada bizlere dönerek bizi de oyuna dahil etmeye çalışıyorlarsa da muhtemelen seyirci o anda hem onlara hem ellerine geçen bazı kurtulma fırsatlarını değerlendiremeyen aile fertlerine ana avrat küfür etmekle meşgul oluyorlardır. İşin garibi bu gençler bu aileye (sadece bunlara değil komşuları da halletmişler öncesinde) neden bu şiddeti uyguluyorlar o anlaşılamıyor ve neden bunları yaparken nezaketi hiç elden bırakmıyorlar, herşeyi rica ile uygulayan gençler kötü adam imajına da hiç uymuyorlar.

Film baştan sona sıradışı (bir kere en başta klasik müzik dinleyerek yol alan ailenin duymadığı bizim duyduğumuz sert metal şarkı onların toz pembe hayatının az sonra beter olacağının göstergesi) Karşılarına eninde sonunda kendilerini öldüreceklerini gayet kibar bir dille anlatan ve kazansalar da kaybetseler de ölecekleri bir oyunla çıkan gençlerden kurtuldukları anda bile apışıp kalan, tam neyse hiç olmazsa birinden biri kurtulacak dediğimiz anda bile süprizlerle insanı çileden çıkaran aile , golf sopası, yumurta, poşet, kumanda televizyon gibi şiddet içeren filmlerde fazla kullanıldığını görmediğimiz objelerle şiddet saçan gençler kısacası psikolojik şiddet görmek isteyenler için ideal olan bu filmi kaçırmasınlar ama tercihleri 1997 yapımı Funny Games olsun, hatta bir zahmet onu burada paylaşsınlar.

Bu arada Haneke kumandayı geri sararak kafama göre takılırım mesajını da vermiş bizlere :D

Film sanal alemin ne kadar ktipiyoz bir durum için kullanıldığının, basit bir örneği. Çoğunlukla sosyal hayatın içinde kendine yer edinememiş kişilerin, ego tatmini, güç gösterisi gibi dürtülerini doyurduğu ortam olmasının yanı sıra, sosyopat kişilerin de ekran arkasındakı ruh hallerini göz önüne serebilmeye çalışmış.

Çok muhteşem bir film olmasa bile, korku-gerilim türünü sevdiğim için izledim. Ayrıca, 3 dads 1 mom ; Delightful Girl Choon Hyang dizilerindeki yakışıklı velette gayet iyi performans sergilemişti.

Jae Hee için izlenir..Finale doğru gerilim had safhadaydı bana göre…

Film kısaca, Üvey babası tarafından akıl hastanesine kapatılan genç bir kızın kaçış planı olarak başka bir evrene geçip kendisini buradan kurtarmanın planını yapacaktır.

Kadroda birbirinden güzel aktristlerin oluşu filme bir hayli reklam ve albeni kazandırmış olduğu ortada. Senaryo hakkında açıklayıcı bir bilgi verilmemesine rağmen büyük ilgi toplayan Sucker Punch
adlı film Aksiyon, Fantastik, Gerilim ve Gizem türünde seyretmekte. Amerika’da 25 Aralık 2010 da vizyona girecek olan filmin ülkemizde 2011 de yayınlanması bekleniyor.

Şehre gelen George Clooney ile tanışmak için yola çıkan ama başına gelmedik kalmayan bayan kahramanımıza insan ah be canım, koskoca George Clooney ile tanışmak istiyorsun, gecenin bir vakti kafan iyi bir şekilde (kahramanımız bir partide bir kaç kadeh içtikten sonra metroya gidiyor ) metroda ne işin var, bin bir taksiye hadi paran olmasa neyse (kız daha sonra evsiz Jimmy’e sadece güvenlik kulübesini göstersin diye arka arkaya 50 şer sterlin verdiği için onun parasız olmadığını anlıyoruz, sen üç kuruş taksi parası vermemek için metrolara gidersen böyle elli elli gider paraların diye de söyleniyoruz) dememek için kendini zor tutuyor. Hayranı olduğu aktörün yanına gitmek için gece yarısı metro istasyonuna giden ve uyuyakalan Kate’nin kilitli kaldığı istasyonda kanlı bir katil tarafından av haline getirilmesi ve gelişen gerilimli anlardan ibaret bu filmde topu topu bir kaç kişi rol alıyor.

Film klostrofobisi olanları gerçek anlamda sıkabilir, zaten tüneller ve kanalizasyonda geçen filmlere bir de karanlık eklenince insan ister istemez daralabiliyor, 2004 yapımı film izlenince bundan sonra bunun devamı da yapılır, bu mutant katil nasıl bu hale gelmiş, başka kimleri katletmiş de farelere yedirmiş başka bir filmde anlatılır diye beklenmiş olsa da nedense filmin devamı getirilmemiş.

Franka Potente’nin başrollerde oynadığı film IMDB’den 5.5 puan almış, Filmin yönetmeni Christopher Smith.

Biri kaçsın diğeri kovalasın, göz gözü görmesin, çığlıklar uçuşsun diyenlere gelsin:Dehşet Tüneli.

Her emekli ve hayatının yogun bir dönemden geçtiğini kabullenen, akabinde çalışmadan duramayacağını anladığında hemen onu o yalnızlıktan kurtaracak bir meşgale arayan insan gibi o da kendi yolunu seçer ve bu aydınlanamamış cinayetin romanını kaleme almaya başlar. Yıllar sonra bile platonik olarak aşık olduğu kadınla görüşmekte; yazdığı romanın taslaklarını ona okutmakta ve fikir almaktadır.

Romanıyla birlikte, cinayeti seneler sonra yeniden kendi içinde , ama bu kez “yetkisi olmadan” didiklerken bulur kendini. Karakteristik  özellikleri arasında bulunan “inat” sayesinde, hem romanı yazmaya hem de cinayeti en baştan araştırmaya devam eder yaşlı kurt.

Fransa, İspanya ve daha sayabileceğim birkaç ülkenin yapımlarını izlemekten pek haz almam. Ancak filmin ödüllerle taçlandırılmış bir kurgusu olmasına dayanamadım diyebilirim. İyi ki de dayanamamışım. Film baştan sona, kesinlikle sizi içine çeken , çoğu zaman loş, puslu, taşlaşmış(!) bir atmosfere sahip olsa da; senaryonun eski ve günümüz arasındaki sağlam kurduğu bağ sayesinde, kesinlikle kendinizi dışlanmış hissedemiyorsunuz. Aksine filmi izlerken, bir sonraki sahneyi, hatta Benjamin’in dudaklarından dökülecek “ilan-ı aşk” tıradlarını bekler halde bakıyorsunuz ekrana.

Biraz uzunca işlenmiş bir film olduğundan, zaman zaman ağırlaştığını zannetse de izleyici, aslında, hemen akabinde geçmiş-gelecek bağlantısını devreye sokan sahneler sayesinde kendinize geliyorsunuz.

Filmi finalinde ise; başından sonuna kadar izlediğiniz her şeyin yanıtını bulmakla kalmıyor, acımtrak bir rahatlama duyuyorsunuz zihninizde.

Özellikle, adalet arayışı içinde geçen bu tip senaryolarda, izleyici, kesinlikle tatmin olmayı ve insan doğası gereği adaleti bekliyor olduğundan, çok beklentili değildim başlarda. “Off, keşke söyle olmasaydı, böyle olabilseydi” gibi bir fikir kalmadı aklimda. Kesinlikle izleyici olarak , beni ve izleme duygumu doyurmuş bir filmdir kendisi.

En İyi Yabancı Film Oscar’ı alan THE SECRET IN THEIR EYES / GÖZLERİNDEKİ SIR, dünya çapındaki birçok festivalden de bol ödülle döndü ve IMDB top 250 listesinde yerini aldı ..

İlk filmi nazokiraze yorumlamıştı: buyrun burdan yakın benim yorumumu okumadan önce.

İkinci filmde EVP teknolojisi bakıyoruz ki bir hayli gelişmiş. Artık ölüler manyetik ses ve televizyon ile iletişim kurmayı bırakıp bildiğiniz görünür olmaya başladılar. Muhtemelen her yerde elektrik olduğundan dolayı bu imkanları kullanarak görünür olduklarını algılamamızı bekliyorlar ama filmde birçok mantıksız olayın gerçekleştiğini söylemek gerek. Hayır, senaryo zaten kurgu üzerine, ona lafım yok fakat televizyon ekranları çok yapmacık karıncalanıyordu. Öte yandan manyetik sesler de çok yapmacık kalıyordu, ilk filmde daha başarılı olduğunu söyleyebilirim.

Nathan Fillion, Abe karakteriyle filmin başrolünü üstleyip kahraman olmaya çalışıyor. 3 kişinin hayatını yaydıkları ışık sayesinde ölmeden kurtarıyor. Sen misin kurtaran? Lucifer (Şeytan) boş durur mu güzelim? Şeytan da diğer yandan yardırıp kurtardığı insanları canavara dönüştürüyor. Bir değil 10 kişi öldürebilecek potansiyele sahip oluyorlar. İşler bu noktaya varınca, “if you save, you must kill” fısıldamalarını çokça duyar oluyoruz. Yani, “madem kurtardın, öldüreceksin” diyor Şeytan. E Şeytan da bir nevi haklı. Yani işi gücü yok o kadar adamı öldürmek için plan yapıyor, sen de gidip Şeytan’ın planını bozuyorsun. Neyse, Abe son olarak hayatını kurtardığı sarışın güzel Sherry (Katee Sackhoff) için elinden geleni yapıyor. Onu öldürerek hatasını düzeltmeyi umuyor ama işler hiç de düşündüğü gibi olmuyor. Bir de çocukcağız var Abe’in hayatını kurtardığı, piskopat bir şeyler bekliyorsunuz ondan. Sürprizi bozmak istiyorum: çok beklersiniz anam. Gerisi, filmde.

Çekimlerde çok fazla özel efekt var ama güzel efekt olduklarını söyleyemem. Çok göze batıyor, inandırıcılık azalıyor. İlkindeki sade efektler daha yeterli boyuttaydı, en azından hayaletlerin bi gizemi, bi artistliği vardı. Öte yandan gerilim unsurları önceden tahmin edilebilir seviyede. Yani bi tarafta öcüler çıktıysa 8 saniye sonra “aha diğer taraftan da çıkacak” diyebiliyorsunuz. Yönetmen her seferinde aynı yöntemi kullanmış çünkü. Yer mi bunları Türk evladı Patrick Lussier? Tey tey…

İlk film IMDB’den düşük puanla ayrıldı ve ikincisi de bu başarısızlığı takip ediyor. İnsanların öcü merakı sayesinde gişe filmi olarak sınıflandırabilir, canınız sıkıldıysa eğer izleyebilirsiniz.

Sevgiler.

Filmin kısaca konusu ise;
Elsa (Sarah Polley) ve Clive (Adrien Brody) hiçte etik olmayan ve sonunu hayal bile edemedikleri mucizevi bir deney üzerinde çalışmaktadırlar. Genetik birleşimler konusunda uzman olan iki bilim adamı, hayvan ve insan genlerinin birleşiminden oluşan bir canlı türü ortaya çıkartmışlardır.
Haliyle çocukları gibi olan bu canlıya Dren ismini vermişlerdir fakat Dren, gün geçtikçe bir kadına benzemeye başlayacak ve zamanla büyüyerek tehlikelere açık veya tamamen bir tehlike haline gelecektir.

Filmden bir replik bu.

“Aşk, bir şaka degildir!”

Bu da başka bir replik.

Dedektif Kyung-yoon (Kang-woo Kim) ve Dedektif Eun-joo (Min sun Kim), öldürülen bir spor salonu sahibinin davasına bakmaktadırlar. Salon sahibi zengin bir adam olan Byung Kang’dır. Kanıtların yanı sıra; şüpheli olarak bir bar şarkıcısı (transeksuel) Mi-sook Jung’unda resmi Kang’ın telefonundadır. Bulunan kanıtlar, katilin bir erkek olduğunu işaret ediyordur. Ancak işin içine homoseksuel ilişkiler yaşayan insanlar da dahil olur.

Homofobik dedektif Kim; ilk şüpheliyi sağlam şekilde tartaklar. Eş zamanlı olarak otopsiden gelen sonuca göre, katil , tartaklanan kişi değildir.

Bu arada; kayıp kardeşini bulması için dedektif Kyung-yoon’dan destek isteyen (Seong-ryeong Kim ) Lee Hye-seo red cevabı alır. Oysa, Lee Hye-seo’nun kardeşi, Dedektifin okul ve çocukluk arkadaşıdır.

Birşeylerden sürekli huzursuz gibi görünen dedektif Kyung-yoon, kız arkadaşı ile de dilediği gibi ilgilenememekte, fakat kız arkadaşı büyük bir sabırla kendisini tolere etmektedir. Dedektif, sürekli ona sevdiğini söylese de, bir türlü “normal bir çift” olamamak kız arkadaşının canını sıkmaktadır. Yine buna benzer bir akşamda, Kyung-yoon’a, Eun Joo’dan bir telefon gelir. Cesedin tırnak arasından alınan bir saç teli adli tıp tarafından incelenmiş ve bir gariplik keşfedilmiştir.

Film, görüntü yönetmeninin azizliğine uğramış bence. Çekimi fiyakalı yapacağim diye çok uğraştığı belli olsa da, biraz abartıya kaçmış. Titreyen sahneler, yakınlaşıp-uzaklaşan kadraj sizi resmen şarhoşa çevirebilir. Gözlerim şaşı olacak diye endişe etmedim değil hani. Ne gerek var; zaten yakın çekim yapıp, kritik sahneleri izleyiciyle buluşturmuşsun, bir de hem zoom yapıp , hem kamerayı titretmenin alemi var mı yani?!

Eleştirinin yanı sıra elbette filmde beğendiğim bir kurgu yok değildi. Özellikle, dünya genelinde cinsel kimlik seçimini  karşı cinsten yana kullanan”erkekler”in, ağızlarıyla kuş tutsalarda, homofobiklere yaranamadıklarını bir kez daha gördüm.

Yani, başarili bir genel müdür de olsa, çöpcü de olsa, homofobik insanlardan aynı muameleyi görüyor cinsel tercihini , hormonları yüzünden karşı cinsten yana kullanan kişiler.

Üstelik, bu sebepten dolayı “hasta” gözüyle görülüyorlar bir de. Homoseksüalite konusunda ansiklopedi yazmadım elbette ; ama; homoseksüelliğin bir hastalık olmadiğini bilimsel olarak açıklayan makaleleri okumadan ; onlara “ruh hastası, sapık, anormal” gibi etiketler yapıştıranları da ruh ve sinir hastalıkları hastahanesine davet etmek gerektiğini düşünüyorum. Bilgi sahibi olmadan; fikir sahibi olmak yani benim demek istediğim.

Bunun yanı sıra, Aşk’a farklı bir gözle bakılıyor filmde. Yani, cinsel tercihini karşi cinsten yana yapmış birinin, kendi hemcinsine olan tutkulu aşkı. Kendi hemcinsine duyduğu bu aşk için yaptıkları ve yapabilecekleri..

Filmi eleştirdiğim kadar, beğendigimi de söylemeliyim.

Yine de adlandıramadığım bir eksiklik vardı filmde sanki…

Benim adlandıramadiğimi belki siz adlandırabilirsiniz, izlerseniz…

Kang Min-ho (Seol Kyeong-gu), Meşhur bir adli Tıp savcsıdır. 13 yıl aradan sonra kızını görebilecek ve emekliye ayrılıp kızı ile yaşayacaktır. Bu süreç içinde, bedeni parçalara ayrılmış bir hayat kadınının cesedini incelemek üzere görev alır. Cinayetin baş şüphelisi Lee Sung-ho (Ryoo Seung-beom) sorgulamada suçu işlediğini itiraf eder. Ancak, bunu kanıtlayacak delil ne yazık ki polisin elinde değildir. Ve, Lee Sung-ho’nun (Ryoo Seung-beom) itirafı, tek başına bir işe yaramamaktadır. Kang Min-ho (Seol Kyeong-gu) kızını karşılamak için havaalanına gittiğinde esrarengiz biri , kendisine bir zarf verir ve ortadan yok olur. Zarfta, Kang Min-ho (Seol Kyeong-gu)nun kızının bağlanmış fotografları bulunmaktadır. Bunun üzerine ; kızını alıkoyan kişinin Lee Sung-ho (Ryoo Seung-beom) olduğunu anlar ve derhal hapishaneye koşar. Kızını kurtarmak o kadar kolay olmayacaktır. Çünkü, mahkum gayet zeki bir planla Kang Min-ho (Seol Kyeong-gu)nun karşısındadır.

Film , görsel olarak çok doyurucu. Yakın çekimler, duygu ve mimiklerin “küçük nuanslar”da kalmadığı, izleyiciye farkettirildiği harika parçalar olarak karşımıza çıkıyor. Özellikle Kang Min-ho’nun kanlar içinde koştuğu sahnede, onunla birlikte nefes nefese koşuyorsunuz. Koşarken yasadığı korkuyu-heyecanı-çaresizliği iyiden iyiye hissediyorsunuz üstelik.

Kang Min-ho rolunde, Silmido Adası, Haendue ( Tsunami), Voice of a Murderer ( Katilin Sesi); Closer to Heaven (Cennetin Eşiğinde) gibi başarılı yapimlarda başrol ve yan rollerden hatırlayacağınız Seol Kyeong-gu var. Kesinlikle harika bir performans. Bir babanın, kızı için yapmayacağı şey yoktur sözüne delil niteliğinde bir oyunculuk sergilemiş. Zaten, bahsi geçen filmlerde kendisini izleme şansınız olduysa, Seol Kyeong-gu için çok fazla bir şey söylememe gerek yok.

Lee Sung-ho rolündeki Seung-beom Ryu’u ilk kez izledim. Fakat takipcisi olanlar, 2010 yapımı Kore Draması “Pasta”daki rolünden kendisini hatırlayacaktır. Zeki cinayet zanlısı rolü kendisine çok yakışmış. Finale doğru sebepleri anlayacağımız olayın baş şüphelisi olmaktakı duygu ve gerekçelerini yüzünden okuyabilirsiniz.

Hye-jin Han, çaylak dedektif ve Adli tıp Savcısının eski öğrencisi rolünde bu filmde. Olaylara bakış açısı, hırsı ile filmdeki başarılı konumunu almış. Kendisini, bir dönemin ilgiyle izlenen yapımları Jumong (2006) ve 2010 yapımı başarılı Kore Draması Jejungwon dizilerinden hatirlarsiniz.

Ji-ru Sung; onun hakkında ne yazsam az kalacak. Hemen, her yapımda mutlaka rolü olan bir oyuncu. Giyindiği karaktere %100 uyum saglayabilen bir bukalemun gibi. Kesinlikle, rol aldığı yapımları izlemenizi tavsiye ediyorum. Bu filmde, çaylak dedektifin amiri rolünde. Herşeye bir kulp bulan, orta yaşın üzerine gelmiş, herşeyden bıkma aşamasında , ağzı bozuk bir dedektif. Çaylak dedektife de çok yükleniyor. Onu izlerken gülümsememek elde değil. Yer aldığı başlıca yapımlar:

Secret Love (2010)
Le Grand Chef 2: Kimchi Battle (2010)
“Obstetrics and Gynecology Doctors” (2010)
“Birth of a Rich Man” (2010)
Happy Killers (2010)
Siseon 1318 (2009)
Uri saengae choego-ui sungan (2008)
Are You Crazy (2008)
Speed Scandal (2008)
“Time Between Dog and Wolf” (2007)
Salinui chueok (2003)

Yukarıda tipik bir film veya roman tanıtımı tarzı cümlelerimden anlaşılacağı üzere Hayalet Sesler ölüm ile yaşam arasında araştırmalar yapan, meraklanan kişilerin ilgisini çekebilecek bir film. Kendini bazı sahnelere kaptırmışken aniden yükselen sesler sayesinde korkmaya meyilli bünyeleri oldukça korkutmuş veya bu ne biçim film hiç germiyor dedirtmiş ama ne olursa olsun vizyona girdiği 2005 yılında üç günde 24 milyon dolarlık hasılat yapmış bir film.

Kişisel olarak ben bu tür filmleri seviyorum,  bayıla bayıla izlemediysem de keşke boşuna zaman harcamasaydık da demedim, Hayalet Sesler 2′yi de bu hafta sonu izlemeyi düşünüyorum, izlenimlerimi daha sonra yazacağım. Şimdilik ikincisinin daha iyi olduğu yönünde okuduğum görüşlere dayanarak bu hafta sonunu iple çekmekteyim, ancak yine de beklentilerimi yüksek tutmuyorum, çünkü Hayalet Sesler’i izlemeden önce çok daha iyi bir film izleyeceğimi düşünmüştüm.

EVP ile eşiyle iletişim kurarken başka ruhları da rahatsız eden Jonathan Rivers rolünde en tanınan Batman oyuncusu Michael Keaton’un yer aldığı film, korku filmi niyetiyle izlenirse hayal kırıklığı yaratabilir, ancak ciddi anlamda bu tür konulara ilgi duyanlar için belki de eşsiz bir filmdir. Yönetmen Geoffrey Sax , diğer oyuncular Chandra West, Deborah Kara Unger, Ian McNeice. IMDB puanı 5.4

The Collector adlı filmin yönetmen kadrosunda Marcus Dunstan, Frederik Wiegel ve Shannon John Stev yer alıyor. Senaryoda Patrick Melton, Marcus Dunstan, Shannon John Stever ve Frederik Wiegel var.
04 Haziran 2010 da vizyona girecek olan The Collector dlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Daniella Alonso, Robert Wisdom, Andrea Roth, Madeline Zima ve Alex Feldman isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

21 Mayıs 2010 da vizyona girmeye hazırlanan Elm Sokağında Kabus (A Nightmare On Elm Street) filminin baş karakteri olan Fraddy Krueger’i bu şefer Jackie Earl Haley canlandıracak. Diğer oyuncular ise, Jackie Earle Haley, Katie Cassidy, Kellan Lutz, Thomas Dekker, Kyle Gallner, Clancy Brown, Andrew Fiscella, Connie Britton, Anna Hagopian ve Rooney Mara.
Bir grup gencin ortak bir özelliği vardır, hepsi de rüyalarında kendisini öldürmek isteyen Freddy Krueger’dan kaçmanın yollarını aramaktadırlar. Uyumadıkları sürece sorun yoktur fakat uyuyunca…
İyi seyirler.

“War is a drug” (savaş bir nevi uyuşturucudur) gibi protest sayılabilecek bir alt başlıkla başlayan, Akademi ödüllerinde senenin bütün iyi filmlerine tozunu attırıp geçen, ödül kazanan ilk kadın yönetmen olarak Kathryn Bigelow’u tarihe geçiren Ölümcül Tuzak’ı izledikten sonra açıkçası nasıl hissedeceğimi bilemedim. Kaybeden diğer filmlere üzülmeli miyim yoksa politika karşıtlığı mı yapıyorum?

Sezar’ın hakkını Sezar’a vermek lazım başta. Film üzerinde gerçekten çok emek var, ses, görüntü, efekt, kamera kullanımı bakımından eline su dökülecek türden değil. Tertemiz görüntüler  var ve kurgusal mekanlar çok başarılı. Öyle görüntü kalabalığı olan gürültülü bir aksiyon filmi değil, insanı parmak uçlarına kadar  geren basbayağı bir savaş filmi Ölümcül Tuzak. Senaryo yazarı Mark Boal’un bu kadar ayrıntılı bir senaryo yazması ise hiç tesadüfi değil, zira kendisi bizzat Irak’ta görev almış bir olay yeri gazetecisi. Bu yüzden senaryoya çok hakim olmuş ve yarı belgesel kıvamında, tadından yenmez bir iş çıkarmış karşımıza.

Film, üç Amerikan askerinden kurulu bomba imha timinin Iraktaki 45 günlük görevlerine kamera çeviriyor. Hassas ve eğitimli Amerikan askerlerinin bombacıyı elinde cep telefonuyla fark etmelerine rağmen insan öldürmemekteki ısrarları üzerine bomba teknisyeni patlayan bomba yüzünden ölünce, tabura psikopata bağlamış, daha önce de Afganistan’da bulunduğunu ilk sözlerine sokuşturuveren bir imha teknisyeni geliyor.
Yeni ekip bu hafif deli teknisyen eşliğinde şehirdeki bombaları imhaya başlıyor. Bütün bunlar çok tamam, yerli yerinde ama hikayenin alt metni bana şöyle bir durum hissettirdi:
Bakın biz Amerikalılar güvenliği sağlamak için buradayız. Arkadaşımızın ölümüne sebep olacak bombayı patlatan adamı bile öldürmekten tereddüt ettik. Biz Iraklılar’ı öldürme taraftarı hiç değiliz. Biz zaten taraf değiliz. Iraklı küçük Beckham’la sıcak dostluk kuran hafif çatlak bomba teknisyeni, görevde çocuğun cesedine yerleştirilmiş bombayı görünce yıkılıyor, cesedi patlatmak yerine bombayı minik cesetten çıkartıyor ve cesedi Iraklılara teslim ediyor. Bu sahne mükemmele yakın gerçeklikte. Amerikalı asker bunu yaparken, yine Iraklılarla iletişim kurmaya çalışan psikolog asker ayağının altındaki bombanın patlatılmasıyla havaya uçuyor. Bu sahne de mükemmel gerçeklikte. Biz de duygusalız, film de duygusal olabiliyor. Peki, gerçekten öyle miyiz?

Ama bir taraftan da çöl ortasında bu üç askerin yakaladıkları, yüzleri gözleri sarıklı adamların aslında Amerikalı oldukları anlaşıldığında söylenen replik ise:”Hey dostum aynı tarafın adamlarını yakaladınız? Hani taraf değildiniz siz?

Ama yok bu filmde alt metin aramayalım derseniz, savaş filmi işte yememiş içmemiş çalışmışlar, görsel bakımdan seyirciyi doyurmuşlar, hatta temiz yüzlü Jeremy Jenner bile hafif çatlatmış rolüne yakışmış, o kadar çok işini seviyor ki çoğu savaş filminde olduğu gibi göreve dönen asker finalini gülümseyerek yapıyor. Hem de 365 günlük yeni göreviyle… Devam filmi gelir mi dersiniz?

not:Hurt locker, imha edilecek bombanın patlaması sonucu alınan yara anlamına geliyormuş.

Film bir mezarlık sahnesiyle açılıyor. Shakespeare’ın malum 3 cadısının, genç ve alımlı kızlar suretinde mezar taşlarını kırıp dökerken, Macbeth’le buluşacaklarına dair söylenmekte olduklarını görüyoruz. Kral Duncan’ın baş adamlarından Macbeth, onları uzaktan izliyor. Daha sonra evine döndüğünde, cadılarla yeniden karşılaşıyor ve onların Macbeth’in kral olacağına dair muğlak kehanetleri, genç adamın bilinçaltındaki karanlık hırsları körüklüyor. Kral’ı öldürerek yerine geçmeyi kafasına koyduktan sonra yakındaki ihanetinin vicdan azabı Macbeth’i sarsa da bu, yapacaklarını engellemeyecek. Herşeyin, iyiliğin ve kötülüğün apaçık ayırdında. Fakat kendinden nefret etme pahasına kötülüğe teslim olarak, insanlığını yavaş yavaş yitiriyor. Hafifçe sendelediği, bir an için tereddüde düştüğünde ise onun yüzünü karanlığa çeviren biri var yanında.. Karısı..

“İhtiyarın bu kadar çok kanı olacağı kimin aklına gelirdi?”

Ch’in ağzından dökülen o meş’um kelimeler.. Gözünü iktidar hırsı bürümüş kocasını, Kral Duncan’ı öldürmesi için yüreklendirmiş ve cinayeti işlemesine yardım etmiş, herşey olup bittikten sonra ortak olduğu günahın azabıyla kıvranmaya başlamıştır. Ellerindeki hayali kan lekelerini yıkayarak çıkarmaya çalışırken bu ünlü sözünü söyler. Herhangi bir kadın gibi kandan ve cesetlerden korkmayan, çelik gibi sinirlere sahip Lady Macbeth’in ruhunu, derin bir vicdan azabı kemirmektedir. Kadın sonunda iyice çıldırır ve intihar eder.

Macbeth onun ölümünü umursamaz bile. Sevdiği kadını, karısını kaybettiğinde bile bir şey hissetmeyecek kadar taşlaşmıştır. Kendi kendine cadılardan duyduklarını tekrar ederek avunmaktadır; “Bir anneden doğan hiç bir canlı senin sonunu getiremeyecek, Macbeth..”  Kesin bir cümle gibi görünen bu sözler doğru mu? Onu da filmin sonunda öğreniyoruz.

Gotik atmosferi ve dehşetengiz sahneleriyle Geoffrey Wright’ın yorumundan Macbeth, kendisinden beklenileni veriyor. Şiir gibi diyaloglardan, insan ruhunun derinliklerine inmekten zevk alıyorsanız bu modern sinemasalı mutlaka görmelisiniz.

İşte Moon, üç senelik yalnızlığının son iki haftasına girmiş olan Sam Bell’i anlatıyor. Sam dünyanın enerji ihtiyacınının önemli bir kısmının aydan karşılandığı bir dönemde bu işle ilgilenen bir şirketin aya kurduğu bir maden üssünde tek mürettebat olarak çalışmaktadır. Üç yıl boyunca tüm işleri kendisi yürütmüş ve yaptığı kontrata göre üç yıllık zaman diliminin bitmesine iki hafta kalmıştır.  Tabi bu zaman diliminde çok da yalnız sayılmaz. Gerty adında bir robot tüm işlerinde Sam’e yarımcı olmaktadır ve az da olsa Sam’e yalnızlığını hissettirmemeye çalışmaktadır. Sam düzenli aralıklarla dünyadaki karısına mesaj göndermekte ve ondan cevap almaktadır. Küçük kızı ile de bu sayede iletişim kurabilmektedir. Fakat canlı olarak görüşememektedir. Gittikçe yalnızlaşan Sam zamanla gerçekte var olmayan şeyler görmeye başlar. Bir şeylerin ters gittiğini hisseder. Ve her şey artık onda şüphe uyandırır hale gelmiştir artık. Ayda yalnız olan Sam’in artık bazı cevaplara ihtiyacı vardır ve onlara aramaya başlar.

Aslında filme ilk başta biraz önyargıyla yaklatığımı kabul etmeliyim. Çünkü filmin genelinde neredeyse sadece Sam Rockwell’i görüyoruz. Ama filmi izledikten sonra önyargılarımda kesinlikle haksız olduğumu gördüm. Sam Rockwell harika bir performans çıkartmış,  hiç göze batmadan çok keyifle izlettiriyor kendini. Özellikle araçta ağladğı bir sahne var ki yalnızlığı ve çaresizliği iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Filmin ilginç bir yanı ise Gerty’yi Kevin Spacey’in seslendirmesi olmuş. Bence çok yerinde bir tercih. Çünkü ayda yalnız olan Sam’in şüphelenebileceği belki de tek varlık Gerty. Kevin Spacey’nin sesi o kadar kuşku uyandırıcı ki sanki her an bir hinlik yapacabilecek gibi bir his uyandırıyor insanda. Fakat filmin başından sonuna kadar neredeyse her hareketinde Sam’e yardımcı olan Gerty yaptığı hareketler ve konuşmalarıyla adeta bir insan kimliğine bürünüyor ve robotların da duyguları varmış dedirtiyor. Özellikle şu diyaloğa çok sık rastlıyorsunuz:

Sam: Gerty bana neden yardım ettin, bu senin programına falan aykırı değil mi?

Gerty: Benim görevim sana yardım etmek Sam.

Nedense dikkatimi çekmişti belirtmek istedim. Tabi ayrıca yönetmene değinmeden geçmek istemiyorum. Lost Highway’in unutulmaz otoban müziğini yapan ve buna benzer birçok önemli eseri bulunan David Bowie’nin oğlu olan Duncan Jones’un ilk yönetmenlik deneyimi olan Moon/Ay filmi düşük bütçeyle nasıl iyi film yapılacağına çok güzel bir örnek bence. Peki bize ne düşüyor, tabi ki oturup bir buçuk saat boyunca bu keyfi sürmek düşüyor.

Yalnızlıkla başlamştım. Ve yine “kimse böyle yalnız olmasın” diyerek yazımı bitirmek istiyorum. İyi seyirler…

Kutu,Richard Matheson’ın kısa öyküsü “Button Button” ‘dan uyarlanan küçük hayatlardan büyük olay örgüsüne doğru ilerleyen bir gerilim.

Kapınızın önüne bir kutu bırakılıyor. Kutunun içindeki düğmeye bastığınızda, tanımazdığınız birisinin ölümüne neden olacaksınız ama aynı zamanda 1.000.000$ kazanacaksınız. Karar vermek için 24 saatiniz var. Ne yapardınız? Gayet normal orta sınıf bir Amerikan ailesi olan Lewisler’in hayatı, işte bu tuhaf kutu ile bir felaketin içine doğru sürükleniyor.

Richard Kelly seçtiği obje ile hikayeyi farklı yorumlara açık hale getiriyor ki,bu da izleyiciye filmi sevdirmek adına basit ama etkili bir yol.Görünen taraftan bakınca,filmde de sorulan ‘Neden bir kutu?’ sorusunun yanıtı,içinde yaşadığımız evlerin,bindiğimiz arabaların,izlediğimiz televizyonun,hatta sahip olduğumuz vücudun ve ölünce içine konduğumuz tabutun da birer kutu olduğu.Böyle tanımlayınca,aslında bu felaket aracı kutu,rutin hayatın ta kendisi.Diğer bir taraftan filmin çekildiği dönemin,76 Amerikası olduğunu düşünürsek,”Birinin ölümüne sebep olsanız bile para kazanacaksınız” alt metni Amerikan dış politikasını ve o dönemlerin genel anlayışını yansıtıyor.

Richard Kelly, filmin birçok yerine görünenin tedirgin ediciliğini etkili bir şekilde gözümüze sokuyor, mesela Arlington Steward’ı (Frank Langella) görünce çok şaşırıyoruz..Filmin oyuncu kadrosunda,Cameron Diaz ( Norma Lewis) ve James Mardsen ( Arthur Lewis) gibi bu tür filmlerde görmeye alışkın olmadığımız,oyuncular var.Fakat oyunculuk konusunda herhangi bir olumsuz durum perdeye yansımıyor.

Görüntü tekniği olarak kullanılan yöntem ise gerilimi daha da hissetmemize yardımcı olmuş, özellikle açık mekânları set havasında gösterip, hareketli objeye odaklanarak, olayı mekânsal kavramlardan kaçırmak suretiyle, gel gitli zaman olgusunu da yuvarlayarak hafif çaplı hangi noktada olduğumuzu bize unutturuyor.

Bu neredeyse başarılı gerilimin sonunda gelinen nokta ise düşündürücü, düğmeye basanlar da, çocuğu için kendisini feda edenler de anneler. Yani en acımasızlar ve en fedakârlar kadınlardır söylemi alt metin olarak mı veriliyor? Hal böyle ise bu nokta ile zaten erkek egemen dönemdeki kadın olgusu iyice basite indirgeniyor. Gerilim altına sıkıştırdığı böyle söylemleri de olsa, “Kutu” Richard Kelly’in formuna döneceğine işaret, psikoloji sınavı tadında bir gerilim.

Filmde bana tuhaf gelen tek nokta oldu;
Rachel Weisz’in canlandırdığı “anne” karakteri evden çıkıp gidiyor.
Bunda bir şey yok, başını alıp gitmesi o acı içinde normal görülebilir fakat dönüşünü kocasının olağan karşılaması çok garipti.
Yani “git acını dindir gel, kaldığımız yerden devam ederiz.” Değişik bir bağlılık anlayışı olsa gerek. Katilin cinayeti işleme sebebine de çok fazla girilmemiş, neden değil ne olduğu daha önemsenmiş görünüyor.

Yine de filmin genel havasına baktığımızda, bu çok göze batan bir detay değil.

Film genel olarak heyecan seviyesini hiç düşürmeden finale kadar geldi. Bu anlamda gayet tatmin edici bir gerilim-gizem filmiydi bana göre.

Seung-won Cha , ilk kez izlediğim bir aktör. Filmografisini de inceledim, daha önce hiçbir filmini izlememişim. Yazık! Ve tabii ki ayıp! Fakat bu adamda ilginç bir şey vardı film boyunca , beni sinir eden. Zannediyorum ki, kaşlarının alınmış ve yukarı taranmış, hatta boyanmış olması, solaryum’dan 10 dakika önce çıkmış gibi olan teni, boya olduğu çok belli olan kuzguni siyah saçları… bende aslında itici bir his uyandırmasına karşılık, filmdeki performansını cidden takdir ettim. Denk gelirsem, bu abimizin diğer filmlerinide izlemeyi düşünüyorum. Zira sağlam bir filmografisi var.

Filmde çete liderini oynayan abiyi de yani yolda görsem, sağa çekilip geçmesi için musade ederim. O derece tırstım kendisinden. Tebrik ve takdir ediyorum, az insandan tırsarım çünkü :D şaka bir yana, adamın tripleri, ve mimikleri çok başarılıydı. Ayrica karizmatik olduğunu da söyleyebilirim.

Tavsiye ederim.

Yine bir Dennis Lehane Romanı olan Zindan Adası ise gothik edebiyata yakın duruşu ile diğerlerinden çok farklı bir yere sahip.

Hikâye,1954 yılında Boston açıklarındaki Zindan Adası’nda geçmektedir. Adada suç işlemiş akıl hastalarının bulunduğu bir akıl hastanesi yer almaktadır. Adanın etrafı kayalarla kaplı ve dış dünyadan hayli kopuktur. Böylesi bir yerden kaçmayı başaran çok tehlikeli bir hastayı bulmaları için iki federal ajan adaya gönderilir. Romanın tuhaf başkarakteri ajan Teddy Daniels adadaki 4 gününü yalanlarla dolu bir soruşturmanın içinde geçirecektir.

İlk bakışta bir ada etrafında dönen bir suç filmi hissi veren Zindan Adası, Martin Scorsese’nin müthiş yeteneği ve tecrübesi ile baştan sonra tedirgin eden, enfes bir karakter oyunculuğuna dönüşüyor.

Bu filmle tekrar kara film türüne el sallayan Scorsese, filminin çıkış noktasını kitap ile paralel tutarak gothik edebiyattan alıyor. Adanın karanlık ve soğuk atmosferini, hastanenin ürkütücü yapısını bizlere gösterirken, gothik korku öğelerini gözümüze sokmadan gerçekten oraya ait birer nesne gibi yerleştiriyor. Scorsese’nin bu korkunç akıl hastanesini ve içinde yaşananları bize bu kadar etkileyici tasvir etmesi tabi ki tesadüf değil. Film sürecinde 1950’ler Amerikası’ndaki bu tür akıl hastanelerinde hastalara uygulanan tedavi yöntemleri ve doktorların hangi ekolu izlediği konusunda çok derin bir araştırma yapmış ve hatta 1970’de böyle bir akıl hastanesinin müdürü olan bir doktordan film boyunca danışmanlık hizmeti almış. Hal böyle olunca film süresince izleyici de kendini o akıl hastanesinin içinde sanıyor nerdeyse.

Mekânsal anlatımı zaten çok güçlü olan Scorsese, bütün filmi üzerinde döndüren karakter Teddy Daniels için 4. kez birlikte çalıştığı Leonardo Di Caprio’yu seçmiş. Benim fikrime göre Leonardo Di Caprio bu filmde şu ana kadar ki en iyi performansını sergiliyor. Böylesine karışık bir karakteri canlandırmak için belli ki çok çalışmış.
Teddy, savaştan çıkmış, karısını kasıtlı bir yangında kaybetmiş, geçmişe dönük çok ciddi travmaları olan bir karakter. Film boyunca Teddy’in sanrılarına konuk oluyoruz ve her defasında daha derinlere iniyoruz. Teddy’in bu rahatsız karakteri 1950’lerin soğuk savaş dönemi, ırkçılık, acılarını gömemeyen insan psikoloji, yalnızlık gibi bir sürü alt başlığı da ara ara bize hatırlatıyor. Çaresizlikle çıkış yolunu arayan Teddy’nin gördüklerine önce anlam veremiyorsunuz, sonra sizde Teddy’nin karmaşası ile birlikte adanın merkezine doğru çekiliyorsunuz, Teddy’nin büyük kuşkularına rehberlik eden, Dr.Cawley rolünde, Ben Kingley ve Dr.Naehring rolünde,50 yıllık bir oyunculuk birikim olan Max Von Sydow’un perdede görünmesi ise cabası.

Film kitap uyarlaması olduğu için sonunu sürpriz olarak tanımlamak doğru değil, hem senaryo sonu tahmin edilebilir ipuçları da içeriyor. Fakat bu filmin sonunu tahmin etmeniz size hiç bir şey kaybettirmiyor, Scorsese filmin sonuna kadar gözümüzü bile kırptırmıyor.