İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ama içinizde bir yerlerde sıcak bir sarılışa, saçınızın okşanmasına, güzel bir kahvaltıya ihtiyaç duyduğunuzu kimse bilmez. Anlaşılmak istersiniz. İlgi beklersiniz, sevgiye özlem duyarsınız.

Yanınızdan gidenler hep sizin mükemmel olduğunuzdan, kendi ayaklarınız üzerinde durabildiğinizden dem vurup, ona ihtiyacınız olmadığı görüşünü savunuyor olabilir. Ne zorluklara katlandığınızı, ne sıkıntılar çektiğinizi dile getiremediğinizi görmeye bilir. Ama bu sizi anlayacak birinin dünyada hiç var olmadığı anlamına gelmez.

Sizi siz olduğunuz için sevecek, size destek olabilecek biri elbet karşınıza bir gün çıkacaktır. Kim bilir belki de evinizin kapısındaki boş kutunun içinden hem de. Neden olmasın. Yağmurlu bir gecenin ardından sabahın ilk ışıklarıyla koynunuzdaki sevimli köpecik sizi sarıp sarmalayabilir. O beklediğiniz sıcacık ilgi hiç ummadığınız birinden gelebilir.

Hayatın karşımıza neleri çıkarabileceğini asla bilemiyoruz.

Eğlenceli vakit geçirip de bol bol kahkaha atmak istiyorsanız bu filmi izleyin derim. Filmin en can alıcı sözüyse “BEN ONU ANLADIM” olarak kayıtlara geçebilir şu dakikadan sonra :)

İyi seyirler.

Bu yazı leithycat tarafından 26 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Charlie Kaufman sıradan bir senarist değil, bu yüzden onun filmini yorumlamaya başlarken sıradan cümleler kurmamalısınız. Bunun kanıtını bazılarınız Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Adaptation veya Being John Malkovic filmlerinde görmüştür. Filmlerinde kendine özgü bir zaman akışı sergileyen senarist Kaufman, bu sefer yönetmen koltuğunu da - Spike Jonze teklifini kabul etmeyince - kendisi doldurdu. Bu konuda başarılı olduğu kadar oyuncu seçimlerinde de büyük bir başarı yakaladığını söyleyebiliriz.

Filmin ana karakteri Caden Cotard (Philip Seymour Hoffman) yakın zamanda öleceğini düşünerek bunu saplantı haline getiren bir tiyatro yönetmenidir. Kalıcı olmayı isteyip gerçek hayatı sahneye yansıtmayı amaçlayan yönetmen tüm gerçekliğin ölümle aşk arasındaki kocaman bir dünyada paylaşıldığını düşünür. Mutlu olmayı isterken mutsuzluğun koynuna düşen, doğruyla yanlışın kararını vermeye çalışırken peşinden koştuğu hayatın ara sokaklarında kaybolan ve istediği hayatı küçük parçalara ayırıp birleştirmeye çalışan bir adam düşünebilirsiniz. Yönetmen elde ettiği para ödülüyle hayatını kocaman bir sahneye (hatta küçük bir şehre) dönüştürerek, kurduğu hayallerle gerçek hayatını bir oyuna dökmeyi amaçlar. Synecdoche’un anlamı da zaten tümevarım veya tümdengelim düşüncelerini simgeler: Küçük bir şehirde koca bir hayatı oynamak gibi.

Filmin belirsizliklerinin metaforlarla gizlendiğini unutmayarak izlenilmesi gereken yorucu ve aynı zamanda düşündürücü bir yapıttan bahsetmek aslında çok zor. Ele aldığı konu basitçe “hayat”, ama hayat o kadar da basit değil. Ölümden korkarak yaşamanın olumsuzlukları ele alınırken aynı zamanda ölüm hiç yokmuş gibi davranmanın yersizliğini de filmde görebiliyorsunuz. Mesela yanan bir evin temsil ettiği korkularla yüzleşme veya korkuyu (ölümü) kabullenme metaforu sizde başka anlamlar çağrıştırabilir. Birkaç kere izlemeniz bile gerekebilir. Bu yüzden eğer izlemeyenler varsa diye düşünerek detaylara inmek istemiyorum çünkü görüşünüzü sabitleyerek farklı anlamlar çıkarmanızı engelleyebilirim.

Yine de filmde beni etkileyen sahnelerden bahsetmeden geçmek istemiyorum. Bir rahibin canlandırıldığı konuşmadaki cümleler filmin kısmi düşüncesini açıklıyor gibi: “Dünya zaman ilerledikçe devam ediyor olsa da siz burada saniyenin küçük bir dilimi kadar var olursunuz. Zamanınızın büyük bir kısmı doğmadan önce veya öldükten sonra harcanır ama siz hayatınızı yaşamak varken birinin gelip bunu düzeltmesini bekliyorsunuz. Bir telefon, bir mektup veya bir bakış için yıllarınızı harcıyorsunuz. Gelecek gibi görünmesine rağmen asla gelmiyor. Sonuçta hayatınızı gerçekleşmesini umduğunuz bir hayal veya imkansız bir umut ile geçiriyorsunuz: Birine bağlandığınızı hissettiren, bir bütünmüş gibi hissetmenizi sağlayan veya sevildiğinizi hissetmenizi sağlayan bir şey. Gerçek şu ki çok kızgınım, çok mutsuzum. Gerçek şu ki çok yalnız kaldım, çok uzun süre acı çektim. Yalnız kaldıkça bu zaman zarfında iyiymişim gibi davrandım. Nedenini bilmiyorum. Belki de nedeni herkes kendi dertleriyle varken benim zavallılığımı duymak istememişlerdir…”

Tahmin edilebilirlilik unsurlarının düşük olduğu bu filmde birçok gerçeklikle hayal gücü birleştirilmiş durumda. O yüzden neyin yanlış veya doğru olduğunu söyleyemezsiniz çünkü kurulan cümlenin bir temenni mi yoksa bir düşünce mi olduğunu da tam olarak bilemiyorsunuz. Yine de varsayımda bulunmak benliğinize serbest olacaktır. Senarist Charlie Kaufman yazar Marcel Proust’un kitaplarından epey esinleniyor olsa gerek ki önceki filmlerinden biri olan Adaptation’da Japonların kağıttan çiçekleriyle ilgili olan kısmı için küçük bir alıntı yapmıştı. Aynı zamanda bu filmin birkaç temasını da Kayıp Zamanın İzinde adlı kitaptan esinlenerek yazdığını görebilirsiniz. Mesela Caden’ın psikologunun sahip olduğu karakter gibi. Bu yüzden yapıtların tamamen orjinal olduğunu düşünen insanların aslında Kaufman’ın çoğu zaman bilineni bilgeliğe bürüyerek veya bilgelikle birleştirerek sunduğunu görmeleri gerek. Filmdeki her bir isim ve her bir mekan seçilerek koyulmuş. Her birinin günlük hayatta farklı dünyalarda hikayeleri var. Bunları bilmiyor olabilirsiniz, gayet normal. Siz sadece filmi izleyin, anlatamadıklarımı o zaman anlayacaksınız ve yazmadıklarımı o zaman göreceksiniz.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 20 January 2012 22:48 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Son dönemlerde çekilen Türk filmlerine kıyasla çok çok komik, çok aksiyonlu, çok acıklı, çok çok çok bilmemneli bir film değil Kurtuluş Son Durak. Pek çok dev sanatçının bir araya gelmesiyle bile bir şeye benzemeyen dağın fare doğurduğu bir yapım hiç değil.

Bir apartmanın dışına çıkılmamış olsa da o kısıtlı mekanda ancak bu kadar renkli, güzel bir film çekilebilirdi dedirtiyor insana. Filmde karşınıza çıkan usta sanatçıların tadını çıkarabiliyorsunuz, filmin erkek oyuncuları Yavuz Bingöl,   Ahmet Mümtaz Taylan,  Mete Horozoğlu gerçekten arızalı adam rollerinin hakkını fazlasıyla vermişler. Zaten Demet Akbağ,  Asuman Dabak ve Nihal Yalçın’a diyecek söz yok ama ben Belçim Bilgin’in de performansını beğenmedim desem yalan olur.

Kadına şiddetin irdelendiği film çok iddialı yapımlardan hoşlananları tatmin etmeyebilir ama ben zaten bir apartmandan dışarı çıkılmayan, eğlenceli bir film beklentisinde gittiğim için çok beğendim. Bir kere filmin konusu fantastik değil, kendimizden olmasa bile mutlaka tanıdıklarımızdan bir şey bulabiliyoruz. Şiddet, ihanet, aşk gibi her an hayatımızda var olan şeyler önümüze eğlenceli bir şekilde sunulmuş. Her şeyden önce sırf oyuncular için bile gidip izlenmeye değer.

Düğününe kısa bir süre kala nişanlısı tarafından terk edilen psikolog Eylem’in kendine yeni bir hayat kurmak için her şeyini bırakıp yeni bir semte taşınması ve oturduğu apartmandaki renkli kişilikteki kadınlarla yollarının kesişmesi filmin ana konusunu oluşturuyor. Filmde aman canım daha neler diyecek pek bir şey bulamıyoruz, çünkü filmdeki herşey hayatımızda mutlaka yer alıyor.

Bu yazı nazokiraze tarafından 18 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Berlin Kaplanı adlı film için Ata Demirer, ”BerlinKaplanı, adlı senaryom Berlin’de yaşayan ve geçimini boksörlük yaparak sağlayan AyhanKaplan’ın hikayesidir.Tıpkı Eyyvah Eyvah’lardaki Hüseyin Badem gibi bahsi geçen karakter ve filmdeki diğerkarakterler kendi yarattığım karakterlerdir. Bu iddialardan anladığım, bahsi geçen proje ilefilmime koyduğum isim olan “Kaplan Hayvanı” dışında bir benzerlik taşımamaktadır.” dedi.

Bu yazı Ethem tarafından 17 January 2012 22:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 January 2012 21:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 30 December 2011 15:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Günümüz aşırı modernleşmiş ve yüzünü batıya dönmekle hızını alamayan Türkiye’de dahi eşcinselliğe sıcak bakılmıyor, dine bağlılıktan, kültürel alışkanlıklardan ve bunun gibi birçok sebepten dolayı bizler sevmeyiz böyle ilişkilerin dile getirilmesini ama ne yazık ki filmler yoluyla da olsa bunlardan bahsediyoruz.

Bizim ülkemizde bu tür ilişkileri çoğu kişi kabul edemeyecek durumda olsa da, Amerika gibi ülkelerde böyle ailelerin sayısı gittikçe artıyor ve bu büyük sorunları da beraberinde getiriyor. Ne gibi sorunlar diyecek olursanız; birbirine gereğinden fazla benzeyen özellikteki iki kişinin, çocuk sahibi olmasıyla çocuklar ileriki yaşlarda içinde bulundukları ailenin dışında ailelerin de olduğunu ve aslında hem anneleri hem de babaları olması gerektiğini kavradıkça işler ve dengeler değişiyor.

The Kids Are All Right’ta da dengelerin değiştiği bir köşeden dönmeye çalışırken karşımıza çıkıyor sıra dışı ailemiz, zira çocuklar olması gerekenin iki anneden başka olduğunu anladıkları yaşı geçeli epey olmuş. İki kardeşin anneleri farklı fakat donör babaları aynı olduğu için ortak olan babalarını merak edip araştırıyorlar. Özellikle de ailenin tek erkek üyesi olan Laser (Josh Hutcherson) bu konuda ablası Joni’ye (Mia Wasikowska) baskı kurup sonunda babaları olan müzmin bekâr Paul’a (Mark Ruffalo) ulaşıyorlar ve birbirini izleyen karmaşık olaylar da bu şekilde başlamış oluyor.

Paul ilerleyen yaşına rağmen tam olarak hayatını düzene sokmamış (ya da sokamamış) hala taze delikanlılar gibi akşam ettiği yerde sabahı karşılayıp bu karmaşada yaşamını devam ettiren birisi. Paul spermini bağışladığını bile hatırlayamayıp kısa bir şok evresi geçiriyor üstelik varlıklarına olasılık bile vermediği çocukları aniden karşısına çıkıp onun düşüncelerini, hayata bakışını hatta beklentilerini bile değiştirecek kadar derinden etkiliyor sorumluluktan habersiz babamızı. Çocuklar evin reisinden korkup çekindiklerinden babalarıyla olan ilişkilerini gizli tutma kararı alsalar da sırları eninde sonunda ortaya çıkıyor ve açığa çıktığı andan itibaren de evde yükselen sesler filmin sonuna kadar alçalmıyor.

Dediğim dedik anne Nic (Annette Bening) ve her olayda sakinliğini koruyan anne Jules (Julianne Moore) dönor baba Paul’la tanışınca ortalık daha da karışmaya başlıyor ve ailemiz iyice bir silkelendikten sonra da olsa, en sonunda babanın çok da gerekli bir şey olmadığında karar kılıyor.

The Kids Are All Right, TV kökenli yönetmen Lisa Cholodenko’un dördüncü uzun metraj filmi. The Girl Nex Door’un senaryosunu yazmış olan Stuart Blumberg ile birlikte kaleme aldığı senaryo 2011 Oscar’a “En İyi Orijinal Senaryo” dalında aday olmuştu. Her ne kadar elleri boş dönse de Inception, The King’s Speech gibi zorlu rakipleriyle yarışma fırsatı bulması da oldukça büyük bir başarı bana kalırsa. Lisa Cholodenko senaryoda ki başarısını yönetmenlikte de gösteriyor ve son derece akıcı, hem de yalın bir anlatım ortaya koyuyor.

Oyunculuklarsa hiç şüphesiz filmin bel kemiği, özellikle Nic rolün de Annette Bening çok başarılı bir performans sergiliyor. Sanırım rakibi Natalie Portman olmasaydı bu performansı ile aday olduğu “En İyi Kadın Oyuncu” Oscar’ını kucaklayabilirdi. Aynı şey Mark Ruffalo içinde geçerli. Onun da rakibi Christian Bale olmasaydı kim bilir belki oda “En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu” Oscar’ını alabilirdi. İkisini de talihsiz olarak nitelendirmek mümkün bu yüzden. Julianne Moore ise Jules rolünde Annette Bening kadar başarılı olmasa da elinden geleni yapıyor doğrusu.

Hatırlarsanız bu film 2011 Oscar Ödüllerine “En İyi Film” dalında bile aday olmuştu. Onca zorlu rakibin arasından sıyrılıp ödülü alması belki imkânsızdı ama bunu başarabilmiş olması bile önemli aslında.

Sonuç olarak konusu itibariyle size çok itici gelebilir (en azından bana gelmişti.) bu film. Ama bu film iyi kotarılmış, eli yüzü düzgün ve vermek istediği mesajları verebilen bir film. Başarılı oyunculuklar ve keyifli seyirlikte cabası…

Not: Filmin alternatif kritiği için…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 30 December 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2.Dünya Savaş’ında Sicilya’da kocasını askere gönderdikten sonra haber alamayan Malena (Monica Belluci), dul kalmıştır. Güzelliğiyle, şehirdeki erkeklerin, dikkatini çeker ve genç, yaşlı, çocuk demeden tüm erkeklerin hayal ettiği bir hanımefendi olur. Bunu fark eden Malena, güzelliğinden faydalanarak isteklerini yaptırır. Ergenliğe yeni giren ve yeni duygular öğrenmeye başlayan Renato(Guiseppe Sulfaro), arkadaşlarının etkisiyle başladığı aşk serüvenini, herkesten gizli yaşar. Asıl konunun, kadın olduğu bir film.
Guisseppe Tornatore, İtalyan sinemasının usta yönetmenlerinden biri ve bu yapıtında da, ustalığını izleyiciye gösteriyor. Herşeyden önce sinema, bir anlatım sanatıysa, bunu başarıyla ve hakkıyla yerine getiren bir sanatçı. Cennet Sineması’ndan sonra, çektiği filmler çok ses getirmese de elde ettiği başarı onu uzun yıllar ayakta tutmaya yetecek.

Film müziklerinde kendi ülkesinden Ennio Mariccone ile çalışıyor. Başarılı bulduğum müzikleri ise filmde çok tatlı bir etki bırakıyor. Bazı sahnelerde, olayların kötü olmasına karşın, müziğin olay karşısında yaşananları haklı olduğunu veren bir etkisi var ki, o sahnenin heyecan verdiğini söyleyebilirim.

Monica Belluci, Guiseppe Sulfaro ikilisinin eksen karakter olduğu filmde oyunculukları göz doduruyor. Bir kadının hayatı, bir çocuğun ergenliğe girişi, bir ailenin yaşam sıkıntılarının yanında bir de 2. Dünya Savaşının yaşattıklarını anlatan filmde, doğru oyuncuların doğru karaktererle bütünleşmesi ve yan karakterlerinde performanslarının çok iyi olması, filmden keyif almamızı sağlıyor.
Sinema severer olarak, aşk, psikoloji, savaş gibi derin konuarı harmanlayarak önümüze koyan Tornatore, bu güzel yapıtıyla, izleyiciye daha da yakınlaşıyor. Yetenekli olduğunu düşündüğüm ve böyle sosyal konuları birleştirerek, ortaya koyduğu eserler ne kadar sıradan gelse de, aslında işlenişi bakımından kendini özgü bir tadı olduğunu düşünüyorum. Final sahnesinde dahi, izleyiciyi ayakta tutan Tornatore, çok farklı bir son yapmasa da, seyirciye tebessüm ettiriyor.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 22 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yüksel Aksu, henüz ikinci kısa metrajını çekmiş olmasına rağmen, sanki sektörde yıllardır yaptığı
işleri izlediğimiz izlenimi veren keyifli bir yönetmen. Dondurmam Gaymak, Oscar yolunu arşınlarken,
izleyicilerde garip beklentilere sebebiyet verdiğinden kelli farklı bünyelerde, bir birinden farklı etkiler
zuhur etti kuşkusuz. Entelköy’ün en önemli sıkıntısı da yine bu farklı beklentilere sahip izleyicilerin,
filmi çekip germe isteği olacaktır.

“Nasıl?” diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Günümüz seyircisi didaktizmi bir çeşit ucuzluk olarak
görmeye başladı örneğin. Kıssadan hisse konsepti ya da mesaj kaygısı –yine seyircinin kafasına göre
koymuş olduğu kurallar çerçevesinde- ucuzculuk olarak görülüyor. Yüksel Aksu’nun ikinci uzun
metrajına gelen eleştiriler de ağırlıklı olarak bu yönde. Fakat bu şekilde filmin üzerine gidilirken,
Aksu’nun bu didaktik unsurlar barındıran hikayesini, keyifli –hatta neşeli- bir dille anlatmayı
seçerken hiç de antipatik durmadığı da es geçiliyor. Mesela yine garip bir biçimde sinema eleştiri
dilimize yansımış olan “karikatür gibi karakterler” tespitini de henüz anlayabilmiş değilim. Yani bir
karakterin karikatürize eskizi, o karakteri kötü mü yapıyor? Ya da karikatür kıvamında bir anlatı,
sinemayı ucuzlaştırıyor mu? Yoksa bunlar bir şekilde bizim “eleştiri hastalığımızın” getirisi olan garip
tespitlerden ibaret mi?

Biz dönelim Entelköy ile Efeköy arasındaki husumete. Şehir hayatından bıkan, bununla da kalmayıp
toplumsal değerlere sahip çıkmak adına Ege’de bir köyün yolunu tutup burada hem üretip, hem
de şehrin arbedesinin uzağında naif bir kominel hayat kurmak için çabalayan bir grup insanın
mücadelesine tanık oluyoruz filmde. Ege’nin yerli halkının misafirperverliğini eksik etmediği ve
bu grubun kollektif çabasına destek çıktığı –destek çıkarken de bir nev-i kaz gibi yolduğu- sırada,
köye Hidro Elektrik Santrali açma konusu gündeme geliyor ve köye yeni gelenler ile ahalinin arası
bozuluyor. Bütün gününü kahve köşelerinde, üretmeden, çalışmadan, kolay yaşamaya alışmış
biçimde heba eden köylüler, bu santrali, kendileri için yeni bir “gelecek” olarak görürken, köyün yeni
aktivist ahalisi bu karara karşı çıkıyor. İşte bu noktadan sonra Entelköy ve Efeköy olarak ayrılan iki
grup arasında büyük bir mücadele başlıyor.

Yüksel Aksu’nun hem çevreci duyarlılığa tekabül eden, hem üretim politikaları konusunda –herkesin
bildiği ama buna rağmen fevri davranmaktan çekinmediği- lafını balla sunduğu filmde, izm’ler de gırla
gidiyor elbette. Bütün bu tartışmaların içine, yine bu zıtlıklardan beslenen bir aşk hikayesi ekmeyi da
ihmal etmiyor. Kendisinin de en büyük hayali olan Entelköy benzeri bir yapılanmayı, kapitalizmden
kaçmak için çırpınan her birey gibi biz de yürekten istiyoruz, kaldı ki, çoğunluk tarafından fazlasıyla
ütopik bulunan bu tarz bir yapılanma, beyazperdede hiç de gerçek üstü durmuyor işin aslı!

Banu Bozdemir, beyazperde.com’daki sinekritiğinde çok yerinde bir tespitte bulunmuş. Aksu’nun
filmlerinde Köylüler kentli olmaya, kenttekiler de köye kaçmaya meyillidir. Hatta daha doğru

tabir ile yanıp tutuşurlar. Entelköy Efeköy’e Karşı’da da seyirciye sunulan tablo tam olarak bu.
Farklı duyarlılıkları, farklı sıkıntılar ve bambaşka kaygıları olsa da, yeri geldiğinde birbirinin dilini
konuşmasını bilen, komplike bir topluluk var karşımızda!

Aksu’nun derdinin bazı noktalarda Çağan Irmak ile benzeştiğini düşünenlerdenim. Her iki yönetmen
de ülkemizde var olan etnik kavgaların tarafı olan insanları barıştırma gibisinden bir misyonla hareket
ediyor. Üstelik iddia edildiği gibi ağır kelamlar kullanmadan, didaktizme abanmadan, alabildiğine
eğlenceli bir dil ile yapıyorlar bunu. Komik olan ise, çözümün birkaç güzel lafla son bulabileceğinin
ütopik görünmesi! Hadi canım!

Yüksel Aksu’nun da anlatıcı olarak yer adlığı –ve hatta filmin devamı konusundaki hamlesinin
ne gibi değişkenlere bağlı olduğunu ifşa ettiği- Entelköy Efeköy’e karşıda Şahin Irmak, televizyon
sektöründe biriktirdiği tecrübesini makul biçimde konuştururken, Ayşe Bosse’de ışıl ışıl parlıyor.
Elbette filmin esas topu hiç kuşkusuz usta oyuncu Emin Gürsoy suretinde hayat bulan Aşırı Mustafa
karakteri! Tabi Aksu, tıpkı ilk filmindeki gibi yerel halkın performanslarından da makul oranda
faydalanıyor ve yine oyuncu koçu olarak Mehmet Ali Alabora ile çalışıyor!

Uzun lafın kısası, Entelköy Efeköy’e Karşı, kimi zaman mizah dozu yüksek bir komedi, kimi zaman
keyifli bir rock konseri kimi zaman da karma bir yöresel şölen…Aslolan ise rotasının geçtiği her
noktaya ayrı bir renk kondurmayı başarıyor olması kuşkusuz…İyi Seyirler…

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 16 December 2011 00:02 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Erkek ve kız arasında “kankalık” olur mu? Olmaz mı? konusundaki tartışmalara son noktayı koyacak türden bir film izlemek isteyenlere tavsiyemdir.

Rahul (Shahruk Khan) ve Anjali (Kajol) kolej yıllarından beri çok iyi iki dosttur.
Rahul, okulun popüler çapkınlarından biriyken, Anjali tam bir erkek fatmadır. Öyle ki, okuldaki kızlar gibi (mii etek, dekolte bluzlar, bol makyaj) olmak yerine, kot pantolon ve sweat-shirt’u ile Rahul’u her seferinde yenen iyi de bir basketçidir. Üstüne üstlük, herkes onların, birbirlerinin en iyi arkadaşı olduğunu bilmektedir.

Tüm kızlar Rahul’e hayranken, Rahul, herhangi birinde karar vermiş değildir. Taa ki okul müdürünün kızı Tina, Londra’dan gelene dek. Tina’yi gördüğü an, çarpım tablosundan beter olan Rahul, çapkınlığının hızına dur diyecek ve aşk’ın gerçek yüzüyle Tina sayesinde karşılaşacaktır.

Peki, film sayesinde son noktayı koyacak dediğimiz iki karşı cinsin kanka olup olamayacağı konusunu kendi içimizde asıl cevaplandıracağız? Shahrukh’un repliğinden: Love is friendship! ve tabii ki, filmin devamından.

Hint sinemasının gözbebeği Shahrukh ve Kajol’un desteklediği film kesinlikle izlemeye değer. O rengarenk kostümler, kafam kadar büyüklükteki hatun takıları, dansın hiç bitmeyen enerjisi kesinlikle filme de yansımış.

Shahrukh’un performansı, Kajol’un enfes mimikleri, filmde Shahrukh’un kızını oynayan o minik zilloşun müthiş yeteneği. Filmle ilgili güzellikler saymakla bitmez. İzlenmeden tadı çıkmaz.

Elbette ki, delirdiğim , sinir küpü olduğum sahneler var. Olmaz mı? Nedenini öğrenmek için izlemeniz gerek.

Film müzikleri, sizi yerinizde oturtmayacak türden. Gayet başarılı.

Filmin yönetmeni, ilk filmi olan Kuch kuch hota hai’i çektiğinde henüz 23 yaşındaymış. Filmin başarısından sonra, başarısına başarı katacak nice filmler de çekmiş. Bence, başarıyı hakedecek bir yapım olmuş.

Bu yazı KanesHiro tarafından 12 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hemen hemen Zombieland (2009) ve Sosyal Ağ (2010) filmlerinin başrol aktristi Jesse Eisenberg üzerine kurulu bir film 30 Minutes Or Less. Bu saydığım filmlerinde de izlediğimiz  gibi Jesse Eisenberg’in fevkulade bir performans sergilediği kanısında değilim. Bu 3 filminde senaryo ve kurgu filmi izlememi sağladı. 30 Minutes Or Less filminde Jesse Eisenberg’ten ziyade Nick Swardson’un performansı görmeye değerdi diye düşünüyorum. Her ne kadar yan rolde yer alsa da filmdeki favori oyuncum Nick Swardson oldu. Aynı şekilde Zombieland filminde de Woody Harrelson filmi renklendiren isimdi.

Film ile alakalı yazıyı uzatmaya gerek yok diye düşünüyorum. Karşınızda bir komedi filmi var ve 30 Minutes Or Less;

İzleyenler için eğlenceli ve kesinlikle zaman kaybı niteliğinde olmayan bir film. İzlemeyenler ise fazla üzülmesin, çok şey kaybetmediniz.

Bu yazı Ethem tarafından 11 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Fakir gence kesinlikle olumsuz cevap veren, hatta öfkeden deliye dönen Yücesoy’ların patronu Hıdır, imkanı yok kızını Temel’e vermemekte kararlıdır.

Arkadaşının intihar haberini alan Temel, soluğu arkadaşını vazgeçirmek için Sümela’nin çatısında alır fakat, bu sefer aşık olduğu kızı alamadığı için kendisi intihar etmeye çalışır. Güçlükle yatıştırıldıktan sonra polisin kendisine  ’Sümela’ya hazine aramak için çıksanız anlayacağım, intihar için çıkılır mı?’ demesi üzerine aşık olduğu kızı alabilmek için zengin olmak şart diye düşünür ve Sümela’de hazine aramaya başlar.

Bu yazı Ethem tarafından 07 December 2011 21:06 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir radyo programı düşünün… Dj eskiden oldukça ünlü olan ama sonrasında belirli sorunlarla karşılaşıp ününü kaybetmiş birisi. Çok fazla dinleyicisi olmamasına rağmen eski ününün,şanının, şöhretinin hatrına radyoda devam etmesine izin verilmiş vaziyette… Programa bağlanan dinleyicilerle konuşuyor ve onlara hayat hikayelerini anlatmaları için destek veriyor… Dinleyiciler arasında biri var ki oldukça dikkat çekici bir hayat hikayesine sahip. Bu dinleyici programa belirli aralıklarla bağlanıyor ve nedense programa her bağlandığında farklı sorularla karşılaşıyor dj…

Ve o gizemli dinleyici bir gün “Ben artık babamla görüşmek istiyorum, ne yapmam gerek ” diye bir soru yöneltince çok bilmiş dj’ye, dj başlıyor nasihatlere, “git konuş bence, ansızın çık karşısına, kendini böyle saklayarak daha nasıl devam edebilirsin ki…”

Program bitiyor… Ve çok bilmiş eski ünlümüz evine geri dönüyor. Aaa o da ne kapısında iki tane küçük çocuk… Gözlerini şöyle bir iki kez ovuşturuyor, rüyadır diyerekten ama hayır rüya değil, gördükleri gerçek. Evine girmek için kapıdakileri itiş kakış kenarıya çekiyor. Tam eve girecekken ardından gelen bir sesle irkiliyor.

Tüm olaylar burada başlıyor, bir evin kapısında…

Film müzikleri bakımından, minik oyuncu Seok-hyeon Hwang’ın kaliteli oyunculuğu bakımından oldukça doyurucu. Ailenizle sıkılmadan izleyeceğiniz bir film.

Geçmişteki hatalarınızı hatırlamamak için üzerine bir sünger çekenlerden misiniz, yoksa hatalarınızdan ders çıkarıp onlara göğüs gerenlerden mi? Acaba bu eski ünlü, genç dede, mızmız baba ne yapacak? Üçlümüzü nasıl sıkıntılar bekliyor? Bu hikayenin sonu nasıl bitecek? Merak ediyor musunuz? İzleyin o zaman.

Bu yazı leithycat tarafından 01 December 2011 00:11 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Metropolde yaşamanın yarattığı keşmekeşten kurtulup, hep hayalini kurduklarıdoğayla baş başa bir yaşam sürmek isteyen bir grup ekolojist, Ege’de bir komün köyüinşa ederler. Kentli ekolojistlerin köylerine yerleşmelerinden dolayı çok memnun olanköy halkı, artık hiçbir işe yaramayan kıraç tarlalarını ve eski evlerini değerinden fazlafiyata aldıkları için aktivistleri büyük bir sevgiyle karşılar.

Her şey yolundadır, ta ki bölgeye kurulması gündemde olan termik santral kararıonaylanana kadar… Termik santral ile birlikte eski köylüler ile köyün yeni sakinleriaktivistler arasında ilginç bir süreç başlar ve olaylar karşılıklı protestoyla tam birkomediye dönüşür.

Bu yazı Ethem tarafından 29 November 2011 20:32 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlişki yaşadığı 20 erkeğin 20 sinden de bi halt olmaz diye düşünen Ally Darling, yinede hayatının aşkını bu 20 erkek arasında bulmak zorundadır.

Bu yazı Ethem tarafından 09 November 2011 23:40 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Evlenmek üzere olan Gil ve Inez (Rachel McAdams) birbirlerini seviyor gibi gözükseler de Inez ve ailesinin beklentisi bunun zıttını gözler önüne seriyor. Filmin fragmanında bu uyumsuzluğu görebiliyorsunuz lakin bahsi geçen gece yarısından sonraki maceraya dair hiçbir fikir edinemiyorsunuz. Bu merak duygusu film başladığında hemen gecenin başlamasını istemenize sebep oluyor.

Şehirde dolaşan Gil alkolün de hafif etkisiyle Paris’te kaybolup bir ara sokakta kendini bulur. Ardından gece yarısına dair bir çan sesi. Sonra bir araba yaklaşıyor ve içindekiler davetkar tavırlarla onu arabaya çağırıyorlar. Eğlenmeye ve içmeye devam edilirken, Gil nereye gittiğinden bihaberdir.

Her gece yarısı başka bir hayata adım atan Gil inanılmaz insanlarla tanışıyor ve onlarla hayatına dair köklü değişikliklere imza atıyor. Gittiği yerde bir başka kadına aşık olması aslında her şeyin sanırım başlangıcıydı. Adriana (Marion Cotillard) o kadar güzeldir ki, Gil onun için kendi tarihini değiştirmeyi göze alabilirdi.

Peki ne oldu? Bunu anlatamam size, çünkü merak duygusu sizi filme çekecektir muhakkak. Film bittiğinde ise hala bilmedikleriniz olacak, şu an olduğu gibi. Woody Allen‘ın da sanırım istediği buydu. Senaryonun fantastik mantığı size eğlenceli gelecektir ama aynı zamanda filmin sakinliği de içinde barındırdığını unutmayın. Nostaljiyi seven insanların bu büyülü dünyayı kaçırmamasını tavsiye ediyorum: Aşk, fantezi, komedi, romantizm… Bu arada 30 Eylül itibariyle Türkiye’de vizyona giren film Mayıs ayında Cannes Film Festivali’ne katılmıştı ve dünya çapında beyaz perdeye aylar önce merhaba demişti.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 09 November 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çok renki bir insan olması canlandırdığı karakterlere de direk yansıyan, hüzünlü bir karede görmeyi hayal bile edemesem de profosyonel bir oyuncu olan Kevin James’i her tür filmde görmeniz mümkün. Yaman Çekişki (The Dilemma) adlı filmi buna çok iyi bir örnektir.

Ayrıca Kevin James’in Adam Sandler ile oynadığı Damadı Öpebilirsin (I Now Pronounce You Chuck and Larry) adlı komedi filmi, izlemeyenlere tavsiyemdir.

Bugün ise menüde komedi var. Buyrun…

Hayvan Bakıcısı’nda (The Zookeeper) Griffin Keyes (Kevin James) iş hayatında oldukça başarılı ve işini severek yapan ender insalardan birisi olsa da, sosyal hayatında beklediği ilgiyi bulamamaktadır. Mesleği olan hayvan bakıcılığında terfi etse bile, bu terfi kız arkadaşına cazip gelmemekte, adeta farklı bakış açısı sergilemektedir.

Esas oğlan Griffin Keyes, dürüst insan çizgisinde hayatını hayvan bakıcılığı ile idame  ediyorken, hiç beklemediği bir durum ile karşılaşacaktır. Aslında bu  durum yine hayata bakış açısı ve duyarlılığından ortaya çıkmaktadır.

Hayır bu sefer, Griffin Keyes üzülecek tarafta değildir.

Hayvan Bakıcısı (The Zookeeper) filmi, senaryo ve işleyiş bakımından oldukça sıradan olsa da, hemen hemen her filminde olduğu gibi, hatta komedi olsa dahi aynı şeyi yapıyor ve kahkahalar arasında ufak bir mesaj vermeyi unutmuyor.

İnsan, karşısındakini sevdiği kadar güzel ve değerlidir. İnsan, bazı değerleri unutmadıkça ve yaşadıkça değerlidir…

Teşekkürler…

Bu yazı Ethem tarafından 06 November 2011 02:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sıradan yada herhangi bir filmde olduğu gibi esas oğlanın yapması gereken bir takım doğrular vardır ki, bir başrol oyuncusunun kuralları dışına çıkmamasına çaba gösterilir ve seyircinin nezninde sağlam bir karakter olmak zorundadır. Gamatti ise, her insanın yapabileceği bir yanlışı, başrol olmasına yada etik olmamasına aldırmaksızın “insanlık hali” adına tüm mahsumiyetiyle yapabiliyorken, filmdeki mimikleri ve olabildiğince doğal halleriyle belki de sizin de yapmış olduğunuz mahsum bir yanlışı yapabiliyor. Beni Giamatti hayranı yapmasındaki en büyük unsur buydu mesela. İlerlemiş yaşının, tombul yanaklarının ve dağınık gibi görülsede düzeltilmeyecek saçlarının da bunda etkisi oldu tabiki.

Mike Flaherty karakterindeki Paul Giamatti, işinde yenidir ve paraya sıkışmış, rutin hayatını riske atmadan geçinebilme derdinde olan bir avukattır. Aynı zamanda güreş hocalığı da yapan Mike Flaherty, kimsenin duymayacağını zannettiği bir kazancın peşine düşer ve  aslında karakterine yakışmayan bir karar alır. Bu karar sonrası bir nevzede olsa nefes alabilen Mike için işler yolunda gidiyor derken karşısına genç bir çocuk (Alex Shaffer) çıkar. Ekonomik krizin kutlamalarını gölgede bırakacak kadar iyi bir güreşçi olan genç çocuk, aynı zamanda Mike ve kardeşinin de hayatını yeniden renklendirir.

Her zamanki gibi bir Giamatti filminde her şey yolunda gitmemelidir. Nitekim öyle de olur.

Film boyunca ilgili seyirciye farklı duygular verebilen Kazananlar Kulübü (Win Wİn), iki nesil insana ayrı tatlar verebilecek kadar ortalaması yüksek, seyir hızı alçak bir senaryoya sahip.

Film, sırf Giamatti için izlenilebilirken, kendinizi fazla yormadan ama mayışmadan izlenebilecek sıradan bir film.

Bu yazı Ethem tarafından 02 November 2011 02:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hızla ve daha fazla yormadan…

Paul Giamatti, ilk olarak kardeşim sayesinde ulaştığım Görkemli Hayatım (American Splendor) filmi ile karşıma çıktı. O günden beridir “özellikle” başrol oynadığı tüm filmleri izlemek istiyorum. Harika bir film di. Bu filmin sonrasında “Benim Hikayem” (Barney’s Version) ile Paul Giamatti filmlerimin 2. sini izlemiş oldum. Devamı gelecek…

Paul Giamatti, herkesin tam anlamı ile tanımadığı fakat çoğu sinema severin-sevmeyenin evine konuk olmuş ünlü bir aktör olup gişede başarı göstermiş filmlerde de boy göstermiştir. Örneğin; The Hangover 2, Sihirbaz, Cinderella Man, Maymunlar Cehennemi, Vay Anam Vay, Aydaki Adam, Truman Show, Er Ryan’ı Kurtarmak ve Köstebek gibi.

Ve daha fazla yorulmadan…

Film Paul Giamatti (Barney Panofsky) ‘nin hayatından kısa bir dönemi anlatan gerçek bir hikayeden alınmıştır. Her ne kadar diğer web sayfalarında “2 kadın arasında kadan 1 adamın komik hikayesi” denilse de Barney, seçimlerinde tamamen özgür kaliyor. Arada kalmak yerine, hayat arkadaşını bulduğunu zannettiği an, malesef düğün günü asıl hayat arkadaşını görmesiyle ve anında buna karar vermmesiyle devam ediyor. Arada kalıp karar verememek gibi bir endişesi olmayan Barney, aksine etik olarak hatalı olsa da kendi dünyasında yaptığı şeyin, tüm hayatını olumlu yönde etkileyeceğini bilir ve kararının arkasında durur.

Azcık Spoiler

Evlilik konusunda pek başarılı olamayan Barney’in ilk evliliği tam bir başıboşluk ve sorumsuzluluk sonucu ortaya çıkan bir durum sonrası gelişir fakat, yaptığının yanlış olduğunu göz göre göre üzerine ilerleyecekken ilahi adalet acı da olsa onu bu hatadan alıkoyar.

İkinci evliliği ve aynı gün… Yüzükler takılmış, aileler kaynaşmış… Bir kadından istenebilen hemen hemen tüm özellikler bulunup toplanmış ve imzalar atılmışken “O” çıkar karşısına.  Henüz evli olan Barney, zamanı geri alabilme lüksü olmadığından (olsa yapacak kadar kararlıdır) yüzük parmağında hayata devam eder.

Spoiler Biter

Devam eden bu hayat kendi hayalindeki hayatı değildir aslında. O ana kadar “Bu” dediğiniz şey, bir anda ikinci plandadır ve asl olan orada bir yerlerdedir… Nerede olduğunu biliyorsun ulaşamıyorsun, tadını alıyorsun doyamıyorsun, bakıp görüyor ama konuşamıyorsun. Bir insan bu haldeyken kolayca çıldırabilir…

Filmden daha fazla bahsetmek yerine “2011 yılında izlediğim en iyi filmler arasındaydı” diyerek kendimi bu ızdıraptan kurtarmak istiyorum. İlk defa izlediğim bir film sonrası rahatsızlık çekiyorum.

Neden?

Film oldukça kaliteli, eğlenceli olmasının yanı sıra hayat ile süslenmiş, keyif verici bir senaryoyla beslenmiş ve iyi oyunculardan kurulu bir film. Böylesi güzel bir atmosferi anlatamamak, yazamamak yada içimdekileri tam olarak paylaşamamak endişesi ile yazıyorum. Umarım filmi izlemenize vesile olabilirim. Sonrasında  Paul Giamatti ismini kesinlikle tavsiye ederim. Bu arada, Dustin Hoffman‘da canlandırdığı baba karakteri ile harikaydı.

Uçan, kaçan, patlayan, kaslı yada sütun gibi bacaklar olmadan da harika filmler çekilebiliyormuş. Hemde, 1-2 ay sonra 3D parçasının çıkma riski olmadan.

“Güzelliğin para etmez, bende bu aşk olmazsa”…

Ben beğendim diye sizin de aynı hevesle sonuna kadar takip edebileceğiniz sözünü veremiyorum, ama kocaman kocaman tavsiye ediyorum.

Teşekkürler…

Bu yazı Ethem tarafından 01 November 2011 00:02 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Konusu sıradan bir siyasi filmin dışında 2. planda kalmış bir siyaset. Asıl konu, filmin başında yaşanan aşk. Saffet (Ferhan Şensoy), çok sevdiği ve bir türlü söyleyemediği Sevil’i siyasi davası için bırakarak kaçmaktadır. 5 arkadaş, o gün karar alırlar 30 yıl sonra tekrar buluşmak üzere. Saffet, yurt dışında profesör olmuştur. Kanser olduğunu öğrendiği vakit ilk işi, Türkiye’ye gelerek, Sevil’i bulmak ve o na onu sevdiğini söylemektir. Türkiye’de bir Üniversitede hocalığa başlar. Sıradışı bir hocalığın yanında, içindekileri de kimseye belli etmemesi onun tarzını belli eder. Öğrenciler arasında Ulaş (Kaan Urgancıoğlu), derslerden bir şey anlamadıklarını söylemek için seçilmiştir. Hocanın odasına gider. Hocayı beklerken özel eşyalarını kurcalar.Ulaş, Saffet hocanın, kişisel defterine yazdıklarının etkisinde kalır. Ulaş’ın okulda Deren (Ekin Türkmen) adında aşık olduğu bir kız vardır. Saffet hocanın, hayatıyla kendi hayatının aynı olmaması için ayrı bir mücadeleye girer. 1972 yılında sözleşen arkadaşların, 2006 yılında buluşması ve hayatlarında ki değişiklikleri beklenmedik bir süpriz oluyor.

Yönetmen Mustafa Uğur Yağcıoğlu ve İraz Okumuş, Türk sineması adına ortaya başarılı bir yapıt çıkarmışlar. Sahneler ve senaryo ile görüntülerin uyuşması, güzel bir emeğin karşılığı. Yönetmenlerin becerisi, mekanların güzelliğinide izleyiciye ayrı bir duyguyla sunuyor.

Ferhan Şensoy, Kaan Urgancıoğlu, Ekin Türkmen, Durul Bazan, filmde öne çıkan oyunculardı. Her oyuncu kendi sahnesinde en iyi şekilde oynuyor. Ferhan Şensoy üzerine çekilmiş bir film gibi ama diğer oyuncularda yeteneklerini sergiliyor. Özellikle Durul Bazan, filmin komedi türünde yer almasında en büyük işi üstlenen oyunculardan biri.

Filmin can alıcı noktalarında, ağlamamak için zor dururken, arka fondaki müziğin etkisiyle gözlerinizden damlalar inebilir. Müziklerin etkileyici, yerinde olması ve oyuncuların müziklere eşlik ederek oynamaları çok başarılı. Emrah Anul ve Tolga Sunter bu konuda doğru müzikleri bestelemişler.

Siyasi bir film gibi başlasa da siyasetin yanında gerçek dünyayı ve aşkı anlatıyor. “Yarınımız garanti gibi bügünü erteliyoruz”, “Aynı duyguyu bir daha yaşayabilir miyim acaba?”, “Asıl yapamadıklarımızdan pişmanlık duyarız” gibi can alıcı sözlerin olması, izleyiciyi film içinde düşündürüyor olması senaristlerin izleyiciye armağanı.

Özetle, biraz eskilere dönmek, biraz aşklara ortak olmak ve biraz da gülmek için güzel bir film. Filmden sonra uzun bir düşünceye dalarak, hayattan aldığınız dersleri değerlendirebilirsiniz. İyi seyirler.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 22 October 2011 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Malum senaryo Mr. Bean film serilerinde olduğu gibi sadece komedi.

Bu yazı Ethem tarafından 20 October 2011 00:27 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Birisi aile babası, çoluk çocuk babası olmuş iyi ir avukatken, diğeri ise sorumuluktan uzak çapkın bir aktördür.

Buluştukları bir gecenin sabahında uyanınca birbirlerinin bedenlerine girdiklerini fark ederler ve eğlence başlar.

Bu yazı Ethem tarafından 10 October 2011 00:20 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Görsel efektlerden, vurdu kırdıdan, aksiyon ve fantastik filmlerden uzak, daha çok biyografi, dram, hafif komedi ve hayat hikayeleri tarzını seven sinema seyircisinin “aşık olabileceği bir isim” diyebilecek kadar buradayım. Sadelik, sadeliğin yanında doğal güzellik ve en önemlisi hikaye bakımından ilginç, düşündürücü ve kendi hayatınızdan bir çok renk bulabileceğiniz tarzda filmlere imza atan Paul Giamatti, bu türü sevenler için yeni bir kahraman (Oynadığı başrol filmleri içindir bu sözüm). Önceki yazımda da aynı idda da bulunduğumu hatırlarsınz. Bknz; Benim Hikayem.

Hayat, herkes için bir film gibi senaryosu önceden yazılmış ise, anlık kararlarımızla ve irademizle doğaçlama yaparak oynadığımız bir rol ise, kimisi evinde, kimisi işinde, kimisi çevresinde başroldur. Kimisi çocuğunun süper kahramanı, kimisi eşinin romantik dünyası. Yani herkesin başrol olduğu bir alan varken insan, diğer oyunculara bakıp ta yinede  iç geçirebiliyor. İşinde baş rollerde oynayan bir adamın evindeki yardımcı oyuncu karakteri gün gelir işine de yansıyabiliyor ve o eksikliğin açtığı boşlukta keyfimiz kaçabiliyor.

Paul Giamatti’nin karamsarlığı üzerine tünemiş bir kaç gününden sonra ruhunun dinlenmeye, yahut kendisinin bu ağır yükü daha fazla taşımaması yönünde bir fikre sahip olur. O kadar sıkılmıştır ki aynı çemberde dolanmaktan. Artık bu hayattan kaçamayacağını bilen Gamatti, çözümü alternatif yaşamda bulur.

Daha etkili, daha inandırıcı yada daha keyifli bir hayatın sırrını bulan Paul Giamatti, bu yeni lüksün meyvelerinden yararlanmak üzere alıverişe çıkar. Şimdi sıra, her alanda başrol oynamaktadır. Tam da aradığı şeyi bulan Gamatti, elindeki nohutu verip an için daha verimli olduğunu düşündüğü meyveyi alır.

Film böyle başlamaz, böyle de bitmiyor. Gamatti’nin performansı için ayrıca izlenilebilecek Cold Souls adlı film, çok iyi diyemesem de kötü kelimesini kullanmak yanlış olur.

Paul Gamatti’nin farkına varan izleyici için farklı bir serüven olan Cold Souls, Paul Gamatti’yi ilk kez seyreden izleyici için tuhaf  bir son, farklı bir senaryo ve durağan bir seyir gibi gelsede, izlemeye devam edin arkadaşlar…

Bu yazı Ethem tarafından 06 October 2011 00:03 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 05 October 2011 00:22 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir gün kasabaya özel yeteneklerin sergilendiği bir sirk gelir ve bundan sonra Victor ve arkadaşlarının tek hayali buna benzer bir gösteri yapmaktır. Fakat işiniçerisinde kasabanın belası Freddy Frogface girince işler biraz zorlaşacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 24 September 2011 18:22 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Birçok yerde fare veya sivrisinek falan olur.

Bizde ise…

…ejderhalar var.”(Hiccup)

Filmin Özet Koleksiyonu

 Kısa özet:

Ejderha avlama arzusunda olan bahtsız genç Viking beklenmeyen bir şekilde genç ejderhanın arkadaşı oluyor,ve bu yaratıklarda sandığından çok daha fazlası olduğunu öğreniyor.

Geniş Özeti:

Uzun zaman önce Berk adasının kuzeyinde,genç Viking,Hiccup sürekli saldırılarına uğradıkları ejderhalarla şehrin verdiği savaşa katılmak istemektedir.Ancak,köyün lideri olan maço babası Dev Stoik,sakar,ufak tefek ancak yaratıcı olan oğluna izin vermez. Her şeye rağmen,Hiccup çıkıp savaşa katılıyor ve efsanevi Gece Hiddeti adlı ejderhayı icadıyla  yere seriyor,ancak onu öldürecek gücü kendinde bulamıyor.Aksine,Hiccup ve Ejderha,ona Dişsiz adını veriyor,kendi dünyalarını açacak ve önyargıları kıracak bir arkadaşlığa başlıyorlar.İkiside kendi yollarında ilerlemelerine rağmen,dünyalarının başına bela olan yıkıcı cehaletle savaşmaları gerektiklerinin farkına varıyorlar.

UZUNCA FİLM

Viking Köyünün Yüz Karası, Sakar, Çelimsiz ve de Korkak (Kısaca Onun adı Hiccup)

Berk adasının kuzeyinde bir Viking adasında,Viking olarak doğmanın getirdiği sorumlulukların ve sorunların altından kalkamayacağını düşündüğümüz küçük bir çocukla tanışıyoruz.Onun adı Hiccup,ismi diğer tüm Vikingler gibi kendisine yakışıyor.Ortada bir sorun var gibi görünüyor.Kendisinin diğerlerinden daha ufak tefek olması mı sorun? Yoksa  kendisinden beklenmeyecek bir zekaya sahip olması mı? Aslında ondan beklenildiği gibi davranmaması onun başlı başına bir sorun olarak görülmesini sağlıyor.Ondan kısaca Viking olmasını bekliyorlar .Viking olmanın V’ sine sahip olmayan bu çocuğun bir ejderha öldürebileceği,hem de babasının bile hayran kalacağı cinsten bir tanesini öldürebileceğini kim tahmin edebilirdi?

Elbette bu geleneklerinden gelen ve mahalle baskısına dönüşen ejderha öldürmeyi şiddetle istemesi kaçınılmaz.Hele ki,ona  Gobber’in yanında verilen demircilik işini sevmiyor ve üzerindeki işe yaramaz görüntüsünü atmak istiyorsa.Köyde öyle bir ünü var ki(kötü anlamda tabi ki) her ayak altında görüldüğünde yine bir sorun çıkacağı düşüncesi hakim.Aslında belki de bu köyde herkesin doğru kabul ettiği bazı şeylerin değişmesi gerektiği için doğmuş Hiccup.Değiştireceği ve başaracağı işler onu daha önce kimsenin olamadığı kadar ünlü ve de güçlü yapacak.İşte o gün yine sakarlığının dorukta olduğu ancak şansının fazlasıyla iyi gittiği gün.Kısacası efsanevi ejderha Gece Hiddetini yakaladığı gün!!!

Kendince Özel olan Gece Hiddeti ve de Bizim Orijinal Çocuk Hiccup Karşılaşırsa?!

Viking olamamak o gün belki de en fazla Viking olduğu zamandı Hiccup’un.Kendisine benzediğini gördüğü “Gece Hiddeti” ’ni öldürmeye gücü yetmedi çünkü gördü ki o da korkuyordu.Başka bir Viking görse o yaratığı çoktan öldürmüştü.İşte dediğim gibi o diğerleri gibi değil ve artık Vikinglerin bilmediklerini biliyor,yapamadıklarını yapıyor.O artık bir Ejderhayla dost ve de ona Dişsiz ismini vererek eğitiyor. Birbirlerinden çok şey öğrenseler de bu arada en çok şey öğrenen kişi Hiccup.Kim derdi ki bir Viking silah kullanmadan Ejderhaları alt edebilir?

Buruk Ancak Mutlu Son Bizi Bekliyor…..

Babası bu köyün lideri olan Dev Stoick,oğlunun farklı olduğu gerçeğini kabul edemiyor tabi ki ve de kulaklarını ona tıkıyor.Bizim çocuk babasının hırsına yenilmesiyle artık kaçınılmaz sona doğru Dişsiz ile birlikte yol alıyor.Dişsiz ve Hiccup’un birbirine ne kadar benzediğini filmin sonundaki o buruk son dediğim yerde anlayacaksınız.İkisi de birbirlerini tamamlıyor ve  artık Hiccup hiç olmadığı kadar popüler.Bu kadar popüler olunca tabi kız arkadaşı olmaması da kaçınılmaz.Arada sırada yumruk yediği Astrid adlı kız ile olan ilişkileri tam da bizimkinin istediği gibi artık.

Sonuç:

Son zamanlarda izlediğim en iyi animasyonlardan biri.Hikâye sizi kahramanın içinde sürükleyerek götürüyor.Korkunç ejderhalar yok bu filmde aslında,bir tanesi ve en kötüsü dışnda ancak ön yargılar, çıkarılacak dersler var.Karakterler,seslendirenler,görsel olan her şey tam da istenildiği gibi.Tüm yeterliliklere sahip benim gözümde ve de aslında olumlu olarak fazlası var.Yani bu animasyon benden tam not aldı :)

Bu yazı T.K.T tarafından 24 September 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Vampirlerin yaşam tarzlarını absürd bir gözle ele alan filmin başrol oyuncusu vampir karakterini canlandıran Colin Farrell.

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2011 17:57 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kadroda sevilen sanatçı Justin Timberlake dışında sevdiğim aktrist Emma Stone ve sevdiğiniz aktrist Mila Kunis’in yanında profosyonel bir isim Woody Harrelson yer alıyor (Film cidden izlemeye değer).

Emma Stone ve Woody Harrelson ikilisinin uyumunu  daha önce Zombieland filminde izlemiş ve taktir etmiştim. Şimdide sıra Friends With Benefits adlı filmde.

Filmde anlatılan 2 ünlü arkadaşın aralarında yaptıkları bir anlaşmadan ibaret. Yoğun iş temposu yüzünden bir türlü fırsat bulup hayatlarını yaşayacakları eşlerini bulamayan iki arkadaş sonunda bir anlaşma yapıp insanlarla bağ kurmaya başlarlar.

Anlaşmaya sadık kalıp başkalarıyla çıkan arkadaşların bu planı çok sürmeyecek, erkek kişi anlaşmayı yaptığı hatun kişiye aşık olacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2011 01:59 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2011 01:26 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 02 September 2011 00:34 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 01 September 2011 20:28 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 01 September 2011 16:58 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 31 August 2011 01:29 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 29 August 2011 17:35 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İşten atıldığı gün, karısı tarafından terk edilen bir adamdır Nick. Karısı Nick’i terk etmekle kalmayıp bütün eşyalarını bahçeye saçıp, evin kilidini de değiştirip ortadan kaybolur. Hayattan arka arkaya darbeler alan biçare karakterimiz, yakasını bir türlü kurtaramadığı alkol problemiyle de karşı karşıya aynı zamanda. Koca bir bahçe ve etrafa saçılmış eşyalarıyla bir başına kalan Nick, tüm eşyalarını da üç gün içerisinde elden çıkarmak zorundadır. Eşyalarına göz kulak olması için anlaştığı küçük Kenny, hamile karşı komşusu Samantha ve polis dostu Frank dışında bu koca dünyada kimsesi kalmayan Nick’in hayatını düzene koymaya çalışmaktan başka çaresi kalmaz.

Son dönemlerde komedi dışında bir yapımda göremediğimiz Will Ferrell, bu dram filminde muazzam bir iş çıkartmış. Aşırıya kaçmadan, dengeli ve olgun bir dram performansıyla sadece komedi oyuncusu olmadığını gösteren Ferrell’a, gösterişsiz ama doğal oyunculuğuyla Rebecca Hall, genç oyuncu Christopher Jordan Wallace ve koruyucu kollayıcı karakteriyle(polis olması da etkili olabilir bunda) Michael Pena eşlik ediyor.

Everything Must Go bildiğimiz kendini iyi hisset filmlerinden değil. “Azimle çalış, bir gün mutlaka başarırsın.” gibi bir Hollywood klişesine de yeltenmiyor. Olduğunca kendi yolunda ilerleyen, söyleyeceklerini kör göze parmak hamlelerine girmeden ifade eden ve özellikler oyuncu performanslarıyla öne çıkan bu bağımsız yapım, son dönem Amerikan bağımsız yapımlar arasında öne çıkıyor. Birçok festivalde seyircilerden olumlu tepkiler alan bu sıcak film bir buçuk saatin sonunda insanın içini huzurla dolduruyor ki bunda Will Ferrell’ın oyunculuğunun katkısı büyük. Aynı zamanda filmin senaryosunu da kaleme alan yönetmen Dan Rush’ın ilk filmi olan Everything Must Go, bağımsız yapımlardan hoşlananlar için güzel bir deneyim olacaktır. İyi seyirler.

Bu yazı alploganer tarafından 28 August 2011 01:54 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 24 August 2011 00:13 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Horrible Bosses’ın üç kafadarının anlık öfkeyle en başta kavrayamadıkları şey de bu: Birine çok öfkelenseniz de, nefret ettiğiniz kişinin vahşi bir cinayeti herkesten fazla hak ettiğine gerçekten inansanız da, öfke geçer. Çoğu zaman fark edemediğimiz bir bilgi bu. Bir gün olur da bir tarafıma dövme yaptırırsam bunu yazdıracağım, ki her zaman aklımda bulunsun. Ciddiyim. ÖFKE GEÇER.

Bu tavsiye, özel ve profesyonel hayatınızda karşılaştığınız birçok problemin üstesinden soğukkanlılıkla, kolayca gelmenizi sağlayabilir; fakat Horrible Bosses’ta kimsenin böyle düşünmemesi tamamen biz seyircinin şansı: Çünkü ortaya çıkan durum gerçekten komik.

Büyük şirket çalışanı Nick (Jason Bateman) hak ettiğini alamamaktan şikayetçi, patronu Dave Harken’ın (çok eğlenceli bir Kevin Spacey) ona saygısızca davrandığını düşünüyor. Ufak bir aile şirketinde çalışan Kurt (Jason Sudeikis), yeni patronu uyuşturucu bağımlısı Bobby Pellitt ile uğraşmak zorunda (komik olmaya çalışan ama nedense pek başaramayan Colin Farrell). Dale (Charlie Day) ise asistanlığını yaptığı dişçi Julia Harris’in (Jennifer Aniston) cinsel tacizlerine maruz kalıyor. Patronlarından illallah diyen üç arkadaş “kusursuz cinayet”in peşinde boylarından büyük bir maceraya atılıyorlar. Onlara yol gösteren tehlikeli ve karanlık yardımcı ise Jamie Foxx, “Motherfucker Jones”!

Filmin afişinden bile anlaşıldığı üzere, üçlü bir yapıya sahip bir senaryo var önümüzde. Senarist Michael Markowitz’in bu üç hikayeyi birbirine bağlamakta zorlandığı apaçık ortada. Zaten bağlayamıyor da. Fakat hikayeleri bağlamanın ötesinde, hikaye örgüsündeki dengeyi de kuramıyor. Daha birinci sahneden itibaren Kevin Spacey’nin delibozuk patron karakteri diğer patronları gölgede bırakıyor. Jennifer Aniston’ın eşit derecede komik gözü-dönmüş-azgın-patron portresinin feci derecede hakkı yeniyor. Gerçekten yazık, çünkü Friends sonrası sinema kariyerinde kendini sade suya tirit romantik komedilerle kısıtlayan Jennifer Aniston yıllardır hiç bu kadar komik olmamıştı.

Hikayenin gelişimi de oldukça zayıf. Üç arkadaşın “cinayet işleme” noktasına gelmesi son derece zorlama kaçıyor. Senaryonun zayıflığı, konu derinleştikçe daha da ortaya çıkıyor. Bu türdeki bir karanlık komedinin (zaten az olan) potansiyel inandırıcılığı, henüz birinci perdenin sonuna gelmeden dibe vuruyor.

Fakat film gene de işliyor. Filmi, belki de bu türdeki basit bir komedi filminden bekleyeceğiniz üzere, harika oyuncuları kurtarıyor. Üç arkadaş çok iyi. Patronlar daha da iyi (Farrell hariç, neden bilmiyorum). Herkesin kendinden bir şeyler bulabileceği böyle güzel bir fikirden çok daha güçlü bir senaryo çıkmalıydı elbet; fakat tecrübeli komedi oyuncularından oluşan bu ekip bu zayıf senaryoyu sırtlıyor. Kahkahalar susmuyor. Daha ne isteyebiliriz ki?

10 üzerinden 7

Bu yazı Murat Evre tarafından 18 August 2011 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şans eseri bulduğum Sivrisinema ailesine katıldığım 28 Temmuz 2010 yılından beri 1 yılı geride bırakmışım. Her ne kadar tarihi ve yazıyı aynı zaman denk getirmeye çalışsam da, bir takım aksaklıklardan dolayı bu isteğimi gerçekleştiremedim. Lafı uzatmaya gerek yok; 100. yazıya yakışacağına inandığım bir film ile bu işi tamamlayalım.

Türk sinemasının gelmiş geçmiş en iyi romantik-dram filmini izledim…

‘’ Bazen yanından geçer kaderin, fark edemezsin. Bazen bir ömür ararsın onu, ama bulunmaz.’’

Yazıya başlarken ne yazacağımı bilemediğim zamanlar enderdir. Mutlaka geyik bir şekilde ya da filme ağır giydirme yaparak başlarım ki en basit yolu budur. Ama bazen öyle bir an gelir ki, öyle derin ve yoğun şeyler hissettirmiştir ki film sana bakar bakar kalırsın beyaz sayfaya…

Konuyu kısaca açıklamak isterim; doğumlarından itibaren hayatlarının farklı evrelerinde yolları kesişen Özgür ve Deniz den bahsediyoruz. Bir yandan bu hikâyeleri izlerken, bir yandan da güncel zamanda ki karşılaşmalarını ve tanışmalarına şahit oluyoruz. Türkiye’nin 70’li, 80’li, 90’lı ve 2000’li yıllarını ziyaret ederek, o yılların artık unutulmaya yüz tutmuş popüler kültür öğelerinden, müziklerinden, yaşam biçimlerinden ve alışkanlıklarından besleniyor. “Aşk Tesadüfleri Sever” pek çok gerçek hikâyeden yola çıkılarak derlenmiş olaylar bütünüyle; İstanbul’dan Ankara’ya yaptığı özlemli yolculuğun içinde izleyiciye doyurucu, duygusal, yıllarca akıllardan çıkmayacak bir aşk filmi olduğunu düşünüyorum.

Şöyle başlayım; bazı filmler vardır, öylesine klişedir ki her şeyi tahmin edebilirsiniz ve karşısına oturduktan 15-20 dakika sonra film bittiği zaman neler olacağını hatta çoğu zaman hangi küfürleri edeceğinizi bile hazırlarsınız. Bende böyleyim, yıllardın yoğun bir şekilde film izlemenin, bende oluşturduğu erozyonlardan biri de filmi yüzde yüz olarak yaşayamadan kaynaklanır. Sonunu tahmin etme oyunları, eleştirmeci bir gözle bakma beni çoğu filmden yeteri kadar zevk alamamaya kadar götürdü. Durum böyle olunca da biraz ‘’kolay beğenmez’’ hüviyetine büründüm. Elbette bir şeyler yapmak gerekiyordu. Bunu örneklendirmek istersek eğer; 50 yaşından sonra ‘’sex’’yapma çabası diyebiliriz ya da farklı şeyler; bir zamandan sonra artık filmlerde ki farklılıkları aramaya başladım.

Bende biliyorum, bu film klişe senaryo üzerine kurulmuş çok iyi bir film olabilir. Tamam, kabul ediyorum diyalogları bir o kadar bilindik, hareketler bir o kadar rutin olabilir. Ama işte bu noktada söylemeye cesaret edemediğimiz bir nokta var. Çoğumuz bu noktayı asla itiraf edemezler, söylemeye korkarlar. ‘’duygular’’. İşin içine duygular girdiği zaman olay farklılaşır, aynı bu filmde olduğu gibi. Ne anlatmaya çalıştıklarını hissetmeye çalıştım, olaya hangi pencereden baktıklarını, aynı zamanda geçmişten bu güne karakterlerin ne gibi zorluklarla mücadele ettiğini görmeye çalıştım, belki de gerçekten öyle yapmasaydım, izledikten sonra kenara atacağım bir film daha olacaktı. Ama olmadı.

Bu kadar tesadüf olur mu? Hiç mi tesadüf yaşamıyorsunuz hayatınız da? Bir başarınız ya da elde ettiğiniz hiçbir şey mi tesadüf değil? Bir saniye burada bir yavaşlayalım mı? Kim size bu filmin ‘’ yaşanmış gerçek bir hikâye olduğunu söyledi ki? Zaten burada anlatılmak istenen ‘’hayatta tesadüfler olabilir ‘’ değil ki… En azından baştan bir önyargı oluşturmamak gerekiyor.

Sadece Deniz’in ve Özgür’ün penceresinden bakmak zorunda değilsiniz. Kendinize indirgeye bileceğiniz noktalar da yok değil. Tesadüflerden de bu kadar konu açmışken, acaba bazı şeyler cidden tesadüf olarak mı kalmalı yoksa, öyle olduğuna inanıp onların peşinden mi gitmelisiniz? Bu soruyu sormaya başladığınız anda filmin sonu gelmiş demektir. Yıllarını! Sinemaya verip, her dram-romantik filmi izlemiş ve bu film üzerine inanılmaz yorumlar yapan arkadaşların düşündüğü gibi, film beklenen bir sonla bitmeyi reddediyor.

Mutlaka, ama mutlaka izleyin. İzledikten ya da bu yazıyı okuduktan sonra, içinizde bu filmden mutlaka ufak kırıntılar bulacaksınızdır.

Alternatif olarak Biblou’nun aynı film yazısını inceleyebilirsiniz. Bu arada;…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 16 August 2011 01:22 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmimiz 1910′lu yılların Londra’sında geçmekte. Zamanında meşhur bir komedyen olan Calvero, artık yaşlanmış ve pek iş yapamayan biri olmuştur. Birgün kaldığı apartmanda, kendinden iki kat aşağıda oturan bir genç kızı, kız hem ileç içip hem de fırının gazını açarak intihar etmekteyken kurtarır. Kimsesi olmayan ve balerin olduğunu öğrendiği Terry adındaki kıza bir süre evinde bakan Calvero, bir yandan fiziksel olarak bir yandan da psikolojik olarak kızı iyileştirmeye çalışır. Çünkü Terry, bacaklarıyla ilgili yaşadığı sorun yüzünden bir daha dans edemeyeceğini, dolayısıyla hayatında bir anlamın kalmadığını düşünmektedir. Kapıldığı bu umutsuz durum, aslında fiziksel olarak gerçek bir problemi olmasa da psikilojik olarak onu hasta olduğuna inandırmıştır. Calvero, olgunluğu ve tecrübesiyle Terry‘ye yaşama sevinci aşılamaya çalışır. İkili arasındaki bu iletişim, Calviro açısından da içinde bulunduğu durumdan çıkabilmesi için bir çeşit terapiye dönüşür.

Filmin genelinde Calvero‘nun bilgeliği, Terry‘nin ise gençlik ve tecrübesizliğiyle birbirine bağlanan bu ikiliyi izlerken, arka planda değişen yaşam şartlarının özellikle sanatçılar üzerindeki etkisini Calvero sayesinde görme imkanı buluruz.

Filmi izlerken diğer Chaplin filmlerinde olduğu gibi eğlenmediğimi söylememe gerek yok sanırım. Bu biraz filmin sonunu bilmemden; biraz da Chaplin‘de adeta kendi hayatını, kendini oynuyormuş havası sezdiğimden ve bu durumun beni üzmesinden kaynaklanıyor. Her ne kadar Charlie Chaplin için giderek sönen bir yıldız dememiz büyük haksızlık olacaksa da, Chaplin‘in hayatında bazı iniş çıkışlar yaşadığının ve bunların onu duygusal olarak etkilediğinin ipuçlarını yakalamak mümkün filmde.

Yine de hayatı boyunca komedi yapmış usta bir sanatçının nasıl bir dram yaptığını görmek, Calvero‘nun bilgece sözlerine kulak vermek, taşlama ve esprilerine gülmek için izlemeye değer bir film Sahne Işıkları. Ayrıca yaşadığı dönemde Charlie Chaplin‘in en büyük rakibi olarak görülen bir diğer sessiz sinema ustası Buster Keaton‘un da filmde yer aldığını, Chaplin ve Keaton‘un bu filmle ilk ve son kez bir araya geldiklerini, Chaplin‘in oğlu Sydney Chaplin‘in yakışıklı müzisyen Neville rolüyle filmde arz-ı endam ettiğini de notlarımıza ekleyip yazımızı bitirelim.

Bu yazı fafatuka tarafından 14 August 2011 00:47 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ama bu yazıda esas konumuz bu değil elbette, çünkü her ne kadar Altına Hücum / The Gold Rush, sosyal göndermeleri olan bir film olsa da ben filmi bir aşk filmi gibi izlemekten kendimi alamadım açıkçası. Hem de içindeki bildik, tahmin edilebilir bir aşk olsa da.

Esas oğlanımız Şarlo, o dönemde büyük rağbet gören altın arayıcılığı işine girmiş kendini Alaska yollarına atmıştır. Ama yolculuk onun için bir hayli zorlu geçmektedir ve sonunda bir kulübeye sığınmak zorunda kalır. Ama kulübe sahibi pek de tekin biri değildir. Daha sonra fırtınadan çadırı dağılan başka bir altın arayıcısı da onlara katılınca Şarlo‘nun zorlu doğa koşulları ve hiç tanımadığı iki yabanî adamla mücadelesi başlar.

Filmin aşk hikayesi kısmı ise Şarlo’nun kasabaya inip kasabanın gazinosunda çalışan dansçı bir kıza aşık olmasıyla başlıyor. Tahmin edilebileceği üzre Şarlo, kulübede açlıktan bir ayakkabısını yemiş olduğu için ayakkabısız ayağı bezlerle sarılmış, üstü başı dökülen (ama asil duruşundan da ödün vermeyen) bir halde, kızımız ise salonun en popüler dansçılarından. Görünüşe göre vuslatın çok uzak bir ihtimal olduğu bir aşk. Şarlo da bunun farkında; ama elinde değil, kız için yapmayacağı şey yok.

Altına Hücum / The Gold Rush, Şarlo‘nun bir yandan altın arama serüveni bir yandan da gönül işleriyle ilerliyor. Bu sergüzeştte Şarlo‘nun birçok komik hallerine tanık oluyoruz elbette. Ama bu komik haller içinde öyle sahneler var ki sinema tarihinin en bilinir sahneleri arasına girmiş durumda. Fırtına yüzünden mahsur kaldığı kulübede, açlıktan ayakkabısını pişirip yediği sahne; yılbaşı gecesi sevdiği kızı ve arkadaşlarını beklerken küçük ekmek somunlarıyla dans ettiği sahne ve tabii ki uçurumun kenarına gelip bir aşağı bir yukarı yalpalayan kulübe sahnesi ilk akla gelenlerden.

Çekimleri 14 ay süren ve o zamana göre en çok para harcanan filmlerden biri olan Altına Hücum, 1958 yılında uluslararası sinema jürisi tarafından sinema tarihinin en iyi 2. filmi seçilmiş. Charlie Chaplin‘in bir konuşmasında “Bu filmimle hatırlanmak istiyorum.” dediği rivayet edilmektedir.

Bu yazı fafatuka tarafından 12 August 2011 02:09 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gerçek hayatta ilk çocuğunun doğduktan birkaç gün sonra ölmesiyle Chaplin‘in yaşadığı acı tecrübenin de izlerini taşıyan The Kid, konusunu ve sonunu biliyor ya da tahmin ediyor olsak da hem Şarlo, hem de sevimli ötesi küçük oyuncu Jackie Coogan‘ın oyunculuğu için izlenmeye değer bir film. İçerdiği Chaplinvâri mizah ve dram da bonus olarak yanında geliyor.

Gerçekten de hadi Chaplin diyelim, bizim bildiğimiz Chaplin, tipik bir Şarlo karakteriyle karşımızda. Gerçi bu sefer hınzırlıklarının, su üstüne çıkan zeytinyağlılıklarının yanında daha şefkatli taraflarını da görüyoruz; ama yumurcak’ı izlemek de ayrı bir keyif bu filmde. Özellikle camlara taş atarak kırdığı sonra da Şarlo‘nun camcı diye ortalıkta gezindiği sahnelerde, polisle bir karşılaşma sahnesi var ki büyümüş de ufalmış bu dedirtiyor. Bunun yanında, yetimhane yetkililerinin çocuğu Şarlo‘dan ayırdıkları sahnede ise asıl oyunculuğunu konuşturup nice yetişkin oyunculara taş çıkartıyor resmen. Bu sahnelerde Şarlo’nun da yüzündeki ve gözlerindeki hüznü, çaresizliği ve yavrusu alınmış aslan misali atılganlığı izleyenin içini epey burkuyor.

Bunun yanında yoksulluk içinde bulunmalarına rağmen birbirlerine sahip çıkışları, ufak şeylerden dolayı duydukları mutluluk, fakir sofrası da olsa iştahla yenen tek tür yemekler, insanın aslında mutluluk için nasıl da az şeye ihtiyaç duyduğunu düşünmesini sağlıyor. Filmin sonunda Şarlo‘nun onca yoksulluğa rağmen rüyasında mahallesini bir cennet olarak görmesi de Chaplin‘in mutluluk anlayışı hakkında epey bir ipucu barındırıyor.

Böyle hem güldürüp hem de hüzünlendiren, ama Charlie Chaplin‘in hem bize hem de Şarlo ve yumurcak’a kıyamayıp mutlu sonla bitiridiği bir film The Kid. İmdb Top 250 listesinde de en yaşlı (an itibariyle 90 yaşında) film ünvanını koruyan bu filmi, çok da değil 50 küsür dakikanızı ayırıp şöyle bir kalbinizi hareketlendirmek adına da izleyebilirsiniz.

Bu yazı fafatuka tarafından 11 August 2011 00:06 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Çocukluğumuzdan beri aşina olduğumuzdan mıdır nedir, Charlie Chaplin‘i oldum olası sevmişimdir; şimdi bu sevgi, yaptıklarını izleyip nasıl bir sanatçı olduğunu öğrendikçe kat be kat artıyor. Büyük Diktatör / The Great Dictator, yönetmenin bilinçli olarak izlediğim filmleri arasında bence en iyisi. Öyle ki, bu kadar iyi olacağını, filmi bu kadar beğeneceğimi ben de beklemiyordum.

Filmimiz I. Dünya Savaşı ile açılıyor, tabii o zaman adının başında birinci sıfatı yok. Cephede bir uçak kazası sonucu hastaneye yatırılan ve hafıza kaybı yaşayan kahramanımız (bu filmde Şarlo‘yla benzer yönleri olan ama o olmayan kahramanımız bir berber), yıllar sonra hastaneden çıktığında dünya bıraktığından çok çok farklıdır ve neredeyse ikinci bir dünya savaşı çıkmak üzeredir. Ülkesi Tomania’da iktidara gelen Adonoid Hynkel, oluşturduğu ordu ve yüksek hitabet gücüyle kitleleri etkisi altına almakta ve bir dünya imparatoru olma hayalleri kurmaktadır. Bu imparatorun milleti de tüm yahudi, çingene vs. unsurlardan temizlenmiş; sarı saçlı, mavi gözlü ari bir ırk olacaktır. Kahramanımızın Hynkel’le fiziksel benzerliği ise filmin sonunda beklenmeyen bir olaya sebep olur.

Özetten de anlaşılacağı üzre Büyük Diktatör, Adolf Hitler‘i ve faşizmi hicveden bir film. Almanya‘nın, Hitler‘in, Mussolini‘nin (ki kendisi II. Dünya Savaşı sırasında dünyaya musallat olan ikinci bir beladır) adı anılmasa da Chaplin‘in gerek seçtiği temsili isimler gerekse zekice göndermeleri filmin kahramanlarını da olaylarını da çok rahat anlamamızı sağlıyor. Hitler‘e, faşizme getirdiği eleştirinin yanında harika bir mizahı da var ki filmin, göndermeleriyle zihin açarken esprileriyle de kahkahalara boğuyor insanı.

Filmin hangi bir sahnesini anlatayım bilemiyorum gerçekten, sanırım sinema sanatında birden fazla ünlü sahne barındıran filmlerden bir tanesi Büyük Diktatör. Charlie Chaplin‘in Hitler‘in konuşmalarını canlandırdığı sahneleri mi desem, Hynkel‘in yer küreyle oynadığı sahneyi mi desem, Hynkel ve Napaloni arasında geçen bütün sahneleri mi desem, hepsi birbirinden komik, eğlenceli ve zekice. Chaplin‘in anlatmak istediği şeyi tam olarak anlatmak konusunda ne kadar usta olduğunu gösteren en iyi filmlerden bir tanesi belki de en iyisi bu film sanırım.

Büyük Diktatör‘ün ilginç bir yanı şu ki, Charlie Chaplin bu filmin çalışmalarına 1938′de başlamış; yani Hitler‘in nasıl bir zalim olduğunun henüz tam olarak bilinmediği zamanlar. Üstelik Amerika‘nın o sıralar Almanya ve Hitler‘le ilgili hiçbir sorunu yok. Chaplin‘deki nasıl bir öngörüymüş ki, daha II. Dünya Savaşı tam olarak başlamadan, Hitler‘in asıl niyeti ortaya çıkmamışken henüz, dünyanın büyük soykırımdan ancak savaş mahkemeleri kurulduktan sonra haberi olacakken böylesine cesur, adeta gelecekten haber veren bir film yapabilmiş Chaplin. “Deha” böyle bir şey demek ki…

Filmde kullanılan müstear isimler de başlı başına hiciv örnekleri zaten. Örneğin Almanya‘nın karşılığı filmde Tomania: Çürümüş ette bulunan zehir anlamına gelen İngilizce ptomaine sözcüğüne gönderme. İtalya karşılığı Bacteria: Anlaşılacağı üzre bakteri demek. Adolf Hitler yerine Adenoid Hynkel adını kullanmış Chaplin. Hynkel‘i bulamadım ama Adenoid geniz eti demek. Bunun gibi Hitler‘in sağ kolu ve propaganda işlerini yöneten Goebbels yerine Garbitsch kullanılmış, okunuşu ingilizce “garbage” kelimesine benziyor; yani çöp.

Filmimizin dili bu denli sivri olunca gösterime girdiğinde Almanya’da ve İtalya‘da gösterilmesi yasaklanmış elbette. Ama deniyor ki, Hitler gizlice getirtip izlemiş filmi. Film hakkında ne düşündüğü bilinmiyor; ama Chaplin, Hitler’in filmini izlediğini öğrenince demiş ki: “I’d give anything to know what he thought of it.” (Film hakkında ne düşündüğünü öğrenmek için her şeyi verirdim.)

Bu yazı fafatuka tarafından 09 August 2011 00:46 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sinema tarihinde makineleşmeye karşı yapılan en ünlü eleştirlerden biri olan Modern Zamanlar / Modern Times, usta yönetmenin dehasının da açıkça görüldüğü bir film. Öyle ki 1936 yılındaki imkanlarla böyle bir film çekebilen adam, günümüz olanaklarına sahip olsaydı neler yapardı demeden duramıyor insan. Gerçekten de film, hem görsel olarak hem sinema dili olarak hem de ele aldığı konuyu eleştirisindeki isabeti olarak Chaplin filmleri arasında ayrı bir yere sahip.

Filmimiz yine Şarlo karakterinin merkezde olduğu bir hikayeye sahip. Sevimli serserimiz bir fabrikada çalışmaktadır. Çalışma şartları birgün kahramanımızda vidaların hepten yerlerinden fırlamasına sebep olur ve fabrikada yol açtığı olaylar sebebiyle işten atılır. Burada bir ayraç açıp filmin hazırladığı en ağır laflarının bu bölümde sarf edildiğini söylemeden geçmek istemiyorum. Filmin sadece bu bölümü bile hem mizahı, hem dramı yani trajediyi mükemmel şekilde anlatıyor. Filmi izlememiş olsa da Şarlo‘nun çarklar arasından geçtiği o meşhur sahneyi bilmeyenimiz yoktur herhalde, işte o sahne bu bölümde, dişlileri arasında makinenin öğüttüğü insan! Sayfalarca diyalog kurulsa bundan daha etkili anlatılamaz sanırım.

İşten atılıp akıl hastanesinde bir süre kaldıktan sonra Şarlo, farkında olmadan içine düştüğü bir protesto grubunun lideri sanılıp hapse atılır. Zaten film boyunca otorite’nin gerçek olana göre değil, kendi gerçek kabul ettiği şeye göre davrandığı neredeyse gözümüze gözümüze sokulur. Otoritenin yaptırımlarını üzerinde en çok kullandıkları da güçsüz insanlardır nedense. Şarlo hapiste de bir dizi olay yaşayıp çıkar. Aslında çıkmak istememektedir çünkü dışarıdaki ekonomik durum hapiste olmayı istetecek kadar kötü durumdadır. Ufak tefek suçlar işleyip kendini tekrar hapse attırmaya çalıştığı sıralarda Chaplin filmlerinin olmazsa olmazı güzel kızımızla karşılaşır ve ikili bir dizi serüven yaşayacakları bir yola koyulur.

Şehir Işıkları‘nda olduğu gibi Modern Zamanlar‘da da kahramanımızın başından geçenler bölüm bölüm birer skeç halinde verilir. Bu yüzden bir Chaplin filmi izlerken hikayenin gidişatından ayrı olarak bu bölümlerde verilen mizaha odaklanmak seyir zevkini arttıracaktır. Bu filmde de fabrika, hapishane, alışveriş merkezi, köhne ev, restoran gibi bölümlerde Charlie Chaplin‘in kurguladığı komik durumlar bol bol mevcut. Başta da dediğim gibi özellikle fabrika sahneleri ve filmin sonundaki Chaplin‘in şarkı söylediği bölüm ise ayrı bir güzel.

Bu yazı fafatuka tarafından 07 August 2011 02:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 06 August 2011 21:11 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 06 August 2011 19:34 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şehir Işıkları / City Lights‘ı izlerken çok tanıdık bir öğeyle karşılaştım mesela ve filmdeki sarhoş zengin adamın arkadaşı fakir adam motifini Kemal Sunal‘ın bir filminde izlediğimi hatırladım. Sonrasında başka Chaplin filmlerini de izledikçe Türk sinemasının Chaplin‘den epey ekmek yediğini anlamış oldum.

Şehir Işıkları / City Lights, bizde “Şarlo” olarak bilinen tipik sokak serserisi The Tramp karakterinin merkezde olduğu Chaplin filmlerinden birtanesi. Şarlo birgün intihar etmek üzere olan zengin bir adamı kurtarır. Adam hayatını kurtaran Şarlo‘yu ebedi dostu ilan eder, onu evine alır, şerefine partiler verir, aktıkları gecelere götürür. Şarlo için başta her şey güzeldir ama küçük bir sorun vardır; adamımız intihar etmek üzereyken sarhoştur ve Şarlo‘yu sadece şarhoş olduğu zamanlarda tanımaktadır. Tahmin edileceği üzre filmde adamın ayık olma zamanlarıyla sarhoş olma zamanlarının zıtlıklarının sıralandığı seri bir skeçler silsilesi izleriz. Fakat filmde asıl tema olarak Şarlo‘nun kör bir çiçekçi kıza aşık olması anlatılır. Kız, Şarlo‘yu bazı tesadüfler eseri zengin biri zanneder, Şarlo da bu kızın bu zannına ilişmez ve aralarında hem cebi hem gönlü zengin adam ile fakir kız aşkı doğar.

Filmde bu hikaye ilerleyip sonuca bağlanacağı süreçte bir dizi durum komedisi izleriz. Şarlo‘nun hem zengin adamın bir sarhoş bir ayık halleriyle başetme çabaları, hem kıza yardım etmek için para bulma arayışları kahramanımızı komik durumların içine düşürür. Sonunda da açıkçası benim tahmin etmediğim bir sonla film biter. Aslında tahmin edilmesi güç bir finali yok filmin ama ben o şekilde biteceğini düşünmemiştim ve film bitince iyi ki benim düşündüğüm gibi çıkmadı dedim.

Filmin sessiz ve siyah beyaz olduğunu bilmem belirtmeme gerek var mı? Sessiz olduğu için de kahkaha unsurları durum komedisi denilen türle sağlanmış doğal olarak. Zekice yapılmış sözel esprileri tercih eden benim gibi sinema izleyicisine başta basit gelebilecek bir komedi anlayışı olsa da; sahnelerin düzeni, işleyişi, oyuncuların harika bir iş ortaya çıkarmış olmaları ve elbette Charlie Chaplin‘in zekice buluşları filmi ilgiyle izletmeyi sağlıyor. Bir yerde Chaplin‘in kör çiçekçi kızdan çiçek aldığı sahneyi, kızın duygularını en iyi aktaracak durumu verebilmek için üç yüz küsür defa tekrar çektiğini okumuştum. Ama bunu bilmesek bile, film bize Charlie Chaplin‘in işinde ne kadar titiz olduğunu baştan sona gösterecek nitelikte gerçekten.

Bu yazı fafatuka tarafından 06 August 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Patronlarını öldürmeyi planlayan 3 arkadaşın kara mizahıyla seyreden Horrible Bosses 12 Ağustos 2011 de Türkiye’de vizyonda.

Film ABD’de 08 Temmuz da vizyona girecek.

Bu yazı Ethem tarafından 01 August 2011 10:53 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yer yer Jeff Daniels’e destek olmaya çalışırken, karısına karşı vurdumduymazlığı insanı çıldırtacak kıvamda delirtebiliyor. Fakat bu demek değildir ki ortada kötü birşeyler var. Karakteri gereği Jeff Daniels, biraz uçuk biraz kaçık olmalıydı ve bunu yaptı.

Film konusu ve işleyişi hakkında hiçbir açıklama yapmak istemiyorum. Şayet ana konuyu öğrenmek isterseniz önceki Paper Man tanıtım yazımıza göz atabilirsiniz.

Ondan önce…

Bu filmi seçmemizdeki nedenlerden birisi, aynı filmde Ryan Reynolds, Emma Stone ve Jeff Daniels’ın olmasıydı. Şahsen, Ryan Reynolds filmleri bana her zaman keyif verdiğinden bu seçimimin başrolündeydi. ” Kesinlikle, Belki (Definitely, Maybe)” ve “Sadece Arkadaş (Just Friends)” filmlerini izlemenizi önerirken beni de kendisine bağlayan filmleri olduğunu ekleyip Zombieland filminde ilk kez gördüğüm Emma Stone’nin sempatikliği dışında sanatsal bir etkisi yoktur üzerimde. Açıkcası o şeker haline bir artı daha katsa da halen sempatik güzel olarak kalıverdi gözümde… Ve 3. İsim Jeff Daniels… Salak ile Avanak (Dumb And Dumber) filminden de hatırlayacağımız bir aktör, her neyse uzatmıyorum, çünkü…

Karşınıza öyle bir karakter çıkıyor ki, film boyunca ara ara görünüp gözlerindeki sıcaklık, karakterindeki iyilik ve eşine olan bağlığı ile göstermiş olduğu mükemmel performans sayesinde artık dikkatimi tamamiyle çekmiş durumda. Pardon, kim mi bu? Tabiki ailesi için endişeli ve temkinli bakışları yansıtıp filmin tuzu biberi olan Lisa Kudrow…

İlk defa bu kadar farkına vardığım Lisa Kudrow ile beraber Emma Stone’yi de ilk defa dram sahnelerken görme şansını da yakalamış oluyorsunuz. Üzücü tek bir haberim var, Ryan Reynolds’dan diğer filmlerindeki akıcılığı beklemeyin.

Ve yazımı bitirmeden filmden bir alıntı;

“Richard yalnızlığını kutsal bişiy olarak görüyordu, hakkıyla kazandığı bir şeref madalyası gibi.

O’nu, hayattan koruyan bir pelerin gibi. Yalnızlık demek, O demek. Bu hali çevresindekilerin O’nu küçük görmelerine neden oluyordu. Richard’da farkındaydı dünyaya ışık saçmıyordu, belki hiç bişiy vermeyip hiç bişiy de almadığı içindi. Ama sonuçta bu artık dayanılmaz bir hal almıştı. Bulabileceği arkadaşlar ya hayaliydi yada soyları tükeniyordu. Richard artık bunların yetmeyeceği bi noktada duruyordu.

Sonra bir kızla tanıştı, kız cana yakın hüzünlüydü, ve O’na kendi yalnızlığını hatırlatacak şekilde yalnızdı. Bir kızın kaybetmemesi gereken şeyleri kaybetmişti. Bildikleri vardı, Richard’ada öğretti. Richard dediki “Belki arkadaşlık denen şey budur”… Belki…

Bir anlık bişiydi. Daha yeni başlamıştı. Ama O, birkaç uzun kış günü boyunca kız O’na çok şey vermişti. Hayatına devam etmesine yeterdi bunlar. Peki O kıza ne vermişti? Bir sayfa dolusu cümle. Belki çok şey değildi. Ama Emy için “yeter” diye okunuyordu.”

İyi seyirler…

Bu yazı Ethem tarafından 26 July 2011 00:34 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com