İşin daha kötü tarafı ise bu köpek balığı civardaki bir kaç kötü niyetli yerliler tarafından oradadır.

Bu yazı Ethem tarafından 20 December 2011 20:14 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İlk gün amacına ulaşamaz. Karısıyla tartışır. Ama ikinci gün çocukları ormanda bırakır ve gizlice evine döner. Hansel ve Gretel evlerinin yolunu bulamazlar. Ağlamaklı bir şekilde solda, sağda, ağaç ardında, çakıl taşı yanında arar durular babalarını ve sonunda tam yorgunluktan bayılacak hale geldiklerinde karşılarını şekerden bir ev çıkar…” diye başlar ya masal, işte filmimiz de böyle bir başlangıcı içeriyor.

Başlarındaki adamdan gördükleri zulumden yıpranan çocukların tek umut kaynağı Noel Babadır… Ve bir yıl başı dönemi hayalleri gerçek olur, noel baba ziyaretlerine gelir. Bir dilekleri vardır çocukların. O dileği dilerler ve her şey istedikleri gibi değişmeye başlar. Çünkü Noel Baba istedikleri her şeyi yapabileceklerini söylemiştir onlara.

Çocukların içinde kötülük yoktur ama çektikleri acıların hesabını kendi bakış açılarıyla ödeteceklerdir büyüklere. Ebeveynlerin kötü insanlar olduğunu düşünürler ama bir yandan da onları gerçekten sevecek anne-babalarının bir gün gelip onları bulacağına inanırlar.

Ormanda sürekli kaza yapan insanları kendi evlerine getirirler. Evlerine getirdikleri herkesin sınırlarını zorlarlar çocukça bir düşünceyle. Ve eve her getirdikleri insan bir yerden sonra canlarını sıkmaya, onları dövmeye, azarlamaya başlar. İşte o an geldiğinde isteklerini dile getirirler. Biri porselen bir bebek hayal eder, diğeri buzdan bir heykel… Hayal güçlerinin bilinmezliğinde cezalandırırlar büyükleri. Büyümek istemezler, acıyla yaşamak istemezler, sıkıntı çekmek istemezler. Tek istedikleri mutlu olmak, sevilmektir.

Film son sahnesiyle izleyenlerin akıllarında yer ediyor. Farklı bir şeyler izlemek, dramla gerilimi bir arada yaşamak istiyorsanız Hansel & Gretel’i kesinlikle izleyin.

Bu yazı leithycat tarafından 19 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kimimiz istediklerini elde etmek için deli gibi çalışırken kimilerimizse milli piyangoya bel bağlayabiliyor.  Ne yaptığımız ya da ne yapacağımız bize kalmış bir şey tabi… Ne de olsa herkesin hayalleri ve herkesin hayalini elde etmek için yapabilecekleri bambaşka şeyler.

Ama Cheng Li-sheung hayallerine ulaşmak için çok farklı bir yol seçiyor kendine… İlk başlarda deliler gibi gece gündüz çalışıyor, ek işlerle uğraşıyor, arkadaşlarına zaman ayırmıyor, yemiyor içmiyor çalışıp çabalıyor… Ama gel zaman git zaman istediği ev için yeterli parayı elde edemeceyeğine, çocukluk hayalini gerçekleştiremeyeceğine kanaat getirince olayların boyutu değişiyor.

Almak istediği deniz manzaralı evin sahipleri sorun çıkarıyor, daha fazla beklemeyeceklerini, evi başka isteyenlerin olduğunu söylüyorlar Cheng Li-sheung’a… Duydukları yüzünden dünyası bir süre başına yıkılıyor Cheng Li-sheung’un ama yılmıyor… Bunca çabasının boşa gitmesini istemiyor.

Ve tüm bu yıkımsal olaylardan sonra evinden gecenin bir yarısı çıkıyor deniz manzaralı apartmana doğru… Hayallerindeki eve doğru.

Filmi genel olarak ele aldığımızda konusu bakımından çocukluk hayalini takıntı boyutuna getirmiş bir kadın imajı çıkıyor karşımıza. Hayalini elde etmek için yapmayacağı şey yok bu kadının. Sonunda amacına ulaşıp ulaşmadığını merak ediyorsanız filmi izleyin.

Ha unutmadan not düşmek isterim, film öyle masumane bir şey değil. Bol kanlı, bol çığlıklı. Vahşet unsurları içermese de bir çoğumuzun midesini bulandırabilecek bir yapım.

Bu yazı leithycat tarafından 15 December 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 18 November 2011 01:29 tarihinde yazıldı. 19 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Her filmini, genel kültürüne kattığı yüklü bir bilgi bankası olarak gördüğünü söyleyen Sodenberg’e gelen eleştiriler ise daha farklı. O, kendi maratonunda, daha önce sularında kulaç atmadığı türlerde filmler çekmekte israrcı. Üstelik bunu da tam bir ritüel haline getirmekte zorlanmıyor. O sebeple, bir Sodenberg filmini, sanki yanı başımızda vuku buluyormuşçasına izliyoruz! Çünkü onun en sevdiğim yanı, bildiklerini olabildiği kadar “gerçek” dokusuyla sunmaya çalışması!

Salgın, kuşkusuz yukarıdaki paragrafın son cümlesindeki iddiamın kalibresini birebir karşılayan bir film! Hijyen hastalarının işkillenmesine yol açabilecek incelikte ve gerçekçilikte! Gwyneth Paltrow’un hayat verdiği Beth Emhoff’ın, tanı konulamayan garip ölümünün ardından, dünyanın pek çok yerinde, Hong Kong kaynaklı olduğu düşünülen bir virüs peydah olur. Son derece hızlı bir biçimde hastanın metabolizmasını yerle bir eden bu virüse karşı, hükümet bilinen prosedürlerini uygulamaya koyulur! Fakat, hızlı yayılan virüs sayesinde, büyük şehirler ve eyaletlerde kaos baş gösterir! Ölü sayısının artması ile panik artar ve total kaosa da kapı açılmış olur. Gariptir ki bu kaos, dini histerilerden ziyade, münferit yerlerin yağmalanması ya da gasp biçiminde vuku bulur!

Alan Krumwiede adındaki blogger, sosyal medyanın imkanlarını kullanarak, hükümetin bir tedavisi bulunduğunu ve bunu insanlardan gizlediğini iddia eder! Üstelik kendisi Altın Çanak adındaki tedaviyi kendisine uyguladığını ve iyileştiğini de söylemektedir. Bununla birlikte tanı koyulan ilk hasta olan Emhoff’un kocası Mitch’in de bu virüse karşı doğal bağışıklığı bulunmaktadır. Dr Ellis, virüsü yok edebilmek için tedavi yollarını araştırırken diğer taraftan da medyanın “doğru manipülasyonu(!)” ile de ilgilenmektedir. Nihai amacı ise nevi şahsına münhasır deyimi ile “öncelikle kendi teknesindekileri kurtarmak”dır. Dr. Erin Mears ise, bütün prosedürleri eksiksiz uygulamasına rağmen bu hastalığın pençesine yakalanmıştır. Diğer bir tabirle, klasik önlemler, hastalığa dair sağlam barikat işlevi görmemektedir.

İç içe geçen karakter çeşitlemelerine bayılan Hollywood’un tarifini tam karşılamasa da bahsi geçen karakterlerin bir kısmının yolu birbirleri ile kesişiyor! Bu “çok karakterlilik” de beraberinde işleyiş konusunda Sodenberg’i bile zorlayacak bir sıkıntıya sokuyor. Nitekim Sodenberg’in Salgın’ı fazla konuşkan gözükmemesine rağmen, içerisinde pek çok hikaye barındırıyor. Sosyal medyanın yaptırım gücünden, apokaliptik kaos’a; bir doktorun ahlaki muhakemesinden, kurtuluş için bir görevliyi bile esir alacak kadar ileri giden çaresiz kasabalılara kadar… Nitekim bu hikayelerin bir kısmı karşılığını layıkı ile bulurken, bir kısmı da ister istemez havada kalıyor. Bu şekilde değerlendirildiğinde Sodenberg aslında izleyiciyi, karakterlerden birinin –belki de bir kısmının- yerine koyarak olayların tamamına tanık olma fırsatını da bahşetmiyor diyebilmemiz de mümkün!

Salgın, hiç kuşkusuz, akla ilk etapta 1995 yapımı Outbreak filmini getirecektir. Fakat etkilenim listesini sadece bununla da sınırlı tutmamak gerekiyor. Jose Saramago’nun aynı adlı kitabından beyazperdeye uyarlanan Körlük, akrabalık bağlarının en sıkı olduğu filmlerden biri. Garip bir biçimde Stephen king’in Stand’inden de izler bulabilmek mümkün (en azından doğal bağışıklık mevzusu aklıma ilk etapta bu kitabı/filmi getirdi diyebilirim) ve tabi son olarak da Traffic’in farklı evrilmiş hali olarak nitelersek de teşbihte mübalağa yapmamış oluruz!

Saramago’nun Körlük’ü gibi Sodenberg’in Salgın’ı da aslında oldukça “iyimser” bir felaket filmi. Neticede “insan odaklı” sorunların yine insan dayanışması ile çözülebileceğine inanıyor Sodenberg! Filmin final kısmında da meramını açıkladığı gibi, küçük detayları gözden kaçırmanın sebep olduğu büyük çaplı felaketlerden, yine küçük detayları kullanarak kurtulabilmek mümkün oluyor!

Bütün bunlarla birlikte aslında oldukça çiğ ve donuk bir görselliğe sahip Sodenberg’in bu son filmi! Yer yer mocumentary izliyor hissine bile kapılıyorsunuz! Bu fiyakasız görsellik, son yıllarda Hollywood’un en çok prim verdiği hareketlerden biri olan “gerçekçilik takıntısına” da selam çakıyor gibi gözüküyor lakin Sodenberg’in, sisteme olan mesafesini bilen her izleyici; bu görsel tercihlerin, salt Sodenberg’in anlatısı için en doğal seçim olduğunu kabul edecektir.

Bu bol yıldızlı, bol hikayeli Salgın’ı, gönül rahatlığı ile türün lezzetli nektarlarının olduğu rafa yerleştirebiliriz! Sodenberg’in kendi tabiri ile “dersini iyi çalıştığı” ve izleyiciyi etüde tabi tutarken de yormadığı, kalibresinin izin vereceğini düşündüğümüzden de kalabalık bir film Salgın!

Bu yazı Fatih Yürür tarafından 23 October 2011 02:38 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 19:56 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 17 October 2011 17:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Eric Heisserer: Uçak faciası, otobanda zincirleme kaza, lunaparktaki hız treni dehşeti, 3 boyutlu araba yarışı kazası. Şimdi nasıl bir felaket olsa acaba?

Jeffrey Reddick: Şu köprüye bak Eric, sence yıkılsa nasıl olurdu? Bu arada ne diyordun?

Eric Heisserer: Sen bir dahisin Jeffrey! Otobüsle yapılan bir iş gezisi sırasında köprünün yıkılması. Evet, yeni felaketimiz bu olacak!

Jeffrey Reddick: Tamamdır. Peki, bu sefer ‘Ölüm’den kaç kişi kurtulacak?

Eric Heisserer: Sekiz. Benim uğurlu sayımdır da.

Jeffrey Reddick: Pekâlâ, benim bir fikrim var. Serinin ilk iki filminde rastladığımız ölüm şifrecisi Bludworth’u bu filmde de görelim. Sağ kalanlara ölümü kandırmanın tek yolunun bir başkasını öldürmek olduğunu söylesin. İşte bunun sayesinde serinin en ilginç karakterine kavuşacağız! Sekiz kişi kurtulacak demiştin değil mi? Asıl adamımız Sam, tam şirket gezisine çıktıkları gün sevgilisi Molly tarafından terk edilecek. Onu teselli etmeye çalışanda en yakın arkadaşı Peter olacak. Bunların dışında felaketten kurtulanlar, aptal müdür Dennis, her filmde olması gereken salak Isaac, kibirli güzelimiz Olivia, zenci dostumuz Nathan ve Peter’in sevgilisi Candice olacak. İlk ölenin Candice olması Peter’i tam manasıyla delirtecek ve ölümden kurtulmanın tek yolunun bir başkasını öldürmek olduğunu öğrenince işler karışacak…

Eric Heisserer: Vay canına! Bu harika bir fikir Jeffrey! Dördüncü filmde belirginleşen komedi üslubuna da bu filmde bir son verelim ne dersin? İlk filmin karanlık çizgisine yakın bir film yapmalıyız bence.

Jeffrey Reddick: Konu hakkında ne düşünüyorsun?

Eric Heisserer: Bir grup mesai arkadaşı otobüs ile şirket gezisine çıkacaklar. Otobüs köprüye geldiği sırada, Sam köprünün çökmesi sonucu herkesin öldüğü bir kâbus görecek. Gördükleri yavaş yavaş gerçek olmaya başlayınca panik halinde kız arkadaşı Molly ve diğer mesai arkadaşlarını bu felaketten kurtaracak ya da o öyle sanacak. Çünkü ölüm, kandırılmaktan hoşlanmayıp yarım kalan işini tamamlamak için farklı yöntemlerle geri dönecek… Nasıl ama?

Jeffrey Reddick: Gayet başarılı. Peki ya ölümler? Ölümler nasıl olacak?

Eric Heisserer: Bilirsin ölüm geldiyse ondan kurtuluşun yoktur. Bu yüzden filmde ölümler seyirciyi şaşırtacak cinsten olmalı. Mesela etrafını alevler saran adam, alevler yüzünden değil kafasına düşen ağır bir heykel yüzünden ölmeli. Anlıyorsun değil mi Jeffrey?

Eric ani bir refleksle gözlerini açar. Cam kenarında oturan Jeffrey ise umursamazca dışarıyı seyrediyordur.

Jeffrey Reddick: Şu köprüye bak Eric, sence yıkılsa nasıl olurdu? Bu arada ne diyordun?

Daha önce Titanic ve Avatar’da ikinci birim yönetmeni olarak çalışan Steven Quale, ilk uzun metraj filmi Final Destination 5’in yönetmenlik koltuğunu kapacağı görüşmeye geç kalmamak için Avatar’ın setinden bir uçak kaçırır. Kaçırdığı uçağın kontrolünü kaybedince Eric ve Jeffrey’in bindiği otobüsün olduğu köprüye çarpar. Ve sonra…

Eric ani bir refleksle gözlerini açar ve başparmağının kanadığını görür. Cam kenarında oturan Jeffrey ise umursamazca dışarıyı seyrediyordur…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 14 October 2011 00:03 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi anlatmak istemiyorum, hatta hakkında hiçbir fikir beyan etmek de istemiyorum çünkü özelliği
burada… İğrenç bir film, gerçekten kusmuk gibi sahneleri var, psikolojiniz çok ağır bozulur demek
çok basit, ama asıl filmi nasıl izlettirebilirim çabasına girmek bu durumda bence daha mantıklı çünkü
zaten ismini yazdığınız zaman internet bu tarz yorumlarla dolu ve bu noktada yapılacak tek şey var:

Ya izlersin, ya da izlemezsin…

Şöyle bir tez/düşünce daha ortaya atmak isterim ki, bu film komple cast olarak yapılmayacak olanı
yapıyor. Cesaret ancak bu kadar gösterilebilirdi. Siz zannetmiyor musunuz ki bu insanlar da bu
filmi yaparlarken kötü şeyler hissetmiyorlar. Onlar da acı çekmiyorlar. Ya da onlarında psikolojisi
bozulmuyor. Bu filmi bir adam asla para için yapmaz. Ancak sesini duyurabilmek için ve bunu
lanetlemek için yapar. Lakin filmin dokunmaya çalıştığı noktalar çok önemli noktalar; kadına şiddet,
çocuk pornosu, aile içi ilişki ve porno sektörünün içine karışan ‘’insan’’ faktörü…

Filmi ben çok beğendim ve cidden bence sinemasal olarak çok başarılı bir film. Bir dakika burada
durun, ben filmi izlerken el hareketlerime hakim olamayanlardan değilim, başarılı bulduysam bu filmi
sahnelerin bana zevk verdiğinden de değil kesinlikle… Filmi sadece görselliğiyle değerlendirmemek
gerekiyor, insan psikolojisi ve dayanma gücünü de sonuna kadar zorluyorlar. Kan dediğin nedir ki? Ya
da tecavüz sahneleri dediğin nedir ki? Hafife almak istemiyorum elbette hepsi toplamda insanlık suçu
olarak gösteriliyor ama bu film çitayı çok yukarılara koymuş, koymak istemiş…

Devian;

Arkadaşım sen sevmiyorsan bu tarz izlemiceksin , izliyorsanda burda bıdıbıdı
yapmicaksın.Prime time saatlerinde yayınlanan film değil bunlar… Beyin bedava ya…

İnternetten bulduğum ve ilk kez bir yazımda yapmak istediğim alıntıda da belirttiği gibi, yapamıyorsan
zorlamayacaksın ama sonra da şikâyet etmeyeceksin.

Sonuç; geçen senelerde iki binli rakamlarda film izlemiş biri olarak, hayatımda izlediğim en rahatsız
edici 3-4 filmden biriydi ama sinemasal olarak kesinlikle en iyisi diyebilirim. Nitekim, bazı filmlerin
final sahneleri insanın aklında kalır ve bir ömür boyu ne yaparsan yap, ne izlersen izle onu asla
silemezsin. İşte böyle bir sona hazırlıklı olun. Günlerce aklınızdan çıkmayacak insan zihnini alt üst
eden, feci bir final sahnesi olduğunu söylemek mümkün.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 08 October 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Her zamanki gibi korku filmleriyle geçen bir kaç haftadan sonra tekrar huzurlarınızdayım sayın sinemasever okuyucu.Son iki haftada oldukça değişik filmler izledim sizinle paylaşayım o halde.
2010 yapımı ‘Die’ filmiyle başlayalım.Testere serisi ile başlayan ve ardı arkası kesilmeyen, kendilerini hiç bilmedikleri yerde bulan, oraya nasıl ve neden geldiklerini hatırlamayan bir grup insan temalı başlayan filmler zincirinin bir halkası diyebiliriz bu filmin başlangıcına, öyle ya bu insanların hep geçmişlerinde mutlaka yedikleri haltlar vardır, hiçbiri günahsız değildir falan.Ancak film daha sonra diğer örneklerine nazaran biraz daha ilginçleşiyor diyebilirim.Çok ballı börekli bir film değil ama hiç yoktan beni idare etti.(İMDB PUANI:4.5)

Büyük ses getiren her filmi ben en son izlerim öyle de bir durumumuz var (İnception’u bu Ramazan izlemiştim mesela) Paranormal Activity’de onlardan biri korku filmleri arasında her zaman çok konuşulan filmlerden olan kimilerinde çok beğenilen, kimilerince yerden yere vurulan bu filmi biz bir kaç sene önce izlemeye başlamış ama ilk 5 dakika sonra sıkılıp kapatmıştık.’Elde film kalmamış bari bunu izleyelim de vakit geçsin, bak zaten herkesler izlemiş, bizim neyimiz eksik’ mantığı ile izlediğimiz film evet beni ürküttü,ürkütmedi desem hakkını yemiş olurum.Hatta onunla yetinmedik Paranormal Activity 2′y de izledik, 3. sünü ise alt yazı yoksulluğundan izleyemiyoruz.Genellikle birincisi beğenilen filmlerin ikincisi beklenilen kadar güzel çekilmez hatta işin suyunu çıkarırlar.(Jeepers Creepers’da da öyleydi, birincisini çok beğenmiş 2.sinde yapımcılara küfür etmiştim).Paranormal Activity 2 de ilki kadar sevdirmedi kendini ama konuyu bağlayış tarzlarını beğendim.İlkiyle ilişkilendirmeleri güzeldi ama filmde kopukluklar vardı.Madem eve kamera taktırdın, eşin kafayı yemek üzere, evde gariplikler oluyor, ne diye izlemezsin be adam demezler mi adama.Herşeye rağmen pişman değilim :))

Shadow Puppets diye 2007 de çekilmiş bir film izledim, o da ilk filmimizde bahsettiğim gibi kendini bilmediği yerde bulan insanlar temalı bir filmdi.Zevkler ve renkler tartışılmaz derler ya ben bu filmi beğendim oyda benimle birlikte izleyen şahıs hiç beğenmedi.Mükemmel demiyorum ama izlediğim zamanı vakit kaybı olarak görmedim en azından.(İMDB puanı:5.0)

Kendilerini kara büyü yöntemi ile bulmaya çalışan kişilerden korunmak için sürekli kaçan ve onlara karşı aynı büyülerden kullanan bir anne ve oğlunun hikayesinin anlatıldığı ‘Outcast’(2010) çok fazla beklenti içine girilmeden, eh işte izledik mi, izledik diyebileceğiniz bir korku filmi.Konuyu güzel bulmuşlar ama sanki önümüze adam gibi koyamamışlar diye düşünmedim de değil.(İMDB puanı:5.4)

The Silent House (La Casa Muda) İspanyol veya Portekiz dilinde çekilmiş filmlerden çok şey bekleyen bendeniz için çok heyecanla heveslendiğim bir filmdi hele 2010 Cannes Film Festivali’nde ödül almış olduğunu duyunca yaşadık dedim resmen.Gerçek olaylardan da esinlenildi dedi ,tamam aradığım film budur diye çok keyiflendim.Ancak zaten beni sıkan el kamerası çekimi film türü zifir karanlıkta, göz gözü görmeden , baktığımız şeyin ne olduğunu bilmeden izlediğimiz bir eziyete dönüştü. Diyalog yok, görsellik yok sürekli el feneriyle yukarı,aşağı giden bir kızdan başka birşeye gerek yok derseniz alın izleyin kardeşim. (İMDB puanı:5.4)

Devamı bir dahaki yazılarımda.O değil de ben Karadedeler Olayı’ izlemek istiyorum.

Bu yazı nazokiraze tarafından 03 October 2011 00:13 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 24 September 2011 18:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmi izlemeye başladığımda içimden umarım Hasat Zamanı kadar kaliteli bir filmdir cümlesi geçiyordu. Ama nafile, içimde kurduğum cümlenin sonu bu mudur yani oldu.

Filmin giriş sahnesi sizi farklı bir film izleyeceğinize ikna etse de, sonlara doğru klasikleşmiş başı, sonu belli olmayan, konusu başta farklı sonda farklı, kendini kaybetmiş bir filmle karşı karşıya kalıyorsunuz. Çoğu sahnede öff aman yaaa, ne saçmalıyor bunlar ya gibi cümleler kurmanız oldukça olası.

Çocuk karakterimiz Dusty Burwell’in yüzünü sadece filmin sonunda görüyoruz. Filmin tüm kurgusu neredeyse Dusty Burwell üzerine odaklı ama yüzünün sadece filmin sonunda gösterilmesinin sebebi de filmin sonuna  kadar izlenmesini sağlamak olarak gördüm. Siz ne düşünürsünüz bilemem.

Diğer oyunculara gelecek olursak, Kelen Coleman’ın ilk başlarda oyunculuğunun eğreti durduğunu düşünüyor insan ama sonrasında, paranoyaklaşarak sağı solu araması ve sert çıkışları sayesinde iyi bir iş çıkardığı kanaatine vardırıyor. Sonrasında sırada Kelen Coleman’ın kocası karakterinde Tim Rock var. Tim Rock’ın oyunculuğuna çok fazla birşey söylemek istemiyorum, çünkü dikkat çekici bir rolde değildi.

Neyse demem o ki filmi eğlenceli vakit geçireyim, az biraz korkayım, az biraz gerileyim diye izleyecekseniz, İZLEMEYİN!!!

Zaman kaybı.

Bu yazı leithycat tarafından 22 September 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Erdoğan: Bu ormanda cadı var diyorlar. Doğru mudur sence?

Erkan: Burada cadının ne işi var lan! Cadının olduğu yer Maryland ormanı…

Erdoğan: Maryland ormanı?

Erkan: Hani şu üç amatör belgesel sinemacı çocuğun öldürüldüğü orman. Hatta onların çektikleri video görüntüleri bir sene sonra ormanda bulundu ve The Blair Witch Project ismiyle 1999 yılında birçok ülkede gösterime sokuldu. Tabi sonradan tüm bunların kurmaca olduğu ortaya çıktı; ölen çocuklar adına yapılan gala bile! Çocuklar bir sonraki galaya kanlı canlı katıldılar. Her şeye rağmen bu harika numaranın çok tuttuğu ortada!

Erdoğan: Ee madem bu kadar çok tuttu bizde yapsak ya!

Erkan: Olum bu numara daha sonra sıkça tekrarlandı. The Blair Witch Project’in izinden giden bir sürü film çıktı piyasaya.

Erdoğan: Mesela?

Erkan: Diary of the Dead ve [Rec] filmleri ile zombileri, Cloverfield ile de uzaylıları gördük. Bir de Paranormal Activity var ama onu hiç bilmesen de olur.

Erdoğan: İyi ya işte, bizde henüz denenmemiş bu tür!

Erkan: Bizde de Ada: Zombilerin Düğünü var. Ama o korkuya komediyi karıştırarak biraz işin cılkını çıkartmıştı.

Erdoğan: O daha çok Diary of the Dead’e yakın duruyor. Biz tıpkı The Blair Witch Project gibi gerçek olayları kullanalım. Yani filmde geçecek her şey gerçekten olmuş olsun. Nasıl fikir?

Erkan: Harika fikir! Dur bir dakika. Nasıl yani?

Erdoğan: Film bir köyde geçsin. K… ilinin D… köyünde, köylüler hava karardıktan sonra esrarengiz yaratıklar gördüklerini iddia etsinler mesela. Bir gazeteci de bu olayı araştırmak için o köye gitsin. Köyde uzun bir süre kalsın. Ancak bu süre boyunca olağan üstü hiçbir şeye rastlamasın. Sonra kamerasını köydeki küçük bir çocuğa bıraksın ve köyden ayrılsın. Gazeteci köyden ayrıldıktan sonra aralarında küçük çocuğun da bulunduğu yedi köylü katledilmiş olarak bulunsun. Genç gazeteci ise, jandarma tarafından sorguya çekilsin ve serbest bırakılsın. Ama daha sonra gazeteciden bir daha haber alınamasın. Sadece eşyaları köyün arkasındaki ormanda terk edilmiş olarak bulunsun…

Erkan: O zaman filmi sadece gazetecinin ve çocuğun çektiği görüntüler üzerine kuralım.

Erdoğan: Gazetecinin sorgulandığı sahnede olmalı ama. Bir de bu olaya güzel bir kılıf giydirmeliyiz. Bu kasetler gazeteciyi sorgulayan yüzbaşının kasasından çıksın mesela.

Erkan: Hatta yüzbaşı intihar etsin. Bütün bunları inandırıcı kılmak için birkaç gazete kupürü de toplarız olur biter.

Erdoğan: Peki olay hangi tarihte olmuş olacak?

Erkan: The Blair Witch Project filminde çocukların 1994 yılında kayboldukları iddia ediliyor. Bizim olayımız ise ondan da önce gerçekleşmiş olsun. 1989 güzel bir yıl bence.

Erdoğan: 1989 yılında… Sıradan bir köyde… Sıradan insanlar arasında… Sıra dışı bazı şeyler oldu… Nasıl ama?

Erkan: Erdoğan sen bir dahisin olum! Süper olacak bu film süper! Hadi biraz ormanda gezintiye çıkalım. Hem yanına kamerayı da al; dolaşırken aklımıza parlak fikirler gelebilir. Ne dersin?

Erdoğan: Tamam, çıkalım. Ama en önemli şeyi unuttuk!

Erkan: Neyi unuttuk oğlum?

Erdoğan: Filmin ismini!

Erkan: Aa doğru ya! Bir bakalım. Şu bizim köydeki yaşlı kadını hatırlıyor musun? Hani gece bir şeyler gördüğünü söyleyen? Karababa mı Karadede mi öyle bir şey diyordu. Filmin ismi de buna benzer bir şey olsun.

Erdoğan: Karadedeler Olayı!

Erkan: Erdoğan sen var ya oğlum, sen bir dahisin!

Erdoğan ve Erkan kardeşler evden çıkıp ormana doğru yürümeye başlarlar. Erkan’ın bir anda çişi gelir ve ağaçların arkasında gözden kaybolur. Onun işini bitirmesini bekleyen Erdoğan ise sıkılıp kamerayı çıkarır ve etrafı çekmeye başlar. Aniden Erdoğan’ın arkasından yaklaşan bir “şey” onu yakalar. Erdoğan can havliyle “Anneee! Anneeeee! Anneeeeeee!” diye haykırırken bir süre boyunca ormanda sürüklenir ve başını yukarı kaldırdığında onu sürükleyenin kahkahalarla gülen Erkan olduğunu görür…

Bu yazı SuperFrooog tarafından 20 September 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sıradan bir köyde….

Sıradan insanlar arasında….

Sıradışı bazı şeyler oldu…”

P….  İlçesinin P……  alışveriş merkezinde 7:30 seansında sadece 2 kişi vardı.Film 87 dakika sonra sona erdi. Bunlardan T.K.T isimli şahıs filmin kurmaca olduğunu düşünürken U.T. isimli kişi bu filmdeki olaylara gülerek de olsa inandığını söyledi.Ancak iki şahısın da hemfikir olduğu ve kafalarını kurcalayan bir soru vardı.Bu izledikleri şey neydi?

İDDİALAR ve GÖRÜŞLERİM

Öncelikle, bu bir film değildir!!!. (En azından yapımcıların iddiası bu yönde). Bu belgeseli 2 senede tamamladıklarını ve zar zor arşivlerden çıkardıkları belgeleri kullanarak  ayrıca kasetlere dayanarak yaptıklarını söylüyorlar. Ortada ölümler,ölenlerin yakınlarının röportajları ve 3 tane kaset var.

Peki bu izlediğimiz açıklanamayan olay hakkında gerçek kanıtlara dayanan haberleri görmemize rağmen bu film bizi korkutuyor mu? Eğer ki Karadedeler fragmanını izlediyseniz bu olay ilginizi çekmiş ve oradaki bazı sahneler “acaba gerçek mi?” sorusunu size sordurtmuştur. Şunu söylemeliyim ki sadece fragmanları izleyenler merak etmesinler çünkü zaten izlenecek değerde olan sahnelerin büyük kısmı fragmanlarda. 87 dakika boyunca sıkıntıdan patlıyoruz,arada ilginç bulduğumuz sahnelerle kendimizi avutmaya çalışıyoruz.

“Özetle Hikâye”

Hakkı B. Adlı gazeteci K.. ilinin D… köyüne esrarengiz olayı araştırmak için gider ve orada 11 gün geçirir. Sonra kamerasını 14 yaşındaki Erdinç adındaki çocuğa bırakıp cinleri çekmesini isteyerek İstanbul’a döner. Geri döndüğünde Komutan A.S. tarafından sorgulanır ve ondan çocukla ailesinin öldüğünü ve ölümlerinin  kameraya kaydedilmiş olduğunu öğrenir.

_Bu olaya inanalım mı?_

Peki neden ben bu konuşan köylülerin, kamerayı 127 saat filmindeki James Franco gibi kullanan gazetecinin, sorgulamadaki olayların gerçekçiliğine inanmadım? Öncelikle gözden kaçmayacak şekilde bir sahtelik var. Köydeki sıradan insanların yüzlerinin çoğu kapanmış ve kapanmasının nedeni belki de şu olabilir; İnsan inanmadığı şeyleri söylerken farklı bakar. (Yakınlarının isteği üzerine yüzleri kapatıldı demelerine pek inanmadım) Seslerinden bir şeylerin yanlış olduğunu anlamamız daha zor olsa da, rol yapamamaları hemen onları ele veriyor. Bu olayları geçirdikleri iddia ettikleri köylüler palavra anlatırmış gibiydiler, saçmalıyorlar ve arada sırada gülüyorlardı. Fragmanlardaki şeytan görünür cin görünmez diyen kadın ve yanındakilerin yüzleri kapalı ancak filmde yüzleri görünüyordu.

Kamera saçma sapan kullanılmış ve gerçekçi görünmesi için bazı uğraşlar verilmiş. Resimlerin ters dönmesi, sandalyelerin düşmesi, ocaktaki ateşin yanıp sönmesi, tencere kapağının hareket etmesi, kapanan kapılar, arada sırada çıkan anlık karartılar vs… Erdinç adlı çocuğun gerçekçi çığlığı tüm bu belgesel filmin izlenebilir kısımlarıydı. 89 dakikalık filmde korkmamızı sağlayacak ani gürültüler dışında bir şey bulamadık.  Tabi son dakikaları ayrı tutmak gerekir. Bize içine cin girdiğine inandırmaya çalıştıkları çocuk (yani Erdinç) sonunda tüm ailesini tüfeği iki kez ateşleyerek  öldürüyor. Ailesi en az 6-7 kişi olmasına rağmen bu iki ateşin sonunda hepsinin ölmesi ve Erdinç’in kapıya gazetecinin ismini kanla yazdıktan sonra (Arapça yazıyor) içindeki cinin çıkmasıyla ölmesi bu filmin en ilginç olayıydı ki biz nasıl 2 ateşle öldüklerini çözemedik (Tüfekte 2 kurşun olsa 2+2=4). Neyse canım çocuğun içine cin girdiğine inandık ama bu ölüme inanmadık olmasın hadi buna da inandık.

En basit insan gözünün bile göreceği bu kurmaca hareketler bizi kandırmadı. Ama… bu olayın gerçek olduğuna dair deliller olduğunu, bu kasetlerin gerçekten olduğunu, bu olayın sorgusunu yapan askerin delirip intihar ettiğini söyleyen bu araştırmacılara karşı bir şey söyleyemeyeceğim. Benim elimde kanıt yok, zaten o yüzden merak ettim ve izledim. Benim elimdeki tek kanıt artık izlediğim belgesel film ve ben bu filme başlıkla da dalga geçtiğim Blair Cadısı çakması yakıştırması yapmak istiyorum. Bunun uydurmaca olduğunu düşündüğümden söylüyorum tabi ki bir çok filme benzetilebilir. (Örn:”The Village”) Eminim ki bu film tartışılırsa ileride bunun kurmaca olduğu ortaya çıkacaktır. Ancak söylediğim gibi, bu kadar uzun bir yazı yazmamın bile mucize olduğu bu belgesel film beni kafamı karıştıran sorulara yönlendirmeyi başarsa da sıkıcı olması ve içinde pek bir şey bulamamam yüzünden çok yetersiz olduğunu düşündürüyor. Tekrar söylemeliyim ki bu filmin yapımcıları bu filmin belgesel olduğu konusunda ısrarcılar ve hiçbir ticari amaçları yokmuş. Takdir tabi ki sizlerin ancak bana sorarsanız paranızı bu filme harcamayın.

SONUÇ:

Turkish Blair Witch Project “Failed” :D. Umarım bu tür ilgi çekici, korkutan konular bulununca daha iyi değerlendirilir. Türk korku filmi olarak aklımıza artık gülmediğimiz iyi hazırlanmış bir şeyler getirmek istiyoruz. En azından gerçek olduğu dedikosunu iyi yaydıktan sonra filmde kendini bu kadar ele veren sahneler olmasın.

Not: Sonunda pek dikkat etmesemde “Bu filmdeki kişiler ve olaylar hayal ürünüdür” şeklinde bir yazı geçtiği söyleniyor. Sonundaki yazıları okuyacak kadar etkilenmedim ama öyleyse bu filmin vay haline :D..

Bu yazı T.K.T tarafından 18 September 2011 15:29 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Issız bir yerde baygınlıktan uyanıp merakla sağına soluna bakan bir kovboy ve sol kolunda gizemli metal bir kelepçe. Film, bu karenin ardından küçük bir kovboy aksiyonuyla başlıyor ve devam etmek için Absolution kasabasına yöneliyor. Nerede ve neden orada olduğunu hatırlayamayan Jack Lonergan (Daniel Craig) saldırgan ve dominant yapısıyla kasaba halkının ilgisini çekiyor. Tabi ki şerifin de. Jack tutuklanıp geçmişiyle yüzleşmeye doğru ilk adımını atıyor böylece. Fakat yolculuğa çıkmadan önce hali hazırda korku solunan kasabada korkunun asıl tanımı uzaylıların baskınıyla anlam kazanıyor. Halkın tek düşmanı o geceden sonra “iblisler” oluyor.

Birleşip uzaylıları avlamaya (!) ve kaçırılan insanları kurtarmaya çalışan Jack, Dolarhyde (Harrison Ford), Ella (Olivia Wilde) ve diğer insanlar bu maceranın düşündüklerinden daha zor olacağını bilmiyorlardı. Macera boyunca Jack’in anıları geri gelmeye başlıyor ve senaryo tahmin edilebilirken farklı bir boyuta ulaşıyor. Şaşırtan sürprizler açığa çıkarken birbirine düşman ırkların dayanışması bence güzel bir mesaj vermeye çalışıyor. Bahsettiğim küçük sürprizlerin dışında görebileceğiniz diğer mesajların hepsi alışılagelmiş Hollywood yinelemeleri.

Filmde süre bazında uzaylıların dominant olacağını sanıyorsanız ve sürekli çatışma (aksiyon) olacağını düşünüyorsanız, malesef yanılıyorsunuz. En azından filmin ilk yarısı için durum böyle. Filmin büyük bir bölümü kovboy diyalogları ve sakinliğiyle geçiyor. Bazı yerlerinde sıkılmadım değil ama genel olarak seyri hoş görüntüler vardı. Uzaylıların saldırdığı anlarda ise efektlerin ve sesin yetersiz kaldığını düşünüyorum. Daha görkemli ve ürperten saldırılar oluşturulabilirdi.

Filmin yönetmenliğini (Jon Favreau) başarılı bulduğumu söyleyemem. Keşke Iron Man’i de izlemiş olsaydım, böylelikle daha yapıcı bir eleştiri yapabilirdim her ne kadar aynı tarzda olmasalar da. Aksiyon sahnelerini üçüncü bir şahısmış gibi izledim, daha çok içine çekilmeyi isterdim açıkçası. Bu yüzden daha deneyimli bir yönetmen olmalıydı diye düşünüyorum. Ayrıca siz de detaylara takılan biriyseniz filmdeki devamlılık hatalarının oldukça fazla olduğunu göreceksiniz. Öyle ki diyalog hataları bile var. Oyunculuklarda ise bilerek klişelere kaçıldığını düşünüyorum çünkü kovboy filmlerinin tadını yeniliklerle katamazlardı. Yine de daha iyi olmalıydı. Sonuç olarak iki farklı sinema kültürünün bir filmde başarıyla birleştirildiğini görebiliyoruz. Gerçekten zorun başarıldığına emin olun ama izlemeye değer mi yoksa değil mi buna kendiniz karar vermelisiniz. Emin değilim. Sanatsal bir yenilik olmadığı kesin çünkü Hollywood yenilikçi olmaktan ziyade genelde filmleri birbiriyle birleştirmeyi ve temcit pilavı gibi sunmayı sever. Bu film de onlardan biri. Yine de Daniel Craig ve Olivia Wilde fikrinizi değiştirebilir. Ah bir de bahsedemediğim Sam Rockwell var tabi, gidip kendiniz görün :)

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 16 September 2011 13:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Vampirlerin yaşam tarzlarını absürd bir gözle ele alan filmin başrol oyuncusu vampir karakterini canlandıran Colin Farrell.

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2011 17:57 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Beklenen kasırga sebebiyle otistik kardeşi ile birlikte yaşadığı evin pencere ve kapıları dışarıdan tahtalarla kapatılmışken,evde oldukça vahşi bir kaplan dolaşmaktadır ve olaylar gelişir :).Evet annelerinin intiharı sonrasında otistik kardeşine bakmak zorunda kalan genç bir kızın üvey babası tarafından eve salınan vahşi bir kaplan ile verdiği ölüm-kalım mücadelesinin anlatıldığı ‘Burning Bright‘ oldukça başarılı bir film.Belki sonu en baştan belli ama en azından gerçek bir kaplanla çekilmiş ve sahneler oldukça gerçekçi.(İMDB puanı:5.7)

2010 yapımı ‘Playing House’ oldukça klişe konuya sahip, sırf vakit geçirmek için izlenebilecek vasat bir film.Yakın arkadaşlarıyla birlikte yaşayan evli bir çift ve arkadaşlarının sevgilisinin eve taşınmasıyla başlayan cinayetler filan.(İMDB puanı:3.1)

Kendimi Resident Evil ile Supernatural dizisinde hissetmemi sağlayan ‘Stake Land‘ kaos içerisindeki şehirde bir vampir avcısından vampir avlamayı öğrenen genç bir adamın hikayesini anlatıyor.Gerçi vampir dedikleri şey daha çok zombiyi andırıyordu ama neyse.(İMDB puanı:6.7)

Bu yazı nazokiraze tarafından 06 September 2011 00:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şu anda sinemalarda gösterimde olan ‘Hidden 3D’ için aslında benim gibi hastane içerikli korku filmleri hastasının ağzını sulandıran ama hevesini kursağında bırakan bir yapım diyebilirim.Aslında filmin konusu tam bu tarz filmler için ideal bir konu (bence) amma velakin konu sanki iyi işlenmemiş.Daha iyi görsellik, daha gerilimli sahneler olabilirdi diye düşünüyorum ve ayrıca filmi çok kısa buldum. 3d diye bir filmin beğenilebileceğini düşünen yapımcılara inat bundan sonra 3D film izlememeye karar verdim diyebilirim. Başta tuhaf deneyler yapan bir doktor, terkedilmiş bir rehabilitasyon merkezi falan görünce insan güzel şeyler umut ediyor ama ben bu filmi tavsiye etmiyorum.Ama meraklısına konusunu inceden yazmakta fayda var:Brian Karter’a annesinin ölümüyle bir rehabilitasyon merkezi miras kalır,eski bir manastırken satın alınıp insanlar üzerinde acımasız deneylerin yapıldığı bir yere dönüştürülen bu terk edilmiş mekan Brian ve arkadaşları için oldukça merak uyandırıcıdır.Gizli geçitler, eski kayıtlar ve annesinin deneyleri sonucunda ortaya çıkan acayip yaratıklar onları bekler.(İMDB puanı:3.6)

Hidden 3D’den daha iyi bulduğum ‘Bereavement’ (2010) filmi 6 yaşında kaçırılan ve psikopat bir katilin kaçırdığı kadınları öldürüşüne yıllarca şahit olan Martin Bristoll’un hikayesini anlatıyor.Aslında bu film 2004 yapımı Malevolence filmindeki hikayenin daha öncesini anlatıyor.’Malevolence’ filmini bu akşam izledikten sonra görüşlerimi bildireceğim ama ‘Bereavement’ kan,gerilim olsun başka bir şey farketmez diyenler için gayet doyurucu bir yapım.(İMDB paunı:6.2)

Psikolojik yönü ağır basan bir gerilim filmi olan ‘Death and Cremation’ için biraz ağır işleyen bir film olsa da oldukça hızlı ilerleyen ancak bir halta benzemeyen pek çok yapımdan daha iyi diyebilirim.Seri katil bir krematoryum işletmecisi Stan ile sorunlu bir genç arasındaki ilişkiyi anlatan film keşke izlemeseydim dedirtmedi en azından.(İMDB puanı:4.5)

Devamını ikinci yazımda anlatacağım, geçmiş bayramınızı kutlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 05 September 2011 00:51 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 23 August 2011 22:08 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 01 August 2011 10:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 08 July 2011 23:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bana bir şiir yazdıracak…’

Ben de Ataol Behramoğlu’na uydum ve can sıkıntımı gidermenin en iyi yolunun bu kez şiir değil de bir sinema yazısından geçtiğine karar vererek  bu satırları karalamaya başladım. Sıcağı sıcağına film irdelemeyi severim. Bu yüzden dün gece seyrettiğim ‘Buried’ yani  Türkçe çevirisiyle ‘Toprak Altında’ –bu arada yerinde bir çeviri olmuş- filminin bendeki intibalarını anlatmak istedim. Kapalı alanlar gerilim filmlerinin genel tercihlerindendir; ancak bir tabut fikri bütünüyle orijinal bir fikirmiş gibi görünüyor. ‘Toprak Altında’ son yıllarda sinema dünyasında hayran sayısını artıran psikolojik gerilim türünün başarılı örneklerinden. Tamamen kapalı bir alanda geçen film, yalın senaryosunun yanında gerilim dozunu ustaca ayarlayan genç yönetmeninin eliyle meraklılarını pişman etmeyen bir gerilime dönüşüyor.  Yönetmenimiz Rodrigo Cortes henüz 38 yaşında , umut vaad eden bir sinemacının ışıklarını üzerinde taşıyor. Filmin giriş sahnesiyle koltuklarımızdaki yerimiz daha bir sağlamlaşıyor ve kahramanımızın soluk alıp verişiyle bütünleşir gibi oluyoruz. Derken hayatımızın temel gerçeği olan ve her daim zihnimizin bir köşesinde yer eden derin bir imgelem bizi kaskatı ediyor…

Yaşamımızda düşünsel yeteneğimizin artık bir olgunluğa ulaştığı dönemde içimize tohum salan ve giderek kökleşen, kökleştikçe yaşamımıza yön veren bir olgudur ‘ölüm’. Ölüm ve bitişiğinde getirdiği ‘toprak olma’ olgusu, canlılığın bir diyetidir aynı zamanda. Yaşamın getirdiği türlü güzellik ve hazların bir hesabıdır ki genelde hesabı istemeden eline tutuşturulan bir adisyon gibidir. Cemal Süreya’nın dizelerindeki gibi ‘üstü kalsın’ bile diyemeyebileceğimiz bir çabukluktadır ki bu yüzden Kur’an’ da ölümün ansızın, aniden geleceği belirtilip, yakîn (kesin gerçek) kelimesiyle ifade edilir. Bulgar atasözünde belirtildiği gibi ‘Bir şekilde doğar ve binbir şekilde ölürüz.’ Şüphesiz ki mutlak olan tek şey budur.

Tekrar filme gelecek olursak, ‘Toprak Altında’yı , tamamı iki metrekarelik bir tabut içinde geçen 95 dakikada ulaşılabilecek maksimum gerilime sahip diye nitelendirebiliriz. Bu kısıtlı ortama rağmen gerilim dozunu yükseltecek metalar filmde yerli yerinde kullanılmış ve belki de seyircide edindirilmesi gereken tek hissiyat olan ‘gömülü kalma’ duygusu fazlasıyla yaşatılmış. Elde var olan birkaç ipucu ile çözüme gidilebilme şansı zorlanarak bir bulmaca ortamı da kurgulanmış ve film boyunca seyircinin ilgisi bu şekilde canlı tutulmuş. Ve bu 95 dakikalık macera ve yaşama çabası, etkili bir sürpriz sonla sonlandırılmış.

Filmin bitimiyle zihnimde ‘kaçınılmaz son’ duygusunu bir kez daha hissettim ve bu tarz filmlerin gerilimin yanı sıra bir zihin yolculuğuna kapı aralaması bakımından da var olması gerektiğini düşündüm. Evet  ölüm  yakîndir ve belki de yakındır. Akıldan çıkarmamak gerek.

Film daha önce yazarımız UnjustLucifer tarafından da değerlendrilmiştir.

Bu yazı ömer KALAFATCI tarafından 21 June 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Takii, çocuklarının kaza geçirmesine kadar yolunda giden herşey değişir ve alt üst olur. Paranormal olayların başlamasıyla beraber korku dolu anlar da başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 19 June 2011 19:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Güzel ama problemli genç bir bayan olan Kristen (Amber Heard) bir şekilde aldığı uyuştrucunun adından, kendini her yeri yaralı bereli bir halde bulmuştur. Tamamen aklını kaybeden güzel bayan, o halde bulunup akıl hastanesine kaldırılmaktadır. Kristen, geçmişine dair hiç birşey anımsamamaktayken bulunduğu hastanenin güvenli olmadığına emindir.

Hastanede tuhaf birşeyler olduğu şüphesiyle yaşayan Kristen, geceleri çığlıklar ve gizemli sesler duymaktadır. Şüphelerinde haklı çıkan Kristen’ın hastane arkadaşları teker teker ortadan kaybolurken sıranın kendisine geleceğinin farkındadır ve akıl hastanesinden kaçmanın yollarını aramaktadır.

Bu yazı Ethem tarafından 01 June 2011 23:30 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Film, platform oyunlarını anımsatan hoş bir jenerik ile başlıyor. Mikroskobik üç canlının, mikroskobik bir dünyada ilerlediklerini görüyoruz. Şekilleri yumurta hücresine benziyor yani dişileri temsil ediyorlar. Dişi canlılar yavaş yavaş ilerlerken bir tanesinin farklılaştığını görüyoruz. Diğer ikisi başka canlılar tarafından yok ediliyor. Yok edicilerin şekli ise sperm hücrelerine benziyor. Yani bunlarda erkekleri temsil eden canlılar. Ancak üçüncü ve son canlıyı yok edecekleri sırada farklı bir şey oluyor. Değişen dişi canlı, yok edici erkek canlıları yok ediyor…

Dawn (Jess Weixler), bekâretin korunması ve sadece evlenilecek kişiye sunulması gerektiğini savunan THE PROMISE (Grubun amblemi kırmızı bir yüzüktür.) adlı bir bekâret grubunun en aktif üyelerindendir. Fakat kendi bedenini keşfetmeye başladığı zaman zihninde bekâreti sorgulamaya başlayacaktır. İşte tam bu sırada karşısına Tobey (Hale Appleman) çıkar ve işler karışır…

Filmin afişinde yazan slogan cümlesi şu: “Every Rose Has Its Thorns” yani “Her Gülün Dikeni Vardır”. Burada diken diye bahsettiği şey aslında diş ama bildiğimiz ağızda olan diş değil, başka bir ağızda olan diş.

(Bkz: Yasaklanan Afiş)

Afişe baktıysanız dişlerin nerede olduğunu görmüşsünüzdür; benim söylememe gerek yok. Madem öyle şimdi de filme esin kaynağı olan mitten bahsedelim. Vagina Dentata yani Dişli Vajina. (Ops! Güya dişlerin yerini söylemeyecektim.) Dünyada ki birçok kültürün mitolojisinde Vagina Dentata’ya rastlamak mümkündür. Ancak hikâye hep aynıdır. Kahraman, Dişli Yaratık ile savaşıp gücünü kırmalıdır. Mit cinselliği epik bir biçimde irdeler. Her erkek rahime geri dönmelidir. Onu doğuran karanlık yere…

Teeth, Roy Lichtenstein’ın oğlu olan Mitchell Lichtenstein’ın 2004 yılında çektiği kısa film Resurrection’dan (Filmi izlemek istiyorsanız tıklayın…) üç yıl sonra çektiği ilk uzun metraj filmi. Yönetmenin övebileceğim hiçbir tarafı yok ne yazık ki. Dişli vajinası olan bir kız bir erkekle yatarsa ne olur sorusuna; iğrenç, kanlı ve cüretkâr sahneler ile cevap vererek seyircinin midesini bulandırıyor sadece. Eminim dâhiyane fikri (!) Dişli Vajina ona kâğıt üzerinde çok cazip gelmiştir. Ama filmin özgünlüğü sadece fikirde kalıyor ve ne senaryosu nede yönetmenliği ile Mitchell Lichtenstein sınıfı geçmeyi başarabiliyor.

Filmin başrol oyuncusu Jess Weixler, bu film ile Sundance Film Festivalinde “Jüri Özel Ödülü” kazanmış. Şaka gibi valla! Ne yaptı ki sanki bu kadın, “Jüri Özel Ödülü” veriyorsunuz? Kariyerinde aldığı tek ödül de bu zaten. Onu da neden vermişler henüz anlayabilmiş değilim. Diğer oyuncular için fazla söyleyebilecek bir şey bulamıyorum açıkçası. Saçma sapan lise dizilerinde boy gösterebilecek türden oyuncular. Akılda kalan bir oyuncu var oda Dawn’ın sapık ve serseri kardeşi Brad’i oynayan John Hensley. Kendisini Nip/Tuck’tan hatırlarsınız.

Teeth, tanımlandığı iki türe de tam anlamıyla yakın olamayan bir film. Korku derseniz korku değil çünkü korkutmuyor, gerilim deseniz hiç değil. Komedi derseniz orta da komik bir şey yok. Yani kopan penisler ve çığlık atan erkekler size komik geliyorsa gülün o zaman. Sonuç olarak; Korku filmi diyemiyorum, komedi filmi de diyemiyorum. Bu film olsa olsa sinemanın gayri meşru çocuğu olabilir kanaatimce.

Not: Yok kapitalist sistemin eleştirisi niteliğinde bir filmmiş. Yok zamanı gelince kült statüsüne erişecek bir filmmiş. Bence Yok, daha neler!

Kimler İzlemeli

• John Hensley hayranları.
• “Tuhaf” bir film izlemek isteyenler.
• Vagina Dentata’yı merak edenler.

Kimler İzlememeli

• Midesi hassas olanlar.
• Komedi-Korku filmleri ile arası olmayanlar.
• Diş Perisini sevenler.

Filmden Replik

Kadın, cinselliğin güç ve korkuyla

dolu kâbussal imgelemesidir.

Bu yazı SuperFrooog tarafından 26 April 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hamile nişanlısı ile seyahat eden Cameron’un (Andy Whitfield) ansızın nişanlısını kaybetmesi ile başlayan olaylar Beth’in kendisini bir klinikte bulması ile gerilim dolu devam eder.Uzun zamandır kabuslar gören Beth yavaş yavaş kabusları ile yaşadığı olaylar arasında bağ kurmaya başlar.

Sadece korku ve gerilim türü film izleyen biri olarak çok fazla sıradan bulmadığımı belirtebilirim,son yıllardaki birbirinin ikizi gibi görünen filmlere oranla bana keşke izlemeseydim dedirtmedi.Ama çok çok başarılı da değil şimdiden söylemek lazım.Andy filmde çok fazla yer almayarak hevesimizi kursağımızda bırakmış olsa da hiç olmazsa dünya gözüyle kendisini kot pantalon ve gömlekle gördük.

Annelik duygularının da irdelendiği filmde kadın oyuncuların performansı gerçekten çok iyi.

Bu yazı nazokiraze tarafından 24 April 2011 12:30 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1944. İspanya. Faşist bir komutan Vidal (Sergi López). Acımasızlığının kimden yadigar kaldığını düşündüren bir insan. Esirlerini sorgulamadan öldürebilecek kadar da soğukkanlı. Gözlerindeki acımasızlık tüm bedenine ve mimiklerine yansıyor. Azrail’in bedene bürünmüş hali film ilerledikçe ürperti salıyor içinize.

Bu acımasızlığın içinde ikinci kocasının yanına gelmek zorunda kalan Carmen (Ariadna Gil) çocuğunu burada doğurmak zorunda olduğunun farkında. Yalnız kalma korkusu ona hastalığını umursamamayı öğütlerken tek varlığı kızı Ofelia (Ivana Baquero).

Ofelia, kitapların fantastik kelimelerini kaderini okurmuşçasına hazmediyor. Bulunduğu cehenneme gelmeden önce arabada okuduğu kitabın başrolünü oynamaya başlayıp mistik dünyaya kendini kaptırdıkça psikolojisine ayna tuttuğunu yaşadığı hikayelerde görebiliyorsunuz. Yarattığı karakterlerin en başarılısı ise Pan, ve onun gizemli labirenti. Kendine yol gösteren bilinci onu köşeye sıkıştırıp çaresizlik sunarken aynı zamanda şans elini de uzatıyor.

Guillermo del Toro‘nun yazıp yönettiği fantastik gerilim veya fantastik korku bile diyebileceğimiz film aslında dark-fantasy (karamsar fantazi). Çocuklara özgü olmayan bu filmde yetişkinlerin dahi zorla izleyebilecekleri sahneler var. Yaratıcılığın aklınızı uçuracağını sanmıyorum fakat filmin farklı ve içinize dokunan favorilerinizden olabileceğini hissediyorum. Birçok temanın farklı filmlerin birleşimi olduğunu düşünderecektir. Oyunculuklarsa çok başarılı, öyle ki Ofelia binlerce adayın arasından özenle seçilen bir yetenek ve filmin getirdiği ödülü hak ediyor. Yaratılan öyküler gizemli ve soru işaretleri serpecek kadar başarılı. Gösterdiğinden fazlasını anlatmaya çalışan hikayeleri yorumlarken hem eğlenecek hem terleyeceksiniz.

“Yetişkinler için peri masalı” olarak yorumlanan ve İspanyolcayı bana sevdiren bu filmi izlerken sesini açmayı unutmayın, çünkü müzikleri ve efektleri çok etkileyici. Javier Navarrete‘nin notaları çok hoş, mesela: Lullaby. Her şey bi yana, sanırım beni ağlatan filmleri daha çok seviyorum.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 17 April 2011 18:17 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Eylül 2010 da hazırlıkları başlamış olan filmde Adam Brondy, Patrick Dempsey, Emma Roberts, David Arquette, Courtney Cox, Neve Campbell ve Hayden Panettiere gibi isimler yer alıyor. Senaryo Kevin Williamson ismine ait.

Bu yazı Ethem tarafından 15 April 2011 02:37 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 06 April 2011 00:17 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hem de Panda makyajlı küçük bir kız olarak! (Bundan sonra ona kısaca Panda diyeceğim.)

Panda karanlık ve ürkütücü bir mezarlıkta ölü bir cenini kordon bağından tutmuş yerde sürükleyerek ve “Annem beni çok severdi” şarkısını söyleyerek ilerliyordur. Aniden birinin ağladığını duyar ve dikkat kesilir. Ses az uzaktaki ağacın altından geliyordur. Panda yavaş yavaş oraya ilerler. Ağacın altında tıpkı onun gibi küçük bir çocuk oturuyordur. Çocuk dizlerini karnına çekmiş, sırtını ağaca dayamış ve başını ellerinin arasına almış hüngür hüngür ağlıyordur.

Panda: Ne oldu sana? Neden ağlıyorsun? Yoksa sende ArAf’ta kalmış bir ruh musun?

Çocuk kafasını kaldırdığında Panda çok şaşırır. Çünkü şimdiye kadar o hep, en korkunç suratın kendisine ait olduğunu düşünmüştür. Çocuğun yüzünün sağ tarafı iğrenç yaralarla kaplıdır. Bu haliyle Cüzzamlı birine benziyordur. Cüzzamlı çocuk ağlamaya devam eder. (Bundan sonra ona kısaca Cüzzamlı diyeceğim.)

Cüzzamlı: Benden utanıyorlarmış. Ne acı! Oysa ben her şeye rağmen beni sevdiklerini düşünmüştüm!

Panda: Kim? Kim senden utanıyormuş?

Cüzzamlı: Annemle Babam. Benden utandıkları için beni mum fabrikasında ki kazana attılar.

Panda: Aaa! Şu lanetli mum fabrikası mı?

Cüzzamlı: Evet, orası babamındı.

Panda: Ora yandığında çok kişinin öldüğünü duydum.

Cüzzamlı: Biliyorum.

Panda: Oraya giren herkes ölüyormuş.

Cüzzamlı: Biliyorum.

Panda: Nereden biliyorsun?

Cüzzamlı: Biliyorum, çünkü onları ben öldürdüm.

Panda: Aaa! Sen mi? Ama neden?

Cüzzamlı: Annemle Babamı bulana kadar oraya giren herkesi öldüreceğim.

O zaman kadar naif ve kırılgan bir çocuk gibi duran Cüzzamlı birden ayağa kalktı. Çok sinirli gözüküyordu. O kadar sinirlenmişti ki gözlerinden ateşler çıkmaya başlamıştı.

Panda: Acını anlayabiliyorum. Ama sakin olmalısın. Beni de annem öldürdü. Hem de ben daha doğmadan.

Cüzzamlı: Doğmadan nasıl öldürebilir ki seni?

Panda: Ben daha karnında iken beni içinden kesip çıkartmalarına izin verdi.

Bu seferde Panda ağlamaya başlamıştı. O sırada cılız bir ışığın onlara doğru yaklaştığını fark ettiler.

Cüzzamlı: Mezarlık bekçisi herhalde.

Az sonra yanlarına, elinde antika bir fener ile mavi tişörtlü, sarı saçlı, 30 yaşlarında bir adam geldi.

Adam: Onu gördünüz mü?

Panda ve Cüzzamlı çok şaşırdılar. Çünkü insanlar onları gördüklerinde her zaman çığlıklar atarak kaçarlardı. Ama bu adam diğerlerinden farklıydı.

Cüzzamlı: Kimi gördük mü?

Adam: Çok güzel bir kız o. Resmi yokmuş ama ismi varmış sadece. Ama bana ismini henüz söylemedi.

Panda: Biz kimseyi görmedik. Hem sende kimsin? Bizden korkmuyor musun?

Adam: A’nın Adı A. Can değil. Sizden niye korkayım küçük çocuklarsınız siz. Küçük çocuklar. Sizin adınız var mı?

Cüzzamlı: Ne diyorsun be geri zekâlı? Hem niye böyle tuhaf tuhaf hareketler yapıyorsun sen! Çok sinirimi bozdun zaten moralim bozuk!

A: A, geri zekâlı değil. A, atipik psikoz ve düşük zekâya sahip. Tamam mı?!

Panda: Ya nerden çıktın sen ya! Off! Herkes bizden korkar. Biz hayaletiz, hayalet.

Cüzzamlı: Bu geri zekâlı ile uğraşamayacağım. Ben mum fabrikasına gidiyorum.

Cüzzamlı bir anda kapkara bir toz bulutuna dönüşüp yok olur.

Panda: Nereden geliyorsun sen böyle?

A: Hastaneden kaçtım?

Panda: Aaa! Neden kaçtın?

A: Onu bulmam lazım beraber uçacağız. Onun kanatları var. Ama daha küçükler. Büyüyüp güçlendiklerinde gökyüzüne uçuracak beni.

Panda: Kim o?

A: O işte.

Panda: Ya sabır!

A: Senin annen var mı?

Panda: Annem beni doğmadan öldürdü!

A: Doğmadan mı? Nasıl yani?

Panda: Ben daha karnında iken beni içinden kesip çıkartmalarına izin verdi. Beni istemedi!

Panda tekrar ağlamaya başlamıştı. A, Panda’ya sarılıp onu teselli etmek istedi. Ama başaramadı. Elleri onun vücudunun içinden geçti. Onu tutamıyordu.

A: A, neden sana dokunamıyor.

Panda: Çünkü ben bir hayaletim anla artık.

A: Hayalet ne demek?

Panda: Öldüm ben yani. Öldüm!

A: A’nın annesi de öldü. A, annesini çok severdi. Neden öldü ki? Keşke ölmeseydi!

A’da ağlamaya başlamıştı.  Tam o sırada ikisi de bir ses duydu. Sanki biri şarkı söylüyordu. Çalıların arasından garip saçlı ve tuhaf makyajlı bir adam çıktı. Evet, bu Hayko Cepkin’di.

Hayko Cepkin: Son kez!

Panda: Aaa! Sen Hayko Cepkin’sin!

Hayko Cepkin: Son Kez! Gölgemden gölgen koptu!

Panda: Bu şarkı bana bir yerden tanıdık geliyor sanki.

Hayko Cepkin: Hem de çok derinden dertliyim!

A: Yoksa sen de mi atipik psikoz ve düşük zekâya sahipsin?

Hayko Cepkin: Sesin yok! Tenin yok!

Panda: Bana mı diyor acaba bunları?

Hayko Cepkin: Sessizlik son kez!

Aniden kapkaranlık bir toz bulutu gökyüzünde belirdi ve Hayko Cepkin’i yakalayarak çalılıkların arasında kayboldu. Panda ve A çok şaşırmışlardı. A’nın antika feneri bir anda söndü. A, cebinden bir çakmak çıkarıp çaktığı anda yanında Cüzzamlı belirdi. Her tarafı kan içindeydi.

Cüzzamlı: Çakmağı sen mi yaktın?

A: A, çakmağı yaktı.

Cüzzamlı: Ateş beni çağırır. Nerede ateş görürsem oraya giderim ben.

Panda: Nereye gittin sen? Hem üstün başın niye kan içinde?

Cüzzamlı: Mum fabrikasına giren bir çocuğu öldürdüm. Birde az önce şarkı söyleyen şu adamı. Sonra bir fotoğrafçı var ona musallat oldum. Babası eskiden mum fabrikasında çalışırmış, ayrıca babamın da eski dostu. Sanırım bu salak bana ailemi bulmamda yardım edebilir. Zaten şimdi korkudan medyum medyum gezip benden nasıl kurtulacağını düşünüyordur. (Kahkaha atmaya başlar.)

Panda: Bende gidip anneme bakayım. Ne yapıyor acaba? Onu delirtmeme az kaldı. Türlü türlü numaralar yapıyorum. Bilgisayar ekranından çıkıyorum, tavandan fırlıyorum, geceleri kâbuslarına giriyorum. Yatağın altına bakmadan uyuyamıyor artık.

Panda’da kahkaha atmaya başlar. Sonra yavaş yavaş mezardan uzaklaşır. Bir süredir sesi soluğu çıkmayan A, Cüzzamlı’ya dönerek;

A: Sence o nerededir şimdi?

Cüzzamlı: Ulan sen başıma bela mısın? Kim o? Nerede, ne bileyim ben! Aha çakmak yandı. Vallaha yandı! Kesin buldu ailemi. Kesin! Şerefsiz baba, bekle ben geliyorum!

Cüzzamlı tekrar kapkara bir toz bulutuna dönüşerek gözden kayboldu.

A: A, yalnız kaldı. A, ne yapacak şimdi? O nerededir acaba?

A, böyle düşüne düşüne yürümeye başladı. Bir uçurumun kenarına geldiğinde onu gördü.

O: Benim adım Cennet. Uçmak ister misin?

A: A, uçmak istiyor.

Cennet‘in sırtından büyük ve beyaz melek kanatları çıktı. Sonra kanatlarını çırpıp havalandı. A’da kendini uçurumdan aşağı bırakmıştı. Tam o sırada Cennet onu tuttu. Gökyüzünde özgürce uçuyorlardı şimdi. Sonra Cennet birden kayboldu. A, kendini boşlukta bulmuştu ve hızlıca yere düşüyordu…

Panda ve Cüzzamlı bacaklarını uçurumdan aşağı sarkıtmış ve birbirlerine sarılmış dolunayı izliyorlardır.

Panda: Sence ona engel olmalı mıydık?

Cüzzamlı: Hayır, tabi ki. O artık cennette.

Panda: Hala inanamıyorum. Aslında öyle bir kız yoktu he. Bütün hepsi A’nın uydurmasıydı yani. Bu şekilde ölmesi üzücü.

Cüzzamlı: Mutlu bir şekilde öldü. Bende mutluyum artık. Ruhum huzura kavuştu. Yıllardır beslediğim intikam duygusu sonra erdi. Babamla annemi tıpkı beni öldürdükleri gibi öldürdüm. Ateşle. Cehennem Ateşi ile…

Panda: Bende çok huzurluyum. Biliyor musun annemde artık cennette benimle olacak. Sanırım artık buradan ayrılma vaktimiz geldi. Artık gökyüzü ile yeryüzü arasında sıkışmış gibi hissetmiyorum kendimi.

Cüzzamlı: Evet artık ayrılma vaktimiz geldi. Ayrılmadan önce sana bir şey vermek istiyorum.

Cüzzamlı, cebinden bir gözlük çıkarıp Panda’ya uzattı. Bir camı mavi diğer camı kırmızı bu gözlük Panda’nın dikkatini çekmişti.

Panda: Ne bu?

Cüzzamlı: 3D gözlük. Onunla her şey daha farklı gözükür.

Panda gözlüğü takıp Cüzzamlı’ya baktığında onun kapkara bir toz bulutuna dönüştüğünü gördü. Ama bu sefer sanki toz bulutu ona doğru geliyor gibiydi. Gözlüğü çıkarttığında Cüzzamlı gitmişti…

Biray Dalkıran ani bir refleksle gözlerini açtı. Kan ter içinde kalmıştı. Gördüğü en garip rüyaydı bu. Yataktan doğruldu ve mutfağa gitti. Kendine gelmek için bir bardak su içti. O sırada kafasında bir ampul yandı. Evreka! diye bağırarak daktilosunun başına koştu. Aklına harika bir fikir gelmişti. Bir üçleme çekecekti. İlk filmin ismini ArAf olarak düşündü. Bu filmde Panda’yı kullanacaktı. Harika bir korku filmi olabilirdi. İkinci filmin ismini de Cennet koyacaktı. Bu psikolojik bir dram olacaktı ve hayal gücü yüksek geri zekâlı A’yı başrole koymaya karar verdi. Üçüncü filmde ise Cüzzamlı olmalıydı. Hatta son filmi üç boyutlu çekmeye karar verdi. Filmin ismini de çoktan bulmuştu: Cehennem 3D…

ARAF’la İlgili Gereksiz Bilgiler

• Yönetmen Biray Dalkıran, senaryoyu gerçek bir olaydan esinlenerek Hakan Bilir’le birlikte yazdı. (Gerçek bir olay?)

• Filmin ilk yayınlanan afişinde slogan “Geçmişin senden intikam almaya geldi, Kurtulmayı denemek için izle” olarak yer alıyordu. Sonradan “Geçmişin senden intikam almaya geldi.” olarak değiştirildi.  (bkz: Afiş1 | Afiş2)

• Filmde hastane olarak kullanılan yer aslında Haydarpaşa Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi.

• Panda makyajlı küçük kız, 200 kişi arasından seçildi.

• Film, zamanında en kötü filmler listesi olan imdb bottom 100‘de 1 numaradaydı.

• Altın Portakal’ın yarışma bölümüne kabul edilen tek korku filmidir.

• Filmin DVD’si PathFinder Pictures tarafından, Amerika’da The Abortion adı altında dağıtıldı. (bkz: The Abortion)

CENNET’le İlgili Gereksiz Bilgiler

• Filmde ki uçma sahnelerinin inandırıcı olması için 4 ayrı düzenek kuruldu. Bu düzenekler Harry Potter filminde kullanılan düzenekler ile tıpa tıp aynısıydı. Filmin genelinde 20 dakikadan fazla yer tutan hayal ve cennet sahneleri için Türk ve İngiliz özel efekt ekipleri koordineli çalıştı. ( He evet, Harry Potter’da ki uçma efektlerinin aynısıydı valla!) (bkz: Kamera Arkası)

• Cennet mekânlarının tamamında 3D animasyon uygulandı.

• Harun Kolçak‘ın, (Çağan Irmak‘ın Babam ve Oğlum filminde kullanmak istediği ama o filme kısmet olmayan) Mavi Dünya isimli bestesi filmin sonunda ve albümünde yer almıştı.

• Filmin başrol oyuncusu Fahriye Evcen, galaya sırtına yaptırdığı melek kanatları dövmesi ile gelmişti.

• Filmin DVD’si PathFinder Pictures tarafından, Amerika’da Psycho Love Story adı altında dağıtıldı. (bkz: Psycho Love Story)

CEHENNEM’le İlgili Gereksiz Bilgiler

• Türkiye’nin ilk üç boyutlu filmi.

• Film, Online yayımlanan haftalık film kültürü dergisi  Arka Pencere tarafından verilen 2. Altın Kestane Ödüllerinde “En Fena Yönetmen” ödülünü aldı.

• Filmin 3D’si için İspanya’dan profesyonel bir ekiple çalışılmıştı. İspanyol ekip hikâyeden ve çekilen sahnelerden korktuğu için İstanbul’dan işlerini bitirmeden apar topar ayrılmıştı. (Yok daha neler!)

• Filmi 3 boyutlu film çekme cesaretini gösteren yapımcılar Coşkun Tözen, Burak Saraçoğlu, Selva Alemdar ve teknik olarak bu filmi dünyaya kazandıran Fono Filmin sahibi Cemal Okan, Türkiye’yi bu sektörde 10. ülke yapmışlar. (Helal olsun onlara!)

• Tuğba Melis Türk, 9 saatlik makyajla tanınmaz hale gelmişti. (bkz: Makyaj)

Bu yazı SuperFrooog tarafından 26 March 2011 02:00 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kurt adam köylüler tarafından bilinen, belli zamanlarda köye saldırmaması için belli zamanlarda kut adama hayvan kurban edilir ve güvenliği bu şekilde sağlanırmış Ancak bir dolunay zamanı kurt adam kurbanı değil, köylülerden birisini daha öldürünce köylü ayağa kalkacak, intikam almak için kurt adamı öldürme planları yapacaklardır.

Plan A; Ünlü kurt adam avcısı Peder Salomon’dan yardım istenir.

Plan B; Canını kurtaran kaçsın!

Nihayetinde A planını seçilir. Bunun üzerine iş koyulan Peder Salomon, ilginç bir şey bulur. Kurt adam gündüzleri normal insan olarak aralarında dolaşıyordur. Şimdi, kurt adam kim sorusuna cevap ararken her an tehlikede olduklarını da bilmektedirler. Çünkü Kurt adam gündüzleri köylülerle beraberdir.

Bu yazı Ethem tarafından 21 March 2011 01:02 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Guy Ritchie‘nin gelmiş olacak ki bu kadar geç izlediğime hayıflandığım, izlerken zamanın nasıl geçtiğini anlamadığım ve çok eğlendiğim harika bir film ortaya çıkarmış. Film bittikten sonra akla konu tam olarak neydi, bu film şimdi ne anlattı gibi sorular üşüşse de izlerken alınan keyif ve atılan kahkahalar dağılın hüleyn nidasıyla tüm sisleri bir güzel pataklıyor açıkçası. Geriye filmi tekrar izleme isteğine eşlik eden yüzde komik bir sırıtış kalıyor.

Filmin konusu, dediğim gibi, tam olarak ne, anlatmak güç. Ortada çalınmış bir elmas ve yasadışı dövüşlerde boksör dövüştüren bir adam var. Sonra elmasın peşinde adamlar, adamları yönlendiren yahudi bir kuyumcu, kuyumcudan habersiz rehine dükkanı işleten bir zenci, zenciyle beraber bahisçiyi soymaya yeltenen iki zenci. Elmas kayıplara karışınca işin içine giren kiralık bir katil, annesine alınacak karavan karşılığında dövüşmeyi kabul eden bir çingen, çingeni dövüşmek zorunda bırakan mafya babası, sonra tekrar üç zenci, zenciden çingeneye, çingeneden bahisçilere, bahisçilerden kiralık katile, kiralık katilden mafya babasına, sonra hepsi uşağa… Yok bu başka bir filmdi!

Yani demem o ki, filmin seyri öyle bir hal alıyor ki, çalıntı bir elmas ve bununla alakasız bir adam  arasında kurulan alakanın hikayesine dönüşüyor  Kapışma / Snatch.  Adamımızın adı Turkish. Annesiyle babası, Turkish adında düşen bir uçakta tanıştıkları için bu adı vermiş oğullarına.  Düşen bir uçağın adını çocuğa vermek nasıl bir zihniyettir?  İşte bu bize, filmin içeriğiyle de ilgili bir ipucu vermektedir. Adeta “bu filmde olağan şeyler bekleme ey seyirci!” demektedir.

Olağan şeyler beklemeyelim derken, olağanüstü olayların cirit attığı bir filmmiş gibi yanlış bir izlenim de vermeyeyim film için. Sadece anlatılanlar o kadar birbirine bağlı ve içiçe geçmiş olaylar ki, belki de zaten bu şekilde seyrine devam eden hayatlarımız biz içinde yaşarken böylesine olmadık şekilde gözükmüyor bize, o kadar. Resmin dışına çıktığımızda kimbilir  filmimize taş çıkartacak ne çok şey göreceğiz.

Filmin hikayesi ve eğlencesi bir yana, kurgusu ve müzikleri de söz açılması gereken cinsten. Bu işten pek anlamıyorum ama  nasıl desem, her şey olması gerektiği gibiydi sanki, ne eksik, ne fazla. Film bunu hissettiriyor yani.

Oyunculuk anlamında da dolu dolu bir kadroyla karşılaşıyoruz. Turkish rolünde Jason Statham, Franky Four Fingers rolünde Benicio Del Toro ve tabii ki çingene rolüyle Brad Pitt. Diğer bir sürü oyuncuyu da tanıyanlar vardır muhakkak. Yazık ki filmin erken denilebilecek bir zamanında  Benicio Del Toro zengin kalkışı yapıyor ve bizi kendinden mahrum bırakıyor. Ama   Brad Pitt‘in  gözlere şenlik oyunculuğunun bunu telafi ettiğini ve filmin izlenirliğini kat kat arttırdığını rahatça söyleyebiliriz. Film her ne kadar kadınlara hitap etmez gözükse de, kızlar, Brad Pitt diyorum, gözlere şenlik oyunculuk diyorum bakın. Anladınız siz onu ;)

Son olarak, orda burda okuduğum kadarıyla, aynı yönetmene ait ve bu filmden iki yıl önce çekilmiş Ateşten Kalbe, Akıldan Dumana (Lock, Stock and Two Smoking Barrels) adlı filmine de bir bakmakta fayda telakki ediliyor. Dendiğine göre  Kapışma‘nın bir nevi abisiymiş bu film. Bir kez daha çok eğleneceğiz demektir bu.

Bu yazı fafatuka tarafından 17 March 2011 11:52 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hilary Swank’ın genç bir acil servis doktorunu canlandırdığı 2011 filmi The Resident’da Swank dışında Supernatural’den tanıdığımız Jeffrey Dean Morgan yer alıyor. Kiralık ev arayan, sevgilisinden yeni ayrılmış genç kadın ve onun evsahibi çevresinde gelişen olayların anlatıldığı klasik saplantılı kişi ve kurbanı konulu film bana göre abartı derecede güzel değil, ancak kabul edilmesi gereken bir şey varsa o da böyle filmlerin son dakikalarının hep kaçma, kovalama sahnesi ile dolu olduğundan dolayı heyecan verdiğidir.

Bu arada filmin son sahnesine kadar bunları yapan kişi kimdir, necidir, niye yapmaktadır şekli soru işaretleriyle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz haberiniz olsun. Oscar ödülü almış bir oyuncunun filmidir, her türlü gideri vardır diye şevkle beklerseniz havanızı alırsınız, çünkü film vasat gerilim filmlerden farksız sevgili dostlarım.

Bu yazı nazokiraze tarafından 28 February 2011 03:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genç yönetmen Daniel Stieglitz senaryosunu da kendi yazdığı ilk uzun metraj filminde artık herkesin burun kıvırdığı bir konuyu tercih etmiş. Düşük bütçesini lehine kullanan yönetmen, son derece klişe bir konudan çok başarılı bir film çıkarmayı becermiş, birde üstüne muhteşem bir sürpriz final eklemiş. E daha ne olsun ama?

Filmin konusu ise şöyle: Önceden başarılı olan yazarımız gün gelir artık yazamaz olur. Sevgilisiyle birlikte banliyöde eski bir binaya taşınır. Her yerin örümcek ağları ve kalın toz tabakaları ile çevrili olduğu bu ilginç evde, etrafı incelediğinde garip şeyler keşfeder. Eskiden bu evde yaşayan alkolik baba ve küçük kızı Joana’nın 7 yıl önce bir trafik kazasında öldüklerini öğrenir. Yeni kitabı için doğru hikâyeyi bulmaya çalışırken, kendisini garip komşular ve Joana ile ilgili sırlar arasında bulur. Joana ondan yardım istemektedir. Tabi normal yollardan değil…

Sinemada Korku/Gerilim tüm dünyada oldukça talep gören bir türdür. Özellikle Hollywood ve Uzakdoğu sinemalarında bu tür ile ilgili birçok kült film ortaya çıkmıştır. Sonrasında bu örneklerden beslenen hatta bazen onları taklit eden filmlerde çekilmiştir. Korku/Gerilim sinemasında en çok kullanılan tema şüphesiz ki hayaletlerdir. Öldürülen bir kişi ya intikam için geri döner ya da yarım kalan işini tamamlamak için. Bazen hayaletler insanları öldürür bazen de onlardan yardım isterler. Birçok kişinin aklına hayalet filmi dendiği zaman ilk olarak The Sixth Sense (Altıncı His) gelir. Gerçekten de kendisinden sonra birçok filme öncü olmuş muhteşem sürpriz finalli bu Shyamalan filmi ne kadar tartışılsa da çekilmiş en iyi gerilim filmlerinden biridir. Happy End. ise bu türün Almanya’daki medar-ı iftiharı olmalıdır bence. Evet, film gücünü bir anlamda Altıncı His’ten alıyor. Zaten yönetmen filmden etkilendiğini gizlemiyor hatta filmin bir sahnesinde Altıncı His’e gönderme yapmayı da ihmal etmiyor. (Eskiden Joana’nın doktoru olan Dr. Grubert’in Leo’ya yardımcı olmak için verdiği videokasetin kutusunda Altıncı His filminin kapağı var.)

Bir genelleme yapmak yanlış olsa da çoğu zaman Korku/Gerilim filmleri sadece seyirciyi korkutmak için yazılmış, içi boş senaryolara sahiptirler. Happy End. ise bu noktada onlardan ayrılıyor. Daniel Stieglitz senaryoyu yazarken pek çok ayrıntıyı ince ince düşünüp filme yedirmiş. Evde keşfedilen her yeni eşya bize evin geçmişi hakkında yeni bir ipucu veriyor. Bu ipuçları film bittiğinde yerli yerine oturan yapboz parçaları gibi.

Bu tarz filmlerde en çok yakınılan şey ise kötü oyunculuktur. Bu filmde, bu oyuncu neden oynatılmış ki dediğiniz hiçbir oyuncu yok. Yan karakterler de dâhil bütün karakterler rolleri ile uyum içerisinde. Ama filmde gerçekten başarılı iki oyuncu var. Birisi Erwin Leder (Das Boot ve Underworld) Joana’nın kötü babası rolünde karşımıza çıkıyor. Rolü her ne kadar ufak ta olsa hafızalara kazınıyor. Diğeri ise “Yazar Leo” karakterine hayat veren Matthias Scherwenikas. Kendisi Alman yapımı televizyon dizilerinde oynamış bir oyuncu ve Happy End. ilk uzun metraj filmi. Pek tecrübeli bir oyuncu olmasa da abartılı olmayan ve samimi oyunculuğu ile kendisine hayran bırakmayı başarıyor. Mimiklerini çok iyi kullandığını da söylemeden edemeyeceğim.

Gelelim muhteşem finale. Şu ana kadar sürpriz final ile ilgili herhangi bir bilgi vermedim, şimdi de vermeyeceğim. Çünkü eğer finalden bahsedersem bütün filmin büyüsü bozulur ve izlediğinizde hiçbir keyif alamazsınız. Ama bir ipucu verebilirim:

“Leo, Joana’nın odasına girer. Her şey normal gözüküyordur. Duvarlarda Joana’nın yaptığı pastel boya resimleri, raflarda oyuncak bebekler vardır. Küçük bir kızın odası nasılsa burası da öyledir. Sonra bebeklere yakından baktığında hepsine fazladan eklenmiş iki göz olduğunu görür. Duvara bantla yapıştırılmış pastel boya resimlerinden bir tanesini alıp bakar: Güneş, ağaç, ev ve mutlu bir kız, küçük bir çocuğun çizebileceği türden bir resim. Arkasını çevirdiğinde ise siyah bir dairenin içine hapsolmuş dört gözlü bir kız ve sarı bir şimşek görür. Şok olan Leo birden halsizleşir ve yatağa oturur. Yatağın ucundaki çekmecede Joana’nın günlüğünü bulur. Üzerinde Joana ve Ruth yazıyordur…”

İşte bu sahneyi pür dikkat izlemenizi tavsiye ediyorum. Filmin final sahnesi hakkında büyük bir ipucu barındırıyor. Hazır final sahnesi demişken filmin sonundaki müzikte enfesti doğrusu…

Filmden Replik

“Hepimiz kendi hayaletlerimizle savaşmak zorundayız.”

Yönetmenle Yaptığım Mini-Röportaj

Uğur Tatar: Sinema ile nasıl tanıştınız?

Daniel Stieglitz: Çocukken filmlere gitmeyi severdim ve önceden hakkında film yapılmış kitapları okumayı severdim, özel efektler, makyajlar ancak ne yazık ki hiçbir zaman şahsıma ait bir kameram olmadı bu yüzden tam anlamıyla kendi filmimi yapamadım ama çizim ve boyamayı sevdim ve bu alanda oldukça iyi oldum, bu yüzden okulu bitirdiğimde animasyon filmleri ile ilgili çalışabildiğin bir sanat okulu duydum. WOW! diye düşündüm. Bu çizim ve benim tutkum olan filmler için harika bir kombinasyondu ve yakın bir zaman içinde sadece animasyon sınıflarını değil film sınıflarını da ziyaret etmeye başladım. Happy End benim öğrenciyken yaptığım ilk filmimdi ve ben bu filmle beraber sinemada veya yönetmen olarak çalışıp çalışamayacağımı merak ettim…

UT: Örnek Aldığınız bir yönetmen var mı?

DS: Filmlerini çok beğendiğim birçok yönetmen var:

Terry Gilliam, David Lynch, Tim Burton, David Fincher…

Tom Tykwer, Robert Rodriguez veya Vincenzo Natali gibi yönetmenler de kariyerlerinden oldukça etkilendiklerim ama benim için özel olan ya da idolüm olan tek bir yönetmen yok.

UT: Happy End filminin sizin için önemi nedir?

DS: Bu benim ilk filmimdi ve ön hazırlıkta çekim aşamasında ve bitiminde müthiş vakit geçirdim. Bir çok şey öğrendim ve sonunda animasyon film yapımı ile ilgili şansımı denemeye karar verdim.

UT: Filmde ki “The Sixth Sense” göndermesi kimin fikriydi? :D

DS: Benim fikrimdi. Bu hileye benzeyen bir şey gibi. Ne zaman ki kendi hikayen ünlü bir filme benzedi, basitçe bunu seyirciye göster ve saklamaya çalışma.

UT: Happy End filmini nasıl çektiniz biraz anlatır mısınız?

DS: Filmi büyük annemin yaşadığı ve benim çocukluk çağımda oldukça fazla vakit geçirdiğim evde D9 diye adlandırılan (dijital betaya benzer) bir video kamera sistemi ile çektik. Birkaç öğrenciye bana yardım etmek isteyip istemeyeceklerini sordum ve onlara senaryoyu yazıp verdim. Başrol oyuncuları için internetten bazı forum sitelerine baktım ve yardımcı oyuncular da benim kasabamdan. Pek fazla uyumadık, ama hepimiz için çok güzel bir süreç ve deneyimdi.

Uğur TATAR

Ayrıca Uğur Tatar’ın, filmin yönetmeni Daniel Stieglitz ile yapmış olduğu “Sivrisinema’ya Özel” kısa röportajı da orjinal haliyle okuyabilirsiniz.

Bu yazı SuperFrooog tarafından 20 February 2011 02:42 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Musallat’tan sonra izlenebilecek en iyi Türk korku filmlerinden birisi olarak lanse ediliyor. Albenisi yüksek bir tanıtım yazısı (yukarıdaki paragraf) ve mahsum bir yüze vurulan korku saçan bakışlar. Anormal derecede çatık kaşlar, renksiz gözler, somurtan bir yüz. En mükemmeli de, Türk vatandaşının en büyük zaafı olan üç harflileri hikayeye dahil etmek. “Eee daha ne olsun… Testerenin kelle uçuran oyunlarından tutun da canlı canlı adamın derisini yüzen katilleri bile, izlerken laf atacak kadar rahat olan Türk vatandaşının en can alıcı yeridir maneviyatlarda gizlenmiş, hatta adını söylemeye cesaret edilemeyen üç hafliler.

Harika bir koz mu demeli? harika bir korku atmosferi diyelim. Öyle bir atmosfer ki hali hazırda benliğimizde yer edinmiş türlü hikayelerle kendi setimizi kurmuşuz bile. Böylesi avantajlı bir durumla yola çıkan “3 Harfliler: Marid” filmi için seyirciyi korkutmak kaçınılmaz bir gerçek ve elde kalan iyi bir senaryoyla oyuna başlamak.

Peki başlayabildi mi? Bence hayır. Neden hayır?

Bence diyorum çünkü filmi izlerken ve film sonunda hala etkisinde kalan arkadaşlarımı da gördüm ama bence yinede “Hayır”.

Böylesi filmlere ayrıntı vermek, karakterlerin analizlerini yapmak ve neden niçin sorularını havada bırakmamak benim için çok önemlidir. Varsa düşman karakterine olan nefretin nedeni açıklanmalı ki izleyiciyle esas oğlan/kız bağ kurabilmeli, gıcık bir karakter mevcut ise hep beraber gıcık olunmalı ve izleyiciye çözebileceği bir kaç soru bırakılmalıdır.

Bence korku filmi sadece dehşet saçan bakışlar eşliğinde gelen müzikle bitmemeli, o mistik yüzü görmemek isterken aynı zamanda kafalarda sorular dolaşmalı.

Film içindeki karakterlerin gerek buluşmaları, gerek yemek ambiansı ve gerekse uslup-hareketleri seyiciyi de aynı sıradanlığa ittiği kanısındayım. Karakterlerin tek tek ama aynı şekil yok oluşları, kurtarıcı rolüyle karşımıza çıkan karakterin eli kolu mahkum teslim oluşu, “su akar yolunu bulur” anlayışıyla “bitsede gitsek” dedirtecek bir havaya sokuyor.

Nihayetinde devam eden filmin yazılı senaryosuna nazaran hikayenin seyir hali hiç de albenisini hak edecek kadar etkileyici değildi. Hani vatandaşın bildiği bir hikayedir diye ayrıntıya girilmediyse ne âla. Fakat yeni neslin bu durumdan ne kadar haberdar olduğunu da göze almak gerekir. Kaldıki dünyaya açılmak söz konusu bile olamaz. Aksi halde film için benzetme eleştirileri alması an meselesi olurdu.

Ayrıca filmin başında yapılması gereken açıklama, filmin sonunda ve film dışı bir karakterin açıklamasıyla gelmesi, kaçan hevesinizi kursağınızda bir yumruk olarak kalmasını sağlarken film bittikten sonra tedirgin olabiliyorsunuz.

Toparlayarak… Sağlam bir hikaye yapmak isteseydim. İlk olarak kitlemizi seçmişiz bknz; Türk vatandaşı. Sonrasında hali hazır bir hikaye ve son olarak da dikkat etmemiz gereken unsur, bilindik bir hikayeyi nasıl renklendirebiliriz? Nerelerde ayrıntıya girmeliyiz?

Anlayacağınız ilk paragrafta okuduğunuz “vahşi varlığın oyunlarına” diye birşey, yanı filmde oyun diye birşey bulamadım. Daha yalın anlatacak olursam, hazır bir korku temasına eklenmiş iyi bir senaryo göremedim.

Tek dikkatimi çeken birşey oldu, sizde dikkat edin.

Film başlıyor ve henüz ilk saniyelere karşımıza bir yazı çıkıyor. Filmi ve karakterleri tanıtıcı ufak bir yazı.

Yazıyı okuyorsunuz… Yazı bittiğinde zaten o 3 harfi, 3 kez okumuş oluyorsunuz!!!

Bu yazı Ethem tarafından 16 February 2011 02:17 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Fakat bu konuda uzman sayılan Peder Lucas’ın (Anthony Hopkins)’ın bile çaresiz kaldığı bir olayla karşılaşınca şimdiye kadar karşılaşılan en korkutucu olaylar başlayacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 01 February 2011 16:02 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

19. yüzyılın sonlarında geçen filmde ödül avcısı olan Jonah Hex, Voodoo büyücüsü olan Quentin Turnbull’un izini sürüyor. Turnbull’un amacıysa Güney müttefiklerini ölümsüzler ordusuyla birlikte serbest bırakmak. Western’in yanı sıra aksiyon, gerilim ve dram gibi birçok türe göz kırpan film oldukça merak uyandırıyor.

Western tarzı filmlerle aramın çok olduğunu ya da çok sıkı bir western takipçisi olduğumu söyleyemem. Ama arada izlemek elbette zevk veriyordur. Biraz önce kullandığım üsluptan ötürüdür ki bu tarz bir film bana çok eğlenceli geldi. Aslında farkındayım, içerik olarak öylesine boş ve gereksiz ki…

Jonah Hex, vahşi vahşi batı filmlerine güzel bir örnek ama içine biraz daha komedi öğesi ve aynı zamanda fantastik unsurlar eklenmiş. Doğal olarak döneme uygun düşmeyen silahların kullanımı biraz garip kaçmış. Klasik bir western seyircisi, bu filmi izlediği zaman neler düşünür çok merak ediyorum. Bir çizgi roman uyarlaması olduğunu düşünürsek süper güçler normal karşılanabilir.

Ama süper güçleri olan bir kahramandan bahsediyorsak eğer burada bir duraksamalıyız? Ne tür süper güçler ve kahramanımız ne kadar güçlü? Kurşunları aldıktan sonra hareket edemeyen ama aynı zaman ölmeyen bir karakterimiz var. Filmde en ufak bir anda sendeleyebilir ve en ufak bir dipçik darbesiyle dağılıveriyor. Aynı zamanda ölüleri de tekrar konuşturabilme yeteneğine vurgu yapmaya çalışmışlar ama mesela rakibiyle en ufak bir dövüş sırasında o kadar basit darbeler alıyor ki, kursa bakmayın ama ben yıkılmam o darbelerle ki siz Hex’e süper güçler yüklemişsiniz. Tam anlamıyla ”tanımsız” güçlerden bahsediyor olabiliriz.

Normalden çok farklı senaryosu olmayan film, bilinen kötü adam ve onu yakalayıp intikam almak isteyen bir kahramanı konu alıyor. Film kendini izletmeyi başarıyor 1 saat 21 dakika boyunca. Yer yer tutarsızlıkların, gereksiz ”ara” sahnelerin olduğu bir film olmuş. Karakterimiz Smith’in yaptığı silahı görmeniz gerekiyor, gerçekten orijinal bir silah olduğunu söyleyebilirim.

Farklı tarzda bir filmdi en azından benim adıma. Beğendim, süresinin daha fazla uzamaması da filmin rahat izlenebilirliğini arttırmış ve ortaya aksiyon sahneleriyle dolu bir film çıkmış. Tavsiye ediyorum ama eğer klasik western seyircisi iseniz bence izlemeyin, edeceğiniz küfürlerin haddi hesabı olmaz, eski köyü modifiye edip ekrana koymak hiç olmaz.

Not; Filmin tanıtım yazısı (Künye-ekip) şuradaki yazıdadır…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 03 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle şu açıklamayı yapmayı kendime şart koşuyorum ki; hiçbir filmi doğrudan eleştiri ve kritiklerle analiz etmem, etmezdim. Ama bugün bu ilkemden taviz vererek kendi prensiplerimi çiğnemenin o dayanılmaz hafifliğini ve yaramaz bir çocuk misali hazzını yaşayacağım ki hatta siz bu satırları okurken ben yaşamış olacağım.

Raskalnikov?un kanlı baltasıyla vicdanlara indirdiği darbe şimdilerde paslı dişleriyle gülümseyen testereye bıraktı yerini. Samimi olarak ifade etmek gerekirse; Testere?nin ilk çekilen filmi henüz olgunlaşmamış sinema kültürüme ve zevkime katkısı ve hazzı oldukça fazla olmuştu. Ama Seri Katiller misali, çekilen Seri filmlerinde günün birinde yine o katiller gibi yakayı ele verip popülaritesini bir noktaya kadar korusa da kalitesini yitireceğine inananlardanım. Keşke aklımızda hep o ilk filmiyle kalsaydı testere ve kurgusal filmlerin, sürpriz sonların yaşattığı hazzı biz o yerden kalkıp da maskesini sıyıran adam sahnesiyle hatırlasaydık.
Bu seriyi kendi içinde bir kıyasa tabi tuttuğumuzda özellikle ilk iki filmi diğerlerinden kaba bir çizgiyle ayırt etmemiz gerektiğini düşünüyorum. Zira hiçbir ticari kaygı gütmeden tamamen seyir zevkine ve kalitesine göre tasarlanmış ilk iki filmde ki kurgu ve senaryonun serinin diğer filmlerde cebe giren sıcak paranın da etkisiyle; pornografik vahşete dönüştüğüne tanık olmaktayız. İlk iki filmde de elbet kanlı ve şiddet içeren sahneler mevcuttu fakat filmin geneliyle yorumladığımız vakit bu sahnelerin senaryo ve kurgunun önüne geçmediği, yemeğe atılan tuz ve biber kabilinde filme bir yerde renk kattığı hatta kurguyu tamamladığına şahit oluyoruz. Diğer filmlerde gelinen nokta ise ilk iki filmin kurgu ve senaryosu üzerine hantalca yerleştirilen vahşet gösterileri? Açıkçası serinin tüm filmlerini izledim diyemem 5 ten sonra karıştırır oldum ve zaten bende ki sihrini 2. Filmden sonra gelen filmlerle yitirmişti. Serinin son filmine ise 3D tecrübesini testere gözüyle yaşamak için gitmiştim. Fakat filmin the end jeneriği girdiğinde ve ben kendimle baş başa kaldığımda gördüm ki; kalitenin doğurduğu para ve popülarite; insanın beğeni ve zevkini tekrar tekrar satın almaya çalışırken, insanı nasıl ?aptal? yerine koyup da daha fazla sömürebilmenin aracı olabiliyor.
Para.. Para.. Para..

Yeri gelmişken testerenin dişleriyle SUÇ ve CEZA kavramlarını kendimce biçmek, masaya yatırmak istiyorum. Yine ilk iki filmi bu noktada ayrı değerlendirmek istiyorum. Zira bu iki yapımda da vahşet pornografisinin yerine, zekice ve kendi çapında mantıki gerekçelerle ortaya konulan bir suç ve ceza felsefesi vardı. Bir bardak suyun tadını duyumsayabilmek için her şeyini vermeye hazır olan JigSaw, duyumsayabildiklerinin kıymetini bilmeyen ve hayatlarını bir hiç uğruna heder eden insanları ölümcül sınavlara tabi tutarak bir ?musibet bin nasihatten iyidir? mantığıyla onlara yaşamanın değerini öğretiyor. Elbette meşrutiyeti net bir şekilde tartışmaya açık olan bu felsefeye ilk iki filmde iyimser bir hava ile yaklaşabilirken, diğer filmlerde bu felsefenin iyice sapkınlığa, sadizme doğru itildiği, bununda cepleri canlı tutabilmek için tüketilen senaryonun vahşet sahneleriyle yamamaya çalışmanın acizliğinde görebiliyoruz. İlk iki filmde hayatın kıymetini bilmeyenlere işledikler suçlardan dolayı verilen hayat dersleri serinin devamında tamamen nefret dolu bir cezalandırma olarak çıkıyor karşımıza. Hatta kurgulanan ölümcül oyunların bile ne kadar niteliksiz ve ucuz numaralara doğru devşirildiğini yine devam filmleriyle görüyoruz. Son filmle tasarlanan ucuz ölümcül oyunlar beni perdenin sihrinden uzaklaştırıp şu gerçeği tekrar tekrar içimde yankılatmama sebep oldu; ?evet farkında olalım olmayalım bir takım hatalar yanlışlar yapıyoruz; bunu kavratmak için illa kelle uçurmak, et parçalarını sağdan sola kaçıştırmak mı gerekiyor!?? Oysa ilk iki filmde bu yankıyı perdenin sihrinden ve kalitesinden dolayı hiç duymamıştım.

Son olarak gelinen acizliği resmetme adına; 3D hilesiyle canlı tutulmak istenen izleyici kitlesine nasıl bir haksızlık yapıldığını dile getirerek yazımı noktalamak istiyorum. Filmin 3D olarak sunulması tamamen ve tamamen eski popülaritesini ve izleyici kitlesini kaybeden yapımcıların oynadığı ucuz mu ucuz bir oyundan ibarettir. Zira filmin size 3 boyutlu olduğunu hissettirecek topu topu 3 sahne ancak vardır. Onlarda anlık sahnelerdir. Son sahnede atılan bir testerenin üzerinize doğru geldiğini hissettiren sahne en uzun süren ve en fazla etkisi olacağı düşünülen sahnedir. Şu kadarını söyleyeyim; arkadaşınızın eline bir testere verin, fırlatsın üzerinize doğru, inanın o filmde size sunulmaya çalışılan 3 boyutun çok daha fazlasını hissetmiş olacaksınız. Ve filmin sonunda gözlerinizi yoran gözlükleri çıkardıktan sonra; tıpkı arkadaşımın verdiği tepki gibi: bunları niye taktık sözünü söylemekten kendinizi alamayacaksınız.

Evet; ?Testere 7? 3D farkıyla Rezaletin Son Perdesi?!

Filmin ön tanıtımı için; Buraya…

Bu yazı MikU tarafından 21 November 2010 03:08 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

İzlemek istediğimiz zaman ile filme başladığımız zaman arasında tam 1 saat 10 dakika olan Asylum (Eski Tımarhane) beni pek sarmadı hatta hiç sarmadı diyebilirim. Zaten bu isimde pek çok film olması sebebiyle altyazı bulmakta tam bir fiyasko yaşadığımız film baştan sinirimizi bozdu, 70 dakikada ancak izlemeye başlayabildik, eh bir de çok güzel çıkmayınca insan of diyor.

Üniversiteye yeni başlayan bir grup genç buranın eskiden akıl hastanesi olduğunu öğrenirler ve olaylar gelişir (bu olaylar genellikle kaşınan gençlerin uyuyan yılanı uyandırması ile başlar ve gelişir, Allah’ım akıl ihsan et demek düşer bize de). Ruh hastası doktorun hayaleti eski yıllarda yaşları küçük olan akıl hastalarına uyguladığı akla hayale gelmeyecek sapkın yöntemleri uygulamak için geri gelmiştir ve meraklı gençlik tek hedefidir.

İMDB’den 4.0 puan alan film vasat bir gençlik filmi olmaktan öteye gidememiş, ben ettim siz etmeyin.
Yönetmen:David R. Ellis, yapım yılı :2008

2008 yapımı Midnight Movie bayramın üçüncü günü seçtiğimiz korku filmiydi.Başlarda bu film iyi bir filme benziyor bizi gerer, sıçratır, kıpraştırır derken film ilerledikçe konunun iyi ama kurgunun zayıf olduğunu anladık. Aslında uğraşılsa bu konudan adam gibi seri bile çıkardı ama sanırım ya üşenmişler ya da paraları yoktu diye düşünüyor izleyici kişisi.

Geçmiş yıllara ait kült bir korku filmi izlemek için sinemaya gelen bir kaç kişi heyecanla filmi izlemeye başlarlar, izleyiciler arasında filmin başrol oyuncusu ve yapımcısı olan seri katilin bir süre önce akıl hastanesinden tüm hastanedekilerle birlikte yok olmasının ardından bu olayı yıllardır araştıran polis memuru ve doktor da vardır.

Tek mekanda bir kaç kişiyle çekilen filmde katilin nasıl oluyor da bu özelliklere sahip olduğunu asla anlayamıyorsunuz, ayrıca benim en çok dikkatimi çeken şey katilin öldürmek için kullandığı alet oldu.

Yine de izlenmemiş korku filmi kalmasın diyorsanız benim gibi bulduğunuzu izleyin.

Bu yazı nazokiraze tarafından 20 November 2010 05:41 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin yönetmeni ve senaristi Daniel Barnz. Beastly adlı filmin bahsettiğimiz albenileri Vanessa Hudgens, Neil Patrick Harris ve Mary-kate Olsen. Diğer oyuncular ise;
Alex Pettyfer, Peter Krause, Erik Knudsen, Lisa Gay Hamilton, Dakota Johnson, David Francis ve Gio Perez.
Film 19 Kasım 2010 da vizyona giriyor.

Bu yazı Ethem tarafından 12 November 2010 01:40 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Konumuz; tetikçiliğini de bir sanat gibi icra eden Jack, her zaman işini sağlama alan bir suikastçıdır. Ancak son işinde tuzağa düşer ve sevdiği kadının ölümüne neden olur. Jack kendisine verilen işi yaptıktan sonra, mesleğini bırakmaya ant içmiştir. Yeni işi için gittiği yer, kartpostallardan fırlamış, hayat dolu bir İtalyan kasabasıdır. Oysa Jack için huzur çok uzaktadır, çevresindeki herkes potansiyel birer tehdit unsurudur. Günler geçtikçe Jack, kasaba halkı ile iletişim kurmaya başlar. Kasabada Clara adlı bir kadınla beraber olmaya başlayan Jack’in hayatı, Mathilde adlı Belçikalı’nın devreye girmesi yeniden allak bullak olacaktır. Sırlarla dolu bu kadınla birlikte, bu güzel İtalyan kasabası ölümle yaşamın buluştuğu bir yer olacaktır.

İzlemesi zor bir film olduğunu söyleyebilirim. Tanıtımları, afişi, konusuyla tam bir tetikçi filmi olarak gösteriliyor ve siz aksiyon seviyesi üst düzeyde bir film bekliyorsunuz. Ama başladığı andan itibaren sizi tam ters köşeye yatırıyor ve bu durum sizde filme karşı bir ilgi uyandırıyor, en azından bende öyle oldu. Çok sevindim, farklı bir şeyler izleyeceğiz diye. Film klasik tetikçi filmlerine zıt olarak çok ağır ilerliyor ve bir o kadar da az diyalog var. Filmin konusunda bahsettiğim Jack, artık suikastçı zamanlarının son demlerindedir. İlk başlarda onun bu son dönemlerini diyalogsuz olarak izleme evresiyle filme başlıyoruz ve daha sonra asıl konuya dâhil oluyoruz. Bu noktadan sonra dikkat çekilmesi gerekenler var;

Film oynamaya başladığı andan itibaren sanki bir fotoğrafçının yaptığı bir film havası yaratıyor bizde. Çünkü ortada akan giden ritmi olan bir filmden ziyade peşi sıra iyi kadrajlar yakalamaya çalışan bir fotoğrafçı estetiği var, olabildiğince durağan ve gösterişten uzak. Yönetmenin, müzikleri kullanışındaki yumuşaklığı ve karakterinin melankolik yapısına odaklanması dingin yapıyı destekler nitelikte olmuş. Şunu anlamak gerekiyor, sinema sadece ritmi yüksek aksiyonlardan oluşmak zorunda değildir. Salona bir tetikçi filmi seyredeceğim diye gider ve bu türün gerektirdiklerini beklerseniz büyük bir hüsrana kapılırsınız. Hiç yoktan yazının daha başlarında bu uyarıyı yapmayı istedim.

Bu tarz filmlerin doğasına ters olarak, tetikçinin özel hayatını ve ruhsal durumunu da bolca analiz eden bir yapıttan bahsediyorum. Artık aktif zamanın geçmesinden sonra daha çok sakin bir hayatı yaşamak isterken bir anda tekrar koşuşturmalı hayata dâhil oluyor tetikçimiz. Ölüm korkusu, kadınlar ve güvenlik öğelerini bolca sorgularken hangi tarafa gideceğini tam olarak bilememesi, seçememesi de çabası. Bu noktaya da ayrı olarak dikkat etmeniz gerekiyor.

Amerika dışında çekilen filmleri çok seviyorum çünkü çok değişik yerleri görme fırsatımız oluyor. Film, gerçekten çok güzel yerlerde çekilmiş. Özellikle İtalya?daki o kasabanın havasını çok beğendim. Aynı zamanda kullanılan renklere dikkat çekmek istiyorum. Geceleri sokaktan sokağa değişen renkler çok ilgi çekici olmuş. Kasabanın o sakin havasını bize yansıtmayı çok iyi başarmışken, aynı zamanda kasabanın görkemli mimarisı hakkında bize bilgi vermekten de çekinmemiş yönetmen.

G.Clooney’e ayrı bir yer açmak istiyorum. Son projelerini hatırlamak ister misiniz? Up in the Air, Burn After Reading, Michael Clayton gibi filmlerle birlikte biraz daha karizmatik ve ağır rollerde onu görmek gerçekten keyif olmaya başladı. Kendi adıma, Clooney’in duruşunu ve karizmasını beğenen biriyim. Ama artık izlediğim şu 4 filmler beraber oyunculuk kalitesine de hayran olmamak elde değil ne yazık ki. Bu filmde; George Clooney’i ölüm korkusunu içinde barındıran mesleğini bırakmakla yalnızlık; yalnızlıkla âşık olma ihtiyacı arasında gidip gelen karakteri canlandırmaktaki başarısı nedeniyle beğendim.

Sonuç olarak çok çok beğendiğimi söylemek istiyorum. Farklı bir şey ortaya koymak istemişler ve bence gerçekten çok kuvvetli ve güzel bir yapım olmuş. Çok yavaş diye şikâyet edenler elbette olacaktır hatta bu yüzden dolayı beklentilerini karşılayamayacağına inandıkları yüzünden filmin ilk otuz dakikasını izledikten sonra kapatanlarda olacaktır, ama burada ne istediğiniz önemli değil, filmin size ne sunduğunu beklemek biraz daha önemli bir nokta oluyor. Çok farklı bir tetikçi yorumu görmek isteyenler ya da dinginlik arayanlar bu filmde aradıklarını bulabilirler…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2010 01:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Saw serisinin büyük bir hayran kitlesi olduğu otada. Çıkarttığı tüm seriler gişede kendinikanıtlamış, 7. filme kadar gelebilen ender filmler arasında yerini almıştır.

Bu sefer Saw’dan kurtaran bir gurup insan ve özellikle Bobby Dagen adında bir madurun tecrubelerinden faydalanılarak yola çıkılması üzerine ortaya çıkan gizli sırlar yeni bir terörün nedeni olacaktır.

12 Kasım 2010 da Türkiye’de vizyona girecek olan Testere 7 / Saw VII – 7 adlı filmin yönetmen koltuğunda David Hackl ve Kevin Greutert yer alıyor. Senaryo Patrick Melton ve Marcus Dunstan isimlerine ait.

Filmin kadrosunda ise; tabiki Tobin Bell, Chester Bennington, Sean Patrick Flanery, Costas Mandylor, Gina Holden, Betsy Russell, Shauna Macdonald ve Costas Mandylor vs.. gibi isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 03 November 2010 23:21 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Deon Taylor’un yönettiği filmin senaryosunu Diana Erwin, Deon Taylor ve Michael J. Pagan yazmış.
Chain Letter adlı filmin oyuncu kadrosunda ise;
Nikki Reed, Betsy Russell, Brad Dourif, Ling Bai, Keith David, Matt Cohen, Cherilyn Wilson, Noah Segan, Brian Tee, Clifton Powell, Michael Bailey Smith, Andy Arness, Aysha Aubrey, Big Spence, Christina Marie, Cody Kasch, David Zahedian, Eliot Benjamin, Goldie Chan, Jeff Sutherland, Jessica Ritchie, Jonathan Hernandez, Kate Enggren ve Kenyon Page isimleri yer almakta.

Bu yazı Ethem tarafından 03 November 2010 01:27 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Genç bir çiftin everinde yaşadıkları doğaüstü olaylaı kameraya kaydemesiyle başlayan Paranormal Activity’nin yönetmeni Tod Williams. Senayo Oren Peli ve Michael R. Perry isimleine ait.

Genç çiftimiz Katie Featherston ve Gabriel Liotta’nın evlerinde korkutucu olaylar deam ediyor.

Bu yazı Ethem tarafından 18 October 2010 04:21 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

19. yüzyılın sonlarından geçen filmde Jonah Hex, Güney müteffiklerini ölümsüzler ordusuyla birlikte serbest bırakmak amacıyla yola çıkan Voodoo büyücüsü Qentin Turnbull’un izini sürecek, amacına ulaşmasına engel olmaya çalışacaktır.

Başrollerinde olan Jonah Hex karakterini Josh Brolin, Leila karakterini ise Megan Fox canlandıracağı Jonah Hex adlı film 09 Ekim 2010 da vizyone giriyor.
Filmin senaryosu Brian Taylor, Mark Neveldine ve William Farmer isimlerine ait. Filmin oyuncu kadrosunda ise; Josh Brolin, Megan Fox, John Malkovich, Michael Fassbender, Aidan Quinn, Michael Shannon, Julia Jones ve Will Arnett isimleri yer alıyor.

(Henüz fragmanı çıkmamıştır)
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 10 October 2010 02:18 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

3D Cehennem, Yeşilçam?ı dünya sinema sektöründe 10 numara yaptı.

Dünya film endüstrisinde her yıl binlerce film çekiliyor. Ancak bunlardan sadece 200?ü 3 boyutlu? Çünkü sadece 9 ülkede bu teknoloji kullanılabiliyor ve dünya film endüstrisine bu ileri teknoloji hizmetini verebilmek çok mühim bir iş olarak görülüyor. Avatar?dan sonra izleyicinin 3 boyutlu filmlere ilgisi oldukça arttı. Sinema sektörünün duayenlerine göre üç boyutlu film modası yıllarca sürecek, geçici olmayacak. Birçok sinema salonu oynatabilmek için dünyada 3 boyutlu film arıyor, yapımcı ve yönetmenler 3D film çekmek istiyor ancak bu hizmeti verebilen laboratuar, post-prodüksiyon hizmetleri sınırlı sayıda ülkede var. Bu hizmeti verebilen ülkelerin peşinden koşuluyor.

Milyonlarca euro?luk bir pazar hacmine sahip olan sektörde artık Türkiye?de var. Bir çılgınlık yaparak Cehennem adlı 3 boyutlu film çekme cesaretini gösteren yapımcılar Coşkun Tözen, Burak Saraçoğlu, Selva Alemdar ve teknik olarak bu filmi dünyaya kazandıran Fono Filmin sahibi Cemal Okan, Türkiye?yi bu sektörde 10. ülke yaptılar. Cehennem bir gerilim filmi. Hollywood ve Bollywood?dan sonra 3 boyutlu filmler ile Yeşilçam, Greenwood olarak dünya film sektöründe adından bolca bahsettirecek gibi. Zira Amerika ve Almanya başta olmak üzere sinema sektörünün önde gelen ülkelerinden filmi daha post prodüksiyon aşamasında izlemek üzere önümüzdeki günlerde Türkiye?ye gelecekler. Türkiye?nin ilk 3 boyutlu filmi Cehennem, 1 Ekim 2010 tarihinde vizyona girecek.

Filmin Künyesi:

Yönetmen: Biray Dalkıran
3D Director: Erkan Cerit
Görüntü Yönetmeni: Doğan Sarıgüzel
Yapım: Fono Film, Hayalet Filmevi ve Oskar film
Yapımcılar: Cemal Okan, Coşkun Tözen, Burak Saraçoğlu, Selva Alemdar
Senaryo: Biray Dalkıran
Tür: Türkiye?nin ilk 3D korku filmi
Oyuncular: Ogün Kaptanoğlu, Tuğba Melis Türk, Pelin Eriş, Serhan Süsler
Dağıtım: Medyavizyon
Gösterim Tarihi: 01 Ekim 2010

Kaynak: Artı Yaşam İletişim/Aysu Doğançay

Bu yazı Ethem tarafından 28 September 2010 22:31 tarihinde yazıldı. 10 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Güzelleşmek her kadının nihai amacı aslında. Ne kadar başarılı, zeki, entelektüel olursan ol, fazlalıkların ya da eksiklerin aynadan göz kırpıyor. Toplumun, ve Mantı?da olduğu gibi, genç kadınlarla karısını aldatan yaşlı kocanın da bu kişisel özgüvensizliğe katkıda bulundukları bir gerçek. Eski bir dizi yıldızı, kocasının kendisini aldatmasını yüzündeki kırışıklıklara, hafif kilolu bedenine bağlıyor. Güzelleşmek uğruna Mei Teyze?ye uğramasıyla hikayemiz başlıyor. Mei Teyze bir mantıcı. Ama aynı zamanda illegal yoldan kürtaj yapıyor, ölü ceninler topluyor. Bildiniz, Mei Teyze güzelleşmek isteyen kadınlar için ince hamurların içine ölü bebek parçaları sarıyor. Belki 100 yaşındaki Mei Teyze, gencecik kalmış. Sebebi, yerken dünya üzerindeki en korkunç kıtırtılara sebep olan mantılar. Dizi yıldızımız mantılar sayesinde gençleşiyor, zayıflıyor ve kocasının yeniden ilgisini çekiyor. Tam da mantılardan zevk almaya başlamışken, Mei Teyze ensest ilişki sonucu oluşan ve aldırılan ?lanetli? bir cenini kullanıyor son ürününde. Lanetli cenin, lanetini dizi yıldızının deri gözeneklerine pis ve çabuk yayılan bir koku olarak bırakıyor. Babasının tecavüz ettiği ve bebeğini Mei Teyze?ye aldıran küçük kız ölünce, Mei Teyze kaçıyor, yıldızımız ? ve mantı bağımlımız, besinsiz kalıyor.

Yıllardır denemiş ama hamile kalamamış genç kadın, tam da bu kaçışın ardından hamile kaldığını öğreniyor. İnsanın midesi değil aklı bulanıyor bu noktada; kendisi de memnun kalmamış olacak ki hamileliğini sonlandırıyor. Film, genç kadının bebeğinin tadına bakmasıyla sona eriyor.

Dumplings, tam anlamıyla mide bulandıracak bir film. Ama yine de, altındaki satırları fark etmeden, sadece kanlı ve iğrenç bir gösteri gibi değerlendirilmesi, filme ve yönetmenine haksızlık olur. Güzellik için sınırlarınızı nereye kadar zorlayacağınızı merak ediyor Fruit Chan. Genç kızların yediklerini kustuğu, açlıktan öldüğü, ameliyatla zayıfladığı bir dünyada, gerçekten de ekstrem mi bu film sizce? Yoksa, midemizi bulandıran esas şey kemikleri sayılan ve güzellik idolü sayılan kadınlar ve onlar gibi olamadığı için ölümü seçen küçük kızlar mı olmalı? Her zaman olduğu gibi, gerçek, kurgudan çok daha korkutucu. Bu filmde bile gerçek, kurgunun yanında fazla kiloları ve kırışıklıklarıyla göze batıyor.

Bu yazı deniz_mat tarafından 12 September 2010 04:05 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com