10 Eylül 2010 da vizyona girecek olan Ölümcül Deney 4 (Resident Evil: Afterlife) adlı filmin yönetmen ve senarist ltuğunda Paul W.S. Anderson ismi yer almakta.

3 boyutlu olarak gösterime girecek olan filmin oyuncu kadrosu ise; Milla Jovovich, Wentworth Miller, Ali Larter, Spencer Locke, Shawn Roberts, Kim Coates, Kacey Barnfield ve Boris Kodjoe.

Basit bir konu. Bir gurup paralı asker, özel bir görev için bir araya gelir ve sonunda acı gerçek öğrenilir. Asllında kendilerinin yem olarakkullanıldıklarını öğrenen askerler, keklenmenin verdiği acı ile kendi kurallarıyla yaşamaya çalışacaklardır.

Ayrıca filmde Steven Seagal’ın oynadığını görmek, yakın dövüşte görsel bir şölenle karşı karşıya kalacağımızı söylemekle birebir.

Texas’da işçi olarak çalışan Federal ajanımız bir politikacının pis işlerini yapması için işe alınır. Fakat bu durumun farklı olduğunu, kendisini işe alanların amaçlarının farklı olduğunu anlayan Machete, olaya kendi kurallarıyla devam eder.

Film yukarıda bahsedildiği gibi Amerika’nın arka sokaklarından gelen bir gencin dramatik hikâyesi konu almış. İyiliksever bir aile tarafından önce evlerinin kapıları açılıyor. Zamanla alışma sürecini atlatan Ohier, aile tarafından çok seviliyor ve daha sonra evlat ediliniyor. Acıklı olarak başlayan bir hikâyenin güzel bir sonla bağlanmasını izliyorsunuz.

Film başlarda biraz ağır ilerler bir hava içine bürünse de siz filmin özellikleriyle değil, filmin içeriğiyle daha fazla ilgilenmeye başlıyorsunuz. Şöyle biraz daha açmak istiyorum konuyu; asıl hikâye Amerikan Futbolu. Mesela ben NFL hakkında hiçbir şey bilmiyorum ve hiçbir zaman ilgi duyma gibi bir durumum olmadı. Ama filmi izlerken bir anda ilgi duyduğunuz hissiyatına kapılıyorsunuz. Mesela anlatılan oyun taktiklerini (Aralık) kapmaya çalışıyorsunuz. Sağ bek nedir? Savunma nasıl yapılır ve sayıya giden yol nasıl oluyor tarzında kendinize bir şeyler öğretmeye kalkıyorsunuz. Aynı cümleleri ”The Fan” (konusu beyzbol idi) hakkında da sarf ettiğimi hatırladım bir anda. Durum böyle olunca, sizin filme adapte olmanız ve konsantre olmanız biraz daha kolaylaşıyor.

— Ben iyi bir insan mıyım? Ciddi soruyorum.
— Sen tanıdığım en iyi insansın. Yaptığın her şey başkalarının iyiliği için.
— Peki, niye böyleyim?
— Hiçbir fikrim yok. Ama sanırım bundan hastalıklı bir şekilde zevk duyuyorsun.

Diyalogu gerçekten çok ilgi çekici ve kendi tabirimle içten vuran şekildeydi. Bunu da filmde geçen ve filmin asıl anlatmak istediği konuyu ve filmde konu edilen olayların bir parçasının özeti olarak paylaşmak istedim.

Sandra Bullock’un performansı gerçekten iyiydi. Alınan bir Oscar’dan sonra, bu performansın ne kadar iyi olduğunu ya da ne kadar gerekli olduğunu tartışmak buradan bana düşmez ama gözlemlerimi kullanarak söyleyeyim; filmin başrol oyuncusu açık ara Quinton Aaron. Bullock severlerden özür dilerim, kendisini bende severim, takdir ederim ama Aaron’un hakkını yemiş olurum. Ben ondan başkasını izlememiş gibi hissediyorum kendimi. Sandra Bullock daha çok bir koruyucu anne, evlat edindiği çocuğunu annelik içgüdüleriyle koruyan anne rolündeydi. Ama biraz geri planda kalmış hissiyatı yarattı bende… (ne kadar geri plan diyebilirsek artık!)

Spor filmlerini her zaman sevmişimdir ve her zaman bana mutlaka izlenmek zorundalarmış gibi gelir. Etrafımda sporla alakalı ne kadar film varsa yeri geldikçe izlemeye çalışıyorum ve insanların hayat hikâyelerinden ya da başarıya giden yollarından kendime pay çıkartmaya çalışıyorum. Size burada Ohier’in nasıl bir karakter ya da başarıya giderken hangi yollardan geçtiği hakkında bilgi sunamıyorum ne yazık ki çünkü zaten filmin konusu bu. Mutlaka izlenmesi gereken bir hikâye ve filmden bahsediyoruz.

Kendi alanında, dikkat çeken bir film olmayı başarmış.Notum 10/7.9

Son günlerde A Takımı ile alakalı yazılıp çizilenlere baktığınızda ağır bir 80′ler nostaljisi ile karşılaşacaksınız. Ben de burada benzer sözcüklerin üzerinden geçmek istemiyorum o sebeple doğrudan konuya girmeyi çok daha kayda değer buluyorum.
Öncelikle albeni değeri yüksek bir giriş sahnesi ile girizgahı yapıyor A Takımı. Son on yıl içerisinde, yeniden çevrimlerde sık sık karşımıza çıkan “olayların öncesi” anlatılarının düsturuna oldukça sadık bir rotada ilerliyor. Her ne kadar Baracus ile Smith’in tanışma şekli ekşi bir tesadüfe tekabuletse de, giriş kısmının seyirciyi ısındırmak adına yer yer klişe fakat seyir zevki açısından da idealolduğunu düşünmekteyim. Ekibin Murdock ile tanışması da aynı abzürdlükten nasibini alıyor ziyadesi ile. Bütün detayları bertaraf ederek balıklama bir şekilde aksiyonun kucağına aklayan ekipsayesinde, “özleyenler için 80′ler aksiyonu” olarak özetlenebilecek olan film; ilerleyen dakikalarda her adımda güç kaybetmeye başlıyor ne yazık ki.

Bu noktadan sonra ise A Takımı’nın doğuşuna uzun bir biçimde yer veriliyor. Neticede burada söz konusu olan aslen dizinin bir adım berisinde yer alan olayların tümü. Yani “kahramanlarımıznasıl hüküm giydi?” “paçayı kurtarmak için önlerine nasıl bir anlaşma sunuldu?” kısacası “ekip buhale nasıl geldi?” sorularının yanıtları… Örneğin Baracus’un helikoptere bindirilmeden önce neden bayıltıldığının cevabını da vermeyi ihmal etmiyorlar. Fakat sahte para gibisinden sığ bir konu ile filmi sürüklemeye çalışmasına rağmen, günümüz aksiyon filmlerinin izleyeni ters köşeye yatırmaya çalışmaçabasından da fazlasıyla nasibini alıyor A Takımı…

Pek çok açıdan A Takımı ile Charlie’nin Melekleri arasında akrabalık bağı kurabilmek de mümkün. Hatta, Charlie’nin Melekleri’nin devam filminde yer alan ve mantık sınırlarının dışına taşan o düşüş sahnesinin bir benzeri de burada mevcut. Evet evet meşhur tank sahnesinden bahsediyorum. Çizgi film estetiğinin köklendiği ve abzürdlük konusunda sınır tanımayan bu ve benzeri sahnelerA Takımı’nda bolca var. Fakat aslen filmin yırttığı kısım, kendisini pek ciddiye almamasından kaynaklanıyor. Tabi bu ciddiyet meselesini bir parodi filmi olarak almamak gerekiyor. Neticede, dizideki ekip, olaylara her daim mizah sosunu bandıran ve en trajik olaylarda bile espri patlatmaktanvaz geçmeyen bir ekipti nitekim. Dizinin o şen şakrak havası büyük ölçüde burada da mevcut. Mizah ögeleri tekdüze bir çizgide ilerlemiyor yani iyisi de var kötüsü de… Fakat dizinin geleneklerindenbazılarını da yıkmayı ihmal etmiyorlar. Örneğin asla adam öldürülmeyen ve kan dökülmeyen dizinin, mevcut düsturu en fazla benimseyen karakteri olan Baracus’un “ilk vukuatı” kuralı deliyor adeta!
Her bölümünde bir taşıtın takla attığı diziye nazaran, film perdesini taklasız kapatıyor… Zaman zaman karakterlerden bile rol çalan siyah GMC ise çok erken aramızdan ayrılıyor.

Oyuncu seçimlerine gelecek olursak. Liam Neeson’ın Smith karakterine yakıştığını düşünüyorum. Son zamanlarda tür ayrımı gözetmeksizin pek çok yapımda karşımıza çıkan yakışıklı aktör Bradley Cooper’da konuşkan Facemen’i hiç yabancılık çekmeden sahipleniyor. District 9 ile tanıdığımız Sharlto Copley, sinir bozuculuk konusunda sıkıntısı olmayan Murdock’ı yer yer abartılı fakat aynı derecede eğlenceli bir dille canlandırıyor. Veee tabi ki Baracus… Quinton Rampage Jackson, karakterin iyiniyetini yansıtmakta zorlanmıyor aslında. Karınca incitmeyecek devasa adam profiline birebir uysa daMr. T. gibi birini gözlerin araması elbette doğal. Fakat diziye dair aradığımız en önemli ikonlardan biriolan Mr. T.’nin yokluğunu gereğinden fazla duygusallığa bağlamak da bir noktada yersiz geliyor bana. Patrick Wilson ve Jessica Biel’de kadrodaki diğer önemli isimler.

Tabi her 80′ler uyarlaması gibi A Takımı’da diziye selam niteliğinde süpriz yumurtalar barındırıyor içerisinde ki bir kısmı da öyle alelade yerleştirilmiş değil. Yine de filmin ilk bölümünde çekim ekibininbile eğlendiğini hissettiğiniz dinamizm, ikinci bölümde güç kaybetmeye başlıyor. Bu sayede mantık sınırlarının dışında muhakemesini yapabileceğimiz eğlenceli bir aksiyon olma özelliğini kılı kılınakaçırıyor.

Yine de A Takımı şans verilmeyi hak eden bir yapım. Devam filmine araladığı kapı da bariz. Kim bilir, belki ilkinin bir kaç adım ilerisini arşınlayacak bir devam filmine de maruz kalabiliriz… İyi Seyirler…

Joe, Kariyeri için büyük bir handikap olan bu durumu nasıl düzeltecektir? Bu zamana kadar, bir kızı olduğundan bile haberi olmayan bu adam, babalık yapabilecek midir? Film çok eğlenceliydi bana göre. Başından sonuna dek hiç temposunu düşürmeyen bir filmdi özellikle. En utopik şey, komedi ağırlıklı bir filmde ağlamaktır. Finale doğru gözleriniz sulanırsa korkmayın, bu tamamen normal bir durum. Duygularınızın hala aktif olduğunun kanıtıdır..

Dwayne Johnson’i tanımayan var mi? Sanmiyorum. Onu ilk izledigim The Scorpion King (Akrep Kral) Filmini hala anımsarım. Dwayne Johnson dışında da sevdiğim 2 isim daha var filmde. The Closer Dizisini izleyenler; çirkin (!) Sorgu Dedektifi Brenda Johnson’i oynayan Kyra Sedgwick’i çok iyi hatırlar. Filmde, Joe’nun menajeri Stella Peck’i gayet başarılı bir performansla oynamış.. The Closer dizisindeki başarısını da perçinlemiş. Peyton’in Bale öğretmeni rolünde ise, Whitout a Trace dizisinden Elena Delgado rolü ile anımsayacağımız Roselyn Sanchez var. Biraz farklı geldi bana performansı,  sanırım dizideki rolüne uzun zamandır adapte olduğumdandır.

Kesinlikle tavsiye ederim. iyi seyirler şimdiden.

Uyuşturucu kullanan, uygunsuz hareket ederek ana ve babayı iplemeyen azgın ergenlerin ve gençlerin ailelerin rızasıyla gönderildiği bir çeşit rehabilitasyon kampının hikayesi anlatılıyor filmde. Gerçek hayattan esinlendiği belirtilen filmde aile yavrucuklarının rehabilitasyon kampında psikolojik tedavi, düzenli eğitim falan gördüğünü zannedip rahat rahat uyurlarken zavallılar ıssız adanın tekinde, askeri eğitim görerek, harıl harıl çalıştırılarak, taciz edilerek ve aç kalarak resmen analarından emdikleri sütü çıkarıyorlardır.

Adam olsunlar diye yollandıkları yerde hayatta kalmak için mücadeleye girişen gençlik, bakalım psikopat gardiyanlar, ruh hastası Norman Hail (merkezin sahibi), buraya niye geldiklerini unutup yeni gelenlere eziyet eden kıdemli gençlerle baş edebilecekler mi? Yüzme bilmeyenlerin yüzme yarışına sokulduğu, cinsel istismara uğrayanların taciz edildiği, soğukla, açlıkla, çalışmakla terbiye edildiği yere ne kadar dayanabileceklerdir.

Filmin baş rolünde Prison Break dizisinde Abruzzi rolünden tanıdığımız Peter Stormare, Mila Kunis ve Gregory Smith yer alıyor. Filmin IMDB puanı 5.9, yönetmen: Christian Duguay.

Aslında bu filmi kızıma izleterek biraz olsun haline şükür etmesini ve benim de onu böyle bir yere gönderme ihtimalime karşı daha dikkatli olmasını sağlamak gibi kötü niyetli düşüncelere girmiş olsam da sonra gençlerin kurtulmak için yaptığı şeyleri o da şimdiden bana yapar diye korku saldım içime.

Biraz daha gerilim katılabilirdi diye düşündüğüm film yine de konusuyla bile güzel geldi bana, bir izleyin yorumlayın efendim, ben sıkılmadan izledim.

Filmin konusunu burada uzun uzun anlatmaya gerek yok, merak ediyorsanız okumayın filmi izleyin direk. Film hakkında kendi düşüncelerimi ve görüşlerimi burada paylaşmanın daha iyi olacağını düşündüm. Ama kısaca anlatmak gerekirse; rüyaları kontrol etme üzerine bir film diyelim ve geçelim hemen.

Film başladığı anda ufak ısınma turları atan Formula 1 arabalarına benziyor. Yer yer şöyle ileriye doğru kendini itekleyerek arkasından neler geleceğini size hissettirmeye çalışıyor. Daha sonra asıl konuya geliyorsunuz. Kahramanımız Cobb’un eve tekrar dönebilmek için yapması gereken bir dizi zor görev vardır; insanların rüyalarıyla oynamak.

Nolan’ın daha önce birçok filmini izledik, daha doğrusu kendisi izlettirdi bizlere yaptığı enfes filmler ve içinden çıkılamayacak senaryolarla. Başka yönetmenlerin elinde mahvolabilecek bir senaryoyu bizlere bu denli sunduğu için gerçekten ona teşekkür etmemiz gerekiyor. Diğer filmleriyle herhangi bir karşılaştırmaya girmek istemiyorum, hepsinin yeri elbette ayrıdır ama bu sefer biraz daha fazla görsel efekt kullanımı ve senaryonun anlaşılabilirliğini arttırma çabaları var gibiydi. Filmi beğendiysem, komple olarak beğendim. Şu en iyiydi ya da şu böyleydi diye teker teker saymak istemiyorum çünkü her sayacağım şey bir bütünün parçaları olacaktır ve bunları birbirinden ayrı olarak konuşmak bir o kadar gereksiz olacaktır. Tabiî ki övgüyü hak edenlerden biraz daha fazla bahsedilir mesela görsek efektler.

Görsel efekt demişken, pahalı ve lüks binaların, mis gibi yolların teker teker nasıl yok olduğunu ve harcandığını gördükçe mest oluyorsunuz. Yavaş çekimlerde fırlama efektleri, hareket efektleri tek kelimeyle inanılmaz olmuş. Herkes efekt kullanabilir ama efektleri bu denli kusursuz bir şekilde kullanılmasına ben daha önce şahit olmamıştım, hadi filme yalakalık yapmayalım, daha önce gördüğüm en iyi 3 arasında diye belirteyim. Sanki binalar parçalandıkça, pencereler patladıkça daha fazlasını görmek isteyen bir çocuk gibi yerinizde duramıyorsunuz, bu şöleni daha fazla izlemek istiyorsunuz. Teknik yapım üst seviyedeydi gerçekten.

Geriye dönüp baktığımız zaman son yıllarda inanılmaz hâsılat yapan ya da adından konuşturan kaç film hatırlıyorsunuz. Ben bunu kendime sorduğum zaman her seferinde 1 den fazla kere C.Nolan isminin geçmesi beni gerçekten rahatsız etmedi hiç. Tekrar soruyu değiştirip de, son yıllarda hatırladığınız en sıra dışı ve ilginç konu neydi diye baktığınız zaman gene akla gelen isimler arasında Nolan. Çünkü düşünülemeyeni yapmak ve sonunda inanılmaz bir şekilde bağlamak ki bu bağlama genelde seyircinin eline un şeker ve süt verip, gerisini yapması beklenen bir biçimde oluyor; harika bir durum. Nolan yapımlarında ne yazık ki ele yüze bulaştırılan senaryo, sonu bitmek bilmeyen filmler ve bittiği zaman hadi kalkın evde kedinin mamasını koymamız lazım gibilerinden umutsuz sonlar yaşamıyorsunuz.

Bu filmden sonra bir kere düşündüm ki; C.Nolan sinema olayını çok üst bir seviyeye taşıdı. Gerek yapım, gerek fikir olayını ve bunu sadece fikirde bırakmayıp sinemaya aktarmayı ve daha inanılmaz olanı bunu yaparken filmde en ufak bir mantık hatası bulamamızı sağlamasıyla çitayı çok üst seviyede bir noktaya koydu. Daha önce insanlığın beğenisine sunulmuş olan filmlerin hepsinden bir kademe daha üstün belki de. Hatta biz ‘’sanat tarihi!?’’ olayını biraz fazla koruma isteğinden ve belki de gereğinden fazla abarttığımızdan dolayı Godfather, Shawshank ya da Pulp Fiction gibi filmlerin üstüne gül koklamıyoruz. Fight Club, gibi yapımların arkasına sığınarak her yerde halen yaşatmaya çalışma sebebi arıyoruz. Belki de herkes tarafından beğenildiğinden, inanılması güç geldiğinden dolayı otoriteye karşı gelme isteğimiz uyanıyor ve bu film için en iyisi diyemiyoruz. Hatta komedi sınırlarını zorlayarak ‘’Oxford vardı da ben mi gitmedim’’ tarzında İbrahim Tatlıses açıklamalarına sığınarak teknoloji o zamanlar olsa, o adamlar neler yapardı diyen bir kesim oluştu (Teşekkürler J. Camaron). Hele yapılan iyi bir işe çomak sokmaya bayılanları saymıyorum bile. Diyaloglar kötü, Matrix’den çalıntı sahneler var vb… Belki de sinemaya başladığından beri sevdin filmi artık benimsemiş olmandan dolayı onun üstüne bir şey göremiyorsun. Shawshank benim en çok beğendim komple filmdi izlediğim 2003 yılından beri. Ama artık en beğendiğim film olarak kalabilecek mi?

Filmin sonu hakkında konuşmamız gerekiyor birazda. Burası zaten tamamen ayrı bir hikaye olarak göze çarpıyor. Filmi beğenmiyorum diyen bir izleyiciye daha rastlamadım ama rastlarsam neden sevmediğini ya da beğenmediğini sormak isterdim. Acaba bizim gördüğümüz ve beğendiğimiz hangi noktasını beğenmedi, ya da biz acaba filmden etkilendik de o noktayı mı kaçırdım acaba diye. Belki de bunun nedeni sonunu tam olarak bilemediğiniz filmleri sevemediğimizden olabilir, ama böyle bir durumdaysanız bile sadece izledim diyebilmek adına bir kere izlemeniz gerekiyor.

Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe, Cillian Murphy, Tom Hardy, Ellen Page, Marion Cotillard, Joseph Gordon-Levitt, Tom Berenger ve Michael Caine gibi seçkin oyunculardan kurulu bir kadrosu var. Yönetmenlerin seçtiği oyuncular vardır ki L.DiCaprio da Nolan’ın adamı olarak gösterilebilir. Biraz eleştiri yapmak gerekiyorsa, böyle bir filme sanki biraz fazla masum kalmış gibi. Şu satıra gelene kadar aslında DiCaprio’nun ‘’Hitman’’ konulu filmlerde oynayabileceğini düşünüyordum ama bu kadar temiz bir ifadeyle sanırsam olacak iş değil. J.G.Levitt artık oldu. 2007 yılında onu ilk defa izlediğimde ‘’ileride çok büyük projelerde oynayacak bir duruma gelecek’’ demiştim yazımda (referans gösteremiyorum) ve o duruma şu anda geldi. Oynadığı proje çok büyük ve yaptıkları da ortaya çıktı. Bu arada; Cotillard’ın İngilizcesinin ne kadar akıcı olduğuna dikkat edeniniz oldu mu bu ara?

Her ağızdan çıkan ‘’inanılmaz film’’ lafına yönelik kendi adıma belirtmekten asla çekinmeyeceğim bir nokta var. Tartışmalı olarak gelmiş geçmiş en iyi film olarak kabul edilebilir, ya da bundan daha iyisi yapılabilir mi diye tartışılır ama etrafta film hakkında o kadar fazla şey konuşulup söylendi ki, bir kısmına kulak tıkasanız bile, mecburu bulunduğunuz (Msn, Facebook) gibi ortamlardan mutlaka bir şeyler okumuşumdur. Bu okuduklarım çerçevesinde mecbur olarak beynimin yarattığı bir beklenti vardı, çok üst seviyede olan bir beklenti. Filmi izleyip, sindirdikten sonra rahatlıkla söyleyebilirim ki benim bütün beklentilerimi karşılayamadı, ama bu kadarı bile gerçekten çok iyiydi.

Artık yazının sonuna gelmiş bulunmaktayım. Çok keyifli bir 2 saat 20 dakikanın ardından, keyifli bir yazının da sonuna geldim. Yılda kaç tane böyle film geliyor ya da kaç film bunun kadar hatırda kalır oluyor? Yıllar boyu çok film izledim, izlediniz. Tarih boyunca insanlığın beğenisine sunulmuş ve çoğu izleyici için artık fenomen kabul edilmiş filmlerin de büyük çoğunluğunu izlemiş bir sinemasever olarak; bu yapıma 10/9.4 vermek yeterli olacaktır. Hayalimdeki not 9,7- 9,8 gibi bir şeyler vermekti ama o kadar değil, Nolan’a bir deneme şansı daha veriyorum…

Konuya gelirsek birçoğumuzun bildiği gibi, sözde bilimadamı olan Dr. Peter Venkman (Bill Murray)’a  bir üniversite tarafından bilim için kullanabileceği bir fon açılmıştır. Fakat bilim dışında her şeyle uğraşan doktor bu kaynağını sonunda kaybeder ve ekibini de alıp kara kara düşünmeye başlar. Bilimadamı kimliğini kullanarak ne yapabileceklerini düşünürken akıllarına bir Hayalet Avlama Merkezi (bu ismi ben uydurdum) kurmak  gelir. Ve bütün şartları sağlayıp bu merkezi açarlar. Başta hiç müşteri bulamayan avcılar, birden ummadıkları bir şekilde basının ilgi odağı haline gelirler ve şehrin en popüler kişileri olurlar. Ve nihayet o arzu ettikleri şeyi yapmaya başlarlar:Hayalet avlamaya.

Film 1984 yapımı bir bilim kurgu olduğundan bugünün efekt şölenleriyle dolu filmleriyle görsel olarak yarışması mümkün değil tabi ki. Ama nostaljik bir anlam ifade ettiğinden izlemek kesinlikle kayıp olmayacaktır. Kadrosunda Bill Murray, Dan Aykroyd, Sigourney Weaver, William Atherton gibi oyuncuları bulunduran filmin yönetmenlik koltuğunda da Ivan Reitman oturmaktadır.(Kendisi aynı zamanda Aklı Havada filmiyle tanıdığımız Jason Reitman’ın da babasıdır.)  Bill Murray’in o umursamazca oyunculuğunu izlemek için veya çizgi filmini kaçırmayanlar için hele de o sempatik amblemin hastası olanlar için güzel bir deneyim olacağı kanaatindeyim. İyi seyirler…

Yönetmenliğini ve senaryosunu Neil Marshall’ın yaptığı Centurion adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Olga Kurylenko, Michael Fassbender, David Morrissey, Dominic West, Dave Legeno, Jj Feild, Noel Clarke ve Riz Ahmed isimleri mevcut.

İyi seyirler.

13 Ağustos 2010 da vizyona girmesi hedeflenen The Expendables filminin kısa konusunda kahramanlarımız bir grup paralı askerlerdir ve Güney Amerika’da bir diktatörü düşürmek için tutulmuşlardır.

The Expendables filminin yazar ve senaryosu yukarıda belirttiğimiz gibi Sylvester Stallone’dır ancak senaryoda Dave Callaham’ın kitabından esinlenmiştir.
Filmin geniş kadrosunda ise şu isimler yer almakta; Sylvester Stallone, Jason Statham, Bruce Willis, Jet Li, Arnold Schwarzenegger, Mickey Rourke, Sandra Bullock, Dolph Lundgren, Danny Trejo, Steve Austin, Eric Roberts, Terry Crews, Charisma Carpenter, David Zayas, Gary Daniels, Lauren Jones, Giselle ıtié, Gino Galento, Jade Michael LaFont, Aaron Aguilera ve Alexander Asefa .

Filmi yakından takip etmek ve henüz netlik kazanmayan noktalarını ilerleyen zamanlarda orjinal sayfasından görmek isterseniz şuradan bakabilirsiniz.

İyi seyirler.

Devam ediyoruz… Film hakkında kendi görüşlerini paylaşmak isteyen UnjustLucifer arkadaşımızın yorumuna geçiyoruz;

(Teşekkür ederiz…)

“Oyuncak Hikayesi 3″ filmindeki oyuncakları izleyenleri, sahipleri  ve yaratıcıları gibi olgunlaşmış buluyoruz. Andy artık büyüyüp koca adam olmuş, oyuncaklarla oynama yaşını çok geride bırakmış, ve yuvadan uçmaya hazırlanıyordur. Bu durum karşısında endişeli oyuncakları telkin etmek de tabi ki yine Woody’e düşüyor.

Film boyunca sinematik açıdan pek çok güzel öğeye rastlamak mümkün. Bunlardan bir tanesi şüphesiz kreş sekansının korku filmine benzer sesleri ve kamera açılarıydı. Başka bir tanesi ise Buzz’ın kollarında Jessie ile çöp yığınından çoğu filmde zafer izlenimi vermek için kullanılan ters ışıkla yavaş çekimle çıkması idi. Filmde buna benzer pek çok başka filmleri hatırlatan kadraj, müzik ve ışık tercihleri var. Dikkatli bir sinefil küçük detaylar sayesinde filmi yüzüne yapışan bir gülümsemeyle izleyebilir. Hollywood filmlerine yaptığı göndermeler dışında film önceki filmlere de pek çok gönderme yapıyor. Örneğin yeşil uzaylıların diğerlerini çöplükteki kıskaç sayesinde kurtarmaları hoş bir ironi oluşturuyor. Ayrıca uzaylıların hala kaldığımız yerden devam ettiklerini göstermek amacıyla bir planda 2. filmde hayatlarını kurtaran Bay Patates Kafa’ya “Hayatımızı kurtardınız, size minnet borçluyuz!” demeye devam ettikleri görünüyor. Bu tür nüanslar filme adeta kuş kondurarak anlık tebessümlere yol açıyor.

Yeni karakterler ise eskileri kadar yaratıcı ve eğlenceli tipler. Örneğin ekibe yeni eklenen Ken ve Barbie’nin aşkı oldukça neşeli. Barbie’nin erkek arkadaşı olarak yaratılan Ken sonuç itibariyle bir kız oyuncağı olduğu için ona Metroseksüel (“yoksa eşcinsel mi?” sorusu hala muallakta) bir tipleme çizilmiş. Dünyadaki en sevdiği şey çeşit çeşit kıyafetleri olan Ken’in el yazısı da aynı bir kızın el yazısına benziyor ve boynundan eşarbını eksik etmiyor. Ken’in Barbie’ye içinde yaşadığı Barbie evinde yaptığı defile sekansı tam anlamıyla paha biçilmez.

Yeni filmdeki en favori yeni karakterim ise kesinlikle Bonnie diyebilirim. Karakterlerin betimlemesi o kadar güzel çiziliyor ki, filmi üç boyutlu kılan esas unsur taktığımız gözlükler değil bu karakterlerin üç boyutluluğu aslında. Bonnie tam anlamıyla komşunun minik kız çocuğu diyebileceğimiz gerçeklikte ve şirinlikte bir kız. Kocaman gözleri ve tombul yanaklarıyla tam ısırmalık şirin mi şirin bir çocuk. Ona merhaba denmesi söylendiğinde “Merhaba!” diyip utanarak öteki tarafa bakması gibi ufak bir ayrıntı bile onu animasyon karakterinden çok öte boyutlara taşıyor.

Disney’in müzikleri her zaman muhteşem müzikler olup Müzik Oscar’ını eve götürmeyi başardığı için “Oyuncak Hikayesi 3″ün müziklerinden bahsetmeme gerek bile yok sanırım. “You’ve Got a Friend in Me” her filmdeki tema şarkısı olarak bu filmde de yer alıyor ve filmin açılış sekansını çok güzel süslüyor. Müzikle birleşen görüntüler izleyenin içine dokunuyor ve nostaljik bir gülümsemeyle filme giriş yaptırıyor.

Film bir gün elbet ayrılık vaktinin gelip çatacağı konusunda çok güzel bir mesajla son buluyor. Andy’nin annesinin oğlunun artık onunla yaşayamayacağı düşüncesini fark ettiğini gören Woody de artık Andy’den ayrılması gerektiğini anlayarak kendisini ve arkadaşlarını Bonnie’nin evine yollamanın bir yolunu buluyor.

“Oyuncak Hikayesi 3″ seleflerinin yüzünü kara çıkarmayacak kadar gerçek, içten, duygusal ve komik bir yapım olarak gönüllere taht kuruyor. Herkesin bir ders, anlam ve duygu çıkarabileceği film onu basit bir çocuk animasyon filminden çok yükseklerde bir yerlere, hatta Andy’nin odasındaki en üst raflara konulmasını sağlıyor. Pixar’ın ilk animasyon filminin bugünlere kadar gelmesi, onlarla beraber büyümemiz, yapımcıları kadar bizim de içimizde son filmle gelecek olan ayrılığın çanlarının çalınmasına sebep oluyor ve ister istemez hüzünlendiriyor. Gün gelecek ve Woody’nin Andy’den ayrılması gibi bizim de Woody ve arkadaşlarından ayrılma anımız gelecek. Ama o ana kadar yolculuğun tadını çıkaralım!

Derin Kıvaner

Tuhaf çünkü bu kadar güzel bir kızın Moon çete başı ile ne gibi bir fantezisi olabilirki derken aslında Julia Tate’nin fanteziden öte bir amacı olduğu ortaya çıkar. Oysa biz (Ben) seyirciler ne hayallere kapıldık, anlatsam bambaşka bir film çıkar ortaya :). Neyseki Julia’nın aklında babasından kalma bir altın ocağı vardır ve Henry Moon’u da kendisine yardımcı olması için kurtarmıştır.

Henry Moon; bildiğimiz haydutun önde gideni, deli dolu çılgın bir adamdır. Zamanın tarzına uygun biçimsiz hareketlerini de bir at hırsızının cahil davranışlarına bağlıyorum ki, liste başı bir hayduta göre normal olanı da budur sanırım. Bununla beraber Henry Moon karakteri anca bu kadar gerçek ve doğal olabilirdi diye düşünüyorum ve tabiki usta aktör Jack Nicholson’un henüz zirveye çıktığı zamanlardır. Yıllar oyunculuğuna çok şey katmış, profosyonellik adına limitleri zorlayan Nicholson, haliyle tecrübenin verdiği eğitimle kendini hayli geliştirmiş ama gördümki mimikler ve o eşsiz gülümseyişinden hiçbirşey kaybetmemiş (Buna içilir :P.).

Bu arada Güneye Yolculuk (Goin’ South) filminde tanıdık bir kaç yüz; Danny DeVito, Christopher Lloyd ve Jhon Belushi gibi aktörleride görme şansını yakalamış olacağız.

Henüz izlememiş olan arkadaşlarıma ön fikir, izleyipte yeniden anımsayanlarında yorum yapma nezaketini göstereceği Güneye Yolculuk (Goin’ South) filminin oyuncularınıda sıralayıp heyecanla sizi bekliyor olacağım…

Güneye Yolculuk (Goin’ South) oyuncuları; Jack Nicholson, Mary Steenburgen, Danny DeVito, Chiristopher Lioyd, Jhon Belushi, Richard Bradford, Veronica Cartwright, Jeff Morris, Tracey Walter, Gerald H. Reynolds, Luana Anders, George W. Smith, Lucy Lee Flippin, Ed Begley Jr. ve Maureen Byrnes.

İyi Seyirler…

Her zaman söylerim animasyonlar ve çizgi filmler bazen bir filmden daha çok keyif verir insana. Çağrıma “Buyrun benim” diyen olduysa ya da en azından bir kısmı uyuyorsa size 2 dakikanızı almak istiyorum. Pişman olmayacağınıza da söz veriyorum.

Bu çizgi film bir çocuğa fazla gelebilir ince mizahıyla. Kahramanlarımız dolandırma yeteneği kuvvetli iki sıkı dosttur. Touliyo, maceraperest, iyimser duygusal arkadaşı Miguel’e göre daha realist ve katıdır. Bu iki kafadar kumarda altın şehri El Dorado’nun haritasını hile ile de olsa kazanırlar. Ancak haritanın izine düşmeleri tamamen tesadüf sonucunda olur. Şanslarının da yolunda gitmesiyle el dorado’da unutulmaz bir macera yaşarlar.

Her dakikasından keyif alacaksınınız. (izci sözü)
(Not: Mimiklere dikkat!!)

Baştan sona merakla izlenesi bir film olan “Murder By Numbers” gerilim tarzında olup 120 dakikadır.

Erkek gibi kadın diyebileceğimiz Cassie’nin geçmişte yaşadığı o unutulmaz ve acı olay; durumu kişiselleştirme riski yaratsa da böyle inatçı ve hırslı bir karakter için Sandra Bullock biçilmiş kaftan.

Barbet Schroeder’ın yönettiği, Tony Gayton ‘un senaryosunu yazdığı filmde ben en çok bu iki üniversite öğrencisinin aynı anda sorgulandığı sahneden etkilendim.

Justin kusursuz cinayeti hesaplarken ya da “kusursuz cinayet” oyununu oynarken; zekanın, cinayetleri çözmek için de kullanılabileceğini ihtimaller arasına almamıştı.

Peki, onları ele veren neydi?

Bu iki ismin yanında Çetin Tekindor, Melisa Sözen ve Okan Yalabık gibi bir çok başarılı isim de menüye dahil. Kadro sağlam der gibi sesler duyuyorum…

İlk başlarda komedi filmi gibi algılanan Av Mevsimi, bu önyargının aksine oldukça heyecanlı ve sürükleyici bir polisiye filmi.

11 Aralık 2010 da vizyona girmeye hazırlanan Av Mevsimi adlı filmin elimize ulaşan basın bülteni;

Yavuz Turgul, Yeni Filmi “Av Mevsimi”ni Akılda Kalan’da Anlattı.

Ünlü yönetmen Yavuz Turgul, 08 Temmuz Perşembe akşamı Nuriye Akman’ın Trt Haber’de sunduğu Akılda Kalan programına konuk oldu. Medyadan yıllarca uzak duran ve bugüne kadar filmleri ile ilgili çok az röportaj veren Turgul, yeni filmi “Av Mevsimi”ni Nuriye Akman’a anlattı.
“Av Mevsimi”nin yaratım sürecinde hiçbir şeyin peşinden gitmediğini söyleyen Turgul, “Bir temadan hareket etmem. Akıl fikirden ziyade, hikâyelerimi sezgi ile oluşturmaya gayret ederim. Her yazdığım hikâyenin içinde her şey kendiliğinden gelişir ve oturur” dedi. Turgul, filmin hikâyesini ressam Yavuz Tanyeli’nin bir desen çalışmasından ilham alarak oluşturmaya başladığını söyledi.

Yavuz Turgul, Nuriye Akman’ın Şener Şen ile ilgili sorusuna “Filmi tabi ki Şener Şen üzerine yazdım. Ama Av Mevsimi’nde çok karakter var. Eşkıya ya da Gönül Yarası filmlerindeki gibi tamamen Şener Şen’e yaslanmıyor. Kahramanlar arasında en önde duran tabi ki Şener Şen.” diye yanıt verdi.

Seri katil hikâyelerini beğendiği için polisiye bir film yapmak istediğini belirten Turgul, “Bu coğrafyanın bir polisiye filmi olur mu?” diye düşünerek yola çıktığını söyledi.
Turgul, Cem Yılmaz’ı oyuncu olarak seçmesi ile ilgili ise “Artık her türlü filmi yapma hakkı kazandım. Bu nedenle kimsenin filmime getireceği şeylere çok ihtiyacım yok. Hayatta sadece iyi oyuncular aradım.” dedi.

Turgul, senaryolarındaki karakterleri oluştururken, derinleşmek için cesur olmak gerektiğini söyledi ve “Cesaretimin örnekleri sadece filmlerim kadarsa, bunlar çok cesur filmler değiller. Ben Marquis De Sade, Lord Byron ya da bir Dostoyevski değilim. Onlar karabasanlarla, karanlık koridorlar içinde yürümüş insanlar. Bu çok büyük bir cesaret ister. Kendi insanlığını paramparça yapmak ve oradan tekrar doğabilme cesareti…” dedi.

Filmin resmi sitesi…

23 Temmuz 2010 da vizyona girecek olan Son Hava Bükücü (The Last Airbender) filminin yönetmenliğini M Night Shyamalan yapıyor. Senaryoda yine M Night Shyamalan ve Bryan Konietzko, Michael Dant isimleri yer almakta.
Son Hava Bükücü (The Last Airbender) adlı filmin oyuncu kadrosu; Noah Ringer, Nicola Peltz, Jackson Rathborne ve Dev Patel.
İyi seyirler.

Şahsen Mister T’ yi ve Murdock’ı bi ayrı severdim. Mister T uçaktan korktuğu için ona gizlice ilaç içirmelerini ve uyutarak bindirmelerini ve Murdock’ı her seferinde akıl hastanesinden kaçırmak için ayrı bir film çevirmelerini çok severdim.
Ayrıca bu dizide sevdiğim şeylerden biri de o kadar kavga, dövüş, patlama olup da kimsenin burnunun bile kanamamasıydı. (şimdiki dizilerle karşılaştırldığında ne kadar garip geliyor değil mi?)

İşte o A takımı 11 Haziran ‘da Amerika’da vizyona girecek olan film, Türkiye’de 23 Temmuz da vizyona girecek. Filmin kadrosu oldukça sağlam. Hatta dizide Face’i oynayan Dirk Benedict filmde de karşımıza çıkıyor. Filmin oyuncuları şöyle;

Liam Neeson …  Col. John ‘Hannibal’ Smith

Bradley Cooper …  Lt. Templeton ‘Faceman’ Peck

Jessica Biel …  Capt. Charisa Sosa

Sharlto Copley …  Capt. ‘Howling Mad’ Murdock

Patrick Wilson …  Lynch

Güzel bir kadro toplanmış. Ancak filmin dizinin başarısını yakalaması bence çok zor. Yine de benim gibi A Takımı sevenlerin hatıralarını depreştirecek güzel bir film olmasını bekliyorum.

İyi Seyirler

Balthazar Blake, (Nicolas Cage) usta bir sihirbazdır ve görünüşte sıradan birisiymiş gibi izlenim versede aslında gizli potansyeli olan Dave Stutler’ (Jay Baruchel) da himayesi altına alacaktır.
Artık beraber karanlık güçleri durdurmak için çalışacaklardır.
Dave, sihirbaz çırağı olma aşamasındaki eğitimini tamamlamak için, şehri kurtarmak ve kızın gönlünü fet etmek için epey cesarete ihtiyacı olacaktır.

Sihirbazın Çırağı (The Sorcerer’s Apprentice) adlı film 16 Temmuz 2010 da vizyona giriyor.
Filmin oyuncu kadrosunda Nicolas Cage, Jay Baruchel, Alfred Molina, Teresa Palmer, Monica Bellucci ve Toby Kebbell isimleri yer almmakta. Filmin kadrosu oldukça ilgi çekici.

İyi seyirler.

Hemen şunu belirtmek isterim; Emily Blunt, film için red cevabı vermiş, kadroda yoktur. Bunu söylememin nedeni de bazı yerlerde gördüğüm yanlış kadronun verilmesidir.

Joe Johnston’un yönetmenliğini yaptığı filmin senaryosu  Jack Kirby, Stephen McFeely, Christopher Markus ve Joe Simon isimlerine ait. Kitaptan alıntı olan filmin yazarı ve aynı zamanda yağımcısı Stan Lee’nin yanısıra yapımcı kadrosunda Avi Arad ve Kevin Feige isimleri yer almaktadır.
Filmin muhtemel oyuncu kadrosunda; Samuel L. Jackson, Chris Evans, Dominic Cooper, Hugo Weaving, Tommy Lee Jones, Stanley Tucci, Sebastian Stan, Neal McDonough, Toby Jones ve Craig Fairbrass.

Son olarak;
Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi süper kahramanların hepsinin tek tek filmleri çekilmekte ve hepsi ortada birleşecekleri bir filmde buluşmak üzere, film sonları alakalı bitmektedir.

Son film olarak ise The Avengers adlı film gelecektir… Bizden söylemesi;)

Hatırlayacağımız gibi Marvel’de Captain Amerika, Hulk, Wolverine, Iron Man, Spiderman ve Thor gibi bir çok ünlü kahramanlarla dolu ve artık The Avengers adlı filmde hepsini bir arada görme şansımız var.

Bu arada yönetmen Zak Penn’in The Avengers filminden önce çıkan ve çıkacak olan Marvel kahraman filmlerinin sonunun birbiriyle alakalı olması istenmiş çünkü sonunda The Avengers filmiyle tüm kahramanlar alakalı bir şekilde bir araya gelecektir. Hatırlayacağınız gibi Hulk II: The Incredible filminin sonunda Iron Man görülmüştü, işte bu da The Avengers filminin yavaş yavaş birleşiyor olduğunu göstermekte. Film için kesin bir tarih olmamasıyla beraber 04 Mayıs 2012 de yayınlanması hedefleniyor.
Şimdiden sabırsızlanıyorum.

Yukarıdaki fragman, afiş ve resimler fanlar tarafından hazırlanmıştır. Filmin orjinal fragman ve resimleri değildir.
Gelişmeler geldikçe haberdar etmeye çalışacağız.
Teşekkürler.

Bu bir haber amaçlı çeviridir. Resimler Fast & Furious 5 filmine ait değildir…

Bu adamın öyle bir tarzı var ki, hani ya çok sevilen ya da nefret edilen enteresan tipler vardır ya, Roberto Benigni’yi de eğer bir kere sevmişseniz, hangi filmin içine oturursa otursun zevkle izlersiniz o filmi. Tam aksine ona gıcık kaptıysanız -ki ben bu nasıl olur pek bilemesem de :)- her hali, bütün o abartılı mimikleri, jestleri tek tek gözünüze batar, izlemeniz işkenceye dönüşebilir sanıyorum. Bu arada Pinokyo için demeyeceğim ama Hayat Güzeldir, Kar ve Kaplan gibi o nefis filmleri de güme gitmiş olur tabii.

Pinokyo’yu ayırdım çünkü gerçekten çok keyifli olmasına karşın bu bir koleksiyon filmi aynı zamanda. İtalyan komedyenin üslûbunun hastası değilseniz izlemeseniz de olur. Konu zaten mâlum, marangoz Geppetto Usta, kiraz ağacından bir kukla yapar ve ona Pinokyo ismini verir, bu kuklacık iyi kalpli ama haylaz mı haylaz bir velet olarak canlanır ve evden kaçar. Gezdiği, oynadığı yerlerde saflığı yüzünden başına gelmedik kalmaz ama hep bir şekilde kurtulur, en sonunda Mavi Orman Perisi gerçek bir çocuk olması için ona yardım edince, Pinokyo da uslanır ve babası Geppetto’nun yanına döner.

Ülkesinin masalını perdeye şanına yakışır şekilde yansıtmış Roberto Benigni. Yüzlerce farenin çektiği, gümüş pırıltılı arabasıyla dolaşarak gecelere ışık saçan Mavi Peri (Nicoletta Braschi), zıpır bir şekilde taklalar atarak evine gelen tahtadan oyduğu oğluna, ekmek kırıntılarını birleştirerek başlık yapan Geppetto, Pinokyo’yu yoldan çıkarıp, elindeki paraları almak isteyen Kurnaz Tilki ile Kör Kedi ve masalın diğer karakterleri, rengarenk dekorlarla bezenmiş bu sevimli filmde yerlerini almışlar.

İtalyan masalı dedim Pinokyo’ya ama buna itiraz eden birileri de yok değil. Meşhur tiyatrocumuz Ayla Algan yavrucağın hem kız, hem de bize ait bir masalın kahramanı olduğunu üzerine basa basa vurguluyor söyleşilerinde. “Ay ve Gün” isimli masalda bir marangoz, çocuğu olmadığı için  uzun saçlı bir kız kuklası yapıyor ve onu evinin penceresine koyuyor, oradan geçen kralın oğlu da onu gerçek sanarak tahta-kıza aşık oluyor ve evlenmek istiyor. Marangoz korkusundan onun bir kukla olduğunu söyleyemiyor ve muhafızlarla birlikte saraya giderken kızı nehre atıyor. Peşinden kurtarmak için atlıyorlar ama kuklanın takma saçı çıkınca kız, ay ve gün gibi ortada kalıyor.” Haçlı seferlerinde gelenlerin bu masalımızı da alıp götürdüğünü söylüyor Ayla hanım, o hoş sesiyle.

Bizden esinlenerek mi yazmışlar, Carlo Collidi yalancı bir adam mıydı bilemiyoruz ama Pinokyo’nun bir de burun mevzu var, elbette. Filmde, hikayenin aslında olduğu gibi çok üzerinde durulmuyor klasik yalan-burun ilişkisinin. Halbuki küçük tahta-oğlanın masalından bahsedince akla ilk gelen şey bu olur hep. Çocukken burnun uzamış yahut başından dumanlar çıkıyor derlerdi ya hani, masalın kökeni hakkındaki söylenene inanacak olursak, bir çocuğa yalan söylememesi gerektiğini kendinde örnekleyerek öğretme çabası, Carlo’nun veciz masalını yazmasına benziyor.

Her halukârda, bu meşhur masaldan izlenilesi bir film yapmış Roberto Benigni. Günümüz sinemasında eğlenceli digital efektlerle burnu bir uzayıp bir kısalan, tembellikten kulakları eşek kulaklarına dönen Pinokyo’nun filmi, onu sevenler için güzel bir görsel şölen niteliğinde. Benigni’nin hayal dünyasından keyif alanlardansanız Pinokyo’sunu izlemeden olmaz diyorum.

28 Mayıs 2010 da vizyona girecek olan Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) adlı animasyon filminin yönetmeni Mike Mitchell’dir. Senaryoda Tim Sullivan, Josh Klausner ve Darren Lemke yer almakta.
Shrek 4 – Sonsuza Dek Mutlu (Forever After) animasyon filminin seslendirme kadrosunda ise, Mike Myers, Cameron Diaz, Antonio Banderas, Eddie Murphy ve Justin Timberlake isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Orjinal adı Prince Of Persia – Sands Of Time olan film Walt Disney tarafından vizyona alınmış. 28 Mayıs 2010 da vizyona girmesi beklenilen Pers Prensi – Zamanın Kumları adlı filmin yönetmeni Mike Newel, Köstebek, Dört Nikah Bir Canaze ve Harry Potter ve Ateş Kadehi filmlerininde yönetmeniydi.

Pers Prensi – Zamanın (Prince Of Persia – Sands Of Time) filminin oyuncu kadrosunda ise; Jake Gyllenhaal, Ben Kingsley, Alfred Molina, Gemma Arterton, Dave Pope, Luke Beach, Richard Coyle, Thomas Dupont isimleri yer almakta.

Filmin kısa konusu; Maceracı bir insan Prens Dastan (Jake Gyllenhaal), maceraperest ruhuna hakim olamaz ve gizemli bir prensesle (Gemma Arterton) güçlerini birleştirme kararı alırlar. Bu karar olağan üstü güçlere sahip büyülü bir hançeri korumak adına alınmıştır. Bu hançer; zamanı tersine çevirebilecen “zaman kumları”nı açığa çıkarabilecek kadar güçlü bir hançerdir ki bu hançere sahip olan kişiyede dünyaya hükmetmesini sağlamaktadır. Bu denli güçlü bir hançere sahip olmak isteyen bir çok kişi, birçok karanlık güç olacaktır. Prens ve Prenses ise bu karanlık güçlere karşı hançeri korumak adına adeta birbirleriyle yarış halinde olacaklardır.

Filmi dümdüz özetleyecek olursak Albay Aldo Raine (Brad Pitt) liderliğindeki Yahudi çetenin Nazilere açtığı savaş ve buna paralel ilerleyen bir intikam operasyonunu konu alıyor diyebiliriz. Ama alt anlatımdan gidersek Film ikinci Dünya savaşına tamamen kurgusal bir intikam hikâyesiyle yaklaşan, tarihi öven filmleri alaya alan, içinde özellikle sinema sektörüne ve filmin geçtiği döneme sert eleştiriler gönderen bir masal.

Film başından sonuna, hatta isim seçiminden başlayarak, çok komplike göndermeler içeriyor. Tarantino’nun en sevdiği filmlerden birisi olan Enzo G Castellari’nin “Baterdi senza gloria” adlı filminin İngilizce çevirisi “Inglorious Bastards”tır. İki filmin konu olarak birbirleriyle hiç alakası olmamasına rağmen,1978 yapımı filmin de tarihe olan alaycı yaklaşımı nedeniyle Tarantino’nun film ismine esin kaynağı olmuştur. Tarantino’nun kullandığı isimdeki yazım hataları ise (Inglourious kelimesindeki fazladan ‘u’ ve alt orta sınıfın yazdığı haliyle bastErd kelimesi)adeta filmin çok dilli yapısına bir gönderme niteliğinde. Filmde özellikle Brad Pitt’in canlandırdığı Albay Aldo Raine karakteri üzerinden Amerikalılar’ın İngilizce’den başka dil bilmediği,hatta bazen İngilizce’yi bile doğru konuşamadıkları eleştirisi de çok net hissediliyor zaten. Bu çok-dilli savaş ortamında, ikinci bir dili konuşamayan bir sürü Yahudi, Fransız, Amerikalı, Fransız ve Alman arasında SS subayı Albay Landa’nın Almanca, İngilizce, Fransızca hatta İtalyanca’yı büyük akıcıkla konuşması ise bu karakterin genelden zıtlığını iyice vurguluyor.

Filmin, politiklerin tansiyonunu yükselten, çok sert açılış sahnesinde belki de filmin içindeki tarihsel tek gerçek mesaj olan “herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret” alt metniyle çok yönlü eleştirel tarzı hemen anlaşılıyor. Bunun haricinde 5 bölümlük bir anlatımdan ibaret filmin zaten ilk bölümünün girişinde, evvel zaman içinde kalbur zaman içinde Naziler, Fransa’ya girmişken tarzı bir ifadeyle, izleyeceklerimizin tamamen kurgusal bir tarih masalı olduğunun altı çiziliyor.

Tarantino hemen hemen tüm filmlerinde, yeni oyuncu keşifleri, popülerliğini kaybetmiş oyunculara yeni kan vermesiyle dikkat çeker. Soysuzlar Çetesinde de Christoph Waltz’ın söz söylenemeyecek kadar mükemmel performansını izlerken büyük keyif alıyorsunuz, maalesef filmde başrolü göğüsleyen Brad Pitt’i açık ara farkla gölgede bırakıyor. Shosanna Dreyfus rolündeki Melanie Laurent ise yepyeni bir yüz, kadınsız bir savaş filminde hiç de sakil durmayan bir oyunculuk sergiliyor. Brigitte von Hammersmark rolüyle aslen de Alman olan Diane Kruger’in karşımıza çıkması ise çok zekice.

Dikkat !!! yazının bu kısmı filmi izlemeyenler için ipuçları içermektedir.

Tarantino, kurduğu bu masalsı öyküde, savaş ortamının vahşet ve şiddetini her zamanki gibi çok sanatsal, dâhiyane bir şekilde izleyiciye aktarıyor. Bu savaşın ardından Yahudilerin intikam fantezisini ‘sinema operasyonu’ adıyla tüm Nazileri toplayıp film galasında yakma fikriyle, bugüne kadar Hollywood’da çekilmiş onlarca Yahudi soykırımı temalı filmlerde işlenen acı ve yenilmişlik temalarına alternatif bir son, sıkı bir cevap gönderiyor. Amaç intikamsa, heralde en güzel intikam böyle olurdu. Bu sonun sinema salonunda olması ise “sinemanın en büyük propoganda aracı” olmasından kaynaklanıyor. Aynı zamanda da Tarantino sinema aşkını özellikle de Avrupa sinemasına olan aşkını filmlerinde hep kullanmıştır bu filmde de adeta haykırıyor. O dönemde propoganda filmleri çekimini teşvik eden hatta adeta şart koyan Goebbels’in kötü filmini, film içinde karşımıza seren yönetmen bir bakıma o dönem sinemanın ideoloji uğruna feda edilmesine de sert bir eleştiri yapmış oluyor. Sinemanın hazırlık aşamasında Shosanna Dreyfus tarafından edilen “biz filmleri oyuncuları ile değil yönetmenleri ile hatırlarız” repliği ise genel geçer Amerikan filmlerinin oyuncular üzerinden prim yaptığı imasından başka bir şey değil. Tarantino’nun açık açık sinema sektörüne açtığı bu yaylım ateşi, politik eleştirmenlerce filmin açılış sahnesi baz alınarak tabi ki sertçe eleştiriliyor. Başta da belirttiğim gibi Albay Landa’nın “herhangi bir sebebi olmayan ideolojik nefret” konulu monologu,(biraz daha derine inecek olarsak Nazilerin Yahudilere olan nefreti, genellikle tüm insanların sıçanlara olan nefretine benzetilerek, sıçan nefreti üzerinden somutlama yapılıyor ve bu nefretin sebepleri aranıyor? )tümüyle alaycı, gerçek dışı ve absürd bu filmin en ciddi ve en temel mesajı. Tarantino bu mesajı filmin tam da başında vererek durduğu eleştirisel noktayı ilk sahneden belli ediyor. Albay Landa ile Lapadite ‘in karşılıklı konuşmasından ibaret bu sahne, Tarantino’nun bütün ustalığını, kendine has kamera açılarını ve görsel detaylarını yansıtıyor. Bu sahne o kadar özel o kadar önem verilerek çekilmiş ve bu anlatım öyle güzel süslenmiş ki, bu mesajı kaçırmak adeta imkânsız hale geliyor. Hal böyle olunca da eleştirmenlere saldırı yolları açılıyor.

Tabi Tarantino, sinema sektörüne böyle sert eleştiriler gönderirken, sinema eleştirmenlerini de unutmuyor, ‘sinema operasyonu’ kadrosundaki Archie Hicox ( Michael Fassbender) Alman sineması üzerine uzmanlaşmış, hatta bu konuda kitaplar yazmış bir sinema eleştirmeni rolünde karşımıza çıkıyor. Ancak Alman filmleri üzerine uzman olmasına rağmen, Almanlara has el kol jestlerine aşina olması gerekirken, üç sayısını işaret ederken korkunç bir hata yaparak, bütün ekibin ölümüne ve operasyonun sekteye uğramasına neden oluyor.(bu sahne filmde detayına hayran kaldığım en keyifli sahnelerden birisidir.)

Yani Tarantino, ikinci dünya savaşını anlatan bir savaş filmi çekmekten ziyade,böyle bir film üzerinden iğneyi kendimize batıralım dercesine sinema eleştirisi yapıyor.

Başta Russel Crowe hayranları olmak üzere Cate Blanchett hayranlarınında severek izleyeceği filmin konusunu tekrarlamak istemiyorum.
Ancak….
Zenginden alıp fakire veren Robin Hood, aslında bunu yufka yüreğinden dolayı değil, kasabadaki güzel dul kadın Lady Marion’ın (Cate Blanchett) kalbini fet etmeye çalıştığı için bu işe girişmiştir:)
Kendisi gibi bir kaç deliyüreği daha arasına alan Robin Hood, artık bir çtedir ve günden güne adları duyulmaktadır.
Filmin olağan senaryosu dışında ülkeyi şavaşın içine düşmekten kurtaracaklardır.
Olay bu yani:)

14 Mayıs 2010 da vizyona girecek olan Robin Hood adlı filmin yönetmeni Ridley Scott. Senaryo Brian Helgeland ve Ethan Reiff isimlerine ait.
Filmin oyuncu kadrosunda ise Russell Crowe, Cate Blanchett, Mark Strong, Matthew MacFadyen ve Danny Huston yer almakta.
İyi seyirler.

Altın kural, komedi filmlerinde senaryoya pek önem verilmez, maksat her zamanki gibi eğlenebilmek… Sonrasında seyrine daldığım Zombieland adlı film, başından sonuna kadar keyifle takip etmemi sağlayacak kadar eğlenceliydi.

Woody Harrelson pek takip ettiğim bir aktör değildi fakat bu filmde biraz olsun ısındığımı biliyorum artık. Ayrıca Emma Stone filmin en iyi performans sergileyen ismiydi. Woody Harrelson’un tecrubesine nazaran daha akıcıydı. Komedi filmi de olsa Woody Harrelson’un, abartılı el kol hareketleri hiç bir umursamazın yapmayacağı kadar sıradışıydı. Filmden soğumamı sağlayabilirdi belki ama en başından beri Jesse Eisenberg ve dış sesi filmi takip etmemdeki en büyük rolü üstlendi. Oyunculuğu iyiydi fakat komedi ve romantizmin arasında kalmış, her iki köşeye de vuramadığım bir durum söz konusu oldu. Alın siz vurun:)

(Aşağıdaki paragraf genel bir görüştür)
Birde küçük kardeş vardı ki farkındaysanız artık komedi adı altında ahlak kuralları esnemiş ve özellikle yaz mevsiminde çekilen filmler iyice genleşmiş bir hale geldi. 12-13 yaşında bir çocuğun silah tutmasından cinsel olaylara karşı soğukkanlı hareketleri ve artık bunların köşe bucağında olmalarından hiç haz etmiyorum.
Hani “Seçim sizin, dileyen izlesin” politikasını savunan kitlenin geçmişi de bu kadar esnek değildi yani. Bir yerden başlarsın, benimsersin-alışırsın ve esnersin.
(Bitti)

Neticede Abigail Breslin’ın canlandırdığı karakterin silah tutmasındaki mantık, silah tutacak başka kimsenin kalmamasıydı.

Filmi anlatmaya gerek yok sanırım. Eğlenceli ve seyri güzel, keyifli bir komedi. Altın kuralımızı da unutmuyoruz:)

Şunu eklemeden geçemeyeceğim… Tamamen komedi yüklü Zombieland filminin ilerleyen yarısında bir sahne geliyor… Eğlencenin tozunu attırmış, gülmek için diyaframınızı zorlamış bir halde iken başınıza gelebilecek en kötü şey aniden ağlamaklı bir hal içerisinde olmaktır sanırım. (Dikkat göz yaşı) İşte tam bu esnada film karakterleri bir odada toplanır ve geçmişten bir anı ile duygularınızı su yüzüne çıkartır. Güzeldi.

Vaktiniz varsa kesinlikle izleyin.

Müthiş performansları görmek lazım!

Yönetmen, senarist ve yapımcı: Bob Gale
Zaten insan böyle bir senaryo yazarsa; yönetmen olarak, kendisinden başkasına güvenemezdi.

Otoyol60/interstate 60:Episodes of the Road; haritalarda mevcut olmayan fantastik bir yolda geçiyor. Üniversiteli bir genç, kendisine verilen ve asla açmaması gereken bir paketi kendinden istenen yere ulaştırmak ile görevli, yol boyunca hayata dair kendine dair birçok sorunun yanıtını öğreniyor. Bu yolda ilerlemesini teşvik edici en önemli şey; yolun sonunda, yol boyunca reklam panolarında gördüğü güzel kıza ulaşabilmek.

Yol boyunca bir çok kasaba uğrak yeri oluyor, her bir kasabanın bir özelliği var ve her bir kasabadan geçince izleyenin aklına takılan binlerce soru…
(Ben en çok herkesin avukat olduğu ve birbirini sürekli dava ettiği avukatlar kasabasında yaşanılanlardan etkilenmiştim.)

Bir çok ütopik karakter de mevcut…

İşte ikinci fragman

Unutmadan bir de 8 numara var :) “8 numara da nedir acaba?” diyenler için filmi izlemekten başka yol yok.

Yönetmenliğini Andy Tennant’ın yaptığı Ödül Peşinde (The Bounty Hunter) adlı filmi senaryosunda Sarah Thorp ismi yer alıyor.
23 Nisan 2010 da vizyona girecek olan filmin oyuncuları ise Gerard Butler, Jennifer Aniston, Christine Baranski, Jennifer Wiener, Cathy Moriarty, Natalie Morales, Siobhan Fallon, Dorian Missick ve Takako Haywood
isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Hypetia’nın hayat öyküsünde, kendisine aşık olan sahibi olduğu bvir köleyle duygu yoğunluğu yaşamasının yanında tanrı tanımaz düşünceleride halkın dikkatini üzerine çekecektir.

Agora adlı filmin oyuncu kadrosunda Rachel Weisz, Max Minghella, Amber Rose Revah, Ashraf Barhom ve Manuel Cauchi isimleri bulunmaktadır.

İyi seyirler.

Yönetmenliğini Jon Harris’in yaptığı Cehenneme Bir Adım 2 (The Descent 2) adlı filmin senaryosu  James Mccarthy,  James Watkins ve  J. Blakeson’ ait.
09 Nisan 2010‘da vizyona girecek olan filmin oyuncu kadrosunda ise; Natalie Jackson Mendoza, Nora-jane Noone, MyAnna Buring, Axelle Carolyn, Doug Ballard, Douglas Hodge, Alex Reid, Joshua Dallas, Anna Skellern ve Shauna Macdonald isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

En zor kısmın nasıl bir hayat yaşamak istediğinize karar vermek olduğunu sanıyorsanız belki de yanılıyorsunuzdur. Mesela; sizin yaşamınız hayal ettiğiniz yaşam ile ne kadar uyumlu? Cevap “Çok” ise size de hayranlık duyarım. Peki ya cevap “Hayır!” ise… İşte o zaman başka sorular geliyor hayatın içinden.

Hayal ettiğiniz hayatı yaşamadığınızı bilen biri olarak, tüm gemileri yakıp her şeye baştan başlayabilir misiniz? Maceraperest bir tavır gibi görünse de aslında hayattan tat almanın en önü açık yolu bu gibi. Deneme – yanılma yöntemi insanı ne kadar şaşırtsada, sizi doğruya o kadar yakınlaştırıyor olamaz mı? Bir gün alsanız biletinizi bir hayal ülkesine, bir ufak çantayla çıksanız bir hobinizin peşine… Sonra onunda istediğiniz olmadığını fark edip yeni yeni hayal biletleri alsanız… Hayal yolculuklarının sonları hüsranla da bitse ve siz maymun iştahlılık yapmaya gerek yok deseniz bile gerçek açık: “Denedim ve pişman değilim.”

İşin bir de daha realist tarafı var ki; hayat kurmanın zorluğu ve standart bir yaşama razı gelmenin de sizi mutlu edebileceğine inanmak. Peki ya birileri aklınızı çelerse bir gün? Tüm bu hayatî sorgulamaları bir İspanyol ateşi halinde sunan Vicky Christina Barcelona’da Scarlett Johansson, özgür ruhlu ve içindeki hisleri dışarı vurmasına yardım edecek hayatı arayan umutlu bir maceraperest. En yakın arkadaşı ise standartlarıyla ilgili sorunlarını bir çılgın ressam ve onun çılgın karısı (Penelope Cruz) ile dışarıya vuran bir Amerikalı. 4 insanın kaderleri ve hayatları sorgulayışı ile Barcelona’nın büyüleyiciliği filmi izlemeye değer yapıyor.

Tavsiyelerimle…. “Sanatı anlıyorum ve değerini biliyorum. Müziği de seviyorum ama yeteneğim yok ve bu dışarıya vurmak istediklerimi düşününce gerçekten üzücü.” (Christina – Scarlett Johansson)

Shane Acker’in yönettiği “9″ adlı filmin senaryosu yine Shane Acker ve Pamela Pettler’e ait.
02 Nisan 2010 da vizyona girecek olan filmin seslendirmelerini  ise; Elijah Wood, Jennifer Connelly, Crispin Glover, John C.Relly ve Chiristopher Plummer yapmış.
İyi seyirler.

Not: 9 filminin yorumu için buraya tıklayınız.

02 Nisan 2010 da vizyona girecek olan The Imaginarium Of Doctor Parnassus adlı filmin yönetmeni Terry Gilliam, senaryoda yine Terry Gilliam ve Charles Mckeown var.

The Imaginarium Of Doctor Parnassus filminin geniş kadrosunda ise; Johnny Depp, Heath Ledger, Colin Farrell, Jude Law, Christopher Plummer, Lily Cole, Tom Wait, Quinn Lord, Verne Troyer, Andrew Garfield, Paloma Faith, Cassandra Sawtell, Carrie Genzel, Michael Eklund, Brad Dryborough, Johnny Harris, Mark Benton, Ryan Grantham, Michael Jonsson, Simon Day, Mackenzie Gray, Richard Riddell, Ian A. Wallace, Fraser Aitcheson, Joseph Cintron, Peter New, Vitaly Kravchenko, Erika Conway, John Snowden, David Smallbone, Igor Ingelsman ve Richard Shanks isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

26 Mart 2010 da vizyona girmesi beklenilen Cadılar Zamanı (Season of the Witch) adlı filmin yönetmeni Dominic Sena. Yapımcıları ise Charles Roven, Alan Glazer, Alex Gartner ve Ryan Kavanaugh. Filmin senaryosunda Bragi F. Schut ismi yer almakta.
Filmin oyuncu kadrosunda ise; Nicolas Cage, Ron Perlman, Stephen Campbell Moore, Claire Foy, Robbie Sheehan, Stephen Graham ve Ulrich Thomsen   isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Dış ses;
“Evvel zaman içinde 1796″
Film başlangıç repliği;
“Anne çok soğuk
Evet cok soğuk Will
Ateşe bir odun daha at
Başka odun kalmadı anne
Merak etme anne Ceyk yakında dönecektir, doktor içinde paramız olacak”

Diye acıklı bir şekilde başlayan Çılgın Kardeşler (The Brothers Grimm) filmi, ilerleyen sürelerde de aynı masalımsı anlatımla devam ediyor fakat mahsum çocukların başlangıç replikleri, dram adına sadece giriş bölümünde kalıp eğlenceye doğru geçiş yapıyor. Bir kaç bilindik masalı bir araya toplayan filmde çılgın fasülyelerin büyüyüşünden tutunda saçlarını uzatan kuledeki kıza, zehirli elmayla uykuya dalan pamuk prensesden tutunda bir kaç ciddi film alıntıları ve kurt adama kadar bir çok hikayeyi bir arada paylaşan komedi-macera türü bir film.
Efendim, filmin kısa konusuna geçip neyle karşılaşacağınız hakkında ufak bir açıklama yapalım…
Kardeşlerdir diye tahmin edilemeyecek kadar birbirine zıt olan biri gerçekçi kişiliğe sahip Will (Matt Damon) ve diğeride hayalperest kardeşi Jacob (Heath Ledger)’dur. Ülkede cadı avcısı olarak nam salmış iki kardeş, nerede bir mistik felaket yada lanet varsa hakkından gelmekte üzerlerine yoktur. Girdikleri her maceradan yüzünün akıyla çıkan Grimm kardeşlerin sütten çıkan ak kaşık olmadıklarını hemen görüyoruz. Kurdukları tezgahlarla köylüleri kandırıp para kazanan Grimm kardeşlerin son macerası hiçte kendi tezgahlarına benzememektedir.
Fransızların işgali altındaki Almanya’da geçen filmde Fransızların tehtidiyle gizemli bir olayı çözmek zorunda kalacaklardır.
Biraz bildik sahneler, biraz sıkıcı çünkü böyle bir kadro ve bu kadar profosyonel oyuncuları görünce böyle bir film beklemiyorsunuz ama, nihayetinde eğlenceli bir film Çılgın Kardeşler (The Brothers Grimm). Grimm Kardeşler.

Beklediğim gibi bir film değildi. Matt Damon’un bu kadar sıradan bir filmde oynayabileceği ihtimalinede yer vermediğim için beklentilerime cevap veremedi diyelim.
“Filmin Adamı” diye bir seçeneğim olsaydı kesinlikle Heath Ledger cevabını verirdim çünkü en inandırıcı ve sürükleyici karakterdi. Sonra, Monica Belluci’de filmin sonlarında olsada renk kattığı ortadaydı ki Monica Belluci hayranları adına artı bir puan oldu:)

2005 yapımı Çılgın Kardeşler (The Brothers Grimm) filminin yöetmeni Terry Gilliam. Senaryoda Terry Gilliam ve Tony Grisoni isimleri yer almakta. Filmin oyuncularınıda karakterleriyle verip bitirmek istiyorum::)
Matt Damon (Will Grimm), Heath Ledger (Jake Grimm), Monica Bellucci (Kraliçe Mirror), Jonathan Pryce (DElatombe), Lena Headey (Angelika) ve Peter Stormare (Cavaldi).

Bu arada film dışı olacak ama; Matt Damon’un bir filmi varki belirtmek ve uyarmak istediğimden yazıyorum, filmin adı Dogma. Hayatınızdan bıkmadıysanız izlemenizi tavsiye etmiyorum. Matt Damon bu filmde başrol değil ve filmde birbirinden yetenekli oyuncuların olmasına rağmen ki sakın oyuncu kadrosuna bakıpta aldanmayın çok kötü bir film. Bu filmi yazma gereksinimi bile duymuyorum. Bu yüzden buraya ekleyip geçmek en güzeli diye düşündüm. Yazsaydım bile kesinlikle vasat filmlerde olurdu.

İyi seyirler.

Her zaman olduğu gibi dünyada büyük bir savaş patlak vermiş, kafa göz yarmış, ortalıkta beşer adına bir şey bırakmamıştır zira The Book of Eli’nin aksine buradaki savaş makineler ve insanlar arasında gerçekleşmiştir ve maçın galibi makinelerdir. Yenilginin dolaylı yoldan müsebbibi bir bilim adamı (ki kendisi harika bir makine icat eder ama işini tam olarak bitiremeden zamanın hükümeti makineyi kullanmak ister, hal böyle olunca makine tozutur ve insanların aleyhine çalışmaya başlar.)  küçük makinsancıklar (makine artı insanın küçüğü) yapar ve her birine ruhundan ayrı özellikler yükler. Sonra bunlar makinelerden gizlenir. En son yaptığı makinsancık 9, gizlenen diğer kardeşceğizleriyle karşılaşır, başlarından birtakım atlamalı hoplamalı, ateşli patlamalı olaylar geçer falan.

Aslında bu filmi  sevme potansiyelimin bir hayli fazla olmasına karşın ne yazık ki filmi böyle lakayt anlatacak duruma düşmüşlüğüme mi yanayım, yapımcılar arasında Tim Burton adını görüp hayal kırıklığına uğramama mı yanayım, yoksa bunları boş verip gerçeklere dönelim deyü kızımı hâlâ bezden kurtaramadığıma mı yanayım şaşırdım yani ey okur. Zira senaryodaki fazlasıyla yer işgal eden boşluklar, karakterlerin yüzeysel işlenmesi gibi sebeplerden dolayıdır ki iyi çekilmiş ama kötü yazılmış bir filmle karşı karşıyayız. Öncelikle o makinsancıkların ne olduğu pek belli değil, robot olma ihtimalleri ilk akla gelen olasılık elbette ama o zaman kaçarken kovalarken niye nefes nefese kalıyorlar anlamadım zari. Bilim adamı onları neden yapmış o da belli değil. İnsanların hepsi öldüyse ki film boyunca beşer namına bir şey görmüşlüğümüz yok, o zaman dünyanın kurtulması, makinelerin yenilmesi falan kimin umrunda, bırak birbirlerini yesinler, ya da parçalasınlar ne bileyim.

Yani demem o ki ey okur, teknik olarak çok güzel bir film, animasyon olarak ben çok beğendim. Yönetmen Shane Acker’in ilk uzun metraj denemesi sanırım, bence denemeye devam etsin, belki sonunda deneme değil adam akıllı bir film çıkarabilir ortaya. Çünkü filmin  hikayesi tam oturmamış, nasıl desem biraz daha demlenebilirdi, karanfil, belki defne yaprağı eklenebilirdi hatta porselen demlik kullanılabilirdi mesela. Ya da ben çaydan anlamıyorumdur, tadına bakıp da beğenenler anlamadığım yerleri burada anlatabilirler, çekinmesinler, buyursunlar, bi çayımızı içsinler.

Filmin konusu hakkında kısa bir açıklama;
Bilbo Baggins sakin hayatına rutin bir şekilde yaşarken kapısı çalınır ve içeriye Gandalf girer.  Bilbo Baggins ve beraberinde 13 cüceyide Ejderha Smaug’un zamanında cücelerden çaldığı hazineyi kurtarmak üzere uzun bir maceraya ilk adımlarını atacaklardır.
Aslen bu maceranın sahibi cücelerdir. Ejderha Smaug’dan çalınan hazinelerini ve yerleştiği eski vatanları olan Yalnız Dağ’ı geri almak istemeleri üzerine Gandalf’tan yardım isterler fakat Gandalf sürekli onlarla olamayacağı için Bilbo Baggins’ın onlara eşlik edebileceğini söylemesi üzerine yolculuk başlamaktadır.
Bilbo Baggins ve cücelerinle beraber onların kralı Thorin, bir zamanlar ellerinde bulunan hazineyi geri almakta kararlıdırlar. Fakat bir sorun varki artık Yalnız Dağ’da Troller, Goblinler ve birbirinden iğrenç yaratıkları dolaşmaktadır. Bunların yanısıra ilerleyen bölümlerde Erebor Krallığı’nın kurtuluşundan tutunda beş ordu şavaşlarına kadar macera dolu bir serüvenle beraber herkesin kaderini değiştirecek olan yüzüğüde bulacaklardır.

Hobbit (The Hobbit: Part 1) filminin yönetmeni Guillermo del Toro. Yapımcı Peter Jackson. Senaryoda yine Peter Jackson, yine Guillermo del Toro, Fran Walsh ve Philippa Boyens isimleri yer almakta, ayrıca romanın yazarıda J.R.R. Tolkien.
Prodüksiyon ve Dağıtımı Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) , New Line Cinema , WingNut Films üstlenmiş bulunmakta.

Filmin oyuncu kadrosunda ise şimdilik açıklanan kadroda Cate Blanchett, Ian McKellen, Hugo Weaving, Andy Serkis, Ron Perlman ve Doug Jones isimleri yer almakta.

Filmin kendi sitesi

İyi seyirler.

Aslına bakarsanız film yarım saat, hani olmadı bir saat içerisinde geçenleri anlatıyor. Olayın öncesi ve sonrası, elemanları inceleyerek anlatılıyor. Aralardaki geçişler izleyenlerinde olduğu gibi benimde çok hoşuma gitti.
2008 de izlediğimiz Hulk II (The Incredible) filminin kötü adamı Tim Roth ve bir çok filmde gördüğümüz, beğenerek izleyebildiğim aktörler arasında olan Michael Madsen’de, (Tehlikeli Atlayış /Deep Winder gibi bir çok filmden tanıyoruz) Rezervuar Köpekleri /Reservior Dogs adlı filmde oynayan ve ilgimi çeken isimlerden ikisi oldu. İlgi çekmek adına son söz olarak Quentin Tarantino ismini bilmemiz yeterli zaten.

Neticede film geçişleri yerinde, oyuncu kalitesi gözler önünde ve en önemliside senaryosuyla hakettiği beğeniyi toplamış, aksiyon, gerilim, macera ve polisiye türünde güzel bir filmdi.
Son olarak Rezervuar Köpekleri (Reservior Dogs) filmi için herkes izleyebilirmi? diye sorarsanız. Hayır herkes izlemek istemez çünkü “tarz” bir film olduğunu düşünüyorum. Filmi keyifle izleyebilen kitle tarafından övgüyle bahsedilebileceği gibi bu tarz filmlerden (mafya,pisikopat karakterler vs) hoşlanmayan kitlelerinde olduğunu düşünürsek kesin bir dille “İzleyin” diyemem.

1992 yapımı Rezervuar Köpekleri (Reservior Dogs) filminin yönetmeni bahsettiğimiz gibi Quentin Tarantino. Senaryoda yine Quentin Tarantino ve Roger Avary var. Oyuncu kadrosunda ise; Quentin Tarantino, Steve Buscemi, Michael Madsen, Tim Roth, Harvey Keitel, Chris Penn ve Edward Bunker isimleri yer almakta.

Film kaliteli bir film, karakterler her nekadar acımasız olsalarda bir mafyanın davranışları ve pisikolojisi adına fikir verebilecek kadar iyi bir film (Meraklısına:) ).
İyi seyirler.

Lewis Carroll’ın sevilen “Alis Harikalar Diyarında” (1865) ve “Aynanın İçinden” (1871) kitaplarının büyüsünü ele geçiren, çarpıcı, yenilikçi görsellerle ve edebi tarihin en karizmatik karakterleriyle Alis Harikalar Diyarı’nda Disney Dijital 3D™(3 Boyutlu) formatında 5 Mart 2010’da beyaz perdeye geliyor.

Notlar:

Yönetmen Tim Burton ve aktör Johnny Depp bu yeni macera için tekrar bir araya geldi. İkili ilk kez 1990 yılının hit filmi “Makas Eller”de çalıştı ve hemen yakın arkadaş oldular. Birlikte olağanüstü ve sıradışı filmler yapmaya devam ediyorlar. “Ed Wood,” “Hayalet Süvari,” “Charlie’nin Çikolata Fabrikası,” “Ölü Gelin” ve “Sweeney Todd: Fleet Sokağının Şeytan Berberi” diğer ortak ürünleri.

Oyuncular: Johnny Depp, Anne Hathaway, Helena Bonham Carter, Crispin Glover, Matt Lucas, Marton Csokas, Tim Pigott-Smith, Lindsay Duncan, Geraldine James, Leo Bill, Jemma Powell, Mairi Ella Challen ve Alis rolünde Mia Wasikowska
Seslendirenler:    Stephen Fry, Alan Rickman, Michael Sheen, Timothy Spall, Christopher Lee, Paul Whitehouse ve Barbara Windsor
Yönetmen: Tim Burton
Yapımcılar: Richard D. Zanuck, Joe Roth, Suzanne Todd, Jennifer Todd
Yardımcı Yapımcılar: Katterli Frauenfelder, Tom Peitzman
Sorumlu Yapımcılar: Peter Tobyansen, Chris Lebenzon
Senaryo: Linda Woolverton, Lewis Carroll’ın “Alis Harikalar Diyarında” ve “Aynanın İçinden” kitaplarına dayanarak.

Ayrıca; yukardaki bilgilerle beraber filmin yönetmeni Tim Burton’la yapılan söyleşi (aşağıdaki) filmin dağıtım şirketi tarafından elimize ulaştırılmıştır.

Tim Burton ile projeler arasında söyleşi molası
Yönetmen Tim Burton tarafından yaratılmış taslaklar, tablolar, film sahnesi çizimleri, set parçaları, çizgi filmler ve kuklalar, kasım ayı sonundan itibaren New York’taki Modern Sanatlar Müzesi’nde sergilenmeye başladı. Ünlü yönetmenle “Edward Scissorhands”in doğuşu, 3D’nin yükselişi ve antropomorfik (insan biçiminde) kahve fincanları üzerine sohbet ettik.

Ömür boyu yaptığınız çalışmalarınızı Modern Sanatlar Müzesi’ne vermek nerden aklınıza geldi?

Tim Burton: Çok organize bir insan değilimdir. Neyse ki, bazı malzemelerimi Amerika’daki bir depodan alıp İngiltere’ye taşımıştım. Böyle konularla gerçekten çok fazla ilgilenmem ama bu sergi sayesinde geriye dönmek benim için ilginç bir süreçti. Müze yetkilileri, geçmişimle ilgili bazı ilginç detayları hatırlamama yardımcı oldular. Sergide ben varım ama farklı bir ben bu… Kendime objektif olarak bakabilme fırsatı buldum.

Yönetmenlerin çoğunda kendi sanat çalışmalarının ve illüstrasyonlarının retrospektifleri (geriye dönük birikim) pek yoktur. Yönetmenlik vizyonunuzu etkileyen güzel sanatlar altyapısına nasıl sahip oldunuz?

Gençlik yıllarımda sevdiğim filmlerin hepsi görsellik açısından zengindi. Hafızamda derin iz bırakan filmlerdi. Bence film görsel bir olaydır. Bu yüzden animasyon altyapıma minnettarım. Animasyon herşeydir. Sanattır, tasarımdır, filmdir. O zamanlar hep animasyon sanatçısı olmak istiyordum. O alanda çalışırken herşeyin nasıl yapılacağını öğreniyordum. Animasyon film yaparken fiilen çalışıyor, planları tasarlıyor, çekimleri ve  kurgu işlemini yapıyorsunuz. Başından sonuna kadar harika bir deneyimdi.
Kreatif süreciniz nasıldır? Film için rastgele çizimler yaparken aniden bir karakter bulduğunuz anlar olur mu?

Benim için taslak hazırlama ve çizim süreci, başka insanların not alma süreciyle eşdeğerdir diyebilirim. Kendimi hiçbir zaman bir yazar gibi hissetmedim. Bence görsellik daima önce gelir. Örneğin Jack Skellington karakteri, belli bir sebep olmadan önüme kağıdı alıp tekrar tekrar rastgele çizim yaptığım bir günde ortaya çıktı.
Bazen de karakterlerin beynimde oluşan bir görüntüden ortaya çıktığı olur. Bunun örneği Edward Scissorhand karakteridir. Aklımdaki fikir ve düşüncelerden ortaya çıkarlar. Edward Scissorhand karakterinin doğuşu bir duygudan kaynaklanır. Yıllar içerisinde farklı formatlarda çizmeye çalıştım. Gençlik yıllarımdan kalan bir fikirdi. Bu yüzden uzun süredir aklımdaydı.

Filmlerinizin çoğunda orijinal fikirler var ama aynı zamanda “Planet of the Apes” ve “Alice in Wonderland” örneğinde olduğu gibi “yeniden çevrimler” de yapıyorsunuz. Hollywood’dan “yeniden çevrimler” için destek almak, sıfırdan film yapmaktan daha mı kolay?

Bugünlerde bir trend var. Neredeyse bütün TV dizilerinin yeniden çevrimi yapılıyor. Belirli alanlarda güvence faktörünün önemli olduğuna kuşku yok. Ancak eşit oranda da tehlikelidir. “Alice in Wonderland” gibi bir proje, 3D formatında yapma fırsatıyla birlikte değerlendirilirse, tamamen yeni bir proje gibi de algılanabilir.

İnsanların zaten bildiği bir öyküyü alıp kendi yorumunuzu getirmek tedirgin edici mi?

Açıkçası çok da ürkütücü gelmedi. Geçmişte yapılan “Alice in Wonderland” prodüksiyonlarına bakıyorum da, izlediğim her versiyonda bir avuç tuhaf karakterin arasında yürüyen pasif bir kız var. Benim yaptğımda ise Alice son derece aktif bir kız olarak öne çıkıyor. Dolayısıyla geçmişte yapılanlara karşı herhangi bir bağlılık duygum olmadı. Benim için tamamen yepyeni bir deneyimdi. Geçmişten örnek alabileceğim ve yeniden hayat verebileceğim harika bir versiyonu yoktu.

3D formatında çekilmiş bir live-action dünyasına ilk adımınızı atarken “Alice”in kusursuz bir öykü olduğunu düşünüyor musunuz?

“Alice in Wonderland”ın bana cazip gelen yanı 3D formatında çekilecek olmasıydı. Daha önce “Nightmare Before Christmas”ın 3D’ye dönüştürüldüğünü biliyoruz. Gerçekten de iyi oldu. İzlerken büyülendim. “Nightmare”ın asıl 3D formatında seyredeğer olduğunu bana gösterdi. Şimdi 3D’nin “Alice” öyküsü için de uygun olduğunu hissediyorum. Bence “Alice”deki asıl olay, öyküsünün edebi yönü değil; tuhaf ve esrarengiz doğasıdır. Bu kadar yıl sonra yeniden denemek bu yüzden cazip geldi.

Hollywood’un geri kalan kısmının CGI’nin (bilgisayar efektli animasyonlar) keyfini çıkardığı günümüzde hala stop-motion animasyon gibi geleneksel özel efektlerle çalışmaya devam etmek zor olmuyor mu?

Stop-motion tekniğinin tıpkı animasyon gibi değerli bir sanat formu olarak kendisini kanıtladığını düşünüyorum. Bundan birkaç yıl öncesine kadar ölü bir mecraydı. Şimdi hala birçok belirsizlik olmakla birlikte yeterince çeşitlilik ve farklılık oluştu. Eğer insanlar bir filmden hoşlanmışsa hangi mecraya ait olduğunun önemi yoktur. CGI’nin tam egemenliğinin sözkonusu olduğu birkaç yıl öncesine kıyasla şimdilerde stop-motion daha iyi durumda…

Stop-motion’u sevdiğiniz belli… Sizdeki CGI korkusunun sebebi nedir?

Örneğin “Nightmare Before Christmas”ı ele alalım. El çizimi animasyon şeklinde yapmam teklif edildi ama ben stop-motion yaptım. Çünkü o proje için en doğru mecra oydu. İster stop-motion, ister animasyon, ister CGI olsun, hangi mecranın kullanılması gerektiğine karar verirken teknik açıdan başarmak istediklerinize paralel olarak her projeye göre değişir.

“Pee Wee’s Big Adventure”dan “Beetlejuice”e kadar her filminizde mobilya gibi hareketsiz nesnelerin hareketlenip hayat bulma eğilimi var. Nesneleri günlük bazda insan gibi görüp antropomize mi ediyorsunuz?

Evet, elimde kahve fincanıyla burada yatağıma uzanmış durumdayım. Böyle bir yerde dikkatimizi dağıtıp derin düşüncelere dalmak için boş zamana ihtiyacımız vardır. İnsanlar bunu hayatlarında yeterince yapmıyorlar. İşte o anlar, bir ağacın küçük bir karaktere dönüştüğü anlardır.

Geçmişe dönmekten heyecan duydunuz mu?

Benim için oldukça tuhaf ve gerçeküstü bir durum bu… Henüz tam anlamıyla kavrayamadım. Hazır herşeyimi vermişken kirli çamaşır sepetimi de oraya bıraksam iyi olacak.

Söyleşi: Sonia Zjawinski. 17 Kasım 2009

IMBD puanı(6.9/10) nı kesinlikle çok az bulduğum bu film;  izlediğim filmler içinde beni hem katıla katıla güldüren hem de hüngür hüngür ağlatan tek filmdir.

Filmde şiirsel bulduğum yanlar da mucize olarak nitelendirdiğim yanlar da mevcut.

Roma, şiir ve şair üçlemesi ancak bir kitapta birleşirse; okurken bana keyif verirdi fakat bu filmden aldığım keyfe; ancak izlerseniz ya da izlemişseniz hak verirsiniz.

Attilio(Roberto Benigni) kendi dünyasında şiirlerle yaşayan şair bir karakter ve bir üniversite de okutmandır, Attilio’nun hayallerini süsleyen ve evlenmek istediği kadın olan Vittoria(Nicoletta Braschi ) da edebiyat dünyasındandır ve son çalışması; Iraklı bir şairin(Jean Reno) biyografisini yazmaktır.

Attilio; edebiyat dünyasında hatırı sayılır bir isimken Vittoria’nın dünyasında hiç bir şey ifade etmemektedir. Attilio’nun tüm sevimliliğine ve aşkına karşı Vittoria mümkün olan en soğuk tavrıyla cevap vermektedir.

Sene 2003; Bağdat’ da savaş başlamak üzere ve Iraklı şairimiz bu sırada topraklarında olmak istemektedir. Bu üç kişi bir şekilde kendilerini Bağdat da bulur. Attilio hiçbir konumda umudunu yitirmeyen ve umutlarına, her ne olursa olsun yeşermeye devam edecek suyu sunabilen biridir. Aynı tutumu Bağdat da Vittoria ya karşı da sergiler. “Gerçek Sevgi” nin ne demek olduğunu bizlere bir kez daha düşündürecek tecrübeler yaşayacaktır(bu kısımları çok fazla anlatarak filmin büyüsünü bozmak niyetinde değilim :) )

Roberto Benigni’nin senaryoda ve yönetimde sona kadar başarılı bir şekilde sakladığı çok şık bir giz var. Bu şıklığı görmek için de izlemekten başka çareniz yok!

Filmde Roberto Benigni’nin baş rolü paylaştığı isim olan Nicoletta Braschi; 1983 yılında “Tu mi turbi” filminin çekimleri sırasında tanıştışıp evlendiği gerçek karısıdır.

Filmde de Attilio Vittoria ile evlenmek istemektedir fakat Vittoria’nın Attilio ile evlenebilmesinin tek bir şartı vardır:

Attilio’nun yazmış olduğu son kitabı “The Tiger and the Snow” a bir gönderme yapar ve ona der ki;

“Seninle ancak; Roma’da bir kaplanın üzerine kar yağdığı gün evlenirim”

Belki de bu mucizevî şart gerçekleşecek bir ortam bulacaktır.

İZLEYİN!

Saygılarımla

Lavinya Öz.

Yönetmenliğini Chris Columbus’un yaptığı filmin senaryosunda Craig Titley yer alıyor ve tabiki kitabın yazarı Rick Riordan.
Şimşek Hırsızları (Percy Jackson & Olimposlular) adlı filmin oyuncu kadrosunda ise; Logan Lerman, Uma Thurman, Pierce Brosnan, Rosario Dawson, Sean Bean, Kevin McKidd, Catherine Keener, Jake Abel, Alexandra Daddario, Steve Coogan, Joe Pantoliano ve Melina Kanakaredes isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Yönetmenliğini Sadullah Şentürk’ün yaptığı Kurtlar Vadisi Filistin filminin senaryosu Raci Şaşmaz,  Bahadır Özdener ve  Cüneyt Aysan’a ait. Müzikte Gökhan Kırdar var.Yapımcılar Raci Şaşmaz, Necati Şaşmaz ve Zübery Şaşmaz.

Filmin oyuncu kadrosunda ise Necati Şaşmaz, Gürkan Uygun, Kenan Çoban ve Erhan Ufak isimleri yer almakta.

Filmin fragmanı şu an için gösterilmemiş ki henüz oyuncu kadrosunda tam net değil.

Gelişmeler oldukça yayınlamaya devam edeceğiz.

İyi eğlenceler.

Yönetmenliğini Mahsun Kırmızıgül’ün yaptığı filmde Mahsun Kırmızıgül, Haluk Bilginer, Mustafa Sandal ve Zafer Ergin rol alıyor.

05 Kasım 2010 da vizyona girecek olan New York’ta Beş Minare adlı filmin 70 dakikası Amerika’da çekilecek olan filmin geri kalanınında Türkiye’de Konya, Bitlis ve İstanbul’da çekileceği belirtilmiş.

Ayrıca New York’ta Beş Minare filminin diğer bir özelliği ise Mahsun Kırmızıgül’ün bu hikayeyi 11 yıl önce yazmasıdır. Bir türlü bütçe olanağı bulamayan Kırmızıgül, sonunda film için gereken bütçeyi toparlayıp ilk yazdığı hikaye olma özelliğini taşımakta.

Şimdiden iyi seyirler diliyoruz.