Bu yazı Ethem tarafından 11 February 2012 19:50 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Alan Moore ismini araştırırsanız Frank Miller la birlikte çizgi roman dünyasının kaderini değiştiren adam olduğu bilgisine ulaşırsınız ki buna katılmamak elde değil… En büyük eseri olarak gösterilen Watchman’i başka bir genç yetenek olan Zack Synder tarafından sinemaya uyarlanan sanatçı, V for Vendetta’da farklı bir süper kahraman portresi ve karanlık bir 21.yy İngiltere panaroması yaratıyor.

5 Kasım 1605 tarihinde İngiltere tarihinin en büyük vatan haini olarak kabul edilen Guy Fawkes’in Parlemento binasını havaya uçurma girişiminin başarısız olması ve idamı ile başlayan film.2020 yılındaki İngiltere’ye götürüyor bizi.

Totaliter rejimin baskısı altında düşünmekten yoksun bırakılan halk, tek kanallı ve yanlı bir görsel medya, hemen her gün uygulanan sokağa çıkma yasakları ve günün her bir saati dört bir tarafı iktidarın askeriyle çevrilmiş Londra sokaklarına götürüyor bizi filmin ilk dakikaları…

Kendisine kısaca V(Hugo Weaving) diyen kahramanımız hükümet tarafından yönetilen bir TV kanalını ele geçiriyor ve İngiliz halkına 5 Kasım tarihini asla unutmamaları gerektiğini hatırlatıyor.

Remember, remember, the fifth of november! (Hatırla, 5 Kasımı hatırla!)

Evey ile(Natalia Portman) tanışan ve ona güvenebilmek için bir dizi teste tabi tutan V, Evey aracılığıyla dedektif Finch’in(Stephen Rea) diktatör Adam Sutler(John Hurt) ve diktatörlük ile ilgili gerçekleri öğrenmesini sağlıyor. Film faşist İngiliz yönetimini sona erdirmek isteyen maskeli bir kahramanın hikâyesinden çok bir intikam öyküsü bir bakıma; İngiliz hükümetinin başarısız bir süper asker projesinden sağ kurtulan isimsiz kahramanımız bu projeden sorumlu herkesi teker teker öldürüyor. Filmin bıraktığı etki kahramanımızın intikam listesinin tamamlanmasından ibaret değil elbette. Watchowski Biraderlerin filmin her saniyesinde ne yaptığını bilen tutarlı senaryosu, seyirciyi intikamın tek taraflı varoluşundan hikâyenin finalindeki salt gerçekliğe hazırlıyor. Buradaki gerçeklik biraz hayalî elbette. Sonuçta intikam amaç değil nihayete giden yol da bir araç…

Aksiyon ve dövüş sahnelerinde son derece başarılı işler çıkaran yönetmenin başarısının altında, Matrix üçlemesinde harikalar yaratan ekibin liderlerinin yapımda yapımcı ve senarist olarak bulunmaları büyük etken. Oyuncu kadrosunda son yıllarda izleme şansını fazla bulamadığımız İrlandalı aktör Stephen Rea, İngiliz yönetiminin başındaki diktatör Adam Sutler rolünde John Hurt çok iyi performans sergiliyorlar. Geçen yıl Oscar ödül töreninde en iyi kadın oyuncu ödülünü alan Natalia Portman’ı bu filmde yeniden izlemek, Black Swan(Siyah Kuğu) da sinema tarihinin en iyi kadın performanslarından birini sergileyen aktris’in kişisel oyuncu gelişimine tanıklık etmemizi sağlamakla kalmıyor aktris’in o kısacık şaçlarıyla bile ne kadar güzel bir kadın olduğunu hatırlatıyor.

Sinema tarihinin en çok gişe yapmış, belki de en fazla ses getirmiş iki projesinde(Matrix üçlemesi ve Yüzüklerin Efendisi üçlemesi) rol alan Güney Afrikalı aktör Hugo Weaving kariyerinin en etkili performansını ilginç bir şekilde filmin hiçbir karesinde tam olarak yüzünü göstermeden sergiliyor. Aktörün davudi sesi, içinde bulunduğu sahnenin ve hafızlara kazınan o müthiş repliklerin hakkını fazlasıyla veriyor.

“Bu maskenin altındaki et ve kemiklerden oluşan yüz, benim benliğime ait değil.”
“Bu maskenin altında etten fazlası var. Bu maskenin altında bir fikir var ve fikirler kurşungeçirmez!” gibi muhteşem repliklere, Londra Ağır Ceza Mahkemesi ve  Westminister Sarayının Çaykovski’nin 1812 Uvertürü eşliğinde havaya uçurulması ve buna V maskesi takmış binlerce kişinin destek olması, Evey ile birlikte Üç silahşörleri izledikleri ve ünlü domino sahnesi gibi unutulmaz anlara sahip olan filmin sinema tarihinin en iyilerinden biri olduğunu söylemek, filmin yapımının yedinci yılında onu taçlandırmak adına yapılması gereken en iyi şey belki de…

Bu yazı fsisu tarafından 19 January 2012 00:59 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Özel olarak Joe Cabot tarafından kurulan ekip büyük bir aksilik yaşayınca grubun içinde köstebek olduğu anlaşılıyor ve soygun başarısız oluyor. Muhbirin bulunması sırasında ekipteki her bir bireyin birbirini sorgulaması kanlı bir psikolojik savaşı tetikliyor ve serüvenine bağımsız bir film olarak başlayan yapım büyük bir fenomene dönüşüyor…

Yönetmen filmin adını gençlik yıllarında ismini asla telaffuz edemediği bir Fransız filminden ilham alarak vermiş. Yazdığı ilk taslağı filmin başrol oyuncularından Harvey Keıtal’a gönderen Tarantino aktörden olumlu tepkiler alınca Keital, ortak yapımcı olmayı kabul ediyor. Böylece film, bağımsız yapımlarda oynayan aktörlerle(Steve Bescumi, Tim Roth, Christopher Penn, Micheal Madsen) yıldız statüsünden uzaklaşıp eski günlerini arayan aktörlerden (Lawrence Tiernet) oluşan garip bileşimiyle beyaz perdede boy gösterme şansı buluyor.

İzleyicinin zaman algısıyla oynayıp, karakterlerin hikâyedeki zamanın içerisinde gel git yapmalarını sağlayan döngüsel kurgu, sık sık ve aniden patlayan silahlar, siyah giyinmiş ve kendilerine kod adı olarak renk isimleri vermiş isimsiz anti-kahramanlar, popüler kültür ve sosyal hayat üzerine filmin konusu ve hikâyenin gidişatıyla ilgisi olmayan uzun diyaloglar ve birçok sahnede oyuncunun ağzına girecek kadar yakın duran kamera…  Tarantino sinemasının, yapı taşlarını oluşturacak olan etmenler bu filmle başlıyor ve her filminde bir öncekinden daha da mükemmel hale gelerek devam ediyor.

‘Ben pembe olmam’ yâda ‘bahşiş vermeye inanmıyorum’ gibi unutulmaz repliklere, bir grup yaşını almış gangsterin Madonna’nın ‘Like a Virgin’ adlı şarkısını penis büyüklüğü ekseninde değerlendirdiği ünlü yemek sahnesi gibi unutulmaz anlara sahip olan filmin birçok film festivalinde beğeniyle karşılanıp birçok ödülü aldığını belirtmek gerek.

1980’lerin modası olan video film furyası döneminde film marketlerde tezgâhtar olarak çalışmış bir yönetmenin, binlerce film izleyerek oluşturduğu sinemasal alt yapıyı zekice bir senaryo, dâhice bir kurgu ve adeta rolleriyle(yönetmenin bizzat kendisi de rollerden birinde) özdeşleşmiş oyuncu kadrosuyla harmanladığı modern bir klasik Rezarvuar Köpekleri…

Filmlerinde izlediği onca filme referans ve göndermeler yapan, hayata filmlerle bağlanıp bununla öykünen yönetmenin, kariyerinin en bilinen ve en sevilen eseri Ucuz Roman’a giden yolda, eserlerinin yapı taşlarını hazırladığı, başarısı asla tesadüf olmayan kült bir film karşımızdaki. Tarantino’nunki sinema aşkından ziyade sinema fetişizmi beklki de…

Bu yazı fsisu tarafından 15 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Emekli polis, teşkilât içinde Avarel Memduh olarak bilinmekte, suçu üstlenen kişi ise kendisine Red Kit demektedir. Behzat Ç., Harun, Akbaba ve Hayalet’ten oluşan ekibiyle beraber Red kit’in suç ortakları olan Gorbaçov Hasan ve Pembo’ya ulaşmaya çalışacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 21 October 2011 15:56 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Görüşmeyeli uzun zaman oldu. Bunun mahcubiyetiyle tekrar karşınızdayım.

Denzel Washinton hayranı olarak seçimlerimde hep öncelikli sırayı ona vermişimdir. Kendisi bundan ne kadar gururlanır bilmem ama ben onun filmlerini izlerken aldığım hazzı başka eserlerde her zaman  alamıyorum .Ve eğer dramı tavan yapmış, aynı zamanda heyecan yaratan bir film izlemek istiyorsanız bu filmi size şiddetle tavsiye ediyorum.

John Q. Archibal fabrikadan aldığı maaşla ailesini geçindirmeye çalışan bir işçidir. Tüm dünyası eşi ve biricik oğludur. Maddi sıkıntılara rağmen mutlu olan ailenin hayatları oğullarının aniden hastalanmasıyla altüst olur. Hastanede yapılan müdahale sonrasında kalbinin normalinden 3 kat daha büyük olduğu ve acilen kalp nakli olması gerektiği söylenir.

Fakat John Q. nun sağlık sigortası bu ameliyatı karşılamaz. Ya hayatı boyunca bir arada görmediği ve göremeyeceği bu meblağı bulacak, yada sisteme karşı bir savaş başlatacaktır .

Bir baba evladı için neler yapabilir…

Bu film mutlaka arşivinizde olmalı. İyi seyirler.

Bu yazı Asya tarafından 21 May 2011 00:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Elbette anlıyorum, 400-500 sayfalık romanlar sonuçta bunlar, bunun senaryolaştırılması var, yer yer sadeleştirilmesi var, o atmosferin yakalanması var. Bütün bunlar tamam ama eldeki malzeme bu kadar da hoyrat kullanılmaz ki. Sahneler arası kopuk geçişler, neden filmde olduğu anlaşılamayan karakterler, oldu bittiye getirilmiş final… Tabi Kurtlar İmparatorluğu’nu bunların biraz dışında tutmam lazım, çünkü romanı okumamış olanların izleyip de beğenebileceği bir gerilim film olduğu düşünülebilir. Taş Meclisi’nde ise durum biraz farklı, romanı okumanız çok da önemli değil, çünkü zaten kitaptan Taş Meclisi ismi dışında pek bir olgu kullanılmamış. Tamamen farklı bir şey çıkartılmış ortaya ve kitapla aynı ismin kullanılması da çok yanlış olmuş. Bir de oyuncu seçimi var tabi, başrolde hepimizin tanıdığı Monica Belluci var. Belluci’nin oyunculuğuna tabi ki de bir şey söyleyecek halim yok ama bu rol için daha doğrusu bu karakter için uygun olmayan üç oyuncu say derseniz heralde ilk onu söylerdim. Elbette ki bir oyuncu her karakteri oynayabilmeli ama açıkçası bu olmamış.

Kısaca filmin konusundan da bahsetmem gerekirse, elçilikte çalışan bekar bir kadının, geçmişini bilmediği bir çocuğu evlat edinmesi ile başına gelen sıra dışı olaylar dizisi anlatılıyor filmde.

Sonuç olarak ortada muazzam bir polisiye-gerilim romanı ve vasatın çok altında bir sinema uyarlaması var. Artık yapacak fazla bir şey yok, oturup yeni bir Grange uyarlaması bekleyeceğiz.  Yine aynı umutlar, aynı heyecan, aynı beklentiler, kitapların yarattığı o enfes tadın sinemada da yakalanma isteği ve bu sefer umarım aynı sonuçla karşılaşmayız. İyi bir Grange uyarlaması izlemek dileğiyle…

Bu yazı alploganer tarafından 07 May 2011 00:12 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

1995 ABD yapımı, senaryosu Christopher McQuarrie, yönetmenliği ise Bryan Singer’a ait olan gerilim türündeki bu filmin son dakikalarında hiç şüphesiz biz seyirciler tam anlamıyla bir sürprizle karşılaşıyoruz. O dakikalara kadar “usual” olduğunu düşündüğümüz polisiye olaylar silsilesi bir anda “unusual” bir sonla gölgeleniyor ve izlemekte olduğumuz  filmimiz kafalarımızdaki “film top10” listemizi alt üst ediyor. Film sonunda yapılan flash-backlere bir de kendimizinkini ekleyince, filmin zekice planlanmış kurgusunu “vay bee!..” lerimizle alkışlıyoruz adeta. Gerçekten de “Ben izledim o filmi, onun sonunda biiiiiii…iiiiiiiiip”çilere şiddetle kulak tıkamanızı öneririm bu filmi izlemeden önce sevgili okurlar.

Konudan kısaca bahsetmek gerekirse eğer, filmde de ismi çokça duyulacak olan “Keyser Soze”nin karanlık ve bilinmezliklerle dolu bir adam olduğunu belirtmek ilk sırada gelir. Basit bir olay gerekçesiyle bir araya getirilen ve aralarında Verbal’ın da bulunduğu beş sabıkalı, ileride Keyser Soze ile kesişecek olan yollarında birlikte bir yolculuğa başlarlar. Olaylar Verbal’ın ağzından, Ajan Kujan tarafından dinlenir ve çözülmeye çalışılır.

Film, 95 yılında Kevin Spacey aracılığıyla “En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu” dalında Oscar ile ödüllendirilmiş, eğer mümkünse ben de buradan bir “Ecem Ödülü” ile teşekkür etmek isterim tüm “The Usual Suspects” ekibine :)

İyi seyirler :)

Bu yazı Ecem Keskin tarafından 04 April 2011 00:01 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tefeci Salim’in elinden kan kusan mahallelinin tek umudu Deli Dumrul’dur. Dumrul’un tahliye haberi ezilen, sömürülen mahalleliye özellikle de Vildan’a (Perihan Savaş) bayram havası yaşatır. Artık kimsenin yaptığı yanına kar kalmayacaktır. Çünkü; yalana, dolana, talana, hırsıza, arsıza, yolsuza, laine ve haine.. ve de cümle haşerata HOP DEDİK! diyen Deli Dumrul artık özgürdür. Deli Dumrul’u yeni serüvenler beklemektedir. Kavgalar, sevdalar, çoğu zaman kahkahalarla izlenen neşeli olaylar.. kimi zaman da insanın yüreğini sızlatan duygusal anlar…

İhsan Bey’in etrafında kümelenen bir avuç gönüllü fedakar Anadolu insanı vardır. Yabancı istihbarat servislerinin elinde taşeron firma haline gelen ve Bir Numara olarak bilinen Maça Beyi (.?.) ise sinsi bir plan içindedir. Maça Beyi’nin babası olduğunu henüz bilmeyen .?. İse, tüm bunlardan habersiz babasının başında bulunduğu karanlık yapıyı çökertmek için mücadele vermektedir. Mücadelenin baş kahramanı İhsan Bey, bir gece kumpasa düşürülerek öldürülür. Başkomiser Semih ve Emniyet Müdürü Yavuz Türk (Sabri Özmener), olayı tezgahlayan yapıyı deşifre etmek için büyük bir operasyon başlatır. Dumrul da artık emniyetin kayıtlı bir elemanı olmuş ve gizli görevli olarak operasyonlara müdahil olmuştur. Bir Numara Maça Beyini yakalamak için başlatılan operasyon sırasında Başkomiser Semih Bayrak şehit edilir. Semih’in biricik kızı Feyza ise artık Dumrul’a emanettir. Yoğun bir mücadele ortamında kendini bulan Dumrul ile Komiser Zeynep arasında bir türlü itiraf edemedikleri gizli ve tatlı bir aşk başlamıştır. Ne var ki; kirli eller tarafından Dumrul’un Vatan sevdasına sıkılan kurşun, bu kez gönül sevdasına sıkılacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 20 March 2011 03:32 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Inception filminden sonra sinemaya gitmeme orucumu Av Mevsim?ine giderek bozdum. Hak eden bir film olacağını düşünüyordum. Beklentileri, bu denli özenli kurulmuş bir oyuncu kadrosunu göz önüne alarak biraz fazla yüksek tuttuğumu zannediyorum.

Filmin konusunu artık izleyen ve izlemeyen herkes biliyordur sanırım. Bir cinayet vardır ve bunu çözmeye çalışan 3 polisin hem olay üzerindeki incelemelerini hem de kendi hayatlarında ki zorluklarıkonu almaya çalışmışlar.

Filmi izlerken tam olarak her şeyin farkına varamadığımı düşünüyorum. Çünkü oyuncu kadrosu o denli büyük isimlerden oluşuyor, film daha salonlara gelmeden aylar öncesinden öylesine bir reklam yapıldı ki, gerçekten çok büyük bir yapım olacağını düşünmüştüm. Ama beklentilerimi tamamıyla karşılamadığını yazının sonlarına doğru açıklamak üzere şimdi biraz filmden bahsedelim. Bir cinayet olduğu aşikâr ve bunu çözmeye çalışan 3 polisin hayatını inceliyoruz bir nevi. Karakteristik özelliklerinin yanı sıra kendi özel hayatlarında ki değişime de değinilmeye çalışılmış ve ortaya ilginç, daha önce izlemediğim tarzda bir senaryo ortaya çıkmış.

Senaryo daha önce görülmemiş olsa bile, o kadar fazla zayıf noktası var ki! Burada filmi izlemeyenlerden özür dileyerek biraz bu konuya değinmek istiyorum.

Her şeyden önce, cinayeti işleyen adamın gücünün ve çapının ne kadar geniş olduğunu öğreniyoruz. Ben bunu idrak ettiğim anda aklım hemen bir soru geldi. Bu kadar zeki, bu kadar ince planlar yapan bir adam neden öldürdüğü cesedi parçalayarak öylece ortaya atıverir? Şimdi tekrar düşünelim. Filmin sonunda her noktanın ne kadar ince hesaplandığını ve harika bir senaryo olduğunu düşünüyorsunuz, normal çünkü insan yapısı olarak; bizler en son ne gördüysek onu hatırlıyoruz. Film bittikten sonra kimse başa tekrar dönerek ??bu hikaye nerede başladı??? diye sorgulamıyor. Ben bunu denedim, farkındayım filme yapılan bir ??kıllık?? olarak algılayabilirsiniz ama yapım çok önemli, ya da öyle olduğu bize söyleniyor. Hikaye sanki sırf cinayet olsun diye oraya yerleştirilmiş ve onun üstünde oynamalar yapılmış havası verdi bana. Filmin sonunda, e bu adam bu cesedi ortaya bırakmasa, kimse zaten kızı iplemediğine göre biz böyle bir filmi izlemeyecektik dedim ve konu orada kapandı. Bundan daha kötü ne olabilir?

Oyunculardan bahsedelim biraz. Şen, Yılmaz ve Yalabık gerçekten çok üst düzeyde bir performans göstermişler. Özellikle Cem Yılmaz?ı izlemek ayrı bir zevk olarak karşımıza çıkıyor. Normalde ne kadar komik bir adam olduğunu göz önüne aldığımız zaman, filmdeki ??deli?? rolünü çok iyi analiz ederek gereğine uygun hareketlerde bulunmasına rağmen filmin belli kısımlarında bizi gene de güldürmeyi başarmış. Usta, Şener Şen ise başlarda ele aldığı kontrolü ortalara doğru kaptırsa da filmin kapanışını onunla birlikte yapıyoruz. Onu izlemek gerçekten çok büyük bir zevk haline geldi. Çetin Tekindor ise ağır adam rolünü çok güzel oynamış. Bu karakter için ondan daha iyi bir isim düşünemiyorum.

Peki, asıl soruyu sormak istiyorum. Cinayeti kim çözdü ve oyuncuların rolleri burada neydi? Şöyle tekrar düşünelim. C.Yılmaz?dan başlamak istiyorum. Hikaye de ki Cem Yılmaz?ın rolü neydi basit bir polislikten ve aile hayatına dâhil olmamızdan başka? Peki, Yalabık karakterinin rolü ve cinayetin çözülmesinde ki etkinlik neydi? Daha da ileriye gitmek istersem, Şen?in rolü neydi? Ben 3 ünün de çözdüğü bir şey bulamadım ne yazık ki. Filmin kopma anından sonra yukarıdan zeplinle inmiş gibi bir anda gelen fazla bilgiler ve ellerine düşen bu bilgileri değerlendiren 2 polisten bahsediyorum neyazık ki. Evet, şöyle biraz daha dikkatli, hatta çok dikkatli olarak incelediğimiz zaman aslında hikâyenin kendi kendine çözüldüğüne şahit olacaksınız. Bu yazıyı okuduktan sonra tekrar düşünün. Kanıtlar, ölü
beden, yok olan tanıklar, patlayan silahlar? Hikâye çözüldü.

Tüm bunları düşündüğümüzde, Av Mevsimi iyi bir film olarak Türk Sinema tarihinde ki yerini alacaktır diye düşünüyorum. Bu senaryo ne yazık ki filmi efsane yapmaya yetecek kadar iyi değildi. Ama filmi herkes çok beğendi, ya da beğenenlerin sayısı bir o kadar fazla. Neden mi? Türk sinemasında ben yılda 2-3 den fazla ??owwwwww?? diyebileceğim kalitede film izlemiyorum ne yazık ki. Durum bu olunca bizim beklentilerimiz öylesine düştü ki Av Mevsimi filmi ve burada yaratılmaya çalışılan gizemli öykü bize çok ilginç geldi ve en azından daha önce az denenmiş bir kurgu olarak gözüktü. Durum bu olunca iyiler arasına biraz düşünmeden, biraz da fazla aceleci davranarak koyduk belki de. Beğenmediğim, hatta yerden yere vurduğum Hollywood yapımlarını yıllar boyunca biraz fazla izledik ve beklentileri o kadar yukarıya çektiler, bizlere öyle yapımlar izlettirmeyi başardılar ki, Türkiye yapımı olan Av Mevsimi filmi bize artık çekici gelmiyor. Bu iki şıktan birini seçmek sizin tercihiniz. Çitamı çok yukarıda, yoksa biz onu fazla aşağıya mı çektik?

Sonuç olarak; eğer biraz daha genel bir pencereden bakmaya çalışırsam iyi derecede denilebilecek bir film izledim. Ama [ne yazık ki] kendi koşullarımıza göre güzel bir film izledik, Cem Yılmaz?ın akıllardan uzun süre gitmeyecek görüntülerini görme şansına, aynı filme Tekindor ve Şen gibi 2 ustayı aynı karede görme şansına eriştik. Biraz fazla gereksiz olarak ayrıntılara değinmek zorunda kaldım yazıda istemsiz olarak ama bu kadar ses getiren bir filmi bu şekilde incelemek daha objektif olacaktır diye düşündüm.

İyi Seyirler.

Film daha önce tanıtım yazısı dahil olmak üzere 3 kez paylaşılmıştır.

Av Mevsimi tanıtım yazısı… Av Mevsimi ilk paylaşım… Av Mevsimi ikinci paylaşım…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 25 January 2011 01:47 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Doug ve ekibinin banka soygununda üzerlerine kimse yoktur; hem acımasız hem de dikkatlidirler. Soydukları son bankanı müdüriyesiyle aynı mahallede oturduklarını öğrendikten sonra kaçınılmaz olan gerçekleşir ve Doug, kadına âşık olur. Claire, onun soyguncu olduğundan şüphelenmezken Doug’ı kardeş kadar yakın suç ortağı Jem, kuşku içindedir. Doug, iki taraftan birine ihanet etmeden bir seçim yapamayacaktı.

B.Affleck ismini gördüğüm anda elim ayağım birbirine dolaşır. Onu oyuncu kadrosunda görmek yetmiyormuş gibi, birde yönetmen koltuğunda görünce iyice şok oldum. Yıllar boyu bize rezalet filmlerden başa ne gösterdiğni sorgularken o bu sefer hem oynayıp hem yönetmiş. Sırf acaba bir film ne kadar berbat olabilir diye izlemek istedim. Bu riski aldım, filmi izledim ve düz bir şekilde ayağı kalktı. Arkama 90 derece dönmeye çalıştı ve daha sonra kafamı eğebildiğim kadar aşıya eğim!

Çok orijinal ya da karmaşık bir şeyler beklemeyin, beğendiğimi söylememin nedeni bundan önceki filmleri temel alarak konuşmamdan kaynaklanıyor olabilir. Aslıda bakıca klasik bir soyguncu filmi denebilir. Ortalıkta bir sürü silah, küfürlü konuşmalar, polisten kaçma sahneleri hepsi bildik. Hatta senaryoyu beyaz bir kâğıda yazabilirsiniz bile. Ama hesaba katılmayan şeyler var ki filmi de güzelleşiren bunlar olduğunu düşünüyorum.

Sokak çatışmalarının bu kadar gerçekçi olması izlenilebilirlik adına en güzel hamlelerden biri olmuş. Bunun yanında arabayla kaçış sahneleri çok güzeldi ve gerçekçiydi. Normalde hısız filmlerinde kötü hısızlar bir an önce yakalansın ve polisler mutlu sona ulaşırlar diye beklenir ama bu sefer biraz farklı bir açıdan olaylara bakmışlar. Hırsızların da duygusal yanları olabileceğini ve aynı zamanda seyircinin hısımları tarafında olabileceği bir yapı koymuşlar ortaya. Suç psikolojisi çok iyi işlenmiş, gerilimin en üst noktaya kadar çıkmasını sağlanmış . Kesinlikle basit suç filmlerinden değil, duyguları vermekde etkili olunmuş Rahibe kıyafetiyle yapılan soygun ve final sahnesi çok akılda kalır.

Casey Affleck, en son izlediğim filminde Jessica Alba ile başolleri paylaştığı ve sadece sevişmeden öteye gidemeyen filmde rezaletin daha ötesinde bir performansı vardı. Ama bu sefer yönetmenlik koltuğunun gazıdan bayağı iyi işler çıkartmış . Kendisini yönetmen olarak görmek istediğimi belirtiyorum. Bir oyuncu olarak asla beğenmediğim ve artık ne yapar bilemem ama daha uzun süreler de beğenip takdir etmeyeceğim listenin en başında gelenlerden. Hatta bu filmde de bir faciadan dönülmüş.

Son 20 dakikası ise normal kovala-kaç filmlerinden biraz daha farklıbir şekilde devam ediyor ve film herkesin mutlu olabileceği bir sonla bitiyor. Gerçekten klasikleşip polis-hısız olaylarıa farklı bir açıdan bakımış ve bu alanda çok başrılı olduğuna inanıyorum. Son zamanlarda izlediğim en güzel filmlerden biri olduğunu belirtir, izlemenizi tavsiye ediyorum.
Benim gibi önyargılarla başlamayın, sonra çok üzülürsünüz.

Not: Potansiyel olarak hısız gösterilen 4 kişiyi, koskocaman devletin en prestijli departmanlarından biri olan FBI neden kovalamaz ve takip etmez?
O fotoğafları ben cep telefonumla da çekerdim! Hadi bunu bana çözün!

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 January 2011 03:42 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 29 December 2010 10:04 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kendini kapalı kapılar arkasında başka insanların hayatları üzerine kumar oynayanların arasında bulan bir adamın gerilim dolu hikâyesi?

Re-make bir film olduğunu söyleyenler var ama yukarıda belirttiğim filmi izlemediğimden dolayı objektif bakma şansım olduğundan dolayı hiç de pişman değilim. Filmi incelemek istersen çok basit bir şekilde 2 ye ayırabiliriz. Film ve oyuncular olarak. Biz ilk önce filmden bahsederek işin içine biraz girelim.

Bir tane elektrikçimiz var. Kendisinden yazının ilerleyen kısımlarında bahsedeceğimi belirterek; elektrik işleriyle ilgilendiği evdeki konuşmalara şahit olur ve bu fırsatı kendi başına değerlendirmeye çalışır. Filmin (net) ilk otuz iki dakikasında olayı çözmeye çalışıyorsunuz. Bu çocuk acaba nereye gidiyor gibilerinden ve acaba hikâye nedir diye sorular sorarak devam ediyorsunuz. Daha sonra konunun ne olduğunu anlıyorsunuz ve bilinmezlikten bir nebze olsun kurtuluyorsunuz. İlk kısımda ne oldu? Biraz gizemin peşinden koşarak arandınız. Peki, ikinci yarıda neler oluyor?

İşte kritik yerlerin başladığı nokta da tam burası oluyor. Kendi oyuncularının hayatları üzerine bahis oynayan bir topluluk ve birbirinin kafasına silah dayamış bir sürü adam. Eller tetikte ve herkesin kazanıp kaybetmesi ya da hayatta kalması bir ışığın yanmasına bağlı. Gerilimi bu kadar durgun sahnelerde o kadar kusursuz ve güzel olarak vermişler ki gerçekten hayranlık uyandırıcı. Aksiyon sahneleri arasında ki bekleme zamanlarını çok iyi ayarlamışlar ve gerçekten bazı sahnelerde çarpıntı yaratmaya kadar devam ediyor.

İşte burada konudan biraz uzaklaşarak oyuna dönmek istiyorum. Her ne kadar bir bahis var desek de ortada biraz karmaşa var. Birbirinin kafasına silah dayamış adamlardan ve bir ışığın yanmasından sora ateşlenen tetiklerden bahsediyoruz. Ateş etme zamanı, mermilerin silahlara neden bir sırayla koyulduğu gibi birçok şeyi sorgulamak isteyebilirsiniz. Ben bu kısmı fazla uzatmama taraftarıyım.

Son kısım ise kovalama canın başladığı dolayısıyla ilk 2 parçaya göre en heyecanlı olan kısım olsa gerek. Bahislerimiz bittikten sonra ortaya bir para çıkacağını zaten ben söylemesem de hayal edebilirsiniz. E bir filmin sonu en güzel nasıl biter? Ortada bir para vardır ve onu elde etmek isteyen 2 kişi. Ama bitiş sahnesinde farklı bir sonun sizi beklediğini bilmenizi isterim.

Film kısmının sonlarında; 3 hatta 4 aşamalı bir filmden bahsettiğimizi söyleyebilirim. Önce işe biraz gizem katarak daha sonra gerilim ve en sonunda da aksiyon öğelerini eklemeleri gerçekten çok sağlam bir kurgu ortaya çıkartmış. Heyecan artmış ve film size kendini izlettirmeyi isteyen bir havaya bürünmüş. Bundan daha fazla hoşuma gidebilecek bir durum olamaz herhalde.

Oyuncular kısmına rahatlıkla geçebilirim artık. Yönetmenimiz kendi memleketi oyuncusuna biraz kıyak geçip, Steve Buscemi?ye bence çok benzeyen karakterimize baya ciddi sorumluluk vermiş. Yanına yan! Rollere J.Statham, M.Rourke ve 50Cent gibi karakterlerle süslemiş ve kariyerinin hatasını yapmış. Bu şekilde hazırlanan bir senaryoya bu tarz ünlü oyuncuları yerleştirmeye hiç gerek yok cidden. Statham ve Rourke?den artık ne kadar yan rol oyuncusu olur siz düşünün. Kadroyu biraz daha toparlama olarak yapmak ya da en azından başrolü ünlü birine vererek yanlarına figüran tarzında oyuncular koyabilseler bence daha başarılı olabilirlerdi, göz uyumu denen olayı biraz kaybetmişler.

Hollywood tarzı ve Avrupa sineması arasında kalmış bir film olarak değerlendirdiğim 13?ü mutlaka izlemeniz gerekiyor. Herşeyden önce (en azından şu anda bana göre) orijinal bir senaryosunun olduğunu düşünüyorum. Ama 13 Tzameti?ni izledikten sonra elbette bu düşüncemin değişeceğimi söyleyebilirim.

İyi seyirler.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 23 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kısaca filmin konusuna deyinmek gerekirse; film 3 polisin sadece kesik bir kol ‘dan yola çıkarak bir cinayeti çözmesini kendi kişisel hikayesiyle harmanlayarak anlatıyor. Polislerin hayatları gelişen olaylarla öyle güzel birleştirilmiş ki yapaylık hissine hiç kapılmıyor insan.

Film için seçilen bütün oyuncular rollerin hakkını vermiş. Cem Yılmaz ile Melisa Sözen’in karşılıklı sahneleri beni oldukça etkiledi. Zaman zaman Cem Yılmaz’ın esprilerine gülündüğünde o komik insan akla gelse de onu farklı bir rolde bu kadar başarılı görmek beni oldukça şaşırttı diyebilirim. Tek eleştirim Cem Yılmaz ve annesinin lazca konuştukları sahnelerin bir altyazı ile söylenmesi bence daha iyi olabilirdi.

Şener Şen ile yapılan bir röportajdan okuduğum kadarıyla Şener şen ve Yavuz Turgul 2005 ‘den beri cinayet masası polisleriyle beraber çalışmalar yapmış onlarla cinayet mahalline bile gitmiş. Bunların sonucu olarak çok gerçekçi olduğunu düşündüren (aramızda cinayet masası polisi varsa daha net yorum yapabilir:) sahneler ve durumlar oluşmuş.

Biz türk polisiyelerinde bence en eksik unsur olan kurgu bu filmde kesinlikle mükemmel. Olaylar çözüldüğünde insanı gerçekten şaşırtıyor. Bütün okuduğu kitapları ve filmleri polisiye türünden seçen ben gönül rahatlığıyla diyebilirim ki; “izlediğim en iyi türk polisiye filmi”.
Bu türü sevmiyorsanız bile sırf bu oyuncuları izlemek için izlenmesi gerekir.

İyi Seyirler.
Filmin orjinal sitesi; Av Mevsimi
Tanıtım Yazısı; Av Mevsimi
Alternatif Eleştiri Yazısı; Av Mevsimi

Bu yazı Burak tarafından 21 December 2010 01:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şehirden uzak, ıssız bir orman gölünde kesik bir kol bulunur. Cinayet masasının deneyimli polislerinden “Avcı” lakaplı Ferman (Şener Şen), onun gözüpek yardımcısı, oğlu gibi gördüğü “Deli” İdris (Cem Yılmaz) ve ekibe yeni katılan “Çömez” Hasan (Okan Yalabık) olayı araştırmaya başlarlar. Pamuk isimli genç bir kızın öldürüldüğü ortaya çıkar, olayın faili kızın sevgilisi “Asit” lakaplı Ömer (Rıza Kocaoğlu) gibi görünmektedir. Soruşturma sırasında kızın Adanalı zengin bir işadamı, Battal Çolakzade (Çetin Tekindor) ile evli olduğu öğrenilir ve “Av Mevsimi” ilerler..

Filmin en büyük handikapı seyircinin kolaylıkla çözebileceği bir kurguya sahip oluşu denilebilir, eğer karakter odaklı bir hikaye görmeyi beklemiyorsanız tabii. Karakterlere gelince..

Ferman durgun, eli kolu bağlı bir adam.. Merkezdeymiş gibi durmasına rağmen aslında olay kendi kendine açığa çıktığı için çok da fazla bir iş düşmüyor kendisine. Ama babacan ve hüzünlü tavırları, üzerine basa basa ifade edilen “avcılık” geçmişi ve benzeri unsurlarla göz dolduran rolü, ünlü oyuncunun omuzlarında filme yakışıyor.

İdris, ele avuca sığmaz, haşarı bir portre Cem Yılmaz’ın elinden. Önünü sonunu düşünmeden duygularıyla hareket eden bir adamın, “Deli”nin gel-gitlerini yansıtışı ve bu karanlık filme kattığı neşe görülesi güzellikte. Ayrı yaşadığı karısı Asiye’yle (Melisa Sözen) sorgu odasındaki kavgaları keza müthişti. Hiç duraklamadan ve ton bozulmadan gidip geliyordu kelimeler..  Çok başarılıydı ancak ona verilen önemden dolayı bazı sahneleri, özellikle son defa göründüğü sahne fazlasıyla uzatılmış ve inandırıcılığını yitirmişti maalesef. Burada bir parantez açarak, İdris’in annesiyle Lazca konuşmalarının altyazı istediğini de söylemek lazım.

Battal Çolakzade kuvvetle kurgulanmış ama kendinden beklenileni vermeyen bir karakter olarak çıkıyor karşımıza. Çok fazla hata var, bu adam bunu yapmazdı dedirten cinsten. Ama öte yandan Çetin Tekindor’un oyunculuğu şiir gibi, çok etkileyici elbette.

İyi bilindik, sağlam oyuncuların canlandırdığı ana rollerin yanısıra film boyunca karşılaştığımız yan karakterlerin  ardında da gayet başarılı genç oyuncular var. Yalnız çok çabuk yokolup gidiyorlar. Barmen rolündeki Bartu Küçükçağlayan mesela. Polisler evine gittiklerinde konu buradan uzayabilirdi diye düşündüğümü hatırlıyorum.

Karakterleri ve kurgusu bir tarafa Av Mevsimi’nin en etkileyici yönü sanat yönetmenliği ve müzikleriydi benim için. Öylesine yoksul bir aile evlenmiş kızlarının odasını böyle olduğu gibi muhafaza eder mi desem de Pamuk’un odası kırık dökük gölgeleriyle içe dokunan bir güzellikteyken, Ferman’ın masası, Barmen’in evi, Cinayet bürosu, Orman gibi mekanlar ayrıca şahaneydi.

Sözün nihayetinde, filmden aksiyon veya bilmece ağırlıklı bir polisiye bekliyorsanız umduğunuzu bulamayacağınızı ifade edeyim. Ancak ”Av Mevsimi” usta yönetmen Yavuz Turgul’un insana dair derin, hüzünlü hikayeler anlattığı güzel bir film.Her halukârda izlemeye değer..

Not; Filmin künye bilgileri buradadır…

Bu yazı Biblio tarafından 08 December 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu iki oyuncuyu aynı filmde denk getirirseniz, Aşk’ı eksik edemezsiniz.

Nitekim aynı söylediğim gibi aşk, kırık kalbiyle dolaşan adamın kendisi toparlaması için hangi akla hizmek ettiği meçhul bir vaziyette İtalya’ya giden bir turistin, Frank’ın (Johnny Depp) hikayesiyle başlıyor. Kırık kalbinin acısını unutmayı planlayan Frank’ın karşısına albenisi yüksek bir kadın, Elise (Angelina Jolie) çıkar ve filmin giriş bölümü biter.

Fakat gelişme bölümünde asıl maksat ortaya çıkacak, albenisi yüksek tutulan kadın Elise’nin, tesadüfi tanışma sahnesinin daha önceden planlandığını görürüz.

Demekki herşeyi kadere bağlamamak gerekir.

Yönetmenliğini Florian Henckel von Donnersmarck’ın yaptığı film 10 Aralık 2010 da Türkiye’de vizyona girmesi bekleniyor.

Filmin oyuncu kadrosunda;

Johnny Depp, Angelina Jolie, Paul Bettany, Rufus Sewell, Raoul Bova, Birol Tarkan Yıldız, Steven Robertson, Timothy Dalton, Clément Sibony, Daniele Pecci, Steven Berkoff ve Christian De Sica isimleri yer almakta.

İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 01 December 2010 22:22 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Daima olduğu gibi çok sevdiği bir kitabın film uyarlamasını izlemeye -ya berbat etmişlerse diye- imtina ediyor insan. Ancak 2004 yapımı Nil’de Ölüm, ufak tefek eksiklerine rağmen izlemekten keyif alınacak bir film niteliğinde. 1989 yılından beri devam eden İngiliz TV filmleri serisi “Agatha Christie’s Poirot”nin içinde yer alan yapım hayli başarılı. Kostümleri ,oyuncuları ve mekanlarıyla Christie atmosferini birebir yansıtıyor.

Kitapta (ve dolayısıyla filmde) Jacqueline de Bellefort, annesi yüzünden aile servetini kaybetmiş, yoksul bir hayat süren genç bir kızdır. Nişanlısı Simon da hemen hemen onunla aynı konumdadır. Jacqueline yakın arkadaşı Linnet’den İngiltere’nin kırsal kesimindeki malikanesinin kahyalık görevini Simon’a vermesini rica eder ve onları tanıştırır. Linnet oldukça zengindir, sıkıcı bir hayatı vardır. Jacqueline’nin nişanlısını beğenir ve onu elinden almakta bir an tereddüt etmez, Simon’la evlenir. Yeni evli çift balayı için Karnak isimli gemiyle Nil sularında seyahate çıkarken onları kötü bir sürpriz beklemektedir; gittikleri her yerde onları bir gölge gibi izleyip, sözleri ve davranışlarıyla taciz eden Jacqueline..

Son dönemin popüler denilebilecek oyuncularından Emily Blunt, sinir bozucu Linnet rolünde hayli güzel duruyor. Tam bir İngiliz görünümünde John Joseph Feild, çocuksu ve yakışıklı Simon’u ete kemiğe büründürürken,  Emma Griffiths Malin kıpkırmızı rujları ve ihtirasını yansıtan bakışlarıyla Jacqueline’ne hayli yakışıyor diyebilirim.

David Suchet, Doğu Ekspresi’nde Cinayet filminde Hercule Poirot’yu canlandıran Albert Finney’e göre çok daha sempatik ve bilhassa görünüşündeki büyük benzerlik nedeniyle rahatça canlandırıyormuş izlenimini veriyor sevgili dedektifimizi. Tek sorun gözlerinin “kedi gibi yeşil” değil kahverengi oluşu. Yoksa onu Poirot gibi paytak paytak dolaşırken görmek çok keyifli.

Christie’yle benim gibi duygusal bağınız bulunsun bulunmasın, kitabını okumamış olsanız dahi beğeniyle izleyebileceğiniz sağlam, aydınlık bir film Nil’de Ölüm. Şahit olacağınız dramatik aşk üçgeninin Agatha Teyze’mizin en iyi kurgularından  biri olduğunu belirtmek isterim. Hem başlangıcı hem de çözülüşü dolayısıyla..

Bu yazı Biblio tarafından 25 November 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle şu açıklamayı yapmayı kendime şart koşuyorum ki; hiçbir filmi doğrudan eleştiri ve kritiklerle analiz etmem, etmezdim. Ama bugün bu ilkemden taviz vererek kendi prensiplerimi çiğnemenin o dayanılmaz hafifliğini ve yaramaz bir çocuk misali hazzını yaşayacağım ki hatta siz bu satırları okurken ben yaşamış olacağım.

Raskalnikov?un kanlı baltasıyla vicdanlara indirdiği darbe şimdilerde paslı dişleriyle gülümseyen testereye bıraktı yerini. Samimi olarak ifade etmek gerekirse; Testere?nin ilk çekilen filmi henüz olgunlaşmamış sinema kültürüme ve zevkime katkısı ve hazzı oldukça fazla olmuştu. Ama Seri Katiller misali, çekilen Seri filmlerinde günün birinde yine o katiller gibi yakayı ele verip popülaritesini bir noktaya kadar korusa da kalitesini yitireceğine inananlardanım. Keşke aklımızda hep o ilk filmiyle kalsaydı testere ve kurgusal filmlerin, sürpriz sonların yaşattığı hazzı biz o yerden kalkıp da maskesini sıyıran adam sahnesiyle hatırlasaydık.
Bu seriyi kendi içinde bir kıyasa tabi tuttuğumuzda özellikle ilk iki filmi diğerlerinden kaba bir çizgiyle ayırt etmemiz gerektiğini düşünüyorum. Zira hiçbir ticari kaygı gütmeden tamamen seyir zevkine ve kalitesine göre tasarlanmış ilk iki filmde ki kurgu ve senaryonun serinin diğer filmlerde cebe giren sıcak paranın da etkisiyle; pornografik vahşete dönüştüğüne tanık olmaktayız. İlk iki filmde de elbet kanlı ve şiddet içeren sahneler mevcuttu fakat filmin geneliyle yorumladığımız vakit bu sahnelerin senaryo ve kurgunun önüne geçmediği, yemeğe atılan tuz ve biber kabilinde filme bir yerde renk kattığı hatta kurguyu tamamladığına şahit oluyoruz. Diğer filmlerde gelinen nokta ise ilk iki filmin kurgu ve senaryosu üzerine hantalca yerleştirilen vahşet gösterileri? Açıkçası serinin tüm filmlerini izledim diyemem 5 ten sonra karıştırır oldum ve zaten bende ki sihrini 2. Filmden sonra gelen filmlerle yitirmişti. Serinin son filmine ise 3D tecrübesini testere gözüyle yaşamak için gitmiştim. Fakat filmin the end jeneriği girdiğinde ve ben kendimle baş başa kaldığımda gördüm ki; kalitenin doğurduğu para ve popülarite; insanın beğeni ve zevkini tekrar tekrar satın almaya çalışırken, insanı nasıl ?aptal? yerine koyup da daha fazla sömürebilmenin aracı olabiliyor.
Para.. Para.. Para..

Yeri gelmişken testerenin dişleriyle SUÇ ve CEZA kavramlarını kendimce biçmek, masaya yatırmak istiyorum. Yine ilk iki filmi bu noktada ayrı değerlendirmek istiyorum. Zira bu iki yapımda da vahşet pornografisinin yerine, zekice ve kendi çapında mantıki gerekçelerle ortaya konulan bir suç ve ceza felsefesi vardı. Bir bardak suyun tadını duyumsayabilmek için her şeyini vermeye hazır olan JigSaw, duyumsayabildiklerinin kıymetini bilmeyen ve hayatlarını bir hiç uğruna heder eden insanları ölümcül sınavlara tabi tutarak bir ?musibet bin nasihatten iyidir? mantığıyla onlara yaşamanın değerini öğretiyor. Elbette meşrutiyeti net bir şekilde tartışmaya açık olan bu felsefeye ilk iki filmde iyimser bir hava ile yaklaşabilirken, diğer filmlerde bu felsefenin iyice sapkınlığa, sadizme doğru itildiği, bununda cepleri canlı tutabilmek için tüketilen senaryonun vahşet sahneleriyle yamamaya çalışmanın acizliğinde görebiliyoruz. İlk iki filmde hayatın kıymetini bilmeyenlere işledikler suçlardan dolayı verilen hayat dersleri serinin devamında tamamen nefret dolu bir cezalandırma olarak çıkıyor karşımıza. Hatta kurgulanan ölümcül oyunların bile ne kadar niteliksiz ve ucuz numaralara doğru devşirildiğini yine devam filmleriyle görüyoruz. Son filmle tasarlanan ucuz ölümcül oyunlar beni perdenin sihrinden uzaklaştırıp şu gerçeği tekrar tekrar içimde yankılatmama sebep oldu; ?evet farkında olalım olmayalım bir takım hatalar yanlışlar yapıyoruz; bunu kavratmak için illa kelle uçurmak, et parçalarını sağdan sola kaçıştırmak mı gerekiyor!?? Oysa ilk iki filmde bu yankıyı perdenin sihrinden ve kalitesinden dolayı hiç duymamıştım.

Son olarak gelinen acizliği resmetme adına; 3D hilesiyle canlı tutulmak istenen izleyici kitlesine nasıl bir haksızlık yapıldığını dile getirerek yazımı noktalamak istiyorum. Filmin 3D olarak sunulması tamamen ve tamamen eski popülaritesini ve izleyici kitlesini kaybeden yapımcıların oynadığı ucuz mu ucuz bir oyundan ibarettir. Zira filmin size 3 boyutlu olduğunu hissettirecek topu topu 3 sahne ancak vardır. Onlarda anlık sahnelerdir. Son sahnede atılan bir testerenin üzerinize doğru geldiğini hissettiren sahne en uzun süren ve en fazla etkisi olacağı düşünülen sahnedir. Şu kadarını söyleyeyim; arkadaşınızın eline bir testere verin, fırlatsın üzerinize doğru, inanın o filmde size sunulmaya çalışılan 3 boyutun çok daha fazlasını hissetmiş olacaksınız. Ve filmin sonunda gözlerinizi yoran gözlükleri çıkardıktan sonra; tıpkı arkadaşımın verdiği tepki gibi: bunları niye taktık sözünü söylemekten kendinizi alamayacaksınız.

Evet; ?Testere 7? 3D farkıyla Rezaletin Son Perdesi?!

Filmin ön tanıtımı için; Buraya…

Bu yazı MikU tarafından 21 November 2010 03:08 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kadroyu güzel kurmuş derken, kendi acayip sesiyle ve üstüne yakışmayan oyunculuğuyla yönetmen olarak kalmak istemeyen Kırmızıgül oturmamış filme bana göre. Onun haricinde zaten rolünün hakkını en çok veren sadece Haluk Bilginer’di. Belki de Türk birinin ağzındaki İngilizce replikler benim gülmeme sebep olmuştur alışmadığımız için, fakat Bilginer’de bu duyguyu hiç hissetmedim. Farkında mısınız, alışmadığımdan dedim. Çünkü alışık değiliz Türklerin Amerika sınırlarında zencilere kafa tutmasına, çünkü alışık değiliz arabaların Amerika’da devrilmesine. Hangimiz bir Türk filmi için helikopterin New York üstünde uçtuğunu görebilmiştir? Belki bir iki kere olmuştur, yanlışlıkla, ya da ödünç alınan görüntülerle.

Fakat şöyle bir sorun var ki, Mahsun kiraladığı helikopterden hiç inmek istememiş olsa gerek ki gereksiz yere uzun hava çekimleri vardı. Ne zaman yere inecek, objeyi yakından çekecek diye beklemekten sıkıldığım oldu. Ama olsun, prodüksiyonun zenginliğini göstermeye yönelik olduğunu düşünerek hakkını yemedim. Varsın olsun, yardırsın New York simalarında. ehe.

Çekim teknikleri insanı sıkacak noktaya gelebiliyor bazen, fakat şunu farkediyoruz ki Mahsun filmde yeni teknikleri denemiş, kendini göstermeye çalışmış. Bu yüzden örnek olarak, Hacı’nın tutuklanacağı mekanı bir gece, bir de gündüz dışardan helikopterle yaklaşarak iki kere çekmiş olduğunu düşünüyorum. Yönetmen bir sonraki filminde artık kompozisyonu daha güzelleştirecek şekilde, geliştirdiği yeteneklerini kullanacağını hissettiriyor.

Yeter bu kadar filmi sadece Mahsun’a yönelik gelişim filmi olarak lanse etmeye. Gelelim filmin senaryosuna. Senaryodan mesaj bekleyeceksek eğer, tek mesaj “cehaletten kaçtım” olacaktır benim için. Başka bir mesaj algılayamadım filmden, zaten bu filmden başka bir mesaj edinmek de saçma olacaktır. Siyasete bağlamak, F. Gülen’in aklandığı film olarak göstermeye gerek yok senaryoyu. Öyle algılamak isterseniz, farklı beklentilere girmişsinizdir demektir gereksiz yere. Hangi Türk filmine vereceği mesaj için gidiyorsunuz ki bu filmden bir mesaj bekliyorsunuz? Beklemediğiniz halde uydurmayın o zaman. Varsa da, “banane” diyebilin, tadını çıkaramazsınız yoksa. ehe.

Senaryonun basit olduğunu ve detaylara kaçmadığını düşünüyorum. Sonunun sürpriz olduğu söylense de bazı eleştirmenlerce, filmin ortasında bile sonuna yakın tahminler yapabiliyorsunuz. Bu yüzden filmin karmaşıklığından ziyade duyguyu verme noktasındaki başarısına odaklanmanız gerekiyor. Haluk Bilginer’in oyunculuğu size gerekli olan duyguyu çok güzel veriyor: bakışları, ses tonu, şivesi, gözyaşı sizi filmin içine sokabiliyor. Kamera arkasında Kırmızıgül’e kredi verirken, kamera önünde de Bilginer’e vermek gerekiyor tüm krediyi. Yabancı oyuncuların zaten filmde çok doğal durduğunu söylemek gerekiyor. Bazı anlarda Hollywood filmi izlediğini düşündüğünüz oluyor, öyle ki sadece yabancı oyuncuların olduğu sahnelerde, sadece altyazıyı görünce içim bir hoş olmadı değil.

Film ses çıkaracak bir senaryoya sahip değil, ve öyle bir kurguya da sahip değil bence. Fakat Türk bir yönetmenin Amerika’da sanatını geliştirdiğine şahit olacağınız, tekniklerin bazen “vay be” dedirteceği, bazı anlarda duyguyu hissedeceğiniz, ve eğer duygulu bireyseniz ağlayacağınız 6.8 puanlık bir film olduğunu söyleyebilirim. Ayrıca, kimse bana Mustafa Sandal’ın rolünün hakkını verdiğini söylemesin. Ondan daha güzel oynayabilecek, aksiyon sahnelerine daha çok yakışacak bir sürü aktör sayılabilir. Fakat görüntüsünün filme yakıştığı söylenebilir, orada hakkını yememek lazım. Öte yandan, filmdeki terör sahneleri etkileyiciydi ve zikir sahneleri söylenildiği gibi gayet başarılıydı. Senkronizasyon için uğraştıkları çok aşikar.

Daha yazabilecek çok şey var, fakat genel olarak bunları bilmeniz yeterli diye düşündüm. İzlemeye değer.

Sevgiler.

Not: Filmin tanıtım yazısı için buraya tıklayın, altındaki izleyici yorumları size film hakkındaki farklı düşünceleri sunacaktır.

Bu yazı rahmetli tarafından 17 November 2010 01:42 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir Arap genci, sokak genci demek daha doğru olur, kimsecikleri yok ve işlediği bir suç yüzünden hapse düşüyor ve 6 yıla mahkûm oluyor.  Daha sora hapishanede ilk olarak mecburi bir şekilde pis bir işe bulaşıyor ve daha sonra arkası geliyor. Çıktığında ise artık eski hayatı olmayacaktır.

2 saat 30 dakikalık bir runtime var ve bu biraz fazla uzun kaçmış.  Hayır, beklenildiği üzere ”film baydı” demeyeceğim ama biraz fazla uzun kalmış hikâyeye göre. Böyle olunca da doğal olarak hikâyenin belirli kısımlarında kopmalar başlamış. Sahnelerin geçişlerinde sorun olduğunu düşünüyorum çünkü filmin bir tarafında kim kimin tarafında diye çözmeye çalışırken ve isimleri öğrenmeye çalışırken, bir diğer tarafında olan olayları bir sıraya koymaya çalışıyorsunuz. Bu şimdi bunu yaptı ama neden yaptı?  Tamam, iyi yaptı ama yaptığı adam kimdi ve kiminle bağlantısı var diye baya bir kafa yormanız gerekiyor. Olaylar böyle olunca filmin süresi uzamış ve size daha fazla bulmaca çözme imkânı vermiş ama biraz istenilmeyen bir yolla. Her ne şartlarda olursa olsun filmin bu yönünü beğendim. Zaten 2.30 saat dediğime bakmayın, o kadar çabuk geçiyor ki, siz kendinizi olayları anlamaya vermişken bir anda ilk cd bitiyor daha sonra bir anda 2. cd bitiyor ve siz sonunda zaten asıl hikâyeyi birleştiriyorsunuz.

Bu arada kahramanımızın şizofrenik bir vakaya dönüştüğünü gözlemliyorsunuz.  Spoiler olarak değer kazanmayacağından dolayı anlatmakta bir sakınca görmüyorum;  filmin ilk başında mecburi olarak öldürdüğü adamın daha sonra onun yanında belirmesi ve onunla bir arkadaş gibi dertleşmesini görüyorsunuz.  İşte burada aynı zamanda psikolojik çözümlemelerde yapmak zorunda kalıyorsunuz ki bu da filmin bir diğer artısı. Beğendim.

Filmde bir kopma noktası yok, hani bazı filmlerde özellikle hapishane filmlerinde bir nokta ararsınız, işlerin karışmaya başlayacağı nokta orasıdır ama burada öyle bir yer yok. Sürekli olaylar ilerliyor ve siz genç ne zaman zincirlerini kırdı, ne zaman güçlendi, ne zaman güçsüz, hangi ara para kazandı diye ayırt edemiyorsunuz. Bulmaca üstüne bulmaca çözmeye devam ediyorsunuz.

Normal bildiğimiz hapishane filmlerinden biraz farklı, biraz daha Scarface tarzında ilerliyor. Hiçbir şeyi olmayan bir adamın bir anda imparatorluk kurması gibi bir durum oluşmuş filmde. Normal bildiğimiz hapishane filmlerinden de olayı ayıran nokta bence burası, gerçekten izlemesi zevk veren bir film. Ayrıca ”kim takar” IMDB puanı da 8.1/10. Bu da diğer bir ilginç nokta; 2009 Fransa yapımı olan bu film sanıyorum ülkemize gelmedi ve biz gerçekten güzel bir filmi izleme zevkinden mahrum bırakılmışız.

Hapishane filmlerini seviyorsanız ( geniş bir kavram olarak ) bu filmi mutlaka seveceksinizdir. Süresi sizi korkutmasın mutlaka izleyin.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 24 September 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ölen arkadaşının Harrison Hill ile yasak ilişkisi olduğunu öğrenen Rowena, şüphelendiği Harrison Hill?i zaafından faydalanarak yakalama peşindedir. Bunun için teknoloji kurdu olan meslektaşı Miles Haley?in de (Gıovanni Ribisi) yardımıyla; Grace?in ortaya çıkarttıkları e-postaları ile Harison Hill?e şantaj yaptığını öğrenir. Katilin Harison Hill olduğu konusunda artan şüpheleri bu şantaj ile alakalıdır. Harison Hill?in patron olduğu şirketlerden birinde Katherine kimliği ile işe başlar daha sonra da Veronica adı ile Harison Hill?e sanal sevgili olarak ulaşır.Tek şüpheli Harison Hill iken, Rowena iki şüpheli isme daha ulaşır. Bunlardan biri kendisine cinayetin çözümü için elinden geldiğince yardımcı olan iş arkadaşı Miles Haley?dir çünkü Grace ile çok uygunsuz fotoğraflar eline geçmiştir, diğer kişi ise; kendisini Grace ile aldatan Rowena?nın eski nişanlısı Cameron(Gary Dourdan)dır.
Kafası karışan Rowena neye inanacağını şaşırmış durumdadır.

Oturup rahat rahat seyredin, çünkü cinayeti çözmeniz için önünüzde kocaman bir 100 dakika var? Neyin ne olduğu son dakikalarda anlaşılacak. İlk kez izleme şansı bulduğum Gıovanni Ribisi?nin etkileyici performansı için de izlemeye değer :)

James Foley?in yönettiği filmin başarılı senaryosu; Todd Komarnicki ve Jon Bokenkamp? a ait.

İyi seyirler!

Bu yazı Lavinya Oz tarafından 30 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Desperate Housewives’daki bahçıvanlık kariyerinden istifa etmiş Jesse Metcalfe filmin başrolünde. Küçük haberlerden sıkılmış ve artık büyük haberlerin peşinden gitmeyi hedefleyen çaylak gazeteci C.J. Nicholas ( Jesse Metcalfe) sonunda hayatının fırsatını yakaladığını düşünür. Çünkü genç gazeteci; suçluları parmaklıklar ardına atmakta neredeyse mükemmel siciliyle tanınan yüksek profilli savcı Martin Hunter’ın (Michael Douglas) aslında davalarda delilleri saptırdığından ya da kendi çıkarları doğrultusunda yasa dışı deliller eklediğinden şüphelenir. Bu nedenle kendisini çok riskli bir oyunun içine sokarak, aslında işlemediği bir cinayetin baş zanlısı rolünü üstlenir. Fakat C.J.’in aslında masum olduğunu ispat edebilecek tek kişi, yani en yakın arkadaşı Corey savcının adamları tarafından öldürülünce işler iyice çığrından çıkmaya başlar. Artık genç muhabir işlemediği bir cinayet davasının tek şüphelisidir, kapana fena halde sıkışmıştır ve savcılık bu yalanı ispatlamak için ellerini daha da kirletmeye çoktan hazırdır…. Ancak bu arada C.J. ve savcının asistanı Ella () arasındaki romantik ilişki Ella’nın genç muhabirin suçsuzluğuna yavaş yavaş inanmasına; kısacası savcılık ve kanıtların incelenmesinde birşeylerin yanlış gittiğini fark etmesine neden olur…

Filmin başında dikkat çekici ve az rastlanan konusu ile kendisini her ne kadar türünün diğer örnekleri olan gizem ve suç filmlerinden ayırsa da ”Beyond A Reasonable Doubt” bu heyecanlı ve soluk soluğa izlenen başlangıcını fazla uzun sürdüremiyor. Maalesef filmin temposu gitgide düşüyor. Örneğin filmin sonuna doğru Ella’nın savcının adamları tarafından garajda neredeyse 15 dakika boyunca süren kovalamacaları (özellikle de Ella’nın yaya fakat kötü adamların arabalı oluşu bile onu yakalamalarına yetmiyor! ) seyirciyi bunaltıyor. Final sahnelerine gelindiğinde ise neredeyse dibe vuran bu tempo her ne kadar şaşırtıcı sonuyla kendini toparlamaya çalışsa da beklentileri tam olarak karşılayamayan ve büyük bir zevkle izlenemeyen bir film olmaktan kurtulamıyor. Belki de bu tür filmleri çok sevdiğimdendir bilinmez, sinema salonundan bir hayli mutlu ayrılmama rağmen ne kadar ironiktir ki bu tatlı his pek de uzun sürmüyor. Micheal Douglas’ın pek de akılda kalıcı olamayan savcı karakteri, aslında oyunculuğunu takdir ettiğim Amber Tamblyn’in hayat veremediği tekdüze rolü, gereğinden fazla durağan işleyen sahnelerin bütünü her ne kadar filmin akışını bozsa da, Jesse Metcalfe’ın izlenmesi keyifli karakteri ve ufak bir rol olmasına rağmen adeta parlayan Joel Moore ( C.J.’in arkadaşı Corey) filmi keyifle izlenilebilir ve tadına varılabilir kılıyor. Türünü sevenler için keyifli bir seyir sunan film güzel bir suç ya da gizem filmi denilebilen, fakat nedeni bilinmezdir ki kolay kolay hatırlanamayan ve silik diyebileceğimiz bir film olmaktan ilginçtir ki kurtulamayan bir yapım.

Bu yazı Buse tarafından 13 July 2010 14:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Baştan sona merakla izlenesi bir film olan ?Murder By Numbers? gerilim tarzında olup 120 dakikadır.

Erkek gibi kadın diyebileceğimiz Cassie?nin geçmişte yaşadığı o unutulmaz ve acı olay; durumu kişiselleştirme riski yaratsa da böyle inatçı ve hırslı bir karakter için Sandra Bullock biçilmiş kaftan.

Barbet Schroeder?ın yönettiği, Tony Gayton ?un senaryosunu yazdığı filmde ben en çok bu iki üniversite öğrencisinin aynı anda sorgulandığı sahneden etkilendim.

Justin kusursuz cinayeti hesaplarken ya da ?kusursuz cinayet? oyununu oynarken; zekanın, cinayetleri çözmek için de kullanılabileceğini ihtimaller arasına almamıştı.

Peki, onları ele veren neydi?

Bu yazı Lavinya Oz tarafından 13 July 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu iki ismin yanında Çetin Tekindor, Melisa Sözen ve Okan Yalabık gibi bir çok başarılı isim de menüye dahil. Kadro sağlam der gibi sesler duyuyorum…

İlk başlarda komedi filmi gibi algılanan Av Mevsimi, bu önyargının aksine oldukça heyecanlı ve sürükleyici bir polisiye filmi.

11 Aralık 2010 da vizyona girmeye hazırlanan Av Mevsimi adlı filmin elimize ulaşan basın bülteni;

Yavuz Turgul, Yeni Filmi ?Av Mevsimi?ni Akılda Kalan?da Anlattı.

Ünlü yönetmen Yavuz Turgul, 08 Temmuz Perşembe akşamı Nuriye Akman’ın Trt Haber?de sunduğu Akılda Kalan programına konuk oldu. Medyadan yıllarca uzak duran ve bugüne kadar filmleri ile ilgili çok az röportaj veren Turgul, yeni filmi ?Av Mevsimi?ni Nuriye Akman?a anlattı.
?Av Mevsimi?nin yaratım sürecinde hiçbir şeyin peşinden gitmediğini söyleyen Turgul, ?Bir temadan hareket etmem. Akıl fikirden ziyade, hikâyelerimi sezgi ile oluşturmaya gayret ederim. Her yazdığım hikâyenin içinde her şey kendiliğinden gelişir ve oturur? dedi. Turgul, filmin hikâyesini ressam Yavuz Tanyeli?nin bir desen çalışmasından ilham alarak oluşturmaya başladığını söyledi.

Yavuz Turgul, Nuriye Akman?ın Şener Şen ile ilgili sorusuna ?Filmi tabi ki Şener Şen üzerine yazdım. Ama Av Mevsimi?nde çok karakter var. Eşkıya ya da Gönül Yarası filmlerindeki gibi tamamen Şener Şen?e yaslanmıyor. Kahramanlar arasında en önde duran tabi ki Şener Şen.? diye yanıt verdi.

Seri katil hikâyelerini beğendiği için polisiye bir film yapmak istediğini belirten Turgul, ?Bu coğrafyanın bir polisiye filmi olur mu?? diye düşünerek yola çıktığını söyledi.
Turgul, Cem Yılmaz?ı oyuncu olarak seçmesi ile ilgili ise ?Artık her türlü filmi yapma hakkı kazandım. Bu nedenle kimsenin filmime getireceği şeylere çok ihtiyacım yok. Hayatta sadece iyi oyuncular aradım.? dedi.

Turgul, senaryolarındaki karakterleri oluştururken, derinleşmek için cesur olmak gerektiğini söyledi ve ?Cesaretimin örnekleri sadece filmlerim kadarsa, bunlar çok cesur filmler değiller. Ben Marquis De Sade, Lord Byron ya da bir Dostoyevski değilim. Onlar karabasanlarla, karanlık koridorlar içinde yürümüş insanlar. Bu çok büyük bir cesaret ister. Kendi insanlığını paramparça yapmak ve oradan tekrar doğabilme cesareti?? dedi.

Filmin resmi sitesi…

Bu yazı Ethem tarafından 12 July 2010 19:14 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Lisbeth Salander (Noomi Rapace), dünyevi karanlığı paylaşan bireylerden yalnızca biri. Babasının annesine olan tacizleri, tecavüzleri ve şiddeti bir gün dayanılamaz hale geldiğinde, onu benzin döküp yakmaya çalışarak geleceğini gölgeye bırakıyor. Akıl almaz yasadışı bir örgütün üyesi olan babası, Lisbeth’in 12 yaşında akıl hastanesine kaldırılmasını sağlar ve tacizci bir doktorun eline bırakır.

Yılları üstünden nasıl attığını bilemediğiniz ejderha dövmeli kız, hayata isyankar bir bakış açısıyla yaklaşır haldedir. Bunu makyajı ve giyim tarzıyla çekinmeden dışarı yansıtıyor. Ama dışarı yansıtmayı sevmediği iç dünyasında çok zeki biridir. Başarısını bilgisayar hackleme üzerinde yıldızlandırıp hayatını kazanırken hiç tahmin edemeyeceği bir soruşturmanın içinde bulur kendini. Mikael Blomkvist (Michael Nyqvist) adlı yazar bu soruşturmada Lisbeth’in yardımı için onun kapısına kadar gider.

Blomkvist ise idalist bir yazar olup Millenium adlı bir dergide yöneticilik yapmaktadır. Dergi büyük ve gizli yolsuzlukları, düzenbazlıkları, sahtecilikleri açığa çıkarıp insanların ilgisini çekmektedir. Dört kişilik bir ekipten oluşan dergi, her türlü gizlenmeye çalışan bilgiyi açığa çıkarmak için tek vücut olarak çalışıyor. Bunu yaparken de tüm tehditlere göğüs germek zorunda kalıyorlar. Kimi sağ kalmayı başaramıyor.

Soruşturmanın ne olduğunu ve nasıl çözüldüğünü anlatıp film hakkında ipucu vermek istemiyorum. Zaten Lisbeth’in hayatı bu filmle sona ermiyor. Film, Stieg Larsson adlı İsveçli bir yazarın üçleme romanlarından İsviçre’nin beyaz perdesine yansıtılmıştı. Serüven ilk olarak The Girl With The Dragon Tattoo (Ejderha Dövmeli Kız) filmi ile başlıyor, ardından The Girl Who Played with The Fire ve The Girl Who Kicked Hornet’s Nest serileri ile de son buluyor. Aslında film dördüncü ile devam ettirilebilirdi, fakat yazar üç romanını dahi bastıramadan vefat ediyor. Ne yazık ki yakaladığı bu başarıya tanıklık edememiş. 2009 yılında üçlemeyle sinemayla buluşan filmler, kitleler tarafından büyük bir beğeni kazandı. İlk filmlerinde 4 ödül kazanarak bu başarıyı taçlandıran ekibin yönetmeni Niels Arden Oplev. Devam filmlerinde ise aynı yönetmen görev almamış. Bu da demek oluyor ki devamlarının aksine farklı bir yönetmenin tadına bakacaksınız.

Lisbeth’in imajı ve oyunculuğu izlenmeye değer. Biseksüel bir hatun olması sanırım izleyip yorumladığım filmlerin çoğunun ortak noktalarından biri. Bilerek seçmiyorum, tamamen tesadüf :) Demek ki ‘farklı’ bakış açısına sahip olan ve sıradanlığı takip etmeyen filmler daha ilgi çekici oluyor. Gelecekte ne olacağını tahmin edebileceğiniz filmin aynı zamanda kitapları da mevcut, daha çok detaya inebilmek için onlara göz atabilirsiniz. Mesela ben hala neden ejderha dövmesi yaptırdığını bilmiyorum, bu yüzden kitaplarda bu sorunun cevabını arayacağım. Belki de cevabı yoktur…

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 11 July 2010 20:38 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Her emekli ve hayatının yogun bir dönemden geçtiğini kabullenen, akabinde çalışmadan duramayacağını anladığında hemen onu o yalnızlıktan kurtaracak bir meşgale arayan insan gibi o da kendi yolunu seçer ve bu aydınlanamamış cinayetin romanını kaleme almaya başlar. Yıllar sonra bile platonik olarak aşık olduğu kadınla görüşmekte; yazdığı romanın taslaklarını ona okutmakta ve fikir almaktadır.

Romanıyla birlikte, cinayeti seneler sonra yeniden kendi içinde , ama bu kez “yetkisi olmadan” didiklerken bulur kendini. Karakteristik  özellikleri arasında bulunan “inat” sayesinde, hem romanı yazmaya hem de cinayeti en baştan araştırmaya devam eder yaşlı kurt.

Fransa, İspanya ve daha sayabileceğim birkaç ülkenin yapımlarını izlemekten pek haz almam. Ancak filmin ödüllerle taçlandırılmış bir kurgusu olmasına dayanamadım diyebilirim. İyi ki de dayanamamışım. Film baştan sona, kesinlikle sizi içine çeken , çoğu zaman loş, puslu, taşlaşmış(!) bir atmosfere sahip olsa da; senaryonun eski ve günümüz arasındaki sağlam kurduğu bağ sayesinde, kesinlikle kendinizi dışlanmış hissedemiyorsunuz. Aksine filmi izlerken, bir sonraki sahneyi, hatta Benjamin’in dudaklarından dökülecek “ilan-ı aşk” tıradlarını bekler halde bakıyorsunuz ekrana.

Biraz uzunca işlenmiş bir film olduğundan, zaman zaman ağırlaştığını zannetse de izleyici, aslında, hemen akabinde geçmiş-gelecek bağlantısını devreye sokan sahneler sayesinde kendinize geliyorsunuz.

Filmi finalinde ise; başından sonuna kadar izlediğiniz her şeyin yanıtını bulmakla kalmıyor, acımtrak bir rahatlama duyuyorsunuz zihninizde.

Özellikle, adalet arayışı içinde geçen bu tip senaryolarda, izleyici, kesinlikle tatmin olmayı ve insan doğası gereği adaleti bekliyor olduğundan, çok beklentili değildim başlarda. “Off, keşke söyle olmasaydı, böyle olabilseydi” gibi bir fikir kalmadı aklimda. Kesinlikle izleyici olarak , beni ve izleme duygumu doyurmuş bir filmdir kendisi.

En İyi Yabancı Film Oscar?ı alan THE SECRET IN THEIR EYES / GÖZLERİNDEKİ SIR, dünya çapındaki birçok festivalden de bol ödülle döndü ve IMDB top 250 listesinde yerini aldı ..

Bu yazı KanesHiro tarafından 06 June 2010 01:10 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gerçek bir hikayenin sinemaya uyarlandığı filmde bazı karakterler ya çok uçuk ya çok gereksiz. Bazı çatışmalarda göze çarpan oyunculuk “hadi nen ordan” dedirtiyor. Gerçekçilikten saptığını hissediyorsunuz. Bu sapkınlık acaba olmayan tempoyu yükseltmek için miydi diye düşünüyorum. Fakat olumlu bir cevap bulamıyorum kendimde. Tempo yükselmiyor, çatışma sahnelerinde daha da sıkıcı bir hal alıyordu. Senaryonun yetersizliği mi bilinmez ama bazı sahneler çok uzun tutulmuş.

Filmin ortasına doğru sürüklenirken esnediğimi hissettim elimi ağzıma götürdüğümde. Sonra hafifçe gözlerim kapandı. Hikaye en sonuna kadar çok bilindik. Sonu biraz farklı bitiyor, en azından benim filmin ortasında tahmin ettiğim gibi değil. Evet, filmin ortasında bile tahmin edebilecek bilgelikte hissettiriyor film. Kim ölecek kim kalacak altyazıyla 10 dakika önceden yazılmıyor tabi, ama gözler yarı kapalıyken bile neyin ne olacağını anlıyorsunuz. Herhalde en düşünülerek yazılmış yerler John’ın hapishaneden kaçış sahneleriydi. İddia edilen Dillinger zekası ve kurnazlığı sadece bu sahnelerde biraz olsun ortaya çıkıyor.

Çok fazla eleştirirken, filme senaryo dışında başka bir boyuttan bakmak istiyorum. Filmin başlangıcında kameranın sallanması yüksek kalitede ya da sinemada izleyenlerin sinirlerini bozmuştur diye düşünüyorum. Kameranın milimetre bazında titremesi gerçekçilik katmıyor fakat gözleri rahatsız ediyor. Herhangi özel bir efekt yok, geçmişteyiz demek için kullanılan siyah beyaz televizyon efektleri hariç. Bunun yanında itiraf etmeliyim ki bazı fotoğraflar çok nostaljik ve güzeldi. Kıyafetler de keza döneme çok uygundu. İnce düşünüldüğü açık. Ama benim en çok hoşuma giden Dillinger’in sürekli değiştirdiği gözlükleriydi. Filmin sonunda sinemada taktıkları (sinemada gözlük takıyor, dikkat) beşgen misali bir yapıya sahipti. Bulabilirsem hemen almayı istiyorum :)

“Yahu napıyorsun, filmi yerden yere vurdun?” diyenler için daha başlamadım bile demek istiyorum. Johnny Depp, John Dillinger’a pek uymamış diye düşünüyorum. İfadeleri beyaz perdeden ötesine geçmiyordu, yani hissedemiyordum. Zorladım, ıkındım, olmadı. Christian Bale de keza Melvin Purvis’i canlandırırken sanki sıkılmış gibiydi. Michael Mann yönetmenliğinde daha kaliteli bir yapıt ortaya çıkabilirdi.

Çok güzel ele alınan mafya ya da mafya adamı filmlerinin yanında vasat bir film olan Public Enemies izlenmese de olurdu tarzında benim açımdan. En azından mafya filmlerini seven biri için özentiden öteye geçeceğini düşünmüyorum. Belki de Godfather varken hiçbir mafya teması barındıran filmi sevemeyeceğim.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 22 May 2010 16:31 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Murder on the Orient Express / Doğu Ekspresinde Cinayet

Okuyucunun zihninde çektiği film, hiçbir zaman perdede görünenle örtüşmez. Bunu bile bile izlemeye başladım  Agatha Christie’nin meşhur kitabından filme alınmış Doğu Ekspresinde Cinayet’i. Tahmin ettiğim kadar büyük bir hayalkırıklığına uğramadım ama kitabı birkaç yerde, ufak da olsa değiştirdikleri için sinir oldum. Gerçi Agatha Teyze’miz senaryoyu onayladıktan sonra bu konuda bize bir şey demek düşmez diyerek filme dönelim.

Doğu Ekpresinde Cinayet, inanılmaz bir oyuncu kadrosuna sahip, enteresan bir film aslında. Küçük görünen rollerde bile sağlam oyuncular rol almış ve birebir sahneleri bu açıdan mükemmel hale getirmiş. Kontes Andrenyi rolünde Jacqueline Bisset, seyircinin başını döndürecek derecede güzel, tasviri yapılan badem şekli gözlerdeki büyülü bakışların ve zerafetin ete kemiğe bürünmüş haliydi. Ingrid Bergman, koyun tavırlı misyoner kadın kılığında öyle göz alıcı, öyle sahiciydi ki, onun bulunduğu sahneler bitsin istemedim izlerken. Hele o tuhaf aksanı yapış şekli, çatpat ingilizcesi gerçekten görülmeye değerdi. Sean Connery, Anthony Perkins, Vanessa Redgrave ve ismini sayamadığım daha birçok müthiş oyuncular…

Elbette ki baş kahraman, sevgili Hercule Poirot’yu canlandıran Albert Finney de gayet iyiydi. Kedi gibi yemyeşil gözleri, özenle kıvrılmış bıyığı, yumurta biçimindeki kafasıyla Hercule’e büyük ölçüde uygundu. Yalnız biraz fazla kasılmış bir hali vardı ki bana Charlie Chaplin yahut Lorel ile Hardy filmlerindeki karakterleri anımsattı.

Film, hareketli gazete kupürleri diyebileceğimiz, bize geçmişe dair bilgi veren sahnelerle açılıyor. Trende işlenecek cinayetin sebebi burada açıklanıyor ki, bu normalde kitabın orta kısımlarında geçmekte. Bu anlatımın ardından İstanbul Boğazı’nı vapurla geçen Hercule Poirot’yu görüyoruz. Ünlü dedektif, filmde adı geçmeyen Beyoğlu Pera Palas otelinde bir gece konakladıktan sonra Sirkeci Gar’ından Doğu Ekpresi’ne binecek. Burada otelin yemeklerinden şikayetle başlayan Türk’lere hakaret silsilesine bir anlam veremedim açıkçası. Daha sonra peronda dilenci ve yılışık satıcılardan oluşan bir grup yolcuları taciz ediyor. Filmin sonlarına doğru, Prenses Dragomiroff bir tanıdığının kızından bahsederken açıkça “Kaba saba bir Türk’le evlenmişti.” cümlesini de kurunca tavır kesinleşmiş oldu. Yönetmenin bu anlamda taraflı bir tutumu vardı ki, tuhaftı.

Bu aşağılamaların haricinde, istasyon sahnelerinde başka amatörlükler de vardı. Arabistan kıyafetleri giymiş birkaç adam ve kadından müteşekkil bir topluluk komik bir şekilde önce sol tarafa, birkaç kare sonra görünüp aynı şekilde sağa doğru gidiyorlardı ki, ayarlı oldukları birkaç kilometre öteden anlaşılıyordu. Sanki biri kurup bırakmıştı onları oraya, öyle iğreti görünüyorlardı  :) Perondaki tüm bu karışıklıklardan sonra Doğu Ekspresi içlerinde ünlü Hercule Poirot’nun da olduğu tüm yolcularını alıp hareket ediyor ve yolculukla birlikte asıl hikaye de başlamış oluyor böylece.

Trende ilk gece akşam yemeği yendikten sonra sevimli dedektifimizin yatma hazırlıklarını yapması görülmeye değer. Saçlarına düzenli tutucu, özel bir file geçiriyor, bıyıklarını ayrıca bir bandajla korumaya alıyor, ellerine kremini sürüp,eldivenlerini taktıktan sonra yatıyor. Ama gece boyunca çalan kompartıman zilleri, yolcuların istekleri, bağırmaları, kabusları yüzünden uzunca bir süre uyuyamıyor kendileri. Ertesi sabah uyandıklarında, Hercule’ün birkaç kompartıman ötesinde meydan okurcasına bir cinayet işlenmiş, zengin ve yaşlı bir adam olan Ratchett 12 yerinden bıçaklanarak öldürülmüştür. Bu sırada tren Yugoslavya’da seyrederken, kar yüzünden yolun tıkanmasıyla durmak zorunda kalmıştır. Yardım gelip yol açılana kadar Poirot, tren şefi arkadaşının ricasını kabul ederek soruşturmaya başlar, tüm yolcularla ve vagon personeliyle konuşur, cinayeti çözer.

Herkesi yemekli vagonda bir araya toplayıp çözümü anlattığı son bölümdeki geri dönüşlerden birinde, Ratchett’a ait bir bayılma sahnesi vardı. Bir insan ancak bu kadar dramatik bir şekilde yatağa düşer herhalde, şimdiye kadar bundan daha teatral bir jest görmedim desem yeridir, içimden bir hayli güldüm o kısma.

Nihayetinde, Polisiyenin Kraliçesi’ni okumuş olun veya olmayın bu filmden keyif almanız mümkün. Özellikle 70′lerin atmosferinden hoşlanıyorsanız Doğu Ekspresinde Cinayet’i mutlaka izleyin diyorum.

Bu yazı Biblio tarafından 29 April 2010 00:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 24 March 2010 12:20 tarihinde yazıldı. 6 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslına bakarsanız film yarım saat, hani olmadı bir saat içerisinde geçenleri anlatıyor. Olayın öncesi ve sonrası, elemanları inceleyerek anlatılıyor. Aralardaki geçişler izleyenlerinde olduğu gibi benimde çok hoşuma gitti.
2008 de izlediğimiz Hulk II (The Incredible) filminin kötü adamı Tim Roth ve bir çok filmde gördüğümüz, beğenerek izleyebildiğim aktörler arasında olan Michael Madsen’de, (Tehlikeli Atlayış /Deep Winder gibi bir çok filmden tanıyoruz) Rezervuar Köpekleri /Reservior Dogs adlı filmde oynayan ve ilgimi çeken isimlerden ikisi oldu. İlgi çekmek adına son söz olarak Quentin Tarantino ismini bilmemiz yeterli zaten.

Neticede film geçişleri yerinde, oyuncu kalitesi gözler önünde ve en önemliside senaryosuyla hakettiği beğeniyi toplamış, aksiyon, gerilim, macera ve polisiye türünde güzel bir filmdi.
Son olarak Rezervuar Köpekleri (Reservior Dogs) filmi için herkes izleyebilirmi? diye sorarsanız. Hayır herkes izlemek istemez çünkü “tarz” bir film olduğunu düşünüyorum. Filmi keyifle izleyebilen kitle tarafından övgüyle bahsedilebileceği gibi bu tarz filmlerden (mafya,pisikopat karakterler vs) hoşlanmayan kitlelerinde olduğunu düşünürsek kesin bir dille “İzleyin” diyemem.

1992 yapımı Rezervuar Köpekleri (Reservior Dogs) filminin yönetmeni bahsettiğimiz gibi Quentin Tarantino. Senaryoda yine Quentin Tarantino ve Roger Avary var. Oyuncu kadrosunda ise; Quentin Tarantino, Steve Buscemi, Michael Madsen, Tim Roth, Harvey Keitel, Chris Penn ve Edward Bunker isimleri yer almakta.

Film kaliteli bir film, karakterler her nekadar acımasız olsalarda bir mafyanın davranışları ve pisikolojisi adına fikir verebilecek kadar iyi bir film (Meraklısına:) ).
İyi seyirler.

Bu yazı Ethem tarafından 02 March 2010 02:42 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Güzel oyuncu Glenne Headly (Tess Trueheart) ile Madonna (Breathless Mahoney), Dick Tracy’nin hayatındaki iki kadındır: Tess, Tracy’nin evlenmeyi umduğu; Mahoney ise Tracy’nin çekici bulduğu kadındır. Bir sürü mafya babasının arasında hükümdarlığını sürdüren polis Tracy’nin en azılı düşmanı Al Pacino‘nun oynadığı Big Boy Caprice’tir. Tracy, Big Boy’u altüst etmeye çalışır…

Filmin genel hikayesini bir yana bırakıp kendi yorumlarıma gelirsek:

Dick Tracy, Madonna’nın çekiciliğini ön planda tuttuğu bir film. Günlük hayatında olduğu gibi bir sanatçıyı canlandırmış, tüm seksapelliğiyle ve temaya uyan sesiyle. En azından bir erkek gözüyle baktığımızda, erkeklerle dolu bir mafya-polis filminde göze batan tek dişidir kendileri. Al Pacino ise yapılan makyajdan dolayı ilk bakışta tanınmayacak bir görünüme sahiptir. Ta ki o karakteristik sesi duyulana dek ben Al Pacino’yu görüntüsüyle kolayca tanıyamadım açıkçası. Peki bu kötü bir şey mi? Hayır. Filmdeki kötü karakterlerin hepsi çizgi romana uygun şekilde yapılan başarılı makyaj yardımıyla aslında daha da iğrenç olduklarını hissettiriyorlar. Kendine özgü bir çekim tekniği olan filmdeki kıyafetler, mekanlar ve renkler hareketli bir çizgi roman okuyormuşsunuz gibi his veriyor. Hatta çizgi romandaki şehrin havası güzel yakalanmış. Bu da benim en çok hoşuma giden yönlerinden biridir. Filmin müzikleri çok başarılı. Örnek vermek gerekirse: “Sooner or Later” ve “Back in Business”… Öte yandan bunların yanında oyunculuğunu takdir ettiğim bir başka kişi ise: Kid karakterini oynayan Charlie Korsmo. O yıllarda küçük bir çocuk olan Korsmo çok güzel bir oyunculuk sergiliyor.

Filmde benim en çok sevdiğim karakter Al Pacino’nun canlandırdığı Big Boy idi. Çünkü Al Pacino’nun filme özgü yarattığı konuşma tarzı ve mimikleri hem çok komik (bazen) hem çok orjinal. Hele o sürekli orasından burasından uydurduğu özlü (!) sözler yok mu, beni öldürüyor :) Tracy ise hepimizin bildiği klasik bir polis imajına sahip, dedektif desek daha doğru olabilir ama. Tüm bunların yanında filmin sonuna geldiğimde Madonna ile sevişmeyen Tracy tamamen gözümden düşmüştür. Belki de filmin imdb‘de 5.9 puana sahip olmasının tek sebebi de budur :P Yoksa herkesin film kültürüne dahil etmesi gereken bir yapıt.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 10 February 2010 01:34 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Gelelim filmin tartışılan konusun: Güneydoğuda askerlik yapan Ensar?ın 12 yaşındaki kız kardeşi tecavüze uğrar. Bu olaydan sonra da ortalardan kaybolur. Gözler Ensar?ı arayadursun cinayet masası müdürü Abbas (Uğur Yücel) ve baş komiser akrep lakaplı Celal (Kenan İmirzalıoğlu) da bir seri katilin izini sürmektedir. Kurbanlarının aftan yararlanan tecavüz suçlularında seçen seri katilin peyda olmasıyla Ensar’ın kaybolmasının aynı zamanlara denk gelmesi tesadüf mü? Peki, bunun kahramanlıkla ne ilgisi var diyeceksiniz. Onu da filmin yönetmeninden aktarıcam. Adaletin sağlanamadığı bir yerde, hukukun dışında adalet arayan bir katilin, halk tarafından destek bulması ise filmin taraf olmadan sorguladığı konulardan biri…diyor Uğur Yücel.

Hollywoodvari filmin en etkileyici yanı son zamanlar fazlasıyla ifşa olan pedofili olaylarına dikkat çekecek. Tartışmalara yol açacak gibi duruyor. Şu an başka şeyler konuşuluyor filmle ilgili ama ben yinede umutluyum

Etkileyici ve sosyal bir konusu olan film aksiyon sahneleriyle de dikkat çekiyor. 22 Ocakta Türkiye?de vizyona giren film 28 Ocakta da Avrupa?da vizyona girecek.
İyi seyirler diliyorum

Bu yazı Asya tarafından 22 January 2010 16:44 tarihinde yazıldı. 11 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir cinayeti araştıran 2 dedektif, Tuz Koyu ile ilgili detaylara ulaşırlar. Dedektifler, aynı amaç için polis olmuşlardır. So yeong; bir adamı, büyük bir hırsla arama arzusu içindedir, ki, filmin finaline doğru bunun sebebini acı şekilde öğreniyoruz. Gerceği öğrenen izleyicinin biraz merhameti varsa, benim gibi içi ezilecektir eminim. Adli Tıptan gönüllü olarak gelen Won Jung ( Lee Dong Wook) ise, ilk aşkını bulma umudu içindedir.

Filmden kurgu olarak beklentim, Lee dong Wook( Won Jung) ‘un daha bir melankolik rol oynaması idi, ama o zevke erişemedim. Oysa, Lee Dong Wook’un gayet melankolik bir aşık olabildiğine My Girl dizisinde tanıklık etmiştim.

Fakat Dedektif So yeong rolündeki hatunun performansını gayet beğendim diyebilirim. Geçmişi ile yüzleşmek istemeyen, ve erkek şüphelilerin bileklerini sıyırıp, bilekte yara izi arayan paranoid bir dedektif kendisi filmde. Sebebini de, yukarıda da dediğim gibi finale doğru öğreneceksiniz. İşte, geçmişiyle yüzleşmekten korksa da, bunu bir hırs haline getirip dedektif olması ve akabinde bir erkek edasıyla, ve tabii deli cesareti ile gece vakti bardan çıkıp eve tek başına gidebilmesi gibi sahnelerde, dedektifin rolünü pekiştirmiş ve performansını yukarı taşımış.

Klasik tur diyebileceğim korku-gerilim filmlerinden biriydi. Fakat, her korku-gerilim filminde olduğu gibi, cinayetlerin asıl sebebini finalde izlemek ve “ah beee… haketmişler” demektende kendinizi alamayacaksınız.

Bu türü sevenlere tavsiye edeceğim bir film..

5/3….

Bu yazı KanesHiro tarafından 08 January 2010 18:09 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com