İlk buluşmamda sizlerle, benim için çok değerli bir filmi konuşalım istedim:
-3 Idiots-

Hani derler ya, okuduğunuz iyi bir kitabı aradan bir kaç sene geçtikten sonra tekrar okuyunca ilk okumanızdan çok daha farklı şeyler çıkarabilirsiniz. Her okumanızda farklı lezzetler alabilirsiniz. İşte aynen öyle gelişen bir olay, sizlerle paylaşacağım. Şahsen, bakış açımızı belirleyen ana unsurun, içinde bulunduğumuz şartların olduğuna inananlardanım. Bu argümanın izlenen iyi bir filmde de geçerli olduğunu ise artık öğrenmiş bulunmaktayım. Daha doğrusu, bunu ancak bu kadar güzel bir film kabul ettirebilirdi bana. İki sene önce sayıyı tam hatırlayamasam da en az 5-6 kişi bir odaya tıkışıp, bir arkadaşın bulduğu yeni bollywood filmi ile şu son izlediğim filmin aynı olduğuna kimse inandıramazdı beni. Son izlediğimde, yer yer gülmekten karnımın ağrıdığı, yer yer gözlerimin dolduğu bu filmi, orada o gün izlediğime ama farkına varamadığıma hala inanamıyorum. Meğer o muhteşem sahneleri birbirimize gülmekten, sataşmaktan kaçırmışız. Ya da beğeni endeksimin bu kadar değiştiğine inanmak istemiyorum. Bilmiyorum hangisi daha geçerli bir sav. Filmin ilk sahnesini o gün de en az son izlediğim gündeki kadar beğenmiştim. Bu ortak nokta beni biraz olsun rahatlatıyor. Neyse çok gevezelik yaptım. Filmin güzelliğini perdelemeye hiç gerek yok.

Hadi başlayalım bendenizin gözünden filmi anlatmaya. Anlatmak derken, filmi izlemekten alıkoyacak kadar detaya girmeyeceğim. Ki zaten öyle bir şey yapmaya kalksam, buna sayfalar yetmez. Zira film yüzaltmış dakika…

Öncelikle film 3+1 karakter üzerine kurulu; Ranço, Farhan, Raju ve benim favorim Çatur namıdiğer Silencer=Susturucu. Ne demek istediğimi, filmi izleyince daha iyi anlayacaksınız. Beni en çok güldüren karakter olmuştur kendisi.

Film için ilk söylenecek şey; Ranço’nun hayata bakışını açıklayan “Aal izz well” cümlesidir. Yani “Her şey yolunda” Zaten öyle birine bu cümle çok yakışmış. Aptal ve korkak diye sıfatlandırdığı kalbini bu şekilde kandırdığını düşünüyor. Bu inancı iki yakın arkadaşına, hatta çevresindeki herkese o kadar iyi aşılıyor ki; filmin ilerleyen sahnelerinde, bu üç kelimenin neler yapabildiğine inanamayacaksınız. İzleyin de görün tarzı bir cümle oldu, farkındayım. Ama öyle, ne kadar anlatırsam anlatayım; filmi izlemeden anlayamazsınız, ne kadar güzel bir film olduğunu.

Başlarda uzayan sahneleri ve klipleri ile sıkıcı gelen bollywood filmlerinden çok farklı bir film. Çoğunda Hint filmi deyince bir önyargı mevcut. Aynı zamanda anlatacağım ilk bollywood filmi olacağından, bollywood nedir bir tanıyalım istiyorum. İlk izliyorsanız eğer, daha ne kadar sürecek bu film? Nereye kadar uzuyor bu böyle? Türünden yakınmaları çok edeceksiniz. Şu ana kadar iki saatten kısa bir Hint filmi izlemedim. Her gerçekleşen olaydan sonra bir de klibini izleyeceksiniz. Bir filmde en az 5-6 klip vardır. Yaptıkları danslarla pek bir eğlenip, yer yer dalga geçip, kendinizi boş bir anınızda “nasıldı ya, şöyle şuradan kolunu uzatıyordu, ayağını da kaldırıp böyle bir şeyler yapıyordu…” derken bulacaksınız. Filmdeki onlarca insanı görüp, “jenerik herhalde yirmi dakika sürüyor” diye film bitene kadar düşündükten sonra, jenerikte üç beş ismi görüp de “yazık ya diğerlerine, adları bile geçmedi” diyeceksiniz. Bu arada bir de her üç Hintliden biri, bir filmde oynamıştır genellemesi var ki izledikçe hak verebilirsiniz. Hindistan’ın muhteşem güzellikteki yerleri, adetleri, giyimleri, yedikleri, içtikleri… Her filmde muhakkak bir düğün vardır. Danslarında -yeni çekilenleri her ne kadar modernle harmanlansa da- topluluklar halinde, mimikleriyle, vücut dilleriyle yaşayarak oynarlar. Başrollerin şarkılarda kullandıkları kendi sesleridir. Beni başlarda hayrete düşüren şeylerden bir tanesi buydu zaten. Yeşilçam’dan alışık olduğumdan mıdır nedir, başkasının dublajı zannettim. Ama öyle değilmiş, tüm oyuncuların sesleri gayet güzel. Aşklar genellikle ilk görüşte olur, ölesiye yaşanır, pek de masumdur hani. Her birinde adamlar kültürlerini çok güzel tanıtıyor, devam ettiriyorlar. Bir de hollywooddan bile daha çok film çıkartıyorlarmış!

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim; İlk ve en sevdiğim Bollywood filmim Awaara’dır. Muhteşem bir filmdir; aklımda bulunsun onu da yorumlamak isterim. Bizden yani Yeşilçam’dan çok şey var. Eski Türk filmlerinde başrolün başına gelebilecek her şey geliyor, o filmde.

Dönelim bizim filme. Filmimiz iki arkadaşın yıllar önce kaybettikleri bir arkadaşlarından haber almasıyla başlıyor. Kaybolanımızsa öyle sıradan biri değil. Hatta sıradanlığın onunla uzaktan yakından alakası olamaz. Onlar arama yoluna koyulduklarında, biz de hatırladıklarıyla geçmişe bir yolculuk yapıyoruz ve kendimizi Hindistan’ın en iyi mühendislik okulunda buluyoruz. Eğitim sistemindeki bozukluklar; ailelerin, hocaların öğrenciler üzerine olumsuz etkileri gibi konular eleştirilirken, hem bu 3 aptalın başından geçenlerle eğleniyoruz hem de bu sefer kazananın haklı taraf olduğunu gördükçe 32 diş hallerinde ekrana kilitleniyoruz. Ve Hindistan’dan kartpostal tadında manzaralar. Kahramanlarımız Ranço’yu bulmak için bir uçak durdurup, kilometrelerce yol yapıp, düğünden bir gelin kaçırıyorlar. Biz de bu arada kendi okullarımızı, dostluklarımızı, seçimlerimizi sorguluyoruz; içimizden arka fondan gelen müziğin ritmine uyarak.

Bu arada müzikleri benim çok hoşuma gitti. Aklımda kalan iki şarkısından biri “Aal izz well”, diğeri de “Zoobi Doobi”dir. Melodisi halen dilimdedir.

Başlardaki fizik dersine siz de benim gibi hayran kalacaksınız. Herkesin bildiği gibi tuzlu su iyi bir iletkendir. Bu filmde ise bunu günlük hayatta nasıl kullanırız, onu görüyoruz. Bir başka önemli fizik konusu ise; Uzayda dolmakalemlerin sıfır yerçekiminde bile çalışabilmesi için neden o kadar para harcandığı sorusuydu. Kurşunkalem varken değil mi? Neyse izlerseniz onu da öğreneceksiniz. Son bahsedeceğim teknik konu ise makine tarifi. Daha doğrusu ondan sonra gelecek kitap tarifi.

Öyle sahneler var ki filmde, iki saniye önce şarkıyla coşmuş, gülücükler saçıyorken; biranda her şey altüst olabiliyor. Joy diye bir çocuğun bitirme ödevi için sürpriz yaptıkları sahne, ömrüm boyunca unutamayacaklarım arasındadır.

Bir de şu hava durumu yok mu? İzleyenler farketmiştir, durumlar iyiyken güneşli, ne zaman kötü bir şey olsa yağmurlu.

Gözlüklü esas kızımızı, gözlükleri çıkarıp dans ederken gördüğümüzde niye esas kız olmuş anlıyoruz. Ya zaten bu Hint filmlerinin sevdiğim bir diğer yanı da esas kızlar çok güzel.

“Eee başka” demediğinizin farkındayım. Daha fazla sıkma niyetinde de değilim zaten. Bundan sonra gelenler daha dramatik. Filmin en sevdiğim bölümleri daha sonra geliyor zaten.

Sınava geç girip daha sonra hocaya oynadıkları oyun.
Fotoğraf çekiminde müdürle girilen iddaa.
Gerçeği öğrendiğimiz öykümüz.
Esas kızımıza teklif.
Raju’dan beklenmeyen hareket.
Muhteşem geri dönüş.
Mükemmel bir doğum öyküsü.
Uzayda kurşunkalem?
Ve daha neler neler…

Bu ikinci bölümü olabildiğince anlatmadım. İzlemeden kimsenin anlamayacağı tarzda bir yazı oldu farkındayım. Çünkü izlemek isteyenlere haksızlık olsun istemedim. Ama emin olun anlatmadığım kısımlar anlattıklarımdan kat be kat iyi. Şimdiden izlemek isteyenlere, iyi seyirler diliyorum. İzlediğinizde pişman olmayacağınız değil, yediden yetmişe herkesin zevk alacağı bir film. Tabi ki uygun şartlarda. :)

Aamir Khan içinse birkaç cümle etmeden olmaz. Bollywood’un prensi lakabını fazlasıyla hak ediyor. Filmlerinde hep bir eleştiri var, ama öyle kuru kuru olanından değil. Bir çözüm getirmeği bir filmini görmedim. Ve hayranı olduğum bir film varsa o da; “Taare Zameen Par”. İzlenilmesi gereken filmler arasında birinci sırada olması önerilir.

Ve ilk yazıma, yorumlarınızı da beklediğimi ekleyerek; filmden beğendiğim bir kaç cümle ile son veriyorum.

“Bu kilobyte, bu megabyte ama bu aile ısırmaz.”
“Kalbimize bir bak, koca bi korkak. Kalbini aptal yerine koy. Eğer büyük bir sorunun olursa kalbine de ki: Sorun yok tatlım her şey yolunda. Her şey güzel olacak…”
“O gün insan doğası hakkında bir şey öğrenmiştik. Arkadaşın başarısız olursa üzülürsün fakat birinci olursa daha da çok üzülürsün.”
“Size nasıl öğretilir onu öğretiyorum, ve bir gün eminim öğreneceksiniz! Çünkü ben sizin aksinize, zayıf öğrencilerimin elini asla bırakmam.”

Bu yazı MuTe tarafından 03 February 2012 00:00 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ama içinizde bir yerlerde sıcak bir sarılışa, saçınızın okşanmasına, güzel bir kahvaltıya ihtiyaç duyduğunuzu kimse bilmez. Anlaşılmak istersiniz. İlgi beklersiniz, sevgiye özlem duyarsınız.

Yanınızdan gidenler hep sizin mükemmel olduğunuzdan, kendi ayaklarınız üzerinde durabildiğinizden dem vurup, ona ihtiyacınız olmadığı görüşünü savunuyor olabilir. Ne zorluklara katlandığınızı, ne sıkıntılar çektiğinizi dile getiremediğinizi görmeye bilir. Ama bu sizi anlayacak birinin dünyada hiç var olmadığı anlamına gelmez.

Sizi siz olduğunuz için sevecek, size destek olabilecek biri elbet karşınıza bir gün çıkacaktır. Kim bilir belki de evinizin kapısındaki boş kutunun içinden hem de. Neden olmasın. Yağmurlu bir gecenin ardından sabahın ilk ışıklarıyla koynunuzdaki sevimli köpecik sizi sarıp sarmalayabilir. O beklediğiniz sıcacık ilgi hiç ummadığınız birinden gelebilir.

Hayatın karşımıza neleri çıkarabileceğini asla bilemiyoruz.

Eğlenceli vakit geçirip de bol bol kahkaha atmak istiyorsanız bu filmi izleyin derim. Filmin en can alıcı sözüyse “BEN ONU ANLADIM” olarak kayıtlara geçebilir şu dakikadan sonra :)

İyi seyirler.

Bu yazı leithycat tarafından 26 January 2012 00:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Marie 15 yaşlarında genç bir kızdır. Senkronize yüzme takımına katılmak istemesinin nedenlerinden biri de takım kaptanına olan hayranlığıdır. Ona yakın olmaya çalışırken aslında onun hayalini kurduğu gibi biri olmadığının farkına varır. Menfaat doğrultusunda kullanıldığını hissettiğinde uzaklaşmaya çalışır fakat bu sefer Floriane gitmesini istemez. Neden? Kim bilir çünkü Floriane ne hissettiğini kimsenin bilmesini istemeyen biridir.

Floriane erkeklerle birlikte olması gerektiğini düşündüğü için ona yanaşan herkese kapıyı tamamen açmasa da aralık bırakır. Arkadaşları onun bir sürtük olduğunu düşünür ve ondan nefret ederler. Bunun böyle olmadığını öğrenen Marie daha da yakınlaşmaya ve sahiplenmeye başlar. Bir ümittir içindeki, birlikteliğe yönelik. Adım atamasa da, ona sarılamasa da varlığının yakınlarında olmasını ister. Bu yüzden Floriane’in ilki olmayı kabul eder.

Aynı zamanda Marie’nin en yakın arkadaşı olan Anne hoşlandığı çocuğun peşini bırakmaz. Ona kendini beğendirmek için birçok şeyle uğraşırken, kendini ona sorgusuz sualsiz vermeyi hayal eder. Yalnız François ona yüz vermez ve birçok erkek gibi o da Floriane’in gölgesinde yaşamaya devam eder. Ta ki istediğini alamayana dek. O gece François hayvanlığının red görmesinden ötürü Anne’in zaafından yararlanır ve Anne’in hayalindeki kendi yerini alt üst eder.

Oyunculuklar bazı anlarda göz doldursa da, bazen sözler mesajları doğru vermelerine rağmen telaffuzda yapay kalabiliyorlar. Céline Sciamma’ın ilk filmi olduğunu düşünürsek yine de başarılı denebilir. Yapılan yorumlarda genç kızların çıplaklığından yararlanıldığı söylense de, hayatın içinde olanların yansıtıldığını düşünüyorum. Genç kızların erkekler tarafından reddedilmesi onları kızlara iten bir etken gibi gözükebilir ama filmde ailelerin hiç gözükmediğini de fark edeceksinizdir. Bu basit mesajı bile göremeyenler olacaktır, siz onlar gibi olmayın ve gizlenenleri bulmaya çalışın. Mesela dostluğun ikili ilişkilerdeki sevgili olma sıfatından önce geldiğini görebilirsiniz.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 05 January 2012 12:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 30 December 2011 15:36 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

2.Dünya Savaş’ında Sicilya’da kocasını askere gönderdikten sonra haber alamayan Malena (Monica Belluci), dul kalmıştır. Güzelliğiyle, şehirdeki erkeklerin, dikkatini çeker ve genç, yaşlı, çocuk demeden tüm erkeklerin hayal ettiği bir hanımefendi olur. Bunu fark eden Malena, güzelliğinden faydalanarak isteklerini yaptırır. Ergenliğe yeni giren ve yeni duygular öğrenmeye başlayan Renato(Guiseppe Sulfaro), arkadaşlarının etkisiyle başladığı aşk serüvenini, herkesten gizli yaşar. Asıl konunun, kadın olduğu bir film.
Guisseppe Tornatore, İtalyan sinemasının usta yönetmenlerinden biri ve bu yapıtında da, ustalığını izleyiciye gösteriyor. Herşeyden önce sinema, bir anlatım sanatıysa, bunu başarıyla ve hakkıyla yerine getiren bir sanatçı. Cennet Sineması’ndan sonra, çektiği filmler çok ses getirmese de elde ettiği başarı onu uzun yıllar ayakta tutmaya yetecek.

Film müziklerinde kendi ülkesinden Ennio Mariccone ile çalışıyor. Başarılı bulduğum müzikleri ise filmde çok tatlı bir etki bırakıyor. Bazı sahnelerde, olayların kötü olmasına karşın, müziğin olay karşısında yaşananları haklı olduğunu veren bir etkisi var ki, o sahnenin heyecan verdiğini söyleyebilirim.

Monica Belluci, Guiseppe Sulfaro ikilisinin eksen karakter olduğu filmde oyunculukları göz doduruyor. Bir kadının hayatı, bir çocuğun ergenliğe girişi, bir ailenin yaşam sıkıntılarının yanında bir de 2. Dünya Savaşının yaşattıklarını anlatan filmde, doğru oyuncuların doğru karaktererle bütünleşmesi ve yan karakterlerinde performanslarının çok iyi olması, filmden keyif almamızı sağlıyor.
Sinema severer olarak, aşk, psikoloji, savaş gibi derin konuarı harmanlayarak önümüze koyan Tornatore, bu güzel yapıtıyla, izleyiciye daha da yakınlaşıyor. Yetenekli olduğunu düşündüğüm ve böyle sosyal konuları birleştirerek, ortaya koyduğu eserler ne kadar sıradan gelse de, aslında işlenişi bakımından kendini özgü bir tadı olduğunu düşünüyorum. Final sahnesinde dahi, izleyiciyi ayakta tutan Tornatore, çok farklı bir son yapmasa da, seyirciye tebessüm ettiriyor.

Bu yazı Genç Yönetmen tarafından 22 December 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Erkek ve kız arasında “kankalık” olur mu? Olmaz mı? konusundaki tartışmalara son noktayı koyacak türden bir film izlemek isteyenlere tavsiyemdir.

Rahul (Shahruk Khan) ve Anjali (Kajol) kolej yıllarından beri çok iyi iki dosttur.
Rahul, okulun popüler çapkınlarından biriyken, Anjali tam bir erkek fatmadır. Öyle ki, okuldaki kızlar gibi (mii etek, dekolte bluzlar, bol makyaj) olmak yerine, kot pantolon ve sweat-shirt’u ile Rahul’u her seferinde yenen iyi de bir basketçidir. Üstüne üstlük, herkes onların, birbirlerinin en iyi arkadaşı olduğunu bilmektedir.

Tüm kızlar Rahul’e hayranken, Rahul, herhangi birinde karar vermiş değildir. Taa ki okul müdürünün kızı Tina, Londra’dan gelene dek. Tina’yi gördüğü an, çarpım tablosundan beter olan Rahul, çapkınlığının hızına dur diyecek ve aşk’ın gerçek yüzüyle Tina sayesinde karşılaşacaktır.

Peki, film sayesinde son noktayı koyacak dediğimiz iki karşı cinsin kanka olup olamayacağı konusunu kendi içimizde asıl cevaplandıracağız? Shahrukh’un repliğinden: Love is friendship! ve tabii ki, filmin devamından.

Hint sinemasının gözbebeği Shahrukh ve Kajol’un desteklediği film kesinlikle izlemeye değer. O rengarenk kostümler, kafam kadar büyüklükteki hatun takıları, dansın hiç bitmeyen enerjisi kesinlikle filme de yansımış.

Shahrukh’un performansı, Kajol’un enfes mimikleri, filmde Shahrukh’un kızını oynayan o minik zilloşun müthiş yeteneği. Filmle ilgili güzellikler saymakla bitmez. İzlenmeden tadı çıkmaz.

Elbette ki, delirdiğim , sinir küpü olduğum sahneler var. Olmaz mı? Nedenini öğrenmek için izlemeniz gerek.

Film müzikleri, sizi yerinizde oturtmayacak türden. Gayet başarılı.

Filmin yönetmeni, ilk filmi olan Kuch kuch hota hai’i çektiğinde henüz 23 yaşındaymış. Filmin başarısından sonra, başarısına başarı katacak nice filmler de çekmiş. Bence, başarıyı hakedecek bir yapım olmuş.

Bu yazı KanesHiro tarafından 12 December 2011 00:01 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 18 November 2011 01:29 tarihinde yazıldı. 19 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bazen arkadaş kalmak veya kalabilmek en doğru karar gibi gözükür. Objektivist bir yaklaşım bazında iki olgun bireyin mantık uzlaşması olarak kabul gören bu anlaşmasında analitik bir düşünce mekanizması çalıştırılsa da hesaba katılmayan bir şey vardır: Aşk. Çünkü, onun ne ağırlığı ne de sabit bir değeri vardır. Hiçbir denkleme uymaz, herhangi bir sonuca kesin olarak vardıramaz. Bir varsayımdan geriye sadece sonsuzluk kalır elde. Sonsuzluk bilinmezliği temsil etmez burada, aslında bilinen değerin nerede olduğunu gizler.

Dex’in doğuştan gelen şansın ivmesiyle edindiği, hızlı bir çıkışın ardından tükenmeyecek gibi gözüken varlığının zıttındaki sıradan hayatını iteleyen bir kadındır Emma. Kendi halinde bir yazar adayıdır. Yeteneğini henüz keşfedemeyip beklediği kıvılcımın gelmeyeceğine inanmaya başladığında hayatının seyrini monotonlaştırmaya başlar. İstediği adamın hayatındaki sıfatını değiştirmeye gücü olmadığını düşünerek aynı sıfatı farklı insanların önüne koymaya çalışır. Başarılı olamadığı aşikar.

Emma’nın ona olan ilgisinin farkında olup yine de bildiğini okuyarak kadınlara ve lükse olan düşkünlüğünün peşinden koşan bir adamdır Dex. Ailesinin istediği gibi biri olamazken aslında kendisinin de istediği biri olmadığının farkına varır. Geri adım atmaya çalıştığında tutunacak hiçbir dalının kalmadığını fark eder, O hariç.

Dex ve Emma sonsuzluğa bir adım kala birbirlerine olan aşklarını itiraf ettikleri gibi kabul de ederler. Uzun zamandır farklı yollarda yaşanan hayatın geleceğine birlikte açılan kucakta, yeni bir bebeğin hayalini kurarken geleceğe sarılmanın imkansızlığıyla karşılaşırlar. Hayatsa her yıldönümünde olduğu gibi farklı bir seçenek sunmaya devam eder.

David Nicholls‘un başarılı aşk kitabından uyarlanan filmin yönetmen koltuğunda Lone Scherfig oturuyor. Anne Hathaway ve Jim Sturgess‘in başrollerinde oynadıkları film, çoğunlukla İngiltere’de geçiyor. Klasik bir akış anlayışını değiştiren ve isteyip de nedensizce kavuşamayan insanların dramatik aşk hayatlarına dair örnekler sunan hüzünlü, güzel ve eğlenceli bir film. Bile bile lades denebilir. İzlemeye değer lakin filmdeki teknik eksikliklere ve kurgu yanlışlıklarına değinmeye değecek bir yapıt olduğuna da inanmıyorum.

Sevgiler.

“I love you, Dex, so much. I just don’t like you anymore. I’m sorry.”

Bu yazı rahmetli tarafından 16 November 2011 16:43 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Pis pis sırıtıp, içimizdeki kendini beğenmiş, az biraz mürekkep yalamış, her iş çıkışı sinema salonlarında, laptop camlarında almış, en sonunda da Bir Avuç Deniz’e rastlamış, azıcık entelektüel bolca ukala şeytana göz kırpalım. Bir Avuç Deniz, tam da bu cümleyi kurdurmadi mi bize? Böylesi bir senaryo, böylesi çizilmiş bir esas kız, esas oğlan ve ah o muhteşem tipik Türk annesi varken elde, böylesi mekanlar, böylesi olanaklar denk düşmüşken ortaya çıkan bu yapıt hiç birimizi üzmedi mi?

Ayda Aksel`i ikna edebilecek bir senaryonun filmin bitmesine üç dakika kala aklımızdan silinip gitmesi kimseyi yaralamadı mı?
Retorik sorulara ara verip esas meselemize dönersek.. Bir Avuç Deniz inanılmaz bir çıkış noktası yakalamış.

Son zamanlarda bazı köşe yazılarında da rastladığımız, ergenlikten itibarense köşe başında karşımıza çıkan her Türk erkeğinde rastladığımız o “sakatlığı” öyle şahane bir yerinden tutmuş ki. Anne ve oğul ilişkisi, oğlun yaratılmış acizliği, annenin kazanılmış bilgeliği öylesine mükemmel ki. Ve bir yandan da, esas kızın aslen iyi düşünülmüş, iyi yazılmış ama seyirciye geçmemiş cümleleri var. Esas kızın esaslı bir derdi var, maalesef bu derdi ancak cümleleri dinleyerek çözebiliyorsunuz. Ya da şöyle diyelim, yabancıların düğününe gitmekle, gece yarısı çıplak yüzmekle, slow motion kavga etmekle karikatürizeleştirilmiş: yani farketmemeniz, gülüp geçmeniz için çok uğraşılmış çok esaslı bir karakter var ortada..

Deniz’in derdi bir varoluş sorunsalı. Karnı tok Yunan bilgelerini andıran, ama günümüzde Nietzsche nihilizmi olmadan ortaya serilemeyecek bir sorun, bir yaratılış sorgulaması. Ama tadına varamıyoruz bir türlü, güzel ve etkileyici kadının cümleleri hep gülümsetiyor bizi maalesef.

Iki mükemmel konu, iki harika sıçrama noktası ve bir avuçtan fazlasını istemeyen bir film. Kesinlikle, yeniden çekilmesini istiyorum bu filmin. Yönetmenin ilham aldığı Haneke`den, Remake`ler konusunda da cesaret almasını istiyorum, diliyorum. Çünkü benim için çok özel, çok kıymetli bir film olabilirdi bu film. Yine de umudum var. Hala…

Bu yazı deniz_mat tarafından 14 November 2011 01:11 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Uzun bir yolculuk olan hayatın belirli dönemlerinde seçim yapmak zorunda kalıyoruz: Dönüm noktaları. Yaptığımız seçimlerin sonuçlarını bilmeden olacaklara öncesinden katlanıyoruz çünkü sadece böyle mutlu olabiliriz. Ya her şeyin sonunu bilseydik? Mutlu olur muyduk veya istediğimiz “her şeye” sahip olabilir miydik? Düşünürken izleyin veya izlerken düşünün. Bir soluk yetmeyecektir, buna eminim.

Nemo, filmin ana karakteri, ihtimalleri şansa bırak(a)mayan kişi. Lanet mi yoksa lütuf mu, tartışabiliriz ama Tanrı onun geleceğini unutmasına izin vermedi. Tüm ihtimalleri görebilir olsa da her şeyi aynı anda yaşayamazdı. Bir seçim yapmak zorunda kalmalıydı her seferinde. Aynı anda her yerde olmak aslında hiçbir yerde olmamaktır ya da hiç var olmamaktır.

Jared Leto oyunculuğuyla Nemo’ya beden olurken size estetiği ve yeteneği sunabilen biri. Yine de bazı karakterlerin üzerine oturmadığını söyleyebilirim. Yönetmenin onu seçmesindeki bir başka büyük etkeninse gözleri olduğunu düşünüyorum. Tüm düşüncesini gözleriyle yansıtabildiğine şahit olacağınız sahneler olacak.

Yönetmenin sahneler arasındaki geçişi bazen sizi rahatsız edecek ama çoğu zaman hayran bırakacak. Şimdiye dek belgesel ve kısa film çeken Dormael yaklaşık 140 dakikalık bu filmde aklınıza gelebilecek bütün sinema tekniklerini kullanmaya çalışmış. Konunun zamana yönelik olduğunu hesaba katarsak soyut bir algıyı yansıtmanın (hissettirmenin) kolay olmayacağını sizler de tahmin edersiniz. Bu yüzden hissettikleriniz sizi filme kesinlikle bağlayacaktır, buna da eminim.

Üç farklı kadının ortak noktası olan Nemo her seçiminde farklı bir kadınla birleşiyor. Anna (Diane Kruge) her birinin ortak noktasıyken Elise (Sarah Polley) onlardan karşılıksız sevgiye hedef olanı. Farklı hayatlardaki farklı ihtimallerin ürünü ilişkiler, dönüm noktaları farklılaştıkça Nemo’yu zamana bölüyor. Tek bir bedenin tüm zamana yayılması 2092′de yaşayan yaşlı bir Nemo’da toplanıyor. Aşkın en yoğun halini en içten ses tonuyla tasvir etmeye çalışıyor. Hikayenin farkında olan ve bize anlatan kişi de zaten o ve onun dokuz yaşındaki hali, ya da tam tersi. Neyin ters veya düz olduğunu anlamanız zaman alacak.

Filmdeki repliklerin bir çoğu kişiyi düşünmeye iten ve kısmi entellektüel imaj yaratan cümlelerden oluşuyor. Sizi de düşünmeye itecek olan filmde pişmanlık duyduğunuz veya keşke dediğiniz anları anacağınızı biliyorum. Bunda kullanılan müziklerin büyük bir paya sahip olacağını düşünüyorum. Çoğunu daha önceden biliyor olacaksınız ama kullanıldığı sahneye özgü seçildiklerinin farkına vardığınızda hoşunuza gidecek.

Daha fazla anlatmak istemiyorum, senaryoya değinmek ve tadını kaçırmak da istemiyorum. Lakin bu kısa tanıtım yazısının filmin felsefesine yönelik özeti yaptığını düşünüyorum. Kesinlikle sinemanın en güzel örneklerinden biri olduğunu düşündüğüm bu film 2010 yılında İstanbul Film Festival’inde gösterilmiş ve büyük bir beğeni kazanmıştı. Birçok festivalde aldığı ödüller en iyi film, sinematografi ve makyaja yönelikti. Yalnız bazı kesimlerce filmin çok yoğun bir senaryosu olmasına rağmen aslında hiçbir şey anlatmadığı da savunulmakta. Siz yine de zamanınızı ayırın, değecektir.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 09 November 2011 21:47 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Evlenmek üzere olan Gil ve Inez (Rachel McAdams) birbirlerini seviyor gibi gözükseler de Inez ve ailesinin beklentisi bunun zıttını gözler önüne seriyor. Filmin fragmanında bu uyumsuzluğu görebiliyorsunuz lakin bahsi geçen gece yarısından sonraki maceraya dair hiçbir fikir edinemiyorsunuz. Bu merak duygusu film başladığında hemen gecenin başlamasını istemenize sebep oluyor.

Şehirde dolaşan Gil alkolün de hafif etkisiyle Paris’te kaybolup bir ara sokakta kendini bulur. Ardından gece yarısına dair bir çan sesi. Sonra bir araba yaklaşıyor ve içindekiler davetkar tavırlarla onu arabaya çağırıyorlar. Eğlenmeye ve içmeye devam edilirken, Gil nereye gittiğinden bihaberdir.

Her gece yarısı başka bir hayata adım atan Gil inanılmaz insanlarla tanışıyor ve onlarla hayatına dair köklü değişikliklere imza atıyor. Gittiği yerde bir başka kadına aşık olması aslında her şeyin sanırım başlangıcıydı. Adriana (Marion Cotillard) o kadar güzeldir ki, Gil onun için kendi tarihini değiştirmeyi göze alabilirdi.

Peki ne oldu? Bunu anlatamam size, çünkü merak duygusu sizi filme çekecektir muhakkak. Film bittiğinde ise hala bilmedikleriniz olacak, şu an olduğu gibi. Woody Allen‘ın da sanırım istediği buydu. Senaryonun fantastik mantığı size eğlenceli gelecektir ama aynı zamanda filmin sakinliği de içinde barındırdığını unutmayın. Nostaljiyi seven insanların bu büyülü dünyayı kaçırmamasını tavsiye ediyorum: Aşk, fantezi, komedi, romantizm… Bu arada 30 Eylül itibariyle Türkiye’de vizyona giren film Mayıs ayında Cannes Film Festivali’ne katılmıştı ve dünya çapında beyaz perdeye aylar önce merhaba demişti.

Sevgiler.

Bu yazı rahmetli tarafından 09 November 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu aralar Avrupa sinemasında inanılmaz filmlere denk gelme geleneğimi sürdürüyorum.

Evli ve iki çocuk babası olan adli tıp fotoğrafçısı Jonas mutlu olsa da hayatında bazı şeylerin eksikliğini hissetmektedir. Bir gün sürekli sorun çıkartan arabaları yol kenarında bozulunca Julia adlı genç bir genç kadın, onlara çarpmamak isterken kaza yapar. Suçluluk duygusuyla, ağır yaralı kaldırıldığı hastaneye genç kadının ziyaretine gider ve orada Julia’nın ailesi onu kızlarının Güneydoğu Asya’da tanıştığı erkek arkadaşı zanneder. Güzel genç kadın yarı kör ve hafızası hasar görmüş halde kendine geldiğinde, Jonas rolünü oynamaya devam eder. Bir yandan Julia’yla bir yandan da kendi ailesiyle ikili bir hayat yaşamaya başlar. Ta ki bir gün çok ileri gittiğini ve işlerin kontrolünden çıktığını fark edene değin. Kendini geri çekmeye çalışsa da, Julia’ya âşık olunca bunu başaramaz.

Film gerçekten son zamanlarda gördüğüm en etkileyici başlangıçlardan birini sunuyor. Yukarıda yazı başladığım alıntıyla başlıyor bütün hikâyemiz. Filmin biraz karışık olabileceğini düşünmüşler ki, ilk başta 3 tane farklı karakteri bize numara vererek tanıtıyorlar. Buraya kadar her şey süper ilerliyor. Başlangıçtan itibaren kurgu olarak nitelendirdiğimiz olay sıraları süper denilebilecek şekilde ayarlanmış. Kurgusu nedeniyle filmde bolca geçiş sahneleri var ve bu sahnelerin yapımı her zaman zor olduğuna inanan bir sinema seyircisiyim. Bir sahneyi izlerken öbürüne gidip sonra tekrar izlediğin sahneye geldiğin zaman nerede kaldığını unutturmamak zordur. Çok güzel yapmışlar bu ufak ayarlamayı da.

Film izledikçe sizi içine çekiyor ve konuya dâhil oluyorsunuz. Burada film adına söylenmesi gereken en büyük eksik ”rastlantılar”. Evet, film zaten bir rastlantı üzerine başlıyor ve film ilerledikçe sürekli rastlantılar çıkıyor karşınıza. Bir yerden sonra da, artık bu kadar da olmaz denilecek seviyeye kadar ilerliyor bu rastlantılar. Ama bunu çok güzel bir şekilde yok etmiş; daha doğrusu göz ardı edilir seviyeye koymayı başarmışlar. Gerek filmin temposundan kaynaklanan akış, gerek artık rastlantıların arka arkaya gelmesinden dolayı, siz bunu unutuyorsunuz ve izlemeye devam ediyorsunuz. Bir yerden sonra artık gayet doğal bir şeymiş gibi yansıtmayı başarmışlar. Güzel kurtarmışlar açıkçası.

Filmdeki sahnelerin etkileyiciliği üstüne biraz konuşmak gerekiyor sanırsam. Hastane sahnelerinin etkileyiciliği hemen göze çarpıyor. Sahnelerin bazılarında; çaresizlik anının yansıtılmaya çalışılırken gözler hafiften dolabilir. Jonas’ın kendi ailesiyle verdiği “seçim” savaşı da izlenmeye değer olmuş. En bitirici olanı da sanırsam birazdan daha geniş bir perspektiften inceleyeceğimiz sonu olmuş.

Filmi bu güzel kurguya yakışır bir sonla filmi bitirmişler. Artık işlerin içinden iyice çıkamaz olan Jonas tam son demlerini yaşarken, hikâyeyi bağlamışlar. Tam bu nokta da benim için ayrı bir önem taşıyor. Olayı kesme, bitirme anını ayarlamak bir sanattır ve bu filmde tam olarak bunu yapmışlar. 1 saat 43 dakikalık bir sürenin sonunda; tam bitmesi gereken yerde bittiğine kendinizi ikna ediyorsunuz. Sonundaki dramatik sahnelerden biri de gerçekten izlenmeye değer nitelikte.

Sonu kestirilemeyen ve ünlü oyunculardan yoksun bir film arıyorsanız doğru adrese geldiniz demektir. Notum 10/8 olacaktır. Mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 05 November 2011 00:12 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Anne Fletcher’ın yönettiği ilk filmin gişe başarısından sonra gelen devam filminin yönetmen koltuğuna oturan Jon M. Chu üçüncü filmde de koltuğundan kalkmıyor! Ama A Guide to Recognizing Your Saints ile ünlü olan ve Step Up ile bu ününü iyice pekiştiren Channing Tatum üçüncü filmde yer almıyor. Sanırım kendisi artık sadece dans etmekten sıkılmış olduğundan olsa gerek, oyunculuğunu(!) daha ön plana çıkardığı rollerde karşımıza çıkmayı tercih ediyor. Hoş onu da beceremiyor ya neyse!

Step Up 3D konusu itibariyle seleflerinden pek farklı değil. Birbirlerinden ölesiye nefret eden iki önemli dans grubu ve ucunda çok para olan bir dans yarışması var hepsi bu. Bir önceki filmden yadigâr Moose karakteri de bu filmde başrolü kapmış! Moose artık büyümüş ve en yakın dostu Camille (ilk filmden hatırlarsınız) ile üniversiteyi kazanmış olarak karşımıza çıkıyor bu filmde. Ailesine bir daha dans etmeyeceğine söz vermiş olan genç adam ilk fırsatta bu tutkusunu dışarı vurunca, kendilerine ‘Korsanlar’ diyen dans grubu tarafından keşfediliyor ve ‘Korsanlar’ın en büyük rakipleri ‘Samuray’ların dikkatini çekiyor. Bu iki düşman grup World Jam isimli bol paralı dans yarışması için kıyasıya rekabet içindeyken, ‘Korsanlar’ın lideri Luke gizemli Natalie’ye âşık olunca işler birden değişiyor…

Step Up 3D, kendinden birkaç ay önce vizyona giren İngiliz versiyonu StreetDance 3D ile büyük benzerlikler gösteriyor. Ancak StreetDance 3D hem nispeten iyi yazılmış senaryosu hem parlak fikirleri (bale ve sokak dansını birleştirmek) hem de dans gösterileri ile göz dolduruyordu. Step Up 3D ise onun yanında biraz sönük kalıyor maalesef. Ayrıca topu topu 3 tane dans gösterisi izlemekte biraz hayal kırıklığına uğramamıza sebep olmuyor değil. Senaryoyu sanki siz yazmışsınız gibi her şeyi önceden tahmin edebildiğinizi ise belirtmeme gerek yok herhalde!

Filmde ön plana çıkan hiçbir karakteri dans ederken doğru düzgün göremememiz gerçekten filmin en büyük sorunu. Sanırım Jon M. Chu ikinci filmden sonra kendine çok güvenmiş olacak ki bu filmde dersini hiç çalışmamış. Filmin en etkileyici olması gereken dans sahneleri bile fazlasıyla yavan kalıyor ve bu eksik 3 boyut ile giderilmeye çalışılıyor. Tabi bu ne kadar etkili oluyor orası tartışılır! Unutmadan yönetmen Jon M. Chu’nun Justin Bieber: Never Say Never’dan sonra G.I. Joe 2: Retaliation’un yönetmenliğini üstlendiğini hatırlatalım.

Luke rolündeki Rick Malambri’den yeni bir Channing Tatum çıkarılmaya çalışılsa da bu pek mümkün olmuyor! Hatta Rick Malambri mimiksiz suratı ve odunsu oyunculuğu ile Channing Tatum’u bile mumla aratıyor! Moose’a hayat veren Adam G. Sevani ise henüz ikinci sinema filminde oynamış olmasına rağmen keyifli oyunculuğu ile umut vaat ediyor. Yakında Step Up 4’le tekrar arzı endam edeceği de belirtelim. Filmin diğer oyuncuları için ise fazla söze gerek yok; iyi dans ediyorlar ama rol kesemiyorlar!

Sözün özü, Step Up 3D seleflerinin popülaritesinden yararlanan tatsız bir gişe filmi. En azından vaat ettiği şeyi, yani eğlenceli bir seyirliği bile bize çok görüyor. Siz ille de üç boyutlu bir dans filmi izleyeceğim diyorsanız StreetDance 3D’ye göz atmanızda fayda var!

Bu yazı SuperFrooog tarafından 30 October 2011 02:55 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sonunda pilot olmayı başaran beş gencin eğitim dönemindeki zorlukları, aileleri, dostluk arkadaşlıkları, sevgilileri kısacası yaşadıkları herşeyi gözler önüne seren bir film

Bu yazı Ethem tarafından 21 October 2011 18:27 tarihinde yazıldı. 4 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 05 October 2011 00:22 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Evin minik kızı yoldaş olur davetsiz misafire (Heathcliff)… Her an beraber olamasalar da kalpleri her an yanyanadır. Biri soylu diğeriyse bir çingene, çingene olması yetmez gibi istenmeyen, kötü ve kaba.

Evin büyük oğlu sürekli dışlar, aşağılar Heathcliff’i, ama çocukluğu boyunca ondan arkadaşlığını esirgemeyen Cathy’den alır en büyük darbeyi Heathcliff… Ve ansızın kaybolur o gece…

Kim sevdiği kadın tarafından amansızca aşağılanmaya katlanabilir?! Öfkeyle  beslenir Heathcliff. Nefretine nefret katar senelerce. Ama aşkından da vazgeçemez. Kendisinden vazgeçse de aşkından vazgeçemez.

Geri döner bir gün ansızın istenilmediği topraklara… Orada başı boş duruyordur uğultulu tepeler… Cathy evlenmiş, ev abinin kumar borçları yüzünden ipotek edilmiştir… Bunu fırsat bilir Heathcliff ve uğultulu tepelerdeki evi alır. Aklında yüzlerce kurgu vardır, tamamlaması gereken. Önüne kim geçerse geçsin, acımaz. Engelleri nefretiyle yok eder.

Farkında değildir ama nefreti aşkını, çocukluk arkadaşını, sevdiği kadını da yok edecektir.

Şu sözler yardımıyla :

“Catherine Earnshaw, hayatta olduğum sürece huzur bulma.

Seni öldürdüğümü söyledin.

Peşime düş o zaman.

Hayaletlerin dünyada dolaştığını bilirim.

Hep benimle ol, her şekli al.

Çıldırt beni.

Yeterki seni bulamaycağım bu dipsiz kuyuda yalnız bırakma beni.

Ah tanrım hayatım olmadan yaşayamam, ruhum olmadan yaşayamam.

Bizi günahın ölümcüllüğünden kurtarıp, doğruluğa yönelt, bu hayat sona erdiğinde onda huzur bulacağız.

Burada yatanın ve bizlerin kıyamet gününde esirgemene layık olmamız için sana yalvarıyorum.”

Öfkesine yenik düşerek  kendini de lanetler Heathcliff…

Film Emily Brontë’un Uğultulu Tepeler kitabından beyaz perdeye uyarlanmış olup kitabı okuyanlar için büyük bir hüsran niteliğinde… Ralph Fiennes’in oyunculuğu da olmasa film aşırı durağan ve kasvetli bir hal alacakmış. Ayrıca Cathy karakterinde oynayan Juliette Binoche’ın oyunculuğu ise Ralph Fiennes’in karşısında aşırı derecede sığ duruyor. Nerden gelmiş bu kadın bu filme diyebilirsiniz filmi izlerken.

Kitapta uçarı, çılgın, deli dolu işlenen Cathy filmde aşırı derece romantik, hanım hanımcık bir kadın olarak gösterildiğinden bir hayli canım sıkılmıştı. Keşke kitaptaki karaktere sadık kalınsaymış diye mırıldanıp durmuştum filmi izlerken.

Uğultulu Tepeler benden geçer not alamadı ve sınıfta kaldı.

Bu yazı leithycat tarafından 16 September 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kadroda sevilen sanatçı Justin Timberlake dışında sevdiğim aktrist Emma Stone ve sevdiğiniz aktrist Mila Kunis’in yanında profosyonel bir isim Woody Harrelson yer alıyor (Film cidden izlemeye değer).

Emma Stone ve Woody Harrelson ikilisinin uyumunu  daha önce Zombieland filminde izlemiş ve taktir etmiştim. Şimdide sıra Friends With Benefits adlı filmde.

Filmde anlatılan 2 ünlü arkadaşın aralarında yaptıkları bir anlaşmadan ibaret. Yoğun iş temposu yüzünden bir türlü fırsat bulup hayatlarını yaşayacakları eşlerini bulamayan iki arkadaş sonunda bir anlaşma yapıp insanlarla bağ kurmaya başlarlar.

Anlaşmaya sadık kalıp başkalarıyla çıkan arkadaşların bu planı çok sürmeyecek, erkek kişi anlaşmayı yaptığı hatun kişiye aşık olacaktır.

Bu yazı Ethem tarafından 15 September 2011 01:59 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Öncelikle Tango hakkında derleme bir ön betimleme hazırladım:

“Tango kelimesinin dilbiliminde kesin bir kökeni yoktur. Latince’ deki tangere (dokunmak) fiilinden türemiş olma olasılığı büyüktür. Önceleri pek çok dans çeşidinden biri olan tango, kısa sürede halk arasında çok popüler bir hale geldi. Tiyatrolar ve laternalar sayesinde varoşlardan yüz binlerce Avrupalı göçmenin yaşadığı fakir işçi sınıfı mahallelerine hızla yayıldı. Kısa sürede sokaklar, barlar ve üst tabakanın buluştuğu mekânlarda tango dansı görülmeye başlandı. 20.yy.ın ilk yıllarında, Buenos Aires’ten dansçılar ve orkestralar Avrupa’ya yolculuklara başladılar. Avrupa’nın ilk tango çılgınlığı Paris’te başladı ve bunu Londra, Berlin ve diğer başkentler takip etti. 1913′lerin sonralına doğru, bu dans New York’u ve Finlandiya’yı da etkisi altına aldı. Tutkulu, dokunaklı ve kışkırtıcı; tango birçok insan için değişik şeyler ifade eder. Bir dansçı için, Avrupa ve uluslararası stiller arasından o andaki duygusal durumuna göre seçebileceği birçok dans bulunur; Vals’ in romantizmi, Rock n Roll ‘un dinamizmi veya Samba’nın karnavalı çağrıştıran atmosferi… Melankoli dansı olarak ün yapmış olmasına rağmen tango, aslında bütün bu duyguları ve daha fazlasını içinde barındırır.”

Tango en kısa tanımıyla; ilk etap da etkilenen ve etkiyi dans ederek gösteren kadın tarafından anlatılan üzgün bir hava ile başlasa da, daha sonra kıskanç bir erkek tarafından hissedilen aşk, nefret, gurur üçlemi ile ilerler bu ilişki öyle noktalara gelir ki, izleyenin; şiddet mi yoksa şefkat mi ikileminden kurtulamadığı, tek bir duygu ile ifade edilemeyen, önüne kattığını götüren fırtına gibi bir dans türünü oluşturur tek başına. Yani, diğer müzik türleri yaraları tedavi ederken, tango; dansı ve müziğiyle yaralara tuz basar. Ama unutmamalı bir yarayı en iyi ve çabuk iyileştiren şey de tuzdur bence!

(Daha da güzel anlatamazdım sanırım.)

Bugün boşta kalan vaktimin çoğunu tango gösterileri izleyerek geçirdim ve izlenimlerimi birleştirerek TANGO ile ilgili bir yazı kaydettim. Artık bu yazı arşivimdeki en güzel yerini koruyarak yaşayacak : )

Filmlerdeki tango sahnelerinden kendimce bir “TOP 5” listesi bile oluşturdum ve bu listeyi de sizlerle paylaşmak istedim.

Tüm TOP 5’i sıralı olarak sonuna kadar izlemenizi öneririm çünkü müthiş bir görsel şölen oluştu yazı tamamlanınca. Keyifli seyirler…

TOP 5 listem:

5) Assassination Tango (2003)

Robert Duvall’ ı tango yaparken görmemiştim daha önce. Gerçi ağır tango performansları ruhuma hitap etmez ama bu Robert Duvall gösterisiyse izlemeye değer. Üstelik hem yazıp hem yönetiyor hem de DANS ediyor 

KONUSU: Kız kardeşlerine ve sevgilisine derin bir sevgi duyan John, Brooklyn’ de yaşayan yetenekli bir dansçıdır. Ancak hayatı; Bounes Aires’ de, bir generale suikast planına dâhil olmasıyla değişir. John generali öldürmeye hazırdır. Ancak general, başkente uçuş planını iptal eder. John generali beklerken bir yandan da şehirde tangonun büyülü dünyasına kapılır. Ancak ulusal güvenlik ajanları da John’u kovalamaya başlamıştır. John bir yandan kaçak hayatı yaşarken bir yandan da evine dönmenin yollarını araştırır…

SAHNE:

http://www.youtube.com/watch?v=t-WXPyS4oxI&feature=related

4) Shall We Dance?( Aşka Davet – 2004)

Dansın büyüsüne kapıldığı halde hayallerin büyüsüne kapılmayan özel bir çift; Richard Gere ve Jennifer Lopez.

KONUSU: Evden işe-işten eve döngüsüne kapılmış, yoğun bir tempoda çalışarak hayatını tüketen Chicagolu avukat John Clark tekdüze hayatından bıkıp usanmıştır. Üstelik karısıyla arasında bazı şeyleri geri dönüşü olmayacak şekilde kaybetmeye başladıklarını hissetmektedir. Bir akşam trenle işten eve dönerken, uzaktaki bir pencerede gördüğü güzel dans hocası Paulina’dan çok etkilenir ve cesaretini toplayarak onu gördüğü dans okuluna yazılır. Asıl amacı Paulina’yla tanışmaktır; ancak güzeller güzeli Latin dans hocası ona aynı ilgiyle bakmaz. Ancak bu John için harcanmış bir fırsat değildir; çünkü bir süre derslere devam edince, dans etmekten nasıl büyük bir zevk aldığının farkına varacak; hatta bu işte ustalaşarak Chicago Crystall Ball dans yarışmasına katılmaya karar verecektir.

(Yönetmen: Peter Chelsom/ Senaryo : Audrey Wells, Masayuki Suo / Görüntü yönetmeni: John De Borman/ Müzik: John Altman, Gabriel Yared )

SAHNE:

http://www.youtube.com/watch?v=1dUCZxaTJzk

3) Take the Lead! (2006)  

Antonio Banderas’ ın boyunun kısalığı(ya da bana öyle gelmiştir) sebebiyle TANGO ya yakışacağını düşünmezdim hiç. Fena yanılmışım. Önyargımdan özür diliyorum.

KONUSU: Dulaine, gönüllü olarak zamanını bir grup cezalı öğrenciye salon dansı dersleri vererek geçiren Manhattanlı bir dans öğretmenidir. Öğrenciler ilk başlarda özellikle Dulaine’ in orada bulunma sebebini öğrendiklerinde ona karşı oldukça şüpheli yaklaşıyorlar. Ancak değişmeyen tavrı ve dansa olan bağlılığı sayesinde yavaş yavaş uyguladığı programı takip etmeye başlıyorlar. Hatta bunu bir adım ileri götürerek, Dulaine’ nin klâsik dansını kendi hip hop tarz ve müziğiyle birleştirerek ortaya eşsiz bir bileşim çıkarıyorlar. Dulaine öğrencileri için bir akıl hocasına dönüştükçe, çoğu hayatları boyunca herhangi bir şeyle mücadele etme ihtiyacı duymamış olan bu öğrencileri; prestijli bir salon dansları yarışmasına katılmalarına ve gurur, saygı ve onurla ilgili çok önemli dersler almalarına sebep olacaktır.

(Yönetmen : Liz Friedlander/ Senaryo : Dianne Houston/ Görüntü Yönetmeni : Alex Nepomniaschy/ Müzik : Swizz Beatz , Aaron Zigman/ Oyuncular; Antonio Banderas (Pierre Dulaine) , Rob Brown (Rock) , Alfre Woodard , Dante Basco (Ramos) , Ray Liotta , Lyriq Bent (Easy))

SAHNE:

http://www.youtube.com/watch?v=hs93LiKk0KQ&feature=related

2) “Scent of a Woman” (Kadın Kokusu/1992)

AL PACINO bu sahnede gözümde devasa bir oyuncu olmuştu. Zaten “dev” di gözümde, çok çok bir de “asa” yı ekledim sonuna : )
“Gözü görmeyen bir adam nasıl Tango yapar?” sorusunun cevabı için:

SAHNE:

http://www.youtube.com/watch?v=CeWeHxe30Rs

1) The Tango Lesson(1998)

“Hollywood stüdyoları için senaryo yazmak gibi meşakkatli bir işe biraz ara vermeyi amaçlayan bir kadın yönetmen, Arjantin’in önde gelen dansçılarından olan ve Paris’te yaşayan Pablo’ dan dans dersleri almaya başlıyor. Bir süre sonra, onun koruması altına girmiş olduğunu fark ediyor.
Tango dersleri ilerledikçe, ikisi birbirine âşık oluyorlar ve kadın iki taraf için de kârlı olabilecek bir anlaşma teklif ediyor: Eğer Pablo onu bir tango dansçısına dönüştürebilirse, o da Pablo’yu bir film yıldızı yapacak. Yönetmen Sally Potter, sinemacı olmadan önce profesyonel bir dansçıydı.
Tango Dersi iki sanat arasında bir bağlantı kuruyor ve tangonun güzelliğini keşfeden bir film yönetmeninin öyküsünü anlatıyor.”

İzlemeden önce tüm nefeslerinizi tutacağınız için başlatmadan derin bir nefes almanız önerilir(bence de tango, saçlar toplanmadan yapılmalı).

Sally Potter & Pablo Veron

http://www.youtube.com/watch?v=yi1dprxgEz8

(Yönetmen: Sally Potter / Senaryo : Sally Potter/ Görüntü yönetmeni:

Robby Müller/ Müzik: Sally Potter )
Elbette bu konuda yazılmış kitaplar vardır… Tangoyu anlatan kitaplar…

Ama “Tango” kitaplardan öğrenilmez, çünkü; “kitaplardan öğrenilmeyecekler” grubuna girer…

SAYGILARLA

LAVİNYA ÖZ.

DERİN NOTLAR:

BİR: Sizlere ulaşa bileceğiniz dans kursları sitelerini içeren bir link:

http://www.ara.com.tr/dans%20kurslari.htm

(Bir yere not düşün belki bir gün lazım olur)

İKİ: Birçok müzikal de var, Arjantin dans müzikali TANGO PASION’ da onlardan biri.

Burada bu çarpıcı müzikali geçemeyeceğim. Bir gösteri de onlardan olsun.

http://www.youtube.com/watch?v=5E4mBoGX6Dw

ÜÇ: Uzun bir aradan sonra, kültür, sanat ve mizah dergimiz Ütopya nın yeni sayılarını çıkarmaya başladık. Bilginize:

http://www.lavinyaoz.com/

Bu yazı Lavinya Oz tarafından 15 September 2011 00:31 tarihinde yazıldı. 9 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir zamanlar herkesin onun yerinde olmak için can atacağı kadar zengin, kusursuz bir görünüşe sahip olan ve son derece kendini beğenmiş lise öğrencisi Kyle Kingsbury’yi filmin açılış sahnesinde Yeşil Komite başkan adayı olduğu Buckston Lisesinde konuşma yaparken görüyoruz. Çirkin ve fakir olanları aşağıladığı bu konuşmada Kyle, yakışıklı, zengin ve güçlü olduğu için seçimi kazanacağını, çünkü hayatın güzel insanlara daha iyi davrandığını söylüyor. Kalabalık genel olarak Kyle’ın sözüyle coşan ahmak zenginlerden oluşsa da bu kibirli konuşmadan rahatsız olan biri de var; ürkütücü bir dış görünüme sahip ve cadı olduğundan şüphelenilen -gerçek bir cadı olan- Kendra. Kyle, her zaman ki eğlencesi olan çirkin (Kime göre çirkin?) insanları aşağılama fantezisini Kendra üzerinde denemeye çalışınca işler değişiyor. Kendra, Kyle’a bir büyü yaparak onu çirkinleştiriyor. Büyüyü bozması için ise ona bir yıl ve tek bir şans veriyor. Gerçek aşkı bulup ondan “seni seviyorum” sözünü alması lazım. Aksi takdirde hayatı boyunca “çirkin” olarak kalacak. Umudunu yitiren Kyle, eski hayatını tamamen unutmak için ona Kyle Kingsbury’yi hatırlatacak her şeyden kurtulma kararı alıyor; hatta adından bile. (Adını Hunter olarak değiştiriyor.) Tam umutlarını yitirdiği anda karşısına babası uyuşturucu bağımlısı olan fakir ama gururlu Lindy’i çıkıyor ve onu babasından tehditle koparıp alıyor. Lindy’ye istediği her şeye sahip olabileceğini göstermeye çalışarak onu kendine âşık etmeye çalışan Kyle (yani Hunter) yanlış sularda gezindiğini anlıyor ve ona yaklaşmak için başka yollar aramaya başlıyor. İşte modern bir Güzel ve Çirkin masalı olmaya çalışan Beastly, hem romantik hem de eğlenceli bir film olma amacı güdüyor ancak bunu başarıp başaramadığı tartışılır.

Beastly, Phoebe in Wonderland’dan sonra Daniel Barnz’in yazıp yönettiği ikinci uzun metraj filmi. Filmi izledikten sonra Daniel Barnz’ın kitabı okuyup okumadığından şüphelenmeye başladım açıkçası. Kitaptaki her şeyi değiştirerek (Bu değişikliklerden daha sonra bahsedeceğim.) tamamen kendine ait bir Güzel ve Çirkin filmi ortaya koymuş. 86 dakika gibi kısa bir süreyi bile seyirciye zindan eden ucuz ve klişe fikirlerle kotarılmış film, kitabı okumayan biri için belki bir parça katlanılabilir olabilir. Ancak bu filmi kitabı okuyan birinin beğenmesi imkânsız gibi gözüküyor. (Zaten çoğu zamanda böyle olmaz mı?) Nitekim Daniel Barnz ikinci uzun metraj filminde bir kitap uyarlamasını tercih ediyor ancak altından kalkamadığı aşikâr.

Filmin hem eğlenceli hem romantik olmaya çalıştığını söyleyebiliriz. Daha doğrusu Daniel Barnz filminin hem eğlenceli hem romantik olmasını istemiş; yani gençlere hitap eden bir gişe filmi. Ancak senaryodaki boşluklar, filmde ki kopuk geçişler filmin bir süre sonra inandırıcılığı kaybetmesine sebep oluyor. Buda filmin eğlenceli olmasını imkânsız kılıyor. Gel gelelim romantik olmaya çalışmasına. Eğlenceli olamayan film romantik olmaya çalışınca iyice çuvallıyor. Kitapta ki güzel bir kızın bir canavara âşık olma evreleri çok inandırıcı işlenirken filmde bunlardan eser yok. Son derece sığ ve hızlı bir şekilde her şey olup bitiyor.

Bu film, Kyle’ı oynayan Alex Pettyfer’ın beşinci uzun metraj filmi. Biz onu I Am Number Four’dan tanıyoruz. Onun Beastly’de kendisinden beklenen oyunculuğu sergilediğini söylemek yanlış olmaz sanırım; etkileyici olmayan, vasat bir oyunculuk. Bu filmden sonra başrolünü üstlendiği üç filminde yolda olduğu gözüküyor. Sanırım Alex Pettyfer’i bundan sonra daha çok göreceğiz. Hadi hayırlısı…

Filmdeki bir diğer önemli karakter Lindy’ye hayat veren isim ise High School Musical filmlerinin esmer güzeli Vanessa Hudgens. Pek bir şey yaptığı söylenemez. Hatta hiçbir şey yaptığı söylenemez. Sadece çok zorlama bir performans sergilediğinden yakınılabilir o kadar. Will karakteriyle karşımıza çıkan How I Met Your Mother dizisinin Barney’si Neil Patrick Haris ise samimi ve içten bir performans ile filmin tek inandırıcı oyuncusu.

Son tahlilde, Beastly kitaba hakkını veremeyen, olmak istediği film (romantik ve eğlenceli bir film) olamayan, seyircinin 86 dakika boyunca canını sıkan bir film.

Film ve Kitap Arasında ki Uyuşmazlıklar

Peri masallarına bayılan Amerikalı gençlik yazarı Alex Flinn, Beastly’yi yazabilmek Güzel ve Çirkin’in onlarca versiyonunu izlemiş. Bu kitapla edebiyat çevrelerinden olumlu not alan Alex Flinn’in Beastly’si ve Daniel Barnz’in Beastly’si arasında büyük farklılıklar var. Şimdi biraz da onlara göz atalım.

• Benim gözümde Beastly’nin en büyük problemlerden biri Kyle’ın inandırıcılıktan uzak ve çarpıtılmış makyajıdır. Filmde Kyle, Kendra tarafından lanetlendikten sonra bütün vücudu dövmelerle ve derin yara izleriyle kaplanıyor ancak kitapta bu biraz daha farklı. Biraz mı dedim? Affedersiniz, çok daha farklı. Kitapta ki “dönüşüm” ile Kyle, hayvansı bir canavara dönüşüyor. Kurt, ayı, goril gibi değil ama en az onlar kadar vahşi ve hayvansı bir dış görünüşe sahip bir canavara dönüşüyor. Filmde ki gibi her yanı dövmelerle kaplı sorunlu bir velede değil.

• Kitapta Kyle’a 2 yıl süre veriliyor, bir yıl değil. (Buda Kyle’ın sakladığı 2 gül yaprağından geliyor.)

• Kitapta Kyle’ın gerçek aşkı bulup öpmesi gerekiyor, “seni seviyorum” beklemesi değil.

• Kitapta Kyle, canavara dönüştükten sonra kendine karanlıkta kalan anlamına gelen Adrian adını koyuyor. Hunter değil.

• Kitapta hizmetçinin adı da Magda, Zola değil.

• Kitapta ki Lindy karakteri kızıl saçlı ve çilli bir kız, esmer değil.

• Kitapta Kendra tarafından Kyle’a her şeyi ve herkesi görmesini sağlayan sihirli bir ayna veriliyor.

• Kitaptaki Kendra ile filmdeki Kendra arasında uzaktan yakından bir alaka yok.

• Kitabın sonunda Magda aslında Kendra çıkıyor. (Filmde buna yer verilmemiş.)

• Kitapta Kyle’ın Cadılar Bayramı Partisinde karşılaştığı kız Lindy değil. (Hatta istemeden de olsa kızın kolunu kırıyor.)

Liste böyle uzayıp gidiyor. Keyfiniz kaçmasın diye daha fazla devam etmeyeceğim. Belki bu yazıyı okuduktan sonra kitabı okumak isteyebilirsiniz diye. Ancak filmin kitapla pek örtüşmediğini anlamışsınızdır herhalde. Tamam, bu film kitabın serbest uyarlaması olabilir ama bu kadar da serbest olunmaz ki canım!

Bu yazı SuperFrooog tarafından 02 September 2011 01:09 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 02 September 2011 00:34 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şans eseri bulduğum Sivrisinema ailesine katıldığım 28 Temmuz 2010 yılından beri 1 yılı geride bırakmışım. Her ne kadar tarihi ve yazıyı aynı zaman denk getirmeye çalışsam da, bir takım aksaklıklardan dolayı bu isteğimi gerçekleştiremedim. Lafı uzatmaya gerek yok; 100. yazıya yakışacağına inandığım bir film ile bu işi tamamlayalım.

Türk sinemasının gelmiş geçmiş en iyi romantik-dram filmini izledim…

‘’ Bazen yanından geçer kaderin, fark edemezsin. Bazen bir ömür ararsın onu, ama bulunmaz.’’

Yazıya başlarken ne yazacağımı bilemediğim zamanlar enderdir. Mutlaka geyik bir şekilde ya da filme ağır giydirme yaparak başlarım ki en basit yolu budur. Ama bazen öyle bir an gelir ki, öyle derin ve yoğun şeyler hissettirmiştir ki film sana bakar bakar kalırsın beyaz sayfaya…

Konuyu kısaca açıklamak isterim; doğumlarından itibaren hayatlarının farklı evrelerinde yolları kesişen Özgür ve Deniz den bahsediyoruz. Bir yandan bu hikâyeleri izlerken, bir yandan da güncel zamanda ki karşılaşmalarını ve tanışmalarına şahit oluyoruz. Türkiye’nin 70’li, 80’li, 90’lı ve 2000’li yıllarını ziyaret ederek, o yılların artık unutulmaya yüz tutmuş popüler kültür öğelerinden, müziklerinden, yaşam biçimlerinden ve alışkanlıklarından besleniyor. “Aşk Tesadüfleri Sever” pek çok gerçek hikâyeden yola çıkılarak derlenmiş olaylar bütünüyle; İstanbul’dan Ankara’ya yaptığı özlemli yolculuğun içinde izleyiciye doyurucu, duygusal, yıllarca akıllardan çıkmayacak bir aşk filmi olduğunu düşünüyorum.

Şöyle başlayım; bazı filmler vardır, öylesine klişedir ki her şeyi tahmin edebilirsiniz ve karşısına oturduktan 15-20 dakika sonra film bittiği zaman neler olacağını hatta çoğu zaman hangi küfürleri edeceğinizi bile hazırlarsınız. Bende böyleyim, yıllardın yoğun bir şekilde film izlemenin, bende oluşturduğu erozyonlardan biri de filmi yüzde yüz olarak yaşayamadan kaynaklanır. Sonunu tahmin etme oyunları, eleştirmeci bir gözle bakma beni çoğu filmden yeteri kadar zevk alamamaya kadar götürdü. Durum böyle olunca da biraz ‘’kolay beğenmez’’ hüviyetine büründüm. Elbette bir şeyler yapmak gerekiyordu. Bunu örneklendirmek istersek eğer; 50 yaşından sonra ‘’sex’’yapma çabası diyebiliriz ya da farklı şeyler; bir zamandan sonra artık filmlerde ki farklılıkları aramaya başladım.

Bende biliyorum, bu film klişe senaryo üzerine kurulmuş çok iyi bir film olabilir. Tamam, kabul ediyorum diyalogları bir o kadar bilindik, hareketler bir o kadar rutin olabilir. Ama işte bu noktada söylemeye cesaret edemediğimiz bir nokta var. Çoğumuz bu noktayı asla itiraf edemezler, söylemeye korkarlar. ‘’duygular’’. İşin içine duygular girdiği zaman olay farklılaşır, aynı bu filmde olduğu gibi. Ne anlatmaya çalıştıklarını hissetmeye çalıştım, olaya hangi pencereden baktıklarını, aynı zamanda geçmişten bu güne karakterlerin ne gibi zorluklarla mücadele ettiğini görmeye çalıştım, belki de gerçekten öyle yapmasaydım, izledikten sonra kenara atacağım bir film daha olacaktı. Ama olmadı.

Bu kadar tesadüf olur mu? Hiç mi tesadüf yaşamıyorsunuz hayatınız da? Bir başarınız ya da elde ettiğiniz hiçbir şey mi tesadüf değil? Bir saniye burada bir yavaşlayalım mı? Kim size bu filmin ‘’ yaşanmış gerçek bir hikâye olduğunu söyledi ki? Zaten burada anlatılmak istenen ‘’hayatta tesadüfler olabilir ‘’ değil ki… En azından baştan bir önyargı oluşturmamak gerekiyor.

Sadece Deniz’in ve Özgür’ün penceresinden bakmak zorunda değilsiniz. Kendinize indirgeye bileceğiniz noktalar da yok değil. Tesadüflerden de bu kadar konu açmışken, acaba bazı şeyler cidden tesadüf olarak mı kalmalı yoksa, öyle olduğuna inanıp onların peşinden mi gitmelisiniz? Bu soruyu sormaya başladığınız anda filmin sonu gelmiş demektir. Yıllarını! Sinemaya verip, her dram-romantik filmi izlemiş ve bu film üzerine inanılmaz yorumlar yapan arkadaşların düşündüğü gibi, film beklenen bir sonla bitmeyi reddediyor.

Mutlaka, ama mutlaka izleyin. İzledikten ya da bu yazıyı okuduktan sonra, içinizde bu filmden mutlaka ufak kırıntılar bulacaksınızdır.

Alternatif olarak Biblou’nun aynı film yazısını inceleyebilirsiniz. Bu arada;…

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 16 August 2011 01:22 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ama bu yazıda esas konumuz bu değil elbette, çünkü her ne kadar Altına Hücum / The Gold Rush, sosyal göndermeleri olan bir film olsa da ben filmi bir aşk filmi gibi izlemekten kendimi alamadım açıkçası. Hem de içindeki bildik, tahmin edilebilir bir aşk olsa da.

Esas oğlanımız Şarlo, o dönemde büyük rağbet gören altın arayıcılığı işine girmiş kendini Alaska yollarına atmıştır. Ama yolculuk onun için bir hayli zorlu geçmektedir ve sonunda bir kulübeye sığınmak zorunda kalır. Ama kulübe sahibi pek de tekin biri değildir. Daha sonra fırtınadan çadırı dağılan başka bir altın arayıcısı da onlara katılınca Şarlo‘nun zorlu doğa koşulları ve hiç tanımadığı iki yabanî adamla mücadelesi başlar.

Filmin aşk hikayesi kısmı ise Şarlo’nun kasabaya inip kasabanın gazinosunda çalışan dansçı bir kıza aşık olmasıyla başlıyor. Tahmin edilebileceği üzre Şarlo, kulübede açlıktan bir ayakkabısını yemiş olduğu için ayakkabısız ayağı bezlerle sarılmış, üstü başı dökülen (ama asil duruşundan da ödün vermeyen) bir halde, kızımız ise salonun en popüler dansçılarından. Görünüşe göre vuslatın çok uzak bir ihtimal olduğu bir aşk. Şarlo da bunun farkında; ama elinde değil, kız için yapmayacağı şey yok.

Altına Hücum / The Gold Rush, Şarlo‘nun bir yandan altın arama serüveni bir yandan da gönül işleriyle ilerliyor. Bu sergüzeştte Şarlo‘nun birçok komik hallerine tanık oluyoruz elbette. Ama bu komik haller içinde öyle sahneler var ki sinema tarihinin en bilinir sahneleri arasına girmiş durumda. Fırtına yüzünden mahsur kaldığı kulübede, açlıktan ayakkabısını pişirip yediği sahne; yılbaşı gecesi sevdiği kızı ve arkadaşlarını beklerken küçük ekmek somunlarıyla dans ettiği sahne ve tabii ki uçurumun kenarına gelip bir aşağı bir yukarı yalpalayan kulübe sahnesi ilk akla gelenlerden.

Çekimleri 14 ay süren ve o zamana göre en çok para harcanan filmlerden biri olan Altına Hücum, 1958 yılında uluslararası sinema jürisi tarafından sinema tarihinin en iyi 2. filmi seçilmiş. Charlie Chaplin‘in bir konuşmasında “Bu filmimle hatırlanmak istiyorum.” dediği rivayet edilmektedir.

Bu yazı fafatuka tarafından 12 August 2011 02:09 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Sinema tarihinde makineleşmeye karşı yapılan en ünlü eleştirlerden biri olan Modern Zamanlar / Modern Times, usta yönetmenin dehasının da açıkça görüldüğü bir film. Öyle ki 1936 yılındaki imkanlarla böyle bir film çekebilen adam, günümüz olanaklarına sahip olsaydı neler yapardı demeden duramıyor insan. Gerçekten de film, hem görsel olarak hem sinema dili olarak hem de ele aldığı konuyu eleştirisindeki isabeti olarak Chaplin filmleri arasında ayrı bir yere sahip.

Filmimiz yine Şarlo karakterinin merkezde olduğu bir hikayeye sahip. Sevimli serserimiz bir fabrikada çalışmaktadır. Çalışma şartları birgün kahramanımızda vidaların hepten yerlerinden fırlamasına sebep olur ve fabrikada yol açtığı olaylar sebebiyle işten atılır. Burada bir ayraç açıp filmin hazırladığı en ağır laflarının bu bölümde sarf edildiğini söylemeden geçmek istemiyorum. Filmin sadece bu bölümü bile hem mizahı, hem dramı yani trajediyi mükemmel şekilde anlatıyor. Filmi izlememiş olsa da Şarlo‘nun çarklar arasından geçtiği o meşhur sahneyi bilmeyenimiz yoktur herhalde, işte o sahne bu bölümde, dişlileri arasında makinenin öğüttüğü insan! Sayfalarca diyalog kurulsa bundan daha etkili anlatılamaz sanırım.

İşten atılıp akıl hastanesinde bir süre kaldıktan sonra Şarlo, farkında olmadan içine düştüğü bir protesto grubunun lideri sanılıp hapse atılır. Zaten film boyunca otorite’nin gerçek olana göre değil, kendi gerçek kabul ettiği şeye göre davrandığı neredeyse gözümüze gözümüze sokulur. Otoritenin yaptırımlarını üzerinde en çok kullandıkları da güçsüz insanlardır nedense. Şarlo hapiste de bir dizi olay yaşayıp çıkar. Aslında çıkmak istememektedir çünkü dışarıdaki ekonomik durum hapiste olmayı istetecek kadar kötü durumdadır. Ufak tefek suçlar işleyip kendini tekrar hapse attırmaya çalıştığı sıralarda Chaplin filmlerinin olmazsa olmazı güzel kızımızla karşılaşır ve ikili bir dizi serüven yaşayacakları bir yola koyulur.

Şehir Işıkları‘nda olduğu gibi Modern Zamanlar‘da da kahramanımızın başından geçenler bölüm bölüm birer skeç halinde verilir. Bu yüzden bir Chaplin filmi izlerken hikayenin gidişatından ayrı olarak bu bölümlerde verilen mizaha odaklanmak seyir zevkini arttıracaktır. Bu filmde de fabrika, hapishane, alışveriş merkezi, köhne ev, restoran gibi bölümlerde Charlie Chaplin‘in kurguladığı komik durumlar bol bol mevcut. Başta da dediğim gibi özellikle fabrika sahneleri ve filmin sonundaki Chaplin‘in şarkı söylediği bölüm ise ayrı bir güzel.

Bu yazı fafatuka tarafından 07 August 2011 02:38 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 06 August 2011 21:11 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Şehir Işıkları / City Lights‘ı izlerken çok tanıdık bir öğeyle karşılaştım mesela ve filmdeki sarhoş zengin adamın arkadaşı fakir adam motifini Kemal Sunal‘ın bir filminde izlediğimi hatırladım. Sonrasında başka Chaplin filmlerini de izledikçe Türk sinemasının Chaplin‘den epey ekmek yediğini anlamış oldum.

Şehir Işıkları / City Lights, bizde “Şarlo” olarak bilinen tipik sokak serserisi The Tramp karakterinin merkezde olduğu Chaplin filmlerinden birtanesi. Şarlo birgün intihar etmek üzere olan zengin bir adamı kurtarır. Adam hayatını kurtaran Şarlo‘yu ebedi dostu ilan eder, onu evine alır, şerefine partiler verir, aktıkları gecelere götürür. Şarlo için başta her şey güzeldir ama küçük bir sorun vardır; adamımız intihar etmek üzereyken sarhoştur ve Şarlo‘yu sadece şarhoş olduğu zamanlarda tanımaktadır. Tahmin edileceği üzre filmde adamın ayık olma zamanlarıyla sarhoş olma zamanlarının zıtlıklarının sıralandığı seri bir skeçler silsilesi izleriz. Fakat filmde asıl tema olarak Şarlo‘nun kör bir çiçekçi kıza aşık olması anlatılır. Kız, Şarlo‘yu bazı tesadüfler eseri zengin biri zanneder, Şarlo da bu kızın bu zannına ilişmez ve aralarında hem cebi hem gönlü zengin adam ile fakir kız aşkı doğar.

Filmde bu hikaye ilerleyip sonuca bağlanacağı süreçte bir dizi durum komedisi izleriz. Şarlo‘nun hem zengin adamın bir sarhoş bir ayık halleriyle başetme çabaları, hem kıza yardım etmek için para bulma arayışları kahramanımızı komik durumların içine düşürür. Sonunda da açıkçası benim tahmin etmediğim bir sonla film biter. Aslında tahmin edilmesi güç bir finali yok filmin ama ben o şekilde biteceğini düşünmemiştim ve film bitince iyi ki benim düşündüğüm gibi çıkmadı dedim.

Filmin sessiz ve siyah beyaz olduğunu bilmem belirtmeme gerek var mı? Sessiz olduğu için de kahkaha unsurları durum komedisi denilen türle sağlanmış doğal olarak. Zekice yapılmış sözel esprileri tercih eden benim gibi sinema izleyicisine başta basit gelebilecek bir komedi anlayışı olsa da; sahnelerin düzeni, işleyişi, oyuncuların harika bir iş ortaya çıkarmış olmaları ve elbette Charlie Chaplin‘in zekice buluşları filmi ilgiyle izletmeyi sağlıyor. Bir yerde Chaplin‘in kör çiçekçi kızdan çiçek aldığı sahneyi, kızın duygularını en iyi aktaracak durumu verebilmek için üç yüz küsür defa tekrar çektiğini okumuştum. Ama bunu bilmesek bile, film bize Charlie Chaplin‘in işinde ne kadar titiz olduğunu baştan sona gösterecek nitelikte gerçekten.

Bu yazı fafatuka tarafından 06 August 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 7 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin senaryosu özgün olmakla birlikte, artık aşina olduğumuz bir yapıya sahip. Oscar canavarı Titanic filminin yaşlı Rose gibi, Jacop da ihtiyar biri olarak karşımıza çıkıyor ve bizi geçmişe, gençlik yıllarına götürüyor. Filmin dünyasına girmekte zorluk çekmiyorsunuz. Sürükleyici bir senaryo ve düz bir akış var. Fazla kafa yormadan; biraz macera, biraz dram ve romantik duygular arayanlar için biçilmiş kaftan.

Film müziği kendini çok hissettirmiyor. Efektsiz, yalın görüntüler ve kurgu.

Trenin karanlık tünele girişi; kötü, zorlu anların işareti niteliğinde bir eğretileme olarak yer alıyor.

Filmin öne çıkan mesajı

“ Kaderin önüne geçemezsin”

Son Söz

Hepimiz hayatımıza türlü planlar içinde şekil vermeye çalışırız. Gelecek bilinmeyendir, gizemlidir. Ama biz mümkün olduğunca geleceği sabitlemeye çalışırız. Çoğu zaman bunu başarırız da. Bildik bir yolda rahat rahat yürümenin kolaylığına alışırız zamanla. Yarın dünden bellidir hep bize kalsa. İşte tam bu noktada bu filmde de olduğu gibi kader dediğimiz şey bizi bambaşka bir yola sokar. Gitmek istemesek de gitmek zorunda kalacağımız bir yoldur o.Filmin kahramanı Jacop da böyle bir yola çıkıyor, izleyicisini de arkasına alarak.

Özetle söylemek gerekirse, siz ne kadar planlar yaparsanız yapın, hayatın suratında ufak rötuşlar gibi kalır. Hayat, bu sirk treni gibi gelip geçiyor. Siz hangi vagonundasınız?

Bu yazı HAYAT tarafından 24 July 2011 02:12 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 08 July 2011 00:24 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu yazı Ethem tarafından 25 June 2011 19:54 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Filmin en dikkat çeken özelliği ülkelerinin en iyi mühendislik okuluna giden 3 gencin yaşadıklarının paralelinde işlenen eğitim sistemine eleştirel yaklaşımdır. Okula sonradan gelen Rancho kısa zamanda okulda en dikkat çeken öğrenci olmuştur. Fakat en çok da Raju ve Farhan’ın ilgisini çekerek kısa zamanda 3 kişi olmuşlardır. Mühendis olmayı çok isteyen ve pratik zeka olan Rancho, Raju ve Farhan’la birlikte derslerde hocalarını komik duruma düşürmekten ve onları eleştirmekten oldukça keyif alırken bir anda filmin renkli karakterlerinden idealist rektörün kısa zamanda okuldan atmayı istediği öğrencilerin başlarına geçmiştir bu üçlü. Aralarına Rancho’nun aşık olduğu rektörün kızı Pia’da eklenince Hint filmlerinin klasiği kısa müzikaller başlar. Üniversite öğrenimleri bitince ortalıktan kaybolan Rancho’yu yıllar sonra bulan Farhan, Raju ve Pia’nın şaşırmadığı tek şey şudur ki; Rancho yaşadığı yeri yine bambaşka bir hale çevirmiştir.

Genel anlamıyla 3 Idıots duygusal ve komedi sıfatlarını layıkıyla taşıyabilecek bir filmdir. Amerikan ve Avrupa filmlerinin arasında boğulanlara oksijen tüpüdür. Sanırım ki filmde birkaç kez birden başlayan kısa müzikaller de Hint filmlerinin olmazsa olmazıdır. 3 saate yakın süren Hint filmlerine duyulan önyargının kırılışıdır filmin sonundaki kritikle (hemen kendine 2 yakın arkadaş seçip ‘kendinize gelin oğlum’ demeniz muhtemel:). Ayrıca da filmdeki müziklerden en dikkat çekeni olan ‘All izz well’in defilmden sonra dile dolanmaması da zor gibi gözüküyor.

Bollywood’un prensi olarak görülen Aamir Khan ise filmde muhteşem bir performans göstermiştir. 1965 doğumlu olan oyuncu filmde üniversite öğrencisini hiç yadırganamazcasına oynamıştır. Oyuncunun diğer filmleri de tavsiye edilir ve mutlu seyirler dilenir:)

Bu yazı alperserdarr tarafından 16 June 2011 01:34 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir sabah parktan geçerek otobüsünüze binmeye gidiyorsunuz. Acaba başınıza neler gelebileceğini kim bilir? Ya bir şeyler yolunda gitmez ve otobüse binemezseniz. Ya da aslında otobüse binmeniz olayların rast olarak gitmediğine bir işaret; otobüste oturduğunuz boş yer aslında daha önceden tanıştığınız doğru insanın yanıysa? Siz farkında değilken kadar oyununu oynamaya başlar. İşte The Adjusment Bureau bu işe yarıyor.

İnsan kaderleri üzerinde oynama yapabilen bir grup insandan bahsediyoruz. Gerektiği zaman herkesin hayatlarına ufak dokunuşlar yaparak; hayatın düzende gitmesini sağlıyorlar. Bu adamlar şapka takıyorlar ve güçlerini buradan alıyorlar. Etrafınızda şapka takan herkes bu gruba dahil olabilir, dikkatli olmak gerek. Konu olarak film; senatör adayımız bir kıza denk gelmesi sonucunda aşık olur; daha sonra olmaması gereken bir yerde bulunur ve kaderi yolundan saptırmış olur. Bu Adjustment Bureau ya baya bir dert olacaktır.

Daha önce görmediğim ilginç senaryolardan biri olarak çıktı karşıma. Bilim kurgu tarzında ilerleyen ama aslında öyle olmayan film tarzı hoşuma gider ve her zaman maksimum dikkati vermeye çalışmışımdır. Lakin burada da konunun içinde olması ve anlatılmaya çalışılan; ‘’kader’’ olayını çok sevdim. Aşk öğesinin de işin içinde olacağını hiç düşünmemiştim, biraz şaşırttı.

Ama ne yazık ki ruhlar aleminde yaşamıyoruz. Her ne kadar film beni eğlence bazında tatmin etse, her ne kadar çok hoşuma giden bir konu olsa da biraz gerçek dünyaya dönmemiz gerekiyor. Öncelikle günümüzde de öyle aşk için her şeyden vazgeçecek insanlar olduğuna hele hele erkeklerin kariyerlerini bir kadın için ellerinin tersiyle iteceklerine ihtimal vermediğim için inandırıcı olmayan bir senaryo olduğunu düşünüyorum. Senaryonun gerçekten bu kadar uzak olmasını düşünmeye iten elbette bu tek neden değildir, belirteyim. Bunun dışında çekim hatalarının yer yer aşırıya kaçtığını söylemek gerekiyor. Gereksiz bir ayrıntı olarak düşünülebilir ama dikkat dağıtması ve kalite açısından düşündürücü bir nokta. Damon ile Blunt’un kimyalarının ne kadar uyduğunu merak ediyorum. 25 yaşında bir adamın rolünü Damon’a vermek kadar amatörce bir olayı daha önce kaç kere gördüm bilmiyorum. Buruşuk yüz hatları, kaslı vücudu ve koşarken asla duramayacakmış bir tren gibi gözüken oyuncumuzu buraya bir türlü uyduramadım. Sonuçta 25 yaşındaki insanlardan bahsediyorsak; buraya gelecek vaat eden dediğimiz tarzda genç oyuncuların koyarsın; hem şans vermiş olursun hem de karaktere biraz daha uyumlu olur.

Sonuç olarak; filme kendi içinde baktığımız zaman gayet güzel; boş zaman aktivitesi olarak, ailecek izlenebilecek bir yapısı, yer yer aksiyon içeren filmimizde romantik sahneleri de koymayı unutmamışlar. Konu olarak da ilginç bir deneme yapmışlar ama biraz ayarı fazla kaçmış. Ne yazık ki gerçek hayata uyarladığımız zaman asla mantıklı gelmeyecek şeyler. Matt Damon sıkıntısı ve film boyunca kovaladığı kız(kadın)…

Bir dakika, neden bunları bu kadar sorgulamak gerekiyor ki? İzlemeniz tavsiye olunur, bazen her şeyi bir kenara bırakıp keyif almaya bakmak gerekiyor.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 11 June 2011 01:13 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bebek doğunca, Jacob bebeğe mühürleniyor. Renesmee hayvan avlanırken Irina bebeği görüyor ve Edward Bella ikilisinin Volturi kurallarından birini bozduğunu düşünerek yani bebeği ölümsüz yaptıklarını sanarak Aro, Marcus ve Caius’u uyarmasının yanına giderek haber verir.(irinanın annesi de bir bebek vampir yampıştı ama volturiler onu öldürdü bu yüzden bebek vampir konusunda çok hassas)(volturiler, Bella’nın insanlara vampirlerin olduğunu haber vereceğini düşünerek ilişkinin de başında Bella’nın ölümsüz olmsını da istiyordu eğer ölümsüz olmasaydı Bella’yı öldüreceklerdi) Volturiler ve Cullen ailesi karşı karşıya geliyorlar.Fakat bebeğin ölümsüz olmadığını fark ediyorlar.Bu arada devreye Alec ve Jane ikilisi giriyor ama güçleri Bella’nın kalkanını geçemiyor bu yüzden Volturi geri çekiliyorlar. Ayrıca bu kararın değişmesinde Alice çok önemli bir rol almaktadır çünkü Alice ve Jasper evden ayrıldıklarında Güney Amerika’dan yarı insan-yarı vampir getirmişlerdir.Ve Volturiler geri çekilip İrina’yı da öldürmüşlerdir.Fakat Carlisle volturilerin geri döneceğini ve yanlarındakileri vampirlerin bir gün yakalanacağını düşünmektedir.

Bu yazı Ethem tarafından 10 June 2011 00:30 tarihinde yazıldı. 17 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Hayatı son derece sakin olarak ilerleyen, zamanında farklı hayallerle İstanbul’a gelmiş ama daha sonralarında yazar olmaya karar veren karakterimiz, bir gece barda sonlara kalan sarhoş kızı evine götürmek zorunda kalır.

Yukarıda yazmak istediğim sekans aslında filmin özeti değil, filmin direkt başlama sahnesi olarak da düşünülebilir. Bu ilginç karşılaşmadan sonra biranda değişen hayatlar, harika müzikler eşliğinde ve inanılmaz duygu yüklü sahneler eşliğinde bize sunulmuş.

Harika, aslında bir o kadar da tahmin edilebilir bir senaryoyu uygun görmüşler ne yazık ki. Filmin yön değiştirme ve duygunun en yoğun olarak verildiği sahneleri öylesine belli ederek zevki kaçırmışlar ki… Elbette ki yoğun duygu anında asla göze batmayacak bir ayrıntı olarak gözükebilir ama yazma nedenim beni normalden biraz fazla rahatsız etmesi.

Duygusallığı ön plana çıkartmanın en güzel yollarından birinin, yalnız olarak yaşayan bir kişiye bir anda denk gelen yaşam dolu kızın daha sonra ortadan kaybolması ya da o kişinin, kızı kaybetmesi olarak öngörsek de, daha fazlasını bulabileceğimiz bir yapıttan bahsetmeye çalışıyorum. Hayada dair verilen mesajlar, insanlar arasında gerçeklesen ilişkileri de bolca eleştirmekten kaçınmamışlar.

Filmin benim için en büyük olumsuzluğunun yanında islenen konunun bu denli duygu ve ağır dram yüklü olması hayranlık uyandırıcı. Bildiğimiz birbirini seven iki kişinin aptal hikayesini izlemek yerine bu filme olan olayları ve açıları derinden paylaşıp, o hissi yakalamaya çalışıyorsunuz.

Kullanılan mekanların yani sıra araya giren müziklerin etkisi çok çok büyük olmuş. Gereken yerde verilmek istenilen mesaj çok daha rahat aksettirilebilmiş diye düşünüyorum. Kotu ve gereksiz bir örnek olmasının yanında, ayni Issız Adam’daki gibi iki kişinin üzerinde yoğunlaştırılan film, oyuncuların doğallıkları ve iyi performanslarıyla beraber değer kazanmış diyebilirim. Keşke yan rollerdeki arkadaşlara biraz daha vasıf yüklenseydi keşke de bizde e hadi bırak bunu asıl sahneye geç demeseydik.

Son derece duygusal olduğunu düşündüğüm filmin sonunda gelen kelimelerin tıkanma hissiyatını çok seviyorum. Demek ki film bana istediğimi verdi. Ortada bu kadar konuşulduğuna baya deydi. İyi seyirler.

Aynı film, yazarımız Sevilay Aydın tarafından da değerlendirilmiştir.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 09 June 2011 00:05 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yıkılmakta olan bir evliliği tüm içteliğiyle ortaya koyan samimi bir film, Aşk ve Küller…

Bu yazı Ethem tarafından 05 June 2011 23:32 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Beraber geçirdikleri 12 saat boyunca harika zaman geçiren iki kadın yeniden özgürüklerine kavuşacaklardır.

Bu yazı Ethem tarafından 02 June 2011 20:58 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ve sırf bu sahne için tekrar izlediğimi söylesem yanlış olmaz.

Film Harry ve Sally ‘nin ilk tanışma gününde başlıyor ve bütün film bu iki karakter üzerinde dönüyor. Bu tanışmada Harry’nin söylediği beylik bir cümle üzerine film inşa ediliyor. Harry’nin iddiası şu;
“Erkek ve Kadın asla arkadaş olamaz. Çünkü erkeğin aklında her zaman beraber olma fikri vardır.”
Bu iddiaya göre gelişen olaylara her iki karakterin açısından da bakılıyor.

Filmi şu an izlerken insanların eskiden nasıl giyindikleri (bir erkek olmama rağmen:) hemen göze çarpıyor. Çünkü kadınların saçlarını bir garip, şekilleri kabarık kabarık. Erkeklerin saçları da onlardan farklı değil. Kıyafetler zaten 80′ler olduğunu belli ediyor:)

Nedenini çözememekle beraber film bende çok hoş ve rahatlatıcı duygular uyandırdı. Film boyunca Harry’nin esprileri oldukça sağlam (zaten Billy Crystal’ın oscar törenlerini birçok kere sunmasının nedeni de bu sanırım). Ama filmin en bomba esprisi yazının girişinde bahsetmiş olduğum sahnede yan masadaki kadının tepkisi. (Bu espriyi kaçırmış olan varsa mutlaka izlesin derim.)

Harry ile Sally’nin film boyunca diyalogları şimdiki kadın-erkek ilişkisini anlatan filmlerin temeli oluşturuyor diyebilirim. Mesela aranızda evlilik teklifi yapmayı düşünen arkadaşlar varsa Harry’nin Sally’e aşkını ilan ettiği bölümü alıp biraz değiştirip kullanabilir:)

Tüm bunların dışında film bittiğinde güzel zaman geçirdiğinizi hissediyorsunuz. Ancak filmin size birşeyler kattığını söylemek abartı olur.

Romantik – komedi tarzının çığır açan ve Meg Ryan ile Billy Crystal ‘ı birleştiren bu filmi kesinlikle izleyin derim.

İyi Seyirler,

Bu yazı Burak tarafından 02 June 2011 01:30 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

(Kaçış Planı – The Next Three Days)

Hollywood aynı hikâyelerin allanıp pullanıp, aksiyona boğulduğu ve filmleri izlenebilir kılmanın merak, heyecan ve gerilim yaratmak düzeyine indirgendiği büyük bir endüstri oldu. Özellikle son yıllarda artan, yabancı filmlerin haklarını alıp, o filmleri kendilerince düzeltip (bütçe sıkıntısı da olmayınca) yeniden pazarlamaları, “heyecan olsun” diye sinemaya giden bir izleyici kitlesini de yarattı. Kaçış Planı da, Haziran 2009 da gösterilen Aşk Uğruna (Pour Elle) isimli Fransız filminin yeniden çevrimi.

Fonda çok ince bir siluet olarak sezilen adalet mekanizmasının pamuk ipliğine bağlı olma hâli, aslında kahramanımızın “kaçış planı” yapabilmesi için gerekli bir durum. Bunun gibi işlenebilecek potansiyeli olan ve izlerken onca aksiyona, çekim numaralarına, iyi oyunculuklara rağmen görmezden gelinmeyen pek çok konu başlığı, kaçış planını uygulamak, “kahraman koca ve baba” erkini yaratmak adına harcanmış, üstü örtülmeye ve geçiştirilmeye çalışılmış. Bu da en çok işlemediği bir cinayetten dolayı, ömür boyu hapse mahkûm edilen Laura’nın üzerinden yapılmış… Naif, merhametli ama zayıf, hatta depresif olan, sürekli insülin iğnesi kullanan Laura, iş hayatında da sorunlarla ve yine kadın olan patronuyla baş edemeyen, başına gelenleri “kader” deyip sineye çeken pasif bir karakterdir. Kahramanımız John, işlemediği cinayet suçundan dolayı karısını kurtarmak için dahiyane planlar, hesaplar, provalar yaparken, çaresiz ve zavallı Laura, kocasını bu işten vazgeçirmeye çalışır. Hatta masum olmadığına, kocasını ikna etmeye kadar vardırır işi. Bu durumda şövalye John, bir de içerdeki yılgınlıkla mücadele etmek zorunda kalır.

Aksiyon filmlerinin tipik özelliği olan; katmansızlık ve yüzeysel karakterler Kaçış Planı için de geçerli. “Cesur, adanmış koca” ve iyi bir baba olan John adaletsizliğe karşı… Ama o adaletsizlik de hiç sorguya açılmadan, âdeta ‘kötü şanslar kombinasyonuna indirgenerek, neredeyse kanıksatılıp, onaylatılarak aktarılıyor. Bununla da yetinilmiyor, kahramanımızın daha da kahraman olabilmesi için, bezgin, yılgın, teslimiyetçi bir kadın modeli Laura’da can buluyor. Haksızlığa uğrayan Laura, hayatını düzene koyamayan, korunmaya muhtaç bir kadın olarak perdeye aktarılıyor. Onun masum hâli ve çaresizliğiyle özdeşleşip, adaletsizliğe karşı şövalyeliğe soyunan John’la bir bağ kurup, onun matematik ve fizik kurallarının izdüşümü olan planının saniye saniye takipçisi oluyoruz. Son dakikaya kadar harika işleyen plan, heyecan çıtasını daha da yükseltmek adına, çocuklarını yanlarına alamama sorunuyla yüz yüze bırakıyor onları ve izleyiciyi… Bunun sorumlusu kim? Onca takip, onca zorluk atlatılmış, sahte pasaportlar ayarlanmış ama gelin görün ki, merhametli, anaç ama biraz da saf Laura yine yapacağını yapıyor, şehirden uzaklaşamıyor. İşte John, bir kez daha şövalyeliğini gösterip, ailesini mutlu sona ulaştırıyor.

Üzerine düşünmezsek, hikâyenin olabilirliği yüksek gözüküyor, çünkü Hollywood endüstrisi, izleyicinin duygularına hükmetmek, anlattıklarını inanılabilir kılmak üzerine kurulu. Denenmiş formülleri var. Türlü çekim numaraları, kamera açıları, aksiyon, görüntü yönetimi, efekt, oyunculuk birleşince, böyle büyük yalanlar da sorgulanmadan kabul görebiliyor.

Filmin stratejisi, tümüyle bir kaçış planı yapılması üzerine kurulmuş. Polislerin ve avukatın tavrı, işi ağırdan alıp savsaklamaları sanki en baştan herkesin Laura’nın “katil” olduğunu bildiği ve bunun soruşturulmasının dahi gereksiz olduğu gibi bir izlenimle aktarılıyor perdeye. Ancak bir sahne var ki, üzerinde durmak gerekir: İşlenen cinayet üzerine deliller toplanırken, polis şefi, tanıklardan birinin ifadesi üzerine eğilir. Tanık, kopan düğme sesinden bahsetmiştir. Bunun izini süren komiser, kopan bir düğmenin gidebileceği kanalizasyon kapağını kaldırır. Düğme, gerçekten de ordadır ancak komiser onu görememiştir, kenara sıkışan düğme kanalizasyon kapağını kapatırken, izleyiciye gösterilir. Aslında, kapanan kapak, Laura’nın masumiyetini ispat etme umudunun da üzerine kapanmıştır. Bu ayrıntı çok yerindedir. Kurgudaki boşluğu doldurmak üzere düşünüldüğü belli olan bu sahne, kısmen de olsa bu işlevi görür. Hikâyenin tek bir omurga üzerine oturtulduğu, bu tür aksiyon filmlerinde aradaki pürüzleri ortadan kaldırmak adına, bu tür ayrıntılar filmi daha katlanılır kılıyor kuşkusuz. Kaçış Planı’ndaki boşluklar da, bu türden ayrıntıların yanı sıra, iyi bir görüntü yönetimi ve usta oyunculuklarla kapatılmaya çalışılmış. Akıl Oyunları filmindeki naif oyunculuğundan sonra Russell Crowe’un bu rolde çok kaba kaldığı kanısındayım. Elizabeth Banks da çaresiz, duygusal bir kadın portresini çok iyi çiziyor. Buna rağmen filmdeki asıl kahramanın, ikilinin oğlu Luke’u oynayan Ty Simkins olduğunu da eklemek gerek.

Özcesi, zamanınız varsa ve merak ve heyecan için film izlerim diyenlerdenseniz, görebileceğiniz bir film. Ama sadece bu kadar…

Bu yazı Fatma tarafından 29 May 2011 10:01 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Nikita, Léon ve The Fifth Element gibi muhteşem filmlere imza atmış olan yönetmen Luc Besson, 1999 yapımı The Messenger: The Story of Joan of Arc filminden sonra kendini yapımcılığa ve senaristliğe adamıştı. Taxi, The Transporter, Banlieue 13 gibi hafta sonu izleyicisine hitap eden vasat serileri yaratıp yapımcılığını üstlenerek geçirdiği altı yılın ardından çektiği ilk film olan Angel-A ile Luc Besson 10. defa yönetmenlik koltuğuna oturuyor.

Kökeni Cezayir’e dayansa da çekilişten kazandığı Yeşil Kart ile kendisini Amerikalı olarak gören Andre, (Jamel Debbouze) Paris’in yarısına on binlerce Avro borcu olan yeteneksiz bir dolandırıcıdır. Şehirde borçlu olduğu ne kadar serseri varsa hepsinin ona son bir şans olarak, 24 saat mühlet tanıması ile parayı bulamayacağını anlayan Andre son çere olarak kendi güvenliği için polis karakoluna gider ve kendisini hapse atmalarını ister. E tabi ki bu saçma isteği yüzünden karakoldan dışarı atılır. Kısa boylu, eksik kollu bu dibe vurmuş adam artık hiçbir şansının olmadığını fark ettiğinde kaçınılmaz sona başvurur ve intihar etmeye karar verir. Seine Nehrinin üzerinden yükselen Aziz Mişel Köprüsü onun için son duraktır artık. Ellerini göğe kaldırıp İsa’ya atıf yaparcasına “Beni niye terk ettin Tanrım?” diyerek kendini nehrin soğuk sularına bırakacağı sırada biraz ötesinde onun gibi intihar etmeye çalışan uzun bacaklı güzel Angela’yı (Rie Rasmussen) görür. Ve böylece bir adam bir kadına Paris’te rastlamış olur…

Angel-A, çektiği filmlerin sayısı iki elin parmaklarını yeni yeni geçse de harika bir yönetmen olduğunu çoktan kanıtlamış olan Luc Besson’ın, günümüzde iyice yerlerde olan karizmasını biraz  yükselten bir yapım olsa da maalesef onun gösterişli zamanlarına bir geri dönüş bileti değil. Teknik ve görsel açıdan ele alındığında kusur bulamayacağınız bir Luc Besson filmi var karşımızda evet, ama bu iyi cilalanmış film size çok özgün şeyler vadeden bir hikayeye sahip değil ne yazık ki. İyi başlayıp sizi kolayca avucunun içine alıyor ama heyecanla beklediğiniz final sekansı bitip jenerik akmaya başladığında tatmin olmadığınızı fark ediyorsunuz. Ama şu bir gerçek ki yinede bu filmi seviyorsunuz. Yazımın başında da belirttiğim gibi Angel-A, Luc Besson’ın 10. filmi. Zaten kendiside sadece 10 film çekeceğini söylemişti. Yani Angel-A onun son filmi olmalıydı. Tabi bu filmden sonra animasyon üçlemesi Arthur et les Minimoys ve çizgi roman uyarlaması Les aventures extraordinaires d’Adèle Blanc-Sec ile bu sözüne pekte sadık olmadığını gösterdi Luc Besson.

Şüphesiz filmi etkileyici kılan en önemli unsurlardan biri siyah-beyaz çekilmiş olması. Yönetmen filmi neden siyah-beyaz çektiğini ise şöyle açıklıyor:

“Eleştirmenler benim ilk ve son filmimi bilinçli olarak siyah beyaz yaptığımı söyleyeceklerdir; ama bu kesinlikle doğru değil. Filmde 4 ana karakter var: Angela, Andre, Paris ve siyah beyaz. Bunların hepsi bir şiirin değişik ifadeleridir ve eğer bunlardan birisini çıkarırsanız filmin şiirsel yapısının bir kısmını almış olursunuz.”

Filmin en rahatsız edici unsuru ise Hafif meşrep rolünde bir yardım meleği düşüncesi. Bu sadece Müslümanları değil, film boyunca herkesi rahatsız edecek türden bir düşünce. Gerçi yönetmen filmin sonuna doğru bu durumu açıklığa kavuşturuyor ancak bu yine de rahatsız edici bir tercih.

Filmin iki başrol oyuncusu da gerçekten usta işi performanslar sergilemişler. Özellikle Jamel Debbouze, kariyerinde ki ilk başrolü, dibe vurmuş Andre’yi göz dolduran bir oyunculuk ile perdeye yansıtıyor. Çektiği Thinning the Herd adlı kısa film ile 2004’te Cannes’da Altın Palmiye’ye aday gösterilmiş bir isim olan Rie Rasmussen ise Andre’nin tezatı Angela rolünde sıra dışı güzelliği ile bu rol için biçilmiş kaftan olduğunu ispatlıyor.

İçinizi ısıtacak kadara samimi ve hayata tadında olan Angel-A, dokunaklı müzikleri, etkileyici diyalogları ve muhteşem Paris manzaraları ile siyah-beyaz bir kendini kabul etme masalı olarak hafızalarınıza kazınacak.

Kimler İzlemeli

• Luc Besson hayranları.
• “Farklı” bir aşk filmi arayanlar.
• Jamel Debbouze, Rie Rasmussen, Paris ve Siyah-Beyaz’ın mükemmel uyumuna şahit olmak isteyenler.

Kimler İzlememeli

• Luc Besson’ın eski gösterişli günlerini özleyenler.
• Aşk filmlerinden hoşlanmayanlar.
• Hafif meşrep bir melekten rahatsız olabilecekler.

Filmden Replik

Vücuduna bak. Güvensizlikten

ve sevgisizlikten acı içinde.

Angela

Alternatif  yorum; Angel-A

Bu yazı SuperFrooog tarafından 25 May 2011 00:00 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bence Nicolas Cage’nin tarzı bu havada olmalı. Aile Babası ve Raising Arizona tarzı filmlerinden bahsediyorum. Bu arada Raising Arizona filmini de kesinlikle kaçırmamalısınız. O zaman beni daha net anlayabilirsiniz.

Aile babası filmine gelince;
Film başlangıcında Cage ve O’nunla beraber izleyici öyle bir karar aşamasında kalıyor ki. İster istemez Cage ile beraber kendiniz de bir karar vermek ve sonunu görmek istiyorsunuz.
Bir yanda sevgiliniz, diğer yanda ihtimaller dahilinde geleceğinize dair büyük bir adım. İlk seçenek çok kolay. Sevgilinizle kalır, aşk dolu ama bildiğiniz bir dünyada yaşama şansı ki, bu da günümüz dünyasında küçümsenmeyecek bir seçim. Fakat diğer yanda “Risk” alarak atacağınız bir adımla beraber iş hayatınızda yükselme şansı, ama sevgilinizden uzak ve tek başınıza kalabilirsiniz. Risk, sizi renkli bir dünyaya, hayallerini kurduğunuz bir hayata da atabilir. Yada başarısız olur, tıpış tıpış eve döner, “ Ben sana dememiş miydim” sözlerini yuttuktan sonra kaldığınız yerden boynu bükük devam edersiniz. Mantık, gitmenizi emrederken duygularınız kalmanızdan yana. Zor bir seçim doğrusu… Sevgiliyi geride bırakmak…

Ve, “Ne oldu acaba” diye soruyorsunuz şimdi (Filmdeyiz). “Cage’ye Ne oldu? Sevgilim nerde?”
Aniden değişen kare ile mesleğinin zirvesine tırmanmış bir adam. “Gitmeyi mi seçmişti? Evet gitmiş olmalı ama bu… Her şey olabildiğince yolunda ve tam hayalimizdeki gibi bir yaşam… Ama bir şeyler eksik.”

Hayat, hep o eksiği aratır insana, ne kadar güçlü olsan da seni güçsüz kılacak o şeyi ararsın, gardını düşürecek olan şey. Zaafın olmalı bir şeylere, unutturmalı sana elde edince kin ve nefreti. Yada daha çok istemeli… Hiç durmayacak bitmeyecek bu istekler… “Yeter” dersin kendi kendine, “İstediğin ve hayal ettiğin hayat bu değimliydi?” Yok yok hayatında, anasını sattığımın dünyasında her şeyi elde ettik, hala çıban gibi acıtıyor bir şeyler ama ne?

Düşünürsünüz oracıkta, yerine koyarsınız kendinizi. “Ben olsaydım” la bir hayalde sen patlatırsın. “Ben olsaydım… Allah’tan belanı mı arıyorsun yaşa hayatını” dersin de yok yok, bir şeyler eksik.
İşte filmde de Cage, bu eksik yanıyla dolanıp dururken bir şans çıkar karşısına. Zenginliği umursamadan hayatını atıveriyor ortaya, belikli aranıyor Cage amca. Bak eksik yanı canına “Tak” etmiş demek…

“Sen misin kaşınan” der peri kızı, hayatını başına geçirir oracıkta. Cage çığlık çığlığa!!
Hani filmin başında verdiği kararla eksik kalıyordu ya, şimdi veremediği kararı yaşıyor oracıkta…

Bir seçim yaparsınız, iyi yada kötü bunu yaşarsınız. “Her şey hayırlısıyla” dersiniz ama, ya öteki kararı verseydiniz?
Bence izlemelisiniz…

Bu yazı Ethem tarafından 09 May 2011 04:45 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Böyle bir söz üzerine kaç kişi kafa yorar? Kafa yoranların kaçı bu söze hak verir? Bilmiyorum! Bir gerçek var ki, birini sevmek için kokusu ile büyülenmek paha biçilemez. Bu koku onun parfümü traş losyonu, jolesinin kokusu veya teninin kokusu olabilir. Buna “burnunuz” karar verir. Sonuç değişmeyecektir bir aşkın başlangıcı için… O koku sizi sonsuzluğa götürecek bir aşkla tanıştıracaktır en sonunda. Bu benim teorim değil, bilimsel olarakta kanıtlanmış bir gerçek..

Xiaoxiao Liang (Shu-Qi), karşısında oturduğu orta yaşın üzerindeki adama, böbürlenerek, biraz da, hüzünden gebererek söylüyor bu sözleri.

Qin Fen (You Ge), biraz uçarı, biraz marjinal, biraz takıntılı, ilginç icatları bulunan ve bekar bir orta yaş adamıdır. Marjinalliğine ek olarakta, çöpçatan dergilerinden birine eş aradığına dair bir ilan vermiştir. Film ismini buradan almıştır böylelikle. “If you are the one”…

Karşısına çıkanları bir türlü beğenemeyen Qin Fen, yeni bir görücü buluşmasında, Xiaoxiao Liang (Shu-Qi)’i karşısında bulur. Bu kadın, diğer gördüğü kadınlara nazaran daha naif, daha zarif, üstelik güzeldir de. Ancak, bizim dobra Qin Fen, söyledikleri ile Xiaoxiao Liang (Shu-Qi)’i bezdirir ve “ben neden buradayım” moduna sokar. Sonuca, elbette “biz birbirimize göre değiliz” ile ulaşılması beklenirken, atak bu kez Xiaoxiao Liang (Shu-Qi)’dan gelir. Buluşma mekanını kibarca(!) terkeden Qin Fen’in arkasından giderek onu yemeğe davet eder. Xiaoxiao Liang (Shu-Qi)’in içindeki derin hüzün de burada meydana çıkar. Hostes olan bizim kız, evli bir erkeğe deliler gibi aşıktır. Bu aşkı kalbine gömmek bir yana, daha da köklendirmiş ve hatanın boyutlarını, boyundan büyük hale getirmiştir. Evlilik ilanına da , bu adamı unutabilme umuduyla yanıt vermiştir zaten.

Filmin devamını ve tadını siz çıkarmalısınız bana göre. Fikrimce, bu filmde, herkes kendinden bir parça bulabilecektir.

Filmin görüntü effectlerinden nasibini almaması bir yana, Çin-Japonya arasında geçen sahnelerde kendi adıma, büyük bir keyif aldım. İzlediğim hemen her Uzakdoğu filminde ya da dizisinde, Japonya hep bir kaçış noktası olmuştur karakterler için. Üstelik kaçılan yer, sözleşilmiş gibi aynıdır.

Hokkaido!!

Bahsi geçen yeri, önce bir Güney Kore dizisinde izlemiştim. Dizi’de, Hokkaido’da geçen sahneler kışın çekilmişti ve ben soğuktan nefret eden biri olarak çok etkilenmiştim o manzaradan. “Gelin gibi” bir uzakdoğu şehri! Üstelik, “AŞK” kokusu her yerine yayılmış bir yer. Bekar giden , evli döner oradan. Ben inandım…

If you Are The One filminde ise; işil işil, günlğk ğneşlik, yemyeşil, zaman zaman sağanak yağmurlu bir Hokkaido var… Bir kez daha aynı “his”…”AŞK”…

iki farklı insanin, özellikle birbiriyle çokta örtüşmeyen yaşam tarzları olan iki insanın “AŞK” çıkmazını izliyorsunuz, içine düşüveriyorsunuz hikayenin. Zaten düşmelisiniz hikayenin tam kertesine. Öyle bir düşmelisiniz ki, biriniz Xiaoxiao Liang (Shu-Qi), diğeriniz Qin Fen olabilmeli. Yoksa, filmi anlayamazsınız. Eh! tabi biraz da aşk kiritilariniz olmalı yüreğinizin bir yerlerinde… Korkmuyorsanız aşktan, saklı odalarınızdan çıkarın aşk kirintilarinizi. Çünkü Xiaoxiao Liang (Shu-Qi)’da aşkı, Qin Fen’de “beklemeyi” görecek, öğreneceksiniz.

Shu-Qi’yi hiç izlediniz mi ? Kesinlikle izlemelisiniz! Tam bir “rolünün kadını ” Shu-Qi. Çok başarılı, çok hünerli bir aktrist o. Taiwan onunla gurur duymalı! Hangi rolde izlediysem, onu, o rolle anımsayabildim günler sonra bile. Akılda kalan tuhaf bir efsunu var O’nun. izleyin derim filmlerini….

You Ge; A World Without Thieves filminde, Andy Lau ile oynadiği rolüyle anımsıyorum. Fakat yaptığım araştırmaya göre, bu filmin ikincisi de çekilmiş. İzleme fırsatını yaratacağım en kısa zamanda.

Fei Cheng Wu Rao 2 ….

Bu kadar yazıpta , filmin yönetmenini övmezsem, taş düşer kafama!!
“Xiaogang Feng” Çin’li yönetmen! Kimlerle çalışacağını bilen bir yönetmen! Filmografisini incelediğnizde, hep alanının bir numaraları ile çalışmış ve onları hemen hemen tüm projelerine dahil etmiş biri. İzlemenizi tavsiye edeceğim başlıca filmleri:
Tian xia wu zei
Tangshan dadizhen ( Müthiş bir dram)
Su Qi-Er (bu filmi yorumlamıştim, yorumumu okumanızı ve izlemenizi tavsiye ederim)

Kısacası ; film keyifle izlenecek, üzerinde düşünüp, kendinizden parçaları bulacağınız türden…

Şimdiden iyi seyirler….

Bu yazı KanesHiro tarafından 02 May 2011 01:43 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Roma’da başlayan öykümüzün kahramanı Attilio, üniversitede şiir eğitmenliği yapan sevimli, biraz dağınık, dalgın bir adam ve yine edebiyat üzerine çalışan Vittoria’ya her gece rüyasında onunla evlendiğini görecek kadar aşık. Vittoria ise bu deli dolu aşka karşılık vermeyerek “imkansız” damgasını vuran, ciddi bir kadın.  Roberto Benigni’nin gerçek hayattaki karısı Nicoletta Braschi, ağırbaşlı ve mantığıyla hareket eden Vittoria rolüne çok yakışmış. İtalyan sanatçının meşhur “Hayat Güzeldir” filminde olduğu gibi, bu filmde de karı-koca birlikte çok uyumlu görünüyorlar.

Attilio’nun “Kar ve Kaplan” adındaki kitabı basıldığı ve çok beğenildiği sıralarda, Vittoria da Paris’te yaşayan Irak’lı bir şairin (Fuad rolünde Jean Reno) biyografisini hazırlamaktadır. Savaş başlamadan ülkesine dönmek isteyen Fuad’la birlikte Amerika’nın işgali altındaki Irak’a gider ve oradaki saldırılarda başından yaralanır, komaya girer..  ”Sevdiği kadının ölümü tüm dünyanın ölümü demektir.” Attilio için.. Vittoria’nın ölümün eşiğinde olduğunu haber alır almaz onun yanına gitmek için yola çıkar.  Bu gözüpek adamın aşkını hayata döndürebilmek için yaptıkları ile devam eden film sürpriz bir şekilde nihayet buluyor.

Şiirden bahis açıldığında akan sular durur bende. Biraz “Ölü Ozanlar Derneği”ndeki o heyecan dolu ders sahnesini anımsatsa da Attilio’nun verdiği şiir dersi nefisti. Ya, kızlarına şairliği anlatırken kullandığı tabir nasıl bir anlatım güzelliğiydi öyle? “Kalpleri titrediğinde başka insanların da kalplerini titretebilen insanlar olmalı..”

Roma’da, geceyarısı evine giren yarasayla nazik bir şekilde konuşarak onu dışarı çıkmaya ikna eden sıradışı kahramanımız, filmin ilerleyen bölümlerinde, Vittoria’nın hastalığına ilaç bulmak için Bağdat’ın dışına çıkınca bir çadırın yanına çökmüş iki deve görüyor. Develerden birine binerek daha hızlı yol almak isteyen Attilio’nun onlarla sohbeti hayli komikti. Yine hastanede, bir seyyar satıcıdan aldığı berber koltuğuna uyumak için yerleşirken Vittoria’ya söylediği cümle beni çok güldürdü.

İçerdiği mantıksal kopukluklara, kurgusal hatalara ve suya sabuna dokunmayan savaş anlatımına inat, Roberto Benigni’nin dilinden bu muazzam sinemasalı izlerken, büyüsüne kapılıp gitmemek için, insanın taştan bir kalbi olması gerek. “Kar ve Kaplan” gerçeği ve düşü kesin çizgilerle ayırt edebilenler için mutlaka izlenmesi gereken, eşsiz bir film.

Bu filmin Lavinya Öz tarafından yazılmış yorumu için buraya bakabilirsiniz.

Bu yazı Biblio tarafından 28 April 2011 00:40 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Aslında anlatılan konu nihayetinde bir aşk ama her zaman alışık olduğumuz güzel kız,yakışıklı erkek( yada sıradan kız sıradan erkek) formatında değil. Daha farklı insanların aşk hikayesi bu sefer. Üstelik bu farklılığı onlar seçmemiş.

Başroldeki elemanımızın hapisten çıkması ile başlıyor film. Adamın ruh sağlığı hiç yerinde değil, hırsızlık,taşkınlık,kavga ne ararsanız var. Dolayısıyla çıkar çıkmaz başını türlü türlü dertlere sokuyor. Abisi kardeşini her ne kadar kontrol altında tutmak istese de bunu pek başaramıyor,elemanda garip bir kişilik bozukluğu söz konusu. Günlük hayat bir türlü adapte olamıyor. Tüm bunlar yetmezmiş gibi bir de sık sık hapis yatmasına sebep olan,öldürdüğü adamın oğlunun evine gidiyor. Bu evde günlerini yalnız geçiren zihinsel ve bedesel engelli bir kızla karşılaşıyor ve eve 2.kez gidişinde garip bir olay oluyor. Konu ve hikaye gelişimi kısaca böyle. Hikayenin ilginçliği bir kenara engelli bir insanın günlük yaşamına bu kadar yakından bakmak beni garip bir psikolojiye sürükledi. Bu halde bir kızın evde yalnız yaşaması, ailesinin ilgisizliği ve ne kadar zor bir hayat sürdüğünü görmek, yönetmenin bunu gözümüzün içine soka soka göstermesi aslında yaşadığımız dünyada varoluşsal bir adaletsizlik olduğunu hissettirdi bana. Gerçekten bazı bedenler bu hayata 2-0 mağlup başlıyor.

Filmin bazı sahnelerini izlemek gerçekten zor. Ayrıca filmde engelli kızı canlandıran kişi bana göre sinema tarihinin en başarılı performanslarından birine imza atmış. Filmi izlerken kızın gerçekten engelli olduğunu düşünüyorsunuz. Erkek oyuncu da çok iyi oynamış hakkını vermek gerek.

Uzakdoğu sineması yaratıcılıkda şu an açık ara en iyi sinema bunu kabul etmek gerek. Çok farklı hikayeler, garip karakterler yada değişik görsellikte filmler görmek mümkün.Bu filmde bunlardan biri ve kesinlikle ilgiyi hak ediyor.

Filmin orjinal Korece adı “oh ahsiseu” ama heryerde Oasis olarak geçiyor.Bu arada film 2003 Venedik Film Festivali’nde FIPRESCI ödülü almış.

Uzakdoğu sinemasını sevenlere ve farklı hikayeler arayanlara şiddetle tavsiye ederim.

Bu yazı Fatih Alper Ozen tarafından 15 April 2011 15:00 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tek çare, heşey yoluna girene kadar içindeki katili ortaya çıkrtmaktır.

Filmin Kritik yazısı şuradadır.

Bu yazı Ethem tarafından 11 April 2011 02:40 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

7 seneyi devirmiş, rayına oturarak sakinleşmiş bir evliliği sürdüren Joanna (Keira Knightley) ve Michael (Sam Worthington)’ın mutlulukları, Michael’in iş arkadaşı Laura (Eva Mendes)’yla yakınlaşmasıyla sarsılır. Çiftin kavgasının ardından Michael, Laura’nın da bulunduğu bir iş gezisine çıkar, Joanna ise eski bir arkadaşıyla (Alex rolünde Guillaume Canet) karşılaşır. Ayrı geçirdikleri bir gün ve gece boyunca Joanna ve Michael’ın evliliği işin içine giren üçüncü şahıslarla ciddi bir sınavdan geçecektir..

Last Night, yalın konusu ve sadece anlatmak istediğine odaklanan yönüyle düzgün bir film denilebilir. Yalnız aldatmanın nedenleri üzerine çok da fazla yoğunlaşamadığını düşünüyorum. Karakterler bunun üzerine uzun uzun konuşmalarına rağmen, gayet bilinçli olarak hataya düşüyorlar ki bu pek de inandırıcı gelmedi bana. Örneğin, “güya” çok sevdiği karısını aldatan adamda daha fazla suçluluk psikolojisi olması gerekirdi.

Guillaume Canet, filmin ışıldayan taraflarından. Çok güzel ama biraz fazla güldüğünü de söylemek lazım. Keira Knightley’in evet bir tarzı var ama görünüm olarak maalesef çok yetersiz. Eva Mendes’e gelince Keira’nın tam aksine dişi ve şuh bir hal taşıyor ama boş boş, anlamsız bir ifadeyle bakmasa karakteri açısından daha etkili olabilirdi belki.

Last Night özenli, derinlemesine bir film olmasa da izlenilmeyecek kadar kötü değil. İlişkiler üzerine yeni bir uslüp beklemeden öylesine izlenilebilir. Daha karmaşık ve etkileyici bir benzeri için Closer’ı seyredin derim.

Bu yazı Biblio tarafından 09 April 2011 15:00 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Cyrano De Bergerac, biliyorsunuz ki, kuzeninin sevdiği kıza aşıktır. Çirkin ve beceriksiz kuzen, kıza bir türlü ahvalini aktaramayınca, iş Cyrano’ya düşer ve kuzeninin yerine, aslında kendi sevdiği kadına, aşk mektupları yazmaya başlar.

Film bu döngü merkezinde kurgulanmış. Elbette günümüze de uyarlanarak.

Kendi aşk hayatında başarısız bir tiyatro oyuncusu, diğer işsiz ama rol kabiliyeti olan tiyatrocularla bir “copcatan” acentası kurar. Kendi söküğünü dikemeyen terzi modundaki başrol oyuncumuz (Uhm Tae Wong), aldığı son “iş” için hazırlıklarını yapmaya başlamıştır. “Müşteri” profiline göre bir “aşk oluşturma” çalışması esnasında bir de ne görsün bizimki? “Müşteri”nin aşkı, aslında bizim Cyrano’nun aşkıdır.

Bu kez, iş ahlakı(!) ile geçmişte yarım kalan aşkı arasında git-gel yaşamaya başlar ve film bu merkezde devam eder…

Siz, eski sevdiğinizi bir başkası kapsın diye hiç uğraş verdiniz mi? İzleyin bakalım bizim Cyrano buna izin verecek mi?

Başrol oyuncusu, uhm Tae wong, uzakdoğu sineması izleseniz de, izlemeseniz de, mutlaka performans açısından seyretmenizi önerdiğim aktörlerden biridir.

Ekip olarak da muhtesşem iş çıkarmışlar…

Hem eğlenceli, hem dramatik bu filmi kaçırmayın üzülürsünüz….!!!

Bu yazı KanesHiro tarafından 31 March 2011 02:28 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Ağır bir gangsterin hapishaneden yeni bir hayat kurma hayaliyle ve bir daha pisliğe bulaşmama amacıyla çıkar. Doğru kadınla evlenip hayatını artık belaya bulaşmadan devam ettirmek istemektedir. Elbette arkadaş çevresi sayesinde hapisten çıkar çıkmaz teklifler ve yeni suç ortaklıkları başlar fakat her seferinde bu işlere bulaşmak istemediğini belirtmektedir. Derken hayatının kadınıyla tanışma fırsatını bulur ve onunla birlikte olmak istemektedir yalnız bir sorun vardır, geçmişi onun peşini bir türlü bırakmayacaktır.

Hapishaneden çıktıktan sonra, mutlu bir hayat kurmak isteyen ve daha sonra tekrar belaya bulaşan adamları yıllar boyunca hem Hollywood yapımları arasında hem de Türk sineması yapıtlarında. Buda onlardan biri olarak gözüküyor ilk başta ama filmi izlemeye başladığımız zaman aslında olayın sadece bunlardan ibaret olmadığını da anlıyorsunuz.  Filmi bir puzzle olarak düşünebilirsiniz. Bir sürü parça var filmde ama hepsinin bir şekilde filme olur olmadık yerlerde adapte olması filmin ahengini ciddi bir şekilde bozuyor ve akıcılık problemi yaratıyor. Filmin asıl sorunu çekildiği yerler ya da kurgusu falan değil kesinlikle. Burada asıl hatayı, birbirinden çok ayrı özelliklere sahip insanların hayatlarını birleştirme çabaları olarak söyleyebiliriz. Bakıyorum; Colin Farrell gangster; Keira Knightley ünlü bir film oyuncusu derken ortalıkta dolaşan esrarkeş bir adam ve daha sonra 16 yaşında futbolcu çocuklar. Bu gidişatın devamından çıkabilecek en güzel şey, film ve sinema okuyan bir öğrenciye; bu karakterlerden nasıl bir film yaparsınız tarzında saçma sapan bir soru olabilir en fazla; daha ötesini beklememek gerekiyor.

Ortaya dâhil olmak isteyen bunca oyuncu olunca elde, ana karakterlerin filme yeteri kadar dâhil olamadığını ve asıl konunun da bu karakterler üzerinden döndüğünü düşününce ortaya bir bulamaç çıkıyor. Daha felaketi ise, her karakterin kendi tarzını yaratmaya çalışmasıyla birlikte kopan diyaloglar gerçekten olmamış.

Buraya kadar eksilerden bahsettik ki; bir filmi izlediğimiz zaman bize komple bir fikir vermesi açısından, yukarıda bahsettiğim olguların çok önemli olduğunu düşünüyorum. Elbette gereğinden fazla film izlemiş olmanın verdiği bir ‘’beğenememezlik’’ eseri ancak böyle bir başlangıç olabilirdi. Eğer olumlu taraflarından biraz bahsetmek gerekiyorsa söylenebileceklerden biri C.Farrell olurdu. Harika oyunculuğu filmin neredeyse tamamını kurtarmaya yetmiş diyebilirim ( o kadar az gözükmesine rağmen) Filmi izleyenlerinde mutlaka dikkatini çekeceğini düşündüğüm diğer bir nokta ise, Farrell’ın B.Pitt’e olan benzerliği. Hadi yapmayın ya, cidden benziyor! Onca rezalet filmini izledikten sonra, bu performans ilginç geliyor ve ben onu çok beğeniyor olabilme ihtimaline karşın, iyiydi. Keira hakkında fazla bir şey söyleyemeyeceğim ne yazık ki çünkü izleyemedim ki?

Bunların dışında neler söylenebilir? Filmin Carlito’s Way ve Layer Cake filmiyle olan ağır benzerliklerini görmek için filmi izlemeniz yeterli olacaktır. Dikkat edilmesi gereken ya da benim dikkat ettiğim bir başka özellik, filmleri birbirinden ayıran bazı temel özellikler vardır. Elbette yıllar ilerledikçe senaryoların kısırlaşmasından kaynaklanan benzerlikler ortaya çıkacaktır ama yeri ve zamanına göre iyi filmler olarak değerlendirilen bu iki filme olan aşırı benzerlik bir hayal kırıklığına daha yol açtı bende…

Komple bir pencereden bakacak olursak bu kadar eleştirmeme rağmen ben filmi beğendim, hatta beğendiğim için üzerinde bu kadar fazla konuştuğumu düşünüyorum, beğenmediğim bir eser olsa, uzatmadan güzeldi ya da kötüydü üzerine birkaç cümle yazarak olayı burada kapatabilirdim. İzlemenizi tavsiye ediyorum her ne kadar zayıf yanlarını çok olduğunu düşündüğüm bir eser olsa da; izlenmesi gerçekten zevk veriyor.

Bu yazı UnjustLucifer tarafından 28 March 2011 02:36 tarihinde yazıldı. 2 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bu üç harf ve tek kelimeyi hepimiz kendimize göre tanımlarız, anlam çıkarırız. Kimimize göre güven, kimimize göre sadakat, kimimize göre tutku, uyum, mutluluk, alışkanlık,tır kısaca. Kimileri de acı, yalnızlık, çaresizlik olarak tanımlar kendince. Çoğu zaman herkesin beklentileri de aynıdır aşktan; karşılık bulmak, eksik yanının tamamlanması, başka bir vücutta yeniden doğmak, bir olmak… Beklentiler, umutlar, istekler…

Beyaz perdenin olmazsa olmazıdır aşk. Hemen hemen her filmde kendine yer bulur, çoğu zamanda yıldız sadece kendisidir. Bazen bir kadınla bir erkek, bazen anneyle çocuk, bazen ilahi aşk, bazen de bambaşka bir siluette karşımıza çıkar filmlerde ama onlar aşk için, yardımcı oyuncudan öteye gitmez, çünkü başrolde hep kendisi, yani aşk vardır. Aşka alet edilen bu karakterler, çoğu zaman mutlu sona ulaşarak muratlarına erseler de, nadir de olsa birbirinden koparılır. Bence modern ve gerçek sinema anlayışına göre âşıkların birbirinden koparılması, her insanın içinde olan mazoşist tutkuların canlanmasına neden olmakla beraber, insanı hakikatle yüzleştirir, gerçek hayata döndürür.

Bu kadar aşktan bahsetmişken, imkânsızın konu alındığı bir filme değinmek istiyorum; Jeux D’enfants…

Sıcak bir Fransız filmi olan Jeux D’enfants, ‘’Cesaretin Var Mı Aşka?’’ olarak Türkçeye çevrilmiş olsa da filmin tam adını karşılamadığı konusunda beni tatmin etmedi. Orijinal adının tam karşılığı ‘Çocuk Oyunları’ olduğunu öğrendiğim -ki filmin temasıyla daha çok uyuşuyor-, filmin adı Türkçeleştirilirken yine ticari kaygıların varlığını apaçık ortaya koyuyor. Napolyon’un dediği gibi, Para, para, para…

Yeni dönem Fransız filmlerini severim ve kendine has estetiğinin olduğuna inanırım. Şiirsel bir dil, pastel renkler, sade ama etkileyici bir anlatım, kısacası benim için görsel şölen gibidirler. Melodik, renkli ve bir o kadar da eğlenceli olan bu filmlerin yeri, başkadır başka. Fransızcanın şiir gibi bir dil olması, kullanılan mekânların değişik ve iç ısıtıcı oluşu, Fransız aktrislerin sade/yalın güzellikleri, başarılı oyunculukları, özgün senaryo ve metaforlar beni etkileyen faktörlerin başında gelir.

Jeux D’enfants; ruhsal çöküşler, duygu geçişleri, depresif bozuklukları içinde, aslında her şeyden daha güçlü bir aşk… Çocukluktan başlayan ve yetişkinliğin başına kadar devam eden söylenememiş sözlerin ağır yükü, aşkla nefret arasında oynanan bir oyun ve oyunun kurallarına göre belirlenen hayatlar…

Yann Samuel’in yönetmenliğini ve senaristliğini yaptığı 2003 yapımı olan filmin ana temasını oluşturan ve Sophie (Marion Cotillard) ile Julien (Guillaume Canet) arasındaki oyunu başlatan replik; Cap ou pas cap? (Var mısın, yok musun?)…

Çocukluklarından beri, kendi aralarında geliştirdikleri oyunla, ikili sırasıyla birbirlerinin cesaretlerini sınamaya başlarlar. Fakat zaman geçtikçe oyunun kuralları sertleşmeye başlar ve verilen görevler zorlaşır. Mesela sınava sutyenle girmek, okulun en sert çocuğunu tokatlamak gibi. Bu oyun zamanla ikili arasında, kendilerine bile itiraf edemedikleri mazoşist bir aşka sebep olur. Her ikisi de yaşamak istemedikleri hayatı inatları uğruna yaşarlar ve mutsuz olurlar.

Filmin iki ana karakteri var, bütün olaylar ikisinin etrafında döner. Yan karakterlerin hepsi Julien ve Sophie tarafından harcanmıştır resmen. Mesela , Julien’in, babasıyla arasındaki soğukluk duvarının git gide kalınlaşması ve ondan uzaklaşması; Sophie’nin annesinin-babasının sadece lafta var olması ve Sophie’nin çocukluğunda bir ablaya yer verilmesi, zamanla onun da kaybolması gibi. Kimin, neden, nereye kaybolduğunu anlayamıyorsunuz. Yan karakterlerin bu kadar yüzeysel ve tek yönlü olması, yönetmenin izleyiciyi, filme/oyuna dâhil etmeye çalışmasından kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Sadece Julien, Sophie ve izleyici üçgeninde geçiyor oyunlar, her ne kadar izleyici pasif konumda olsa da olaylara müdahil edilmeye çalışılıyor yönetmen tarafından.

Oyunculardan bahsetmek gerekirse; Marion Cotillard’ın performansı, bir alkıştan daha fazlasını hak ediyor benim gözümde. Sade güzelliği ve başarılı oyunculuğu ile ilerde Oscar’ı(En İyi Kadın Oyuncu 2007 La Môme) alacağının sinyallerini veriyor gibi. Guillaume Canet’ın , Marion Cotillard ile uyumu mükemmel. İkisi de yeteneklerini ortaya koymuş ve iyi bir film ortaya çıkarmışlardır. Julien ve Sophie’nin çocukluklarını oynayan oyuncularda inanılmaz başarılı ve sevimli.

Filmin tümüne hakim olan renkler içinizi ısıtarak size huzur veriyor. Mekân konusunda da cömert davranmış yönetmen. Evlerinin olduğu sokak, sanki sizin ve birazdan dışarı çıktığınızda o sokakta yürüyecekmişsiniz gibi ya da camdan baksanız o caddeyi görecekmişsiniz gibi hissediyorsunuz ya da orda olmak için birçok şeyi feda edebilecek gücü buluyorsunuz kendinizde.

Filmde kullanılan ‘La vie en rose’ şarkısı, filmi izledikten sonra kulaklardan gitmeyen bir melodiye sahip. Film bittikten sonra, sanki tekrar tekrar dinliyorsunuz, sanki uzaktan bir yerden bu şarkıyı duyuyorsunuz. Bilmeseniz de söyleyemeye çalışıyorsunuz, tuhaf bir duygu.

Sizi aşka ve kendinize yabancılaştıran beklenmedik finalle film sona eriyor. Final, hayal gücünüze bırakılarak sizi düşündürüyor gibi. Ya da her izleyici istediği finali kabul ediyor, inanmak istediği sona inanıyor. Mutlu, mutsuz, melankolik ya da depresif bir ruh haliyle gerçek dünyaya dönüyorsunuz filmin sonunda. Şu da bir gerçek, etrafımdakilerden duyduğum kadarıyla erkek arkadaşların pek beğenmediği bir filmmiş. Bu yüzden izlemeyen erkekler çok fazla beklenti içine girmesin derim…

Filmden replik;

Önce sen söyle beni sevdiğini, çünkü ilk ben söylersem oyun oynadığımı düşünmenden korkuyorum…(Sophie)

Filmin Biblio tarafından da yazılan yorumunu buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı Sevilay AYDIN tarafından 27 March 2011 03:35 tarihinde yazıldı. 5 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Kurt adam köylüler tarafından bilinen, belli zamanlarda köye saldırmaması için belli zamanlarda kut adama hayvan kurban edilir ve güvenliği bu şekilde sağlanırmış Ancak bir dolunay zamanı kurt adam kurbanı değil, köylülerden birisini daha öldürünce köylü ayağa kalkacak, intikam almak için kurt adamı öldürme planları yapacaklardır.

Plan A; Ünlü kurt adam avcısı Peder Salomon’dan yardım istenir.

Plan B; Canını kurtaran kaçsın!

Nihayetinde A planını seçilir. Bunun üzerine iş koyulan Peder Salomon, ilginç bir şey bulur. Kurt adam gündüzleri normal insan olarak aralarında dolaşıyordur. Şimdi, kurt adam kim sorusuna cevap ararken her an tehlikede olduklarını da bilmektedirler. Çünkü Kurt adam gündüzleri köylülerle beraberdir.

Bu yazı Ethem tarafından 21 March 2011 01:02 tarihinde yazıldı. 8 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Bir iftira sonucu başarılı bir şekilde çalıştığı işinden atılan adamımız ile tanışmaları aynı gün olacaktır.

Önemli olan bundan sonra ne olacağıdır…

Bu yazı Ethem tarafından 18 March 2011 03:31 tarihinde yazıldı. Yorum Yaz.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Yaptıkları program zaman içinde hem onların hem de dinleyenlerin hayatını değiştirecektir. Programın şöhreti hızla yayılırken Kaan ve Mete eski hayatlarına aynen devam ederler. Her gün başka kadınlarla yalnızlığını gidermeye çalışan Kaan, aradığı aşkı Zeynep’de (Ahu Türkpençe) bulur ve aralarındaki hayat görüşü farklılığına rağmen bu aşkı tutkuyla yaşamaya çalışır;… Bu arada herkesin ‘kendi kaybını’ bulduğu ‘Kaybedenler Kulübü’, toplumun farklı kesiminden insanları biraraya getirerek adeta bir ‘ortak mahalle’ de buluşturur.

Kendi yalnızlıklarıyla bile dalga geçen, sisteme her gün başkaldıran, hayatın kıyısında yaşayan Kaan ve Mete’nin renkli hayatlarını yansıtan programın tutkunları, ‘Kaybedenler Kulübü’nün üyeleridir artık…

Kaynak

Bu yazı Ethem tarafından 14 March 2011 01:48 tarihinde yazıldı. 3 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com

Tabiki filmi izlenilebilir hale getiren atkrist Natalie Portman’ın başrolde olduğunu da ekleyelim.

Bu yazı Ethem tarafından 13 March 2011 02:43 tarihinde yazıldı. 1 Yorum.

Sivrisinema - www.sivrisinema.com