İlkinde Foshan’dan ayrılan Ip Man (Donnie Yen), devamı niteliğindeki II. filmde; Hong Kong’da yeni bir hayat kurmaya çalışıyor. Zaten neredeyse sefaletin göbeğinde yaşamak zorunda olan Ip Man, elbetteki en iyi bildiği öğretiyi yayabilmek ve bu işten de karnını doyuracak kadar para kazanabilmek için bir çatı katını Wing Chun dersleri için kıralıyor. Burada da batılı devletlerin uşaklığını yapanlar peşini bırakmıyor elbette. Bir dernek bünyesinde birleşen ve Hong Kong Dövüş sanatını yayan Master’lar (Ustalar) , Ip Man’ın okulumsu yerine göz dikiyorlar. Özellikle Dernek başkanı Master Hong (Zhou Qing Quan) bir musabaka teklif ederek, tüm okul Master’ları ile dövüşüp kazanırsa, okulunu dilediği gibi isletebileceğini söyluyor.

Filmin konusunu çok anlatmaya gerek yok.

Fakat şunu belirtmek isterim ki, bu film sadece dövüş sanatlarının tarihini değil, köklu China kültürünü, onların kültürlerine olan derin saygılarını, aile kavramının herşeyden kıymetli olduğunu, dövüşürken bile rakibinin merhametine “teşekkür edecek” derecede “saygılı ve minnet dolu” olduklarını, GURURlarının da , en az kültürleri kadar yuksek öneme sahip olduğunu izleyeceksiniz.

Onların, Batıya olan içe kapanıklıklarınada bu film bir kez daha ışık tutuyor.

Filmin her sahnesi beni çok heyecanlandırdı. Dövüş sahnelerinden bahsetmeme gerek bile yok. Az kan, çok zeka gerektiren tekniklerin konuşturulduğu sahnelerle dolu. Etkileyici bir-iki sahneden bahsetmek gerekirse, Ip Man’ın , Master Hong ile masa üzerinde yaptığı dövüş sahnesi derim… Kesinlikle senkron süper kurgulanmış, üzerinde çokca çalışıldığı belli olan bir dövüş sahnesiydi.

Finale doğru Ip Man’ın “Twister” lakaplı Amerikalı boksör ile yaptığı ring maçı ise zaten son noktayı koydu.
Master Hong rolünde , Zhou Qing Quan var. Vakur duruşu çok hoşuma gitti.

Başlarda, her ne kadar batılı uşağı olsa da, doğru yolu bulması uzun sürmedi..

Görüntü yönetmeni, senarist, Donnie Yen ve tüm ekip ciddi bir iş başarmışlar.

Uzakdoğu Sineması seven, dövüş sanatlarının da işlendiği filmlerden hoşlananlara “tam sizlik” diyebilirim.

Gerçek bir hikayenin sinemaya uyarlandığı filmde bazı karakterler ya çok uçuk ya çok gereksiz. Bazı çatışmalarda göze çarpan oyunculuk “hadi nen ordan” dedirtiyor. Gerçekçilikten saptığını hissediyorsunuz. Bu sapkınlık acaba olmayan tempoyu yükseltmek için miydi diye düşünüyorum. Fakat olumlu bir cevap bulamıyorum kendimde. Tempo yükselmiyor, çatışma sahnelerinde daha da sıkıcı bir hal alıyordu. Senaryonun yetersizliği mi bilinmez ama bazı sahneler çok uzun tutulmuş.

Filmin ortasına doğru sürüklenirken esnediğimi hissettim elimi ağzıma götürdüğümde. Sonra hafifçe gözlerim kapandı. Hikaye en sonuna kadar çok bilindik. Sonu biraz farklı bitiyor, en azından benim filmin ortasında tahmin ettiğim gibi değil. Evet, filmin ortasında bile tahmin edebilecek bilgelikte hissettiriyor film. Kim ölecek kim kalacak altyazıyla 10 dakika önceden yazılmıyor tabi, ama gözler yarı kapalıyken bile neyin ne olacağını anlıyorsunuz. Herhalde en düşünülerek yazılmış yerler John’ın hapishaneden kaçış sahneleriydi. İddia edilen Dillinger zekası ve kurnazlığı sadece bu sahnelerde biraz olsun ortaya çıkıyor.

Çok fazla eleştirirken, filme senaryo dışında başka bir boyuttan bakmak istiyorum. Filmin başlangıcında kameranın sallanması yüksek kalitede ya da sinemada izleyenlerin sinirlerini bozmuştur diye düşünüyorum. Kameranın milimetre bazında titremesi gerçekçilik katmıyor fakat gözleri rahatsız ediyor. Herhangi özel bir efekt yok, geçmişteyiz demek için kullanılan siyah beyaz televizyon efektleri hariç. Bunun yanında itiraf etmeliyim ki bazı fotoğraflar çok nostaljik ve güzeldi. Kıyafetler de keza döneme çok uygundu. İnce düşünüldüğü açık. Ama benim en çok hoşuma giden Dillinger’in sürekli değiştirdiği gözlükleriydi. Filmin sonunda sinemada taktıkları (sinemada gözlük takıyor, dikkat) beşgen misali bir yapıya sahipti. Bulabilirsem hemen almayı istiyorum :)

“Yahu napıyorsun, filmi yerden yere vurdun?” diyenler için daha başlamadım bile demek istiyorum. Johnny Depp, John Dillinger’a pek uymamış diye düşünüyorum. İfadeleri beyaz perdeden ötesine geçmiyordu, yani hissedemiyordum. Zorladım, ıkındım, olmadı. Christian Bale de keza Melvin Purvis’i canlandırırken sanki sıkılmış gibiydi. Michael Mann yönetmenliğinde daha kaliteli bir yapıt ortaya çıkabilirdi.

Çok güzel ele alınan mafya ya da mafya adamı filmlerinin yanında vasat bir film olan Public Enemies izlenmese de olurdu tarzında benim açımdan. En azından mafya filmlerini seven biri için özentiden öteye geçeceğini düşünmüyorum. Belki de Godfather varken hiçbir mafya teması barındıran filmi sevemeyeceğim.

Sevgiler.

Film, 4.Asya Film Ödülleri’nde 1. olacak kadar iyiydi…Üstelik;
En iyi aktör dalinda ödülü olan WANG Xueqi takdirlik bir oyunculuk sergilemişti.

Yine aynı filmin, en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülü Nicholas TSE’e verilerek doğru karar alınmıştı.. Zira finale doğru gözlerim doldu… Çok etkileyici idi oyunculuğu.
Ve tabii ki, kostümler…. 4. Asya film Ödüllerinde, kostüm ödülü almaya hak kazanmış bu filmde, kusura bakmayın ama “uzun saçlı Çin’li Erkekler” dışında ödüllük bir şey gördüğümü söyleyemeyeceğim. Çin filmlerinde sevdiğim birkaç şeyden biri havada uçan, zıplayan, koşturan aktörler, dans eden ama savaşcı ruhunu ortaya koyan kadın aktristler veeeeeeeee uzun saçli eski dönem Çin’li Erkeklerdir. Arkadan örgü yapılmış uzun saçlarıyla dövüşen oyuncuları izlemek benim için coçukluğumdan beri bir zevk olmuştur

Ayrıca , uzun saç, örgülü saç gibi geleneklerin medeniyetin ilk zamanlarına kadar uzanan bir seramoni olduğunu biliyor, daha da araştırmalarıma devam ediyorum.

Kah filmden, kah filmin bana anımsatıp yazdırdıklarından bahsettim. Elbetteki 1.lik ödülü ile taçlandırılmış bu filmi görmenizi tavsiye ederim.

Hypetia’nın hayat öyküsünde, kendisine aşık olan sahibi olduğu bvir köleyle duygu yoğunluğu yaşamasının yanında tanrı tanımaz düşünceleride halkın dikkatini üzerine çekecektir.

Agora adlı filmin oyuncu kadrosunda Rachel Weisz, Max Minghella, Amber Rose Revah, Ashraf Barhom ve Manuel Cauchi isimleri bulunmaktadır.

İyi seyirler.

YER; haksız yere, bazen ise sadece “tuhaf” olduğu için, CADI damgası vurabilmenin ve o kişileri idam edebilmenin en kolay dönem olduğu 17.yy Amerikası.

Winona Ryder’ın ruh verdiği Abigail Williams, ilk birlikteliğini yaşadığı çiftçi John Proctor’a (Daniel Day-Lewis) saplantılı bir şekilde ilgi duymaktadır… Herkesin kolaylıkla “cadı” olarak suçlandığı bu dönemde John’un eşi Elizabeth Proctor’u (Joan Allen) aleyhinde deliller düzenleyerek cadılıkla suçlar.

Ufak ve zararsız gibi görünen bu yalan gittikçe sarpa sarar ve sonunda Abigail’in ve yaşıtı yandaşlarının; bu yalan ve oyunlarını kendilerinin de artık “gerçek” sandığı, içinden çıkılmaz bir hal alır.

Akıl almaz kanun şöyledir:
“Ben cadıyım” diye itirafta bulunan serbest.
“Cadı değilim” diye doğruyu söyleyen hapis.

Birçok masum insanın hiç uğruna, yalan uğruna gerçekten yakıldığı bu zamana parmak basan senaryo 1996 da çekilmiş olmasına ve daha da önce yazılmış olmasına rağmen halen bu döneme de hitap eden, tüyler ürpertici görüşler çıkarmamıza neden olmakta.

John Proctor’un neredeyse aklını yitirdiği ve “Tanrı öldü!” dediği sahnede ise; bu akıl almaz olaylara sinirden ve inanamamışlıktan gözleriniz dolmuşken, Proctor da cadılıkla suçlanır. Çünkü o dönemde; yani, dinin bu denli baskın ve etkin olduğu bir dönemde kalkıp da “Tanrı öldü!” diyebilmek gerçekten bir insanın cesaret edip de söyleyebileceği bir şey değildir, bunu ancak bir cadı söyleyebilir.

Karakterlerle ilgili geniş bilgi için buraya tık geliniz

Öncelikle The Other Boleyn Girl adlı eserin izlenmesi gerektiğini düşünüyorum. Boleyn Girl filminde hayatı elinden alınan kraliçenin kızı olarak teyzesi tarafından büyütüldüğünü gördüğümüz Elizabeth, bu filmde büyümüş hatta olgunluk çağına gelmiştir. Siyasi hayata harcadığı zamanının yanı sıra artık ruhununda siyasete feda edildğini düşünerek bunalımlar yaşamaktadır. Hatta öyleki; bir hoşlantı için gücünü unutup nedimesi ile saç başa görülecektir  bize. Alışık olduğumuz kraliçelerde hatta krallardan farklı olarak tahtında oturmak yerine saray içindekilerle bir nedime havasında sohbet eden Elizabeth izleyiciyi şaşırtmakta. Elizabeth, nedimesi, cwsur bir korsan ve İngiltere tahtına göz diken bir Kral.. Filmin can alıcı sahnesi ise, son sahne : Dişi hükümdarın asil duruşu ve kralın dizleri üstündeki hali…

Tarihsel bir ayrıntı beklemeden izlendiğinde tat vereceğini düşündüğüm ve Elizabeth rolünün ancak bu kadar hoş canlandırılabileceğine inandığım izlenmeye değer bir film..

Dersimiz Atatürk filminde bazen zamanın videolarıyla, bazen fotoğraflarla ve bazende o zamana götürerek biz seyircilere oldukta güzel bir sunum yapılıyor.

Yönetmenliğini Hamdi Alkan’ın yaptığı Dersimiz Atatürk adlı filmin senaryosu Turgut Özakman’a ait. Filmin oyuncu kandorunda ise; Halit Ergenç, Batuhan Karacakaya, Çetin Tekindor, Doga Rutkay ve Engin Yüksel isimleri yer almakta.
İyi seyirler.

Önce Kurtlar Vadisi dizisiyle hayatımıza giren mafya dizisi birkaç engele takılması bile onları durduramadı ve Kurtlar Vadisi Terör, sonrada Kurtlar Vadisi Pusu olarak yayın hayatına devam etti. Bununlada yetinmeyen Kurtlar Vadisi dizisi kendi sinema filmi olan Kurtlar Vadisi Irak ilede seyirciyle buluştu. Biliyoruzki Muro filmide Kurtlar Vadisi sayesinde beyaz perdeye taşınmıştı, şimdide sırada Kurtlar Vadisi Gladio ile İskender karakterinin beyaz perdeyle buluşması var.

Kurtlar Vadisi Gladio sinema filminin ana konusu kendi çizgisinde yani herzamanki gibi Türkiye’nin yakın tarihine etki eden olayları anlatmak olacak. Alınan bilgilere göre filmdeki muhtemel konular; Turgut Özal’ın Musul ve Kerkük olayı , Cem Ersever Glado’nun hangi gerçeğini öğrenmiş ve sonrası, Washignton’dan gelen teleonla darbe girişiminden nasıl vazgeçildi, 28 Şubat süreci kısa bir zamanda neden ve nasıl sona erdi gibi konular olduğu söyleniyor. (Bunlar fragmanda da var)

Fragman tv kanalında çıkan orjinal fragmandır.

İlk afiş resmi kendi yapımımdır.

Hürmüz; 1800′lü yılların sonlarında İstanbul Taşkasap’ta yaşamaktadır. Geçimini daha önce evlendiği altı erkeği herhafta birisini ağırlamak kaydıyla ve bu ağırlamalarda da aldığı hediye ve benzeri şeylerle sağlamaktadır. Fakat hayat kendini altı kişiye adamakla geçmeyecek, berber olan eski kocasının dükkanında rastladığı doktora gönlünü kaptıracaktır.Günlerden bir gün Hürmüz bu gizli sevdayı dışa vurmak adına yalandan hastalanacak ve doktoru evine getirecektir.

Artık Hürmüz’ün aşkı platonikliği geçecek ve kısa zamanda doktorunda duygularının aynı olduğu ortaya çıkacaktır. Bundan sonraki hikayemizde ise doktor ve Hürmüz’ün karmaşık ve komik olaylarla dolu hikayesine tanık olacağız.

7 Kocalı Hürmüz filminin yönetmeni Ezel akay, senaryoda ise Gürsel Karot Sağlamöz yer alıyor.

7 Kocalı Hürmüz filminin oyuncuları; Nurgül Yeşilçay, Gülse Birsel, Haluk Bilginer, Erkan Can, Mehmet Ali Alabora, Sarp Apak, Cengiz Küçükayvaz, Halit Akçatepe, Müjdat Gezen, Ezel Akay.

İyi seyirler…

Ve sonra yalnızlık… Ve sonra alabildiğince çıldırtan pişmanlık… Ve sonra karar!

En sonunda hayat… Hayatı yaşamak. Kimin için yaşamak gerekiyordu?
Sebep olduğun hayatsızlığın ardından yaşamak mıydı hayatı, yoksa hayat  vermek miydi adil olan? Elinden bir şeyler gelmeden yaşanan kötü kaderin aynasının önüne geçip aynı acıyı çekecek olma fikri kimin elini vicdanına koyduracaktı?
Adaleti sen seç ve doğru zamanı bekle. Belki o zaman huzur içinde uyursun cenetinde.

Her zamanki gibi Will Smith, her nerede olursa, her ne karaktere girerse girsin yüzde yüz başarı sağlayan gerçek bir profosyonel. Bu güne kadar izlediğimiz tüm filmlerinde kendisine olan hayranlığım artıyor. Umudunu Kaybetme, Ben Robot, Hancock ve dahası. Hepsinde ayrı karakterler hepsinde ayrı bir keyif vardır, aynı olan tek şey profosyonellik. Bilmem siz fark ettiniz mi ama gözümden kaçmayan bir nokta ise dramatik sahnelerdeki doğal ötesi performansıdır. Bu adam bu işin sırrını öğrenmiş ve bize sihir yapmaya devam edecek;)

Bazı yazılarımda da yaptığım gibi, filmin konusunu anlatmaktansa filmi izlerken ve izledikten sonraki yaşanılacak duyguları anlatmak her zaman daha çok hoşuma gitmiştir. Umarım sizin de hoşunuza gider.
Bu arada filmin konusuyla ilgilenirseniz daha önce vizyondakiler kategorisinde yazdığım Yedi Yaşam yazısına göz atabilirsiniz. Buradaki fragman sadece filmden bir kesittir, ilk fragmanınıda aynı yerden izleyebilirsiniz…

İzlemenizi tavsiye ediyorum, hem de kesinlikle.
İyi seyirler.

Dövüş ustamız, samuray yada yakuza, siz nasıl hayal ederseniz öyledir Zatoichi! İlk bakışta sıradan birisi olması dışında kör ve bembeyaz saçlarıyla zamanını kumar oynayarak ve değeneğini tutacak kuvveti kazanması için karnını doyurma şavaşı veren birisi olarak görünüyor.  Oysa Zatoichi adındaki yaşlı adam ülkenin en hızlı silahşörlerinden birisidir. Doğuştan kör oluşu, görme yeteneğini almışsa bile müthiş derecede hissetme ve işitme duyularını kazandırmıştır. Ülkenin en iyi samuraylarından birisi olan Zatoichi’nin ve en iyi arkadaşı Shinkichi’nin yolu dağların ardında bir köye düşer. Köy, çete tarafından yağmalanmaktadır. Tam o sırada köye yolu düşen Hattori adındaki şavaşcı bu çetelerden birisi için çalışmaya başlayacaktır. Olaylar birbirini takip edecek ve kahramanımız Zatoichi ve dostu Shinkichi güzel ve çekici iki geyşa olan Okinu ve kardeşi Osei ile tanışır. Okinu ile Osei’nin aynı köye gelmelerinin tek sebebi;  yıllar önce ailesini katleden ancak kim olduğunu bilmedikleri birisinden alacakları intikamdır. Ellerinde olan tek ipucu Kuchinawa adıdır. Bu ipucu iki kardeşi aynı köye getiriyor ve kader onlara intikamlarını almaları için bir şans verir.

Okinu ile Osei kardeşler sonunda aradıkları adamın Hattori’nin ta kendisi olduklarını öğrenirler ama onu alt edecek kadar iyi olmadıklarıda ortadadır.  Yaşlı ve kör adam Zatoichi’den hiç bir meded ummayan kardeşler, aslında bu adamın dövüş ustadı olduklarını doğru zamanda öğreneceklerdir. Artık Zatoichi ve Hattori’nin şavaşma zamanı gelmiştir.

Filmin oyuncu kadrosu; Takeshi Kitano , Tadanobu Asano , Yuuko Daike , Daigorô Tachibana , Michiyo Ookusu.

Bahsettiğim gibi Zatoichi filmi, aksiyonu, hareketli sahneleri ve uzakdoğu hikayelerini sevenler için kaçırılmayacak kadar güzel bir yapıt. Efsane olmasıda ayrı bir şefk katıyor. Yaşlı ama eski toprak, saçları ağarmış ama karizmatik bir köylünün hikayesini seveceğinizden eminim.

Film bir kör adamın kendini nasıl disipline ettiğiyle alakalı olmamasına rağmen insan oğlu sorar kendine;

Düşünmeden geçemememiz an meselesidir. Abaca kör olsak bu kadar hassas çalışırmıydı ayakta kalan diğer duyularımız, yada normalin üzerindemi çalışırdı hislerimiz? Pekala bunu düşünmesi çok kolay ama beş dakikada olsa gözlerimizi sıkılmdan kapatabilmekle başlayacak sabrımız. Evet sanırım sabır gerekir ama acı veren bir olaya karşı sabretmeliyiz. Sonunda başaramayınca normale dönmemizin olanaksız olduğu, acı veren bir sabır. Belki o zaman diğer duyularımıza kulak verir yada zorunda kalırdık.

Bunu her zaman filmlerde izledik ama, görmedikmi bacakları olmayan adamın kollarıyla ayakları üzerinde duruşunu?

İyi seyirler.

Sıkı durun şimdi kalıplaşmış bir temelden yola çıkarak hemen hemen tüm karate,kung-fu vs filmlerinin vazgeçilmez senaryosunu yazıyorum heyecan yapmayın!

Yok mu şu havada uçan karada tek ayak üzerinde binbir teknikle sanatını icra eden dövüş üstadları. Kusursuzca sergiledikleri tekmelerini havadayken düşmanla denkleştirebilmek için ne kadar halat kullandıklarını merak etmedik değil mi? Merak etmedik çünkü önemli olan düşmanı havada iki, yerde üç-dört darbe ile halt etmek değil miydi:) Benim yaptığım hatayı sizde yapmayın (gülmeyin). Kim bilir o tekmeyi kırk kanaat denkleştirebilmek için ne kadar efor sarfediliyordur. Sanat icra ediliyorken kusursuz olmak birinci kural olduğundan bu işi havada bile olsan duruşunu bozmadan yapmalısın ki sonradan birlikte ter düktüğün yol arkadaşların acımasızca gülebilirler sana (benim yaptığım hatayı yaparlar ama…). Sensei gelir ve yeterli olmadığın kanısına varır varmaz kapı dışarı olman an meselesidir. Sonra toplu bir kahkaha tufanıyla boynun bükük çıkarsın kapı dışarıya. Ne yazık ki bunların hepsi sana öğretilen stratejik tekmenin matematiksel hesabını yapamayıp tekmeyi karavana sallamandır.

Film ya da senaryo diyelim, burda biter mi? Biterse hayatın sıradandır zaten kimse senin filmini yapmaz ki. Bitmiyor tabii ki, kafanda bir matematik problemi olarak kalan yokotopi vuruşunun denklemini sağlarken ve arkadaşlarının karşışındaki ezikliğin, gün gelir sana hırs verecek ve bizim rüyalarımızda gördüğümüz ak sakallı dedeyi bulmaya koyulacaksın. Film bu ya yedekte her zaman bir tane bulunur. Bu tür filmlerin demir başı, olmazsa olmazı ak sakallı kör dedenin eteklerine yapışır tüm bildiği teknikleri öğrenmek için tüm işkencelere katlanarak önce kölesi, sonra çekirgesi ve sonrada boynuzun kulağı geçmiş hali olur çıkarsın seni gülen arkadaşlarının karşısına. Kötü adamın zülmünden usanmış arkadaşlarına bir jest yapar ve fizik kurallanına bile pes dedirtecek kadar kusursuz tekniklerle kendini kanıtlarsın. Artık geçmiş unutulmuş, sen de sana yapıldığı gibi gülmeye başlarsın halt ettiğin ve kafasında denklemin kaç olduğu sorsunu bıraktığın kötü adama. Bu filmlerinde serisi böyle çıkıyormuşmuş:). Herkes bir sonraki beceriksizi döver, dayak yiyen adam hırs yapar, sonra da senin konumuna gelinceye kadar bir senaryo çıkarır ortaya.  Bu arada sen de akıllara zarar bir üstad olmuş, sakallarının ağarmasını beklersin, sonraki filmin demir başı olmak için.

Bunları biliyorsanız hayal gücünü kullanıp bir film de siz çekebilirsiniz (artık biliyorsunuz).

Gel gelelim IPMAN filminin göz alıcı bir kaç noktasına. Senaryom kadar uzun olmayacak ama tadını bozmamak adına (çünkü film çok güzel) kısaca geçmek istiyorum. Eminim ki bu tür filmlerden hoşlanan izleyicilerin çok hoşuna gidecek.

Bruce Lee’nin ustası olan Ip Man’ın hayatını anlatan IPMAN filmi, Kung-Fu kökenli bir savunma tekniği olan Wing Chun’un geçmişine gitmemizi sağlıyor. Bu savunma sanatı diğerlerinin aksine rakibe hiç şans vermeden rakibi dize getirme amaçlı bir teknikmiş. Hıza dayalı bir teknik olması abartıya gereksinim duymamış ve bu sadelik oldukça ilgi çekmiştir. Anlayacağınız yukarda bahsettiğim senaryodan uzak istisna bir filmle karşı karşıyayız. Abartılı sahnelerden uzak, gerçeğe yakın veya böyle dövüşenlerde varmış denilebilecek kadar güzel dövüş sahneleriyle süslü, ayrıca film sadece dövüş sahneleriyle değil içeriğiyle de göz doldurması IPMAN’ı daha cazip hale getiriyor. Yani içinde sadece uçan tekmeler değil bir de güzel senaryo bulacaksınız.

Filmin kahramanlarını da sırasıyla yazma gereği duymamın nedeni google’da hitimin artması olamaz tabii ki. Çünkü kim bu isimleri arayacak diye sormaz mıyım kendime? Tamamen emeğe saygı;)

Filmin oyncuları; Donnie Yen, Mallika Sherawat, Sammo Hung Kam-bo, Simon Yam, Yu Xing, Chen Zhi Hui, Ka Tung Lam, Hiroyuki Ikeuchi, Siu-wong Fan, You-nam Wong.

Zamanında oralarda sanat büyük önem taşımakta, zanaat büyük sabırlarla elde edilmete iken bizim iki kahramanımız sanatlarını icra etmek ve aynı zamanda üç beş kuruş kazanmak için Orhan Gazi’nin adına yapılan camide çalışmaya, karınlarını doyurmaya koyulurlar. Millet ak akçenin derdine düşmüş saçlarını ağartırken bizim Karagöz (Haluk Bilginer) ve Hacivat’ın (Beyazıt Öztürk) çalıştıkları inşaatta birbirlerini hem kızdırmak hem de takılmak için attıkları laflar millete eğlence olmuş, bunun farkına varmadan çoktan  kentin komedyenleri oluvermişlerdir bile. Onlar için bu didişme tatlı bir rekabet idi çünkü henüz bu yaptıkları şeyin mizah olduğundan ve yeteneklerinden haberdar değillerdi.

Kimsenin bu ikiliye güldükleri kadar gülemediklerini farkedince Hacivat ile Karagöz de ünlü olduklarının farkına varırlar artık. Kah eğlence gecelerinde, kah sünnetlerde, boy gösteren iki kader ortağının yaptıkları mizahi yorumlarda öyle yabana atılır cinsten değildir, konuşmaya başlar başlamaz bir inci gibi yetenekleri ortaya çıkar, çıkar ama laflar boy boy, ebatsızca, sonunu düşünmeden nasıl geldiyse hiç esirgemeden, akışına akışına çıkmaktadır. Halkı bir yandan çatlayana kadar güldürürken diğer yandan ise soluklandıkları zaman düşündüren bir uslupla sanatlarını icra eden Hacivat ile Karagöz’ün kelamları artık devlet büyüklerini sıkmaya, iğnelemeye başlayınca, iğnelerden nasibini alanlar Orhan Gazi’ye koşup koşup asıllı asılsız dedikodularla iki insanın kaderlerini tayin etmektedirler.

Herkesle alay edip eğlenen iki kader ortağının sonu yine gülerek bitecektir, bitecektir ama Karagöz ile Hacivat sayesinde mizah anlayışımızın sadece gülmekten ibaret olmadığının da altını çizilecektir.

Hacivat Karagöz Neden Öldürüldü? diye hâlâ kendimize soralım derim. Kendilerini tutamadan yaptıkları mizah yüzünden mi, yoksa kaderin cilvesi miydi onların bu hazin sonunu hazırlayan. Yahut hâlâ ağızlarda sakız olan ve çocuksu savunma yöntemi sayılan “akşam elektrikler kesikti” kadar masum yalanlardan sayılan “sanat için herşeyi yaparım” kelimesine öncülük mü etmişlerdi? Ne olursa olsun onlar tarihimize çok şey katarak ayrıldılar.

Film 2006 yılında gösterime girmiş, “kesinlikle izlemeliim” dediğim hoş bir film olmakla beraber düşündürüp eğlendirebilen sürükleyici bir film diye nitelendiriyorum.

Böyle bir filme “hoş” kelimesi kullanmamın sebebini izleyenler az çok tahmin ederler. Komikti ve çok eğlendik ama böylesine neşeli iki insanın başkaları tarafından kaderlerinin çizilmesi içimizi birazcık acıttı diyebilirim. Bunu da bir komedi filmiyle beraber izlerseniz “hoş” kelimesi olmasa da buna yakın bir kelime ağzınızdan çıkabilir.

Filmin konusuna geçmeden önce şunu söylemeden edemeyeceğim, filmi izlerken filme aşık olacağınız sahne, en başda gemilerle karaya çıkartma yapılan ( Normandiya çıkartması olarak geçiyor) ve hiç bir replik olmamasına rağmen sadece görüntü ve askerlerin yüz ifadeleri, artı mücadeleleri görmeye değer sahneler ki bu gerçekle birebirmiş gibi çekilen sahneler bir çok şavaş oyununa da ilham kaynağı olmuştur. Hatta oynadığım bir oyunda bu filmden bir çok sahnenin olması hoşuma gitmişti.

Konuya kısaca göz atalım ki henüz izlemeyenlerin (inanmıyorum) tadı kaçmasın. Film üç kardeşi savaşta sırasında farklı cephelerinde ölen, bunun sonucunda eve dönüş vizesi alan James Frencis Ryan isimli askeri bulmaya çalışan yüzbaşı John M.Miller (Tom Hanks) ve yanında bulunan askerlerin başlarından geçen, zaman zaman dram dolu, zaman zaman tüylerimizi ürpertecek ve zaman zamanda kahramanlığın ne demek olduğunu gözler önüne serecektir. Özellikle filmi harika bulmamın sebeplerinden birisi, film gerçeğe çok yakın, yani olan biten tüm sahneler gerçekte var olan, yaşanmış sahneler olmasıydı, askerlik yapanlar daha faklı gözle izleyecek ve bana kesinlikle hak vereceklerdir.

Filmin oyuncu kadrosu; Tom Hanks, Paul Giamatti, Barry Pepper, Giovanni Ribisi, Matt Damon, Adam Goldberg, Vin Diesel, Tom Sizemore, Edward Burns, Dennis Farina, Ted Danson, Dylan Bruno, Jeremy Davies.

İyi seyirler.

Zack Snyder’ın yönettiği filmde Gerard Butler, Vincent Regan, Lena Headey ile David Wenham başrollerde… Marc Lawrence’ın yönettiği ve Hugh Grant, Drew Barrymore, Sherman Alpert ile Jason Antoon’un oynadığı filmin konusuna kısaca değiniyorum çünkü anlatacağım tek şey filmi izlemediyseniz kesinlikle kaçırmamanız gerektiğidir.

Frang Miller’in romanından esinlenmiş olan 300 Spartalı M.Ö. 480 yıllında geçen Thermopylae savaşını konu almış. Film Sparta Kralı Leonidas’ın (Gerard Butler) Pers ordusuna, Kral Zerkses/ Xerxes’e karşı sayılarının az olmalarına rağmen verdikleri muhteşem kahramanlık öyküsünü anlatıyor. Dostluğun, birlik olmanın, ne olursa olsun takım ruhundan ayrılmamanın ve disiplinle neler yapılabileceğini anlatıyor. 300 Spartalının bu kararlılığı sayılarının azlığına ve tüm imkansızlıklara rağmen verilen kahramanlık, yiğitlik ve fedakarlıkları ilerki zamanlarda dünyada ilk demokrasinin adımlarının atılmasına vesile olacaktır.

Bu filmi neden bu kadar övgüyle anlattığımı filmi izlediğiniz zaman anlayacalsınız.

İyi seyirler…

Geyşa kültürünün çözülmemiş bir yüzü daha var ki, Çin ve Japonya bu yüzden hemfikir olmadığı bir tartışmaya devam ediyor, geyşa kültürünü sahiplenen iki ülke hala uluslar arası bir yarışın içindeler. Geyşalar uzun zamandır hayranlıkla anılan bir isim olarak kalmıştır. Benim bu filmi izlememim sebebide bu gizemli isimdi. Geyşaların ne yaptıklarını, geyşanın anlamını, bir geyşanın yaşamını merak etmedim desem yalan olur. Bu filmle beraber geyşalar hakkında hiç olmazsa fikir sahibi oldum ve bu beni filmden daha çok zefk almama neden oldu. Geyşaların ne hayat kadını, nede hayat ortağı yani bir eş olmadıklarını, geyşaların hayatlarını güçlü iş adamlarını eğlendirerek kazandıklarını ve bir anlamda sanatçı olduklarını öğrenmiş oldum.
Hüzünü sadece kendi içinde yaşayan bu insanlar güzelliklerini, çekiciliklerini kaybedene kadar bu işi yapmak zorunda olduklarınıda görüğümüz bu filmde kentin hatrı sayılır zenginliğe sahip insanlarının evlerinde verdikleri davetlerde kendini ve ekonomik gücünü geyşaların hizmetlerinden ölçmeleri bu işin ne kadar dikkat ve eğitim istediğini göstermekte. Filmin geyşaların bir sanat icra ettiklerinide gözler önüne sermesi, seyircinin bu merak uyandıran gizelmi isimler olarak akıllarda kalan geyşalara daha farklı bir gözle bakmalarına neden oldu sanırım.

Şimdi filmin konusuna fazla detaya girmeden şöyle bir göz atalımki filmi izleyemeyenlerin tadını bozmayalım.

Henüz ikinci dünya şavaşına girmeden bir yıl öncesine Japonya’ya dayız. Küçük bir kız çocuğu fakir olması sebebiyle istemese bile belkide en sonunda kaçınılmaz kaderi yaşayacağı geyşa evine hizmet etmek ve aynı zamanda eğitilmek üzere alıkonulur. Kaçınılmaz kaderi dememin sebebi o zamanlarda fakir ve güzel kızların para kazanmak için ailelerinin isteği (zorunluluk) ve fakirliğin mahrumiyeti sonucu tek çözüm olarak görünmesiydi. Hayatının geri kalan kısmını bir hizmetci olarak yaşayacak olan küçük kahramanımız Sayuri (Ziyi Zhang) yaşının küçük olması göz önüne alınmadan yapılabilecek herşeyi yapmakta, bu arada da bir geyşanın öğrenebileceği herşeyide öğrenmeye çalışmaktadır, bu konuda çok yetenekli olan Sayuri kısa zamanda göz dolduracak kıvama gelecektir.

Artık çay partilerine, davetlere katılabilecek kadar zarif, narin ve alımlı olan bir zamanların küçük ve fakir hizmetcisi gün geçtikçe tüm şehirde tanınacak kadar ün yapacaktır. Şehrin güçlü isimlerinden sayılan adamları avucunun içine alacak kadar meziyet sahibi olmuş fakat aklının bir köşesinde masum aşkı her zaman yaşayacaktır.

Filmi izlemenizi, en azından fikir sahibi olmanızı tavsiye ediyorum. İyi seyirler…

Hikayeyi daha da ilginç yapan birşey varki belkide bu filmi seçmemizdeki faktörlerden biriside budur. İki kardeşin gelecek kaygısıyla çıktıkları yolda birbirini ezmeleri, birbirlerini harcamaları ve sonunda ne olursa olsun iyi olana hak vermek yada iyinin masumiyetini sonuna kadar koruması.

Boleyn ailesinin akıl hocası durumunda olan dayılarının gün geçtikce kötü hale gitmekte olan ailevi ekonomilerini düzelme planları vardır. Yakın zamanda kendilerini ziyaret edecek olan yakışıklı Kral Henry’e (Eric Bana) gözlerini kamaştıracak bir sunum yapacaktır. Kral Henry’nin erkek çocuk sahibi olmak istediğini öğrenen Boleyn ailesi krala kendi kızlarından birisini taktim edecek ve Boleyn kızıda bu ilişki sonrasında krala bir erkek çocuk verecektir. Krala sunulan Anne (Natalie Portman) umulduğu gibi  kendisini gösteremez fakat kralın kalbi öteki kız kardeşi olan Mary’e (Scarlett Johansson) kayacaktır.

Bir sorun vardır ki Mary yeni evlidir. “Kral Herşeyi Alır” mantalitesi tüm gücüyle hakim olduğundan Kral Henry Boleyn kızı Mary’i elde eder. Sonunda Kral erkek evlat sahibi olmak için ilişkide bulunduğu Mary’den çocuk beklemektedir ve dinlenmesi için Boleyn kızını bir odada istirahata bırakır.

Başta Kralı ayartmakla görevli olan Boleyn kızı Anne, bu işi başaramadığı ve kralı kendi kız kardeşine kaptırdığı için nefretle doludur. Mary dinlenmeye çekilir çekilmez atağa kalkar ve tüm cazibesini kullanarak Mary’i geride bırakır, sonunda Kral Henry’i kendine tutkulu bir aşık yapar.

Kardeşi Mary unutulur. Tüm gözler Anne’nin üzerindedir. Başından sonuna kadar masum olan Mary saraydan uzaklaştırılır (zamanında mahsumiyet böyle birşeydi herhalde), Anne ise krala dahada baskı yapacak ve içindeki nefretin insanoğluna neler yaptırabileceğine tanık olacağız.

Boleyn Kızı filmi bir hikayeden alıntıdır, yorumculara göre hikayenin gidiş hattını takip etmediğinden hikayeyi bilenler için keyifli bir senaryo olmayacağı kanısındalar.

Yönetmenliğini Justin Chadwick yaptığı filmde  senaryo Peter Morgan ile Philippa Gregory ait. Oyuncu kadrosu ise, Natalie Portman, Eric Bana, Jim Sturgess, Mark Rylance.

İyi seyirler…

Filmin web sitesi

Hüzünlendiriyor; çünkü kıymetlerini bilemeyişimizin belgeselini izliyoruz. Hüzünlendiriyor; çünkü biz dünya, mal mülk, para derken bazılarının katlandıkları sıkıntıların neler olduğunu idrak ediyoruz. Hatta utandırıyor; çünkü o eli öpülesi insanlara üç ayda bir 500 lira ödediğimizi, hatta birine “Kayıtlara göre sen ölmüşsün.” diyerek o maaşı da vermediğimizi, onu küstürdüğümüzü öğreniyoruz. Şaşırıyoruz bile; çünkü bu fedakar insanların aslında hiç bir karşılık beklemediklerini, insan olmanın, vatanına hayırlı bir evlat olmanın haklı gururunu yaşadıklarını ve bunun da onlara yettiğini görüyoruz. Ve ağlıyoruz; çünkü peşinde koştuğumuz, önemsediğimiz çoğu şeyin ne kadar da boş olduğunu, değer vermemiz gereken şeyleri nasıl da görmezden geldiğimizi anlıyoruz. İşte bu halde, neredesiniz, bir şey yapamadık ellerinizi öpelim hiç olmazsa diyesimiz varken artık çok geç olduğunu farkediyoruz. Sonra bu üç masal kahramanının, yaşamları bilinmezlikten bilinirliğe çıkmışken, sanki, zaten bizden bir karşılık beklemediklerini göstermek istemiş gibi cennetin bahçelerinde yarım bıraktıkları sohbetlerine devam ettiklerini düşünüyoruz.

Son Buluşma, bize aşk, kin, entrika, aksiyon vaadeden bir film değil arkadaşlar, zaten bir film de değil. Türk sinemasının en güzel filmlerinden Züğürt Ağa’nın yönetmeni Nesli Çölgeçen’in yönettiği mütevazı bir belgesel. İyi vakit geçirmek için de hiç uygun değil. İzledikten sonra boğazımıza düğümlenen şeylerle öylece kalakalmak ihtimali de çok yüksek. Ama değmez mi? Hiç olmazsa kendimizden utanabildiğimizi kanıtlamış olmak için.

İşte tarih 16 Hazıran 1961 ve zamanında elimizde olmayan imkanlarla neler yapılmış, ne cengaverler varmış daha bir iğne bile yapamazken kalkıp araba yapma cesaretine soyunmuş, kim bilir senin deden, kim bilir benim babam. Biliyoruzki O’nlar 23 kişilik bir kahramandılar.

Nefesini tut, gözlerini kapat ve hayal et, O’nlar hayal etmekle kalmadılar. Tam 130 günde bir hayali gerçekleştirdiler.

Neredeler? Kimlerdiler? Nasıl yaptılar? Hepsini bize anlattılar.

Eskişehirde Cer atölyesindedirler ve ülkenin ilk otomobilini, sanat eserini Devrim’i yapmaya koyuldular.

Benzini bitip yolda kalan bir otomobilin öyküsü, bir devrim’in öyküsü. Zaman zaman tüylerimizi diken diken edecek kadar dramatik, zaman zaman gözlerimizi dolduracak kadar duygusal bu filmde, zamanın 23 mühendisinin ne engellerle karşı karşıya kaldıklarını göreceğiz. Ailesini, eşini dostunu o an için bırakıp sadece o anı yaşayanların hikayesi, birbirine inan insanların azimle neler yapabileceklerinin hikayesi. Vatana bağlılığın, herşeyden önce vatan demenin ne demek olduğunu rahat koltuklarımızdan seyredebileceğiz.

Fimlin oyuncuları Taner Birsel , Halit Ergenç , Vahide Gördüm , Selçuk Yöntem , Uğur Polat , Serhat Tutumluer ve Ali Düşenkalkar, filmde Cemel Gürsel’i Sait Genay canlandıracak. Ayrıca filmin önemli özelliklerinden biriside çekim normal kasetlere değilde bilgisayarlarda yapılacak bu sayede filmin kalitesi ve izleme keyfi bir o kadar daha artacak.